De Postbode

‘Sorry, sorry,... sorry. Nee! Geen sorry! Ik ben de held van dit verhaal!’ Zo begon het toneelstuk over een postbode. Al z’n post werd hem afhandig gemaakt in de ‘proletenwijk’ die hij onder z’n hoede had, hij werd bedreigd en terwijl al deze rampen hem overkwamen klaagde hij jammerlijk: ‘Hallo, ik ben de held van dit verhaal!’ Vervolgens werd hij ontslagen, want zijn bazin achtte hem verantwoordelijk voor de hele situatie, ondertussen lag z’n moeder ook nog in het ziekenhuis, met een gebroken nek en dat was zijn schuld. Kortom: Alles ging mis in het leven van de postbode.

Als publiek schoof je wat ongemakkkelijk heen en weer, omdat het stuk op een subtiele manier zien hoe de postbode alles over zichzelf afriep. Al zijn angsten en getwijfel leidden ertoe dat hij bibberend alles over zich heen liet komen, hooguit ‘ja maar...’ piepte, waar natuurlijk met gemak overheen gewalst werd.
Toen hij heel even z’n geluk gevonden leek te hebben – dansend met een zwerfster – werd ook dat bruut verstoord door de proleet, die hem kwam vertellen dat z’n moeder dood was en toen z’n zwerfster afpikte, alweer precies waar hij bang voor was. Dat werd hem echt teveel en uit woede stak hij de proleet neer, die vervolgens stierf in de armen van de vrouw, waar de postbode net verliefd op was geworden.

Na afloop evalueerden we het hele drama met de vriend die deze hoofdrol vertolkt had. Hij zei: ‘Misschien was niets echt, misschien was hij zelfs wel geen postbode. Je zag wat er in zijn hoofd gebeurde, z’n dromen en z’n angsten. En z’n dromen werden verstoord door z’n angsten, want het mocht niet leuk zijn, als hij even gelukkig was, zou dat wel niet lang duren.’

En dat was de moraal van dit verhaal: Wij helpen onze eigen dromen om zeep.
Toen ik buiten kwam en de heldere sterrenhemel aanschouwde, maakte zich ineens een vrolijk besef van mij meester: Stel je voor, het hele leven is een spel! Spelen we dan wel de hoofdrol in ons eigen verhaal?

groenpluche.blogspot.com

Kunstgreep

Beste mensen,

In de bijlage de uitnodiging voor de Open Atelier Dagen van Kunstgreep ' 95. Aarzel vooral niet om anderen mee te nemen en deze uitnodiging door te sturen aan geïnteresseerde vrienden en kennissen. Wij verwelkomen u graag op de Prinsegracht 64 in Den Haag.

Met vriendelijke groet,
Jaap Maartense

De schoonmaakster

“Wat zit je toch te bidden?”, had haar man gevraagd. De schoonmaakster had geantwoord: “Ja, zo erg, een vrouw op mijn werk... zo’n lieve vrouw, ze moet beter worden!”
Toen deze vrouw, na een spannende periode van operaties en herstel weer op haar werk verscheen, werd ze warm omhelst door de schoonmaakster. Al die tijd had de schoonmaakster trouw geïnformeerd hoe het met haar ging en regelmatig tranen in haar ogen gekregen.
Natuurlijk, alle collega’s waren blij dat ze er weer was en lieten dat ook merken. Maar alleen de schoonmaakster reageerde zo emotioneel. De Nederlandse taal sprak ze nauwelijks, maar de taal van het hart des te beter. Die heeft geen woorden nodig...

**

De zingende schildpad!

Dank je wel, Martin!
Een schildpad, die kan zingen:

kikkerdril

Vertel, wie vindt het storend dat er hiernaast advertenties staan? Vanmorgen heb ik gekeken hoe ik ze weer weg kon halen. Ik vond het bij nader inzien niet zo passend - zeker niet als je ervan uitgaat dat alles invloed heeft. Druist een beetje in tegen mijn boodschap dat je je niet moet laten beinvloeden...
Het was even leuk, grappig om te zien welke advertenties opduiken bij bepaalde woorden, die je gebruikt. De vliegende schildpad leidt tot allerlei vliegcursussen! Verder trekt mijn verhaal 'pas op voor hypnotiseurs' allerlei aanbiedingen aan om je te laten hypnotiseren. En nog erger: Bij 'de crisis voorbij' duikt precies die tuthola op, die ik niet wilde zien op tv!
Dus, help, wat heb ik nu gedaan? Hoe krijg ik ze weer weg? Je moet toch zeker de baas zijn over je eigen weblog!
Je kunt per dag zien of er mensen op geklikt hebben en wat dat je oplevert. Maar er heeft nog niemand geklikt, dus mijn saldo is nog nul. Ik heb alleen zelf geklikt op die film 'kikkerdril', die me overigens erg leuk lijkt. Maar ik mag niet zelf klikken. Dat staat in de regels. En ik mag er ook niet over schrijven en zeggen dat jullie flink moeten klikken. Dat is vals spelen. Maar ik krijg ze nu ook niet meer weg, die advertenties. Dus misschien helpt dit. Dat ik het beleid achter deze advertenties nu verklapt heb!

Turtles can fly

Turtles can fly! Have a look:

http://www.youtube.com/watch?v=MM4WHowIeMA

an affirmation of mankinds capacity to survive.

Zie je, de wonderen zijn de wereld nog niet uit...

***

Realistisch...

Er zijn mensen die mij niet meer zo realistisch vinden. Daar trek ik me niet zoveel van aan, wat maakt het uit? Iedereen mag geloven wat-ie zelf wil en we leven allemaal in onze eigen realiteit. Liever mijn eigen realiteit dan een van buitenaf opgedrongen realiteit.

