Bespiegelingen

We zijn verhuisd!

Welkom op de nieuwe site van Happy View!

Hier vind je de BESPIEGELINGEN voortaan....

Zonder angst

Een prachtig bericht zie ik voorbij komen. Van Swami Satchidananda:

"It is not possible for others to take advantage of one who serves selflessly. It could appear that way at times. But even if others seem to be taking advantage of you, that is to your advantage, because you are acting with a pure heart. You are doing whatever you can do to serve selflessly. Leave the rest to God, and do not worry about what others may think or interpret. The mere satisfaction of having done what you can do is enough. Otherwise you are looking for the results of your actions; that transforms them into selfish actions. Simply do whatever you can within your capacity. Remember: The dedicated ever enjoy Supreme Peace. Therefore, live only to serve."

Korte samenvatting in mijn eigen woorden: Het is onmogelijk dat anderen misbruik van je maken als je 'dient' vanuit een puur hart, zonder eigenbelang. Laat de rest aan God over...

Het is 'de wereld' die ons bang maakt, het zijn anderen die ons 'waarschuwen' dat we moeten oppassen. Een puur hart vertrouwt en handelt zoals hij of zij het ingegeven krijgt.

Zomergasten gaf gisteravond een zeer boeiende kijk op 'angst' van psychiater en filosoof Damiaan Denys. Als psychiater is hij gespecialiseerd in het bestrijden van overdreven angstgevoelens, als filosoof weet hij dat angst hoort bij het bestaan. 'In de angst ervaren we dat we vrij zijn.'

Dat laatste is een zeer boeiende zienswijze op angst. Waar het op neerkomt is: We leven allemaal in een soort veilige cocon, ons eigen leven, huis, werk, familie, wat dan ook. Zodra we een stap daarbuiten zetten, ervaren we angst, dat hoort erbij. Dat is het moment dat we ons vrij kunnen maken. Mijn interpratatie: Angst is dus een uitnodiging om onszelf vrij te maken. In de filosofie van Denys zelfs een instrument naar de vrijheid. 

Stel je eens voor dat er geen angst zou zijn. In wat voor een wereld zouden we dan leven? Iedereen zou elkaar van dienst zijn, belangeloos, natuurlijk, waarom niet? Iedereen zou doen waar hij/zij goed in was, omdat ie dat ook leuk vindt. Iedereen zou genieten van het leven. Toch? Als er geen angst is, kun je toch puur genieten? Je zou zelfs de leeuwen en de beren op je pad liefhebben, als je geen angst had. En wat zou er gebeuren als de leeuwen en de beren merkten dat je geen angst had? Dan zouden zij ook geen angst hebben.

Het onweert. De cats zijn bang.... ik moet ze even gerust gaan stellen. Want ze begrijpen het niet. Waar dat gedonder in hun zo vreedzame, rustige wereldje vandaan komt....

Eenvoud

Lieve mensen, vanaf 1 september gaat de nieuwe website (www.happyview.info) de lucht in! Vanaf dat moment vind je mijn "blog" daar, onder de noemer 'bespiegelingen'. Misschien verandert dat automatisch een beetje de 'toon' van de berichten, dat zou kunnen. Ik ga ervan uit dat we op de website een nieuw, groter publiek bereiken en het kan zijn dat ik daar automatisch een beetje rekening mee hou. Jullie zijn inmiddels al 'gevorderden' natuurlijk, dat stel ik me zo voor als ik schrijf. Dan nog komen bepaalde inzichten steeds terug, op verschillende manieren, omdat ik zelf merk dat het geen kwaad kan dingen te blijven herhalen. Het is niet zo dat als je een keer iets ontdekt hebt of gelezen hebt, dat het dan meteen beklijft. Het gaat niet om het 'weten', maar om het toepassen, het leven. Je kunt alles gelezen hebben en weten, maar dat zegt nog niks.

Hoe pas je het toe in de praktijk, dat was ook de uitdaging bij het samenstellen van de website. De puzzel is aardig in elkaar gevallen. Het mooie is dat het 'in the end' steeds eenvoudiger wordt. Iedereen volgt in het leven z'n eigen pad, komt daarbij z'n eigen uitdagingen tegen, maakt z'n eigen keuzes en ervaart de consequenties daarvan. Al het geworstel leidt tot eenvoud.

Zo krijg je keer op keer dezelfde lessen in je leven, steeds op een iets andere manier, maar als je het opeens begrijpt en doorziet, is het simpel. Tegen bepaalde dingen zeg je 'ja' en tegen andere dingen zeg je 'nee'. Soms blijkt dat 'nee' verzet te zijn en kom je in een hele strijd terecht. Strijd is vaak een vorm van 'attachement', gehechtheid. Aan je overtuigingen, aan je angst, aan je gevoel van 'moeten' of hoe het zou moeten. Laat het eens los en zie wat er gebeurt. Bijt je niet vast. Ga op onderzoek uit in jezelf, wat is het dat je zo raakt, bang, boos of verdrietig maakt?

