Diep ademhalen

Zie voorgaand bericht over de turbulente periode op weg naar de nieuwe aarde. 

Diep ademhalen.

Adem zo diep en krachtig mogelijk in en stel je voor dat je de Goddelijke inspiratie, kracht, Liefde, vrede en vertrouwen inademt. Adem alles uit wat je niet meer nodig hebt, wat weg mag. Laat het los.

Een hele goeie manier om diep adem te halen is de dubbele ademhaling. In twee teugen inademen, zodat je ook voelt dat je buik zich vult met adem en daarmee uitzet. En zo ook in twee keer uitademen - zodat ook je buik weer intrekt.

Doe het dagelijks, tussen de bedrijven door of ga er af en toe even voor zitten of staan, maar concentreer je wel op die ademhaling. Het geeft je onmiddellijk energie en kracht. Pas 'm vooral toe op spannende of moeilijke momenten, bij gebrek aan vreugde of energie, bij hevige emoties of paniek. In het laatste geval: Probeer de uitademing langer te laten duren dan de inademing. Het helpt.

Deze diepe ademhaling is ook te combineren met bewegingen. Wandelen bijvoorbeeld. Vier stappen in, vier stappen uit bijvoorbeeld.

Via de adem verbinden we ons met het 'Al', het Goddelijke. Bewust ademhalen is ook de basis van yoga. Wie Kriya-yoga eens wil uitproberen, is aanstaande zondag welkom in Bunnik. Stuur me even een mail! Dan laat ik je weten hoe en waar.

.

De turbulentie en de nieuwe aarde

Revoluties, aardbevingen, overstromingen. Het is begonnen. De grote transformatie van de aarde. Dit is pas het begin. De berichten zijn niet mis. Van alle kanten komt nu overduidelijk de boodschap: Wees voorbereid. Wees er klaar voor. In feite spoelt er een enorme golf van liefde over de aarde. Liefde is de sterkste kracht. Uiteindelijk wordt alles mooier dan het ooit was. Alleen is het nu noodzakelijk daarop te vertrouwen. Weet dat de veiligheid in jezelf zit. Het is nu noodzaak je verbonden te voelen met de Goddelijke kracht. Blijf je richten op het licht.

"Aan het werk," zeggen de grootmoeders in het bericht dat Sharon Mc Erlane dit weekend stuurde. Het bericht klinkt urgent: "Omdat de behoefte aan licht op aarde momenteel groter is dan ooit, vragen we jullie je te openen voor het Goddelijke, in welke vorm dan ook. Het is tijd om te ontwaken in de Goddelijke verbinding en zelf het licht te zijn. Laat je licht schijnen."

Het gaat er nu om dat we het Goddelijke in onszelf toestaan er te zijn. Vanuit ons hart kunnen we simpelweg inpluggen op de Goddelijke kracht van de Liefde. Het is nu een tijd van erop of eronder. Wie zich ertegen verzet, krijgt het zwaar. Daar komt het eigenlijk op neer. Hoewel het geenzins de bedoeling is om ons bang te maken. Integendeel. Laat de angst los. Vertrouw erop dat alles onvoorstelbaar veel beter en mooier wordt. Maar eerst zal er lijden zijn op aarde. Het is een noodzakelijk proces.

Onze missie om kosmische liefde in dit universum te verhogen is begonnen. Het Gouden tijdperk - zoals het wordt genoemd - is in aantocht. Het proces zal nog een jaar duren, begrijp ik. Als witte engelen zullen we mensen in nood moeten helpen. Niet meegaan in het drama, in het lijden en in de angst, maar vanuit die Goddelijke kracht liefde, vertrouwen, vrede en rust uitstralen. Wanneer er liefdevolle overgave is, is alles gemakkelijk. We zullen allemaal tot een hoger bewustzijnsveld verheven worden. Niets kan dat tegenhouden. Alleen verzet maakt het zwaar en pijnlijk.  

We bevinden ons op de grens van het Nieuwe Tijdperk. De mens verruimt haar eigen bewustzijn en stapt een Nieuw Leven binnen. Goddelijk Vuur transformeert de wereld. Deze immense golf komt vanuit de kosmische ruimte en overstroomt de hele Aarde.

Alhoewel niet iedereen zich op hetzelfde niveau van evolutie bevindt, wordt de nieuwe golf door eenieder gevoeld. Deze transformatie raakt niet alleen de Aarde, maar de gehele Kosmos. Het beste wat de mens kan doen is naar binnen keren om zichzelf bewust te verbeteren, haar vibrationele patroon op te tillen, om in harmonie te zijn met de krachtige golf waar we in worden ondergedompeld. Stilte, yoga, meditatie, het is goed om een vorm te vinden om die innerlijke kracht te voeden.