En ja, ik geloof Emoto, ik geloof in gedachtenkracht, in positief denken en ik geloof ook de gesprekken van Piek met dieren. Ik geloof nog veel meer zelfs! Ik geloof ook in engelen, bijvoorbeeld. En in bovennatuurlijke krachten. Maar bovenal geloof ik dat wij mensen beperkt zijn in onze waarneming en daarom niet kunnen en moeten oordelen. Als we oordelen doen we dat vanuit ons eigen referentiekader, dat gekleurd is door onze eigen opvoeding, maatschappelijke normen en waarden, ervaringen en onze eigen gevoeligheden. Om niet te zeggen, vanuit onze eigen (verborgen) angsten.
Mensen houden zich vast aan kaders en systemen, dat biedt houvast. 'Zo hoort het en en zo moet het' en zo hebben we overzicht. We proberen vat te krijgen op het leven door regeltjes toe te passen. Natuurlijk, dat is best handig, als we maar niet vergeten dat systemen ons zouden moeten dienen en niet zouden moeten beperken.

Creëer je eigen werkelijkheid, daar is niks mis mee. Tenminste, zolang je anderen er geen schade mee berokkent. De geest is vrij, dus je kunt je fantasie de vrije loop laten. Zoals kinderen dat doen.

Ik verzin op een dag zomaar een verhaal over een vliegende schildpad. Niemand, die zich afvraagt waar ik die ‘onzin’ vandaan haal. Omdat het een verhaaltje is, mag het. Maar weet je wat nu de grootste verrassing is? Zelfs een vliegende schildpad bestaat! Geloof je het niet? Kijk maar:

De kikker (2)

Nu eerst maar even een mop: Wat is de overeenkomst tussen het verhaal over de kikker en de mop in de sauna? Inderdaad... het is allebei met de billen bloot.

De kikkerwijsheid reist met mij mee naar België, Turnhout om precies te zijn. Onderweg vertaalt het zich naar talloze voorbeelden in mijn verleden en in mijn omgeving. (Neem nou het verhaal van de sms, zie je de overeenkomst?)
Zelf heb ik eerst moeten leren loslaten – als de situatie daarom vraagt. Niet vasthouden. Nu moet ik dus ook nog leren ‘niet op te pakken’. Hoe vaak grijp je bewust of onbewust niet in de natuurlijke loop der dingen in? Of zou je dat wel willen? Dat is als een muurtje bouwen in een rivier, die verder wil stromen. Duidelijk een menselijke behoefte om te redden, vast te houden en te proberen vat op het leven te krijgen. Doe je dat niet, blijkt alles vanzelf ook wel te lopen. En zit het leven opeens vol verrassingen. Zo ook in Turnhout.
Onverwachte, spectaculaire ontmoetingen! Prachtige gesprekken met verschillende mensen, die als puzzelstukjes in elkaar vallen. Om te beginnen over ontwikkelingshulp en kinderarbeid. Weten wij wat het beste is voor een cultuur, die we niet kennen? Moeten wij wel ingrijpen met onze goedbedoelde projecten? Het deed me meteen weer aan de kikker denken en ik ben voorzichtig met mijn antwoord.

Ondertussen stromen hier thuis de reacties binnen:

Mooi verhaal! De symboliek is groot, ook voor verhoudingen tussen mensen onderling.

Bijzonder verhaal. Daar ga je dan met je goeie gedrag. Mmm, minder bemoeien, hou ik meer tijd over. Maar ook meer zorgen?

Mooie levensles! Heel begrijpelijk en 'vertaalbaar'.

Ik ben erg sceptisch wat betreft het praten met dieren! Maar naar de natuur luisteren is een ander ding! Hoe dan ook, het is altijd van uit onze perceptie. Wel een leuk verhaal hoor, 'de kikker'! Krijg helemaal een beeld hoe daar twee dames op zondagmiddag zich ontfermen over een verdwaalde kikker.

Mooi!! Ik zal het onze kids laten lezen. Die houden erg van kikkers vangen en met ze spelen.........

Ik zal eraan denken als ik een kikker zie.

En toen was de cirkel weer rond. Ik had dit artikel naar een vriend gestuurd omdat die me hele verhalen vertelde over zijn kikkers en padden. Hij had ze wreed gestoord in hun slaap omdat hij de vijver had schoongemaakt.

Ik heb het gelezen. De schrijfster mag lekker gaan slapen vannacht…. Leuk verhaal.

Prachtig mooie anekdote! Ik zie het helemaal voor me. Heb een paar maanden geleden ook een kikker 'gered', niet dus. Die was ook echt op leven na dood. Was in de vrieskou, zat verdwaasd op het ijs. Ik heb hem toen in mijn want gedaan... En meegenomen naar ons huis, vlakbij. Maar toen ik hem eruit haalde, was hij een en al slijmerig en hing een beetje vaag uit elkaar. Heel zielig eigenlijk. Toen hebben we hem een eindje verder maar in het veld gezet. Tja.

Wat zo’n klein beestje niet losmaakt. Hij moest eens weten, hoe groot z’n wereld is geworden! Nu heb ik het wel weer goed gemaakt, hè, kikkertje?

Voor wie meer wil weten over de communicatie met dieren, Piek Stor heeft er een boekje over geschreven en voert op verzoek gesprekken met huisdieren, paarden of vogels. Ook best interessant voor sceptici.... (voor meer informatie: piek.stor@tiscali.nl)
www.piekstor.nl
www.dierinevenwicht.nl

De kikker

Wat zal ik vandaag vertellen? De mop, die ik hoorde in de sauna? Of het verhaal van de kikker? Het moet de kikker worden, dat heb ik beloofd. Die mop zou flauw zijn.