Het is makkelijker voor een kameel om door het oog van een naald te kruipen.... ken je die uitspraak? Ik zoek hem even op: "It is easier for a camel to go through the eye of a needle than for a rich man to enter the kingdom of God." Wat wordt hiermee bedoeld? Alle gehechtheid. Het ego. Mijn mening, mijn pijn, mijn bezit, mijn macht, mijn, mijn, mijn.... alles wat je hebt opgebouwd aan illusie over wie je bent. De 'rich man' in dit verhaal is degene die de identificatie met z'n bezit en z'n macht niet los kan laten.

Maak je geen zorgen, dat zal vanzelf gebeuren. Dat kan niet anders, want we bewegen vanzelf naar 'de nieuwe wereld' toe. Of liever: De nieuwe wereld is er al en alles wat daar niet inpast, gaat knellen. Hoe meer verzet, hoe meer attachement aan 'het oude' (of dat nou bezit is of macht of een overtuiging) hoe zwaarder, hoe meer gevecht en uiteindelijk werkt het niet meer. Geef het op, geef je ego op en je kunt zo 'the kingdom of heaven' in.

Dit gebeurt. In het klein en in het groot. Hou je daarom vooral bezig met jezelf, wat jij los te laten hebt, waar jij meer in mag ontspannen, welke angsten je zelf mag doorzien en vervangen door vertrouwen en stap uit de strijd, laat je verzet gaan. Dan wordt het eenvoudiger. 

En als je al op die weg bent, hoe zou dat anders kunnen, pas dan op dat je je niet door andermans ego laat meesleuren. Dat je niet in de drama's stapt, die proberen je aandacht te trekken. Pas op dat je je niet laat triggeren. Blijf kalm, neem waar en begrijp dat achter al die drama's, al dat ego, iets anders verscholen ligt. Kijk er doorheen, blijf in je eigen kracht staan, laat je niet omver blazen.

Samenwerking tussen mind en hart

"It all starts with the willingness to surrender to the unknown," hoor ik Gangaji zeggen in een filmpje, waarin ze de vraag beantwoordt of er een doel is. De bereidheid om je over te geven aan het onbekende. Is dat het doel? Misschien. Misschien gaat het niet om 'het doel' op zich, maar om het loslaten van het denken dat alles een doel moet hebben, dat je iets zou moeten bereiken, dat iets de bedoeling is, het loslaten van het denken, omdat je met dat denken tracht zelf te 'heersen' in plaats van je er aan over te geven. De mind en de gedachten worden 'servants', dienaren van jou. Ze volgen. Ze overheersen niet.

Het wordt vanzelf steeds gemakkelijker, op een gegeven moment is het een gewoonte dat je jezelf - in deze vorm - en je gedachten kunt waarnemen. Dan zijn ze er wel, maar ze hebben niet langer de leiding. Ze komen en gaan, je ziet ze. Wat ik soms doe is tegen 'ze' zeggen: 'nee, die kant gaan we niet op' als ze proberen mij op een spoor te krijgen van iets waar ik niet blij van word of me zorgen over zou moeten maken. Dat is wat de mind doet, conflicten veroorzaken. Niet omdat de mind dat nou 'bedacht' heeft om jou dwars te zitten. Nee, uit angst. Uit bezorgdheid. Uit onwetendheid.

Afgescheidenheid veroorzaakt angst. Angst is een illusie, een deel dat niet gezien wordt, nog niet gezien kan worden, uit onwetendheid. Omdat het niet gezien wordt, vergissen we ons, we 'denken' dat iets een probleem kan worden, dat we ons zorgen moeten maken, want we zien nog niet dat we een geheel zijn en verbonden met alles. Dat is moeilijk te begrijpen voor iemand die het nog niet zo ervaren heeft, want het is lastig in woorden uit te leggen. Daar hebben we de mind voor nodig. Als 'servant', in z'n nieuwe rol. Maar opnieuw zal 'hij' het proberen te begrijpen.

'De mind divides, the heart unites,' een mooie uitdrukking. Maar nu gaan we de mind dienstbaar maken aan het hart, 'hij' krijgt een nieuwe rol. Dat vindt 'hij' prima, don't worry. Want 'hij' kan ervan groeien. Naar een 'loving mind', verbonden met iets groters. Mind, luister, als Liefde de 'lijm' is tussen alles, alles met elkaar verbindt, dan hoef je nergens bang voor te zijn. Je hoeft alleen maar te onthouden dat je gaat samenwerken met de Liefde, het hart. Beweeg je naar het licht, in plaats van naar het donker, wat je uit gewoonte gewend bent. In het licht lost het op. In het licht lossen de verschillen op. Lost de afgescheidenheid zich op. Donker is slechts een gebrek aan licht. Je hoeft geen oplossingen te bedenken. Het is veel simpeler! Je hoeft alleen maar goed te onthouden dat je samen blijft werken met het hart. Van schrik schiet je soms uit die verbinding, maar kom snel terug!

