De wegen van het leven

Hallo lieve mensen, daar ben ik weer. Vele mooie ervaringen en avonturen rijker. Reizen is een mooie metafoor voor het leven. Hobbelige wegen, kronkelige wegen, rechte wegen, mist, regen, zonneschijn, soms onbegaanbare wegen, soms neem je de verkeerde afslag... dan keer je gewoon weer om en herstel je je 'fout', maar je hebt wel weer effe wat anders gezien, wat je anders nooit gezien had.

Deze keer hadden we een hoop sneeuw. Het begon al te sneeuwen toen ik aankwam, alsof ik de sneeuw meegenomen had. Dat ging onderweg door, voorzichtig rijden dus, gladde wegen. Ik bevond me op glad ijs ;) Bij een benzinepomp kregen we een kopje thee, zodat we weer verder konden.

In Gorême, in het prachtige Cappadocië, waar we al eerder geweest waren, wachtte het heerlijke hotel van een vriend van mijn reisgenoot. Die had drie maanden geleden met hartproblemen in het ziekenhuis gelegen - door stress, door ongezond leven. Een duidelijke waarschuwing voor mijn metgezel, die ook een beetje veel stress had gestapeld in het voorbije jaar. We werden meteen tot rust gedwongen, want het sneeuwde rustig door en we konden geen kant op. Alle wegen waren afgesloten. We konden nog net met een slakkegangetje naar het centrum van het stadje rijden om te eten. En daar drukte ik per ongeluk op de "button" van de stress, ik benoemde de angst. Oei... dat heb ik geweten. Het water in de kraan buiten was bevroren en stroomde niet meer. Het hing als een ijspegel te wachten op ontdooïing.

Soms moet je geduld hebben. Bevroren water stroomt niet meer. In een afgesloten hart stroomt de liefde niet meer. De liefde die wil stromen, want dat is de levensstroom. Amma maakte die vergelijking in het interview dat ik met haar had en wat zij kon doen was met haar liefde de harten smelten van de mensen. Daar dacht ik op dat moment niet aan, maar ik voelde wel dat ik iets voorzichtiger moest zijn, net als op de weg...

Toch is het met deze persoon voor het eerst dat ik echt besef hoe nuttig ook confrontaties kunnen zijn, hoeveel het je leert. Bij ons allebei zat nog boosheid en teleurstelling over wat er eerder is gebeurd. We beseffen dat we dat voor het gemak op elkaar projecteren, maar dat het over andere dingen gaat. We krijgen de kans het allemaal te ontladen, op te lossen. De sneeuw helpt een handje bij deze grote schoonmaak.

Wat we gemeen hebben is dat we weten dat er zoiets als "God" is. We vragen elke keer voor we vertrekken een behouden reis en bescherming. Hij doet dat op zijn manier met Allah en ik doe dat op mijn manier, met Michaël en nog vele anderen. Dat maakt niet uit, op dat niveau is er eenheid. Het heeft ons behoed en versteld doen staan. Op tijd werden we gewaarschuwd dat het beter was om te stoppen. In Konya twijfelden we, we besloten het aan iemand te vragen. Daar zat een politieman te wachten die het ons bijna verbood om door te rijden. Dus zochten we een hotel. Fikse ruzie - net als vorig jaar in Konya. De volgende dag wilde ik even bij Rumi langs, we waren daar nu toch. En huppekee, ineens was het weer vrede. Zoals Rumi vorig jaar tegen me zei: Ga door, je wordt gesteund, zo voelde ik nu dat alles helemaal goed was zoals het was.

We moeten alleen door onze eigen processen heen en we dienen elkaar in het aanraken van de pijnpunten. Zodat ze opgelost kunnen worden. Dat gebeurde vanzelf. En achteraf, toen de zon weer scheen en alle sneeuw gesmolten was, konden we er hard om lachen.

"Als je er om kunt lachen, kun je ook vergeven," zei ik. Dat deden we ook. Want we waarderen elkaar. Meer dan ooit. We zijn wie we zijn. Eerlijk, onszelf. Dat mag dan af en toe pittige toestanden opleveren, maar het is in wezen een teken van vertrouwen. En het vertrouwen dat we hebben, in onszelf, in elkaar en vooral in het Goddelijke is alleen maar gegroeid. Dat was de bedoeling.

Als ik iets 'nieuws' heb geleerd om te delen met jullie, dan is het: Neem die hoogste berg! Ga er doorheen. Ontwijk het niet. Ga dwars door je angsten heen, erken je gevoelens, voel ze, beleef ze, laat ze er helemaal zijn, voel de pijn en de wanhoop en het verdriet als dat nodig is. Ook al bibberen je knieën en durf je niet, ga toch. Vraag om hulp en begeleiding, blijf gericht op je doel en weet dat je overal doorheen komt. En dat is zo bevrijdend, daar doe je het voor. Dat is echt wat je wilt, alleen weet je dat van tevoren nog niet.

In Antalya scheen de zon. Vanuit mijn bed kon ik de zon zien opkomen in de zee. Toen wist ik dat ik er was, de zon kwam op. De zee, bevrijding. Het was allemaal perfect. Alles is goed. We hebben het bereikt.

Hoog Vliegen

Wat is nou precies het geheim? Wat is er gebeurd dat alles nu zo lekker loopt? Ik sta versteld en voel me de koning te rijk. Maar eerlijk gezegd is het niet één ding, maar een heel proces. En toch is er ergens in dat proces iets cruciaals gebeurd dat het verschil maakt. Misschien is het dit wat de doorslag gaf:

'Be in your life. This means don't be in another person's life. Don't spend your time thinking about other people and how they do things. Be in your life." 

Van jezelf houden, positief denken, duidelijke keuzes maken, opruimen, tevreden zijn, dingen laten, loslaten, bereid zijn je weg te gaan, goed voor jezelf zorgen, nee durven zeggen tegen situaties die je niet langer dienen, in de gaten krijgen dat veel ballast helemaal niet van jou is, je losmaken van oude (denk)patronen, vertrouwen, niet zelf onderuit halen wat je hebt opgebouwd door je geloof erin te verliezen, dankbaarheid, ... ja, dat allemaal. Niet leven vanuit 'moeten', maar vanuit hartkeuzes. Als je iets doet, doe het dan goed, met volle aandacht. Met geduld. Oja, geduld, dat heb ik ook moeten leren.

"Vroeger" (nog niet zo lang geleden!) had ik dit niet zo op durven schrijven, want dan had ik misschien gedacht: Hoogmoed komt voor de val... Wat een onzin! Ja, dat kan in je systeem zitten. Dat je er op berekend bent dat je vooral niet te hard moet juichen, want dan komt er wel weer wat wat je onderuit haalt. Ja, dat is ook vaak gebeurd. Maar ook al lijkt dat iets van buitenaf te zijn, het is in jezelf te teckelen. Weg met die negatieve verwachtingen, die zijn niet van mij! Die zijn ons wijs gemaakt, zo zijn we misschien wel opgevoed, met 'pas op' en 'kijk uit', het zekere voor het onzekere nemen. En dat is een ondermijnende factor.

