PETRA MAARTENSE

Andersom

2012-01-27T10:23:00.002+01:00

Het werkt andersom! Het is al vaker voorbij gekomen op deze blog en vooral ook in de artikelen, die ik de afgelopen tijd schreef: het werkt andersom! Je kunt ruzie maken met de wereld om je heen, maar het heeft meer zin om de ruzie in jezelf te stillen. Om vrede te sluiten met dat wat is. Strijd voeren levert op dat de tegenstellingen verscherpen, terwijl het neutraliseren van je gevoelens ergens over (niet door ze te ontkennen, maar juist door ze onder ogen te zien en aan te gaan, met jezelf) het wonderbaarlijke effect heeft dat iets zichzelf kan oplossen!
Een mooi voorbeeld hiervan beschrijft Peter de Kock in dit stukje met de veelzegende kop: 'De strijdbijl begraven'.
Dit is precies de kracht die wij hebben, dit is wat wij komen doen op de wereld: Ontdekken hoe het werkt. Hoe we zelf creëren en hoe we zelf ons eigen leven en dat van anderen kunnen veraangenamen. Dit is wat ik steeds bedoel met: Je bent geen slachtoffer, we kunnen ook het meesterschap over onszelf en ons leven ter hand nemen. Zo werkt het.
Dus, is er nog iets waar je ruzie mee hebt? Ga er eens heel goed voor zitten en ga het eens tot op de bodem voelen. Zonder verder iets te doen, zonder te oordelen. Alleen maar waarnemen. Je boosheid er laten zijn, je frustratie er laten zijn, je diepe gevoel van onrechtvaardigheid ergens over aanwezig laten zijn en niet in de valkuil stappen van opspringen en je woede uiten of vorm geven. Er aan voorbij gaan werkt niet, er omheen lopen werkt niet, je erdoor te laten regeren werkt ook niet. Gewoon aankijken die boosheid, de woede, de angst die erachter zit misschien, de frustratie. Voelen. En het gevoel toestaan er te zijn. Verder niks. Alleen waarnemen.
Door het helemaal tot op de bodem te voelen (iets waar we normaal gesproken erg bang voor zijn, we willen dat niet voelen!) en te omarmen - als een boos kind wat even jouw liefde en aandacht en begrip wil - kan het zich ook ontladen. En wonder-boven-wonder, het leeft of heeft jou niet meer. Maar, nog groter wonder... in het energetische veld gaat het vervolgens ook andere signalen uitzenden, zodat er onzichtbaar een shift plaatsvindt en er andere 'dingen' bij jou terugkomen. Alles communiceert met elkaar. Dat wat jou dwars zit en ergert, blijft naar je toekomen. Je bent eigenlijk gewoon een magneet. Dus als je de ballast in je systeem kunt ontladen op deze manier, verlos je jezelf en kunnen er oplossingen, verrassingen en veel mooiere dingen naar je toekomen! Welke magneet wil je zijn? Je kunt kiezen!

.

De urgentie om iets te doen

2012-01-26T18:15:00.003+01:00

“Onze” leeuw - de leeuw op de voorpagina van het boek, de leeuw die het boek, de lezers en de mensen die het ter hand nemen kracht geeft – verdient eigenlijk wel een hoofdletter: de Leeuw. De koning der dieren kondigt zich al aan ‘in de Stilte’ als wij zo’n bijeenkomst voorbereiden. Hij vraagt niet of hij erbij mag zijn, hij IS er gewoon bij. Hij stimuleert ons steeds een stap verder te gaan, mensen te leren en te laten voelen hoe het werkt, het communiceren met dieren. Het ‘horen in de Stilte’. Hij is als sterke kracht aanwezig, onzichtbare en behulpzame partner op zo’n avond en wie weet zelfs de regisseur!

Daarom lieten we hem deze avond maar meteen onze gasten welkom heten. ‘Kijk maar of je de leeuw kunt waarnemen als je je ogen sluit, diep adem haalt, ontspannen gaat zitten. Misschien voel je hem, misschien zie je hem, misschien hoor je wat?’ Onze Leeuw ging rond, de een hoorde z’n brul, de ander zag ‘m recht voor z’n gezicht verschijnen, weer een ander ving de boodschap op ‘Het is tijd om jullie ogen te openen’, een paar mensen voelden zich warm worden, bij een enkeling borrelde de maag. Je krijgt wat je kunt ontvangen en je krijgt het op maat, is onze ervaring. In elk geval had de Leeuw iedereen even ‘aangeraakt’ met z’n energie, ook die ene persoon, die helemaal niks had gemerkt. Voor haar was het een beetje verwarrend, ze had iets anders verwacht. Toch is dit precies waar het over gaat. Je kunt afstemmen op dieren, je kunt kijken wat je waarneemt, wat je voelt, wat je hoort, wat je ziet. In de Stilte....

Het is duidelijk wat de Leeuw brult: Mens, zie en voel, ervaar je eigen kracht! Het is nodig. Het is niet alleen goed voor jezelf, de wereld heeft het nodig! De wereld is uit evenwicht, de dieren kunnen het niet veranderen. De mensen kunnen dat wel. De meeste mensen hebben nog niet door hoeveel kracht zij hebben. Scheppingskracht, gedachtenkracht. Het is de hoogste tijd om wakker te worden en om verantwoordelijkheid te nemen voor de situatie op aarde. Die noodzaak was sterk voelbaar op deze avond.

We hadden er een vrolijk avondje van willen maken, dat was het ook best, maar we konden niet om de urgentie heen. De bijen dienden zich aan om via Piek te laten weten dat er veel meer moest gebeuren aan de bewustwording rond hun situatie. Zijn jullie er klaar voor? Als wij tevoorschijn komen? Ik kreeg de indruk dat dit een ‘dubbele boodschap’ was. Het gaat er zowel om dat de bijen voedsel nodig hebben, dat het voorjaar vroeg lijkt te beginnen, dat de natuur in de war is, dus enerzijds een noodkreet om de bloemetjes buiten te zetten, anderzijds een diepere, bijna religieuze boodschap: Zijn jullie klaar?

Eerder al refereerden de bijen in een gesprek met Piek (ook beschreven in het boek) aan het bijbelse verhaal van de tien wachtende meisjes. De meisjes, die genoeg olie in hun lampjes moesten hebben voor als de bruidegom arriveerde. Vijf meisjes hadden dat wel, vijf andere meisjes niet. De uitleg van de bijen (citaat uit het boek): ‘Er is een verandering gaande in de wereld. Mensen met licht kunnen het zien. Zonder licht worden mensen overdonderd. Zie het als het ineens aandoen van het licht: je ogen gaan dicht van zoveel licht terwijl je het aankomende licht wel kunt zien als je eigen licht al aan was. Mensen moeten dus voorbereid zijn, door hun eigen lichten aan te doen. Dat maakt de overgang makkelijker. Ze moeten niet investeren in het verleden. En het leven niet te zwaar en serieus maken.’

En toch is het een serieuze zaak. ‘Volg ons, bid voor de wereld, bid voor ons,’ vragen de bijen. ‘Creëer een gezonde wereld,’ zeggen ze, ze hebben goede kasten nodig, goede imkers, goede plaatsen. Ze vragen ons het serieus te nemen en stabiliteit te bieden. Praktisch gezien kunnen we een heleboel doen voor de bijen. Dit jaar is uitgeroepen tot Het jaar van de Bij. Dat zal hopelijk bijdragen tot bewustwording op grotere schaal. Maar het gaat dus over veel meer: Over de wereld als geheel. ‘De aarde moet omhoog gebracht worden.’ Er is een schonere wereld nodig, er is ook een grotere bewustwording nodig. Dat gaat samen. ‘In de bijen wordt zichtbaar wat er met jullie gebeurt. Bijen kunnen niet ingrijpen, mensen wel.’

Er dienden zich op de bijeenkomst nog meer diersoorten aan met ‘noodkreten’: De pinguins, krokodillen, ijsberen... Hierover binnenkort meer informatie op een nieuwe weblog, speciaal gemaakt om de krachten te bundelen: In de Stilte...

We nodigen jullie in elk geval vast uit om hier regelmatig een kijkje te nemen, het door te geven aan anderen en deel te nemen aan het sturen van licht naar (te mediteren of te bidden voor) al die situaties, naar de dieren in nood, maar ook naar de mensen die erbij betrokken zijn en wèl iets kunnen doen. Waar je zelf iets kunt doen: Graag!

Tot slot nog wel een dringende oproep namens de dieren: Geen verdeeldheid, geen strijd! Het gaat om de samenwerking. Samen kunnen we de wereld mooier maken.

* verslag van de bijeenkomst Angelshop Utrecht, 25 januari 2012 'In de Stilte hoor je alles'

Het is allang 12 uur!

2012-01-26T10:49:00.000+01:00

Het is geen twee voor twaalf meer, het is allang twaalf uur!

Volg je hart, kom tevoorschijn, zet je eigen stappen, maak de wereld mooier. Laat los, wees niet bang, laat je niet weerhouden te volgen wat je ingegeven krijgt - je bent alleen maar zelf degene die zichzelf tegenhoudt. Niemand anders doet dat. Het is niet nodig je maar te blijven richten op de zogenaamde obstakels, om je iets aan te trekken van de bezwaren van anderen (die twijfelen of bang zijn, waarvoor?), om vast te houden aan al je eigen mitsen en maren, om te blijven hangen in de ‘gevechten’ met anderen of je druk te maken over wat anderen ervan vinden. Het idee dat de tijd nog niet rijp is of dat je eerst nog een heleboel hebt op te ruimen is nergens voor nodig. Ga gewoon beginnen. Doe het. Ga jezelf zijn en houd jezelf niet voor de gek!

(en klik voor het hele artikel op de link hierboven)

Meestromen

2012-01-24T11:39:00.000+01:00

Meestromen met de verandering, nu ook gepubliceerd bij Argusoog.

.

The end of suffering

2012-01-24T10:40:00.000+01:00

Stap uit de strijd

2012-01-24T07:09:00.002+01:00

"Stap uit de strijd." Dat is eigenlijk de voornaamste boodschap op dit moment. Eenheid is geen strijd, dat moge duidelijk zijn. En we zijn op weg naar eenheid. Als je de eenheid kunt zien, zie je ook dat er altijd actie-reactie is, dus dat alles met elkaar is verbonden.
Strijd met de buitenwereld is eigenlijk alleen maar de spiegel van de interne strijd. Dus als je innerlijke vrede en rust kunt vinden, zal die strijd met de buitenwereld ook verdwijnen. Er komt acceptatie voor in de plaats. Vanuit de acceptatie zijn er alternatieven mogelijk. Het wil niet zeggen dat je overal aan mee moet doen, dat je je aan moet passen aan systemen, die voor jou niet goed voelen. Nee, je eigen weg vinden, zonder strijd, is iets anders. Het vraagt je vanuit je innerlijke kracht aanwezig te zijn, te handelen. En dus niet vanuit angst. Vertrouwen is hier de kracht. Zie het voor je hoe het ook anders kan en richt je aandacht daarop.
Iets willen veranderen, je erin vastbijten, uit alle macht protesteren tegen iets of iemand, dat is allemaal strijd. Richt je aandacht niet op wat er niet is, wat strijd in je oproept, richt de aandacht op wat er wel is en waar je je lekker bij voelt.

Het is een kunst om te zien wat strijd is. Iets voor elkaar proberen te krijgen is ook strijd. Laat het eens los en zie wat er dan gebeurt! Ergens aan vasthouden levert pijn op. Loslaten is de uitweg. Juist door los te laten, kunnen dingen zich vanzelf regelen of oplossen. En loslaten vraagt om vertrouwen. Vertrouwen op iets dat oneindig veel groter en wijzer is dan onze mind, die denkt het te moeten doen. Vecht dus ook niet met de mind, zie het wat-ie doet en laat los... Zeg maar tegen de mind dat-ie het los mag laten, dat-ie even pauze heeft, dat-ie mag vertrouwen. En hou 'm goed in de gaten!
.

Brieven van Michael

2012-01-22T20:59:00.003+01:00

Ik val van de ene verbazing in de andere als ik het boek van mijn nieuwe vriendin (soms heb je dat, dat mensen die je ontmoet meteen je vrienden zijn) Katerina Karanika opensla. 'Brieven van Michael', heet het. Van de een op de andere dag, ze was van plan iets heel anders te gaan schrijven, rolden er 'brieven van Aartsengel Michael' uit haar handen. Boodschappen van Liefde, compassie, bemoediging en hoop. Ik herken veel, soms gebruik ik dezelfde woorden en termen en had ik ook geen idee waar ze vandaan kwamen. Zo worden we dus 'gevoed' met informatie uit 'de bron'...

Wat Michael in dit boek heel duidelijk uitlegt en wat ik graag wil delen is de uitleg van de verschillende dimensies. We zitten nu in de overgangsperiode naar de vijfde dimensie, de dimensie van Eenheid. Handelen vanuit Liefde zal vanzelfsprekend zijn. Alles zal helder zijn. De vierde dimensie is een overgangssituatie, al lange tijd geleden begonnen. De derde dimensie nadert z'n einde. De tijd verloopt sneller. Het moment van de conceptie van een idee en het materialiseren hiervan is nu al aanzienlijk verkort. Op zich zal 'karma' altijd blijven bestaan, aldus Michael, omdat het een universele wet is van oorzaak en gevolg. Iedere gedachte, ieder gevoel, iedere actie leidt tot een rimpeling in de energetische structuur van het universum. Deze rimpeling reist rond en keert altijd bij de afzender terug. Een andere universele wet is dat de energieën die met elkaar resoneren elkaar aantrekken, terwijl energieën van een andere vibratie elkaar ongemoeid laten. Als je een energie met een lage vibratie (een negatieve gedachte) de wereld instuurt, trekt deze in haar baan op de terugweg alleen energieën van gelijkwaardige vibraties aan. Je krijgt dus het gevolg van die gedachte in meervoud terug. De oogst is altijd overvloediger dan wat je gezaaid hebt...

In de derde dimensie had je vele levens op aarde nodig om stappen verder te komen en karma was een uitstekende manier om vanuit je ervaringen te leren. In deze tijd, die veel sneller verloopt, duurt dat allemaal geen levens meer. Uitgezonden signalen (gedachten, gevoelens en handelingen) komen als een boemerang bij je terug. Daarom is bewust leven in het hier en nu niet alleen meer een mooi streven, maar ook een bittere noodzaak geworden. Wees je dus bewust van wat je denkt, voelt en doet, want deze drie bepalen de kwaliteit van je leven.
Gelukkig hebben we in de vierde dimensie nog wel de tijd om onze uitgezonden gevoelens en acties te corrigeren!
Als je in een negatieve bui bent, neem dat dan waar, blijf rustig en liefdevol naar jezelf en richt je aandacht op liefdevolle en positieve gedachten. Dat is de 'oefenfase' waarin we nu zitten dus. In de vijfde dimensie zal iedere oorzaak onmiddellijk gevolgen hebben. "Durf naar jezelf te kijken", adviseert Michael. "Vergeet niet dat je God bent die tijdelijk in een fysiek lichaam verblijft. Vergeet niet dat het jouw keuze is geweest. Jij hebt ervoor gekozen je evolutie te voltooien als mens. Houd van jezelf. Heb respect voor wat je totnutoe hebt bereikt. En wees geduldig met het ego, dat nog steeds bang is om z'n oude positie op te geven. Veroordeel jezelf dus niet als je 'fouten' maakt. Er bestaan geen fouten, lieverds. Er is alleen leren door ervaring. Geef je 'fouten' toe en vergeef ze. Omhels het ego liefdevol als een ouder die zijn kind geruststelt. Houd onvoorwaardelijk van jezelf, wie je ook bent en wat je ook doet. Geniet van deze boeiende tijd in de vierde dimensie. Daar ben je juist voor gekomen. Om alles wat erin zit uit jezelf en uit het leven te halen."

Tot slot (verder mag je het boek zelf gaan lezen!): "Koester het verlangen om naar het licht te gaan, want het is jullie verlangen, waarmee jullie de vijfde dimensie weven. Jullie kunnen ieder moment in het licht stappen. Je staat al met een been in de vijfde dimensie. Probeer het andere ook over te hevelen en ervaar de schoonheid van het schitterende witte licht van de zuivere liefde. Deze liefde zit ook in iedere cel van je fysieke lichaam. Eén moment van herinnering kan je systeem al herprogrammeren."

Dankjewel Katerina voor je boek, dankjewel Michael voor deze brieven en je aanwezigheid, die ons voedt met wat we nodig hebben in deze tijd! Meer informatie vind je hier.

.

Het is veilig

2012-01-22T07:11:00.000+01:00

Het is veilig om jezelf te zijn. Wees niet meer bang, kom maar tevoorschijn. Hiervoor ben je nu op aarde. De tijd is gekomen dat je kunt laten zien hoe het ook anders kan. Dat we kunnen leven in Liefde, in verbondenheid met elkaar, met de natuur, in vrede.

Het hele artikel 'Het is veilig' lees je hier, bij nieuwetijdskind.
.

Jezelf zijn

2012-01-21T11:38:00.003+01:00

Neeltje. Ze hoorde mij op de radio en dacht: die naam ken ik! Als meisje van 10 jaar zat ze bij mijn moeder in de klas en mocht mij van de kleuterschool halen. Plotseling stapt ze mijn leven in om me te vertellen hoe ik als kleuter was: Met grote ogen keek ik de wereld in, verwonderd, verbaasd? Ik keek en keek en keek. Nu nam ze me, 40 jaar later, mee naar Herman van Veen.

We liepen de zaal al uit, op weg naar onze jas, voldaan en onder de indruk van het fantastische optreden van Herman van Veen en zijn muzikanten. Maar opnieuw begon hij te zingen. Een paar verdiepingen lager doken we de zaal weer in en vlak voor onze neus ging hij nog even door... Dit nummer, ik kende het nog niet, raakte me tot op het bot:

Herman van Veen laat zien hoe je dat doet: Jezelf zijn. Gewoon helemaal jezelf durven zijn. Waarom zou je dat niet doen? Als we nou eens allemaal gewoon onszelf zouden zijn, wat een plezier zouden we dan hebben op de wereld. Trek je er toch niks van aan wat iemand ergens van vindt, mens wees jezelf! En laten we het elkaar gunnen en ophouden met overal iets van te vinden. Iedereen heeft recht op zichzelf! Laat niemand toch de zon uit je gezicht halen. Leef! Geniet!

Zie ook hier, het is de golf waar we in terecht zijn gekomen...!

.

Kennismaking met de dieren

2012-01-19T16:11:00.001+01:00

Woensdagavond 25 januari bent u vanaf 19.00 uur van harte welkom bij de Angelshop, Oudegracht 288a in Utrecht om persoonlijk kennis te maken met het boek In de Stilte hoor je alles, met ons en vooral met deze vorm van communiceren.

"De mens gebruikt een groot deel van zijn potentieel niet!" zegt de leeuw bijvoorbeeld. Daarmee doelt hij onder andere op deze vorm van communicatie, die horizonverbredend, verrijkend en bij tijd en wijle ook zeer relativerend is. Maar ook noodzakelijk. De wereld is uit evenwicht en alleen wij mensen kunnen dat herstellen. Dieren kunnen dat niet. Ook zij hebben ons nodig. De natuur, dier en mens zijn een eenheid. Het is van belang dat in te zien. Op deze avond kunt u zelf mee doen en ervaren hoe de (telepatische) communicatie met dieren werkt. Natuurlijk kunnen er ook vragen worden gesteld.
Het boek, In de Stilte hoor je alles, kunt u deze avond met een persoonlijke boodschap gesigneerd aanschaffen voor 25 Euro. Toegang is gratis, donatie mogelijk.

.

Timmeren aan de weg... ;)

2012-01-19T14:58:00.012+01:00

Zo, we timmeren lekker aan de weg... even een overzichtje:

* In de Volkrant mag Piek meefigureren in de muizensoap, haha...
* 'In de Stilte hoor je alles' bij Nieuwetijdskind.nl

En dan wat de laatste tijd zoal uit mijn 'pen' rolde:
* 'Vertrouwen, het antwoord op de crisis' gepubliceerd op Argusoog
* Vertrouwen, ook gepubliceerd bij Nieuwetijdskind
* Meestromen gepubliceerd bij Wanttoknow
* Nieuw: De spiegel van Liefde
* En hier vind je de hele serie compleet, bij Het Veld

Wordt vervolgd...!

.

Is dat zo?

2012-01-16T22:44:00.001+01:00

Nog even wat over oordelen, omdat dit eigenlijk is waar het om gaat (welk onderwerp het ook betreft). Je kunt je bij alles afvragen: Is dat zo? Je kunt elke gedachte, waar je mee leeft, onder de loep leggen. Elke stellige overtuiging, die je hebt, kun je op de Byron Katie-manier benaderen: En wat als dat nou eens niet zo is? Wie zou je zijn, zonder die overtuiging?
En wat is dan 'de waarheid'? Ja, dat is een goeie. Je kunt misschien wel zeggen dat geen enkele gedachte de waarheid is. "The truth resoneert in elke cel van je lichaam," zei White Bull. Daar zijn geen gedachten voor nodig, dat is weten. Voelen en weten gaan dus samen. Daar zijn gedachten eigenlijk niet bij nodig. En dat is precies waar je vertrouwen kunt vinden. Omdat daar geen tegenspraak is, geen zorgen zijn, daar is harmonie. Is dat zo? Ja, dàt is zo!
.

Geld

2012-01-16T15:10:00.195+01:00

Een oefening van Julia Cameron: "Ga er eens 15 minuten voor zitten om op te schrijven wat jouw gevoelens omtrent geld zijn. Hoe voel je je over je huidige financiële situatie? Hoe voelde het in het verleden? Oordeel niet over jezelf. Als je klaar bent, ga dan 20 minuten wandelen om te integreren wat je geleerd heb. Je inzichten zullen je verrassen."

Als je de oefening wilt doen, adviseer ik je dat eerst te doen, voor je verder leest...

Misschien is er geen onderwerp waar zoveel oordelen aan kleven, in die zin zou je het bijna een taboe kunnen noemen. Terwijl... wat is geld nou eigenlijk? In principe helemaal niks, als je er goed over nadenkt. Maar ondertussen beheerst het wel de wereld en is het een machtsfactor van jewelste, ook in het gevoel en de gedachten van veel mensen. We zijn er afhankelijk van, daar is geen ontkomen aan, tenzij we een onbewoond eiland weten te vinden, waar alles wat we nodig hebben aanwezig is...

Sommige mensen houden van geld en doen er alles voor om het te vergaren, anderen vinden dat weer slecht en keuren dat af. Niet alles is te koop, dat weten we. Gezondheid en geluk laten zich niet in geld uitdrukken. Hoewel "we" er veel voor over hebben, dat wel.

Geld is slechts een middel. Ooit ingevoerd als ruilmiddel. Dan moet je de waarde van zaken gaan bepalen. En eigenlijk laat geld dus simpelweg zien hoeveel waarde we ergens aan toekennen... "Geld is energie, die stroomt," zegt Deepak Chopra en het stroomt dus naar dat wat "we" belangrijk vinden. Laten we dat wat hij allemaal noemt (wapens, sexindustrie, etc) maar even links laten liggen... maar liever kijken naar wat we persoonlijk daaraan bijdragen en zouden kunnen veranderen. Het bewustzijn van de hele wereld veranderen is onbegonnen werk en het begint tenslotte bij jezelf.

Je kunt met geld ook hele mooie dingen doen voor de wereld. Ook om nieuwe samenlevingsvormen te bouwen heb je geld nodig, om maar wat te noemen. Haal je alle oordelen eraf, dan is geld gewoon energie, die je kunt besteden, richten, ontvangen en delen. Energie, die je kunt laten groeien, maar ook kunt blokkeren. Het is welke waarde we er zelf aan geven.

Ik heb de oefening van Julia Cameron gedaan nadat ik van iemand te horen kreeg: "Ik vind het jammer dat je geld zo belangrijk vindt." Dat was een rare (oordelende) opmerking, vond ik, want ik vond het helemaal niet zo belangrijk. Sterker nog: Eigenlijk wilde ik met mijn vragen deze persoon wijzen op z'n eigenwaarde en mogelijkheden. Ik had 'het taboe' aangekaart, omdat ik bij deze persoon, net als bij vele anderen, bespeurde dat het idee van tekort zichzelf bevestigt en in stand houdt en ongemerkt een soort van slachtofferschap oplevert. Daarmee geef je het juist heel veel macht, terwijl je zegt dat je het niet belangrijk vindt. Wat doe je als je één kopje thee bestelt, erbij zeggend dat bruintje het anders niet trekt? Het mag van mij, daar gaat het niet om, maar wat vertelt het over je gevoel? In elk geval zit daar een duidelijk een gevoel van 'tekort' achter en misschien zelfs een angst. Ik heb dan van nature de neiging om nog een kopje thee plus een appeltaart voor zo iemand te bestellen. Om te laten zien dat het ook anders kan. Maar dat zal niet werken als iemand niet in zichzelf onderzoekt wat zijn gevoel van armoede of tekort is. Het zal niet werken al krijgt-ie een miljoen... (maar dat krijgt-ie dan natuurlijk ook niet, tenzij hij misschien onverhoopt toch in wonderen gelooft) omdat de 'armoede-beleving' een gevoel is.

Een gevoel ten aanzien van je positie in de wereld, misschien vanuit een sterk veroordelend perspectief (geld is slecht en maakt alles onzuiver), een slachtoffergevoel, een machteloos gevoel, je gevoel van eigenwaarde, van afhankelijkheid, frustratie? Geen idee, dat kan iedereen alleen voor zichzelf onderzoeken, maar ook hier geldt, lijkt mij: vanuit je eigen beleving en je overtuigingen (bewust, maar in dit geval vaak onbewust) trek je situaties aan. Dus kan het ook anders. Ik geloof dat het vooral een gevoel van afhankelijkheid is.

Dat is de conclusie die ik kon trekken nadat ik de oefening van Julia Cameron had gedaan. Ook dat oordeel - van die ander - had mij weer even van de wijs gebracht. Wat laten we ons toch van de wijs brengen door al die oordelen, ook die van anderen. Ook dat is een vorm van afhankelijkheid... Hebben we eerst anderen nodig om in onszelf te geloven, of gaan we dat gewoon zelf maar eens doen? Als we het zelf niet doen, is het maar de vraag of de waardering van anderen ons wel bereikt. Als we zelf beginnen, komt de stimulans van buitenaf daar vanzelf op af... Zo zie ik het werken in de praktijk.