Liefde voor jezelf en in jezelf voelen. Dat is nu het eerste wat belangrijk is. Iedereen wordt er op z'n eigen manier mee geconfronteerd. Veroordeel niet. Vooral jezelf niet. Sta alles toe er te zijn en zorg goed voor jezelf. We hebben onze innerlijke kracht nodig de komende tijd. We kunnen het niet meer buiten onszelf zoeken. Zoek de vrede en de rust in jezelf. Zorg goed voor jezelf. Doe je dat niet, dan hou je het niet vol. Doe je het wel, dan wordt alles makkelijker. Je eigen verbinding met je hogere zelf, het Goddelijke, is nu het belangrijkste. Dan komt de rest vanzelf. Hou vast aan het lichtnetwerk, zeggen de grootmoeders. Blijf in je licht en verbind je met het licht.

Zoiets als wat er nu gebeurt, is nooit eerder gebeurd. We zijn getuige van een spectaculaire shift op aarde. De aarde zelf, moeder natuur vernieuwt zich. Overstromingen zullen eerst de aarde schoonspoelen. We kunnen aardbevingen en grote branden verwachten. "De veiligheid bevindt zich in jezelf. Terwijl niets buiten jezelf meer veilig lijkt te zijn," aldus de grootmoeders. Het klinkt als rampspoed. Toch is het zaak vooral niet bang te zijn. Dat is ook waarom deze berichten ons nu informeren. Weet dat de 'aardbevingen' in het groot en in het klein, nodig zijn voor deze transformatie. Dat we op weg zijn naar een nieuwe wereld. Een wereld, die wij ons mensen nog niet kunnen voorstellen. Een wereld die gebaseerd is op broederschap, op Liefde. Daartoe vindt eerst een reiniging plaats. Je merkt het in je persoonlijke leven en je merkt het aan het wereldnieuws. Harten worden bevrijd van problemen en onzekerheid. We gaan stralen. Vertrouw! Wat er ook gebeurt. Door lijden en moeilijkheden ontwaakt het bewustzijn van de mensheid. Na het lijden komt het Gouden Tijdperk vol van harmonie en ongelimiteerde schoonheid.

Even terug naar de richtlijn, die de grootmoeders geven: "All over the globe governments, institutions, and nations will crack. You, however can hold steady and hold to the Net of Light. Taking this action will support the earth and all life on it. The world, as you have known it, is falling apart. Let it. Let it fall while you hold to the light. Call on the Net of Light and let the Net cradle and support you. It will.

If you pay much attention to the outer world you will be dismayed and will lose sight of your task at hand. Your leaders will disappoint you and your old beliefs and mental constructs will fall by the wayside. We know that this process is shocking to you, but if you fasten your attention on the world around you, you will be shocked over and over again. You are dismayed because you are discovering that nothing on earth is as it seems. Few people walk in truth, and now is the hour for lies and deceit to be shaken out. Exposed.

As you go about your days, do all you can to help one another. If an opportunity comes to you to serve others, take it! Whenever you talk, speak the truth in a loving way and embrace those who's pathways differ from yours. Condemn no one. We know this sounds like a large order, but you can do it quite easily if you stay connected to the Net of Light. The Net of Light is fully operative now. It is working at full strength and will hold all beings--all people, animals, plants, minerals-it will hold the very earth itself. The great lies that have ensnared humanity and held earth captive are cracking and falling off. Don't be concerned about this. This old detritus must be shaken off and it MUST happen now.

Don't waste time worrying about the 'disasters' occurring. You have work to do. Call on the Net of Light and connect to it through your heart. Then let the jewel of your heart radiate throughout its strands. When you do this you will magnify the work of the Net of Light and the Net will hold you steady. From your position on the Net of Light, send light to others. The Net will support you, and each time you connect to it, you will become a beacon for many.

Never underestimate the good you do each time you remember the Divine-each time you remember who you really are. Now is not the moment to hold back, to distrust the power and presence within you and deny your divine connection. You have work to do. We ask you to call on the Net of Light now and do it!"

 .

