Als je de oefening wilt doen, adviseer ik je dat eerst te doen, voor je verder leest...
Misschien is er geen onderwerp waar zoveel oordelen aan kleven, in die zin zou je het bijna een taboe kunnen noemen. Terwijl... wat is geld nou eigenlijk? In principe helemaal niks, als je er goed over nadenkt. Maar ondertussen beheerst het wel de wereld en is het een machtsfactor van jewelste, ook in het gevoel en de gedachten van veel mensen. We zijn er afhankelijk van, daar is geen ontkomen aan, tenzij we een onbewoond eiland weten te vinden, waar alles wat we nodig hebben aanwezig is...Sommige mensen houden van geld en doen er alles voor om het te vergaren, anderen vinden dat weer slecht en keuren dat af. Niet alles is te koop, dat weten we. Gezondheid en geluk laten zich niet in geld uitdrukken. Hoewel "we" er veel voor over hebben, dat wel.
Geld is slechts een middel. Ooit ingevoerd als ruilmiddel. Dan moet je de waarde van zaken gaan bepalen. En eigenlijk laat geld dus simpelweg zien hoeveel waarde we ergens aan toekennen... "Geld is energie, die stroomt," zegt Deepak Chopra en het stroomt dus naar dat wat "we" belangrijk vinden. Laten we dat wat hij allemaal noemt (wapens, sexindustrie, etc) maar even links laten liggen... maar liever kijken naar wat we persoonlijk daaraan bijdragen en zouden kunnen veranderen. Het bewustzijn van de hele wereld veranderen is onbegonnen werk en het begint tenslotte bij jezelf.
Je kunt met geld ook hele mooie dingen doen voor de wereld. Ook om nieuwe samenlevingsvormen te bouwen heb je geld nodig, om maar wat te noemen. Haal je alle oordelen eraf, dan is geld gewoon energie, die je kunt besteden, richten, ontvangen en delen. Energie, die je kunt laten groeien, maar ook kunt blokkeren. Het is welke waarde we er zelf aan geven.
Ik heb de oefening van Julia Cameron gedaan nadat ik van iemand te horen kreeg: "Ik vind het jammer dat je geld zo belangrijk vindt." Dat was een rare (oordelende) opmerking, vond ik, want ik vond het helemaal niet zo belangrijk. Sterker nog: Eigenlijk wilde ik met mijn vragen deze persoon wijzen op z'n eigenwaarde en mogelijkheden. Ik had 'het taboe' aangekaart, omdat ik bij deze persoon, net als bij vele anderen, bespeurde dat het idee van tekort zichzelf bevestigt en in stand houdt en ongemerkt een soort van slachtofferschap oplevert. Daarmee geef je het juist heel veel macht, terwijl je zegt dat je het niet belangrijk vindt. Wat doe je als je één kopje thee bestelt, erbij zeggend dat bruintje het anders niet trekt? Het mag van mij, daar gaat het niet om, maar wat vertelt het over je gevoel? In elk geval zit daar een duidelijk een gevoel van 'tekort' achter en misschien zelfs een angst. Ik heb dan van nature de neiging om nog een kopje thee plus een appeltaart voor zo iemand te bestellen. Om te laten zien dat het ook anders kan. Maar dat zal niet werken als iemand niet in zichzelf onderzoekt wat zijn gevoel van armoede of tekort is. Het zal niet werken al krijgt-ie een miljoen... (maar dat krijgt-ie dan natuurlijk ook niet, tenzij hij misschien onverhoopt toch in wonderen gelooft) omdat de 'armoede-beleving' een gevoel is.
Een gevoel ten aanzien van je positie in de wereld, misschien vanuit een sterk veroordelend perspectief (geld is slecht en maakt alles onzuiver), een slachtoffergevoel, een machteloos gevoel, je gevoel van eigenwaarde, van afhankelijkheid, frustratie? Geen idee, dat kan iedereen alleen voor zichzelf onderzoeken, maar ook hier geldt, lijkt mij: vanuit je eigen beleving en je overtuigingen (bewust, maar in dit geval vaak onbewust) trek je situaties aan. Dus kan het ook anders. Ik geloof dat het vooral een gevoel van afhankelijkheid is.