In 'geld niet belangrijk vinden' zit net zo goed een heel groot oordeel. Het kan zelfs belemmerend werken, omdat je met dat oordeel ook niet echt open staat om te ontvangen. Wat ik bedoel te zeggen is dus dat je met oordelen over anderen, afkeuringen, bepaalde overtuigingen, jezelf ook tekort kunt doen. Het kan zelfs een blokkade vormen op het ontvangen van waardering (in geld uitgedrukt of op een andere manier) voor wat je zelf doet. Alsof het niet gewaardeerd mag worden. Een onbewuste overtuiging. Evenals een diep geworteld idee dat je moet zwoegen en geen geld zou mogen verdienen met wat je leuk vindt om te doen, waar je passie ligt. Alsof het je passie zou kunnen besmetten... Waarom? Een vrij vreemde overtuiging, als je 'm gaat onderzoeken. Alsof het niet beloond zou kunnen worden als jij doet wat je wilt en waar je goed in bent of waar je lol in hebt. Alsof dat dan geen 'werk' is wat telt. Het is toch bijvoorbeeld ook jammer dat Vincent van Gogh niet zelf heeft kunnen genieten van wat z'n schilderijen opbrachten?

We kunnen geld wel afwijzen, maar net zoals we op deze wereld nog steeds woorden nodig hebben om met elkaar te communiceren, hebben we (meestal) nog geld nodig als betaalmiddel. Het is een middel. Meer niet. Het hoeft geen macht te zijn. Het hoeft ook geen motivatie te zijn. We kunnen ook op een andere manier uitwisselen met elkaar, er is natuurlijk helemaal niks mis mee om de werkelijke waarde ergens van in te zien, die meestal in geen verhouding staat tot bedragen of zelfs helemaal niks met geld te maken heeft. We kunnen geld wel willen afschaffen, wie weet gebeurt dat ook nog eens, maar we hoeven er ook geen vijand van te maken. Misschien kunnen we er beter vriendschap mee sluiten?

Wanneer smaakt iets goed? Als je het waardeert. Als je er blij mee bent. Als het met aandacht en liefde is klaargemaakt en met dankbaarheid wordt opgegeten. Als je honger hebt... of dorst... is die ene mooie appel een geschenk uit de hemel. In die zin is elk tekort een mooi moment voor herwaardering. Als je een tekort ervaart, kun je twee dingen doen: De aandacht daarop vestigen en je beklagen over je situatie, bang zijn voor nog meer tekort, anderen veroordelen en je slachtoffer voelen. De situatie zal er niet beter van worden... Of je kunt kijken wat er wel is, wat je wel hebt. Wat je misschien niet ziet aan rijkdommen. Ook bepaalde gaven, die je hebt zijn rijkdommen. Of dat nou schrijven, schilderen, fotograferen, luisteren, tuinieren, praten met dieren, verbinden, mensen blij maken, creativiteit of originele ideeën betreft, misschien zelfs mensen of dieren kunnen genezen, dat maakt niet uit. Het is waardevol.

Lange tijd zijn zulke waarden - gaven, authenticiteit - misschien weggecijferd. Misschien moesten we passen in het systeem. Zijn onze talenten niet erg gewaardeerd. Het kan. Aan de ene kant is dat waar, aan de andere kant zijn er genoeg voorbeelden te bedenken van mensen die zich daar niks van aangetrokken hebben en hun weg hebben weten te vinden door zich te laten drijven door hun talent en passie. Een kwestie van geloven in jezelf en durven kiezen? Dat denk ik wel. En een sterke aandrang hebben daartoe misschien. Dat ook. Het zijn de helden uit de geschiedenis, omdat ze zich nergens iets van aantrokken en hun eigen weg gingen. Het zijn de helden, die we allemaal in ons hebben en graag onze steun willen krijgen!

Dat is de voornaamste reden dat ik dit onderwerp aansnijd: Welke reden houdt ons werkelijk tegen te doen waar we goed in zijn, wat we leuk vinden, waar we van genieten? Geld is daarin vaak een excuus, het je daarover 'verongelukt voelen' verbergt misschien wel een wens om op te staan en te gaan doen wat je hart je ingeeft. Of andersom: "Ik vind dit werk helemaal niet leuk, ik zou veel liever.... maar ja.... zekerheden, pensioen, huis, kinderen, vakantie, ..." Ja? Zou alles daardoor werkelijk bedreigd worden? Of is er misschien een andere angst? Een angst voor verandering, de angst om stappen te zetten op een weg die je nog niet kent, een gebrek aan waardering voor jezelf misschien, het idee dat je niet voor jezelf mag kiezen? Dat je het toch niet kan? Dat 'het' niet kan?

Ik zie heel veel mensen, die zich bezig houden met 'nieuwe' dingen, zoals energiewerk, genezend werk, dierencommunicatie, permacultuur, de 'nog niet zo gevestigde orde' zal ik maar zeggen, maar zeker een groeiende sector, omdat de behoefte groeit. Nog niet altijd erg serieus genomen? Begin dan zelf het serieus te nemen! Waarom mag je als taxichauffeur wel geld verdienen als je mensen van A naar B brengt en waarom mag dat niet als je mensen energetisch van A naar B brengt? Hoeveel is dat dan waard? Al die ideeën over wat zuiver is en wat niet, ai, wat een oordelen kleven daar niet aan! Onze eigen oordelen...

Persoonlijk heb ik er nooit zin in gehad geld een beperking te laten zijn en daardoor heb ik gemerkt dat je het je vrijheid kunt laten beperken, maar dat dat niet hoeft. Er is altijd een weg te vinden als je iets graag wilt doen. Ik hoef niet te baden in luxe (hoewel dat soms ook best eens lekker is...), maar ik wens wel gewoon lekker te kunnen leven, me vrij te voelen en vooral dat te doen wat ik zelf belangrijk vind. Dat lukt als ik mezelf dat toesta. Als ik zelf keuzes maak, ongeacht de omstandigheden. Zeker, het vergt wel wat doorzettingsvermogen soms, maar ik kan er ook vanuit gaan dat de omstandigheden mee gaan doen als ik de keuzes maak vanuit mijn hart en ziel? Ik kan ze toch ook uitnodigen? Zo gaat het ook. Tenzij ik twijfel, in paniek raak of me door angst laat leiden.

Het is dus wel zaak om alle eventuele blokkades weg te nemen op 'ontvangen', evenals alle beperkende overtuigingen dat het niet zou kunnen of lukken of mogen of zwoegen zou moeten zijn, bijvoorbeeld.
Dat lukt als ik mezelf vrij voel. Als ik gewoon doe wat ik te doen heb en mijn weg vervolg (en niet ga zitten kniezen in een hoekje, me slachtoffer ga voelen of ga zitten wachten tot iemand het komt brengen). Dat lukt als ik gewoon de stappen zet, die gezet willen worden en ik vol goede moed vooruit blijf kijken (en niet met spijt achterom). Als ik zie wat er allemaal wel is, als ik waardeer wat ik letterlijk en figuurlijk in huis heb en dat deel. Wat ik vooral heb geleerd is: gewoon doen. Je vooral niet tegen laten houden. Ook niet door je eigen zorgen. De rest volgt vanzelf.
De wegen van het universum zijn daarin zeer creatief. Met name een kwestie van kunnen ontvangen... Van dankbaarheid. Dankbaarheid is kunnen ontvangen... waarderen.Blij zijn. Achter je eigen keuzes gaan staan, achter jezelf gaan staan.
Wat dat betreft gaat het dus inderdaad niet over geld. Maar alle oordelen, die we erover kunnen hebben, vertellen iets. "Zolang je je slachtoffer voelt, heb je schulden," zei ik eens tegen iemand die haar ex-man verantwoordelijk stelde voor haar financiële situatie. Wat dat betreft zijn we gewoon een magneet. Onze gedachten ergens over en ons gevoel ergens over trekt precies de situaties aan die daar bij passen. Dus het kan andersom. En andersom begint met het onderzoeken van je eigen gedachten en oordelen. Vandaar dat ik het zo'n leuke oefening vindt, waar Julia Cameron mee kwam.
Uiteindelijk vertelde het mij dus een heel ander verhaal! Een verhaal over verantwoordelijkheid nemen voor jezelf, eigenwaarde, jezelf serieus nemen, het vertelt iets over hoe afhankelijk of onafhankelijk je je voelt, over vrijheid, over keuzes maken en vooral over... ja, hoe kan het ook anders... Vertrouwen!

.

Stop blaming others...

2012-01-14T10:05:00.005+01:00

Don't blame others for your situation, your unhappiness, your lack of whatever... love, succes, money, fulfillment, peace, joy, freedom, anything. That's the key to heaven, to peace, to Love, to success, to fulfillment, to joy, to... everything. To be happy.

Stop blaming others... Het zal je bevrijden.

Hoe moet het dan? Jezelf de schuld geven? Nee, ook niet natuurlijk. Het zien. Zien of en hoe je verantwoordelijkheid voor je eigen situatie buiten jezelf neerlegt. Zien of en hoe je zelf steeds opnieuw zulke situaties creëert door gebrek aan vertrouwen, gebrek aan vertrouwen in jezelf, in het 'hogere' in jezelf, het 'hogere' in het algemeen, het geheel. Ik zeg 'hogere', maar het is dichtbij, voor iedereen bereikbaar, in jezelf, om je heen. Je kunt er de aansluiting mee voelen, in jezelf. Alsof je je eigen stekker in het stopcontact steekt. Het is puur onwetendheid als je 'het' buiten jezelf zoekt, anderen verwijten maakt, de wereld verwijt... Het is afhankelijkheid, die je zelf creëert. Je kent jezelf niet, je kent je mogelijkheden niet als je dat doet. De sleutel ligt in jezelf.

Dat is moeilijk uit te leggen als mensen dat werkelijk zo ervaren en voelen.
Ja. Maak er vooral geen strijd van. Ze kunnen er hun voordeel mee doen of niet. Daar moet je verder niet mee zitten. Dan doe je namelijk precies hetzelfde... ;) Daar last van hebben is ook een vorm van slachtofferschap. Je kunt het niet voor anderen doen en dat moet je ook vooral niet willen. Laat het los. Misschien dat die ene opmerking van jou net bijdraagt en mensen toch aan het denken zet. Dat is dan mooi. Maar voor jou maakt dat verder niet uit. Het enige wat van belang is - voor jezelf - is bij jezelf blijven. Laat je niet verleiden tot slachtofferschap of meegaan in het slachtofferschap van anderen. Daar help je een ander nooit mee.
Compassie is iets anders. Dat is vanuit je hart aanwezig zijn, begrip hebben voor de weg van een ander, de rust hebben om vanuit wijsheid te reageren en soms juist niet te reageren. Je helpt een ander niet door hem of haar te bevestigen in het slachtofferschap, hoewel 'het slachtoffer' in de ander zal blijven proberen aandacht te krijgen. Wees je daarom heel bewust waar je aandacht aan schenkt als je de ander aandacht schenkt. Je doet er heel verstandig aan los te laten, te negeren en je niet verantwoordelijk te voelen voor een ander als die jou probeert mee te sleuren in zijn of haar persoonlijke drama of jou daar zelfs verantwoordelijk voor stelt. Wees wijs en stap er niet in. Niet in medelijden en niet in de strijd. Doe er gewoon niet aan mee.

Toch kan het je wat te vertellen hebben, waarom gebeurt het anders?
Zeker. Het vraagt je om in je innerlijke rust en vrede te blijven, of ernaar terug te keren als dat nodig is. Het vraagt je kalm te blijven, grenzen te stellen en je af te vragen wat het is in jou dat je bijvoorbeeld teleurstelt, pijn doet of kwetst, als dat zo is. Want dat is dan van jou. Word je niet begrepen, niet gezien, niet gewaardeerd, niet erkend? Heb je dat nodig als je jezelf begrijpt, ziet, erkent, waardeert? Als je bent wie je bent en de vrede in jezelf kent?

Dat is het punt: Mensen zoeken de erkenning, de waardering, het begrip bij een ander. Dat is wat je afhankelijk maakt. Als je weet wie je bent en als je jezelf accepteert, waardeert en begrijpt, inclusief je pijn als die er is, zonder hem een ander te verwijten, dan kom je (weer) bij jezelf terecht. Ga achter jezelf staan. Blijf achter jezelf staan.
Stop met het najagen van begrepen willen worden door anderen, gewaardeerd willen worden, gezien willen worden, stop maar met het moeite doen voor de goedkeuring van anderen, wees gewoon jezelf en luister naar jezelf. Als je achter jezelf staat, heb je dat allemaal niet nodig. Maak je eigen keuzes, volg je eigen route en wees gewaarschuwd als je jezelf betrapt op 'blaming others', want niemand anders dan jijzelf bent verantwoordelijk voor jouw situatie.

In zekere zin kun je zeggen dat jouw ziel situaties uitnodigt om je dit te laten inzien. Net zolang tot je het ziet. Tot je inziet dat je van binnenuit de bestuurder bent van jouw leven. Dat is een geweldige ontdekking. Je begint de spelregels van het leven te ontdekken. Je kunt de boel op gaan ruimen. Begin met een schone lei en maak een nieuw verhaal! Alles is mogelijk. Jij bent de regisseur.

Dus: don't blame others! Ze zijn alleen maar een uitnodiging om bij jezelf te blijven of te komen. Blijf bij jezelf en voel dan eens de vrede die daar ontstaat, groeit of er eigenlijk allang is. Deze vrede is je kracht. Je wordt uitgedaagd om onverstoorbaar vanuit jouw innerlijke rust en vrede naar de wereld om je heen en naar jezelf te kijken. Je wordt gestimuleerd om jouw vrede te handhaven, temidden van welke woelige stormen dan ook. Je zal ontdekken dat vanuit die totale innerlijke vrede ofwel acceptatie - vrede met alles wat er is - een grote ommekeer ontstaat. Alles is gericht op de ommekeer in jezelf. Alles wat in je leven gebeurt, is in wezen een kadootje om je ware Zelf te ontdekken. Dat is een feest!

.

Richtlijnen voor 2012

2012-01-12T08:29:00.005+01:00

Waar ligt je focus en waar investeer je in, letterlijk en figuurlijk? Dat is eigenlijk de belangrijkste vraag in deze tijd. Omdat het creëren steeds sneller en makkelijker gaat. Waar jij je energie op richt... daaraan lever je een bijdrage. Of dat iets leuks is of iets vervelends, iets 'goeds' of iets 'slechts' dat kun je kiezen. Vaak zijn we ons daar nog niet van bewust en mopperen we lekker op van alles en nog wat. Wat doe je dan? Ja... precies dat waar je je onvrede op richt, dat zal blijven bestaan in jouw wereld. Dat kan, je kunt ervoor kiezen, maar je maakt het jezelf er niet echt makkelijker mee en anderen ook niet.

Ik heb wel eens gelezen: Als je depressief bent, zeg dan een week lang elke dag tegen jezelf: Ik ben vrolijk en ik voel me goed, ik hou van mezelf - zelfs als je niet gelooft dat het werkt - en gedraag je ook zo, ook al voelt dat in eerste instantie gekunsteld - je zal zien: na een week voel je je stukken beter! Het gaat zichzelf realiseren. Je gevoel gaat vanzelf meedoen. Dat kun je natuurlijk ook eens gaan toepassen voor een heleboel andere dingen: O, ik heb zo'n goeie relatie... ik geniet zo van mijn werk, heerlijk dat ik tijd heb om elke dag even... wat ben ik toch slank... ik ben zo blij met mijn geweldige vrienden... enz.. enz.. Leuk toch om eens uit te proberen?

Ik hoorde van iemand die op de vakantiebeurs was geweest dat ze kon merken dat bedrijven minder te besteden hadden, want er werd minder gratis uitgedeeld. Wat werd er voorheen allemaal uitgedeeld en hoeveel daarvan was verspilling en zou al snel in de prullenbakken verdwijnen? Er worden nu dus keuzes gemaakt. Dat lijkt me geen slechte ontwikkeling. Waarschijnlijk gaan we meer hergebruiken, gooien we minder weg, verspillen we minder met z'n allen, Moeder Aarde zal er blij mee zijn... Als je minder te besteden hebt, word je dus vanzelf bewuster en maak je weloverwogen keuzes.

Zo ook met tijd. Waar besteed je je tijd aan? Wat geef je aandacht? Wat vind je belangrijk? Waar voel je je lekker bij? Waar geniet je van? En als er iets is, wat je niet zo leuk vindt om te doen, waar je je niet zo lekker bij voelt, waarom doe je het dan? Waarom 'moet' dat? Als je het idee hebt dat het 'moet' vraag je dan eens af of dat echt zo is, wat gebeurt er als je dat niet doet? Is dat erg? Kan het ook anders? Welk gevoel gaat erachter schuil? En als het bijvoorbeeld je werk is, kun je het dan ook leuker maken? Kun je het een keuze maken? Kun je het op zo'n manier gaan doen, dat je het wel leuk vindt?
Je kunt je bij alles afvragen of het je eigen beslissing is of die van een ander. Is iets een reactie op wat mensen van je verwachten of wil je het zelf? Keuzes maken betekent achter jezelf gaan staan. Als je iets doet, doe het dan goed, doe het met je hart.

Zorgvuldig zijn en bewust keuzes maken, dat is van belang in al onze relaties. Waar voel je je prettig bij en waarbij niet? We voelen ons allemaal prettig bij oprechte aandacht en enthousiasme van een ander. Soms doen we erg ons best om dat te bewerkstelligen. Maar als het niet 'echt' is, voelen we dat. Als iemand oordelen heeft, voelen we dat. Hoewel we dan ook vaak zelf degene zijn die oordelen, over onszelf en over anderen.Wees je eens bewust van al je eigen (voor)oordelen. Hoe veroordelender je kijkt naar de wereld, hoe meer oordelen je ook hoort - ook als ze er niet zijn - en misschien wel krijgt. Ook dat creëren we zelf...

Je kunt er ook vanuit gaan dat mensen die heel kritisch en veroordelend zijn naar anderen dat nog meer voor zichzelf zijn. Discussies erover voeren of 'in de verdediging springen' is helemaal niet nodig: Jij bent wie je bent en de ander ook. En dat is goed zoals het is. Je hoeft een ander niet te veranderen en een ander hoeft jou ook niet te vertellen wat je moet doen of veranderen aan jezelf. De richtlijn hierin is: Blijf bij jezelf door vanuit je hart te blijven kijken en communiceren. Stap niet in de valkuil van het hoofd, ook al probeert een ander je zover te krijgen dat je meegaat in redeneringen, die - zoals ik dat zie - rationeel zijn en daarmee het gevoel toedekken wat er achter zit. Als dat erachter zit. Daar kun je proberen achter te komen, zonder het 'van jou' te maken. Bij jezelf blijven betekent ook je eigen gevoel trouw blijven, je afvragen waarom je iets onprettig vindt bijvoorbeeld. Soms is het nuttig dat een ander dat weet, maar lang niet altijd. Het is aan jou om dat serieus te nemen. Niet aan de ander om dan zichzelf te veranderen, omdat dat voor jou prettiger is. Maar je kunt wel keuzes maken in hoe je daarmee omgaat en hoe ver je dat wilt laten gaan. Blijf bij jezelf betekent ook grenzen stellen.

'Don't blame someone else' voor jouw situatie is ook een richtlijn. Neem zelf de verantwoordelijkheid over jezelf. Het is te makkelijk om de schuld buiten jezelf te leggen, het is zelfs een weigering om naar jezelf te kijken. We zijn vaak geneigd om in eerste instantie naar iets buiten onszelf te wijzen, een ander als schuldige aan te wijzen, maar wij zijn erbij en wij maken zelf onze keuzes, ook als je ze niet maakt. Het gaat er natuurlijk niet om dat je dan vervolgens jezelf schuldig gaat voelen, veroordeelt, dat is ook niet de bedoeling. Kijk ernaar hoe je zelf ergens mee omgaat en of dat ook anders kan. Waar komt je gedrag vandaan? Kan dat ook veranderen, zodat je jezelf bijvoorbeeld niet steeds in dezelfde frustrerende situaties manouvreert? Kijken vanuit je hart betekent begrip hebben voor jezelf en voor de ander, niet veroordelen. Dat lost niks op.

En heel belangrijk - omdat alles energie is, en vanwege 'waar je de aandacht op richt groeit': Probeer te benoemen wat je leuk en goed vindt aan een ander of probeer dat te zien. Zie het beste in een ander. Stimuleer elkaar. Waarom niet? Wees je bewust van waar je in investeert... Ik ken stellen die elkaar voortdurend maar vertellen wat ze niet zint aan elkaar, wat de ander anders moet doen, zou moeten doen. Die niet zien hoe ze hun eigen persoonlijke onvrede voor het gemak projecteren op de ander. Word je daar blij van? Helpt het? Waarom ben je nog steeds met die persoon getrouwd als je alleen maar commentaar hebt op die ander? Moet die ander jou gelukkig maken? Dat kan niet. Alles is een keuze, je hoeft niet getrouwd te zijn met die ander, maar als je het dan toch bent, vraag je dan eens af waarom. En hoe het zou zijn zonder die ander. Wat zou je missen? Zie de waarde van elkaar. Ik kan niet over de relaties van anderen oordelen, maar wat me vaak opvalt is dat wat men zegt over elkaar meestal precies voor zichzelf geldt en in elk geval reden genoeg is om in de spiegel te kijken. Wat leg je bij een ander neer wat bij jouzelf thuishoort?
Bij jezelf blijven betekent ook goeie maatjes met jezelf zijn, achter jezelf gaan staan, duidelijk zijn en trouw zijn aan jezelf. Niet voor een ander denken, invullen, zeggen wat-ie moet doen.
Geef elkaar wat ruimte, geef jezelf ruimte. We hebben allemaal recht op vrijheid om te zijn wie we zijn. Maar als we onszelf al geen vrijheid geven, wie moet het dan doen?

Alles is energie. Daar gaat het om. Elk woord en elke gedachte, hoe we ons voelen, dat verspreiden we. Wat wil je verspreiden, wat wil je creëren? Het is niet zo moeilijk, de stap maken van je hoofd naar je hart. De intentie is al genoeg om dat proces in gang te zetten. En daar heb je dan vooral zelf veel plezier van. Look with the eyes of Love.

.

Het is 2012

2012-01-11T08:38:00.003+01:00

Piek: "Ik heb sinds vanochtend een motto, als reactie op van alles: Het is 2012."
Ik: "Dus? Alles is anders? Alles is mogelijk?"
Piek: "Ja. En alles gaat snel en verrassend anders en soepeler dan je vermoedde op grond van eerdere ervaringen. Dat idee heb ik bij 2012."

Het is interessant om er eens op te letten. Het is zo, alles gaat snel. We kunnen onszelf ook heel snel corrigeren. In de zin van onszelf betrappen op iets wat we 'per ongeluk' creëren met een onbewuste gedachte, gebaseerd op een onzekerheid en niet gebaseerd op vertrouwen. Als we dat zien, door hebben hoe we per ongeluk zelf situaties creëren, die ons niet echt dienen, kunnen we snel de overstap maken en de oude gedachte vervangen door een nieuwe. Het herstelt zich snel. Het inzien is genoeg. We worden ondersteund daarin.

Iedereen weet met hoeveel bombarie 2012 aangekondigd is en velen verwach(t)ten met angst en beven dramatische gebeurtenissen, anderen verzetten zich juist tegen die hele '2012-hype'. Naar mijn idee is 2012 allang begonnen, een onderstroom die zich opgebouwd heeft de afgelopen jaren en steeds sterker voelbaar wordt. Uiteindelijk voor iedereen. Het is vooral onzichtbaar, wat 2012 is. Met vervolgens natuurlijk wel zichtbare effecten, maar het zit 'm in wat er onzichtbaar gebeurt.
Bepaalde dingen (houdingen) werken niet meer en daar worden we mee geconfronteerd, we worden geconfronteerd met onszelf. Zodra we dat zien, begint de verandering al. Met volle kracht wordt zo'n verandering teweeg gebracht en stuwt ons voort op de weg van iets nieuws. Wat we niet meer nodig hebben, kunnen we steeds makkelijker loslaten. Eigenlijk gaat het vanzelf... En dat is heerlijk!
Laat de strijd los, dan wordt alles makkelijker. Besef waar je je niet lekker bij voelt en het kan zichzelf gaan hervormen. Voel waar je je wel lekker bij voelt en geniet ervan. Maak je vooral geen zorgen over de toekomst, je weet het toch allemaal niet, maar je kunt er wel op vertrouwen dat alles, werkelijk alles de goeie kant op gaat. Alweer: laat je niet leiden door de angst. Herken je angst en dat is genoeg om 'm los te laten. Wij worden hierin gesteund. Voluit, door meer dan wij kunnen zien en begrijpen en beseffen. Ons wordt gevraagd achter onszelf te gaan staan en te vertrouwen, op onszelf. Want die enorme kracht is te vinden in onszelf. We worden snel gecorrigeerd en dat kan even flink confronterend zijn, maar alles wordt er alleen maar beter van. Wees maar even lekker boos of verdrietig als zoiets gebeurt, maar kijk op en zie het nieuwe, het mooie aan de horizon verschijnen...

Dat doet me denken aan een situatie die ik een paar jaar geleden meegemaakt heb en totnutoe 'geheim' heb gehouden: In een bui van wanhoop en teleurstelling, verdriet en pijn, kwam ik op het strand terecht. Het was al bijna donker. Ik zocht mijn heil bij de zee. De zee weet alles en neemt alles mee, bevrijd je van de ballast en geeft je weer ruimte, vrijheid. Geen idee hoelang ik daar gezeten heb. Er stond iemand schuin achter me al die tijd. Dat had ik wel waargenomen, maar de afstand was groot genoeg om het te laten voor wat het was. Toen ik eindelijk opstond en terug liep, stond hij er nog steeds en toen ik langs kwam lopen, sprak hij me aan: "Ik heb een boodschap voor u."
O? "Wat er ook is, weet dat er daar aan de horizon iets nieuws verschijnt. Je kunt het nu nog niet zien, maar het is iets veel mooiers..." Verbaasd bedankte ik hem en liep verder. Twee tellen later bedacht ik me hoe waardevol z'n boodschap was en hoe vreemd de situatie. Ik draaide me om, omdat ik meer wilde weten. Weg was hij. In geen velden of wegen meer te bekennen. Beduusd heb ik me daar nog een half uurtje over verbaasd en ben daarna rustig naar huis gegaan. Sindsdien weet ik dat het zo is.

En die horizon, die is er nu. Daarom vertel ik dit verhaal. Wat er ook is, weet dat er iets nieuws in aantocht is, iets mooiers. De horizon is er al. Dichterbij dan je soms denkt. Als je 'm toelaat er te zijn, is-ie er.
.

Autoriteit nemen

2012-01-08T09:23:00.007+01:00

“Be in your life. This means don't be in another person's life. Don't spend your time thinking about other people and how they do things -- whether they were nice to you or supportive of you. It's time to let go of all of the issues about other people and what they did or didn't do, and to just be you. The habit is to avoid one's own issues by enumerating someone else's. Don't avoid yourself. Be in your life.” (Divine Mother)

Bepaalde thema's lijken wel in de lucht te hangen. De afgelopen week was dat, kort samengevat: autoriteit nemen. De verantwoordelijkheid nemen voor jezelf, jouw leven en dat niet door een ander laten bepalen of laten blokkeren door omstandigheden macht te geven over jou. In die zin heeft de richting van 2012 zich stevig ingezet.
Autoriteit nemen. Het komt er op neer dat we kunnen gaan ontdekken dat we het zelf zijn die ons leven vormgeven. We hebben veel autoriteit uit handen gegeven, maar we kunnen ook gaan ontdekken dat we zelf alle mogelijkheden in handen hebben om onze eigen werkelijk vorm te geven. De sleutel ligt in onszelf, niet bij anderen.