Facebooksoap

't Leven op facebook is net een soap. Sommigen kwakken hun hele hebben en houwen met het grootste gemak de wereld in. Ze laten de wereld weten dat ze niet kunnen slapen, van welke muziek ze uit hun dak gaan, wat ze eten, doen, vinden en verlangen; alle ups en downs worden gedeeld.
Relaties gaan aan en uit op facebook, jaja. En iedereen bemoeit zich ermee. Zo was er ene X die enthousiast z'n nieuwe grote liefde met bijbehorende muzikale ode voorstelde aan het publiek. Gejuich en applaus van de omstanders. Het dreef hem tot het delen van z'n diepste zieleroersel: hij wilde met haar trouwen! Dat in het openbaar gedeelde huwelijksaanzoek werd hem echter niet in dank afgenomen en oei, ze haakte af. Gelukkig staan dan alle facebookvrienden paraat om je op te vangen en te bemoedigen: 'Goed gedaan hoor X, je hebt je tenminste uitgesproken, je steekt je gevoelens niet onder stoelen of banken!' en X zelf laat weten dat hij van plan is er alles aan te doen om haar hart weer te openen. Voor de wereld, vooral.
Ik aanschouw met verbazing hoe mensen zo hun hele gevoelswereld digitaal etaleren. Hoe echt is dat? vraag ik me af. Het is natuurlijk niet aan mij om dat te beoordelen, iedereen mag dat zelf weten. En ik kan iedereen weer uit mijn bestand gooien als het me te gortig wordt. De digitale wereld is vrij en bevordert werkelijke democratie, iedereen kan z'n zegje doen en zelfs revoluties ontketenen; er is geen censuur. Dat is een prachtige verworvenheid, die de wereld daadwerkelijk heeft veranderd en nog veel meer zal veranderen. Je kunt je eigen informatiepakket samenstellen, onafhankelijk van dictators, machthebbers, hoofdredacteuren en journalisten, die het voor je filteren. Niks mis mee. Het zal zichzelf wel reguleren.
Maar er is nog meer aan de hand met dit fenomeen: 'Men' vindt het ook nog erg spiritueel om 'open en bloot' zichzelf te zijn. Natuurlijk mag iedereen zichzelf zijn, daar ben ik een groot voorstander van. Je hoeft je van mij niet aan te passen aan alles wat iedereen van je verwacht hoe je bent en hoe je je moet gedragen. Het is prima om je bewust te zijn van je eigen gevoelens en je daar niet voor te schamen. Er is ook niks mis mee om je eigen weg te kiezen en met anderen te delen wat je bezig houdt. Maar bewust zijn en verantwoordelijkheid voor jezelf nemen, is dat niet weten wie je bent en vooral naar jezelf kijken? Als je boos bent, bijvoorbeeld, kun je dat waarnemen, erkennen, kijken hoe dat komt, maar je hoeft niet vanuit die emotie te handelen. Je eigen emoties herkennen en begrijpen, daar groei je van. Zelf doen! Op eigen benen staan! Ik zie dat fenomeen van 'er maar uit gooien wat je bezig houdt' als een verslaving. Verslaving aan aandacht, bevestiging, medeleven, jezelf manifesteren, wat is het anders?

En waarom schrijf ik dan deze stukjes? Ja, ik deel ook wat me bezig houdt, wat ik me afvraag. Dat is zo. Ik heb niks gezegd... alleen het fenomeen aangekaart.
.