Het gebeurde vorige week.
In het bos. Op een zandpad.
Ik wandelde daar met Joanne in de prille pre-lentezon en opeens gaf zij een gil en sprong opzij. Een kikker! Alsof hij in de woestijn was verdwaald op zoek naar water. We vonden dat hij er enorm uitgeput uitzag. Ik moest hem pakken, vond ze, we moesten hem redden. Afijn, dat was niet zo moeilijk, ik had bij toeval nog wat servetjes in mijn jaszak en pakte de kikker op, die zich helemaal thuis leek te voelen in mijn handen.
Waar is het water? We moesten zelf ook zoeken! Toen begon de kikker opeens weer te leven, stak z'n koppie nieuwsgierig buiten boord. Joanne maakte een foto van mij met het kikkertje, maar hij leek toch echt verder te willen gaan springen. Okee, ik liet hem weer los. Helaas had ik geen water in mijn tas, maar wel een mandarijn. Nou, ik zal je zeggen, kikkers lusten geen mandarijn. Wat nu? Misschien kan hij ook wel gras eten, dacht ik. Daar zit ook water in. Het was in elk geval beter dan een zandwoestijn.
Daar kwamen twee oudere mensen aanlopen. Aha, zei Joanne, ik vraag even of die mensen het weten. "Weet u misschien of kikkers in het bos horen?" "Nee, in het water..." Ze wisten nog meer. Door loslopende honden raakten de dieren uit hun winterslaap en zo ook deze kikker waarschijnlijk. Dan waren ze nog niet zo actief, maar... op een of andere manier weten ze altijd het water wel te vinden. En zo hadden die mensen nog meer verhalen. Over kikkers in hun vijver en een enorme schildpad in hun bloempot in Italië. Goed, we konden de kikker dus met rust laten. Als iemand zelf verder wil springen, laat hem dan gaan... Dat vond ik al een leerzame conclusie.
Maar... nou komt het! Vriendin Piek kan met dieren praten. Hoe zou een kikker zo'n avontuur nou beleven? We zijn in die korte tijd wel 'vriendjes' geworden. Tenslotte had hij zich best kunnen ontpoppen tot prins, ja toch? We stuurden Piek de foto van de kikker en ik beloofde het 'gesprek' op mijn weblog te zetten. Nou, bij deze dan maar:

De wonderen zijn de wereld niet uit: ik had contact met de kikker. Als je dieren vragen stelt moet je de antwoorden ook kunnen horen...
Ik vertel dat jullie het idee hadden dat hij verdwaald was, hem oppakten en in een servetje deden. Tot dan toe wist ik niet of ik contact had, maar toen haakte hij in:
'Wil ze dat nóóit meer doen?!'
Hij vertelt dat het niet fijn is voor zijn huid (ze ademen door hun huid).
Ik zeg dat jullie hem wilden redden.
'Ik red mezelf wel.'
Dan dat jullie het idee hadden dat hij verdwaald was.
'Ik kom er met een omweg. Het is een zware tocht. Daar wil ik niet in gestoord worden.'
Dan vraag ik of hij het niet leuk vond.
'Nee, een onaangename onderbreking. Maar ik ben er wel gekomen.'
Ik vraag hem (het gaat hier om een serieuze kikker) wat zijn advies aan mensen is.
'Laat ons met rust. Wij gaan ons eigen pad. Bemoei je niet met dingen waar je niks van weet. Het is tijdverdrijf voor hen maar oponthoud voor mij.'
Hij vertelt dat de werelden ver uit elkaar liggen. Ik krijg hierbij een beeld van de grote mensenwereld en een kleinere vijverwereld. 'Wij leven onze cycli. 's Winters rusten wij. Ik wil niks met mensen te maken hebben.'
Tja... daar sta je met je goede daden... (tot zover Piek).

Geen grapje dus. Ook niet erg romantisch.
De symboliek doet bijna pijn. Je wilt een handje helpen, maar je moet je er niet mee bemoeien. Iedereen heeft recht op z'n eigen barre tocht door het leven.
Sorry kikker. Misschien is het een schrale troost dat ik je boodschap nu verspreid?
Heeft het toch nog een beetje nut gehad.

Het verschil (2)

Hoe een piepklein bericht tot grote catastrophes kan leiden. Eén sms en de spooktrein in je kop is niet meer te stuiten. Alle mogelijke noodscenario’s buitelden door het hoofd van deze doorgaans optimistische vrouw. Ik zag haar in twee weken tijd veranderen van een gelukkige jonge moeder in een zorgelijke, veel te veel rokende, wegkwijnende vrouw.

Ons hoofd is in staat om op basis van één simpel feit een heel verhaal te verzinnen. Maar als we dan zo goed zijn in het bedenken van verhalen, waarom maken we er dan nachtmerries van? Wie is realistisch, de dromer of de fatalist?

Als we niet oppassen wordt zo'n nachtmerrie vanzelf realiteit. Het is maar goed dat negativiteit een vertragende werking heeft op gedachtenkracht, dan hebben we nog een kans om ons lot te herzien.

Ze wilde dat ik kaarten legde voor haar, om de toekomst te voorspellen. Eerst weigerde ik. “De toekomst ligt in je eigen handen.” Stiekem deed ik het toch en de uitkomst was zo opmerkelijk dat ik het haar maar liet zien. Eerste kaart: een bericht (ofwel een sms). Tweede kaart: de zon, derde kaart: een (trouwe) hond.