Begin deze week rolde het artikel 'Vertrouwen, het antwoord op de crisis' uit mijn handen. Een aanvulling op dit artikel lees je hier:

Strijd? Vrede in jezelf is vrede in de wereld.

.

Weg met het moeten!

2012-01-07T12:08:00.003+01:00

Moeten, moeten, moeten... wat blijft er over als we niks meer moeten? Stel je voor, we schaffen het moeten af. Gewoon helemaal. Uitvlakken als woord. Het kan ook niet meer worden gedacht. Het is weg, bestaat niet meer.
Dan wordt alles opeens een keuze. Misschien ga je wel precies hetzelfde doen. Maar het is wat jij wil, waar je zelf voor kiest. En je bent je bewust van je keuzes. Het is niet van buitenaf opgelegd. Dat is niks, dat denken we, dat voelen we misschien zo, maar het is niet waar. We zijn best in staat onze eigen keuzes te maken! Alles is een keuze.

* geïnspireerd door de blog van Peter

.

De Ring

2012-01-06T11:29:00.001+01:00

Leuk, nog een blogrecensie over De Magische Gouden Ring, met dank aan Daan: zie hier.

.

Magic button

2012-01-06T10:49:00.001+01:00

Heel handig:

The magic button — Make Everything OK

:)

Verlies jezelf

2012-01-05T07:19:00.002+01:00

Loslaten, een begrip en een kunst, waar nogal wat mensen moeite mee hebben. "Waarom moet je altijd iets loslaten? Ik wil helemaal niet loslaten!" reageerde iemand een tijdje geleden op de Ganpati-documentaire. "Er komt altijd een moment waarop je wel zal moeten," zei ik toen. Dat is nu eenmaal zo. De zaken waar je het meest aan vasthoudt, die je het moeilijkst vindt om los te laten, vragen er het meest om, zo lijkt het.Waarom kan iemand iets niet loslaten? Uit angst om iets te verliezen. Daarin ligt het misverstand. Je verliest er niks mee, je wint er alleen maar mee. Niks verdwijnt echt, je geeft het alleen de ruimte. Ruimte om te zijn wat het werkelijk is, ruimte om zichzelf op te lossen, ruimte om iets nieuws aan je leven toe te voegen, wat nog veel meer te bieden heeft. Je geeft jezelf de ruimte te zijn wie je werkelijk bent. En een ander ook trouwens.
Loslaten gaat eigenlijk steeds over het loslaten van bepaalde gedachten, in jouw hoofd vaststaande feiten, die je onder de loep kan nemen en kan betwijfelen. Over 'moet-gedachten' vooral, dwangmatigheden. Het geeft je heel veel ruimte als je zulke gedachten los kunt laten. Wat ervoor in de plaats komt is veel meer waard, alleen weet je dat nog niet zolang je vasthoudt aan je eigen waarheden.

Zoals de storm die momenteel over het land raast, zal 2012 ons leren los te laten, of we willen of niet. Wie zich daartegen verzet, maakt het zichzelf onnodig moeilijk. Dit is jaar van de vrijheid, het jaar van de waarheid. Alleen door los te laten kun je makkelijk mee in de flow, je door de storm vooruit laten blazen. Hou niet vast aan al die gedachten, vooral niet aan de gedachten die jou bang, onzeker, boos en ongelukkig maken. Gedachten zijn zo beperkt. Betwijfel ze, steeds opnieuw, als ze jou in hun greep hebben. Laat je gedachten los, je hebt geen controle. Dat is een illussie. En het is niet erg. Want wat ervoor in de plaatskomt heeft je zoveel meer te bieden. Wen maar vast aan het gevoel van vrijheid. En geniet ervan. Stap uit je hoofd, ga naar je hart. En zet het vooral open... zodat je licht kan schijnen.

"Verlies jezelf," was de boodschap, die ik twee dagen geleden opving. Huh? "Hou niet vast aan je beperkte zelf, hou jezelf niet gekluisterd aan de beperkingen die je ziet, geef jezelf het luchtruim, beweeg maar mee. Dat is alles. Groei, be the light, wees als de zon. Niks is schaduw, niks staat je in de weg om te schijnen over al wat is. Maakt de zon zich zorgen over waar z'n licht terecht komt? Maakt de zon zich kleiner als iemand die het licht niet kan verdragen een zonnebril opzet? De zon schijnt gewoon. That's it: Schijn gewoon. Alle kanten op. Verlies jezelf, be the light..."

.

Vertrouwen, het antwoord op de crisis

2012-01-04T08:37:00.001+01:00

Veel mensen maken zich druk over de crisis, over geld, over schulden, vragen zich af hoe ze het moeten redden. Wat is de boodschap voor deze mensen?

Deze crisis gaat niet over geld. Het gaat over vertrouwen. Er blijkt weinig vertrouwen meer te zijn in de leiders, in de banken, in de machthebbers. Daar gaat deze crisis over. En dat is goed. Want er is geen enkele reden om vertrouwen te hebben in zulke machten - buiten jezelf. Het is het proces van wakker worden, het is aan de mensen om hun eigen macht in te zien, te gaan ervaren. Te ontdekken dat zij denken afhankelijk te zijn, maar dat hoeft niet. De meeste mensen voelen zich nog slachtoffer van het systeem, zij beseffen nog niet dat dat niet nodig is. Iedereen heeft de macht - de kracht - in zichzelf en kan dat nu gaan ontdekken. Dat is wat deze crisis te bieden heeft: De weg naar jezelf.

Geld is energie. Het gaat niet over geld. Het gaat over energie. Energie die mensen weggegeven hebben. Macht die uit handen is gegeven. Uit angst hebben mensen gehandeld. Uit angst geef je je macht weg. En uit angst wil je macht hebben over anderen. Er is geen andere reden voor de huidige situatie en er is maar een uitweg: Zelfrespect, waardering voor wie je bent, voor alles wat er is, voor de overvloed die van nature aanwezig is, respect voor alles wat er is. Alleen respect voor jezelf kan je dat respect teruggeven. Alleen waardering voor jezelf, voor wie je werkelijk bent, kan je die waardering teruggeven. En alleen waardering kan je helpen te begrijpen. Kan je helpen dankbaar te zijn. Alleen dankbaarheid brengt overvloed. Dankbaarheid is respect voor het grote, oneindige, de bron van leven, de bron van overvloed, de bron van energie, het enige dat je kan voeden. De energie is oneindig, dankbaarheid opent de poort.

Voor de rest van dit artikel: klik hier.

.

"Kom van dat kruis af..."

2012-01-03T17:55:00.020+01:00

Oudejaarsdag bracht me in Brugge op een wel heel bijzondere plek. Geloof het of niet, maar daar wordt in een kerkje, verstopt in een hoekje van een pleintje, een buisje met bloed van Jezus bewaard. Vraag me niet hoe het kan, dat weet ik niet.
Daar stond ik ineens in een rij, nauwelijks tijd om te bedenken wat ik dan wel niet voor een gebed of wens zou doen. Eén voor één mocht je het trappetje op om je handen op de glazen koker te leggen die weer om dat buisje bloed heen lag en na iedere aanraking zorgvuldig werd schoongeveegd door een man in wit gewaad. Indrukwekkend. Ik kan niet anders zeggen. Het verbaasde me hoe het eruit zag: geel, droog, vreemd, goud? Ja, daar leek het nog het meeste op. Maar dat alles doet er eigenlijk niet toe. Het moment zelf maakte de hele entourage van kerk en priester, maar ook het beeld van de lijdende Christus aan het kruis, die maar aan de muur hing, totaal overbodig. Ik kan het niet beschrijven, dus laat ik dat dan ook vooral maar niet doen. Ik deed ook geen wens, geen gebed. Ik deed een belofte. Aan mezelf.

"Kom van dat kruis af..." dacht ik daarna tegen de beeltenissen in de kerk. Als we nou van al die beelden eens vrijheidsbeelden maakten... hoe anders zou de wereld er dan uitzien? Laten we onszelf eens bevrijden van dat juk. Bevrijding drukt zich heel anders uit, waarom blijven wij als mensheid toch zo hangen in het lijden? Dat is niet zoals Jezus het heeft bedoeld, durf ik zomaar te zeggen... Omdat dat is wat ik daar duidelijk heb gevoeld. 'We' hebben en masse iets verkeerd begrepen in dit universele verhaal. Time to wake up!

Anyway: Happy 2012!

2011-12-30T09:44:00.003+01:00

Mother Teresa's Anyway Poem

People are often unreasonable, illogical and self centered;
Forgive them anyway.

If you are kind, people may accuse you of selfish, ulterior motives;
Be kind anyway.

If you are successful, you will win some false friends and some true enemies;
Succeed anyway.

If you are honest and frank, people may cheat you;
Be honest and frank anyway.

What you spend years building, someone could destroy overnight;
Build anyway.

If you find serenity and happiness, they may be jealous;
Be happy anyway.

The good you do today, people will often forget tomorrow;
Do good anyway.

Give the world the best you have, and it may never be enough;
Give the world the best you've got anyway.

You see, in the final analysis, it is between you and your God;
It was never between you and them anyway.

.

Wensen

2011-12-30T08:39:00.002+01:00

Wensen, wensen, wensen...
Ik wens je verbeeldingskracht. Dat je je kunt voorstellen dat je wensen al gerealiseerd zijn. Dat je dat voor je kunt zien en daar heel dankbaar voor bent. Ik wens je vrij te zijn van angst en huiver, van zorgen en van elk gevoel van tekort. Ik wens je plezier in het leven, vrolijkheid en volop genieten van alles, wat het ook is. Ik wens je alles wat je doet met aandacht en Liefde te doen, zodat je het mooiste in alles ziet.
Ik wens je vertrouwen. Alles komt naar je toe als de weg vrij is, als je zelf de obstakels opruimt, die je per ongeluk geplaatst heb door te denken dat dat niet kan, niet mag, het moeilijk is, je het niet waard bent, je er eigenlijk bang voor bent of zolang je ergens nog iets als een tekort ervaart. Het regelt zichzelf allemaal, alles communiceert met je gevoel, je vertrouwen, je angsten; alles is energie, die zich geheel onpartijdig op elkaar afstemt.
Maak je dus vooral geen zorgen. Als je een wens heb, stop 'm in een doosje of gooi 'm in de lucht en laat het verder los. Het kan zichzelf makkelijker regelen als je je er niet mee bemoeit.
Wat je te graag wil of wat je te belangrijk vindt, kan niet vanzelf naar je toekomen omdat er een lading op rust. Omdat je iets als een tekort ervaart, bijvoorbeeld. Situaties accepteren zoals ze zijn en daar het mooiste in ontdekken, kan die lading neutraliseren.
Ik wens je om niet veroordelend te kijken naar je angsten en je overtuigingen, die belemmerend zouden kunnen zijn voor het leven dat er op uit is je alles te geven als jij de deur maar open zet... en je er verder vooral niet mee bemoeit. Ik wens je verwondering over alle wonderen, die dan de kans krijgen zich te manifesteren. 2012: een jaar waarin wij leren als mensje een stapje terug te doen en het te laten gebeuren, simpelweg door te vertrouwen. 2012, een jaar vol wonderen!

.

Dankbaarheid

2011-12-29T12:58:00.003+01:00

Wensen, wensen, wensen...
Is wensen niet juist een vorm van ondankbaarheid?
Benadrukken wat er niet is, wat we dus moeten wensen?
Zullen we niet eens kijken naar alles wat er is?
De aandacht richten op wat er wel is, in plaats van focussen op wat er niet is?
Alles wat er is om dankbaar voor te zijn?
En als dat moeilijk is: In elk geval accepteren wat er is?
Houden van wat is, zoals het is.

Het schijnt in Spanje een ritueel te zijn om met oud & nieuw om 12 uur 12 druiven te eten, bij elke klokslag een. En je dan daarbij elke maand van het nieuwe jaar in overvloed voor te stellen. Degene die me dat vertelde, stelt voor om bij elke druif de mooiste herinnering van het afgelopen jaar ‘mee te nemen’, zodat je meer daarvan uitnodigd in het nieuwe jaar.

De mooiste herinneringen van 2011...
Voor mij zijn dat zijn eigenlijk alle 'Goddelijke' ervaringen, het besef van het Goddelijke, het oneindige, de glimpen van de eeuwigheid, het licht dat ons draagt en door ons heen wil schijnen, ons wil bevrijden.

De mooie (laatste) momenten met oma en met Rumi... die nu eeuwigheidswaarde hebben. Herinneringen die staan voor de onvoorwaardelijke liefde en die onvoorwaardelijke liefde blijft altijd. De ervaring dat ik dat kan voelen - nog steeds, ook over de dood heen. Als een enorme verrijking. Ze zijn nog steeds bij me, allebei. Daar ben ik onbeschrijflijk dankbaar voor.

Wat zeker hoog op mijn lijstje zal staan, zijn de momenten waarop ik me helemaal vrij voelde. Die vrijheid voelde ik het sterkst tijdens lekkere strandwandelingen met mezelf. Bevrijd. Even helemaal bevrijd van aardse beslommeringen, moeten, gedachten; zoals oma en Rumi het nu continue beleven.

Ik ben dankbaar voor alle mooie, inspirerende, vrolijke, voedende momenten; gewoon in de natuur, maar ook met familie, vrienden, bekenden en nieuwe mensen die ik heb ontmoet. Voor de boeken, de boekpresentatie, alle lovende en enthousiaste reacties, de geweldige samenwerking, de inzichten, ideeën, de verrassingen, de documentaires die ik mocht maken, kortom: ik ben de komende dagen nog wel even zoet met dankbaar zijn!

Ik wens iedereen dus vooral heel veel dankbaarheid!
Daar zullen we zeker de vruchten van plukken!
Smul ervan, met alle mogelijke aandacht en Liefde.

.

Verhalen

2011-12-28T07:32:00.006+01:00

'Wie ben je zonder je verhaal?' Het is Byron Katie, die mensen deze vraag regelmatig stelt. Het verhaal over onszelf is het verhaal waarin we leven. We vertellen het onszelf, we vertellen het anderen, we geloven ons eigen verhaal over onszelf en over anderen. Je kunt er last van hebben als je bepaalde gedachten - over jezelf, over anderen, over de wereld - gelooft en maar blijft herhalen. Gedachten als 'dat overkomt mij altijd' of 'ik kan dat niet' of 'het is te moeilijk' of 'anderen begrijpen mij niet', 'het leven is niet leuk', 'de wereld is slecht' en meer van dat soort belemmerende overtuigingen kunnen ons flink beperken in onze mogelijkheden en levensvreugde. De vragen die Byron Katie dan stelt: Is dat zo? Weet je 100% zeker dat dat zo is? En hoe zou het zijn als dat niet zo was? "Onderzoek je gedachten," is haar devies. Het wegpoetsen van bepaalde aannames en omkeren van bepaalde gedachten kan het leven een stuk veraangenamen.

Gisteren belandde ik na een mooie wandeling met een groepje mensen rond een kampvuur en hadden we het over wonderen. Ik hoorde de mooiste verhalen uit het leven van mensen, die ik een paar uur eerder nog niet kende. Als we elkaar en onszelf voeden met mooie verhalen, is het leven net een sprookje...
Ik merk meer en meer dat het wel oplettendheid vergt wat je vertelt. Het heeft onmiddellijk effect. Uit ik (per ongeluk) mijn ongenoegen over iets of iemand, dan krijg ik daar meteen 'de rekening' van gepresenteerd. Het heeft meteen effect op mij en zelfs op een ander. Gelukkig werkt het omgekeerd ook zo. Klein voorbeeldje: Gisteren vertelde ik een mooi verhaal over iemand uit India, die ik al in geen 20 jaar heb gezien en 'toch hebben we een blijvende band, tijd en afstand hebben daar niks mee te maken,' zei ik en vanmorgen kreeg ik een berichtje van hem.
Bij het volgende kampvuur zal ik eens vertellen hoe waardevol, liefdevol, prachtig en krachtig mijn vrienden, vriendinnen, bekenden en onbekende lezers zijn en wat een mooie verhalen ze hebben! En anders... maak ik er wel een mooi verhaal van!
.

Bovenaan...

2011-12-27T12:56:00.001+01:00

Koeien in de wei

2011-12-26T09:50:00.011+01:00

"De aarde heeft genoeg te bieden voor iedereen, maar niet voor ieders begeerte." Mooi dat de koningin in haar kersttoespraak deze uitspraak van Gandhi aanhaalde. Hoewel het vanuit haar positie natuurlijk makkelijk praten is, heeft ze gelijk dat het er nu om gaat te beseffen wat de aarde allemaal te bieden heeft, hoeveel overvloed er in wezen is, dat we in vrede en harmonie met de natuur en met elkaar kunnen samenleven als we respect hebben voor elkaar en de natuur, als we delen en 'gunnen'.
Egoïsme en hebzucht hebben grote ongelijkheid in de wereld gebracht, geleid tot de crisis die zich nu manifesteert. Zo'n crisis kan leiden tot angst en daarmee nog meer hebzucht, maar dat zal de oplossing niet zijn. Integendeel. Het getuigt van lef en visie om dat zo te benoemen. De huidige situatie op de wereld vraagt om een mentaliteitsverandering: Waarderen wat er wel is, de verbondenheid begrijpen tussen mens en natuur, de eenheid, de verbondenheid met elkaar. Respect. We zijn slordig omgegaan met alle rijkdommen, die de aarde ons te bieden heeft. Met rijkdom, die misschien wel ten koste ging van het welzijn van anderen. Deze koeien in de wei zeggen eigenlijk precies hetzelfde: "Geen verspilling!"

Piek en ik willen jullie vragen om dit filmpje verder te verspreiden, omdat het een belangrijke boodschap is van de koeien. Omdat het van belang is dat we ons bewust zijn van wat we eten, dankbaar zijn voor wat de natuur te bieden heeft. Omdat het belangrijk is dat we niet 'verspillen' maar waarderen. En omdat hoe de koeien - of de varkens of de kippen - leven ook bepalend is voor ons eigen welzijn. We wensen jullie een bewust, voedzaam en inspirerend nieuwjaar!

.

Middenin de winternacht

2011-12-25T00:14:00.006+01:00

Midden in de winternacht... ging de hemel open...

Als kind was ik gek op kerstverhalen en als ik dat zo zeg, besef ik: nog steeds!
Omdat in het donkerste donker het licht geboren wordt. Daar gaan al die verhalen over. In de hele wereld wordt dat altijd al gevierd: de terugkeer van het licht. We hebben het donker nodig (gehad) om het licht in onszelf te ontdekken. Buiten onszelf vinden we het niet.

Zolang we de Liefde zoeken buiten onszelf, verwachtingen hebben van anderen, gericht zijn op de buitenwereld, bang, boos of verdrietig zijn, de leiding van anderen volgen, het zoeken bij religieuze of spirituele leiders of bij onze partners, ouders of kinderen, zolang we vechten tegen wat ons niet zint, tegen onrecht, ongelijkheid, geweld, armoede, oorlog en ellende... zolang zitten we gevangen in teleurstellingen, zolang zullen we lijden. Alles wat wij meemaken, wat we op ons scherm geprojecteerd zien, is de afspiegeling van de wereld, die we zelf creëren. Lijden is een keuze.

Zodra wij het licht in onszelf geboren laten worden, zijn we bevrijd. Kijk vanuit het licht, met Liefde naar alles wat zich aftekent en de schaduwen zullen mooie kleuren krijgen. Laat de poppetjes eens dansen en zingen, elkaar omhelsen en een gat in de lucht springen! Maak van het leven een feest.

Het licht is er al. Altijd beschikbaar om er je eigen kleur en vorm aan te geven, met oneindig veel mogelijkheden. Ik wens je de Stilte, waarin je dit kunt ontdekken! Maak er een mooi verhaal van... je eigen verhaal!
.

Een kijkje achter de schermen

2011-12-23T07:03:00.005+01:00

Letterlijk en figuurlijk hebben we onze gasten woensdagavond getracteerd op een kijkje achter de schermen. De leeuw, de koning der dieren, zegt in het boek: 'Er is genoeg onderzoek gedaan naar ons fysieke leven, naar ons gedrag en onze gewoonten. Daar gaat het nu niet meer om.' Wij mensen zijn gewend te kijken naar uiterlijkheden, te reageren op wat we zien in de wereld.
Spontaan maakte Recep van Zenne gebruik van de beamer om zijn poppenspel te laten zien, van oudsher doorspekt met dierenverhalen, fabels. Het publiek kijkt naar een wit doek, waarop zich de kleuren en afbeeldingen aftekenen, zoals hij ze achter het scherm voor de lichtbundel houdt.

Dat is precies wat de leeuw bedoelt met de opmerking dat wij ons eigen potentieel niet kennen, bedenk ik me achteraf pas: Wij kijken naar dat scherm, naar het verhaal dat zich daar afspeelt en we reageren op wat we daar allemaal zien gebeuren. Niet beseffend dat we zelf de regisseur (kunnen) zijn van dat verhaal, ons eigen verhaal. Al onze gedachten zijn de poppetjes en onze gevoelens zijn de kleuren. De ingrediënten waarmee we zelf het verhaal kunnen maken tot een nachtmerrie of tot een sprookje.

We kijken teveel naar uiterlijkheden, we hebben kritiek en commentaar op de wereld, we gaan in gevecht met onze eigen projecties! De lichtbron is onze ziel, het Goddelijke, met oneindige mogelijkheden. Het doek is het leven, waarin wij 'even' een vorm hebben aangenomen, we spelen mee in het spel. En het doel is te ontdekken dat onze werkelijke Zelf de regisseur is, niet de toeschouwer of het poppetje. Wij leven in onze verhalen, in onze eigen verhalen. Daarachter ligt de werkelijkheid. Het fysieke is de vorm, de afbeelding, de beperking. Het licht geeft ons oneindig veel mogelijkheden om te creëren wat we maar willen. Zo eenvoudig is het.
In de Stilte hoor je alles... Dat is wat de leeuw bedoelt: ga eens achter de schermen kijken en ontdek je potentieel. De leeuw was achter de schermen aanwezig om ons dit duidelijk te maken. En wij waren de spelers in dit spel om dat uit de doeken te doen!

.

Interview over het boek op de radio

2011-12-15T22:37:00.003+01:00

Interview voor radio Rijnmond over 'In de Stilte hoor je alles' en de presentatie van het boek komende woensdag, 21 december om 1900 uur bij Zenne in Rotterdam....

Het Koninkrijk op aarde

2011-12-15T10:17:00.004+01:00

Mooi berichtje op twitter: "Als je iets wilt in je leven, hoef je er maar om te vragen. Dat is eigenlijk alles, merk ik altijd. Vraag! #addertjesmaakjezelf"

Als het nou zo eenvoudig is, waarom doen we dat dan niet? "Vraag en het zal u gegeven worden," zei een grote meester tweeduizend jaar geleden al. We doen het ook, al zijn we ons het niet bewust. We vragen ook om de addertjes, om de moeite, om de problemen... door te denken dat niet alles mogelijk is, door te denken dat iets moeilijk is of wordt, door aan onszelf en aan alle oneindige mogelijkheden te twijfelen.

"Vindt het koninkrijk Gods en de rest zal volgen," zei diezelfde grote meester. Laat ik in deze aanlooptijd naar de kerst eens de werkelijke waarde van deze woorden benadrukken en me vrij maken van alle ballast en misvattingen, waarmee kerken, bijbelaanhangers èn hun tegenstanders in de loop der tijden de universele wijsheid hebben bezoedeld. Op vele manieren is de boodschap altijd al tot ons gekomen, maar wij mensen zijn hardleers en denken het beter te weten of hebben er misbruik van gemaakt om anderen te overheersen. We hebben het niet begrepen. Anders zou de wereld er allang heel anders uitzien.

'Vraag en het zal u gegeven worden...' Zo simpel is het dus. Van twee vriendinnen kreeg ik vandaag mijn eigen woorden terug. De één liet weten 'mijn' technische engel te hulp te hebben geroepen bij een telefoon, die niet aan de praat wilde - en die het toen na een kwartiertje wel deed! - en de ander liet weten haar huis weer in het licht te hebben gezet, met behulp van wierook (ook dat is intentie...) en de rust was voelbaar weergekeerd. Die technische engel heb ik trouwens ooit verzonnen, op een moment dat dat heel hard nodig was.

Door deze voorbeelden is het me ineens heel duidelijk: Waarom vragen we het pas op het moment dat het mis gaat? Waarom vergeten we het steeds weer? Of nog erger: veel mensen kennen deze mogelijkheid niet of geloven het niet en gaan er al helemaal niet op vertrouwen... De eigen eigenwijzigheid van ons mensje-zijn brengt ons in de problemen. Tot we het ontdekken. En daarom moet het steeds opnieuw eerst misgaan. Anders komen we er niet achter.

Moge deze boodschap de hele wereld bereiken en het voor iedereen makkelijker maken. Ik wens de hele wereld vertrouwen! Niet een beetje meer vertrouwen, nee alle vertrouwen! Dan hebben we het koninkrijk van Liefde, vreugde, vrijheid en vrede gerealiseerd op aarde. Dàt is de bedoeling van 2012.
.

Uitnodiging

2011-12-13T05:45:00.003+01:00

Zie de website van Zenne voor de lokatie en de route.

De nieuwe wereld

2011-12-13T05:24:00.002+01:00

Stel je eens voor: De nieuwe wereld is er al.
Alleen... de nieuwe wereld draait op gedachtenkracht.
Net als de 'oude' eigenlijk, alleen nu sneller en sterker.
Je krijgt wat je denkt, alles communiceert met hoe jij het voelt en beleeft.
De taal is namelijk een onzichtbare taal.
Hoewel onze woorden wel degelijk uitmaken.
Effect hebben, net als onze gedachten.
De nieuwe wereld is er al.
Maar wij blijven hangen.
In onze oude patronen.
In onze oude gedachten.
In het gevoel dat we geen macht hebben.
We hebben niet door dat we zelf de creator zijn.
We denken nog dat alles ons overkomt.
Dat we moeite moeten doen.
Dat er tekort is. Dat er veel niet is.
We voelen gebrek, tekort, pijn, verdriet, teleurstelling.
Omdat we dat voelen, beleven we dat zo.
Want alles communiceert met ons gevoel.
Je krijgt het zoals je het hebben wil.
We zijn bang voor veranderingen.
Liever houden we vast aan wat we kennen.
Of dat nou leuker is of niet.
We zijn eraan gewend.
Dus houden we het in stand.
En hebben commentaar op de wereld.
Kritiek op anderen.
We protesteren tegen de macht.
Tegen onrecht en geweld.
We strijden met dat wat is.
Maar de strijd is in onszelf.
Met onszelf.