Het magische oog

'Heb je al eens gekeken?' vraagt mijn gast. Hij bedoelt in zijn oog. Ik heb de verhalen gehoord van mensen die hem in 'het oog' gingen staren en verbijsterd waren. Ze zagen hem dan veranderen in een compleet ander personage, een persoon waarmee ze een trauma hadden opgelopen bijvoorbeeld. Een vrouw is van haar trauma afgekomen door een aantal keer terug te keren en steeds een beetje te kijken. Mooi verhaal. Ik twijfel of ik daar wel zin in heb, maar mijn nieuwsgierigheid wint (natuurlijk).
Eerst verbaas ik me erover dat zijn andere oog niet meedoet, maar dat terzijde. Ik kijk en wacht af wat er gebeurt. Ja, inderdaad, ik zie een paar personages voorbijkomen. Verrassend, geen gezichten die ik verwachtte. Tegelijkertijd doemt een ander besef in mij op. Stel je voor... stel je voor dat het zo werkt. Dat verklaart dus het hele begrip 'spiegel' zijn voor elkaar. Ik begrijp ineens iets, wat ik maar moeilijk onder woorden kan brengen, maar ik zal het proberen.
Stel je voor wij zijn een lens met ons eigen filter. Geef het een kleur, voor het gemak. Rood bijvoorbeeld. Dan staat rood ook nog eens voor - ik noem maar wat - 'pas op, veel te aardig, niet te vertrouwen' en groen staat bijvoorbeeld voor: 'Ojee, die is op mijn centen uit' en geel staat bijvoorbeeld voor 'wouw, dat is mijn helemaal mijn type', verzin maar wat. Met die kleur kijk je naar de wereld, naar de mensen en je ziet dat wat je denkt dat je ziet, want voor jou is het zo. Je herkent je eigen filter niet. Behalve als je je ervan bewust begint te worden en die kleur begint te vervagen.
Maar stel je voor dat wij zelf ook zo gevangen worden in de filters van andere mensen. Die kijken met hun eigen ogen naar jou en reageren vanuit hun eigen filter. Misschien ben je dat helemaal niet. Je bent gevangen in hun beeld. Er is bijvoorbeeld iets dat hen triggert in jou, een reden waarom ze met jou contact willen. Welke weten ze niet precies. Het zijn die kleuren waarvan we ons niet bewust zijn, die met elkaar communiceren. Het is bijvoorbeeld de reden waarom partners elkaar aantrekken, ze hebben allebei ergens een stukje dat nog geheeld moet worden (vervagen van kleur) en dat communiceert met elkaar. Ze bewijzen elkaar een dienst daarmee.
Zo kan het ook gebeuren dat een ooit mishandelde vrouw steeds opnieuw mishandelende mannen aantrekt. Tot er iets veranderd is in haar patroon, in haar bewustzijn. Het zijn de onzichtbare processen, waarvan we ons niet bewust zijn. Maar waardoor we ook leren.

Voeg daar nog eens aan toe de kracht van gedachten. Stel je voor, je gaat met iemand in zee, die het eigenlijk diep van binnen niet vertrouwt. Omdat hij of zij ergens schade heeft opgelopen in zijn of haar vertrouwen, er misschien wel in wil geloven, maar ondertussen rondloopt met het onbewuste gevoel: het gaat vast weer mis, want alles gaat altijd mis...
Dan moet je van goeie huize komen om tegen die valkuil opgewassen te zijn. En waarschijnlijk ben je dat niet, want er communiceerde al iets achter de schermen - beiden werden in deze situatie getrokken. Maar stel je voor je bent neutraal. Dan kleur je dus toch mee met de kleuren die anderen zien. Een hele uitdaging om dan neutraal te blijven, maar dat is de kunst. Je er niks van aantrekken en bij jezelf blijven. Zoals dat oog. Toch zou het een stuk eenvoudiger zijn als iedereen besefte dat alles een spiegel was voor zichzelf. Dan gingen we niet meer proberen de ander te veranderen, maar gewoon onszelf waarnemen. Kortom: Misschien hebben we allemaal wel zo'n magisch oog... Probeer het eens! Ik ben benieuwd.

.

De enige revolutie

In De enige revolutie richt Krishnamurti zich in het bijzonder tot degenen die zich in opstand voelen komen tegen het onrecht en de ongelijkheid in de wereld. Hij betoogt, zoals in al zijn werken, dat de enige werkelijke revolutie de innerlijke revolutie is, die verandering zal brengen in het leven van de mens en daardoor in dat van de mensheid. 

Het mooie van grote meesters is dat ze tijdloos ofwel altijd actueel zijn. Dit is een nieuw boek, een eigentijdse vertaling. De innerlijke revolutie is de enige revolutie. 

Krishnamurti vertelde zijn publiek eens wat zijn geheim was: 'Ik stoor me niet aan wat er gebeurt.' Dat is de kunst. Waarnemen wat er gebeurt, maar je er niet door laten vangen. 

Das niet altijd eenvoudig natuurlijk. Want op weg naar deze ultieme vrijheid komen we juist dàt tegen wat ons wèl raakt, beroert, boos maakt, ergert, bang maakt, onzeker; dat wat ons doet twijfelen, aan onszelf of aan anderen of aan de weg, die we bewandelen. 

Allemaal niet erg, precies de bedoeling, maar ook erg belangrijk om je te realiseren. Je kunt een conflict hebben met iemand bijvoorbeeld, boos zijn, je woede richten op die persoon. Maar realiseer je dat het net zo goed een ander had kunnen zijn. Of zelfs in het verleden een ander was. Het gaat niet om die persoon. Het is altijd een situatie die jou de uitdaging biedt sterker te worden. Zo zijn we elkaars leermeesters in het leven. 