Diezelfde avond kwam alles goed. Een groot misverstand. Het bericht was van een ex, die pogingen deed hem te heroveren. Maar hij verklaarde gelukkig te zijn met haar en het kind.
Ze is weer de oude. Meer dan dat, ze heeft sindsdien een enorme knuffeldrang. Het hart heeft gewonnen.

Nu wil ze het er niet meer over hebben. En terecht!


***

Het verschil

Amma zegt dat we moeten proberen het goede in alles te zien, omdat zelfs de lotusbloemen opbloeien uit de modder en het vuil van vies water. Wanneer mededogen ons hart vult, zien we iedereen als een deel van ons eigen Zelf en in deze toestand stroomt ons hart over van liefde.
Het is zeker dat iemand die de aard van het leven niet kent, veel pijn zal lijden. Maar iemand die de aard van de wereld wel kent, kan alles wat er gebeurt met een glimlach accepteren en wordt nergens ongunstig door beïnvloed. Als we alleen maar proberen uiterlijke dingen te bemachtigen, zullen we ongelukkig zijn, of we ze krijgen of niet. Geluk kan nooit in iets uiterlijks gevonden worden. Het moet van binnenuit komen.
Uit Stortvloed van Liefde, een boek over Amma, geschreven door een van haar volgelingen.

Amma is natuurlijk niet de enige die deze mooie boodschap verkondigt. Wie wat precies zegt, daar gaat het eigenlijk niet om. Maar het idee dat je de vrede in de wereld al bevordert met vrede in jezelf, is universele wijsheid, die gedeeld wil worden. Wie bang, eenzaam of boos is, voelt zichzelf afgescheiden van de rest van de wereld en is dat in feite ook. We hoeven ‘alleen maar’ in te zien dat we het zelf zijn, die onszelf dat aandoen. En dan de knop omzetten, zodat we in staat zijn vanuit ons hart te leven.

***
Vanmorgen stond hier nog een ander verhaal. Het verhaal van de vrouw, die per toeval een 'verdacht' sms-je aantrof in de telefoon van haar man. Hij probeerde het onheil af te wimpelen door te beweren dat het bewuste telefoonnummer van een oud-collega was. Toen zij vroeg sinds wanneer oud-collega's liefdesberichten stuurden, was hij boos geworden omdat zij hem niet vertrouwde. Vervolgens spraken ze twee weken niet met elkaar. In gedachten was ze al gescheiden, omdat ze ervan overtuigd was dat hij was vreemdgegaan.

Ik vroeg me af: Waarom willen mensen elkaar bezitten?
Maar je kunt je ook afvragen: Waarom praten mensen niet met elkaar? Het verschil tussen vertrouwen en wantrouwen. Het verschil tussen hoofd en hart.

"The mind divides, the heart unites", we komen het elke dag tegen, overal. En dat is wat we te leren hebben... denk ik. Behalve 'mensen' als Amma, die kunnen het al.

Kleinkinderen!

Het boek dat Annelize en ik samen geschreven hebben heet Kleinkinderen! Het is bij ons te bestellen.

Wannabe a Wannabe

Bij ons brandt helaas geen bloed-zweet-en-tranen manuscript over een onverwerkte scheiding in de tas als we binnenstappen op het Nightwriters Walhalla. We hoeven onszelf dus echt niet tot de Wannabe's te rekenen. Annelize en ik zijn al bevallen van een boek. Dat maakt zo’n dag toch iets minder spannend...

De toegangskaarten voor dit eindfeest van de boekenweek mogen dan voor ons geregeld zijn door een succesvolle gekleurde schildpad, dat betekent nog niet dat je ontvangen wordt met expresso uit dat blinkende apparaat. ‘Het is zo afgesproken’ dat die vandaag niet meedoet.
Terwijl Annelize rustig geniet van haar bekertje filterkoffie, doe ik braaf mee met de les ‘Hoe schrijf ik een thriller?’ van juf Marion Pauw en juf Elle van Rijn. ‘Goed zo, Petra’, krijg ik meteen een pluimpje voor mijn eerste zin. Het loopt helemaal uit de hand, onze buurvrouw zal in de toilet worden vermoord door de grote Boa-slang van de gefrustreerde man met de roze riem.

De toiletjuffrouw weet dat gelukkig allemaal nog niet. Dapper zit zij in de treurige catacomben van Panama haar eigen feestje te bouwen met Abba en de Pointer Sisters op een echte platenspeler.

We gaan luisteren in de grote zaal van Kluun. Z’n harem groeit met het uur. De kwaliteit van de voorgedragen verhalen gelukkig ook. Mijn favoriet is het verhaal over de mol van Nico Dijkshoorn. Annelize is het meest gecharmeerd van de gedichten van Tjitske Jansen geloof ik. Maar Beau, Giphart en de Belg Christophe Vekeman winnen qua 'performance'. Dat is ook de opmerkelijke boodschap van de uitgevers: Een schrijver moet het goed doen op het podium en als er geen persoonlijke klik is, gaat het feest niet door.
De redacteur van Lebowski bekent het manuscript van een totaal onbekende Wannabe opzij geschoven te hebben en pas toen concurrent Podium de buit al binnen had, begreep hij zijn mis-Kluun.
Dus, Wannebe’s, er is nog hoop genoeg! Ook al zijn je grootse dromen nu binnen een minuut weggewuifd door die medogenloze jury, ooit zal blijken hoeveel kleuren jullie onder je schild voeren. En wij ook.

U hoort nog van ons...


***

Hypnose of manipulatie?