Hoe werkt het praktisch? Dat wil de mind natuurlijk weten. Goed, we geven een voorbeeld. Er komt een gedachte doorheen piepen, die jou wijst op een gevaar, een gebrek. Iets wat je denkt dat niet goed is, dat jou schade berokkent. (Daar hebben we het slachtofferschap! Let op, stap niet in het slachtofferschap). Daarvoor wijzen we een schuldige aan. Wie kunnen we er de schuld van geven? Niet onszelf natuurlijk, we wijten het graag aan iemand anders, die ons benadeelt of in het verleden heeft benadeeld. Slachtofferschap en schuld, mooie ingrediënten voor afgescheidenheid.

Maar stel nou, mind, let goed op, want hier ga je van groeien en dat wil je... ;) stel dat die persoon - laten we hem X noemen - ook jou is. En dat het niet om hem gaat, maar om jou. Dat het hele verhaal helemaal niks met hem heeft te maken. Maar dat X een projectie is van wat jij hebt bedacht, bewust of onbewust. Het kan zijn dat hij je angst 'bemant', de rol uitvoert die jij hem hebt gegeven. Wat was de angst? Bijvoorbeeld dat hij een bedreiging vormt voor jouw veiligheid (hoezo zou je niet veilig zijn?) of voor jouw ambitie, of voor jouw ...? Wat het ook is, je geeft die persoon macht en dat is niet nodig als je 'het' begrijpt. Dat hij alleen maar iets kan zijn wat jou bedreigt als jij hem die macht geeft. Het gaat niet over hem, het gaat over jou. Het gaat over een deel van jezelf wat je niet wilt zien. Je eigen 'macht', je eigen 'kracht', je eigen licht, je eigen liefde. Je eigen grootsheid. Dat wil je niet zien. Want je geeft een ander de macht. Dus je ziet het niet. Kan je dat begrijpen?

Nee, de mind wil nog meer duidelijkheid. Okee, luister: Jij creëert! Met je angst creëer je precies iets wat je eigenlijk niet wil! Domoor. Nu kan de mind twee dingen doen, verontwaardigd opspringen en laten zien wie er de baas is of kniezend in z'n hoekje kruipen en nog meer slachtoffer uithangen. "Je bent in gevecht met jezelf! Niet met een ander. want het had net zo goed een andere ander kunnen zijn. Ga maar na, je hebt dit vaker meegemaakt met een andere ander. En de ander - is dat wel de ander? Als alles een geheel is, dan is de ander wat jij ervan maakt! Wat je zegt tegen de ander, zeg je dus eigenlijk tegen jezelf! Oei, dat is confronterend he? Wat verweet je die ander ook alweer?"

"Maar, lieve mind, laat me je gerust stellen, het goede nieuws is dat je meer kunt dan je dacht. Dat je het dus met jezelf kunt oplossen. Die ander kwam je even iets spiegelen (grappig genoeg door jezelf geprojecteerd en braaf uitgevoerd zoals jij dat onbewust creëerde) waarmee je zelf aan de slag kan. Wat is de bedreiging? Daar ligt je vergissing. Ga naar jezelf kijken. Waarom voel je je niet veilig, waarom zou je je bedreigd moeten voelen? Omdat je jezelf niet kent, erkent, omdat je macht uit handen hebt gegeven. Je hebt je vergist. Je denkt dat je met de buitenwereld moet stoeien om iets voor elkaar te krijgen. Je hoeft alleen maar in jezelf op zoek te gaan. In het hart te duiken. Breng de mind in je hart.... in het grote onbekende.... Wees bereid je over te geven aan... "

De bloeiende heide

 

Een 'heidedagje' met Piek. Piek stelde voor 'ergens aan het water tussen Utrecht en Zutphen' en ik de heide omdat die nu zo mooi in bloei staat. Dus we zochten een combinatie. Nou, die kregen we. Een beetje anders dan we hadden bedacht. Vanaf het moment dat we elkaar troffen in Ede, begon het te plenzen. Goeie reden om eerst even koffie te gaan drinken. We kwamen allerlei dappere vierdaagse lopers en fietsers tegen, gehuld in plastic - wij gingen voor aardbeiengebak. Op de buienradar zagen we een enorme waterplas precies over het gebied heen trekken waar wij waren. 'Hoe kan dat nou? Normaal hebben we altijd zon!' 

"Ik denk dat jij aan je connectie met de zon moet werken," zei Piek. "Oja? Okee..."
Dan maar naar het Kröller Möller. Zonnebloemen... overal in Otterlo zonnebloemen. Vincent van Gogh jaar. Dus keken we in het museum naar de zonnebloemen en de zon van Vincent van Gogh. Intrigerend. Dat zaaien van hem sprak me ineens erg aan. Maar ook zijn interesse in de seizoenen, het zaaien en oogsten, het licht. En de zon die steeds vaker scheen in zijn werk. Z'n schilderijen werden steeds lichter. Gezien de quotes van Van Gogh over z'n schildertechniek die erbij waren geplaatst, begon ik me af te vragen of hij wel begrepen was. Ons had het wel iets te vertellen in elk geval. Over zaaien en oogsten. 