Als we ook maar een moment zouden kunnen zien
wat we zelf doen....
zouden we heel snel alles loslaten.
En het laten gebeuren, zoals het wil gebeuren.

Zet de poort open, verwijder de obstakels.
Laat het binnenstromen.
De nieuwe wereld is er al.
Beter, mooier, gelukkiger, vrediger, rijker..
dan wij ooit zelf kunnen bedenken!

Alles is er al!
Zodra je het toestaat er te zijn.
.

Hondje

2011-12-06T09:23:00.014+01:00

Zij vroeg de weg en kreeg dit babyhondje in haar armen geduwd...

Vrolijkheid, lekker wandelen, leven in het hier en nu, enz.. enz...
Het hondje wijst de weg...

.

Waardering

2011-12-06T06:40:00.003+01:00

Enthousiast lachen de glimmende rode appels mij toe. Ze stralen. Want ik heb de boodschap begrepen. Ik heb ze gekregen, evenals de blinkende tomaten en de berg oranje sinaasappels en de kaas in de koelkast. Ze vertellen me dat ze veel meer waard zijn dan de euro's waarin je hen zou kunnen omrekenen. Die euro's doen er niet toe. Daar gaat het niet over. Het gaat over waardering, over kadootjes krijgen, over ontvangen en over toelaten, over het gebaar, elkaar verrassen, steunen en blij maken. Over de uitwisseling vanuit het hart, over begrijpen dat er toch wel voor je gezorgd wordt...
Wie zich druk maakt over centen en armoede, over alles wat-ie kwijt kan raken, vergeet te waarderen wat-ie heeft en wat-ie krijgt en hoe ingenieus de wegen van het universum zijn om voor je te zorgen. Het gaat er niet om wat van jou is, het gaat niet om bezit en om 'ik' of 'mijn'. Het gaat er alleen maar om dat we de rijkdom zien, voelen en waarderen. De rijkdom is overal.
Ik denk dat de straatjongen in Mumbai, die ik ooit ontmoette, zich rijker zal voelen met één zo'n mooie appel dan de rijke in Nederland, die 'm als vanzelfsprekend op z'n mooie fruitschaal heeft liggen en misschien zelfs wel zo lang laat liggen dat-ie verschrompeld de pedaalemmer in verdwijnt. Ook bij mij verdwijnt er wel eens iets ongebruikt in de prullenbak omdat de datum verstreken is, realiseer ik me tot mijn schande. Niet dat ik hiermee schuldgevoelens wil stimuleren, nee, daar hebben we niet veel aan. Wel ons bewustzijn van de rijkdom, in plaats van alles maar vanzelfsprekend te vinden.
Het genieten van voedsel, de dankbaarheid voor de rijkdom die de aarde biedt. Dat we er minder slordig mee omgaan. De aarde heeft genoeg te bieden voor iedereen, zei Gandhi, maar niet genoeg voor ieders hebzucht. Als we om te beginnen nu eens alles wat we eten, drinken en krijgen echt leren waarderen, dan zijn we allemaal rijk!

.

Hou van jezelf (2)

2011-12-02T09:09:00.002+01:00

Dan is er nog een heel ander aspect, veel lastiger te begrijpen voor de meeste mensen, maar wel essentieel. Wat we met 'codependency' doen is de aandacht naar buiten richten, op een ander, een afhankelijkheidssituatie creëren, waarin de vrijheid ontbreekt. Op grote schaal doen we dat ook: afhankelijk zijn van of ons afhankelijk maken van instellingen, banken bijvoorbeeld, overheidsinstanties, de NS, de post, noem maar op. Goed beschouwd zijn we heel onvrij met alles wat we hebben opgebouwd om ons heen. En we klagen er graag over. Dat de treinen niet op tijd zijn, de belasting, de banken met hun macht. We protesteren ook graag tegen 'de macht' van... van alles. En daarmee geven we het de macht. We voelen ons onvrij en dus protesteren we.
Dat is boeiend. Dat naar buiten gerichte, wat we doen. Daarin zit 'm ook de kern van de codependency: we houden ons bezig met factoren buiten onszelf, proberen die te veranderen, te beheersen, we oordelen, we klagen, we geven alles buiten onszelf macht en we zien niet dat de macht, alle macht in onszelf ligt!
Dit is de sleutel. Het is essentieel om in te zien dat je jezelf van binnenuit vrij kan maken. Dat alles om je heen je eigen projectie is. De projectie van jouw beleving, jouw onvrijheid, jouw angst, jouw vertrouwen. Jouw wereld, waar jij verantwoordelijk voor bent.
Huh? Ik verantwoordelijk voor de hele wereld? Over codependency gesproken!
Ja. Op een hele andere manier dan we gewend zijn. Stel je voor: je maakt je zorgen over iemand in je naaste omgeving. Je probeert wat te redderen en te helpen en je hoopt dat diegene door jou weer op het goede spoor terecht komt. Je man, je kind, je vriendin, stel je iets voor... Je gaat je ermee bemoeien, je probeert het op te lossen en je wordt ook nog boos als diegene niet doet wat je zegt. Je gaat je ergeren aan het gedrag van die ander, je raakt gefrustreerd. Simpel voorbeeldje, waar iedereen zich vast wel iets bij kan voorstellen.
Waar in dit verhaal pak je de sleutel? Mijn advies, ook aan mezelf, is: Doe dat meteen. Doe dat dagelijks. Terugkoppelen naar jezelf. Wat vertelt dit mij? Wat laat dit me zien over mezelf? Ik weet inmiddels dat waar ik me aan erger iets is dat ik (nog) niet zie of wil zien van mezelf. Daarmee is het dus eigenlijk een kadootje. Pak het uit en kijk ernaar. Is het de somberheid van een ander, het gebrek aan (zelf)vertrouwen, de slordigheid waarmee iemand met zichzelf omgaat? Ojee, nee, dat wil ik niet zien van mezelf, dat is niet zo. En we zijn geneigd om over die ander te gaan oordelen en daarmee zelf lekker buiten schot te blijven. Don't blame de spiegel!
Hetzelfde kan ook gelden voor de vrijheid, die een ander neemt, in zich heeft, het plezier, het gemak waarmee een ander dingen voor elkaar lijkt te krijgen. Je kunt je eraan ergeren. Dat noemen we dan jaloezie. Maar het is ook je uitdaging. Durven we dat deel van onszelf niet toe te staan er te zijn? Of vertrouwen we onszelf niet genoeg misschien? Heeft het niet met onze eigenwaarde te maken? Willen we niet stiekem ook die vrijheid, dat plezier, dat succes? We durven het misschien niet, het raakt iets in ons waar we huiverig en onzeker van worden. Dus gaan we de ander benijden... als we de sleutel niet oppakken om onze eigen schatkist te openen.
En zo kan de hele wereld om je heen 'vanzelf' veranderen. Nou ja vanzelf, het vergt wel wat zelfonderzoek en erkenning, lef ook, maar het is de moeite waard: Er gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Op deze manier is het alleen maar interessant: we gaan zien welk spel we met elkaar spelen. Wat anderen voor ons betekenen in het leren kennen van onszelf, hoe alles ons rijker maakt als mens.

Er is in dit traject maar een grote valkuil: het oordelen. Het oordelen over anderen en het oordelen over jezelf. Dat mag je achterwege laten. Dan gaat het een stuk eenvoudiger. Dan kun je het gewoon zien. Elk puzzelstukje van jezelf wat je op deze manier ontmantelt, doet je groeien, je wordt een rijker mens, gewoon door er op deze manier naar te kijken. Het maakt je vrij.
Vrijheid is helemaal niets om bang voor te zijn, al lijken we wel een ingebouwd systeem te hebben dat eng te vinden. Waarom angst voor verandering, angst voor bevrijding, angst voor het onbekende als het alleen maar winst op kan leveren?
Moet je eens zien wat er gebeurt (ook met de mensen in je omgeving!) als jij bereid ben elke dag even alles terug te koppelen naar jezelf: wat kom ik hier tegen van mezelf? En doe dat dan natuurlijk vooral ook met alles wat je waardeert en blij maakt! Hou van alles wat je tegenkomt en er is geen houden meer aan: Je houdt van jezelf!

.

Hou van jezelf

2011-11-27T09:12:00.006+01:00

'Hou van jezelf,' vat collega-blogger Peter de Kock in één zin samen wat zijn antwoord is op de vraag: 'Hoe kom ik van codependency af?', waarvan hij in de loop der jaren een gedegen studie maakte, inclusief een gratis downloadbaar boek: Codepenency - De dans van gewonde zielen.
Voordat ik zijn blogs over dit onderwerp las, kende ik 'codependency' niet als begrip. Als fenomeen kende ik het maar al te goed, zo bleek toen ik me er in verdiepte. 'Ga niet op de stoel van een ander zitten,' zou je ook kunnen zeggen. Of: 'Leef je eigen leven.'
Ik ga nu dan ook niet op de stoel van Peter zitten om uit te leggen wat codependency precies is, dat vind je via bovenstaande links uitgebreid op zijn blog. Ik zit me alleen opeens af te vragen waarom we het (op grote schaal) doen: Ons verantwoordelijk voelen voor een ander, onszelf (emotioneel) afhankelijk maken van een ander, denken dat wij 'het' voor een ander kunnen oplossen, zo graag belangrijk willen zijn voor een ander...
Daar rollen twee antwoorden uit. Beiden hebben te maken met zelfontkenning. In de eerste plaats is het uit angst: bang dat het met die ander fout gaat, dat we die ander kwijtraken, maar vooral ook angst dat ons eigen wereldje instort, omdat wij afhankelijk zijn van die ander (denken we althans), we willen dat die ander bij ons blijft en dat gaan we dan proberen veilig te stellen. Op die manier raken mensen in elkaar gehaakt, verstrikt, er is geen vrijheid en vertrouwen, maar een gehechtheid op basis van angst. Bang om een ander kwijt te raken, houden we die ander gevangen. En onszelf ook.
Maar dat is pas de helft van het verhaal. Want waarom is dat zo? We ontlenen ons bestaansrecht graag aan het belangrijk zijn voor een ander, nodig zijn, onmisbaar zijn, we willen gewaardeerd worden, geliefd, niet in de steek gelaten, dus daar doen we veel moeite voor. Alsof we daar veel moeite voor moeten doen. Alsof je het moet verdienen. Met laten merken hoe bezorgd je bent over een ander, laat je toch zien hoeveel je van die ander houdt?
Daar gaat het mis. Iemand overladen met zorgen is geen liefde; vrijheid en vertrouwen geven, dat is liefde. Ergens is het misverstand in ons geslopen dat we dat wel moeten doen, dat zorgen, om onze liefde te bewijzen.... of eigenlijk om ons eigen wereldje veilig te stellen?
Waarom zijn we niet gewoon goed zoals we zijn?
Dat zijn we wel, maar ergens in ons onderbewuste zit kennelijk opgeslagen dat we er wel wat voor moeten doen, moeite moeten doen om gewaardeerd en geliefd te worden. Fijn als er met een ander iets is, dan kunnen we erbovenop springen en laten zien dat we er zijn, hoe belangrijk we zijn! En... bovendien: Je kunt jezelf dan sterker voelen. Jij bent nodig, jij bent belangrijk. Het is enerzijds een vorm van valse veiligheid, de ander heeft je nodig, mooi... En daarbij voedt het ook nog eens je eigenwaarde. Dat hebben we nodig!
Ja, ik denk dat het zo werkt - bewust of onbewust. Maar het werkt niet! Allereerst omdat je het niet voor een ander kunt doen, ten tweede omdat je jezelf voor de gek houdt (jij hebt geen probleem, die ander heeft een probleem) en ten derde omdat je bedrogen uitkomt: Waar blijft de waardering, de liefde, de erkenning, de dankbaarheid? Waarom word je niet op handen gedragen? Wat een teleurstelling, wat een pijn en verdriet, ik heb toch zoveel voor die ander overgehad?
Stop it! 'Stop it' in plaats van door te gaan hiermee, omdat je het nog steeds niet wilt zien. Kijk naar jezelf. Zie wat je doet. En waarom. Neem de verantwoordelijkheid voor jezelf, vind je eigenwaarde in jezelf, hou van jezelf, zorg voor jezelf. Laat de ander vrij en maak jezelf vrij. Herken wat je doet en herken de achterliggende angst, maar overwin die, laat je er niet door leiden.
Loslaten en vrijlaten betekent geen verlies, het betekent juist waardevollere relaties. Je hoeft de ander niet (emotioneel) vast te binden...
Misschien is het een te grote stap 'van jezelf houden', de eigenwaarde uit jezelf halen. Begin dan met jezelf en de ander te accepteren zoals je bent/zoals ie is, zonder oordelen, zonder moeite te doen. En ga dan eens kijken naar de mooie dingen, de goeie dingen, de waarde van een ander. Wie het mooiste kan zien in een ander, ziet dat ook in zichzelf. Dat kan alleen als je niet bang bent om 'kwijt te raken'. Dan kun je er vrijelijk van genieten, dan kun je de ander zien zoals ie echt is en waarderen zoals ie is. En als je ook jezelf kunt zien zoals je echt bent, jezelf kunt erkennen, hoeft die angst er niet te zijn. Je bent er voor jezelf.
Je helpt er niemand mee door zijn of haar problemen te benadrukken, te voeden met jouw (goedbedoelde) zorgen, je helpt iedereen - vooral ook jezelf - er meer mee de eigen kracht en schoonheid van de ander te zien en te erkennen, zijn of haar kwaliteiten te benadrukken. Laten we elkaar de positieve spiegel voorhouden door te durven zijn wie we echt zijn in alle vrijheid. We hebben vrijheid nodig om te kunnen bloeien.

En om nog even een leuk dierencitaat erbij te pakken: 'Je zorgen maken over iemand is hetzelfde als een kubus over iemand heenzetten: diegene kan geen kant meer op.' (uit: In de Stilte hoor je alles. pag. 60, de kat van Piek)

Of de hommel (pag 59): 'Als ik me zorgen zou maken over anderen, zou ik van de zwaarte niet meer kunnen vliegen.'

.

Met hart en ziel...

2011-11-23T10:27:00.001+01:00

'Wat is het geheim van jouw succes?' vroeg de presentatrice van een jongerenprogramma aan Frans Bauer. "Wat kan je deze jongeren meegeven?" Ik behoor niet bepaald tot zijn publiek, maar zijn antwoord verdient alle respect en zijn succes daarmee ook: "Dat je het leuk vindt wat je doet, dat je er zelf van geniet. Als je echt iets wilt, doe het dan met hart en ziel!"
.

Verboden angst te verspreiden

2011-11-22T11:29:00.005+01:00

Als ik de koningin was... of liever nog: de leiding had over de hele wereld, dan zou ik meteen één nieuwe wet uitvaardigen: Handel niet uit angst en maak elkaar niet bang. Verboden om angst te verspreiden, anderen met je angst op te zadelen en angst te voeden. Angst is de ziekte van deze wereld. En de meest besmettelijke ziekte. Het is dè zwakte van de mens. En nergens voor nodig.

Als ik dat zeg, zijn er meestal mensen die me gaan vertellen waarom het wel nodig is om bang te zijn. Ik wens er niet naar te luisteren. Ik wens het niet te begrijpen. Het is simpelweg de doodlopende weg. Meer doodlopend dan de dood zelfs. Er zijn nooit goeie argumenten voor angst. Natuurlijk, angst wil zichzelf graag in stand houden. Het enige belang van angst is dat jij bang voor 'm bent. En dan ben je onvrij. Zo onvrij zijn wij op deze wereld.

Volkomen onschuldig en vol vertrouwen komen we op de wereld. Binnen de kortste keren worden we gevoed met angst en moeten we oppassen voor dit en voor dat, is de wereld gevaarlijk en moeten we met al die gevaren rekening gaan houden. Verzekeren, goed je best doen op school, want anders... Braaf zijn, naar je baas luisteren, want anders... Maar, hoe bang je ook overal voor bent en hoe goed je dat ook allemaal hebt weten in te dekken, met al je verzekeringen en maatregelen voor het geval dat... er gebeurt toch altijd iets wat je niet bedacht had.

Zo gaat dat. En dan, in zo'n situatie gaat het erom dat je de kracht en de rust in jezelf hebt. Dat is je enige overleving. Dat je vertrouwen hebt, dat je weet dat je zelf - in wat voor een situatie dan ook - ergens vertrouwen in hebt. Angst kun je dan echt niet gebruiken. Je vertrouwen heeft kracht en invloed op anderen. Het helpt de wereld naar een hoger plan. Niets gebeurt voor niets, alles klopt met elkaar. Zelfs als ik het niet helemaal begrijp, weet ik dat de dingen allemaal kloppen. En niet zomaar gebeuren. We creëren zelf. Dus hou die angst buiten de deur, want in je onwetendheid weet je niet wat je creëert daarmee en waar je anderen mee opzadelt. En laat je als 'andere' vooral niet bang maken.
Vraag je op elk moment af of je handelt uit angst of uit je kracht. En is het antwoord angst, stop dan even. Sta even stil. Kijk de angst eens aan. Waar ben je bang voor? Wil je dat? Wil je je leven leven vanuit angst? En vooral: Wil je op je geweten hebben wat je zelf creëert met die angst? Iets om over na te denken... Wat mij betreft (ik was de koningin tenslotte) mag je stevig stelling nemen en duidelijk zijn in je weigering je met de angst van anderen te laten opzadelen!

.

Recensie & bestellen

2011-11-19T18:30:00.007+01:00

Klik hier om de recensie te lezen, die Huub Koch van Zichtbare Zaken schreef over de onzichtbare zaken in de Magische Gouden Ring.

Het zou een kerstverhaal kunnen zijn... een leuk kadootje voor de kerst of Sinterklaas? Hier kun je 'm bestellen

Ook 'In de Stilte hoor je alles, Piek Stor in gesprek met dieren' doet het nu al goed als kado. Kun je ook hier bestellen!

In het hele land en in België geven we vanaf morgen lezingen en workshops. Piek is al geïnterviewd in verschillende radioprogramma's in de Achterhoek en in Gelderland.
Er hebben zich zelfs al mensen gemeld, die vertellen hoe de leeuw hun kracht heeft gegeven.
Wij zijn benieuwd naar alle reacties en ervaringen. Hou ons op de hoogte!

Voor de geïnteresseerden bij deze het persbericht:

Graag willen wij u op de hoogte brengen van het verschijnen van een vernieuwend, baanbrekend en horizonverbredend boek. Het boek heet: “In de Stilte hoor je alles.” Het is samengesteld op basis van de vele gesprekken die Piek Stor voerde met dieren. Zowel met huisdieren als vrije dieren als dierentuindieren. Kan dat?
Ja. Dat kan! Voor de Indianen was het altijd al de normaalste zaak van de wereld om met dieren te communiceren. Het is een vorm van telepathie, die de meeste mensen verleerd zijn, maar in principe wel tot hun beschikking hebben. Niet iedereen is er even goed in en het vergt oefening, een ‘open mind’ en het uitschakelen van de eigen gedachten en invullingen.
Het resultaat is verrassend, zoals u in het boek kunt meebeleven. “Zo had ik het zelf niet kunnen verzinnen,” zegt Piek vaak. Veel lastige situaties met huisdieren worden opgelost door de gesprekken, omdat mens en dier elkaar gaan begrijpen. Meestal blijkt er wel een bepaalde reden te zijn waarom een kat in huis plast of een hond altijd blaft. Als dierentolk kan Piek huisdieren van alles uitleggen, maar bijvoorbeeld ook vragen wat een dier zelf wil.
Bovendien komt zij van dieren veel te weten wat zij nog niet wist. Ze geven haar ook wijze antwoorden op haar eigen levensvragen. “Liefde laat zich niet vasthouden,” bijvoorbeeld, komen twee duiven haar vertellen als ze op het dek van haar schip aan het mijmeren is over een relatie. En: “Mensen gebruiken een groot deel van hun potentieel niet,” begrijpt ze van een Afrikaanse leeuw. “Vrijheid zit in je hoofd,” legt een zeehond uit, reagerend op haar soortgenoten die in het dolfinarium zitten. “Jullie mensen hebben je zo vast gezet met allemaal onzinregeltjes, waarmee jullie je soort in stand denken te moeten houden,” vindt een coyote, die in de vrije natuur van Canada leeft. “Spring! Voel je vrij, gooi die kettingen weg!”
Het boek heeft hierdoor een meerwaarde; het gaat niet alleen over hoe dieren hun eigen leven bekijken, maar ook over de samenhang tussen mens en natuur, de grote beperktheid van de mens, die zich niet bewust is van het grote geheel en z’n eigen beperkte visie op het leven. In de proloog vraagt de bizon aan Piek wat mensen met haar informatie doen. “De een zal het leuke verhalen vinden, de ander zal het niet geloven,” antwoordt ze. “Dat laatste is dom,” vindt de bizon. “Ga maar door met mensen over ons vertellen. Ze kunnen ervan leren. Het is horizonverbredend.”

Voor verdere informatie, lezingen, workshops, interviewaanvragen, een proefexemplaar of bestellingen kunt u contact met ons opnemen: Petra Maartense, Happy View & Piek Stor

.

1000 boeken

2011-11-19T10:36:00.002+01:00

De Spiegel

2011-11-18T08:48:00.002+01:00

Meer en meer en meer ben ik me ervan bewust dat onze wereld een spiegel is. Soms een leuke spiegel, soms een minder leuke, confronterende spiegel. Wat we doen als we oordelen over een ander is weigeren in die spiegel te kijken. We projecteren. Als ik iemand iets verwijt, weiger ik in te zien wat het mij over mezelf vertelt. Of ik ben me er niet van bewust. Als ik iemand idealiseer, geldt hetzelfde. Overal om ons heen zien we afspiegelingen van onze eigen beleving. Maar... je kunt wel kiezen waar je naar kijkt! Je kunt je 'mindset' veranderen. Het is een overtuiging, die vastzit in je hoofd als je bijvoorbeeld beweert: "de wereld is zo slecht, rampzalig, destructief, moeilijk, pijnlijk, enz..." Als je zo kijkt, is het zo. Je zult er alleen maar allemaal bevestigingen van tegenkomen. Tot je het begint te begrijpen. Dat je zelf degene bent die bepaalt hoe jouw wereld is. Dan nog kan het zijn dat die overtuigingen zo diep zitten, dat je ze niet 1,2,3 omgeprogrammeerd hebt, maar het helpt om in te zien dat het je eigen beleving is van de werkelijkheid en dat je dus ook zelf degene bent die daar iets aan kan doen.
De beperktheid van de mens is dat we reageren op de buitenwereld en ermee vechten, proberen van alles te veranderen, anderen becommentariëren en ons afhankelijk voelen van de buitenwereld. Dat zijn we niet! Wij zijn dus zelf degenen die alle macht in handen hebben. Als we dat niet beseffen, gebruiken we ons potentieel niet.
"Iemand heeft mij pijn gedaan..." is dat zo? Nee. Iemand heeft iets geprojecteerd, waardoor in mij bepaalde pijn getriggerd wordt. Diegene is op dat moment mijn spiegel, maar ik wil er niet in kijken, want ik wil die pijn niet voelen. Dus ga ik met hem in gevecht, ik wil dat hij de pijn ongedaan maakt. Dat kan hij niet. Dat kan ik alleen zelf. Door in te zien dat deze pijn van mij is, maar me vooral iets te vertellen heeft. We verwachten van anderen wat we van onszelf moeten verwachten: Hoe ga je met jezelf om?
Dan kom ik iemand tegen die me helemaal gelukkig maakt. Is dat zo? Nee. Deze persoon spiegelt ook een deel van mijzelf: plezier, genieten, feest, leven! Zodra ik denk dat die ander het is, die mij dat brengt, ontken ik dat deel van mijzelf. Het geluk is in mij. Als ik denk dat dat van die ander afhankelijk is, geef ik weer macht uit handen. Dan verlies ik mijn geluk. En gaat die ander me mijn pijn weer laten zien. De pijn van de zelfontkenning!
Dat is alle pijn. We ontkennen wie we zijn. We weten niet wie we zijn. We zoeken het buiten onszelf. Maar het werkt andersom. Het leven overkomt je niet, je kunt keuzes maken. Wacht niet. Daar is het leven te kort voor. Je kunt kiezen. Dat is de vrijheid die we hebben. We hebben alle mogelijkheden in huis, alles is er al. Dat besef is rijkdom.

"I am happy!"

Kan ik je aanraden, dat tegen jezelf te zeggen! Have a happy view!
.

Schilderij

2011-11-16T06:46:00.001+01:00

Warm, liefdevol en berustend. Jaap heeft een schilderij gemaakt: 'mijn moeder'. Mijn oma dus. Zoals het er de laatste periode uitzag. Zo treffend dat ik er kippevel van kreeg toen ik het zag. De vergankelijkheid van de mens in beeld. Wat ik het mooiste vind, is dat je als het ware de transformatie ziet. Zoals een rups zich ontpopt tot vlinder, is zij hier al bezig engel te worden.

Dieren over Vrijheid en Liefde

2011-11-15T10:37:00.004+01:00

'Vrijheid zit in je hoofd,' zegt de zeehond. Komende zondag hebben we de try-out van een serie optredens rondom het boek 'In de Stilte hoor je alles - Piek Stor in gesprek met dieren'. In de Spiegelzaal van Centrum Goud te Eibergen, waar we deelnemen aan het vrijheidsfestival. Aan de hand van de wijze en vaak humoristische uitspraken van verschillende dieren belichten we hier dus het thema vrijheid. Leuk dat het in de spiegelzaal is, want - bedacht ik me - dat is de sleutel tot vrijheid: Inzien dat alles om je heen een afspiegeling is van jouw innerlijke wereld.

Elke bijeenkomst rond het boek kiezen we een ander thema. Zo blijft het voor onszelf leuk en haakt het in op de belangstelling van het publiek. Voor 18 december in België hebben we gekozen voor het thema Liefde. "Liefde laat zich niet vasthouden," zeggen de duiven bijvoorbeeld. Ook hebben de dieren veel te vertellen over de werkelijke onvoorwaardelijke Liefde, waar wij mensen nog niet erg veel kaas van gegeten hebben... hoewel veel mensen dat wel leren van hun huisdier.

Piek was gisteren al op de radio, wie benieuwd is haar verhaal: Achterhoek fm - ga naar 18.00 uur achterhoek info. Het laatste half uur gaat over de dierencommunicatie en het boek!

wordt vervolgd....

In de Stilte...

2011-11-11T13:05:00.010+01:00

Het is zover! Met trots kondigen wij de geboorte aan van het boek 'In de Stilte hoor je alles' - Piek Stor in gesprek met dieren. Natuurlijk zullen we het boek met veel bombarie ten doop gaan houden, daarover eerdaags nader bericht. Maar voor wie niet langer kan wachten: je kunt vanaf nu bestellen!!!