Als je zoals Krishnamurti kunt zeggen 'ik stoor me niet aan wat er gebeurt' dan heb je de vrijheid ontdekt. Dan snap je het. Je kunt het leven beschouwen als een soap, waarin we allemaal onze eigen rol spelen en waarin we dol op drama zijn. Meester zijn over je eigen leven betekent dat je het ziet. Dat je kunt lachen om je eigen rol. Dat je het spel aanschouwt en je bewust op het toneel begeeft en je er ook net zo makkelijk weer uit terugtrekt. Stel je voor dat de toneelspeler, die een moord moet plegen ten behoeve van het drama, zich zo met zijn rol identificeert dat hij zich nog steeds een moordenaar voelt als hij thuiskomt.

'Wees op deze wereld maar niet van deze wereld,' zei een andere grote meester, die iedereen wel kent. Wees je ervan bewust dat je het spel ingestapt bent. Het spel van het leven zit zo ingenieus in elkaar dat je vergeet wie je echt bent als je je entree maakt. Dat is de extra dimensie, het doel van het spel: Dat je je dat weer gaat herinneren. En erom kan lachen hoe je er mooi ingetuind bent! En vergeet niet dat je er zelf voor gekozen hebt om mee te doen. Om te weten wie je bent, om jezelf te ontdekken. Omdat geel niet weet dat het geel is als alles geel is. Omdat alle kleurschakeringen alleen afzonderlijk kunnen worden waargenomen als het witte licht uiteen valt in duizend stukjes. Begrijp dat je dat licht bent en niet de beperkte reflectie. Dat besef is de revolutie. 

.

Valentijn

Ik rijd in de auto van een vriendin rond en ben haar dankbaar dat mijn wereld weer wat ruimer is en ik me daardoor weer vrij voel. De radio staat op sky, op zich niks mis mee. Lekkere gouwe ouwen. Maar ik word gestoord van al die Valentijnsberichten tussendoor. Op sky is dat al een paar dagen waar het leven om draait. Wat er in Egypte gebeurt, is bijzaak. Proberen niet te luisteren, werkt niet. Het keert steeds terug op de achtergrond, zoals bepaalde gedachten dat ook zo goed kunnen...
Goed, Valentijn. Wie heeft dat in hemelsnaam bedacht? In mijn ogen is het net zo'n slimme commerciële zet als vaderdag, moederdag en Sinterklaas om mensen een behoefte aan te praten. Massaal wordt daar gehoor aan gegeven. Massaal valt men in zweim. Wie is jouw Valentijn? Wil je mijn Valentijn zijn? Brrr...
Ik ben er niet zo blij mee als aanbidders rode rozen door mijn brievenbus staan te proppen of berichtjes sturen dat ze zonder mij niet kunnen... Ho stop, denk ik dan. Je vergist je! Je projecteert iets op mij, dat ben ik niet! Fijn dat je me zo ophemelt, maar leef je eigen leven, neem je eigen verantwoordelijkheid, laat je geluk niet van mij afhangen! Alsjeblieft...
Collega @deKock heeft er een boek over geschreven/vertaald: Codependency, de dans van gewonde zielen (down te loaden via z'n blog). Verhelderend en ogen-openend, voor iedereen herkenbaar, want in meer of mindere mate kennen we het verschijnsel allemaal.
Dus ik erger me aan 'codependency', dat is het. Niet aan De Liefde op zich natuurlijk, integendeel. Was alles maar echt Liefde! Ik erger me aan het afhankelijke, het 'ik kan niet leven zonder jou' of soortgelijke flauwekul.

Ik geloof dat mensen vaak iets in elkaar zoeken wat Goddelijk is en dat is niet voor niets. We weten dat het Goddelijke bestaat. Anders hadden we niet dat diepe verlangen in ons dat te vinden. We weten dat het er is, maar toch zoeken we het. Er staat niets tussen ons en het Goddelijke. Er staat niets tussen onszelf en de Liefde. Als je zo naar al die liedjes op de radio gaat luisteren, klinken ze al heel anders. Dan is dit weer gewoon een heel mooi nummer:




'Ons zelfbeeld is de enige blokkade tussen onszelf en ons oneindige potentieel,' las ik ergens. Het zoeken buiten onszelf naar vervulling of bevrediging van onze behoeften is van buitenaf proberen een gat te vullen, dat slechts van binnenuit kan worden opgevuld. Pas dan, vanuit de heelheid in onszelf, is de Liefde vrij en kunnen we onvoorwaardelijk delen.
Maar al die relaties tussen mensen onderling hebben natuurlijk wel de functie om dat te ontdekken. Om erachter te komen wat en dat we op elkaar projecteren. Daar leren we van...