  

Toen het weer een beetje droger was en we toch nog wat konden wandelen, kwamen we er achter: Het universum oordeelt niet! Als jij water wilt, krijg je gewoon water. We hebben er zelf om gevraagd. 'Ho maar, genoeg.' En toen werd het weer droog. Dat het manifesteren tegenwoordig zo snel gaat, concludeerden we. Wees voorzichtig met wat je zaait. Want je zal het oogsten...

We belandden in Oosterbeek. Allerlei leuke kleine zaakjes. Mensen die vanuit hun eigen passie en enthousiasme werken. Een bakker, die 6 jaar lang gestudeerd had voor verzekeringsagent, maar zodra hij het was er meteen weer mee ophield. Nu was hij gelukkig, want taarten bakken was z'n passie. Trots wees hij op z'n dikke buik.

Een piepklein vrouwtje, Tjoe, dat al vijf jaar een geweldig vegetarisch restaurantje runt: Tjoe's.  Gewoon met een wijntje erbij, niet al te streng. Dat bevalt ons wel. Alles was al gereserveerd, maar we mochten toch plaatsnemen. Het was ons aangeraden door iemand op straat. En terecht. Tjoe verzint de gerechten zelf, elke week weer nieuwe. Die hangt ze op de deur, zodat je vantevoren weet wat er die dag geserveerd wordt. Erg lekker!

Ik had twee ansichtkaarten gekocht van de zaaier en om onze 'heidedag' goed af te sluiten, stelde ik voor dat we achterop zouden schrijven wat we gingen zaaien. En dat dat dan een afspraak was met onszelf. We mochten er even over nadenken...

Aan het eind van de avond bleek dat we allebei in verschillende bewoordingen hetzelfde hadden opgeschreven: ... dat wat zich (door mij) wil manifesteren.'

Al met al een vruchtbaar dagje. Is dat niet precies de bedoeling van een heidedag? Om alle vooropgezette plannen en verwachtingen opzij te zetten en te zien wat er dan gebeurt? Dat maakt het verrassend. Er is altijd wel iets leuks te beleven. En mooi is het, de bloeiende heide. We hebben 'm gezien!

Ontspan...

Een mooi bericht van een van de lezers van deze blog (die 'bespiegelingen' gaat heten op de nieuwe website): haar man deed al drie jaar verwoede pogingen om een nieuwe baan te vinden nadat hij ontslagen was bij een reorganisatie. "Tot hij er genoeg van kreeg en vrolijke persoonlijke sollicitatiebrieven ging schrijven onder het mom "ik heb niks te verliezen!" En wat gebeurt er? Juist: hij vindt baan!"

Je kent ze vast wel, zulke voorbeelden. Mensen die jarenlang proberen kinderen te krijgen en het uiteindelijk opgeven.... en ja hoor... zwanger. Of mensen die maar blijven zoeken naar 'de ware', tot ze het opgeven... en jawel, daar staat hij of zij op de stoep. Als het niet meer 'nodig' is, komt het vanzelf naar je toe. Als de lading ervan af is, het 'moeten' en de frustratie, het gevoel van 'need' houdt juist de 'need' in stand.

Ontspan, geniet, ga ervan uit dat alles er voor je is op het juiste moment, ook nu. 

Bye bye, inner judge

Nou, dat was weer koren op de molen van de 'inner judge', de grootste vijand van de 'levensgenieter'. Hij zag z'n kans schoon mij eens even met m'n neus op de feiten te drukken. Wat er allemaal nog niet af is, wat er allemaal nog aan leuke plannen ligt te wachten, aan bandjes filmmateriaal, aan geschreven teksten, en ondertussen.... jij weer reisplannen maken? Nieuwe dingen verzinnen, nieuwe grootse plannen maken? Jij weer op stap? Beetje leuke dingen doen? Beetje lantefanteren?

O my God, de inner judge is werkelijk een grotere bedreiging voor je dan het genieten. Ik dien hem stevig van repliek, want ik heb geen zin meer in 'hem'. Ik had hem net afgeschaft met al z'n moeten.

"Hoe kun je succesvol bezig zijn als je er geen plezier in hebt? Als je er niet van geniet? Elk zaadje dat je plant heeft liefdevolle aandacht nodig, plezier nodig, om tot bloei te komen. Geen commentaar, geen negativiteit. Het water van de 'inner judge' is vervuild water, daar groeit een plantje niet van. Je houdt hem klein. Je belemmert hem in volle glorie aanwezig te zijn.

Ik zal je een ding vertellen, inner judge, levensplezier is het allerbelangrijkste. Je goed voelen is nodig om alles wat je doet met plezier te doen en goed te laten gaan. En als er eens wat is, hoef je niet meteen met je kritiek aan te komen zetten. Het is zoals het is. We gaan gewoon vrolijk verder. Ik laat me niet meer door jou bekritiseren. Er is altijd wel wat, je bent gewoon een zuurpruim, die er alleen maar op uit is mijn plezier te bederven en mijn innerlijke vrede aan te tasten! Opzouten. Het gaat prima zonder jouw commentaar.