Wij hebben ons ten doel gesteld om in één maand 500 boeken te verkopen, zodat we uit de kosten zijn. Je kunt ons een handje helpen door dit bericht rond te sturen in je eigen netwerk! Dan zijn we je zeer dankbaar!

Vrijheid

2011-11-08T08:42:00.001+01:00

Vrijheid is durven te zijn wie je bent, durven te luisteren naar je eigen gevoel.
Vrijheid is je angsten aanschouwen, maar niet laten regeren.
Vrijheid is de angst overwinnen.
Vrijheid is geduld en vertrouwen, weten dat het goed komt.
Vrijheid is blij zijn met alles wat er is, zoals het is.
Vrijheid is bevrijd zijn van frustraties, verwachtingen en teleurstellingen.
Bevrijd zijn van verwachtingen en angsten van anderen.
Bevrijd zijn van je twijfels, je afhankelijkheid, je boosheid, je verdriet.
Van alles wat je in het verleden heeft ontkracht.
Vrijheid is het verleden achter je laten en verder gaan met een schone lei.
Vrijheid is er, zodra je dat wil!

.

Nieuw Leven

2011-11-07T13:29:00.004+01:00

"Zo, een beetje nieuwe leven," plant de overbuurman ook bij mij bolletjes voor de deur. Laat het voorjaar maar komen. Ja, het leven gaat gewoon verder. Ook na zo'n intensieve week, die in het teken stond van de dood en afscheid nemen. "Treur maar niet als ik dood ben, want ik blijf gewoon bij jullie" zegt een hond in de dierenbijbel - In de Stilte hoor je alles, Piek Stor in gesprek met dieren - die nu bij de drukker ligt. "Dat maak ik zelf wel uit," zei z'n baasje. "Dan moet je het zelf maar weten, maar met je verdriet blokkeer je zelf de mogelijkheid," weet de hond.
Natuurlijk mag er gehuild, gerouwd en verwerkt worden. Iedereen wordt met een deel van zichzelf geconfronteerd in zo'n proces. Maar er is meer. Het is de grootste rijkdom om dat te weten, te ervaren en in je leven toe te laten. "Wie nergens in gelooft, heeft het pas echt zwaar," concludeerde ik vorige week. Waar moet je het dan zoeken? Waar moet je dan de kracht vandaan halen? Dat is armoede, verzet, een doodlopende weg, je verdwaalt. Het maakt niet uit waar je in gelooft, hoe je het noemt, het onbenoembare, maar als je werkelijk alleen maar gelooft wat je kunt zien en waarnemen, zelf kunt beheersen en controleren, loop je vast. Dat kan niet anders.

Mijn trouwe maatje Duizendpoot was mee naar de begrafenis en na afloop zaten we - alsof het een heerlijke zomeravond was - op het terras op Kijkduin. Hij vertelde hoe hij regelmatig ging 'praten' met z'n moeder, bij haar graf. 'Nou ma, wat ik nu weer heb, ik weet niet hoe ik het op moet lossen...' zei hij dan. En, vertelde hij: 'Dan krijg ik wel niet letterlijk antwoord, maar toch komen de antwoorden. De dingen lossen zich op!' Dat bedoel ik met werkelijke rijkdom. Na elk 'verlies' gaat het leven weer gewoon verder... maar je kunt er ook rijker van worden.

De overbuurman en z'n vriendin bereiden een maaltje en ik schuif aan. Beiden zijn werkzaam in de medische wereld. Verbijsterd luister ik naar hun ervaringen. Mensen die het onmogelijke vragen van de artsen. Die alles opgelost wensen te hebben met een pilletje, een spuit of een ingreep. Die niet willen horen dat er misschien bepaalde patronen zijn, die veranderd zouden kunnen worden. Dat de oplossing vaak in zichzelf ligt. De meeste mensen, die bij een huisarts komen zijn moe, bang en hebben aandacht nodig. De medici kunnen tegenwoordig van alles: nieuwe longen, een nieuw hart, je kunt het zo gek niet bedenken. Ook speelt er in die wereld een enorme angst om aangeklaagd te worden. Je kunt niet zomaar je gevoel en intuïtie volgen, alles hangt van protocollen aan elkaar. En dat is niet alleen in de medische wereld zo. Waar niet? Kun je je afvragen. Dit is de wereld waarin we elkaar gevangen houden. En iedereen doet het zelf...

Wat we nodig hebben is onszelf. Onze kracht. Ons geloof. Ons vertrouwen. Onze vrijheid. Ons hart. Onze liefde. Voor onszelf en voor de ander. Dat is de enige weg, de weg naar genezing en vrijheid. Dat is Leven! Nieuw leven...

.

Gezellig!

2011-11-05T07:29:00.004+01:00

Ja, oma, het was heel gezellig...

Dat zal ik nooit vergeten!

Feest

2011-11-02T06:59:00.017+01:00

30 september. 'Zo wat zie je er mooi uit vandaag!' zeg ik tegen oma, die al weken op een bed in de woonkamer ligt en dag en nacht verzorgd wordt, maar daar eigenlijk niks van wil weten.

'Ja, het is toch feest?'

'Ja, dat is zo.' Mijn moeder is jarig en over twee dagen ben ik jarig.

'Nou dan...'

Het is mooi weer. Ze stelt voor om naar Kijkduin te gaan. Verpleegster Bea kijkt bedenkelijk. Maar oma is vastberaden: 'Je bent toch met de auto? Nou, dan gaan we toch met de auto?'

In een paar etappes arriveren we op een terras op de boulevard.

Bea probeert met mijn mobieltje een foto te maken. Een fototoestel had ik niet bij me, dit had ik niet verwacht. Het mislukt een paar keer en... blijken filmpjes te zijn geworden....

'Zo, dat was een leuke verjaardag hè?' zegt ze als we weer thuis zijn.

'Nou, hardstikke leuk! Echt waar!'

We hebben echt lol gehad. Alsof we iets ondeugends deden...

Drie weken later zijn haar laatste woorden als ik vertrek: 'Bedankt voor alles hoor. Doe iedereen de groeten hè?' Ja, dat zal ik doen. 'Het was gezellig hè?' Ja, hardstikke gezellig! beaam ik.

'Ja, hardstikke gezellig.' En nog een keer de groeten aan iedereen.

Vlak daarna is ze in slaap gevallen.

Een week later sliep ze nog steeds.

Ze gaf niet zomaar op!

Zaterdag ben ik bij haar gebleven.

Tot het zover was....

Het ultieme loslaten.

Ze had nog zoveel leuke dingen willen doen, mijn sterke, stoere oma.

Ja oma, het was hardstikke gezellig!

Bedankt voor alles!

Mijn oma...

2011-10-30T04:03:00.000+01:00

Alles is er al

2011-10-24T10:54:00.004+02:00

Nou zijn er toch zoveel wetenschappers, die van alles onderzoeken. Wat me verbaast is dat de meest elementaire universele wetten nog steeds geen voet aan de grond hebben gekregen in het reguliere leven. Zwaartekracht kennen we allemaal. Maar gedachtenkracht? Ach, wel eens van gehoord misschien... De wet van de aantrekkingskracht? Volledig onderschat! We hebben niet in de gaten hoe we alles zelf creëren.
Dat is het punt met Occupy: We (of ze) protesteren tegen een wereld die we zelf gecreëerd hebben. Protesteren tegen een systeem, tegen machthebbers en tegen het grote geld laat zeker iets zien: de tegenstellingen in de wereld, de macht van het geld en de grote massa, die dan de 99% is, die daar de dupe van wordt. Ik heb zeker sympathie voor de occupiërs, ik vind het ongelooflijk interessant wat ze doen, het is ook best nuttig voor het algehele bewustzijn, maar het is niet de weg. Je houdt het in stand.
De universele wet van de aantrekkingskracht werkt zo: Als je het gevoel hebt ergens slachtoffer van te zijn, zal dat continue bevestigd worden. Als je ergens tegen vecht, blijft dat gevecht. Als je een wens doet - noem eens wat: 'Ik wens dat ik rijk en gelukkig ben' bijvoorbeeld - dan verklaar je daarmee in feite dat je niet rijk en gelukkig bent. Door een tekort te voelen, is er een tekort.
Ik ben geen wetenschapper, hoewel... wat is een wetenschapper eigenlijk? Wie bepaalt dat? - maar ik heb het allemaal onderzocht en ontdekt de afgelopen jaren. Het antwoord is: Alles is er al.
Alles is er al, behalve als wij denken dat het er niet is. Elk gevoel of elke gedachte van onvolkomenheid is in onszelf en houden we in stand door daarin te geloven en er aan vast te houden. Eigenlijk creëren we dat wat er niet is dus zelf. Tot we dat in de gaten hebben. Daarom heeft het totaal geen zin de 'schuld' van wat dan ook buiten jezelf neer te leggen. Het heeft alleen maar zin je eigen gedachten en gevoelens te onderzoeken. Je krijgt het precies zoals je het beleeft.
De strijders tegen het onrecht betogen vol overtuiging tegen van alles wat ze op die manier in stand houden. Wat is het alternatief? Onafhankelijk zijn, vrij zijn - ook van je vijandbeelden. Je energie steken in het alternatief, wat je graag wilt zien. Daar de aandacht op richten. Voor je zien hoe het ook anders kan en het doen. Dat is de macht in eigen handen nemen.

.

Herfstasters voor de bijen

2011-10-22T16:06:00.003+02:00

Herfst. De bijen zijn dolblij met asters in onze tuintjes. Ze hebben ons nodig. En wij hen: zonder bijen kan de mens niet overleven. Waarom en hoe we de bijen een handje kunnen helpen:

.

Gevangen of Vrij

2011-10-22T11:27:00.002+02:00

In de file staan is niet bepaald 'in the flow' zitten. Het overkomt me niet zo heel vaak meer, dus als dat wel gebeurt, moet ik me ernstig afvragen wat er aan de hand is. Als ik de juiste beslissingen neem en lekker bezig ben, springen alle stoplichten altijd op groen, heb ik gemerkt. Ja... het leven wordt erg interessant als je er zo naar kijkt!
Na drie kwartier geduld (veel te lang!) nam ik een afslag en gokte op een binnendoorweg. Met stoplichten, dat wel. Maar ik reed weer en sneed ook nog mooi een stuk af. Het ging niet om de mensen met wie ik een afspraak had, maar wel om het doel van de afspraak: een bespreking over de documentaire, die ik aan het maken ben over de bijen, waar nauwelijks financiering voor is.

Na afloop begrijp ik ineens heel goed 'the message': Doe gewoon wat je te doen hebt. Laat dat niet afhangen van allerlei externe factoren en ga daar niet over vergaderen, gewoon doen! Al dat gedoe eromheen is stagnerend, is niet vanuit het hart, maar vanuit het hoofd. Van de week heb ik al spontaan een stukje bijenfilm op youtube gelanceerd, omdat het me nuttige informatie leek. En jawel, dat vindt razendsnel z'n weg via de digitale kanalen. 'Wacht niet af, dat maakt je afhankelijk,' zeg ik tegen mezelf. En tegen Piek zeg ik: 'Financiering is altijd een excuus om dingen niet te doen, die je te doen hebt en daarmee geven we financiering macht. Wie is er nou de baas?'
Een uurtje later schuift Anne bij ons aan, een vrouw die vertelt hoe de bijen haar kracht hebben gegeven in het leven. Zij was getrouwd, had alles ogenschijnlijk 'mooi' voor elkaar: rijkdom, man en drie kinderen. Op een dag wilde ze boeken naar de gevangenis gaan brengen. Omdat ze te doen had met de gevangenen en het geschreven woord hen vrijheid zou kunnen geven in de geest.Op dat moment hoorde ze een stem, die tegen haar zei: 'Je zit zelf gevangen!' Ze schrok ervan en antwoordde: 'Oja? Laat me dat dan maar zien.' Twee dagen later sloot haar man haar op in de slaapkamer. Ze werd al twintig jaar door hem mishandeld, maar bleef bij hem vanwege de kinderen. Tot op dat moment. Ze ging scheiden en had helemaal niks meer. Behalve haar vrijheid en haar kracht, die ze putte uit de bijen en de sterren, de genialiteit die zij daarin zag als 'handtekening van God.'
Anne heeft alles achter zich gelaten, maar inmiddels tiendubbeldwars terugverdiend wat ze kwijt was geraakt. Nu heeft ze een bloeiende kunsthandel in Lochem. En een verhaal dat het filmen waard is. Dus dat zal ik gaan doen, budget of geen budget, daar gaat het helemaal niet over. Gevangen of vrij zijn, dat is de kwestie! To BEE or not to BEE.

.

Schaduwen

2011-10-17T22:10:00.023+02:00

'Schaduwen zijn prachtig,' kun je inderdaad concluderen als je de kamelen ziet (zie vorige bericht en de reactie daarop). We hebben allemaal onze verhalen, we houden van mooie films, we houden van... drama! Ja, mensen houden van drama. Eigenlijk vinden we het wel leuk dat er allemaal spannende dingen gebeuren in de wereld. We zitten er met onze neus bovenop. We genieten van drama's. Het beroert ons, we voelen de emoties gieren, we vertellen elkaar graag alle ins en outs.
Wij kregen zaterdagochtend een telefoontje en huppekee, met de hele familie stonden we binnen de kortste keren paraat rond oma's bed. Maar oma was zelf nog helemaal niet van plan om dood te gaan. 'Hebben ze jullie allemaal opgeroepen? Wat een toestand. Ik begrijp er niks van hoor...'
Ze verraste iedereen door gewoon haar bed weer uit te komen, wilde een broodje, koffie, een sigaretje. Ze trok zich er niks van aan dat iedereen iets anders verwachtte. 'Nou, leuk dat jullie zijn geweest hoor,' maakte ze een einde aan de hele vertoning. Met andere woorden: 'Ik heb rust nodig!'
Nee, dit is niet het beste voorbeeld natuurlijk, want niemand 'geniet' er natuurlijk van. We leven met haar mee, hebben met haar te doen, de één wordt zenuwachtig, de ander gaat broodjes en wc-papier halen (haha, ik), er wordt druk gespeculeerd, gerookt op het balkon, 'ik kan er niet goed tegen dat ik niet weet wat er gaat gebeuren,' zegt een tante, lachend om zichzelf. Er worden ook grapjes gemaakt. En uiteindelijk taaien we weer af met z'n allen. Misschien niet helemaal onterecht, maar we hebben ons toch mee laten sleuren in een paniekreactie.
Natuurlijk zullen we ontkennen dat we van drama's houden, want als we er middenin zitten, worden we onzeker, zenuwachtig, bang, voelen we pijn en verdriet. Natuurlijk willen we dat niet. Maar toch... de drama's maken het leven. We doen ervaringen op. En door al die ervaringen gaan we het leven en onszelf, als het goed is, steeds meer begrijpen.
Wat zou het leven saai zijn als alles liep zoals we verwachtten of zoals wij het geregeld dachten te hebben. Zouden we daar tevredener mee zijn? Nee. Zeker weten van niet. We hebben die spanning nodig. Het zou heel saai zijn als je al wist hoe de film afliep. We houden wel van verrassingen en uitdagingen. Dat houdt ons lekker bezig en alert. Als alles volgens plan verliep, zou je dan gelukkig zijn? Is het leuk om zonder enige moeite rijk, succesvol, geliefd, gezond en gelukkig te zijn? Nee, je geniet er pas echt van als je eerst moeite heb gedaan, de keerzijde kent. Dat is het spel van het leven, we willen zwoegen en bijna verzuipen en dan weer boven komen. We willen gewoon weten wat het is, die schaduw. Dat kwamen we doen op aarde. Niet klagen dus!

The measure of your enlightenment is the degree to which you are comfortable with paradox, contradiction, and ambiguity. (Deepak Chopra)
.

Kamelen

2011-10-14T05:30:00.000+02:00

Kijk eerst eens goed naar deze foto. Wat zie je?

Kamelen. Ja. De foto is genomen recht boven de kamelen. Ten tijde van de ondergaande zon. De zwarte afbeeldingen zijn de schaduwen van de kamelen. De kamelen zelf zijn de witte streepjes, die je ziet.

De foto liet me niet los. Er stond ook een opmerking onder: Ook al lijken onze 'problemen' nog zo groot, realiseer je dat het in werkelijkheid slechts een schaduw is. We kunnen ons flink vergissen in wat 'de realiteit' is. Het is de dualiteit die we waarnemen. We noemen die dualiteit realiteit, maar wat is er echt aan die waarneming? Schaduw is in feite een projectie, die we waarnemen. Stel je voor, de wereld die je waarneemt is een projectie, met licht en donker. Goed en slecht, mooi en lelijk, rijk en arm, eerlijk en vals, enzovoort... Dualiteit dus.
Wat is dan non-dualiteit? Een ander perspectief, namelijk: dat zien. Dat de waarneming met onze zintuigen een waarneming van die projectie is. Wij zelf zijn ook een projectie, we spelen als het ware mee in de film op deze aarde. De lichtbron creëert die werkelijkheid. Als je kijkt vanuit het licht, zie je geen schaduw.
'Wanneer heb je geen schaduw?' vroeg iemand me eens. 'Als het licht recht boven je staat,' zei ik toen. Maar dat klopte niet helemaal. Dan heb je nog schaduw tussen je voeten bijvoorbeeld. 'Als het licht van verschillende kanten komt,' bedacht ik toen. Dat was al beter. Maar het juiste antwoord was: 'Als je zelf het licht bent.' Als het licht van binnenuit komt dus. Denk niet dat dat niet kan. Ons hart is onze verbinding met het licht. De Liefde dus. Met een grote L, want het is onvoorwaardelijke Liefde. Voor alles wat er is, ook voor de schaduw, die dan dus meteen geen schaduw meer is. Kijk met de ogen van Liefde naar de dualiteit en je begint de eenheid te zien. Dat is wat bedoelt wordt met 'Wake up and know that you and God are one.' Dat is ook wat wordt bedoeld met 'Wees op deze wereld, maar niet van deze wereld.' Denk niet dat je je eigen schaduw bent. Wij zijn het licht. Wij creëren.
.

You get what you want

2011-10-09T08:52:00.000+02:00

'You get what you want...' galmde het als veelbelovend antwoord op vele vragen door mijn interne radiostation. Huh? De rest van de dag hoor ik de Stones hun nummer aanpassen van 'You can't always...' naar 'You CAN always get what you want.' Interesting. Zo zijn we niet opgevoed, zo zijn we niet gewend te denken. Ga maar snel je wensenlijstje maken dan!
Alles manifesteert zich zoals wij denken en voelen dat het is. De meeste wensen zijn onbewust. We denken dat we iets niet kunnen, we twijfelen aan onszelf, we verwachten tegenslagen, we denken dat iets heel moeilijk is, zo niet onmogelijk, we hebben geleerd dat we ons best moeten doen, hard moeten werken, ons aan moeten passen, als we iets willen moeten we ervoor vechten, we hebben teleurstellingen opgelopen, waardoor we nog meer teleurstellingen verwachten en aantrekken...
Elke frustratie waar je mee rondloopt, zal zichzelf blijven herhalen. Keer op keer, in verschillende vormen. We leven met heel veel onbewuste beperkende verwachtingen en overtuigingen, niet met het idee dat alles mogelijk is. We kunnen heel hard aan het werk gaan, stuk voor stuk al die opgelopen 'schade' in ons systeem gaan opsporen, door al onze trauma's heenploeteren, ja het kan. De meesten denken dat het zo werkt: Voelen al die pijn, diep erin duiken, het 'zwarte gat' in... ontdekken wat het allemaal veroorzaakt heeft in je leven, werken... hard werken... (you get what you want...)
Maar als je nou eens wenst je 'innerlijke saboteur' te herkennen op elk moment dat-ie zich aandient? Zodra we ons bewust zijn van een bepaald vastgezet idee, een ontevreden gevoel, een beperkende overtuiging, een ondermijnend patroon, kunnen we het toch omkeren, wegsturen, ermee afrekenen? Tenzij je denkt dat dat niet kan natuurlijk...., you get what you want.
Je kunt ook meteen wensen wat je werkelijk wilt: vrij zijn van al die belemmeringen, bijvoorbeeld. Je kunt wensen stap voor stap te groeien, je kunt ook wensen een grote sprong te maken. Je kunt inzicht wensen, je kunt wensen dat alles eenvoudiger wordt, je kunt wensen dat je je ware zelf herkent, je kunt plezier wensen, vrede, voldoening, wens wat je wenst. En wie vervult dan al die wensen? Jij. Die jij, die je misschien vergeten ben dat je bent. Wake up and know that you and God are one.

.

Turbulentie

2011-10-06T10:08:00.003+02:00

We bevinden ons middenin een turbulente tijd - misschien wel de meest turbulente ooit - op aarde. Hoe houd je het schip op koers temidden van al die onstuimige, hoge golven, die je dreigen te verzwelgen?
Rustig blijven, niet in paniek raken, meedeinen met de golven, koers houden, vaar naar het licht.
De nieuwe wereld is in aantocht, is er al zelfs, maar we leven nog met zaken, die daar niet inpassen en die dus met veel kabaal opgeruimd moeten worden. Logisch dat kabaal, want het zijn de zaken, die zo vastzaten, zo diepgeworteld waren, dat een licht windje ze niet omver kon blazen.
De nieuwe wereld is perfect, werkelijk iets om naar uit te kijken. Maar het is niet zo dat we maar rustig kunnen gaan zitten afwachten tot-ie er is. Er wordt wel iets gevraagd van ons: Stabiel koers houden, anderen de weg wijzen, omdat ze anders verzuipen. De leiding nemen, het voorbeeld zijn. Je niet van de wijs laten brengen door het gegil en geschreeuw om je heen. Je kunt anderen een helpende hand bieden, maar laat je niet meesleuren de diepte in als zij bang, boos of wanhopig zijn. Kijk niet om, ga voort. Ze volgen wel. Vecht niet, laat je niet terugtrekken, maak korte metten met alles wat je ervan weerhoudt je blik gericht te houden op de horizon, waar de nieuwe zon opkomt.
Laat je niet overmannen door de hoge golven van angst, laat je rustig meevoeren door de diepe onderstroom van vertrouwen. Dan vaart jouw bootje in het licht en kunnen ook anderen de weg vinden. Wees het lichtend baken!

.

REVOLUTIE

2011-10-05T06:26:00.009+02:00

Er klinkt een oproep tot revolutie. Ja, ook hier. Het huidige geld- cq machtssysteem valt door de mand, hoelang pikken we het nog dat...?

Daar hoeven we niet veel voor te doen, het oude systeem helpt zichzelf wel om zeep. Het enige dat belangrijk is, is dat we het alternatief zien en nastreven. Dat we ons niet bang en niet gek laten maken. Hoe kan het zijn dat de massa 'slachtoffer' is? Onmogelijk. We hebben met z'n allen veel meer macht dan we denken en voelen. Door niet bang te zijn en je niet bang te laten maken, is er geen macht meer die je in de greep houdt. We hebben ongemerkt onze macht weggegeven en het financiële systeem is daar het grote voorbeeld van. Laat je niet regeren door angst en niet door geld. Daar ligt het alternatief.
De vraag is: Zou je doen wat je nu doet als geld niet bestond, geen rol speelde? Zou je dan hetzelfde doen? Of had je de baan, waar je misschien doodongelukkig van wordt allang opgegeven? Zou je je droom waarmaken? Zou je gaan doen wat je hart je ingeeft om te doen? Dat zijn de vragen, die we ons moeten stellen om vrij te zijn en onafhankelijk. Dat is de richting waar de wereld naartoe beweegt: De werkelijke waarde.
Er is maar een richting. Ik zie alles wat is gebaseerd op angst en macht instorten. Maar vanuit de puinhopen komt iets moois tevoorschijn. Zoals een lelie opbloeit uit de modder. Tijd om wakker te worden.

Geert Kimpen schrijft over een dorpje in Italië, dat het niet meer pikt en z'n eigen munt is gaan drukken: "Het wordt tijd dat we net zoals dat kleine dorpje in Italië, durven onze onafhankelijkheid af te roepen. Dat we ons eigen prinsdom stichten. Een nieuwe munt durven te omarmen, gebaseerd op werkelijke waarde, en we de kettingen van de rente afgooien en verbieden. Want dat rente een virtueel monster is dat alleen maar groter en verschrikkelijker wordt, dat moeten we op zijn minst nu toch wel geleerd hebben. We moeten de moed hebben om opnieuw te beginnen. De moed hebben om in te zien dat we belazerd worden. En dat het geen excuus is dat we het zogenaamd niet meer snappen, omdat men het bewust allemaal zo ingewikkeld en complex voorstelt. In wezen is het natuurlijk ongelooflijk simpel. Ieder kind snapt het. Als het 1 euro zakgeld krijgt, kan het wel een snoepje kopen, maar niet een fiets. Zo simpel is het." En hij roept op tot revolutie: "Laten we massaal de straat op gaan. Dag na dag na dag. Net zoals in het Midden Oosten. Net zolang tot het gezonde verstand weer regeert. Laat ons excuus naar komende generaties niet zijn: “Wir haben es nicht gewust”. Want we staan er nu allemaal bij, en we kijken er naar. We worden geregeerd door angst. Maar angst is slechts voor één ding bang… dat wij niet langer bang voor hem zullen zijn."

Voor een groot deel ben ik het met hem eens. Vooral met die laatste zin!
We kunnen die boodschap uitdragen, de straat op gaan, meedoen aan de 'Occupy-acties', het is goed om te voelen, te delen en te laten zien waar je voor staat. Het is goed om de gezamenlijke krachten te bundelen. Maar we hoeven niet de straat op te gaan uit protest, ergens 'tegen' strijden geeft 'de macht' nog steeds macht; bestaansrecht, die ze allang niet meer heeft. Een alternatief opbouwen, gebaseerd op gelijkheid, waardering van onszelf en elkaar, hebben we daar nog een munt voor nodig? Ik denk het niet. Het enige dat we nodig hebben is Liefde, compassie, leren werkelijk SAMEN te leven, te delen, te doen wat ons hart ons ingeeft. Onze eigen kracht leren kennen, daarop te vertrouwen. Dat is de werkelijke kracht en de werkelijk waarde. Hebzucht is een vorm van afgescheidenheid, die de wereld op dit punt heeft gebracht. Wie daarin blijft geloven, gaat verliezen.

Als mensheid staan we op het punt een grote stap te maken. Niet terug naar af en opnieuw beginnen, nee: Iets nieuws hebben we nodig! En het komt eraan... Stap uit het keurslijf, uit alles wat je gevangen houdt. En je zult het zien, voelen, meemaken. Bevrijding!