Zit het soms in onze genen dat we menen te moeten blijven zoeken naar 'de ware', de prins of prinses op het witte paard? Zit het ingeprogrammeerd in ons onderbewuste, zijn we zo opgegroeid met dat 'ideaalbeeld' en het sprookje 'zij leefden nog lang en gelukkig...', voelen we de verwachtingen en de oordelen van de maatschappij misschien? Wat is dat toch?
Hoeveel kaarten, rozen, berichten of gedichten je ook krijgt morgen, het zal nooit vervullend zijn. Want daar zit 't 'm niet in, de vervulling. Die zit alleen in jezelf. Wees je eigen Valentijn! Elke dag...

.

Wie is White Bull?

Wie is White Bull?

Richard & z'n moeder

Toen ik Richard leerde kennen, wilde hij niets liever dan z'n moeder weer zien. Laten zien dat het weer goed ging met hem. Met bloed, zweet en tranen schreef hij haar een brief.
Op een dag haalde ik haar op om hem te ontmoeten.
Wat was ze trots. Wat heeft ze nog veel plezier gehad van haar zoon. Achterop de motor: 'Kan die niet wat harder?'
De laatste keer dat ik haar zag, had de dokter slecht nieuws. Ik vroeg me af of het wel tot haar doordrong. 'Als je nog wat wilt vragen, moet je het nu doen!' benadrukten wij. 'Neu.....' Maar toen opeens: 'Jawel, ik heb nog een vraag. Mag ik met mijn zoon naar beneden?' Ze wilde een ijsje eten. Kon niet op haar benen staan, maar waar ze de kans zag... wilde ze genieten van elk moment dat er nog was.
Richard, je hebt je moeder de laatste jaren van haar leven nog heel veel gegeven. Je was alles voor haar. Wees maar trots op jezelf! Dat is zij ook. Now and forever.

.

Sleeping with a lion!

Respect

Alles gaat om respect, bedenk ik me ineens. Respect voor jezelf, respect voor een ander. Respect voor het leven, voor de natuur, de schepping, de schoonheid, de kleine en de grote wonderen. Respect voor alle mogelijkheden en de kansen die we krijgen in het leven. Voor de support, de lessen, de steun, de waardering. Respect voor alles wat er is, zoals het er is.
Zonder respect gaat het mis. Kijk naar de natuur en de milieuvervuiling. Kijk naar landen waar geen respect is voor de leiders of andersom, niet voor de stem van het volk. Kijk naar jezelf...
Wil je respect krijgen, heb dan eerst respect voor jezelf - voor wat je doet en hoe je met jezelf omgaat, voor je innerlijke stem die gehoord wil worden, voor je lichaam dat aangeeft wanneer je moe bent of juist wilt bewegen. Respect voor je eigen mening, maar ook voor die van een ander. Respect is luisteren, geduld hebben, begrijpen, inzien, leren, niet meteen oordelen. Respect is de waarde overal van inzien, open staan voor wat het leven je te vertellen heeft of te bieden heeft. Zien wat er wel is in plaats van wat er niet is. Respect is eigenlijk een combinatie van dankbaarheid, waardering en aandacht. Het verfijnt het leven, letterlijk en figuurlijk.
Moet je respect verdienen? Misschien wel. Door eerst zelf respect te hebben. Echte grote leiders - in de zin van 'groots' - hebben geen macht, maar respect. En omdat ze het hebben, krijgen ze het ook. Dan is macht niet meer nodig. Mubarak heeft geen respect voor de bevolking, zoals Ceausescu dat bijvoorbeeld ook niet had. Dan wordt het onderdrukking, strijd, geweld.
Als er geen respect is, zou je kunnen zeggen, is er geweld. Je kunt jezelf geweld aan doen door geen respect te hebben voor je eigen leven, gezondheid en welbevinden. Door niet te luisteren naar je eigen behoeften. Door jezelf weg te cijferen ten behoeve van een ander en je grenzen niet te respecteren. En je doet jezelf misschien zelfs wel geweld aan als je je persoonlijke missie in het leven niet volgt, je gaven niet waardeert en gebruikt. Soms is het moeilijk om respect te hebben voor het gedrag van een ander, maar misschien is dat alleen moeilijk als je geen respect hebt voor jezelf. Zou je misschien ook automatisch meer respect hebben voor een ander als je eerst jezelf respecteert? Dat zou best kunnen. Waarschijnlijk blijf je dan uit de strijd, omdat die strijd dan niet nodig is. Je respecteert jezelf en dat maakt je onafhankelijk, vrij. In welke situatie je ook zit. Ik herinner me dat Mandela toen hij in de gevangenis zat heel netjes, beleefd en vriendelijk met z'n bewakers omging. Met respect. En daarom werd hij ook door hen gerespecteerd. Respect dwingt respect af.
Stel je eens voor hoe anders de wereld eruit zou zien als iedereen respect (aandacht, waardering, dankbaarheid) zou hebben voor zichzelf, elkaar, de natuur en alles om zich heen.