Dat is de conclusie die ik kon trekken nadat ik de oefening van Julia Cameron had gedaan. Ook dat oordeel - van die ander - had mij weer even van de wijs gebracht. Wat laten we ons toch van de wijs brengen door al die oordelen, ook die van anderen. Ook dat is een vorm van afhankelijkheid... Hebben we eerst anderen nodig om in onszelf te geloven, of gaan we dat gewoon zelf maar eens doen? Als we het zelf niet doen, is het maar de vraag of de waardering van anderen ons wel bereikt. Als we zelf beginnen, komt de stimulans van buitenaf daar vanzelf op af... Zo zie ik het werken in de praktijk.
In 'geld niet belangrijk vinden' zit net zo goed een heel groot oordeel. Het kan zelfs belemmerend werken, omdat je met dat oordeel ook niet echt open staat om te ontvangen. Wat ik bedoel te zeggen is dus dat je met oordelen over anderen, afkeuringen, bepaalde overtuigingen, jezelf ook tekort kunt doen. Het kan zelfs een blokkade vormen op het ontvangen van waardering (in geld uitgedrukt of op een andere manier) voor wat je zelf doet. Alsof het niet gewaardeerd mag worden. Een onbewuste overtuiging. Evenals een diep geworteld idee dat je moet zwoegen en geen geld zou mogen verdienen met wat je leuk vindt om te doen, waar je passie ligt. Alsof het je passie zou kunnen besmetten... Waarom? Een vrij vreemde overtuiging, als je 'm gaat onderzoeken. Alsof het niet beloond zou kunnen worden als jij doet wat je wilt en waar je goed in bent of waar je lol in hebt. Alsof dat dan geen 'werk' is wat telt. Het is toch bijvoorbeeld ook jammer dat Vincent van Gogh niet zelf heeft kunnen genieten van wat z'n schilderijen opbrachten?
We kunnen geld wel afwijzen, maar net zoals we op deze wereld nog steeds woorden nodig hebben om met elkaar te communiceren, hebben we (meestal) nog geld nodig als betaalmiddel. Het is een middel. Meer niet. Het hoeft geen macht te zijn. Het hoeft ook geen motivatie te zijn. We kunnen ook op een andere manier uitwisselen met elkaar, er is natuurlijk helemaal niks mis mee om de werkelijke waarde ergens van in te zien, die meestal in geen verhouding staat tot bedragen of zelfs helemaal niks met geld te maken heeft. We kunnen geld wel willen afschaffen, wie weet gebeurt dat ook nog eens, maar we hoeven er ook geen vijand van te maken. Misschien kunnen we er beter vriendschap mee sluiten?
Wanneer smaakt iets goed? Als je het waardeert. Als je er blij mee bent. Als het met aandacht en liefde is klaargemaakt en met dankbaarheid wordt opgegeten. Als je honger hebt... of dorst... is die ene mooie appel een geschenk uit de hemel. In die zin is elk tekort een mooi moment voor herwaardering. Als je een tekort ervaart, kun je twee dingen doen: De aandacht daarop vestigen en je beklagen over je situatie, bang zijn voor nog meer tekort, anderen veroordelen en je slachtoffer voelen. De situatie zal er niet beter van worden... Of je kunt kijken wat er wel is, wat je wel hebt. Wat je misschien niet ziet aan rijkdommen. Ook bepaalde gaven, die je hebt zijn rijkdommen. Of dat nou schrijven, schilderen, fotograferen, luisteren, tuinieren, praten met dieren, verbinden, mensen blij maken, creativiteit of originele ideeën betreft, misschien zelfs mensen of dieren kunnen genezen, dat maakt niet uit. Het is waardevol.
Lange tijd zijn zulke waarden - gaven, authenticiteit - misschien weggecijferd. Misschien moesten we passen in het systeem. Zijn onze talenten niet erg gewaardeerd. Het kan. Aan de ene kant is dat waar, aan de andere kant zijn er genoeg voorbeelden te bedenken van mensen die zich daar niks van aangetrokken hebben en hun weg hebben weten te vinden door zich te laten drijven door hun talent en passie. Een kwestie van geloven in jezelf en durven kiezen? Dat denk ik wel. En een sterke aandrang hebben daartoe misschien. Dat ook. Het zijn de helden uit de geschiedenis, omdat ze zich nergens iets van aantrokken en hun eigen weg gingen. Het zijn de helden, die we allemaal in ons hebben en graag onze steun willen krijgen!