Intuïtie en ingevingen

2011-10-04T10:59:00.000+02:00

Zo, daar wil ik het vandaag eens even over hebben: Intuïtie en ingevingen. Neem ze serieus en het leven wordt een stuk eenvoudiger. Ingevingen komen altijd als ik niet nadenk, maar bijvoorbeeld tandenpoets, douche, koffie zet, van die dingen. Zomaar opeens zijn ze er. Duidelijk, eenvoudig en verhelderend.
Voorbeeldje? 'Hoezo vredesmissie?' schoot er een keer tandenpoetsend door mijn hoofd, zonder enige aanleiding. Maar het was me duidelijk dat we ons met z'n allen lekker voor de gek lieten houden door dit soort politiek taalgebruik.
Intuïtie, je gevoel volgen (wat overigens iets heel anders is dan vanuit emoties handelen) en ingevingen serieus nemen, maakt je sterk en bovendien blijf je trouw aan jezelf. Je eerste gevoel ergens over is vaak heel duidelijk. Daarna begint het hoofd zich ermee te bemoeien en kun je alles wegredeneren. In feite neem je dan jezelf, je echte zelf niet serieus.
Gedachten en emoties werken in feite vertroebelend. Die zijn er om onder de loep te nemen. Ze zijn veelal gestoeld op gewoonten, patronen, zorgen, oud zeer, verwachtingen, verlangens, oordelen, hoe het zou moeten of andere oneigenlijke argumenten.
Laatst zei ik bijvoorbeeld 'ongecensureerd' zomaar NEE. Het was lekker duidelijk, vanuit mijn tenen kwam er 'nee' voordat ik erover na kon denken. En dan is het de kunst op zo'n moment achter jezelf te gaan staan. Iemand ging over mijn grens, maar ik betrapte mezelf erop dat ik vervolgens moest afrekenen met me bezwaard voelen omdat ik wellicht die ander kwetste! Als je gaat nadenken kun je dus je eigen zuivere - eerste - gevoel mooi om zeep helpen. En dat is jezelf tekort doen. "Als je altijd iedereen voorrang geeft, sta je zelf stil," kreeg ik vorige week te horen. Dat was een duidelijke boodschap. Achter jezelf gaan staan, jezelf gelijk geven, jouw ruimte innemen. Het is heel belangrijk om jezelf de ruimte te geven om jezelf te zijn, in je volle glorie. En om niet te accepteren dat anderen
- of jijzelf - die ruimte wegsnoepen! Integriteit heet dat, trouw aan jezelf zijn, je eigen ruimte opeisen, je zuiverheid - de trouw aan jezelf hoog in het vaandel dragen.

.

Miljoenen?

2011-10-03T13:51:00.000+02:00

'Wat zou jij dan doen met al die miljoenen?' vroeg iemand me toen we het hadden over een miljonair die overal huizen koopt en ze laat verbouwen - op zich goed voor de Duizendpoot-werkgelegenheid natuurlijk - maar een stal ombouwen om je kunst er op te hangen zonder de bedoeling dat anderen daar ook van kunnen meegenieten, deed mij opmerken: 'Ik zou toch heel wat anders doen met al die poen.'
Wat - zonder nadenken - in me opkwam was: Een uitgeverij opzetten, een televisiezender en een organisatie die mensen met elkaar verbindt en laat samenwerken zonder dat daar geld bij komt kijken. Internationaal, uitgaande van een wisselwerking, selectief (door mij geselecteerd) om een nieuwe wereld te bewerkstelligen, waarin iedereen kansen en mogelijkheden benut die er zijn, het beste en het sterkste uit zichzelf haalt, de ander waardeert, samenwerkt, uitwisselt, deelt, vanuit het hart, niet vanuit eigen belangen, zo ging ik nog even door... tot ik tot de conclusie kwam dat daar dus helemaal geen geld voor nodig is. Dat dat ook moet kunnen zonder die miljoenen.
Ik hoef er niet zoveel voor te doen, want de wereld beweegt daar al naartoe, vanzelf. Maar we kunnen het wel voor ogen houden en een push geven door in te zien waar het werkelijk om gaat in het leven en dat na te streven: Eenheid, delen, de werkelijke waarde zien, ons hart en onze ziel de gelegenheid geven 'het' over te nemen, leven in harmonie met onze eigen natuur en in het ritme van 'de' natuur. Trouw zijn aan jezelf, leven vanuit je hart, luisteren naar je gevoel, niet zo nadenken, maar gewoon doen!
.

WETEN

2011-09-30T10:11:00.001+02:00

Wat een heerlijke quote kom ik tegen op twitter, van de 6-jarige zoon van Vera Helleman: "Je had nooit regels moeten bedenken. Zo hoort het niet in het leven, dat je moet doen wat een ander wil." ;-)
Kinderen WETEN, zoals wij allemaal ergens wel WETEN, maar geleerd hebben dat heel goed te verbloemen met ingewikkelde redenaties en twijfels en logica en patronen. Daarachter ligt het WETEN en dat vertelt ons wat overeenkomt met wat we voelen, hoe onlogisch en ongehoord, onbeleefd en ongehoorzaam dat ook is.

Van de week was ik verbijsterd toen ik even de tv aanzette. Er is een programma, waarin moeders zich bemoeien met de partnerkeuze van hun zoon. Een van die moeders zat doodleuk bij een psycholoog te vertellen hoe de 'opvoeding' (noem dat maar opvoeden...) van haar 31-jarige zooon 'kneden' was en nog steeds is. Als een kleipoppetje dat je gaat kneden zoals je 'm hebben wil. Twee van de beoogde partnerdames hadden haar zoon kinderachtig en een moederskindje genoemd, de derde liet zich daar minder sterk over uit. Je begrijpt: Moeders stelt alles in het werk om die ene dame aan zoons zijde te krijgen. 'Als hij zelf z'n bed opmaakt, moet ik het toch weer overnieuw doen, want hij kan dat niet zo netjes,' zei ze bijvoorbeeld. En zelf vindt ze het juist leuk dat hij zo kinderlijk is...

Onvoorstelbaar dat mensen denken dat ze de zeggenschap hebben over een ander, dat ze het recht hebben de ander te beperken in wie die ander is. Hoe vaak overkomt het jou? Accepteer het niet! Niemand heeft het recht te bepalen hoe jij moet zijn, wat je moet doen, niemand heeft het recht om je te kneden. Neem je vrijheid!

Voel je het? Dan weet je dat het zo is!
.

Magic

2011-09-29T11:11:00.000+02:00

“Your attention is like your magic wand. You touch something with your attention and it changes. This is an important point for you to understand and embrace. If you touch something with your attention on the failure of it, you create failure. If you touch something with your attention on the beauty of it ---the joy and skill and harmony of it---that is what you create.” (Divine Mother)
.

Joy

2011-09-28T12:02:00.002+02:00

“Loving yourself is the key to opening the joy, the freedom in relative life. Instead of the word love, you could say accept yourself, honor yourself, value yourself. Value yourself and you will change everything. You will turn the pain into joy. Other people might not value you. That is not important. What is important is that you value you. That's where your joy comes from, the real joy.” (Divine Mother)

.

Jezelf waarderen

2011-09-28T09:10:00.023+02:00

'Je mag jezelf meer waarderen,' is de boodschap die ik kreeg via het automatisch schrift* van Ingrid Greitemann. Gek genoeg is dat precies wat ik anderen vaak voorhoud. Het doet me denken aan White Bull, die over onze 'inner judge' zegt: "Het is een ziekelijk liegende control-freak zonder humor. Als het je partner was, zou je onmiddellijk gaan scheiden. Dus het slaat nergens op om je innerlijke ruimte te delen met 'iemand' wiens enige doel het is om je klein te houden en gevangen te houden in het verleden."

Jezelf meer waarderen, hoe doe je dat eigenlijk? Je bewust zijn van die 'inner judge' bijvoorbeeld en begrijpen dat het een ontevreden pestkop is, die je steeds probeert lastig te vallen als je even niet oplet. Het is nooit goed, de inner judge is nooit tevreden en zal je altijd weer nieuwe beren op de weg aanwijzen. Sterker zijn dus dan dat 'stemmetje' en luisteren naar je echte Zelf. Dat kan alleen als je de stilte en de rust opzoekt, jezelf de ruimte geeft en goed luistert. Je echte Zelf, je innerlijke stem klinkt vanuit het hart. Die heeft geen hele verhalen of redenaties, is mijn ervaring. Die zegt simpelweg: 'Vertrouwen.' Of 'geduld' of 'genieten'. En ik nodig hem (of haar) dagelijks uit om de leiding te nemen en sterker aanwezig te zijn. Tegenwoordig ook om achter me te gaan staan. Want wat achter me gebeurt, dat zie ik niet altijd. Daar ligt vaak de ondermijnende factor op de loer.

'Zoals anderen met je omgaan, vertelt dat je hoe je met jezelf omgaat?' vroeg ik me gisteren af. Ik denk het wel. Ik denk dat als we onszelf meer waarderen - en dan bedoel ik niet heel hard roepen hoe goed we zijn, maar innerlijke waardering voor onszelf voelen - dat anderen ons automatisch ook meer waarderen. En andersom: Dat we meer ruimte hebben om anderen te waarderen. Want wat je ziet in een ander, is wat je herkent. Waar je je aan ergert, vertelt je iets over jezelf wat je niet wilt zien.
Terwijl we geneigd zijn ons maar bezig te houden met de buitenwereld, te reageren op alles wat op ons afkomt, moe (of blij?) worden van alles en iedereen die aandacht vraagt, zien we dus eigenlijk continue een projectie van onze eigen innerlijke wereld. Dan proberen we ook nog die buitenwereld te beheersen, situaties buiten ons te veranderen, anderen te vertellen hoe of wat...

Daarom is het zo belangrijk om regelmatig terug te keren naar jezelf, naar je eigen stilte, je eigen heilige ruimte. Vergeet niet wie je bent: De bron van alles in je leven. Jij creëert je eigen werkelijkheid. Dat ontdekken en er vervolgens van genieten, is waarom we hier op aarde zijn. 'Lessen leren, is dat nou de bedoeling van het leven?' vroeg iemand me laatst. Met andere woorden: 'Dat is toch helemaal niet leuk?' Het wordt pas leuk als je ontdekt hoe oneindig veel mogelijkheden er zijn. Ik zeg inderdaad vaak dat het 'lessen leren' het doel is, maar misschien kun je dat beter een middel noemen. Een middel om te ontdekken wie we echt zijn: Perfect 'loving beings' met oneindige mogelijkheden. Create with Love...

* automatisch schrift: Je stelt een vraag en Ingrid stemt zich af, schrijft de vraag op en dan komen de antwoorden meteen door. 'Omdat ik me moet concentreren op de antwoorden heb ik geen tijd om na te denken of voor interpretaties en dat is maar goed ook', zegt Ingrid, 'want soms ben ik het helemaal niet eens met de antwoorden, dan denk ik er heel anders over! Vooral als het over mezelf gaat en ik een antwoord krijg wat ik niet wil horen, haha.'

Het omgekeerde

2011-09-27T11:47:00.000+02:00

Of je het nu wil of niet, gelooft of niet, leuk vindt of niet: het is een tijd waarin alles verandert. Er wordt veel over gezegd en geschreven, maar ook wie zich daar allemaal niet mee bezig houdt, ontkomt er niet aan. We zijn op weg naar vrijheid, eigen kracht, authenticiteit, eenheid, vrede, vreugde, non-dualiteit. Maar de overgang is heftig. Machtsstructuren werken niet meer, vasthouden aan oude patronen, rationele oplossingen, je kunt het vergeten. Controle en macht komt voort uit angst en onzekerheid.
Waar kun je nog op vertrouwen? Alleen op liefdevolle oplossingen, leven vanuit het hart. Alles waar je nu tegenaan loopt, heeft liefde nodig. Hoe moeilijk een situatie ook is, stuur er (in gedachten) liefde naartoe. Het zal helpen. Vertrouw erop en laat het los.
Trap vooral niet in de valkuil er de strijd mee aan te gaan, blijf kalm, vraag hulp. Hulp van boven, hulp van je hogere zelf, van de goden, je gidsen, de engelen, wat dan ook. Zij staan klaar om ons inzichten te verschaffen en ze helpen ons te vertrouwen. Ook al weten we niet waar het heen gaat.
'Doe het omgekeerde' is een goeie leidraad op het moment dat je in boosheid, frustratie, angst of strijd dreigt te vervallen. Laat het los, heb geduld en zie hoe het zich op een andere manier kan oplossen. Het zijn turbulente tijden, dat is nu eenmaal zo. Hou het hoofd koel en het hart warm.

.

Wonderen & dankbaarheid

2011-09-26T10:12:00.004+02:00

Het geheim van wonderen. Werkt de dankbaarheidsoefening van Melody Beattie? 'Wonderen in veertig dagen' belooft zij met haar methode: Dankbaar zijn voor alles en dat elke dag opschrijven. Ook voor al die dingen die niet leuk zijn en waarover je eigenlijk helemaal geen dankbaarheid, maar ontevredenheid voelt. Collegablogger Peter de Kock concludeerde onlangs - na geruime tijd de methode te hebben toegepast - dat het niet werkte. Zelf heb ik het ook uitgetest en ik moet zeggen dat er wel wat wonderen zijn gebeurd. Een van mijn wensen was bijvoorbeeld dat mijn auto het weer zou doen. Die heeft een aantal maanden stilgestaan, de garage wist zich er geen raad mee, maar dankzij de Duizendpoot loopt-ie weer. En wanneer gebeurde dat? Net op het moment dat ik me ermee verzoend had dat het wellicht niet zou lukken. Ik reed met een oud, maar prima leen-Toyotaatje naar België en dacht onderweg: Dat kan ook. Gastheer Jan was verbaasd, want hij 'zag' me helemaal in mijn Jeep voor zich en waar was nou de Jeep gebleven? Die avond kwam het verassende telefoontje: De Jeep deed het weer.
Wat is dan het geheim? Het loslaten van de frustratie erover, het accepteren van de situatie, de alternatieve mogelijkheden zien die er zijn of het voorstellingsvermogen, het beeld dat Jan had van mij in de Jeep? Ik denk een combinatie van deze ingrediënten. Wensen waar het minste 'lading' aan kleeft, zijn het snelst vervuld. Bijna ongemerkt gooi ik wel eens een wensje de lucht in en constateer ik achteraf hoe gemakkelijk het 'wonder' zich voltrekt. Zo kun je dus ook per ongeluk heel wat wensen wat je eigenlijk niet wilt. Want het universum oordeelt niet, maar voert gewoon jouw opdrachten uit. Zodra je je iets voor kunt stellen, in kunt beelden en daar een bijpassend gevoel bij krijgt, kan het zich gaan manifesteren.
Als je ergens tegenop ziet, zal je zien dat het zwaarder is dan wanneer je ergens gewoon zin in hebt en je er niet druk over maakt. Vandaar dat bewustzijn zo belangrijk is. Want als je jezelf erop betrapt dat je bijvoorbeeld de wens 'o, wat is dat moeilijk' de lucht in gegooid heb, kun je 'm nog cancelen. Punt is natuurlijk dat we ons niet continue bewust zijn van onze verborgen zorgen, maar dat ook onbewuste wensen uitgenodigd worden zich te manifesteren. Alles is energie en communiceert met elkaar. Dus als er in jou een frustratie leeft, trekt die precies die situaties aan die daarop aansluiten. En omgekeerd ook natuurlijk: Als je ergens blij van wordt en dankbaar voor bent, krijg je daar ook meer van. Het universum communiceert met je gevoel.
Wat er volgens mij goed werkt aan de Melody Beattie methode is allereerst dat je er dagelijks even voor gaat zitten. Dat houdt je alert. Je weet wat er in je leeft, waar je mee bezig bent, wat je dwars zit en wat je anders zou willen. Je maakt dagelijks lijstjes waar je dankbaar voor bent en daarbij schrijf je ook op waar je van baalt. Beetje gek, want dan krijg je dus: Ik ben dankbaar dat mijn auto het niet doet. Je schrijft iets op wat niet waar is. Hoe kan dat nou werken? Dat werkt ook niet, denk ik. Wat wel zou kunnen is dat daarmee acceptatie ontstaat, de frustratie zich kan neutraliseren, waarna er oplossingen kunnen ontstaan. Bij de methode hoort ook een wensenlijstje. Die is mijns inziens veel belangrijker. Als je je wensen opschrijft en dus weet waar je naartoe wilt, zet alles zich in werking om daar naartoe te bewegen. Maar... het grootste geheim is: Loslaten.
Het lijstje 'dankbaarheid' lijkt me met name bedoeld om los te kunnen laten. Opgeschreven kan het losgelaten worden. Het kan dan zichzelf verder regelen. Er is de beroemde uitspraak 'Let Go and let God' en dat is de werkzame formule. Ondertussen is het wel van belang dat je weet wat je loslaat. Dus nodig om onder ogen te zien wat je dwars zit, waar je bang voor bent, welke gevoelens je precies hebt, waar die vandaan komen, waar je van baalt, wat je (onbewuste) zorgelijke gedachten zijn. Als je die allemaal dagelijks opschrijft - al dan niet in een lijstje 'dankbaarheid' - zijn ze gezien, erkend en gevoeld en dan pas kunnen ze vertrekken. Ze mogen er zijn (acceptatie), maar je kunt zelf opdracht geven ze op te heffen. Daarmee maak je de weg vrij naar de manifestatie van je wensen. De formule voor wonderen is dan: Onder ogen zien, loslaten en vertrouwen.
Kortom: Ik zou niet willen zeggen dat het helemaal niet werkt, deze methode. Maar ik heb hem gecombineerd met allerlei andere inzichten. Zo zal iedereen er wellicht z'n voordeel mee kunnen doen, maar is het zaak er je eigen methode van te maken.
Een beroep doen op de Divine Power werkt het sterkst en het gemakkelijkst. Zoals me al verschillende malen verteld is: Ze staan in dikke rijen klaar om je van dienst te zijn, maar jij bent degene die de deur open moet zetten. En ze om hulp mag vragen. En je er dan verder vooral niet mee moet bemoeien!
Loslaten en vertrouwen dus en aangeven wat je wenst: wat je wenst dat verdwijnt, wat je wenst dat zich oplost en wat je wenst dat zich manifesteert. En dan... vooral dankbaar zijn!

.

Mediteren

2011-09-22T10:51:00.003+02:00

Leuk nieuws, voor wie dit nog niet wist: Elke dag even mediteren maakt je een ander mens. Vriendelijker, rustiger, gelukkiger. Hoe eenvoudig het is, wordt zijdelings ook even uitgelegd.

Dramaatje

2011-09-21T15:01:00.002+02:00

Een heel hard huilend meisje op de stoep. Per ongeluk bonkte ze tegen mijn deur. Ik ken haar. Geloof dat ik haar al eens vaker krijsend aangetroffen heb in de straat. Ik loop naar buiten. Wat is er, lieverd? Gillen, onverstaanbare woorden door haar gebler heen. 'Ben je gevallen?' 'NEE!' En dan: 'Ik ben boos!' Ze mag niet bij haar vriendje spelen. Van oma. Maar eigenlijk mag het niet van haar moeder. Waarom dat niet mag, weet ze niet. Ze is vierenhalf. Geen idee wat hier aan de hand is, maar ik vind het natuurlijk ook hardstikke gemeen. 'Misschien mag je vriendje bij jou komen spelen?' verzin ik. 'Dat WIL IK NIET!' O. 'Ik vind het thuis niet leuk!' O, help. 'Waarom niet?' 'Wij hebben veel te veel speelgoed, dat vind ik niet leuk!'

Haar moeder komt eraan fietsen en kijkt vreemd op van het tafereel. 'Ze is boos, ze wil bij haar vriendje spelen.' Dat weet moeder. Maar vandaag moet er geknutseld worden met oma. Het kind zet het weer op een krijsen en verdwijnt om de hoek. Oma gaat erachteraan. Die blijkt ons van een afstandje gadegeslagen te hebben. Moeder gaat er zelf achteraan, beveelt oma om hier te blijven en mij om me er niet mee te bemoeien want 'ze krijgt toch haar zin niet!' Oma komt naar me toe en vertelt dat het meisje zich verraden voelt. Want oma had per ongeluk gezegd dat ze wel bij het vriendje mocht spelen en wist niet dat moeder knutselplannen had. 'Aha, misschien kan je haar dat uitleggen. Dat ze gelijk heeft en dat je je vergist hebt.' 'Ja, dat ga ik doen!' zegt oma dankbaar en rent achter het drama aan: moeder die haar kind meesleurt in de houdgreep op de fiets. Lekker knutselen vanmiddag...

Voor alle boze meisjes met dikke tranen: tante Petra

.

Overgave

2011-09-21T11:55:00.000+02:00

Even een leuk inspirerend voorbeeldje van een miracle, via via (thank you Nouche) op m'n twitterbalk verschenen. Je kunt denken dat je iets niet kan of je geeft je over aan .... ja hoe je het noemen wil, maar dat wat de bron van miracles is:

Leuk bedankje!

2011-09-20T17:47:00.001+02:00

Een balletje wegschoppen!

2011-09-19T14:00:00.001+02:00

Het verjaardagspartijtje van mijn grote nicht. Alle vriendinnetjes ondertussen ook weer een jaar ouder. Koek- en snoephappen doen we allang niet meer. Het is heel stoer kamperen geworden. Meisje M. heeft een supersonisch nieuw luchtbed met ingebouwde pomp en verheugt zich daarom al helemaal op de nacht. Helaas... de pomp doet niet wat de verpakking belooft. Beetje doorzetten dame, denk ik en laat het even gaan. Behulpzaam schieten andere meisjes te hulp terwijl zij begint te mopperen. Het mopperen wordt jammeren en het jammeren gaat over in dikke tranen, diep ongelukkig zijn en geen land meer mee te bezeilen. Het is een herkenbaar tafereel. Ieder jaar is er - vroeg of laat - zo'n moment dat ze vervalt in dit slachtofferschap.
Terwijl grote nicht en haar moeder hun technisch inzicht in de strijd gooien en zich gezamenlijk over de grote boosdoener 'pomp' buigen, neem ik meisje M. ter hand voor een wandeling. 'Wat gebeurt er nou precies met je op zo'n moment?' vraag ik, inspiratie vragend aan de 'hemel' om haar een simpele truc te leren, waardoor ze makkelijker met zichzelf en tegenslagen om kan gaan. Dikke tranen met tuiten vertellen me dat bij haar altijd alles misgaat. Dat overkomt haar altijd. En altijd precies als ze zo haar best doet om het leuk te hebben en zich ergens zo op verheugt. 'En waar zit dat? Is het een gevoel? Kan je het aanwijzen?' 'Nee, het is een stemmetje in mijn hoofd.' 'Ok, het is dus een gedachte. Heb je nog meer gedachten? Andere gedachten?' 'Ja, maar die kan ik niet meer horen, want ik hoor alleen dat ene stemmetje nog maar!' 'Dat stemmetje is een pestkop. Maar jij ben de baas. Niet dat stemmetje. Want dat stemmetje, dat ben jij helemaal niet. Ik ga je nu een trucje leren en daar kun je heel veel aan hebben. Maar het is wel goed opletten en goed oefenen.'
Dan haal ik dat vervelende stemmetje uit haar hoofd en maak er een balletje van. 'Die hebben we niet meer nodig. Schop 'm maar weg.' Ze kijkt me aan, vindt het maar raar, twijfelt en geeft uiteindelijk een miniscuul schopje. 'Das niet genoeg. Harder schoppen.' Het duurt effe, maar dan komt er toch een ferme trap! Zo, hehe, nu hebben we ruimte voor een nieuwe gedachte. Welke zullen we nemen? 'Dat het leuk is, gezellig en dat ik het naar mijn zin heb.' Okee, we vangen hem uit de lucht en stoppen hem op de plek die vrij is gekomen. Het leed is geleden, haar gezicht klaart op. Op twee matjes slapen kan ook. Het is niet meer zo erg dat het luchtbed niet kan worden opgepompt. Als ze 's avonds lekker in haar slaapzak gekropen is, vertel ik haar hoe trots ik op haar ben. Dat is ze zelf ook. Ik heb verschillende keren gezien hoe ze zichzelf in de gaten hield en de truc toepaste. Van 'ik doe niet mee...' zichzelf snel herstellend naar 'ja, ik doe ook mee!' Geweldig.
Meisje M. is natuurlijk maar een voorbeeldje, we hebben allemaal wel eens van die destructieve gedachten, die ons plezier vergallen. Ik sta zelf verbaasd van de eenvoud en de werking van deze truc. Als je bedenkt dat je je gedachten niet bent, maar dat je zelf de baas bent over je gedachten en dat je je heel anders kan voelen als je je gedachten weet te beheersen, dan word je pas echt je eigen beste vriend of vriendin. 'Maar als ik mijn eigen beste vriendinnetje ben, dan heb ik geen vriendinnen meer,' zei meisje M. nog, voordat ze zich aan de schop waagde. 'Ja, juist wel!' wist ik haar te overtuigen. 'Dan wordt het veel gemakkelijker!' Dan wordt alles makkelijker, probeer het ook maar eens!
.

Onverstoorbaar JeZelf zijn

2011-09-18T10:59:00.002+02:00

Onverstoorbaar ga ik nog even voort over de onverstoorbaarheid. Het is een kracht, die we in deze woelige tijden hard nodig hebben. Gisteren zat ik met Piek op het dek van haar woonschip. Een kwetterend vogeltje, een blubje van een vis, rustig (vaar)water, een traag ondergaande zon, die de lucht in de verte dezelfde kleur gaf als de sprankelende rosé in ons glas. We hadden het over al het gewoel in de wereld om ons heen en moesten tegelijkertijd lachen: 'Je zou het niet zeggen als je zo om je heen kijkt!'
De wereld verandert, maar velen willen vooral doorgaan zoals ze het gewend zijn, vasthoudend aan schijnzekerheden, die ondertussen afbrokkelen. Er is geen zekerheid meer te vinden buiten jezelf, je kunt je er niet tegen verzekeren, het lukt je niet meer om anderen te commanderen, te controleren of te manipuleren, iedereen die macht wil hebben over een ander zal het onderspit delven. Leven vanuit angst en zorgen maakt je ziek of depressief, leven vanuit vertrouwen en vanuit je hart maakt je beter. Het is een eenvoudige keuze, maar tegelijkertijd is er geen keuze meer. Het één is een doodlopende weg, het ander opent alle deuren.
Met onverstoorbaarheid bedoel ik: Volg je eigen pad, je innerlijke stem, laat je niet gek maken door de angst en de zorgen of de regels van anderen, ga uit van je eigen kracht, laat je niet meeslepen in conflicten, bekijk alles met de ogen van Liefde en weet dat al die worstelingen van iedereen nodig zijn, bemoei je er niet mee.
Piek en ik hebben allebei op onze eigen manier meegemaakt dat we voor gek verklaard werden, net als vele anderen die hun intuïtie volgden. We hebben geleerd de discussie erover niet meer aan te gaan, je hoeft niet te verdedigen wie je bent en waar je in gelooft, vervolg gewoon je eigen pad. In alle rust.
We hebben - allebei op onze eigen manier - geleerd te vertrouwen en te luisteren naar die grotere kracht, die er is. Die voor iedereen toegankelijk is, die iedereen kan vinden in zichzelf, maar waarvan je mensen niet kunt overtuigen. Iedereen z'n eigen worsteling, iedereen z'n eigen proces. Er is geen weg terug, er is maar een weg. Hoe eerder je 'm vindt, hoe beter. Door te zijn wie je echt bent, help je jezelf en de wereld het meest. Je hoeft het alleen maar te willen, te wensen. Ben je bereid jeZelf te zijn? Dan wijst zich de weg vanzelf. Richtingaanwijzers genoeg!