Daarom hou ik meer can channelingen en van boodschappen uit een andere dimensie. Die zijn vrij van commentaar. Vrij van oordelen. Die moedigen juist je plezier aan, je innerlijke vrede, niet dat je zo nodig iets "moet" of "moet bereiken". Innerlijke vrede is het allerbelangrijkste. En vrijheid. Dat ook. Je bevrijden van structuren die je belemmeren, je bevrijden van negativiteit, van een negatief zelfbeeld. Kritiek en commentaar is geen zelfliefde, evenmin als al dat 'moeten'.

Het proces van creëren is een proces. Het is een groeiproces, iets ontstaat, groeit. Niet zozeer het genieten daarvan is een bedreiging, integendeel, geniet juist! Het commentaar, die 'strenge' stem, die het nooit goed genoeg vindt, die altijd iets te zeuren heeft, die begint te twijfelen, die is in staat om af te breken wat je aan het opbouwen bent.

Vind je vrede en wees blij, wees tevreden en laat je voeden. Van binnenuit. Kijk wat er wel is, in plaats van wat er nog niet is. Wees liefdevol voor jezelf, maar ook voor alles wat je doet. Heb geduld met jezelf en het proces. Ga rustig door, focus op dat wat je wilt, wat je voor ogen hebt. En laat je vooral niet uit het veld slaan. :)

Bye bye, inner judge!

Levensgenieter

Grappig, ik dacht dat ik typisch het type 'helper' was, maar dat is verleden tijd. Ik blijk inmiddels 'levensgenieter' te zijn. 'Haha, goed gedaan,' complimenteer ik mezelf met deze nieuw verworven 'status'. Ahum, pas op, het enneagram gaat over de patronen van het ego. Het gaat ervan uit dat ieder type vanuit een onbewuste drijfveer handelt en reageert. Dat las ik net in een aankondiging van Miek Pot, die in speciale weekenden met het enneagram werkt omdat het nuttig is je eigen drijfveren en ego-mechanismen te ontdekken, wil je je daar ook van bevrijden. Bevrijding, natuurlijk! Dat is de grap. Natuurlijk wil de levensgenieter dat! De valkuil van dit type? Iets beginnen is vaak leuker dan iets afmaken (maar hij/zij kan het wel) en bovendien wordt hij/zij onderweg vaak alweer afgeleid door iets nieuws. Herkenbaar! Natuurlijk is het handig om je eigen valkuilen te kennen.

Je bent overigens nooit een type, maar een combinatie. Ik heb geen grondige test gedaan, maar een snelle op internet. En daarna heb ik hier gekeken wat dan mijn drijfveren en valkuilen waren. Het lijkt me wel aardig te kloppen. Maar wil je er echt serieus mee aan de slag en meer mee doen, zou ik je toch aanraden om het iets minder vluchtig aan te pakken dan ik.

Ik, als levensgenieter, weet alweer genoeg voorlopig. ;) Ik heb natuurlijk weinig zin om me met de keerzijde van het genieten bezig te gaan houden. Laat mij maar lekker genieten! Ik concludeer en beaam wat nu mijn doel en aandachtsgebied is: Doelgericht werken, dingen afmaken... doorgaan, me niet meer steeds af laten leiden, af en toe een hobbel nemen.... maar vooral: genieten van als er iets af is!

Toch helpt het. Ik ben namelijk met de nieuwe website bezig, samen met iemand die wel van een beetje afbakenen houdt - terwijl ik het 'wil laten ontstaan...' en ik begrijp: Dan komt er nooit een einde aan. Het is nooit klaar, ik verzin steeds weer iets nieuws, het is nog niet perfect, (het type perfectionist ben ik overigens niet, gelukkig...) zo nu en dan slaat mijn fantasie op hol, maar.... nu heb ik het helder: Het is het aspect van 'alle opties open houden' en 'niet van afronden houden' wat me hier parten speelt. Ik hou niet van hokjes, niet van grenzen, niet van beperkingen, niet van afbakenen en inkaderen, maar dat is precies het punt waarop ik nu ben beland en daarom stagneert het!

Ik spreek dus nu met mezelf af: We gaan gewoon wat er nu is afronden en dan kan de website de lucht in. En wat is het mooie van deze nieuwe website? Dat ik altijd dingen kan veranderen en toevoegen. Dus, hoezo zou het vastliggen? Alles is altijd in beweging, creëren gaat door... en door.... maar zo nu en dan mag je ook best wel even genieten van een kers op de taart! Ook al maak je later nog weer nieuwe taarten met nieuwe kersen er op.

Waar je op focust...

Het belooft een krachtige week te worden. Waar je op focust, trek je aan. Dus wees je ervan bewust. Stap vooral uit de eventuele 'klaagmodus' mocht je die per ongeluk nog af en toe aan hebben staan. Het sleurt je uit je kracht, het trekt je energieniveau naar beneden.

Zelf trok ik van de week een paar kaarten en die kwamen ongeveer op hetzelfde neer als wat Doreen Virtue ons hier laat zien. Mijn ervaring is dat haar voorspellingen altijd behoorlijk raak zijn en die van de komende week wil ik jullie niet onthouden... Het geeft je alleen al kracht als je ernaar kijkt.