Ook al weten we niet wat ons te wachten staat, dan nog kunnen we ons er op verheugen. Als je vertrouwen hebt, weet je dat het goed komt. Dat je je overgeeft aan het onbekende avontuur en dat is spannend, maar ook wat je wil. Wees gewoon jezelf, helemaal, altijd, op elk moment. Wees jezelf trouw en blijf in de verbinding. Want door die verbinding gaat het lekker en loopt alles vanzelf. Daar hoef je niet over na te denken, daar kun je gewoon op vertrouwen!

Dus: daar gaan we dan! Vliegen! :) Gewoon lekker hoog vliegen. Waarom niet?

Lijstje

Heb je dat ook wel eens? Zo'n dag dat elke keer als je op de klok kijkt het net 10.10 of 12.12 of 17.17 of zoals net 19.19 uur is? We liggen op schema, alles gaat lekker. Ik zie het als een bevestiging. Alles klopt. Nog nooit is mijn huis zo aan kant geweest, zo schoon en opgeruimd en nog nooit eerder was ik zo op tijd klaar met mijn koffer pakken. Nog effe en ik ga me vervelen tot ik kan vertrekken... (grapje natuurlijk). Ik ben zelfs al ingecheckt! Gekker moet het niet worden. En terwijl ik straks aan het vliegen ben, wordt ook mijn kantoor nog eens vernieuwd. Er komt iemand om met de poezen te spelen als ik op avontuur ben en de dames lijken er ook wel zin in te hebben. De koffers zijn sowieso altijd een groot feest om in te spelen en in te slapen.

Terwijl ik aan het opruimen was van de week, kwam ik talloze lijstjes tegen. En wat denk je? Alles wat er op stond, had ik al gedaan! Soms had het effe geduurd, wel eens een half jaar of een jaar, maar alles wat op de lijstjes stond is gelukt. Dat belooft wat voor de nieuwe lijstjes!

Misschien hou ik jullie ondertussen op de hoogte van mijn avonturen, dat zal afhangen van hoe de verbinding is in het binnenland van Turkije en of ik wel tijd heb om te schrijven. Maar des te meer inspiratie heb ik straks weer als ik terugkom. Ondertussen wordt het hier lekker voorjaar. Geniet ervan. Enne... mocht je ook reiskriebels krijgen? Dan heb ik wel een tip: Schrijf eens op een briefje waar je heen wilt en wat je daar wilt doen!

Valentijn

Okee, goed, laten we het eens hebben over Valentijn. Die uit Amerika overgewaaide sentimentele romantiek op 14 februari, waar bloemenwinkels, parfumeries en post wel bij varen. Zelfs de dierenwinkel doet mee en wil mij verleiden tot Valentijnsgeschenken voor de poezen. Zijn ze niet helemaal lekker? Bliss en Moen willen elke dag Valentijn zijn. No problem!

"Nu moet jij mij gelukkig maken." Ja, ja, ik heb het echt een keer meegemaakt dat iemand dat tegen me zei. En ik schoot in de lach, ook al was het serieus bedoeld. "Dat zal niet gaan, my dear, dat moet je toch echt zelf doen!" Ik kan je wel een goeie tip geven: Laat het niet van anderen afhangen!

Hoe word je ongelukkig? Door te denken dat je een ander gelukkig kan maken of dat een ander jou gelukkig kan maken! Op een of andere manier projecteren we onze liefde graag op een ander en idealiseren we die persoon. Die natuurlijk nooit aan dat ideaalbeeld kan voldoen. Ware liefde idealiseert niet, maar accepteert een ander volledig zoals hij of zij is. Ware Liefde kijkt in de spiegel en ziet zichzelf. Ware Liefde laat los en vertrouwt en maakt zich geen zorgen. Ware Liefde verheugt zich, speelt, danst en voelt zich vrij. Ware Liefde kan niet aangetast worden, past niet in hokjes, regeltjes en afspraken. Het wil alleen vrij zijn en stromen.

De Liefde is in jou, van jou, je bent Liefde. En het is natuurlijk fantastisch als iemand die overweldigende kracht in je wakker roept, nog mooier als je samen een goed team vormt en het beste in elkaar bovenhaalt, als je samen oude trauma's kunt helen en elkaar stimuleert tot ontplooïng van dat wat in jou verborgen ligt, perfect! Nothing wrong with that!

Maar maak jezelf niet afhankelijk, ga jezelf niet wegcijferen, ga je vooral niet opofferen, laat je niet inperken en laat ook de ander vrij. Ga niet invullen voor elkaar, ga elkaar niet opeisen, manipuleren of dwingen. We zijn geen bezit van elkaar. Dat 'willen-hebben' is niet wat liefde is. Zolang er 'needs' zijn is er afhankelijkheid en hoe meer je je 'needs' najaagt, des te verder je ze van je af drijft. Doe eens wat minder je best, je bent namelijk al helemaal goed zoals je bent! Wees gewoon jezelf. Je zal zien dat je je daar heerlijk bij voelt, want het getuigt van liefde voor jezelf en dat wordt driedubbeldwars beantwoord door het universum. Ofwel door je eigen ziel.

Die ziel, die Liefde is, wil met volle kracht door jou heen wil stromen, wil zich vrij voelen om zich te uiten, door jou. In alles. In het kleinste gebaar, in het voedsel dat je klaarmaakt, in de zorg en aandacht voor je lichaam, in het opruimen en schoonmaken van je huis, in het aaien van de poes, in het genieten van een wandeling, in alle woorden die je spreekt en schrijft, in de tijd en ruimte die je neemt om alles met aandacht te doen. Die Liefde mag er zijn, volop. Die laat zich niet beperken tot een persoon, die laat zich niet vangen in een dag, die projecteer je altijd, overal en op alles.

Waarom zou je zoeken naar Liefde, als de Liefde er al is? En op je wacht? Tot jij 'JA' zegt?

Eén voetje

"Waarom beweegt meteen je hele lichaam mee?" vraagt de yogajuf me opeens verbaasd en een beetje streng. Alleen de rechtervoet uitdraaien naar rechts, dat was de bedoeling. "Geen idee, dat gaat vanzelf," zeg ik. Maar ik vind het wel een interessante. Waarom zou je altijd meteen volop ergens op inspringen? Is dat ook geen automatisme? Een voetje draaien, verder gewoon stevig blijven staan - je weet wel, in je eigen kracht.

"Vreugde zit in het collectieve Bewustzijn, het was er eerst. Vreugde is onze Oorsprong, onze Bron. Drama zit in het collectieve geheugen maar dat is er pas ingekomen door herhaling, laten we stellen dat drama een illusie is die door de mens geschapen is," lees ik in een eenvoudig, maar doeltreffend artikel op Nieuwetijdskind. "Telkens als we negatieve nieuwsberichten zien of lezen, of er over praten, bevestigen we drama en kunnen we onmogelijk Vreugde toelaten. Vanuit ons eigen menselijke denken geven we de voorkeur aan drama. Vreugde is er, maar we geven Ze geen kans, door ons op drama te richten."