Be empty of worrying. Why do you stay in prison, when the door is so wide open? Rumi
.

Onverstoorbaarheid (vervolg)

2011-09-15T18:22:00.001+02:00

De onverstoorbaarheid, daar was ik gebleven. Nou, deze nieuwe, mezelf ten doel gestelde uitdaging stelde me meteen op de proef! Zo werkt dat, je vraagt erom en krijgt meteen je kans het in de praktijk te brengen. Een paar flinke confrontaties met anderen en huppekee, daar lag m'n onverstoorbaarheid al omver! Er kwam een soort 'oerwoede' vrij, waar ik zelf bijna om moest lachen. Zulke confrontaties met anderen zijn in feite confrontaties met jezelf, want het hadden ook andere anderen kunnen zijn. Misschien was het nodig om (woedend en al) met mezelf de conclusie te trekken: 'Ik eis de ruimte op om mezelf te kunnen zijn, ik ben wie ik ben en ik laat me niet de les lezen!' Volgende keer reageer ik anders, dan zet ik op het juiste moment de onverstoorbaarheid in! Het was effe een oefening.
Anderen, vooral sommige anderen, triggeren precies dat in jou wat nog in beweging mag komen. Ik ken, zie en hoor veel mensen die anderen van alles kwalijk nemen, verwijten, oordelen en veroordelen en ja, natuurlijk, het is je eerste impuls om de strijd met een ander aan te gaan als die een pijnpunt bij je raakt. Maar het gaat uiteindelijk over jezelf, niet over die ander. Natuurlijk hebben we die spiegelende functie voor elkaar, hoe zouden we ooit onszelf kunnen leren kennen zonder anderen om ons heen? Wat laat die ander jou zien van jezelf, welk deel van jezelf wil hier gezien worden? Welke oude pijn ligt hierachter verscholen? Die ander bewijst je eigenlijk een dienst. 'Vraag niet om een einde aan het lijden, maar vraag om inzicht in het lijden,' las ik ergens. De pijn lost op door 'm aan te gaan en niet door 'm uit de weg te gaan. Je ziel (niet die ander) brengt je in die situatie, omdat je ziel wil dat je groeit. Naar onverstoorbaarheid toe, lijkt me. Want dat is vrijheid. En dat wil de ziel, vrij zijn!

.

Blog; ander woord!?

2011-09-15T15:39:00.001+02:00

Hoogste tijd om weer eens een blogje te schrijven. Blog, weblog, logboek, het zijn allemaal geen mooie woorden. Een 'blogger' zijn, dat klinkt toch voor geen meter? Je deelt iets met je lezers, iets wat je bezig houdt en waarvan je denkt dat anderen het ook interessant vinden. Een dagboek is het niet, want dat heeft veel meer een privékarakter. Ik was ooit van plan kleine verhaaltjes te schrijven. Het is iets heel anders geworden. Belevenissen, die tot inzichten leiden. Een ontdekkingstocht, mijn persoonlijke reis, mijn eigen leerschool, die herkenning vindt bij bepaalde lezers. En wie het niet interessant vindt, hoeft het niet te lezen.
Er waren mensen die mijn 'blog' (help, wie verzint een ander woord?) lazen om te kijken hoe het met mij ging. Dat was niet de bedoeling! Het mag wel natuurlijk, anders moet ik het niet openbaar maken, maar het is niet mijn bedoeling om hier te vertellen hoe het met mij gaat. Of wat ik zoal beleef. Dat komt wel eens voorbij, maar het geeft je geen beeld. Eigenlijk gaat het niet over mij, maar over mijn waarneming. Maar alles wat ik waarneem vertelt ook weer wat over mij natuurlijk. En als je dit leest vertelt het jou weer wat over jezelf. Nou, deze keer gaat het nergens over, dus daar heb je niet zoveel aan. Het is slechts een opstapje om de draad weer op te pakken!
.

Ganpati Spirit online

2011-09-06T14:28:00.002+02:00

Voor iedereen die de uitzending gemist heeft of 'm nog eens wil zien....

Bekijk de video in andere formaten.

Onverstoorbaarheid

2011-09-03T21:43:00.001+02:00

Terwijl ik een kopje koffie doordruk voor Mr. Ganpati, die met appeltaart en slagroom de film komt vieren, waarvan hij de eindversie nog niet gezien heeft, zeg ik: "Het gaat om onafhankelijkheid en onverstoorbaarheid." Ik ben blij dat de film klaar is en dat het gelukt is om van al die uren materiaal een verhaal te maken dat in een half uur past en voor ons allebei is het spannend hoe de reacties zullen zijn en toch moet het niet uitmaken, denk ik. Het belangrijkste is dat je achter jezelf staat.

Wat iedereen er ook van vindt, je bent wie je bent en je doet wat je te doen hebt. Dat weet je zelf, dat kies je zelf, dat voel je zelf. Trouw zijn aan jezelf, dat is het belangrijkste. En onderweg kom je dan van alles tegen: oordelen, meningen, angsten - van jezelf of van anderen, er zijn altijd obstakels. Links en rechts vind je afleidingen, waardoor je soms een omweggetje maakt. Je kunt meegesleept worden door je emoties, valkuilen instappen, struikelen, grote beren tegenkomen of zelfs vergeten zijn wat je weg ook alweer was. Wat we te leren hebben is onverstoorbaarheid. Onverstoorbaar onze weg vervolgen. Ieder op z'n eigen manier. Je weet het zelf. Dus daar hoef je niet over te discussieren.

Our intention should not be spoiled by the 8 worldly preoccupations: gain or loss, pleasure or pain, praise or criticism, fame or infamy. (Dalai Lama)
.

Ganpati Spirit in aantocht!

2011-08-28T14:40:00.000+02:00

Zaterdag 3 sept om 11.30 en zondag 4 sept. om 15.00 uur bij de OHM op ned. 2:

Live your life fearlessly

2011-08-27T10:50:00.001+02:00

Wonderen... Hier een prachtig voorbeeld. Anita Moorjani, een vrouw uit Hong Kong, vertelt over haar bijna-dood-ervaring en haar wonderbaarlijke genezing, maar het interessantste is welke inzichten zij kreeg tijdens haar 'afwezigheid'. Ze lag in coma, haar naasten waren afscheid aan het nemen, terwijl zij ondertussen begreep dat ze nog niet klaar was met het leven. Haar doel was nog niet bereikt. "Go back and live your life fearlessly." Nu kan ze ons vertellen wie we werkelijk zijn:

Ganpati Spirit - de film

2011-08-23T16:06:00.007+02:00

Het strand, Rumi, White Bull, Piek, de olifanten, Maxima en Ganesha, wat hebben ze allemaal met elkaar te maken? Juist, ze komen stuk voor stuk voorbij in de film over Ganpati Spirit die ik aan het monteren ben voor de Hindoe Omroep. Een hele kunst om daar een mooi geheel van te maken, maar o, wat een enorme kick als het lukt!
Daarvoor worstel ik me dan eerst door een hele berg materiaal en herinneringen heen, ik pluk de mooiste stukjes eruit en langzaam begint het vorm te krijgen. Alle ups en downs van Adri, ofwel Mr. Ganpati, passeren de revue. Wat dat betreft is hij zelf net een flinke golf in de zee. En zo golft de film in elkaar: vol verrassende wendingen, humor, drama, optimisme en grote twijfels op z'n tijd. Maar er zeilt natuurlijk ook heel wat wijsheid doorheen, anders zou ik 'm niet maken! Zoals de olifant in Emmen met z'n vergroeide slagtanden, die zegt: 'Een last is pas een last als je het als last ervaart.'

Zo'n prachtige opmerking sleept je toch overal doorheen? Ook deze van White Bull geeft de mens, die het wil begrijpen, kracht en richting: "I wish I could say to you that all your insecurities will go, but probably they won't. They will be with you as a companion on your journey for some of the time, now and then, but you're always then be reminded to rely upon that higher power within you and also around you."

Dat geldt voor ons allemaal. Twijfels en onzekerheden, misschien steken ze steeds de kop weer op om ons eraan te herinneren dat er een grotere kracht is, een hogere macht. Ze vragen ons elke dag opnieuw daarop te vertrouwen. Die hogere kracht in onszelf, soms ben je hem even kwijt. Maar als je hem eenmaal hebt leren kennen, weet je hoe heerlijk het is om je te laten drijven op dat vertrouwen in jezelf en in alle krachten om je heen.

Iedere keer moet ik erg lachen om die mevrouw in Den Haag, die vol overtuiging eigenlijk hetzelfde zegt op een hele andere manier: 'God was op een gegeven moment een beetje moe geworden van de mensen. En toen heeft hij de Goddelijkheid maar in ons gestopt.' Voor het gemak, heerlijk!

De berg, waar ik af en toe flink tegenop zag, is zo een feestje geworden. Bijna beklommen... Met behulp van een vrolijke Ganesha, die ik op mijn bureau heb staan - to remind me to rely upon...! De uitzending staat gepland op 3 en 4 september, nog even de laatste etappe dus! In de hoop dat jullie je er allemaal net zo op verheugen als ik!

Vliegeren

2011-08-15T12:26:00.002+02:00

'Wat een rare wereld, wat moeten we daar nou mee?' Ik loop op het strand, voor mij de beste plek om gesprekken te voeren met de Divine Power.
Ik was net in het ziekenhuis, waar mijn oma van alle kanten betutteld wordt. Ze dacht dat ze vandaag (zondag) geholpen zou worden. 'Volgens mij morgen hoor.' 'Waarom krijg ik dan geen eten?' Ik ga het voor haar navragen. 'Ze heeft al twee beschuitjes op!' zegt de verpleegster. 'Zo, zo, al twee beschuitjes???' En zelfs dat had eigenlijk al niet gemogen. '.... en dat willen we allemaal niet, hè?' betuttelt ze mij ook. De logica ontgaat me. Hoe kan een mens sterker en beter worden zonder normaal voedsel?
Vorige week donderdag trof ik haar 'ver weg' aan, ze lag alleen nog maar in bed en at vrijwel niets. Voelde zich niet lekker. Ik ben eten gaan halen en ik zag haar opbloeien, toen we samen gezellig aan het eten waren. Ze is lekker gaan slapen. De volgende avond belde ze of ik weer kon komen, het ging niet goed en ze vertrouwde het niet. Ze had weer nauwelijks iets gegeten. Een tante vermoedde dat ze galstenen had en ze mocht niks. Ik ben het hele weekend gebleven en zondag was ze uit zichzelf opgestaan, had al brood en thee gemaakt en ging zich vrolijk wassen en aankleden. Ik was helemaal verbaasd. Dat ging de goeie kant op. Die avond hebben we, net als zaterdag, heerlijk gegeten. Een wereld van verschil, oma was weer aardig de ouwe.
Dinsdag is ze - tegen haar zin - naar het ziekenhuis gebracht en tja.. daar ligt ze nu. Geen galstenen, maar uitzaaiingen, zeggen ze. En ik begrijp niet waarom ik haar zo heb zien opknappen toen ze wel at en zo beroerd zie zijn als ze niks mag eten. Iedereen heeft natuurlijk z'n eigen perceptie en doet op zijn of haar manier z'n best. Tegen de overmacht van zo'n ziekenhuis ben ik niet opgewassen. 'Ik ben het zat. Soms denk ik, ik ga gewoon naar huis hoor,' zegt oma. 'Dan moet je me maar bellen,' zeg ik. 'Dan haal ik je op.' Wat een drama om 85 te zijn, overgeleverd aan alle goeie zorgen en geen kant op te kunnen. Iedereen denkt dat-ie het goed doet, maar ik zou gillend gek worden en allang ontsnapt zijn.
'Wat een rare wereld, wat moeten we daar nou mee?'
Niks. Er zijn, oma een beetje opvrolijken en vertellen hoe sterk ze is. Meer kan je niet doen. Het is een wereld, die mijn wereld niet is. Maar het heeft geen zin om er de strijd mee aan te gaan. Ik hoef verder ook niks, begrijp ik als ik op het strand loop. Ik hoef er niet in mee te gaan. Het is de wereld waarin bijna iedereen gevangen zit en in gelooft. In systemen, in de macht van de medicijnfabrikanten, er schijnen natuurlijke middelen tegen kanker te zijn, die niet op de markt gebracht mogen worden. Oma is overgeleverd aan de macht, die anderen nu over haar hebben. Daar gaat je eigen kracht.
'Met de oude wereld valt niet te vechten,' zei ik van de week nog tegen Piek. Dat moet ik ook vooral niet doen. Tijdens mijn lange strandwandeling leg ik me er maar bij neer dat ik niet veel kan doen, ook al is dat frustrerend. Ik realiseer me dat ik in mijn leven vaak op cruciale momenten in het leven van een ander ben binnengestapt. Net op het moment dat diegene geen kant meer op kon. Ik kan de vrijheid laten zien. De weg wijzen. Een duwtje geven in de goeie richting. Meer niet. Je kunt het niet voor een ander doen. Maar het helpt wel. Soms wordt het opgepikt en soms niet.
Op een terrasje in de zon bestudeer ik de vliegerende mensen op het strand. 'Ik denk dat mensen ook willen kunnen vliegen,' zei de zeemeeuw tegen Piek over al die vliegers op het strand. Dat denk ik ook. 'De vrijheid zit in jezelf,' zei de zeeleeuw. Ook dat klopt. We hebben allemaal toegang tot die vrijheid. Mijn God, wat voel ik me vrij en wat ben ik dankbaar voor die vrijheid. Ik heb geen gespartel aan zo'n vlieger nodig! Maar heb er wel lol in er naar te kijken. Omdat het zo'n symbolisch antwoord is op die rare wereld.
.

Zelfdeceptie

2011-08-10T11:42:00.084+02:00

Van de week hoorde ik iemand de term 'zelfdeceptie' gebruiken om aan te geven dat we onszelf bijna kunnen hypnotiseren als we iets niet willen zien en het dan dus ook niet zien, zelfs al is het overduidelijk. Zelfdeceptie is blind zijn voor signalen, die heel helder zijn. Het is zelfoverschatting en het is een overlevingsstrategie, begrijp ik als ik even snel google op dat begrip. Nou heeft iedereen natuurlijk z'n eigen perceptie van de werkelijkheid en waarschijnlijk hebben we ook allemaal wel zo'n blinde vlek.
Ik had er ook eentje: Ook al waren alle signalen duidelijk, ik legde ze anders uit. Ik gaf er een draai aan, omdat ik iets niet wilde weten en niet wilde inzien, niet wilde geloven. Dus ik hield mezelf voor de gek. Toch moet je vroeg of laat je ogen openen... en dan kan je jezelf wel voor de kop slaan! Ik wilde ergens in geloven, maar... het was iets buiten mijzelf. Het is me nu helder geworden dat dat 'de fout' was, die ik maakte. Schokkend en bevrijdend. Ik heb mezelf zand in de ogen laten strooien, me aan het lijntje laten houden, zoet laten houden met mooie woorden, voor andermans karretje laten spannen. Dat leverde me vooral frustratie op, maar het ongemakkelijke, ontevreden en vaak boze gevoel redeneerde ik weg en daarmee deed ik mezelf tekort. Ik wilde mijn eigen rol graag anders zien, de reddende engel spelen bijvoorbeeld. Ook daarmee kun je jezelf voor de gek houden. (waarschuwing!)
Nu is het me helder. Ik zie een heleboel soortgelijke situaties de revue passeren. En in al die verhalen heeft iedereen z'n eigen perceptie, z'n eigen blinde vlekken, z'n eigen redeneringen en overtuigingen. Toch heb ik het gevoel dat mijn 'verhaaltje' iets universeels vertegenwoordigt. Voor mij past het in de grote afrekening met 'de macht van buitenaf', het verleggen van de focus naar de kracht in jezelf, het onafhankelijk zijn, sterk op eigen benen staan, je niet laten misleiden en manipuleren, geloven in jezelf, achter jezelf gaan staan. Ontdekken waar je in gevangen zit en je daarvan losmaken.
Precies dat waar ik allemaal allang mee bezig was. Maar iets wat je niet wilt zien, kun je heel lang buiten je blikveld houden.

Ik ben op deze weg enigzins misleid door mooie beginselen als compassie, vergeving en universele liefde. (nog een waarschuwing!) Natuurlijk ben ik een voorstander van een vredelievende wereld, waarin we begrip hebben voor elkaar, elkaars gezichtspunten kunnen begrijpen. Maar dat doe je niet door jezelf weg te cijferen, soms 'moet' je even je mannetje staan, voor jezelf opkomen, jezelf eerst gelijk geven en afrekenen met oude machtsstructuren. Je gaat een dictator ook niet begrijpen zolang hij nog macht over je heeft en je hoeft ook geen vrede te sluiten als er nog mensen vermoord worden. Zulke situaties vragen iets anders: Opstaan, niet bang zijn, kracht, moed en je niet langer 'klein' laten maken. Vrede, vergeving en compassie zijn mooie begrippen, maar je moet wel eerst vrij zijn. En niet jezelf ermee ontkennen!

Vergeving gaat uit van schuld, ook al zo'n misleidend begrip, want je laat iets ook zelf gebeuren en zover komen. Het is een samenspel, waarbij het niet zozeer gaat om schuld, maar om zien. Er zit een oordeel in 'vergeving' en dat weerhoudt je ervan het totaalplaatje te zien. Als ik een ander vergeef, vind ik dus dat die ander mij iets heeft aangedaan en neem ik verder zelf geen verantwoordelijkheid voor de situatie. Dat is te makkelijk. Daar leer ik namelijk mijn eigen lessen niet mee. Het gaat eigenlijk niet eens om die ander! Het gaat ook niet om de strijd en al helemaal niet om het slachtofferschap. De buitenwereld, wie of wat dan ook, laat je iets van jezelf zien.
Hoe je je macht uit handen geeft, bijvoorbeeld. Waar je kracht aan verliest. Op welke punten je nog niet zo sterk in je schoenen staat. Waarin je jezelf meer ruimte mag gaan geven. Op welke punten je jezelf nog niet zo vertrouwt. Waarom zou je aan jezelf twijfelen? Uiteindelijk komen we er achter dat we macht buiten onszelf hebben neergelegd. Dat zal de bedoeling zijn. Dat we ophouden met het hopen en verwachten van oplossingen of veranderingen van buitenaf. Maar de kracht en de verandering in onszelf bewerkstelligen.
Het had net zo goed een bank kunnen zijn. We gaan de banken toch ook niet vergeven dat ze ons in de tang hebben met de hypotheken en rente? Het gaat erom dat we ons niet laten regeren door angst, maar simpelweg vertrouwen op onze eigen kracht. Daarin ligt de bevrijding. De zelfdeceptie van de mensheid is dus geen zelfoverschatting, maar zelfonderschatting! We worden uitgedaagd het heft in eigen hand te nemen en onszelf te besturen.
.

Zijn wij ons brein?

2011-08-02T10:37:00.003+02:00

'Wij zijn ons brein,' is de stelling van die alleraardigste Dick Swaab, die zondag de zomergast was. Het is ook de titel van z'n boek. Ik heb het niet gelezen, maar ik heb wel geboeid naar de uitzending gekeken. Geen idee of het in tegenspraak is met wat hij beweert, maar ik geloof en weet wel dat we in staat zijn zelf ons brein anders te programmeren. NLP (neurolinguistisch programmeren) bijvoorbeeld biedt daar eenvoudige methodes voor. Het kan natuurlijk ook zijn dat dat dan in je brein opkomt en dat dat dus al zo geprogrammeerd was.
Maar ik geloof dat er meer is dan die hersenbrei. Een onzichtbare hogere intelligentie die door ons werkt. Ons hogere zelf. Een Zelf dat onszelf kan waarnemen. En dus ook kan concluderen: 'Hee, ik voel me niet goed. Hoe komt dat? O, ik voel angst of onzekerheid. Daardoor voel ik me niet zo lekker. Kan ik daar iets aan doen?'
Als ik zo'n wens uit, om een bepaalde angst los te laten, om een bepaalde frustratie op te lossen, om me vrolijk te voelen en alle onzekerheid te vervangen door vertrouwen, wordt er een heel ingenieus onzichtbaar systeem in gang gezet en het werkt. Steeds sneller, omdat ik zelf ook steeds alerter ben. Als ik ergens op een andere manier naar wil kijken, iets wil weten, iets wil begrijpen, dan kan dat. Ik heb meer het idee dat we ingeplugd zijn op een groter geheel, dan dat dat nou uit mijn brein afkomstig is. Ik bestuur mijn brein!
Neem nou die NLP oefening, die je in het filmpje ziet in mijn vorige blog. Je hebt een rotgevoel. Waar zit het? Wat voor 'n kleur heeft het. Stel je voor dat je dat 'eruit' haalt en schildert op een wit doek. Hoe beweegt het. Dan krijg je bijvoorbeeld een bruine spiraal, draaiend naar rechts.
En wat is een lekker gevoel, welke kleur vind je prettig? Oranje? Dan ga je - in gedachten - het bruine overschilderen met het oranje en je draait daarbij de andere kant op. Dat oranje plaats je dan terug in jezelf. Je laat het lekker draaien tot je je er lekker bij voelt. Simpel. En het werkt ook nog.

En als je je lekker voelt, gaat alles beter, trek je meer aan waarbij je je lekker voelt. Het punt is dat we dat inzicht juist nodig hebben, dat we zelf iets om kunnen keren. Daarvoor moeten we onszelf kunnen waarnemen. Dus dat kunnen we. En wie is de waarnemer? Mijn Zelf neemt mijn 'ik' waar. En wie geef ik de leiding? Mijn Zelf of mijn 'ik'? Dat brein is van mijn 'ik', is mijn 'ik' en mijn Zelf is mijn bewustzijn daarvan. Voor het gemak geef ik mijn Zelf dagelijks opnieuw de leiding, dat scheelt een hoop ellende!
Het brein is direct verbonden met het gevoel. Stel je voor dat je een soort zendtoren ben, die allerlei kleuren energie uitstraalt en aantrekt. Baal je ergens van, trek je daar nog meer van aan. Zo werkt het nu eenmaal. Voel je je snel afgewezen, dan roep je over je af dat je allemaal situaties meemaakt, waarin je je steeds weer afgewezen voelt. Dat is het onzichtbare systeem, waarvan ik niet weet of je het wetenschappelijk kunt onderzoeken. Het zou eigenlijk wel leuk zijn als Swaab eens kon onderzoeken wat zo'n kleur-oefening voor een effect heeft op de hersenen. Of als hij het effect van meditatie op de hersenen eens zou kunnen meten. Of een groep mensen voor en nadat zij Kriya yoga zijn gaan beoefenen, bijvoorbeeld.
Het gekke is dat veel mensen iets pas geloven als het wetenschappelijk bewezen is. Ik zie dat anders. Wetenschap is een poging vat te krijgen op het leven. Inkaderen, controleren, voorspellingen kunnen doen, natuurlijk, ook met veel positieve toepassingen. Toch loopt de wetenschap in mijn ogen per definitie achter de feiten aan. Dat vinden ze zelf ook waarschijnlijk, want er is steeds weer iets nieuws te onderzoeken. Ook Swaab zei regelmatig: 'dat weet ik niet.'
Stel nou dat het zo is dat je in de hersenen van misdadigers een bepaalde overeenkomst kunt vinden. Zou het dan niet bijvoorbeeld zo kunnen zijn dat kunstenaars die aanleg ooit ook hadden, maar omdat zij zichzelf kunnen uiten in hun kunst, er een andere vorm aan gegeven hebben? Dat vraag ik mij af.
In elk geval hoeven we niet op de wetenschappers te wachten om dit soort dingen zelf uit te testen. Iedereen kan in z'n eigen leven kijken welke methode voor hem of haar werkt om bepaalde stemmingen, impulsen, gevoelens en programmeringen te herzien als ze niet bevallen. We hoeven ons er niet bij neer te leggen! Mijn onderzoek wijst uit: Wens slim en het regelt zich vanzelf! Wonderen kunnen niet bewezen worden!
.

Omdenken

2011-07-30T11:50:00.003+02:00

Al een tijdje volg ik 'Omdenken' op twitter. Dat is de moeite waard. Iedereen wordt uitgedaagd om mee (om) te denken in situaties die muurvast zitten. Iedere keer staan er weer leuke, verfrissende nieuwe voorbeelden op de website. Problemen, groot of klein, worden opgelost door er anders naar te kijken en anders mee om te gaan. Dat wat muurvast zit, voor ons gevoel, zit dat niet alleen maar muurvast door hoe we ernaar kijken, hoe we iets beoordelen, hoe het volgens ons zou moeten zijn en hoe we ons vervolgens vanuit dat oordeel ergens vervelend over voelen?
Ik kan een heleboel voorbeelden verzinnen, maar misschien is het zinniger als je nu even een eigen voorbeeld voor de geest haalt. Neem je grootste frustratie op dit moment. Waar baal je van? En welk gevoel levert het je op over jezelf? Stel, je gaat ervan uit dat dat gevoel over jezelf helemaal onterecht is. Je bent perfect. Je ziet alleen iets (nog) niet. Stel de ander of de situatie is ook perfect. Dan zijn het dus alleen je gedachten erover, die het probleem vormen en je onterecht een rotgevoel opleveren. Jij hebt gelijk vanuit jouw optiek, maar de ander heeft gelijk vanuit zijn optiek, de situatie vraagt dus om een neutrale kijk op het geheel. We kunnen iets leren van elkaar of van de situatie.
We zijn supplementair, we vullen elkaar aan. We zijn allemaal stukjes van het geheel. Vanuit mijn optiek begrijp ik de ander niet omdat hij anders in elkaar zit dan ik, hij heeft een ander karakter en gaat anders met de dingen om dan ik zou doen. Dat is niet beter of slechter en al helemaal geen reden om mezelf beter of slechter te voelen. Die ander heeft een ander doel, bijvoorbeeld. Dat kan. Dat mag. We hebben allemaal onze eigen doelen in het leven. En als je ze niet hebt, is het best zinnig om die eens te formuleren voor jezelf. En wat is dan nuttig om in te zien in de huidige situatie, welk puzzelstukje ligt erin verborgen, wat laat de ander jou zien, waar je iets aan hebt in het behalen van je eigen doelen? Wie weet hebben we 'in the end' wel hetzelfde doel, gaan we er alleen heel anders mee om.
In elk geval kun je ervan uitgaan dat een ander of een situatie nooit bedoelt jou een vervelend gevoel te geven. Dat doe je zelf en is dus nergens voor nodig!