Dat is de voornaamste reden dat ik dit onderwerp aansnijd: Welke reden houdt ons werkelijk tegen te doen waar we goed in zijn, wat we leuk vinden, waar we van genieten? Geld is daarin vaak een excuus, het je daarover 'verongelukt voelen' verbergt misschien wel een wens om op te staan en te gaan doen wat je hart je ingeeft. Of andersom: "Ik vind dit werk helemaal niet leuk, ik zou veel liever.... maar ja.... zekerheden, pensioen, huis, kinderen, vakantie, ..." Ja? Zou alles daardoor werkelijk bedreigd worden? Of is er misschien een andere angst? Een angst voor verandering, de angst om stappen te zetten op een weg die je nog niet kent, een gebrek aan waardering voor jezelf misschien, het idee dat je niet voor jezelf mag kiezen? Dat je het toch niet kan? Dat 'het' niet kan?
Ik zie heel veel mensen, die zich bezig houden met 'nieuwe' dingen, zoals energiewerk, genezend werk, dierencommunicatie, permacultuur, de 'nog niet zo gevestigde orde' zal ik maar zeggen, maar zeker een groeiende sector, omdat de behoefte groeit. Nog niet altijd erg serieus genomen? Begin dan zelf het serieus te nemen! Waarom mag je als taxichauffeur wel geld verdienen als je mensen van A naar B brengt en waarom mag dat niet als je mensen energetisch van A naar B brengt? Hoeveel is dat dan waard? Al die ideeën over wat zuiver is en wat niet, ai, wat een oordelen kleven daar niet aan! Onze eigen oordelen...
Persoonlijk heb ik er nooit zin in gehad geld een beperking te laten zijn en daardoor heb ik gemerkt dat je het je vrijheid kunt laten beperken, maar dat dat niet hoeft. Er is altijd een weg te vinden als je iets graag wilt doen. Ik hoef niet te baden in luxe (hoewel dat soms ook best eens lekker is...), maar ik wens wel gewoon lekker te kunnen leven, me vrij te voelen en vooral dat te doen wat ik zelf belangrijk vind. Dat lukt als ik mezelf dat toesta. Als ik zelf keuzes maak, ongeacht de omstandigheden. Zeker, het vergt wel wat doorzettingsvermogen soms, maar ik kan er ook vanuit gaan dat de omstandigheden mee gaan doen als ik de keuzes maak vanuit mijn hart en ziel? Ik kan ze toch ook uitnodigen? Zo gaat het ook. Tenzij ik twijfel, in paniek raak of me door angst laat leiden.
Het is dus wel zaak om alle eventuele blokkades weg te nemen op 'ontvangen', evenals alle beperkende overtuigingen dat het niet zou kunnen of lukken of mogen of zwoegen zou moeten zijn, bijvoorbeeld.
Dat lukt als ik mezelf vrij voel. Als ik gewoon doe wat ik te doen heb en mijn weg vervolg (en niet ga zitten kniezen in een hoekje, me slachtoffer ga voelen of ga zitten wachten tot iemand het komt brengen). Dat lukt als ik gewoon de stappen zet, die gezet willen worden en ik vol goede moed vooruit blijf kijken (en niet met spijt achterom). Als ik zie wat er allemaal wel is, als ik waardeer wat ik letterlijk en figuurlijk in huis heb en dat deel. Wat ik vooral heb geleerd is: gewoon doen. Je vooral niet tegen laten houden. Ook niet door je eigen zorgen. De rest volgt vanzelf.
De wegen van het universum zijn daarin zeer creatief. Met name een kwestie van kunnen ontvangen... Van dankbaarheid. Dankbaarheid is kunnen ontvangen... waarderen.Blij zijn. Achter je eigen keuzes gaan staan, achter jezelf gaan staan.
Wat dat betreft gaat het dus inderdaad niet over geld. Maar alle oordelen, die we erover kunnen hebben, vertellen iets. "Zolang je je slachtoffer voelt, heb je schulden," zei ik eens tegen iemand die haar ex-man verantwoordelijk stelde voor haar financiële situatie. Wat dat betreft zijn we gewoon een magneet. Onze gedachten ergens over en ons gevoel ergens over trekt precies de situaties aan die daar bij passen. Dus het kan andersom. En andersom begint met het onderzoeken van je eigen gedachten en oordelen. Vandaar dat ik het zo'n leuke oefening vindt, waar Julia Cameron mee kwam.
Uiteindelijk vertelde het mij dus een heel ander verhaal! Een verhaal over verantwoordelijkheid nemen voor jezelf, eigenwaarde, jezelf serieus nemen, het vertelt iets over hoe afhankelijk of onafhankelijk je je voelt, over vrijheid, over keuzes maken en vooral over... ja, hoe kan het ook anders... Vertrouwen!
.
0 reacties:
Een reactie plaatsen