'Neem niets persoonlijk,' is wel een goeie richtlijn om je innerlijke vreugde en vrede te bewaren. Want dat is misschien het automatisme waarom we volop meebewegen en ons laten meevoeren door drama's en problemen. Ons onderbewuste voelt zich dan kennelijk geroepen de krachtige positie van vreugde, vrede en vrijheid te verlaten en de aandacht te verleggen. "Er dreigt gevaar, opletten, ingrijpen, oordelen, controle, eisen stellen, in kaart brengen," zal het ego zeggen. Of misschien wel: Risicoanalyse, noodscenario, reddingsplan, beleidsplan, rampenplan, code oranje!

Denk aan de Buddha, die altijd glimlacht en "okee" zegt tegen alles wat is. Hij trekt zich niets persoonlijk aan, laat zich niet gek maken, blijft altijd kalm en ziet de humor van het spel. En juist dan kan niets je bedreigen.

Je innerlijke vreugde, vrede en vrijheid is de beste bescherming tegen alles, want het heeft geen enkele bescherming nodig. Het is. Het is zoals het is. De zee. Het golfje dat aanspoelt... slechts één voetje opzij.

De piloot

"Ik wilde altijd piloot worden, maar het is niet gelukt."

Wouw, ik ruik een verhaal! Dus ondanks dat ik even in de ontspanningsmodus zou blijven, gaat mijn automatische piloot meteen vragen stellen. Ja, als kind droomde hij er al van om piloot te zijn. Hij was er heel lang mee bezig geweest, had dure opleidingen gedaan, maar was twee keer afgewezen. Op het punt van 'coördinatie' - ik weet niet zoveel van van vliegen, dus ik heb geen idee wat dat betekent. Maar hij is nu dus zoekend, in het leven, in zichzelf. Ondertussen heeft hij ook hotelschool gedaan en fysiotherapie. Maar in z'n baan als fysiotherapeut werd hij niet erg gelukkig, dat had vooral met het systeem en alle rompslomp eromheen te maken. Dus nu werkt hij fulltime in een sjieke sauna, waar vind je zo'n gekwalificeerde masseur? En hij doet dat wel met plezier. Ondertussen leest hij Eckhart Tolle, leven in het nu, waar hij veel aan heeft. "Geen beslissingen nemen vanuit angst," heeft hij daarvan geleerd en vooral niet gefrustreerd zijn in wat je doet. Leven in het nu, dat betekent tevreden zijn met hoe het nu is.
"Ik begrijp het niet," zeg ik. "Want als je zo duidelijk voor ogen hebt wat je wilt en je blijft gericht op je doel, dan beweegt alles daarnaartoe. En jij hebt zo'n duidelijk omlijnd beeld van wat je wilt. Hoe kan dat nou?" Ik vraag of hij wel eens van gedachtenkracht heeft gehoord en begin hem ook te vertellen wat ik weet. "Misschien komt het op een andere manier naar je toe, nu je loslaat. Net als mensen die zwanger willen worden en alle mogelijke moeite doen, maar als ze het opgeven, dan opeens gebeurt het."
Hij is 31 en ja, hij kijkt nog steeds naar manieren om toch de lucht in te gaan. Misschien als stewart. Maar veel mensen zeiden dat dat niet zo'n goed idee was. Z'n ouders vooral, bleek later. "Aha. Laat je niet door anderen van de wijs brengen. Dat zou je les wel eens kunnen zijn. Dat je je eigen koers volgt en je niet laat afleiden door de meningen van anderen. Dat je je teveel laat beïnvloeden."
Ja, dat was het inderdaad. Tegenwoordig was hij aan het mediteren en toen ik hem vertelde dat je van daaruit goed je innerlijke stem kon horen, antwoorden op vragen kon krijgen, vertelde hij dat hij dat een keer had gedaan. Iemand had hem uitgenodigd voor een bijeenkomst en ze deden een oefening waarbij je met een sleuteltje je antwoord uit het water viste (meditatief dus) en daarbij kwam bij hem op: "Volg je hart en laat je niet beïnvloeden door anderen."

Wat een prachtige symboliek: Als je wilt vliegen....

"En ben je je daar nu van aan het losmaken?" Hij zei van wel. "Ik denk dat je als piloot ook juist heel sterk je eigen koers moet 'varen' en je niet van de wijs moet laten brengen door anderen. Misschien haal je je 'coördinatie' opeens wel als je dit geleerd heb!"

Creatief wegen blijven zoeken, doorgaan, je doel voor ogen blijven houden, dat vooral leuk vinden en niet gefrustreerd raken, het hele universum beweegt met je mee. Als deze jongen straks piloot is, weet hij wat het waard is, heeft hij onderweg veel geestelijke rijkdom verzameld en is hij een mooier en sterker mens geworden. Vliegen staat voor vrijheid.

Als je wat wilt, laat je dan niet tegenhouden door anderen. Volg je eigen koers! Hoe hoger je wilt vliegen, hoe meer je moet kunnen loslaten.

Richards Vrijheid

Jaren geleden, in 1996, maakte ik mijn eerste echte eigen documentaire. Die heette: Richards Vrijheid. Richard zat in de gevangenis toen ik hem leerde kennen. Iemand die als vrijwilliger mensen in de gevangenis bezoekt, had me op hem geattendeerd. Omdat zij ervan overtuigd was dat veel mensen het echt anders wilden, hun leven wilden beteren, een nieuwe start wilden maken, maar dat werd vaak niet zo gezien en door allerlei bureaucratie bemoeilijkt. Dan was er bijvoorbeeld werk, woonruimte en begeleiding geregeld voor ze vanaf de datum dat ze vrij zouden komen, maar werden ze opeens twee weken te vroeg vrijgelaten. Dan is het wel erg makkelijk om weer te vervallen in de oude gewoonten, het oude circuit, want je komt meteen weer op straat terecht.

Hoe symbolisch dat de film begon in de gevangenis, bedenk ik me nu. Want hoeveel mensen zitten er niet figuurlijk in de gevangenis? En zie daar maar eens uit te komen. En als je dan vrij komt, wat dan? Je komt al snel in dezelfde oude patronen terecht. Je komt dezelfde mensen weer tegen. Richard ook, we waren nog niet op het station of een paar jongens probeerden hem al over te halen met hun mee te gaan. Zijn onzekerheid was groot op dat moment, maar hij wist wel dat hij dat niet meer wilde. Zie je maar eens te weren tegen de druk van buitenaf als je nog niet weet wat je te wachten staat en wat je nieuwe pad zal zijn. Het werd een spannende film, ook om te maken. We wisten niet hoe het zou aflopen. Maar Richard had een duidelijke keus gemaakt en hoe lastig het ook was, hij zette door. En het is hem gelukt. Nu heeft hij een eigen bedrijf waar hij trots op is, hij heeft z'n leven weer opgebouwd. Dat had geen hulpverlener ooit verwacht.