“Ik ben multi-miljonair, alleen het geld staat nog niet op mijn rekening.” Zo doe je dat. Een van ’s werelds meest succesvolle hypnotiseurs, ene Marshall Sylver is bezig een volle zaal, inclusief BBC-verslaggever, te bewerken. De vorige keren dat deze verslaggever, Louis Theroux me boeide, was hij in de keiharde wereld van een Amerikaanse mannengevangenis en in een pas geopend sjiek bordeel. Hij laat zich tot op zekere hoogte vangen om die werelden te doorgronden, toont z’n eigen ongemakkelijke gevoel daarbij, maar ondertussen komt hij dichtbij het hart van de mensen die hij ontmoet. Behalve bij Marshall. Tot hem kon hij niet doordringen.
Hij voelde hoe hij gemanipuleerd werd en hij wist zelf niet of hij meedeed met handopsteken, ja-roepen en rondjes draaien uit groepsgevoel of door de hypnose. De korte interviews met Marshall leverden niets ‘echts’ op, behalve dat de verslaggever uitriep: “Hou op, niet doen nu, dat hypnotiseren.”
Er zat bij hem teveel scepsis, dus weerstand en daarom zou hij nooit miljonair worden, volgens Marshall, die het voor elkaar kreeg dat mensen zich in deze ‘keerpunt-hypnose’ meteen voor vijfduizend dollar inschreven voor de cursus ‘hoe word ik miljonair?’ Hij verkoopt zelfvertrouwen. Of dat ook daadwerkelijk miljonairs opgeleverd heeft, bleef de vraag.
Een andere hypnotiseur leerde hem vrouwen versieren. Komische taferelen op straat als de klungelige verslaggever z’n best doet. Maar de hypnotiseur zelf kreeg het snel voor elkaar. Hij had er een sport van gemaakt om zoveel mogelijk vrouwen aan zijn waslijst toe te voegen en liet zien hoe hij dat deed. De mooie vrouw in kwestie beaamde dat ze zich helemaal goed voelde en dat het amazing was, de aandacht van deze man. Zijn geheim? Terwijl je een vrouw aanspreekt zeg je allerlei positiefs en geef je haar de indruk haar te doorgronden, ondertussen denk je nog veel meer en dat breng je gevoelsmatig over. Als jouw gevoel, BBC-verslaggever, ‘Ojee, help, hoe moet dit?’ is, dan voelt ze dat en kan je het wel schudden!

Gedachtenkracht kan je beter beheersen dan je erdoor te laten manipuleren...


***

Het succes van de schildpad!

In tijden van crisis leer je overleven. Desnoods met niks. Pas als je de bodem hebt gezien, weet je hoe sterk je overlevingskracht is. Door schade en schande leer je dat het geen zin heeft bij de pakken neer te zitten. Je kunt tekeer gaan, vechten, jammeren of je verstoppen, het helpt allemaal niet. Uithuilen, opstaan en doorgaan. Ademhalen, water drinken en blijven bewegen. Je hol uitkruipen en je verwonderen over het leven.

Misschien denk je dat ik makkelijk praten heb, met al mijn verhalen over positief denken. Maar de ellende van de wereld gaat echt niet aan mij voorbij. Sterker nog, soms lijkt het zelfs andersom! Sinds ik persoonlijk in een economische crisis zit, is er in de wereld een economische crisis. Echt waar. Daar heb ik het niet over, want ik wil er niet aan denken. Want dan zakt de moed me in de schoenen en functioneer ik niet meer. Op wonderbaarlijke wijze hou ik mijn kop boven water. Dus daar vertrouw ik inmiddels maar op, dat ‘het allemaal goed komt’.

Ik heb keuzes gemaakt, waar ik achter sta. Al mijn baantjes opgezegd om mijn handen vrij te hebben om te doen wat ik te doen heb en wat ik zelf belangrijk vind. Om te schrijven en om films te maken, die ik wil maken. Dus hoor je mij niet klagen. Als je ergens in gelooft, moet je doorgaan. Elk zijspoor dat ik probeer te bewandelen loopt dood. De weg wijst zichzelf, gewoon doen. Stap voor stap.

Dit ‘verhaaltjesdagboek’ begon in een opwelling, maar lijkt een belangrijke stap. Alleen al het gevoel dat er ‘iets’ naar buiten gaat, maakt veel uit. Het eerste verhaaltje over de schildpad had ik al liggen en heb ik ingekort voor een boekenweekwedstrijd. Waar het zou blijven wist ik niet, dus begon ik er ook mijn eigen weblog mee. Daardoor was ik de wedstrijd alweer helemaal vergeten. En nu krijg ik opeens bericht dat de schildpad in de prijzen is gevallen!

***

Wandelen

Een nieuw begin, lente. Wie had gedacht dat het de hele week mooi weer zou zijn? Elke dag wandel ik in een bos of aan het strand. Iedereen weet mij daarvoor opeens te vinden. Ik laat me dan ook heel makkelijk overhalen om achter mijn schrijftafel vandaan te komen als ik die blauwe lucht zie. Er ontstaat een nieuw ritme: ’s morgens vroeg schrijven, ‘s middags er op uit en ’s avonds weer verder werken.
Spieren en gewrichten, die vorige week nog wat vastgeroest leken, voelen nu al een stuk soepeler en sterker. Na zo’n wandeling lokt er altijd wel ergens een terrasje om met een tompouche, bitterbal of pannenkoek het leven door te nemen. En welke levensvragen er ook op tafel komen, we kunnen weer lachen en relativeren. De winter is overwonnen, alles komt goed.