.

Doorstroom

Alles heeft je iets te vertellen. Alles staat met elkaar in verbinding. Alles is een geheel. Ik maak er weer een mooi staaltje van mee. Om onverklaarbare redenen had ik ineens nauwelijks internetverbinding meer. Ook mijn auto sloeg zomaar af en was niet meer aan de praat te krijgen. "Er is ergens lekstroom," zeiden ze bij de garage, maar waar? Zo waren er meer dingen die ik zag stagneren en alles hield met elkaar verband. De toegang tot de wereld was erg beperkt, lastig om dan zaken te regelen!
Wat is er toch aan de hand? Ik begrijp er niks van, mailde ik Piek vorige week. Ik ben ook een soort dier waar ze naar kan kijken... Het beeld dat ze zag was: Een cirkel bijna strak om je voeten. Het lijkt mij niet dat je die zelf opwerpt maar dat die om je heen gezet wordt. Alsof je iets wat heel dichtbij jou zit, hebt uit te werken voor je verder kunt. Even helemaal gecentreerd met jezelf bezig gaan. (waarom ik het zo bij je voeten zag, weet ik niet; normaal is het meer vanuit het hart heb ik het idee). Nou, worstel jezelf vrij ... !!!!
Waarvan dan? Ik dacht dat ik al vrij was, maar ik bleek mezelf toch weer aardig klemgezet te hebben, zonder dat ik me daarvan bewust was. Het blijft opletten! De vrijheid is zo voelbaar en zo'n opluchting. Sinds vanmorgen heb ik weer gewoon verbinding, wat een verrassing! En straks ga ik eens kijken of mijn auto het nu ook opeens weer doet! (En als ie het niet doet, weet ik waarom. Mijn auto zegt 'nee' als ik geen 'nee' kan zeggen...)
Veelzeggend is ook wat er wel vanzelf doorstroomt. Zo vindt de White Bull DVD bijvoorbeeld moeiteloos z'n weg naar mensen in heel Europa, die stuk voor stuk enthousiast reageren. Boeiend! Let dus op alle signalen om je heen... Alles vertelt je iets!
.

Emoties

Eerst even een stukje, dat ik vorige week donderdag al schreef, maar om technische redenen lukte het niet 'm te plaatsen. Hij stond al wel op Magical Feeling, een site waar ik eens per week iets voor schrijf. 