Hij is heus niet de enige met een successtory, maar als je eenmaal het verleden achter je hebt gelaten, heb je het er niet meer over. Hij wilde zelfs de film niet meer terugzien! Dat was een kracht. Niet achterom kijken, maar vooruit. Hij kreeg wel veel fanmail na de uitzending, natuurlijk groeide hij van de positieve reacties, maar waar hij niets van moest hebben was van de softies, die hem als een soort 'zielig en dapper' benaderden. Ik kreeg ook boze post, want ik had vragen gesteld die hem - volgens de schrijfster - niet positief stimuleerden. Haha, ze moest eens weten. Ik zag het als compliment, kennelijk was het in de film niet merkbaar hoe groot mijn betrokkenheid juist was.
 
Hoe het was geweest als wij hem niet ruim een jaar gevolgd waren met camera en al - vrijwel dagelijks was ik op de hoogte, ik gaf hem telefoonkaarten, zo kon hij z'n verhaal kwijt en ik wist wanneer er weer een filmmoment was - dat durf ik niet te zeggen. Grote kans dat het heel anders was gelopen, want op een paar cruciale momenten heb ik ingegrepen als het fout dreigde te gaan. Dat wist die mevrouw van die brief niet. Dat was ook 'not-done' in de journalistiek. Maar ik dacht bij mezelf: Als iemand verzuipt, ga je hem dan redden of ga je filmen dat-ie verzuipt?

Nu denk ik hieraan terug, omdat ik weer zo'n soort verhaal ga maken. Het lijkt er een beetje op. En mijn worsteling - mijn eeuwige levensles - komt ook terug en wordt me helder. Je kunt mensen helpen, maar ze zullen het wel zelf moeten doen, zelf een duidelijke keuze moeten maken. Je kunt iemand die verzuipt een hand aanreiken, maar ze moeten die hand wel aan willen pakken. Richard had een hele duidelijke keuze gemaakt. Hij vertelde dat hij in de gevangenis eens naar z'n handen keek en dacht: "Ze kunnen me alles afpakken, maar niet wat ik met mijn handen kan." Wouw! Als je zoiets beseft, kun je weer op gaan bouwen. Dan ben je niet al je eigenwaarde kwijtgeraakt.

En opeens begrijp ik dat dit verhaal van vandaag te maken heeft met het verhaal (de blog) van gisteren. Als jij "JA" zegt tegen jezelf en tegen je eigen leven en als je werkelijk het beste uit jezelf wilt halen, als je dat echt meent, dan komt alles op je pad wat daaraan bijdraagt. Je 'wens' wordt gehoord door het universum, of door 'God'. Ik kwam niet voor niets op het juiste moment 'invliegen', kreeg meteen groen licht om de film te maken en het aantal draaidagen werd al snel verdubbeld omdat dat nodig was, evenals de uitzendtijd en ik maakte een film zoals ik hem wilde maken: Een proces volgen, van dichtbij. Met een goeie afloop natuurlijk, maar dat wist je nog niet. Dat is een weg met obstakels, testcases. Dat zag je in de film. En je hield je hart vast.

Ik ben trots op Richard dat hij het gered heeft en nu sterk en stevig op eigen benen staat. Voor mijn gevoel was het een kind uit mijn vorige leven, waar ik nog niet mee klaar was. En nu is hij volwassen en redt zich wel. Daar maak ik me geen zorgen over. Hij heeft meer kracht dan wie dan ook, omdat hij geleerd heeft te overleven. Geleerd heeft om z'n intuïtie te volgen. Geleerd heeft wat het allemaal waard is, maar tegelijkertijd hecht hij zich nergens aan. Hij is alles kwijt geweest en weet wat werkelijk waarde heeft en daar is hij dankbaar voor.

En nu ga ik weer zo'n spannend verhaal instappen. Met dat verschil dat mijn journalistieke vorm "vrijer" is geworden. Ook de interactie mag gezien worden, ook het proces op de achtergrond is interessant. Want het is een tijd waarin we onszelf niet meer helemaal weg hoeven te cijferen. We hoeven onszelf niet op de borst te kloppen ofzo, maar we mogen wel tevoorschijn komen. Zijn wie we zijn. Bovendien is het zo dat elk verhaal ook ons eigen verhaal vertelt en we dat niet helemaal los hoeven te koppelen. Net als hulpverleners, het is arrogant als je denkt dat die ander een probleem heeft en jij niet. Dat er ongelijkheid is. Ook dat is de eenheid. En in wezen zijn we allemaal bezig ons te bevrijden uit gevangenissen, die we zelf gebouwd hebben.

En zo vallen alle puzzelstukjes in elkaar...

Wat God wil...

Er wordt voor ons gezorgd. Ja. Zeker. Daar mag je van uitgaan. Maar het betekent niet dat je zelf niks hoeft te doen. We 'moeten' zelf ook stappen zetten en voor onszelf zorgen. Het gaat niet allemaal vanzelf. Je kunt in een wanhopige situatie wel bidden en smeken om hulp en die is er ook, maar er zit in die situatie ook altijd een uitdaging voor jezelf, een uitnodiging om bepaalde stappen te zetten, iets eens anders aan te pakken, een duidelijke keuze te maken. En vooral om jezelf te waarderen. God (zo noem ik 'het' maar even voor het gemak, maar wat je daaronder verstaat moet je natuurlijk zelf weten) wil liever dat je leert om voor jezelf op te komen en duidelijke keuzes te maken in wat goed is voor jou en voor je eigenwaarde dan dat je je opoffert en vanuit afhankelijkheid of angst maar van alles accepteert en laat gebeuren. Dat denk ik echt: God wil dat wij onze eigenwaarde zien, dat wij gaan inzien dat wij niet 'minder' zijn dan anderen, dat wij een zijn met God. En dus ook niet afhankelijk van hem - of haar. Daarom krijgen we precies wat we willen, als we onszelf te laag inschatten en niet beseffen wie we zijn en welke mogelijkheden we hebben, hoe kan hij - of zij - het dan bieden? We pakken het niet aan. Dus zit er niks anders op dan ons te geven waar we om vragen. Ook kunnen ons andere mogelijkheden getoond worden, maar we zullen er wel zelf voor moeten kiezen. Als we daar slordig mee omgaan en kansen laten liggen, dan zal hij/zij je dat niet kwalijk nemen, want ook dat mag je zelf weten. Maar het wil niet zeggen dater geen andere mogelijkheden zijn.
God laat je denken en keuzes maken vanuit angst, zolang je dat wil, maar dat is niet wat hij (zij) aanbiedt. Hij (zij) zal je altijd ook de andere kant laten zien en je lef belonen als je niet vanuit angst handelt. Als je jezelf trouw blijft, door eerlijk te zijn naar jezelf en goed voor jezelf te zorgen, krijg je alle steun. Je eigen gevoel vertelt je de waarheid, je krijgt inzichten op thema's, waar je om vraagt en je wordt geholpen en ondersteund om te groeien.