Als je bedenkt dat alles wat je tegenkomt steeds precies spiegelt wat je iets te vertellen heeft, een reflectie is van jouw innerlijk, dan kun je er ook vanuit gaan dat de kaarten altijd precies kloppen. Een opmerking wil ik daar wel bij maken, vroeger had je - in de zogenaamde 'oude' spiritualiteit - ook veel bangmakerij. Voorspellingen en waarschuwingen kloppen niet bij wat 'heavenly messages' zijn. Angst en waarschuwingen zijn van mensen, die hun angst nog niet hebben opgeruimd, het hoort bij de oude machtscultuur. Door mensen bang te maken, macht vergaren. Dat is niet de bedoeling. Maar het is ook aan jezelf om daar niet voor te kiezen. Om je te focussen op het goede, het bekrachtigende. Want waar je op focust....

Goed nieuws!

Veel mensen zijn het niet met me eens dat de wereld verandert en beginnen dan op te sommen wat er allemaal aan de hand is. Die somberheid heeft geen zin. Soms vertel ik dan welke ontwikkelingen ik allemaal zie, ontwikkelingen die voor iedereen zichtbaar zijn, maar die zich in stilte ontvouwen. Niet schreeuwerig en hun plek opeisend in het nieuws. Net zo goed als wij Nederlanders niet allemaal Geert Wilders' aanhangers zijn, is het merendeel van de moslims helemaal niet extreem. Als je je er niet in verdiept en alles maar gelooft en tot je neemt wat er aan excessen over je wordt uitgestort in de kranten en op tv, heb je een heel ander beeld van de wereld.

Veel journalisten zullen het niet met me eens zijn, maar ik vind - na jarenlange ervaring in de journalistiek - dat journalisten zich veel meer bewust zouden kunnen zijn van hun eigen rol. Ze hebben 'de taak' om zogenaamd onafhankelijk nieuws te brengen, als een doorgeefluik, zijn zich ook nog wel enigzins bewust van wat ze aan informatie verspreiden en hoe, maar meestal niet van het principe 'waar je aandacht aan besteedt, groeit...' En dat is nogal een verantwoordelijkheid.

Een probleem is pas een probleem als je het als probleem ervaart en benoemt. Dat geldt in ons persoonlijke leven, maar natuurlijk net zo goed in de wereld. Je kunt problemen creëren. Door ze te voeden en te benadrukken, als 'onoplosbaar' te beschouwen, het maakt uit hoe je ernaar kijkt. Het is niet 'iets' buiten jezelf waar je niets aan kunt doen. De manier waarop we ergens naar kijken is bepalend voor wat we zien. Zelfs als het over wereldnieuws gaat, is het niet iets dat zich buiten ons om afspeelt.

Er is een hele simpele 'handleiding' voor alles: Kijk met compassie, met je hart dus.

Dat is het. Je hoeft verder niks te vinden, dat is het verschil. We zijn misschien gewend om met ons hoofd te reageren, het hoofd dat overal van alles van moet vinden. Stel dat dat niet hoeft, wat gebeurt er dan? Dan 'zak' je automatisch in je hart en je kijkt anders. Je neemt waar en je blijft aanwezig in je hart. Dat is compassie. Je hoeft verder niks te doen. We denken altijd dat we overal iets mee moeten, maar misschien is dat niet zo. Kijken met de ogen van het hart, dat brengt licht en liefde in de wereld. En als je bedenkt dat het grootste deel van wat er zich afspeelt 'onzichtbaar' is, maar simpelweg energie is, kan je je voorstellen dat je met het licht dat stroomt, omdat je vanuit je hart kijkt, elke zware, donkere energie iets lichter wordt. That's it. Compassie.

En natuurlijk kunnen we praktisch ook behoorlijk veel doen.Het 'waar je aandacht aan besteedt...' is ook 'waar je je geld aan geeft', waar je energie in steekt, welke keuzes je maakt, wat je eet, wat je doet, welke kleding je koopt. We kunnen ons wel druk maken over de armoede en de ongelijkheid in de wereld, allerlei hulporganisaties steunen, maar zou het niet zinvoller zijn als we zelf bijvoorbeeld zouden kiezen voor 'eerlijke handel'? Dat je geen T-shirt van een euro koopt, omdat je zelf wel kan bedenken dat er iets is uitgebuit bij de totstandkoming van dat T-shirt? Ofwel het milieu ofwel de arbeiders of wel de leverancier? In plaats van geld uitgeven aan goede doelen die de gevolgen bestrijden van de ongelijkheid, kunnen we beter kijken naar de oorzaken. Als wij met z'n allen alleen nog maar zouden kiezen voor verantwoorde producten, dan steunen we de totstandkoming ervan en stimuleren we die ontwikkeling. En dat is nou zo'n ontwikkeling die al lang en breed in gang is gezet. Omdat steeds meer mensen zich bewust worden van hun eigen aandeel in het geheel en deze keuzes maken. En dat is goed nieuws!