Verhelderend: Wij zijn onze emoties niet. En ook onze gedachten niet. We hebben ze wel, maar we hoeven ons er niet mee te identificeren. Evenmin als met al die concepten die we hebben als ‘ik ben dit of dat, timmerman of bankdirecteur, dik of rijk, belangrijk of ziek, slachtoffer van...' of wat dan ook. Het zijn allemaal concepten van het ego, dat zichzelf graag in stand houdt.
Ik herlees een boek van Eckhart Tolle, omdat iemand in de buurt een inspiratiemiddag organiseert, waarbij je uitgenodigd wordt een paar hoofdstukken uit De Nieuwe Aarde te (her)lezen en daar gezamenlijk over van gedachten te wisselen.
Terwijl ik het lees, begin ik me af te vragen hoe we dat dan gaan doen. Gaat iedereen zichzelf voorstellen? Ik ben Petra en ik ben journalist, tenminste... ik ben opgeleid als journalist en ben jarenlang werkzaam geweest in de journalistiek. Maar ik heb ook lesgegeven en nu werk ik voor mezelf aan dingen die ik belangrijk vind en ik schrijf boeken. Of zeg ik gewoon, zoals Eckhart Tolle suggereert: “Hallo, ik ben. Punt.” Ja, dat lijkt me lollig, dat ga ik doen. Hij heeft helemaal gelijk, met alles wat je eraan toevoegt, stop je jezelf in een hokje en beperk je eigenlijk wie je bent.
Mensen leven met een idee van zichzelf, dat ze vaak maar moeilijk los kunnen laten. En daarmee houden ze iets in stand. Ook situaties, die ze helemaal niet wenselijk vinden. Hoewel.. het ego vindt dat dus wel wenselijk. Het ego houdt van pijn en drama, van lijden. Dat is waar de mensheid aan lijdt, aan het lijden.
Je bewust zijn of worden van je emoties en van je gedachten is iets heel anders dan er in geloven en denken dat ze waar zijn. Je kunt ze ervaren, ernaar kijken en loslaten. Vanuit emoties reageren is iets heel anders dan vanuit je hart of vanuit intuïtie reageren. Daar vergissen mensen zich vaak in. Ik ook wel eens natuurlijk. Maar tegenwoordig neem ik de tijd. Bewust zijn en bewust te handelen, het is voortdurend opletten geblazen! Eerst onderscheiden wat emoties zijn: Wat voel ik? Wat kan ik hier nog meer bij voelen? Waar komt dat vandaan? Welke angst zit daar bijvoorbeeld achter? Of welke les? Daardoorheen spelen dan nog allerlei gedachten, want emoties en gedachten ondersteunen elkaar door en door, als je ze hun gang laat gaan. En dan zoek ik de stilte op, het kan soms even duren voor die zich aandient. Wat heeft de stilte me te vertellen? Vaak is dat: Laat het even rusten. Verwerk de pijn door 'm onder ogen te zien, overwin de angst door ernaar te kijken, laat het los. En dan lost alles zich op. Want dan laat je de identificatie met je ego los. Het ego doet er alles aan om niet ontmanteld te worden. Om je klein te houden, om je ‘pijnlichaam’ (een typische Eckhart Tolle term) op alle mogelijke manieren te blijven voeden.
Maar veel mensen houden wel van dat drama, valt me op. Het lijkt wel alsof ze er niet uit willen stappen. Alsof het lekker is. Pijn, oud zeer, conflicten, boosheid, verdriet, het lijkt soms wel alsof we ons er maar al te graag in blijven wentelen. Het is ook zo dat het ego dat wil. En het is waarschijnlijk zo dat de meeste mensen niet weten hoe ze eruit kunnen ontsnappen. En dan blijf je het maar voeden. We kunnen beter streven naar vrede in onszelf en die vrede voeden.
Soms heb je even tijd nodig om erachter te komen wat nu eigenlijk echt de vrede, de vrijheid of de rust in jezelf verstoort. De verleiding is groot om 'ermee' te gaan vechten, om je tegen iets of iemand te verzetten. Maar die strijd - het reageren vanuit emoties of vanuit zo'n pijnlichaam - heeft weinig zin. Het is olie op het vuur. Afstand nemen om te zien wat er aan de hand is en loslaten, dat is eigenlijk altijd het beste. Soms is dat heel moeilijk uit te leggen aan anderen. Ik kan me ook wel voorstellen dat ze me dan bijvoorbeeld verwijten dat ik wegloop of gevoelens onderdruk. Op alle mogelijke manieren proberen ego's ego’s te triggeren. Soms lukt dat. Dan schiet ik in de verdediging. Maar waarom zou ik? Het maakt niet uit hoe anderen over je denken, lees ik bij Tolle. Laat maar. Dat is hun probleem, niet jouw probleem. Inderdaad. Een strijd is geen strijd als je er niet aan meedoet. Maar als je ermee te maken krijgt is het in feite een geschenk, want een kans om je ergens van te bevrijden.  
In die zin zijn emoties wel een richtingaanwijzer. Ze hebben je zeker wat te vertellen. Ze willen je iets laten zien. Ik zeg dus zeker niet dat je er niet naar moet kijken. Maar vanuit je emoties handelen en reageren is handelen vanuit je ego. Daarmee leg je het buiten jezelf.
Het is wijsheid om naar je innerlijke stem te luisteren en daarnaar te handelen.
Aan iedereen die denkt dat hij z'n emoties is en dat het leven heel saai is zonder al die emoties, zou ik willen zeggen: Dat andere gevoel, die diepe vrede, die rust in jezelf, dat is een stuk prettiger leven! Laat je door geen enkele emotie of gebeurtenis uit het veld slaan of uit je kracht halen. Dan leef je pas echt vanuit je hart. En dan kun je zeggen: Ik ben. Punt.