Ik sla een boek open – altijd leuk: zomaar een boek openslaan en kijken wat je tegenkomt – en wat staat daar? Wandelen is een van de beste vormen van lichaamsbeweging, die de natuur je te bieden heeft. En voor de derde keer in een week lees ik over ademhaling. Bewust ademhalen terwijl je wandelt, bijvoorbeeld twee stappen inademen en twee stappen uitademen, dan drie, dan vier. Steeds langer en steeds dieper. Goed ademen is de sleutel tot een lang en gezond leven en ontspanning de sleutel tot levenskracht. Ontspanning door beweging is de hoogste vorm van ontspanning.

Dat sluit mooi aan op de ‘loopmeditatie’ van de boeddhistische monnik Thich Nhat Hanh (83!), die vorige week mijn aandacht trok. Bewust leven is bewust ademen en iedere stap brengt ons terug in het huidige moment. En dat laatste daar gaat het om, leven in het huidige moment. Niet in het verleden, niet in de toekomst, maar nu.

Is het niet bijzonder dat wat je leest aansluit bij wat je doet? Dat je ruimte schept om te doen waar het moment om vraagt. En dat je dan vanzelf weer iets hebt om over te schrijven?

***

Wafels en water

Een Belg bestaat voor een tiende uit Brusselse wafels! Dat is een grappig bericht, het komt uit een nieuw kookboek. Acht andere ‘tiende-delen’ van de Belg zijn: bier, jenever, paling in ’t groen, tomaat-garnaal, witlof met hesp en kaas, pralines, Ardeense ham en mosselen. Dan is er nog een deel over, waarover niet gerept wordt. Frites? Slagroom? Je bent wat je eet, zeggen ze.

Het is te hopen dat de wereldberoemde Japanner Masaru Emoto de Belgen binnenkort gaat uitleggen dat ze meer water moeten drinken. Hij was gisteren bij Paagman in Den Haag en vertelde ons dat de gemiddelde mens voor 70 procent uit water bestaat. En als dat percentage lager dan 50 procent wordt, besta je niet meer.
Omdat hij door het fotograferen van waterkristallen ontdekt heeft dat woorden, geluiden en beelden direct invloed hebben op de vorm van waterkristallen, reist hij de hele wereld rond. Niet alleen om zijn boodschap te verkondigen, ook om wonderen te verrichten.
Vervuilde meren vraagt hij om vergeving. Een paar uur na een grote ceremonie in Rusland verrees een enorme dubbele regenboog boven liefdevol toegesproken water. ‘De zegen van God’, geloofden de mensen. ‘Mister Rainbow’ wordt hij nu genoemd genoemd, want ook op andere plekken in de wereld verschijnen regenbogen als hij z’n heilzame werk verricht.
‘Somewhere over the rainbow...’, begint Emoto te zingen. En dan komt zijn geheim: "...is Utopia.”

De ontdekking van Emoto kan de wereld redden. Daarom is hij een vredesproject begonnen. Hij deelt in de hele wereld gratis boeken uit aan kinderen met zijn simpele boodschap: Water is de bron van alles. Hou van water en wees dankbaar! Dus over een jaar of twintig moet het vrede zijn, is de wereld schoon en zijn alle mensen gezond... Utopia is in aantocht.

Emoto heeft zoveel succes dat hij nu geen tijd meer heeft voor z’n grootste hobby, Karaoke. Maar overal is een oplossing voor: Samen met z’n vrolijke vrouwelijke tolk zet hij de sound of music in (en iedereen mag meezingen!) om in beeld te brengen hoe prachtig water daarop reageert. "Zingen is gezond. Daar wordt het water in je lichaam gelukkig van." We zijn niet wat we eten, we zijn wat we denken!

Voor iedereen, die Emoto (en mij) niet gelooft, een proefje uit het kinderboek 'Water heeft een geheim': Vul twee potjes met verse aarde en stop in allebei een ontkiemende boon. Plak op het ene potje een briefje met 'stommerd' en op het andere potje een briefje met 'Je bent mooi'. Geef ze elke week water en lees hardop voor wat er op het papiertje staat. Let goed op wat er gebeurt en wat de kracht van jouw woorden is!


***

De schildpad en het konijn

Het bos ontwaakt langzaam uit z’n winterslaap. Onze stralende schildpad - nog steeds intens gelukkig nu hij ontdekt heeft hoe hij z’n toevlucht kan nemen tot een immens grote droomwereld - geniet. Elke dag komen nieuwe bloemetjes en grassprietjes tevoorschijn. Het bos begint weer vrolijk te worden met al die kleurtjes. Hij moet lachen om de verwonderde blikken van slaperige dieren die uit hun holletjes tevoorschijn komen en niet meer lijken te weten waar ze zijn. Sommigen steken hun kop even buiten boord, maar duiken snel weer terug. Nog even uitslapen... Kennelijk hebben ze nog geen honger.

Vriend konijn komt hem vrolijk tegemoet huppelen en ploft languit naast hem neer. ‘Heerlijk al dat verse gras!’
‘Waarom heb jij eigenlijk geen winterslaap gehouden, nijntje?’ vraagt de schildpad.
‘Dat is toch saai? Zo lang kan ik helemaal niet slapen. Ik vind het leven veel te leuk. Ik ben altijd op zoek naar avontuur!’
‘Heb je veel beleefd dan deze winter?’
‘Ja, natuurlijk, elke dag!’
‘Elke dag een avontuur?’
‘Ja, echt waar. Het is elke dag een verrassing wat je tegenkomt.’
‘En als je nou een vos tegenkomt? Of een wolf?’
‘Ja, ik moet wel opletten natuurlijk. Maar dat maakt het ook spannend!’
‘Konijntjes zijn toch altijd bang?’
‘Je hebt hele bange konijntjes, ja. Maar ik ben niet bang.’
‘Nergens voor?’
‘Nee, waarom?’
‘Omdat je opgegeten kan worden!’
‘Ja, dat kan. Alles kan. Moet ik daarom in mijn hol blijven?’