Met vertrouwen is het net als met zwangerschap, lees ik ergens. Interessante vergelijking. Maar helemaal waar. Je kunt niet een beetje zwanger zijn. Je vertrouwt, je hebt vertrouwen of niet. En ja, misschien wil God wel dat we hem (of haar) vertrouwen, maar hij (zij) wil vooral dat we onszelf vertrouwen! Want als wij een zijn met God, waarom zouden we dan hem (haar) wel vertrouwen en onszelf niet? Pas als we onszelf vertrouwen, hebben we het goed begrepen. Dat we één zijn, dat hij/zij juist één is met ons. Als je smeekt: "God, alsjeblieft, los dit op voor mij," dan ontken je daarmee je eigen mogelijkheden. Je maakt jezelf kleiner dan je in wezen bent. En dan zal hij (zij) je laten zien welke mogelijkheden jij zelf hebt om het op te lossen. Hij (zij) zal je de kracht geven, het vertrouwen in jezelf. Daar kan je op vertrouwen! En niet een beetje... of wel of niet. Aan jou de keus.

Een schone, witte pagina

Haha, ik heb een nieuw maatje en dat is... de camera! Moentje en Bliss zijn er inmiddels al aan gewend. Ook aan het poseren trouwens. Natuurlijk, de camera is altijd m'n maatje al, net als mijn pen. 't Zou me niet verbazen als er al een pen in mijn wieg lag of misschien een boek of papier. Een blank en leeg wit papier, het verhaal kan gaan beginnen. Zo worden we allemaal geboren. Ik hou van blanke, lege pagina's. Ik hou van de uitnodiging die ze in zich dragen om verhalen te beginnen. Ik hou van nieuwe hoofdstukken, ook in het leven. Natuurlijk zijn ze altijd een vervolg op een vorig hoofdstuk. Net als het leven een vervolg is op een vorig leven. Maar met geheel nieuwe mogelijkheden, nieuwe kansen, nieuwe omstandigheden.
Ik hou niet zo van het afronden en afsluiten, geloof ik. Daar ben ik minder goed in. Ik ben het aan het leren. Het creëren wil ook vormen krijgen, het gaat eeuwig door, als een lotusbloem die maar blijft bloeien, steeds nieuwe bloembladeren komen vanuit het hart tevoorschijn en de oude verdwijnen gewoon. "Het" in afgeronden vormen gieten, een verhaaltje, een filmpje, een blogje, een schilderijtje. Natuurlijk kan dat. Waarom niet? Bovendien, het ene afronden betekent dat je weer aan het volgende kan beginnen. Je hebt weer een nieuwe witte bladzijde, die opnieuw alle mogelijkheden biedt. En dat is een feest, als alle mogelijkheden weer open liggen.

In oktober ben ik gaan filmen. Nou, hoewel ik..., goede vriend Jan uit België begon mij te filmen. Omdat hij niet om de hoek woont, ben ik daar zelf mee verder gegaan. De volgende dag al had ik antwoorden op vragen die hij had gesteld. Maar er kwam nog meer. En sindsdien zet ik bij tijd en wijle de camera aan om iets te vertellen. En o, wat is dat interessant. Voor mezelf in elk geval. Verhelderend, om in gesprek te zijn met jezelf. Ik praat tegen de camera en vertel verhalen, leg van alles uit en hoor mezelf - nu ik bandjes aan het inladen ben - met wijsheden komen, waarvan ik denk: Sjonge, interessant. Waar haal je het vandaan? En ik hoor mezelf van alles uitleggen, terwijl ik tegen de camera zeg: "Snap je?" Die camera steekt een hoop op.... ;) Haha. Wat ga ik ermee doen? Ik heb geen idee! Ik volg een proces dat ergens naartoe zal leiden. Maar waarnaartoe? We zullen het zien.

Er zit ook een mooie healingmeditatie bij, in channelingsvorm. Het zou kunnen dat anderen daar ook wat aan hebben. Maar het is niet iets wat ik zomaar openbaar ga maken. Ik zou het jullie aan kunnen bieden natuurlijk. Als je denkt dat je er wat aan zou kunnen hebben, mag je het me laten weten. Ik kan het per WeTransfer sturen. Maar niet helemaal voor niets. Ik vraag een vrijwillige bijdrage. Want ik moet het dan wel even gaan monteren. Ofwel in een vorm gieten... Maar ik beloof je: Je hebt na afloop weer een mooie, witte, schone bladzij, opgeschoond en vol nieuwe mogelijkheden! ;)

Mocht je geïnteresseerd zijn, mail me maar!

Stop en love yourself first.

"If difficult circumstances arise, don't walk away but grab all your love together and move on." Amma.

Dat is mooi, dat 'grab all your love together', want vaak gaan we door en verliezen we 'de liefde' erin. De mind neemt het over als er stress of iets uitdagends aan de hand is, dat gaat bijna automatisch. En ook het weglopen is een ego-reactie. Erdoorheen gaan, met liefde. In de eerste plaats heb je zelf heel veel aan die liefde. Je blijft bij jezelf daardoor. Ik zou zeggen: Stop en love yourself first. Van daaruit kan je weer verder, want je voelt je gesteund, je voelt de verbinding met jezelf weer en die geeft vertrouwen en zekerheid in lastige situaties.

Het lichaam heeft er een handje van om stress op te slaan, om zich bepaalde situaties te herinneren en die lichamelijk te laten terugkeren als er weer dreiging in de lucht hangt. Ongemerkt worden er soms herinneringen opgeroepen die zich vertalen in vastzittende schouders, nek, knikkende knieën misschien of andere verschijnselen. Adrenaline kan ook nog een tijdje doorrazen en het moeilijk maken de spieren te ontspannen, ook al is de klus al geklaard. Wat er misschien wel gebeurt is dat de liefdesstroom, de levensstroom geblokkeerd raakt door teveel drukte en spanning en te weinig werkelijke ontspanning. De stressreactie in het lichaam knijpt die stroom dicht en belemmert de vrije doorgang. Resistance, verzet. De boel onder controle houden. Ik kom op dit idee omdat ik gisteren tijdens een Chinese massage merkte hoe mijn lichaam automatisch weerstand ging bieden - terwijl ik toch echt dacht: loslaten, ontspannen, overgave. Het blijft een kunst, de balans tussen actief en ontspannen, precies zoals de balans tussen geven en ontvangen.

Ik ken niet echt veel mensen die goed kunnen ontvangen. Wel mensen die goed kunnen geven. En ook mensen die goed kunnen vragen. Maar dat is iets heel anders, heb ik gemerkt. Eigenlijk ook een vorm van niet kunnen ontvangen. De 'vragers' weten je feilloos te vinden als 'gever' en dagen je uit je grenzen te leren stellen. Een belangrijke les. Een pijnlijke les ook, want als gever ben je geneigd je best te doen het hen naar de zin te maken, maar het is nooit goed en het is nooit genoeg. Een bodemloze put, die nooit gevuld is. Maar de gevers hebben misschien ook wel behoefte aan erkenning en waardering en zijn daarom 'gever' geworden. En ook zij krijgen het niet op die manier.