Voor mij is het altijd een enorme opluchting als ik iets opeens begrijp. Daar gaat steevast aan vooraf dat iets me dwars zit of dat ik me iets afvraag. Als ik de kwestie dan duidelijk poneer, als vraag of als wens èn het vervolgens naast me neer kan leggen - dat kost soms wat moeite... - komt het antwoord of het inzicht. Het vraagt alleen de bereidheid om open te staan en een bepaald denkpatroon te herkennen en los te laten. Met nieuwe inzichten komen nieuwe mogelijkheden tevoorschijn. Heerlijk! Misschien is dat mijn doel wel: Alles begrijpen.

Maar uiteindelijk gaat het om een gevoel dat iets oplevert. Want dat gevoel trekt meer van datzelfde aan. Een andere kijk op de zaak kan een ander gevoel geven. En daarmee verander je van binnenuit, vanuit jezelf dus de situaties die je aantrekt. Wil je nog meer frustraties of wil je liever lekker tevreden zijn? NLP is ook zo'n vorm van omdenken. Omvoelen eigenlijk. Erg eenvoudig te realiseren als je dit filmpje ziet:

Nou weet ik dat er mensen zijn die zeggen: maar elk gevoel is goed. Ook boosheid, verdriet, wanhoop, noem maar op. Natuurlijk, het heeft een functie. En ontkennen heeft geen zin. Maar naar mijn idee is niet nodig daarin te blijven zitten. Waarom het leven niet plezieriger maken en je gewoon goed voelen? Ik denk dat het een keuze is, die je kunt maken!
.

Verankeren

2011-07-27T21:30:00.002+02:00

Als je iets moois meemaakt, ergens blij van wordt, je hart geraakt wordt door een bloemetje, een vlinder, een mooi gebaar, een schilderij, een ontmoeting, een berichtje - neem dan eens de tijd om dat te verankeren. Dat moment, dat gevoel, we kunnen er zo makkelijk voorbij lopen en doorgaan met ons drukke denken en doen, dat we het zo weer vergeten. Als je dat doet, kan zo'n gevoel zich in je nestelen. Dat is zoveel waard. Zo'n moment krijgt dan eeuwigheidswaarde. En het geluk blijft bij je...

.

De Magische Gouden Ring

2011-07-22T12:05:00.001+02:00

Je bent al goed!

2011-07-21T06:43:00.001+02:00

"Je bent al goed zoals je bent," concludeer ik aan het eind van de avond na een heleboel verhalen. "Daar hoef je verder niet zoveel moeite voor te doen." Deze vriend heeft al een eerbiedwaardige leeftijd bereikt en z'n sporen nagelaten, maar lijkt bezig te blijven zichzelf te bewijzen. Op de drukke redactie, waar ik als broekie stage kwam lopen, zat hij doodleuk middenop tafel te mediteren. Dat heeft indruk op mij gemaakt. Zijn onorthodoxe benadering van het nieuws was verfrissend, evenals zijn humor. Maar hij heeft in z'n leven ook velen tegen de schenen geschopt met z'n grappen en grollen en regelmatig z'n excuus aan moeten bieden omdat iemand zich persoonlijk gekwetst voelde. Zo stak hij de draak met religie, met de dood, met de macht, ook met de leiding van de redactie, geen probleem. Nergens bang voor.
Ik kan me voorstellen dat-ie zich altijd een buitenbeentje heeft gevoeld, maar dat was precies zijn kracht. En z'n functie: Als lolbroek heilige huisjes omver schoppen. Zo terugblikkend kan hij best tevreden zijn, velen zullen aan het denken zijn gezet en hun blik hebben verruimd, maar het zijn niet bepaald de dingen waar je de waardering ook voor krijgt! Tot je het jezelf geeft. En je je niet meer afvraagt of je het wel goed hebt gedaan, of het niet te zus of te zo was. Je bent gewoon wie je bent en dat is goed. Als we nou allemaal onszelf en elkaar die gedachte eens kado geven, kunnen we gewoon tevreden zijn met wie we zijn en hoeven we al die erkenning niet te zoeken bij elkaar. Dan kunnen we gewoon genieten van het leven, luisteren zonder oordelen en erom lachen!
.

Goedbedoelde bezorgdheid?

2011-07-20T07:02:00.003+02:00

"Ik wil graag helpen en van betekenis zijn," zegt een goede vriend heel eerlijk. Hij krijgt dagelijks berichten van een vrouw die hem nodig heeft. Ook terwijl we zitten te eten en zij net met haar man is aanbeland op haar vakantiebestemming... Ik kon het niet laten om te opperen dat het misschien tijd was deze dame terug te verwijzen naar zichzelf. Op eigen benen staan, onafhankelijkheid, eigen kracht, is dat niet voor iedereen de uitdaging in het leven?
Nodig willen zijn, van betekenis willen zijn voor een ander, ai, hoe menselijk is dat niet? Maar het is een hele grote valkuil. Krijg je die waardering ook als je altijd klaar staat voor een ander? Ik zie regelmatig het tegenovergestelde gebeuren: Eerst wordt het vanzelfsprekend, dan bijna een eis dat je er bent. Een diep geworteld verantwoordelijkheidsgevoel, dat schuldgevoelens voedt, speelt vanuit het onderbewuste een desastreuse rol en nodigt in zekere zin uit tot afhankelijkheid, manipulatie en misbruik.
Natuurlijk is er niks mis mee om een ander eens een handje te helpen. Maar een goeie spelregel is dat we niet verantwoordelijk zijn voor (het geluk van) een ander. We hebben allemaal onze eigen levenslessen en die kun je niet uitbesteden aan of overnemen van een ander. Er is ook helemaal niks mis mee. Uitdagingen horen bij het leven en wijzen je de weg. Wel kunnen we veel leren van elkaar.
Door te kijken, te luisteren en te beseffen dat we in spiegels kijken.

Zelf krijg ik er helemaal de kriebels van als mensen zich zorgen zeggen te maken om mij. Wat bezielt ze? 'Bemoei je met je eigen leven,' zou ik dan het liefst zeggen. Goedbeschouwd zitten er altijd oordelen achter die bezorgdheid. Er wordt naar je gekeken vanuit eigen angst, het is projectie. Ik zit er niet op te wachten. Soms lijkt het zelfs bijna alsof mensen graag willen dat je een probleem hebt, iets waar zij zich over kunnen ontfermen. Dan kunnen zij zich belangrijk voelen, zichzelf beter voelen. 'Het is goedbedoeld,' zeggen ze dan.
Goedbedoelde bezorgdheid bestaat niet in mijn ogen. Je kunt belangstelling hebben voor een ander, waardering, betrokkenheid voelen, meeleven, begrip hebben, maar met bezorgdheid maak je iemand kleiner. Doe het niet!

Als je werkelijk van betekenis wilt zijn voor een ander, doe het dan door hem of haar te wijzen op het beste in zichzelf, de mogelijkheden die hij of zij heeft, door vertrouwen te hebben en dat te laten merken.
.

Inspectie

2011-07-17T06:46:00.014+02:00

Zaterdagochtend. Als ik terugkom van een boodschapje, wacht er een vrolijke kat bij mijn deur. Ik word enthousiast begroet, krijg kopjes bij de vleet en ze wijkt niet van mijn zijde. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, wandelt ze naar binnen als ik de deur open doe. Die laat ik dan ook maar even open en nieuwsgierig ga ik er achteraan. Ze gaat op onderzoek uit. Onder de bank, achter de kasten, onder de kasten, alle hoeken en gaten worden minitieus geïnspecteerd.

Als ze klaar is met de woonkamer en de keuken, wandelt ze de gang in en wil ook even in de wc kijken. Dan pakt ze de trap naar boven, kamt eerst de badkamer uit, dan de slaapkamer en vervolgens het kantoor. Muizeninspectie, concludeer ik vol verbazing. Laat maar gaan. Ik ga koffie maken, zij lijkt verder geen honger of dorst te hebben. Als ze klaar is met haar rondje, komt ze nog even buurten op de bank en dan vertrekt ze weer. Tevreden over de voldane missie strekt ze zich uit en blijft nog een half uurtje voor de deur liggen spinnen.

Rumi had hier in huis de taak op zich genomen de muizen de baas te blijven. Dat deed ze geweldig. Het is net alsof ze nu, in de vorm van deze poes, even terugkwam om de muizen te waarschuwen dat ze geen vrij spel hebben nu zij er zelf lijfelijk niet meer is om de boel onder controle te houden. Natuurlijk licht ik onmiddellijk Piek in en stuur haar een foto. De hele muizensoap van een paar jaar geleden staat in hoofdstuk 4 van het boek* beschreven.
"Het moet leefbaar blijven," hoort Piek als ze inzoemt op de situatie. Ze krijgt er een gevoel van samenwerking bij. "Dat doe je gewoon voor elkaar," laat de kat weten. Het zou haar niet verbazen als de kat af en toe terugkomt. En mij verbaast het niet dat Rumi de boel nog steeds goed in de gaten houdt!

* In de Stilte hoor je alles.
Piek Stor in gesprek met dieren.
Verschijnt: Binnenkort!

Helder zicht

2011-07-13T12:59:00.002+02:00

Er fietst iemand voorbij en vervolgens schuin voor me uit. Hee, is dat M.? vraag ik me af. Ziet hij mij niet? Herken ik hem niet? Het is een wat rommelige situatie, want er fietsen nog meer mensen omheen. Laat ik toch even gedag zeggen. 'Hee, jij bent toch M.?' vraag ik. 'Als jij wil dat ik M. ben, dan ben ik M.' Maar hij lijkt er alleen maar op... Ik geloof niet dat hij het is.

Weer zo'n droom. Wat heeft dit te vertellen?
Ik denk dit: Je kunt je vergissen in je waarneming, omdat je denkt dat iets is zoals het is. Of het beeld dat je van iemand hebt, kan wel eens niet kloppen.

Mensen bekijken elkaar door een gekleurde bril. De kleur van de bril wordt bepaald door emoties, wensen of frustraties, zorgen, overtuigingen, projecties, herinneringen, vul maar in. Daardoor zien we elkaar niet zoals we werkelijk zijn. Het is ingevuld. Het beperkt onze waarneming. Dat is jammer. Daarmee beperken we onzelf.
Hoe poets je die bril schoon? Geef je (hogere) zelf de opdracht je te bevrijden van al die ballast en overtuigingen. Maak de weg vrij en het zicht helder! Dan pas zie je wie de ander werkelijk is. En misschien ook dat het niet uitmaakt wie hij is. Hij is wie hij is. M. of niet.
.

Aandacht

2011-07-12T10:37:00.004+02:00

'Hoezo zit je vast?' vraag ik Piek.
We stomen juist zo lekker door sinds we onszelf een deadline hebben gesteld; hoofdstuk na hoofdstuk rolt gecorrigeerd, aangescherpt, aangevuld of ingedikt de map DEF in, waar we aan het eind van de week nog één keer gezamenlijk naar gaan kijken.
En dan opeens: 'Zo, ik loop lekker vast'...?

Antwoord: Het hoofdstuk gaat over Zorgen!
Misschien niet doen, gezien wat je hieronder schrijft... Haha!
Ik zal het zo es bekijken. Moet er wel om lachen eigenlijk...

'Niet vanuit angst of zorgen redeneren, hè?' had ik haar net geschreven in een andere kwestie. Daarmee herinnerde ik haar - niet zo bewust - aan wat de dieren zelf ook vaak zeggen. Precies daarover gaat dat hoofdstuk.

Een uurtje later heeft Piek het betreffende hoofdstuk 'Aandacht' genoemd en de vaart zit er weer in!

Een kijkje achter de schermen bij de totstandkoming van het boek 'In de Stilte hoor je alles' over dierencommunicatie, waar we momenteel de laatste hand aan leggen.
.

Dromen

2011-07-11T13:02:00.001+02:00

'Lekker naar school,' noemde iemand het een keer als hij ging slapen. Het lijkt erop dat we in onze dromen onderwezen kunnen worden. Een goede vriend vertelde me dit weekend zo'n droom: Hem werd uitgelegd dat we alles zelf creëren en hoe dat werkt. 'Ja, maar jij bent God!' zei hij tegen z'n gesprekspartner, die hem vervolgens een staaltje liet zien. Kijk, als ik wil dat het donker wordt, wordt het donker. En het werd donker. 'Zie je wel dat je God bent!' riep hij uit in z'n droom. 'Ja, maar jij ook!' was het antwoord.
Ik vertelde hem dat ik me ooit eens had afgevraagd waarom het niet sneller werkte met gedachtenkracht, waarom er zoveel vertraging in moest zitten (toen... tegenwoordig valt dat wel mee!) en dat ik vervolgens een droom had, waarin alles meteen gebeurde op het moment dat ik het dacht. Toen ik wakker werd, wist ik dat ik blij mocht zijn. Het was niet bij te houden en bovendien: Bij elke 'ojee-gedachte' gebeurde precies dat waarover je 'ojee' dacht.
Tanja komt binnenstappen met het verhaal dat ze iets uitgelegd kreeg in haar droom, maar het verhaal werd bruut onderbroken door haar kind, die haar wakker maakte. Ze wist niet meer wat, alleen maar dat. Maar omdat ze het mij vertelde, herinnerde ik me opeens mijn eigen droom. Het ging over het kijken naar schilderijen. En de boodschap was dat iedereen er z'n eigen verhaal in zag. Dat iedereen dus iets anders ziet in hetzelfde schilderij.
Het leven is als een schilderij, waar iedereen op z'n eigen manier naar kijkt. En daarom zijn we zowel toeschouwers als scheppers van onze eigen werkelijkheid.
.

Groei!

2011-07-05T12:11:00.000+02:00

Laat ik jullie alvast eens een beetje lekker maken voor het boek 'In de Stilte hoor je alles' waar we druk mee bezig zijn. De ondertitel is: 'Piek Stor in gesprek met dieren.' Dat zegt genoeg, lijkt me. Een piepkleine preview?

"Alles heeft een doel," zegt de leeuw. We hebben het over de verwondingen van het leven. "Het doel is niet de verwonding, maar de groei!"

.

Cosmic Exercises - Kriya Yoga

2011-07-02T18:12:00.004+02:00

Omdat er zoveel vraag naar was, heb ik de 'cosmic exercises', de opstap naar Kriya Yoga in z'n geheel op youtube gezet. We filmden de oefeningen voor de OHM-uitzending over Kriya-yoga met een groep belangstellenden. Voor wie de uitzending gemist heeft, hier nog een keer de link: Mitali's Kriya Yoga Missie, waarin Mitali uitlegt wat de 'benefits' van Kriya Yoga zijn en hoe het haar leven heeft veranderd. Nooit meer ziek, alles gaat gemakkelijk en als 'vanzelf', het stroomt... Ik kan er inmiddels over meepraten.

Na de uitzending was de belangstelling voor deze oefeningen overweldigend. Mitali geeft thuis in Amstelveen les, op zaterdag en in het engels. Zelf heb ik inmiddels ook al een paar keer een grote groep mensen kennis mogen laten maken hiermee. De bedoeling is echter dat je de oefeningen zelf dagelijks thuis doet. Vandaar dit hulpmiddel. Het is een serie van drie, de links vind je hieronder. De uitleg is in het engels, maar ook goed in beeld te zien. Voor degenen die de oefeningen met mij gedaan hebben, in deze serie kom je ook oefeningen tegen, die je nog niet kent. Ik had het namelijk een beetje vereenvoudigd om het nog makkelijker (te onthouden) te maken. Simpelweg komt het er op neer dat je met deze oefeningen je hele lichaam beweegt en voorziet van nieuwe energie, dat je je bewust wordt van de energie die via de ademhaling door je heen stroomt en alles 'ververst'. Afvalstoffen worden uitgeademd en het lost blokkades op (ook psychisch). Drink vooraf vooral veel water, dat ondersteunt het proces. Velen hebben inmiddels al ervaren hoe dit hun leven een positieve impuls geeft. Ik wens iedereen - die zich aan dit avontuur waagt - veel plezier en succes ermee!

En.... vergeet Babaji niet te bedanken. Hij is 'de vader' van de Kriya Yoga.

.

Triality

2011-07-02T08:06:00.003+02:00

Een interessant nieuw begrip: Triality. Ik hoorde het in de channeling van Steve Rother, aangereikt door collega-blogger Peter, die vrolijk werd van de passage 'We know it is not easy to pretend to be a human.'
Dat relativeert zeker! We spelen het spel van mens zijn in de dualiteit. Triality is onze uitdaging. Bekijk het als een driehoek met één punt omhoog. Op de horizontale lijn symboliseren links en rechts de dualiteit (goed en slecht, licht en donker, jij en ik, mooi en lelijk, enz..). Verleg je focus naar de bovenste punt en neem van daaruit de dualiteit waar. Die waarnemer is je hogere zelf. En dat is triality, de dualiteit waarnemen. Onszelf als mens, levend in de wereld van dualiteit, waarnemen.
Het moment waarop je dat punt bereikt, is een verademing. Hier ligt de bevrijding. Je hoeft je niet langer te identificeren met het 'mensje', dat gevangen zit in de oordelen van de dualiteit, met al z'n zorgen, angsten, pijn, frustraties en verdriet. Je kunt gaan begrijpen dat je mens bent (ofwel: pretend to be a human) om deze dualiteit juist te ervaren. Dualiteit is geen realiteit meer zodra je het ziet. Dualiteit is het ervaren van afgescheidenheid, die er niet is. Om te weten wat non-dualiteit is, wat eenheid is, wie we echt zijn. We hebben zelf gekozen voor deze ervaring. En om op dit moment op aarde te zijn en deze grote bewustzijnssprong mee te maken. Van Duality naar Triality, let it be your reality!

De channeling van Steve Rother begint op 4'52.

.

De grootmoeders spreken

2011-06-30T22:07:00.005+02:00

Terwijl ik een aantal hoofdstukken uit 'De grootmoeders spreken' aan het kopiëren ben voor de leesclub, spreken de grootmoeders mij alweer toe. Bepaalde boeken kan je iedere keer opnieuw openslaan en toch lijkt het of je steeds iets nieuws tegenkomt. Een tijdje heb ik er een sport van gemaakt. Als een kwestie me niet losliet, sloeg ik drie van zulke boeken willekeurig ergens open en het was verbazingwekkend hoe wat ik las dan aansloot op elkaar en altijd een passend, blikverruimend antwoord gaf op de vraag.
Kort samengevat wijzen de grootmoeders - via Sharon McErlane - ons op het toelaten van de Yin-energie, omdat het evenwicht op aarde nogal verstoord is door de overheersende Yang-energie. Dat evenwicht wordt nu hersteld. Ook al is lang niet iedereen zich nog bewust van de ongelofelijke veranderingen die momenteel gaande zijn op aarde, ze gebeuren wel. Daarbij krijgen we alle hulp vanuit het universum, van de grootmoeders bijvoorbeeld. Zet je hart open en het stroomt toe.
Wat mij vandaag het meest trof in het verhaal van Sharon is hoe zij de Grote Moeder ontmoette en op haar knieën viel om haar te vereren. De Grote moeder zegt tegen Sharon: "Ik wil je aanbidding niet! Je moet je richten op eenwording met mij. Als je dat doet, kan je door mij werken. Nodig mij uit. Nodig díe vorm van het Goddelijke uit in je leven die jou aanspreekt. Het aanbidden creëert een scheiding tussen aanbidder en en het aanbedene. Het beperkt de mogelijkheid van het Goddelijke om in het leven van de mensen te komen en er een rol in te spelen. Je moet je eigen Goddelijke natuur erkennen. Dat is nu nodig. Je kunt je niet langer het waanidee permitteren dat je gescheiden bent van God. Pas als je je op de nieuwe manier begint te verhouden tot het Goddelijke, zul je de planeet helpen redden."

Denk vanuit je grote Zelf! De onbegrensde kracht van het Goddelijke wil door ons heen werken!

Thank you, Sharon, voor deze heldere boodschap.

Wat Sharon me vertelde en wat ik graag ter stimulans wil delen, is dat zij op een bepaald moment in haar leven met heel haar hart bad en wenste om een taak, een levensvervulling, waarin zij al al haar capaciteiten kon benutten. Toen kwamen de grootmoeders op haar pad. Ze was alweer vergeten wat ze gewenst had en sputterde in eerste instantie flink tegen. Tot ze zich realiseerde dat dit was, waar ze om gevraagd had. In september is ze weer in Nederland en België. Maar de grootmoeders zijn er altijd! Evenals de Grote Moeder of wie je maar wil.

.

Hoger Zelf

2011-06-28T21:05:00.002+02:00

"Als je een hoger zelf hebt..," reageerde iemand vrijdagavond. Voorafgaand aan de vertoning van (een deel van) de White Bull dvd legde ik uit hoe zo'n gesprek met White Bull werkt. Hij maakt contact met jouw hogere zelf en vandaaruit krijg je antwoorden op kwesties die je bezig houden. Zelf weten we niet altijd goed het onderscheid te maken tussen ons hogere zelf en ons 'onechte' zelf, het ego. Hoe weet je wat de waarheid van je hogere zelf is en wat 'creativity of the mind'? "De waarheid resoneert met elke cel in je lichaam, dat kan je voelen," is het antwoord dat White Bull geeft in het interview.

"Iedereen heeft een hoger zelf," zeg ik verbaasd. Anders kan je niet leven, dan besta je helemaal niet. "Ja, maar niet iedereen weet dat-ie een hoger zelf heeft." Dat maakt niet uit. Je hoeft het niet te weten. Ook mensen die het niet weten, leven wel met hun hogere zelf. Ook met hun ego waarschijnlijk en misschien zijn ze zich dan wel minder bewust van dat ego en hoe dat hen gevangen houdt, dat kan. Maar alle vriendelijkheid, mildheid, elk mededogen, dat is hoger zelf. Dat hebben we toch allemaal in ons? Zo onhaalbaar is het echt niet om vanuit je hogere zelf te leven. Het is er gewoon. Op elk moment beschikbaar. Het is zelfs te hulp te roepen om 'het' over te nemen van je ego, om je zorgen, angsten en oude pijn te vervangen door vrede en vertrouwen in jezelf. Je kunt op elk moment kiezen wie je de macht geeft. Bij elke stap die je zet, kan je je afvragen of het je hogere zelf dient of je ego. Zo mag je je ook afvragen waarmee je het hoogste in een ander dient, leerde ik van White Bull. Door het hoogste in een ander aan te spreken, help je iemand meer dan door mee te gaan in de angsten en waarheden van het ego. Voed het beste in de ander, daarmee voed je ook het beste in jezelf!
.

Wensen

2011-06-25T22:54:00.001+02:00

'Vraag en het zal u gegeven worden.'
Wie gelooft dat?
Ik!
Het is zo.
Wens en wees je vooral bewust van je wensen.
Begrijp dat je het soms zelf ben, die de teleurstellingen wenst zich te herhalen.
Wees vooral eenduidig in je wensen, want je krijgt wat je wenst!
En wees slim met wensen.
Wens bijvoorbeeld helder inzicht in een bepaalde situatie.
Wens bijvoorbeeld dat je eigen houding verandert.
Wens voor iedereen het beste, niet zozeer voor jezelf.
Want wensen werkt niet als je een ander wilt veranderen in jouw voordeel.
Wensen werkt ook niet als je er anderen mee benadeelt.
Wensen werkt alleen als je er niemand mee schaadt.
Wens wat je wil en het universum gaat aan het werk voor je.
Maar wees bereid je eigen optiek aan te passen.
Want het is slechts onze eigen kortzichtigheid die ons beperkt.
Wens en laat het gebeuren.
Laat de controle los.
Vertrouw erop dat eraan gewerkt wordt.
En wees vooral dankbaar als je wensen zich ontvouwen....

I am...

.

Rumi's erebegraafplaats

2011-06-17T23:47:00.010+02:00

Rumi's geest is vrij. En Rumi's lichaam ligt middenin deze spiraalvormige heuvel. Het was een heuse begrafenis, Piek legde er een roos bij, Helma een mooie paarse steen en ik plantte er de vlinderstruik bovenop. Bijen zijn gek op vlinderstruiken, net als vlinders. Op de achtergrond zie je de bijenkorf van de 'homeless' zwerm, die van de week is gered en gefilmd en hier net aan een nieuw leven is begonnen.

Hoe mooi heeft dat zichzelf allemaal geregeld. Ik had 's morgens nog geen idee waar ik Rumi zou gaan begraven. Maar ik had samen met Piek al een afspraak in Zutphen en daarna zouden we nog even bij de bijen van Helma gaan kijken. Toen Helma het hoorde, bood ze spontaan aan dat Rumi in haar tuin mocht liggen. Het past ook in het idee van de permacultuur. Ik mocht een plekje kiezen. Het heuveltje, een kruidenspiraal eigenlijk, was gebouwd door Helma's cursisten, waaronder Piek. De vlinderstruik zou daar bovenop goed tot z'n recht komen. Ik vond het mooi symbolisch.

Helma vertelde achteraf dat de Indianen het vroeger ook zo deden. Ze verbouwden voedsel op een heuvel, waarin ze een vis of een buffel hadden begraven. Goed voor de vruchtbaarheid van de grond.

Door deze mooie samenloop van omstandigheden heb ik er vrede mee. Het is goed zo. Ik weet dat Rumi's lichaam op was. Ze heeft het nog lang volgehouden. Voor mij. Piek heeft donderdagavond nog even contact met haar gehad, toen ze mijn berichtje las dat het niet helemaal goed ging met Rumi. Ze had Piek vrolijk laten weten: 'Ik ga!'

Op dat moment zat ik met haar op schoot en had ik al gezegd: 'Het is goed Rumi. Het gaat niet meer, hè?' Vanaf dat moment leek ze zich over te geven aan het proces en vertrok ze langzaam uit haar lijf. Voor haar een bevrijding. Ik moest me vermannen om me daar ook aan over te geven en het te accepteren. Het was verdrietig, maar ook heel mooi. Zoals je het je wenst.

Wat zij beter wist dan ik, is dat er iets heel moois voor in de plaats komt. Natuurlijk is het vreemd dat ze niet meer rondhuppelt, verwachtingsvol bovenaan de trap staat te wachten op iets lekkers als ze het koffieapparaat beneden heeft gehoord. Maar het is helemaal niet leeg in huis. Ik voel haar aanwezigheid juist heel sterk. En die is niet meer beperkt, ze kan overal mee naartoe. Haar energie is heel licht en heel krachtig geworden.

Ze is vast heel trots op haar bijzondere grafheuvel. En op al die mensen, die ze kende en nu allemaal lieve dingen over haar zeggen. Ja, ze heeft een bijzonder leven gehad en ze heeft ervan genoten. Voor mij was het een verrijking, deze bijzondere relatie met Rumi. Onvoorwaardelijke liefde. En dat is wat blijft!