De schildpad realiseert zich dat hij dit konijn behoorlijk heeft onderschat.
‘Doe toch voorzichtig’, dacht hij altijd als hij al die bokkesprongen van plezier aanschouwde. Hij herinnert zich dat hij er soms zelfs moe van werd en dacht: ‘Stel je niet zo aan!’
‘Sorry konijn, je bent veel slimmer dan ik dacht.’

Tevreden soezen ze allebei weg in de zachte lentezon. Wat een mooie dag!


***

De crisis voorbij (2)

Een mooi voorbeeld van hoe het werkt: Je schrijft dat je ‘er’ niet mee bezig wil zijn en vervolgens… ben je er juist mee bezig! Alleen al omdat er allemaal reacties op komen van mensen die er ook niet mee bezig willen zijn… En zo houden we elkaar bezig met waar we niet mee bezig willen zijn en raken we per ongeluk toch in de greep van…
Maar okee, in plaats van 'de kop in het zand' toch maar even een 'overview':

‘Hmmmmm… ben het niet helemaal met je eens dat door simpelweg de crisis te negeren hij ook weg is”, zegt Tamar. “Zoals je zelf al schreef, hij is nodig om een verstoord evenwicht te herstellen. Maar dat ‘de mensen’ nu aan het doorslaan zijn... ja dat is wel duidelijk. Van al dat negatieve nieuws... daar wordt je schild bruin van.”

Joop vraagt zich af: “Door al dat negatieve moet je af en toe denken wat er gebeurt als het echt waar zou zijn. Is het echt waar?”
Wat is echt waar? Dat is een goeie vraag. Je eigen beleving is echt waar, zou ik zeggen. ‘t Is maar hoe je de dingen bekijkt. En je bepaalt zelf wat je binnen laat komen en hoe je ermee omgaat. Zoals Anna zegt: “Het is een keuze hoe je ergens op reageert.”
Je kunt je afvragen of ‘de waarheid’ wel bestaat. In elk geval is de waarheid altijd groter dan wij als mensjes kunnen overzien, we zien altijd maar een deel van het geheel. Alleen al omdat we niet in de toekomst kunnen kijken. Hoewel velen juist nu pretenderen dat wel te kunnen. Zo heb je de de crisis-zwartkijkers, die denken dat perioden uit de geschiedenis terugkeren. Toen is nooit hetzelfde als nu. Maar je hebt ook de ‘crisis-witkijkers’, daar sluit ik me liever bij aan, ervan uitgaande dat we zelf invloed hebben op elke situatie. Hans de Bie: “De crisis heeft een duidelijke functie. Een uiteindelijk positieve functie. Zoals een afrekening met de verkeerde vorm van kapitalisme.”

Welke kleur wil je zien? Die zie je. Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest. Alles wordt erger als we ons bang laten maken en elkaar bang maken met al die onheilstijdingen. Het mooiste experiment blijft of we het tij kunnen keren door ‘anders te denken’ en dus anders te reageren. Want wij zijn zelf onderdeel van 'de stroom'.

“Al dat de wereld nodig heeft zijn een paar meeuwen die verkondigen dat er ook meer is te zien, mooie dingen, goede dingen... ook in tijden van crisis.” Merci, Tamar, voor deze mooie afsluiting en de legitimatie voor dit dagboek! Morgen terug naar de schildpad! Kijken welke kleur hij heeft.

***

De crisis voorbij...

Waar je aandacht aan besteedt, groeit. Dat geldt voor kinderen, plantjes, maar ook voor problemen.
Ik heb al een tijd geleden de krant opgezegd omdat ik geen zin meer had om elke ochtend alle ellende van de wereld op mijn deurmat te hebben liggen. Om diezelfde reden kijk ik ook heel weinig tv.
Dat klinkt misschien vreemd van iemand, die is opgeleid als journalist en zelfs bij het Journaal heeft gewerkt. Maar juist daarom weet ik hoe selectief het is wat je voorgeschoteld krijgt. Juist als journalist word je meegesleurd in de waan van de dag, een bepaalde stroom. Wie die stroom in gang zet?
Je wereldbeeld verandert als je afstand neemt en je niet gek laat maken door alles wat maar op je afgevuurd wordt. Tegenwoordig gebeurt het dat mensen elkaar bellen en vragen of de ander last heeft van de crisis. Of, wat ook steeds vaker gebeurt: Als het even tegenzit met de zaken, ligt het opeens aan de crisis. Een makkelijk excuus, maar tegelijkertijd ‘self fulfilling profecy’.
Philip Freriks zet ik meteen uit als hij weer begint over ‘DE CRISIS’, al moet ik zeggen dat hij het wel lekker zwaarbeladen laat klinken, alsof hij zelf ook vindt dat hij overdrijft. Dan zap ik even rond om te kijken of ergens nog iets leukers te beleven valt en soms kom ik dan terecht in een lollige film op net 5. Tot die opeens onderbroken wordt door reclame. ‘Wij zitten nu eenmaal in een crisis’, komt zo’n tuthola je dan ongevraagd weer opzadelen met dat drama. Ze maakt je er graag deelgenoot van, want dan komt zij je redden! Wat is dat toch? Het lijkt wel of mensen het leuk vinden als er ellende is. Dan hebben we weer wat.

Daarom stel ik het volgend experiment voor: Vergeet die crisis, luister niet. Zeg tegen iedereen hoe goed het gaat. Trek je er niks van aan. Zeg tegen al die mensen dat het over is, dat het heel goed gaat met de wereld, dat dit even nodig was om wat evenwicht te herstellen, dat alles van waarde nu boven komt drijven, want dat heeft namelijk niks met geld te maken! Laten we de stroom keren! En moet je dan eens kijken wat er gebeurt...