"Het is de kunst om grenzen te handhaven en duidelijk te zijn," schreef ik een vriendin, die ook nogal uitgedaagd wordt door bepaalde personen. "Misschien is dat wel een raar misverstand, dat je - om wat voor een reden dan ook - denkt tegemoet te moeten komen aan de 'eisen' en behoeften van een ander. Omdat je je verplicht voelt, omdat...? Het is ook liefde of verantwoordelijkheid nemen om dat niet altijd te doen. Sommige mensen hebben nooit genoeg en vragen heel veel, maar zijn nooit dankbaar voor wat ze krijgen. Het vragen gaat gewoon door, het is bijna een levenshouding, to 'grab', zorgen dat je te pakken krijgt wat je te pakken kan krijgen. Er is nooit vervulling. Ze zien alleen wat ze niet hebben en willen hebben. Leven met een giga gevoel van tekort. Een bodemloze put. En ze zijn je dus dankbaarder als het niet vanzelfsprekend is. Een bodemloze put is nooit gevuld. En hij kan beter gevuld worden met aandacht en liefde, want dat is het werkelijke gebrek. En het werkelijke 'niet-kunnen-ontvangen' wat er achter zit. Ik denk eerlijk gezegd dat als iemand niet liefde kan ontvangen en dus ook niet echt geven, dat 'wij' (ahum, wij als voorbeeld) onbewust geneigd zijn om ze toch tevreden te stellen, omdat we die behoefte voelen en dat graag willen oplossen, maar die behoeftes vervullen - net als bij verslaving - lost niks op. Je kunt iemand alles geven, maar de 'honger' blijft. Het is echt een soort 'verslaafd' gedrag. Je zoekt iets buiten jezelf om iets te bevredigen, maar het lukt niet. Werkelijke aandacht en het werkelijk gezien en gehoord worden, dat zijn ze niet gewend. Daar kunnen ze ook moeilijk mee omgaan. En dat vragen, bijna eisen, in elk geval 'uitproberen'' is dan een vorm van het 'onder controle houden' geworden. Ze weten niet hoe ze op een andere manier liefde moeten delen en geven, dus gaat het in die vorm. Het materiële als testcase gebruiken.
White Bull zei eens tegen me zei over iemand: Het was de enige manier om te 'mergen', te 'mengen', te verbinden. Achteraf bezien had ik dat beter anders kunnen aanpakken. Echt helpen is iemand echt aandacht geven en luisteren en begrijpen en de goeie vragen stellen en het juiste advies op het juiste moment geven. Wat makkelijker wordt geaccepteerd als ze weten dat jij ze echt 'ziet' en 'hoort' en om ze geeft. Dat is doodeng, want dat zijn ze niet gewend. Dus in plaats van vechten met al die ego-behoeften van iemand, is het de kunst om geen gehoor te geven aan die ego-behoeften. Om dat te negeren en om je daardoor niet te laten misleiden. In mijn lijf levert dat spanning op, de herinnering... maar ook de waarschuwing. En dan komt de Amma-opmerking mooi van pas: Grab all your love... daar heb je meer aan. Werkelijke aandacht, werkelijk zien wie iemand is, daarmee communiceren. Als dat kan. Dat kan niet altijd en dan is het een kwestie van laten. Loslaten. Door schade en schande leert men. En het geleerde mogen we in de praktijk brengen. Stop en love yourself first! En van daaruit kan je zelf ook beter ontvangen. Dan komt er meer evenwicht en balans in het geven en ontvangen. Want, ja ja, als je zo'n gever bent, is dat wat je te leren hebt. Dat je ook mag ontvangen. Ook dat vraagt vertrouwen en is misschien wel net zo eng! En zo doorbreken we de patronen, met liefde. Voor onszelf. Echt waar, eerst voor jezelf. Dat mag. Het is zelfs goed voor je!

Kaartjes trekken

Heb je wel eens dat je twijfelt, zal ik dit of dat... en dat je dan muntjes gooit of een kaart trekt? Of zoekt naar de juiste aanwijzingen? En ja, het is frappant hoe je altijd precies de goeie kaart trekt. Zomaar een boek openslaan kan ook en dat waar je oog op valt, daarin vind je het antwoord. Sla eens drie boeken open en neem de proef op de som. Het is leuk om te combineren en soms vertelt de volgorde ook wat. Het kan zeker heel handig en voedend zijn om op die manier antwoorden te vinden. Het is sowieso voedend, verrijkend en goed om jezelf bij de les te houden om bepaalde boeken te lezen. Ook als je bijvoorbeeld al weet dat het leven is wat jij ervan maakt, dat het in alle opzichten beter voor je is om te kijken wat er wel is in plaats van te focussen op wat er niet is. Je hebt er discipline voor nodig en het blijft opletten. De mind de baas blijven, gedachten in de gaten houden en waar nodig bijsturen, jezelf op het 'goede' spoor houden vraagt onderhoud. En wat is het 'goede' spoor? Het spoor waar je je goed bij voelt, waarbij je ruimte voelt, enthousiasme, plezier, voldoening, vertrouwen, levenslust en levenskracht. Er ligt altijd wel iets op de loer om je daar uit te halen, maar dat hoeft niet. Het is frappant hoe het sabotagesysteem altijd juist de kop op steekt als het goed gaat, als je stappen zet, als je sprongen maakt. Zo werkt het (het ego) en dat is precies wat je de baas mag worden. Zie dat het de angst is die je probeert terug te trekken en aan het twijfelen probeert te krijgen met z'n ge-ja-maar. Je verruimt jezelf door angsten te overwinnen en in te zien welke overtuigingen daaruit voortkomen.
Op dat punt van twijfel zoeken mensen het graag in kaarten of andere aanwijzingen. Met een beetje pech word je angst bevestigt en met een beetje geluk word je moed gestimuleert. En dat is iets wat je zelf ook kan. Je kunt kiezen. Angst is altijd wat je tegenhoudt en het is prima om die angst onder ogen te zien, maar je hoeft je er niet door te laten leiden. (Ik heb zo'n gevoel dat ik deze zin al vaker heb geschreven. Maar het is iets waar je niet vaak genoeg aan herinnert kan worden.) Je hoeft geen kaart te trekken, je kunt jezelf simpelweg afvragen: Wat geeft mij de meeste vrijheid, wat geeft het meeste ruimte om mezelf te zijn en te genieten? Wat biedt verruiming? Dat is het antwoord. Altijd. Dat kan niet anders, want het is niet de bedoeling dat we vast blijven zitten, vast blijven houden, er is geen 'moeten'. Dat zijn vaak de vragen die mensen hebben: "Moet ik....?" Nee, je moet niks. Wie zou moeten bepalen dat jij iets moet? Denk je dat er iemand is - een God misschien - die vindt dat jij iets moet? Of iets moet bereiken? Of zijn er andere mensen die dat bepalen voor je? Er moet helemaal niks, je bepaalt het zelf en dat mag. Je bent vrij. Je kunt kiezen.
Laatst was er iemand bij me op bezoek die met de overtuiging leefde dat alles al bepaald is, dat het toch zo loopt zoals het loopt. "In dat geval hoef je je er dus ook niet druk over te maken," lachte ik. "Dan merk je het wel." Dat kan ook. Maar we hebben een vrije wil en dat betekent toch dat we zelf keuzes kunnen maken. Vaak gebruiken we die vrije wil om onszelf tegen te houden en in te perken, om ergens aan vast te houden, maar we kunnen ook zeggen: laat het leven maar stromen, laat het maar komen. Ik vertrouw erop dat het goed is. En dan nog 'moet' je niks, het komt alleen allemaal 'vanzelf' naar je toe! Je geeft het de kans en de gelegenheid om te bewegen. Vrijheid maakt dat mogelijk en angst houdt dat tegen. Ik trok - voor de grap - een kaart voor haar: "Je hebt deze situatie zelf aangetrokken." De spirituele weg van de aantrekkingskracht. "Je hebt bepaalde personen of situaties zelf aangetrokken omdat ze een spiegel zijn van je gedachten, emoties en overtuigingen. Op dezelfde manier verdwijnen mensen en situaties nu uit je leven die je vroeger aantrekkelijk vond, omdat je op een ander punt bent op je spirituele pad. Als je wilt veranderen wie en wat je aantrekt, hou dan meer vast aan positieve, liefdevolle en vreugdevolle gedachten."
Wie ook een kaartje wil, moet het maar zeggen! O nee..., mag het zeggen! ;)

Bereidheid

Het zal jullie vast niet verwonderen, maar uit onderzoek blijkt dat eenderde van de mensen de tv of radio regelmatig uitzet, omdat ze genoeg hebben van 'slecht nieuws'. De helft van de mensen zegt bovendien wel eens neerslachtig te worden van het nieuws. Daar hebben we natuurlijk geen onderzoek voor nodig, maar als iets uit onderzoek blijkt, is het opeens officieel vastgesteld en heeft het behalve nieuwswaarde ook effect.
Wat ook wel eens uit onderzoek is gebleken is dat depressie volksziekte nummer 1 is. Het zou mij niet verbazen als dat ook iets te maken had met al dat slechte nieuws. Gisteren heb ik ook een programma, een documentaire nog wel, uitgezet, het ging over depressieve mensen die als laatste redmiddel electroshocks kregen, ik kon er niet naar kijken. Ondertussen vroeg ik me wel af of yoga geen positief effect zou hebben op depressie, zou dat wel eens onderzocht zijn?

Ik ben geen wetenschapper, geen officiële onderzoeker, ik kan niet met cijfers en statistieken komen, die overtuigende bewijzen leveren, maar eigenlijk ben ik wel een onderzoeker. Ik ben nieuwsgierig, wil van alles weten, probeer het zelf uit als het me interessant lijkt en ontdek een heleboel. Mijn belangrijkste bron van informatie ben ikzelf. Nou ja zelf, ik vraag me iets af en ik 'hoor' de antwoorden, krijg inzichten, ideeën, maar de grootste ontdekking is eigenlijk dat je zelf aan het stuur staat. Je kunt alles 'bestellen' als het ware. Dat is wereldschokkend nieuws, maar ja, waar zijn de cijfers en de bewijzen?

Als ik een neerslachtige bui heb of er is iets of ik voel me niet lekker of ik kan iets niet oplossen, dan vraag ik het. Ik bestel het. Inzicht, een oplossing, een idee, een aanwijzing, hulp, een doorbraak of, wat ook kan: Vragen wat je les is in een bepaalde situatie. En, wat ik weet, het enige dat het van jou vraagt is: bereidheid. Ik zou het dolgraag tegen al die depressieve mensen willen zeggen: Vraag hulp, vraag een oplossing, wees bereid. Je hoeft zelf maar een stap te zetten, dat is de bereidheid. Kom op, laat je verhaal los en zet een stap. De rest zal volgen, als je 'ja' zegt tegen oplossingen.

In het hele kleine stukje wat ik zag van deze documentaire zag ik een mevrouw die gevraagd werd naar het ergste en naar het leukste in haar leven. De tweede vraag hoorde ze niet, ze ging door over dat ergste, iets van 20 jaar geleden, waar ze nog steeds depressief van was. Op zulke momenten haak ik dus af. Depressie is, volgens mijn ongefundeerde 'weten', onderdrukking. Onderdrukking van het ware zelf, van het leven, wat er mist is de levensstroom, de levensenergie, de levenskracht, die vreugde brengt en liefde is. Onderdrukking van de liefde in jezelf, voor jezelf? Dat zou zomaar kunnen. Het nare is dat als je niet weet of ontdekt hebt dat je niet dat bent, dat je niet al die gedachten bent, dat je niet die narigheid bent, dat je dan ook niet weet hoe je eruit kan komen. Toch, het lukte Eckhart Tolle ook. The wound is where the light gets in. Opeens was er een inzicht. 'Wie is de ik die zegt dat ik niet langer met mezelf kan leven? Zijn er dan twee?' Dat was zijn ontwaking en vanaf dat moment veranderde zijn leven. Nu is het een man vol humor en wijsheid, die anderen inspireert en laat voelen dat er een hogere waarheid is. Zodat anderen ook wakker kunnen worden.

Is dat niet mooi? Dat is misschien wel het belangrijkste: Dat we elkaar kunnen motiveren, dat we zelf het voorbeeld kunnen zijn, dat we kunnen kiezen waar we onze aandacht aan besteden en waar we onszelf - en elkaar - mee voeden. Dat is een keuze die bewust gemaakt moet worden, dat gaat niet vanzelf. Vanzelf kan je blijven hangen in negatieve gedachten en in die negatieve spiraal terecht komen. We hebben keus, we hebben vrije wil, we kunnen zeggen: Ik ben bereid. Er is niemand die je iets aandoet, er is juist heel veel hulp en ondersteuning. Er is innerlijke steun. Luister naar je echte innerlijke stem. Die bijvoorbeeld zegt: Zet die tv maar uit, ga iets leuks doen. Ga naar buiten, ga lekker wandelen, zorg goed voor jezelf. Er is zo'n mooi gezegd: Als je een stap zet naar God, zet God 100 stappen naar jou. Of je dat nou God noemt of niet, dat maakt niet uit, zet die ene stap en grijp je kansen... Het word je zo makkelijk mogelijk gemaakt, als je bereid bent. Ook dat kan je vragen trouwens: De makkelijkste weg voor jou. Dan hoef je alleen maar bereid te zijn hem op te gaan.

Confrontaties aangaan

"Je hoeft geen ego's te voeden," zei ik gisteren tegen iemand. Als ik zo om me heen kijk waar mensen zoal tegenaan lopen, krijg ik sterk het gevoel dat we duidelijker en krachtiger mogen gaan staan voor onze eigen waarheid in plaats van ons gedeisd te houden en alles maar te accepteren van de ego's om ons heen. Het is ook ego om jezelf weg te cijferen, het is ook ego om jezelf te onderschatten en onder de voet te laten lopen. Het is ook ego om te twijfelen aan jezelf en je eigen mogelijkheden.