Geluk

Een man van 92 die slecht kon zien, moest naar een verpleeghuis verhuizen omdat zijn vrouw onlangs gestorven was. Deze tengere, parmantige man was iedere ochtend om acht uur helemaal gekleed, fris geschoren en had zijn haar keurig gekamd.
Op de dag van de verhuizing zat hij in de hal van het verpleeghuis geduldig te wachten tot men hem naar zijn nieuwe kamer bracht. Hij glimlachte vriendelijk toen een verpleger hem vertelde dat zijn kamer klaar was. Terwijl hij zijn looprekje naar de lift manoeuvreerde, kreeg hij een beeldende beschrijving van zijn piepkleine kamertje, inclusief het meubilair en de kleuren van de gordijnen die voor de ramen hingen. “Ik vind het prachtig!” zei hij met het enthousiasme van een klein kind, dat net een nieuw hondje gekregen heeft.
“Meneer, u heeft de kamer nog niet eens gezien. Wacht even.”
“Dat heeft er niets mee te maken,” antwoordde hij. “Geluk is iets waartoe je van tevoren besluit. Of ik mijn kamer leuk vind of niet, hangt niet af van hoe het meubilair is opgesteld, maar hoe ik mezelf opstel. Ik heb al besloten het leuk te vinden. Het is een besluit dat ik iedere morgen neem wanneer ik opsta. Ik kan kiezen: ik kan de dag in bed doorbrengen en de moeilijkheden opsommen die ik heb met lichaamsdelen die niet meer werken of opstaan en dankbaar zijn voor de delen die het nog wel doen. Iedere dag is een geschenk en zolang mijn ogen opengaan, zal ik me richten op de nieuwe dag en alle gelukkige herinneringen die ik opgeslagen heb voor deze tijd in mijn leven.”

Uit: Stortvloed van Liefde, een boek over Amma, door Swamini Krishnamrita Prana

De vliegende schildpad

Er was eens een prachtige schildpad, met heel veel kleuren.
Als de schildpad blij was, kleurde z’n schild vrolijk geel.
Was hij echt gelukkig werd dat zelfs oranje.
Maar was hij bedroefd, dan werd z’n schild bruin.
Hij kon de kleuren alleen zelf niet zien, omdat hij eronder zat.
Z’n schild was zwaar, steeds zwaarder geworden in de loop der jaren.

Op een ochtend sprak hij vriend konijn.
‘Schildpad, wat voer toch je in je schild? Het lijkt alsof hij groeit.’
‘Ja,’ zei de schildpad, ‘het voelt elke dag zwaarder.’
‘Maar wat zit er dan onder?’
‘Problemen, konijntje, problemen.’
‘Wat voor problemen dan schildpad?’
‘Teveel om op te noemen, lieve Nijn.’
‘Weet je, schildpad, gooi je schild af en laat je problemen eruit vliegen!’
‘Dat kan toch niet, gek konijn. Hoe verzin je het? Dat schild, dat hoort bij mij.’
‘Maar je bent niet blij’, zei het konijn.
‘Maar ik kan me onder mijn schild verbergen. Dat kan jij niet!’
‘Als ik me wil verstoppen, kruip ik toch in mijn hol?’ zei het konijn.

Er kwam een miertje langs.
‘Zeg mier, wat sjouw jij toch allemaal mee?’
‘Brood voor de hele familie’, zei de mier.
‘Maar het is veel groter dan jij zelf bent, ben jij zo sterk?’
‘Dat moet jij zeggen, wat heb jij dan op je rug?’
‘Dat is mijn schild.’
De mier kon het schild niet goed zien.
‘Kan je wat hoger gaan staan, dan kan ik eronderdoor’, vroeg de mier.
‘Nee’, zei de schildpad, ‘Je kunt er alleen overheen.’
‘Dat lukt me nooit!’ riep de mier uit.
‘Als je maar wil,’ zei de schildpad.
‘Nee’, zei de mier, ‘dan loop ik maar met een boog om je heen.’
De schildpad wist niet dat hij nog bruiner kleurde.

'Wat zou ik graag een vogel zijn', dacht de schildpad.
'Dan kon ik vliegen en alles van bovenaf bekijken.'
‘Hoe doe je dat?’ vroeg hij de meeuw, die af en toe kwam buurten.
De meeuw moest lachen. ‘Hoe kan jij nou vliegen? Je hebt veel teveel bagage!’
‘Toch wil ik leren vliegen, meeuw, echt. Het is mijn droom!’
‘Doe dan je ogen dicht en verstop je onder je schild. Dan fluister ik jou toe wat ik zie.’
De schildpad kroop diep weg.
De meeuw vloog een rondje en landde toen weer op z’n rug.
‘Een blauwe lucht, een stralende zon, prachtige bossen, een waterplas en... ik zie een heel mooi schild van een hele bijzondere schildpad. Het heeft alle kleuren van de regenboog. Ik zal je vertellen: Dat ben jij!’
Dromerig kwam de schildpad weer tevoorschijn. ‘Heb ik zulke mooie kleuren? Waarom kan ik ze dan niet zien?’ ‘Dat is je lot, schildpad. Maar wij zien je wel!’

De meeuw vloog verder en beloofde de schildpad dat hij terug zou komen met al z’n verhalen. Terwijl de zon z’n schild verwarmde, kleurde de schildpad langzaam diep oranje. Nu kon de schildpad voortaan dromen van alles wat hij zag als hij kon vliegen. Z’n schild verlichtte het bos als een ondergaande zon.

***