Ik denk dat er nog een diepe angst heerst - uit vroeger tijden - om voorzichtig te zijn met onze eigen waarheid. Ik denk dat er in het collectief bewustzijn nog een sterke herinnering actief is aan tijden dat je kop erafgehakt werd of je op de brandstapel terecht kwam als je durfde de waarheid te zeggen, als je het lef had om op te staan en voor je rechten of die van anderen op te komen. Kan je dat ook voelen op het moment dat je dit leest? Doe dan meteen even mee om hier doorheen te komen: Adem diep en adem het ruim, adem dwars door die angst heen.

Het is niet voor niets dat dit thema nu speelt, zie het wereldnieuws. Op het moment dat je het ook in jezelf kunt herkennen, voelen, heb je de gelegenheid er iets aan te doen. En als we dat gezamenlijk doen, brengen we hier nu iets naar het licht dat heel graag wil genezen.

Je kent het misschien wel, mensen die niet gewend zijn op te komen voor zichzelf, doen dat vaak nogal - laten we zeggen - klungelig. Niet zo erg overtuigend. Het vervelende is dat daar dan weer makkelijk overheen gewalst wordt. Dat komt omdat ze zich niet zeker voelen en ergens misschien het gevoel hebben dat dat niet mag, waardoor zo'n poging jammerlijk mislukt. Je moet dan wel echt heel boos zijn om tekeer te gaan. Maar dat is ook niet wat we beogen. Boosheid is niet de weg. Misschien zit daar namelijk ook nog wel een flinke dosis angst achter.

Blijf ten alle tijden kalm en redelijk. Hou je aan de feiten en maak er geen drama's van. Haal er geen sentimentele argumenten bij, leg niet je eigen lading pijn of verdriet of frustratie bij een ander neer. Wees duidelijk, zeg wat je wil zeggen en vul ook vooral niet in voor de ander. Handel vanuit vertrouwen, hou goed voor ogen wat je wenst. Maar werk vooral aan het oplossen van je eigen angst. Want waar angst plaats maakt voor vertrouwen, komt kracht.

Voor de vrede in onszelf en de vrede in de wereld is het niet zo dat we confrontaties maar uit de weg moeten gaan. Die zogenaamde 'lieve vrede' is dan meer een tapijt waaronder van alles geschoven ligt en dat loopt niet lekker. Echt opruimen is situaties durven aan te kijken, weten dat je ze aan kunt, angsten overwinnen, vertrouwen opbouwen en weten dat het algemene belang ermee gediend is. Want er is altijd een algemeen belang en als het goed is, staat dat belang boven ieders eigen belang. Het is een gezamenlijk belang. En het is ook van belang voor die ander als jij niet rondloopt met wrok, haat, angst of frustratie. Uiteindelijk is iedereen daarbij gebaat.

Voorbestemd?

Niks gebeurt voor niks, mensen komen niet zomaar op je pad, alles heeft een reden. Ja, dat denk ik ook. Toch kunnen we ons soms flink vergissen, als we zo gaan denken. 'Het is voorbestemd, dus...' Iemand stuurt me een bericht, waarin staat dat je om bepaald karma uit te werken bepaalde mensen 'voorbestemd' tegenkomt en daarin staat ook: "Vanwege jullie vrije wil, mogen jullie een kans afwijzen die beoogd werd om jouw noodzakelijke ervaringen te brengen, maar wanneer het belangrijk voor je evolutie is mag je er zeker van zijn dat het weer naar boven mag komen." En daarom denkt hij nu dat hij 'erdoorheen' moet zien te komen met deze persoon, die last heeft van verlatingsangst. Oei, hier rinkelt een alarmbelletje... Ik raad hem het boek over codependency aan van collega-blogger Peter de Kock

Leef je eigen leven, is mijn advies. Als je je eigen leven leeft, je eigen pad volgt, je eigen doelen nastreeft, je eigen zielsbestemming volgt, dan blijkt vanzelf wie daarbij passen en de les kan soms ook wel eens zijn dat je daarvoor durft te kiezen, ook al vindt een ander dat niet leuk. Veel mensen leven zo het leven van anderen dat ze vergeten wat hun eigen pad is. Of dat niet zien. Het kan een goed excuus zijn om niet aan jezelf toe te komen, je zo intensief bezig houden met anderen. Ook dat kan de les zijn die anderen je komen bezorgen.

Of het nu over relaties gaat, over geld of over gezondheid, we vinden het niet door daarop te focussen, dat te zoeken, na te streven of ons daar blind op te staren, want het komt vanzelf als jij lekker in je vel zit en jezelf bent, doet wat je te doen hebt en stevig in je eigen stroom staat. Als we iemand zoeken, iets zoeken, zoeken we buiten onszelf wat in onszelf te vinden is. We denken dat het ons aan iets ontbreekt, maar wat er werkelijk ontbreekt is dat we in onze eigen kracht staan. Het inzicht dat we een zijn met het Goddelijke en van daaruit alles kunnen scheppen, vreugdevol kunnen leven en niks tekort hoeven te komen - en dus ook niks hoeven te eisen van anderen, dat is het geheim. Zorg dat je je goed voelt. Doe waar je je goed bij voelt. Je ziel laat je dat altijd heel duidelijk weten. Twijfelen aan jezelf voelt niet goed. Je gevangen voelen ergens in voelt ook niet goed.

Als ik denk in tekort, denk dat er een tekort is, dan doe ik mezelf tekort. Je wilt je vrij voelen om te zijn wie je bent, of niet? Dat hoef je geen bindingsangst te noemen, zoals deze persoon deed. Als je een goeie relatie met jezelf hebt, hoef je helemaal geen angst te hebben. Niet om je te binden en niet om verlaten te worden. Raar begrip eigenlijk, bindingsangst. Want waar ben je dan bang voor? Om jezelf kwijt te raken in de verbinding? Om jezelf in de steek te laten ten behoeve van een ander? Om je vrijheid kwijt te raken? Blijf jezelf trouw, juist in verbinding. Je hoeft jezelf niet te verliezen, dat kan niet de bedoeling zijn. De belangrijkste relatie is de relatie met jezelf.

En de graadmeter voor gezonde relaties met anderen is of je je er goed bij voelt, of het leuk is, of je plezier hebt en of een relatie ongedwongen, evenwichtig en gelijkwaardig is. Of je helemaal jezelf kan zijn. Het is gezond als je elkaar stimuleert en het beste in elkaar boven haalt, maar vooral als je de ander daarin vrijheid gunt. Elkaar willen bezitten, opeisen, bekritiseren en jalouzie bijvoorbeeld getuigen meer van eigenbelang, angst en ego dan van liefde, zou ik zeggen. En ik vermoed dat het een waanidee is dat iemand jouw bestemming is. Dat ben je namelijk zelf. Net als de enige die jou gelukkig kan maken. Als je gelukkig bent met jezelf, volgt de rest vanzelf.