Alert zijn (2)

Het is een zalige zachte zaterdagochtend, de visboer en z'n medewerkers drinken koffie op hun eigen terrasje: 'Net vakantie!' Broodjes, die nog warm zijn, komen geurend uit de oven. De stoplichten hebben nog niet zo veel te doen. De stad is nog ontwakend en de dag belooft mooi te worden. 's Morgens vroeg wandelen is de dag goed beginnen. Ik kan me erover verbazen dat ik soms met nieuwe ogen kijk naar de mij zo bekende straten, dat ik me bij wijze van spreken in Spanje kan waren. Heerlijk, daar hou ik van.

Ik realiseer me dat het vorige stukje dat ik net geplaatst heb, alweer 'oud' is. Vandaag afgemaakt, maar grotendeels gisteren geschreven. 'Ik moet er niet mee zitten, niet op letten, het negeren en er geen punt van maken,' bedenk ik me. Dan heb ik er ook geen last van. Waar je aandacht aan schenkt... Als je je druk gaat maken over de negativiteit van anderen, ben je zelf ook negatief bezig. Laat het. Als je er allergisch voor bent, trek je het juist aan. 'Ja maar het wil benoemd worden, omdat je alert moet zijn,' zegt ergens nog een stemmetje in mijn achterhoofd. 'Maak er geen punt van joh,' overstem ik het stemmetje. 'Laat het...' Je kunt er alleen maar door beïnvloed worden als je het aandacht geeft. Als je het zelf bestaansrecht geeft in jouw beleving. Iets is pas een probleem als jij het als probleem benoemt of ervaart. Als ik denk dat de zwarigheid en narigheid van anderen mijn systeem binnen kan dringen, ben ik degene die dat toelaat, uitnodigt en gelegenheid biedt. Als ik mijn overtuiging aanpas, verandert mijn houding en kan het niet meer. Het communiceert niet meer met mijn beleving.

Ruimte creëren in mezelf betekent ook het hele idee opheffen dat er blokkades zijn, dat er bedreigingen zijn, dat er iets zou kunnen zijn wat die ruimte aantast. Dat kan alleen als ik dat toelaat. 'Laat het maar op een makkelijke manier komen en plaatsvinden,' zegt een vriend van me bij alles wat hij 'te doen' heeft. 'Ik wil best en graag doen wat ik te doen heb, mijn missie vervullen, maar maak het me maar zo makkelijk mogelijk.' Dat is wel een goeie. Hij is ook enorm dankbaar trouwens, voor alles wat hem 'zomaar' overkomt en dat helpt natuurlijk ook.

Nog interessanter is hoe je eigen gedachten - die je dus kunt wijzigen - een uitwerking hebben op alles en iedereen die erbij betrokken is. Abraham/Hicks hierover:

"We want to say to you that your thoughts change the behavior of everyone and everything who has anything to do with you. For your thoughts absolutely equal your point of attraction, and the better you feel the more that everything and everyone around you improves in the moment that you find an improved feeling, conditions and circumstances change to match your feeling." 

Iets om echt even goed tot je door te laten dringen! En niet even... om je te blijven herinneren. Want... als ik iemand bijvoorbeeld 'zielig' vind (ik noem maar wat) dan hou ik die persoon daarin 'vast'. Als ik denk dat anderen mij schade kunnen berokkenen met hun negatieve ideeën - over mij of over een bepaalde situatie of over de wereld of... - dan bevestig ik dat als het ware. Het bestaat omdat ik het nog niet ontmanteld heb als 'onwaar'. Alles gaat dus over mij. Alles gaat over jezelf.

Daarom is het zo belangrijk om jezelf te betrappen op oordelen en angsten en ze op te heffen. Vertrouwen is geen gevecht met de 'buitenwereld', maar hooguit met je eigen ego, je eigen angsten en je eigen gedachten. Waar vertrouwen heft elk gevecht op. Dat is de uitdaging...

Alert blijven

"Hoe overleef je?" vraagt men mij regelmatig. Bijna dagelijks. Vandaag nog...
Mijn antwoord is simpel: Vertrouwen. Zo simpel is het echt.
Het leven regelt zichzelf wel, dat hoef ik niet te doen. Ik moet alleen niet in de weg gaan staan. Meebewegen, ruimte scheppen... vertrouwen dus. 
Als je je zorgen gaat maken, veroorzaak je zelf problemen.




Dan stroomt 'het' niet meer, de creatieve stroom blokkeert.
Het is een kunst, ja. Maar je kunt hem je eigen maken. Goed opletten. Op tijd bijsturen.
Gewoon weigeren om mee te gaan in negativiteit. In zorgen. In twijfels. Je hoeft niet te weten HOE het allemaal gaat verlopen, op welke manier 'het' naar je toe komt. Het is vertrouwen en dat betekent dat je er op vertrouwt dat altijd precies het goede op het goede moment komt. Dat is al vaak gebleken. Kijk maar terug. Op vaak wonderbaarlijke wijze hebben situaties zich opgelost. Maar.... dat is geen wonder, zegt White Bull. "Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder..."

Weten jullie eigenlijk al waarom?

"Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder. Een wonder is niet meer dan een bijproduct dat zich voordoet wanneer de spirituele wetten vrijelijk mogen bewegen in de ruimte die wordt
verschaft door een vertrouwend hart en een open geest."



In mijn ervaring betekent dat steeds opnieuw 'opruimen', alles 'opruimen' wat per ongeluk in de weg zit. Alert blijven. Oppassen dat je niet wordt 'gevangen' door een 'zorg', dat je niet wordt besmet - ook niet ongemerkt - met angst. Dat betekent ook opletten waar je aandacht aan geeft, wat je tot je neemt, waar je op in gaat, waar je naar kijkt, waar je bewust 'nee' tegen zegt. En natuurlijk ook waar je 'ja' tegen zegt.

Schuldgevoel kan daarbij een obstakel zijn. Alsof het niet mag. Alsof er altijd van alles moet. Alsof je geen plezier mag hebben en al helemaal niet als anderen zich zorgen maken. Alsof jij niet mag zeggen 'daar heb ik effe geen zin in' als iemand klaagt of zeurt of z'n problemen breed uitmeet. Dat is een soort rare ziekte, die heerst. Hoe vaak kom je iemand tegen die zegt: Ja, het gaat goed. Punt. Geen gemaar. Geen voorbehoud. Geen verontschuldiging. Tja... dan ben je snel uitgepraat... althans, volgens de 'gewoonte'. Het is een vreemde gewoonte dat er vooral over problemen gepraat moet worden. Vooral als je je bedenkt dat je het daarmee bevestigt en in stand houdt. Voedt...

Er is een lastig aspect en dat is dat mensen het gevoel hebben dat ze een band hebben en echt contact hebben als ze hun problemen met elkaar bespreken of als ze de ander openbaren wat ze dwars zit, wat hun pijn is. Het schept een band om samen ergens boos of ontsteld over te zijn. Om je samen slachtoffer te voelen. Sommige relaties zijn er op gebaseerd, men vindt elkaar in het samen 'anders' zijn of ergens 'de dupe' van zijn. Of wat dacht je van het 'jij bent de enige die mij begrijpt...'

Goed, hoe pakken we dat anders aan? Het mooie, leuke, prettige, fijne, vrolijke, wenselijke voeden, benoemen, delen, benadrukken. Leuke dingen gaan doen, plezier maken. Kiezen voor wat je wel wilt, kiezen voor wat goed voelt. Kiezen voor een andere houding ten aanzien van het leven. Jezelf toestemming geven om enthousiast te zijn. Jezelf toestemming geven om te genieten van wat je doet. Om je hart te volgen en te vertrouwen. 

Happy YOU

"Zo ben ik nou eenmaal," hoor je mensen wel eens zeggen. Of: "That's me..." Met andere woorden: "Take it or leave it..."

Natuurlijk, ik loop voorop in het aanmoedigen van jezelf zijn. Je ware zelf zijn. Je echte zelf. Je Zelf met een hoofdletter.

Dat is niet altijd helemaal hetzelfde als wat mensen bedoelen met 'Zo ben ik nou eenmaal...' Ze 'eisen' soms hun recht op om asociaal te zijn, om verslaafd te zijn, om grofgebekt te zijn, om jaloers te zijn, om ongevraagd negatieve kritiek te leveren, om anderen te vertellen wat ze moeten doen, om zichzelf beter te voelen dan anderen, om zwaarmoedig en negatief te zijn, om te zeuren over van alles, om zich verongelijkt en slachtoffer te voelen, om.... ik kan nog wel even doorgaan.

De vraag is dus: Is dat zo? Ben je dat? Ik denk het niet. Alleen als je zegt dat je nu eenmaal zo bent, zet je het ook nog klem. Dan wil je kennelijk zo zijn? Het is de vraag of 'jezelf accepteren zoals je bent' ook betekent dat je allerlei onhebbelijkheden van jezelf moet accepteren. Nee, het is eigenlijk de vraag of je dat zo wilt houden. Want jij bepaalt of je jaloers of negatief, verongelijkt of kritisch door het leven wil gaan. "Zo ben ik nou eenmaal" is onzin, want als je vrolijk, gezellig en innemend, genietend en dankbaar door het leven wil gaan, kan dat ook. Het is een keuze.

Je ware Zelf is niet jaloers, hebberig, claimend, negatief, zwaarmoedig of slachtoffer. Je ware Zelf is blij, dankbaar, vol vertrouwen, krachtig, liefdevol, vrij, vrijgevig ook, want er is genoeg. Genoeg liefde, genoeg voor iedereen, voel je het verschil?

Wie gaat er nou z'n recht op eisen om negatief, jaloers, ontevreden, kritisch, zelfgenoegzaam, zwaarmoedig of asociaal te zijn? Ik zou het niet doen! Tenzij je graag ongelukkig wil zijn, maar waarom zou je? Wees blij, voel je vrij, geef jezelf de ruimte.

Echt jezelf zijn is een groeiproces, je bewustzijn groeit. Je komt er stukje bij beetje achter dat alles wat je dacht dat je was en dat wat er in de wereld is, betrekkelijk is. De Waarheid is anders. De Waarheid is dat de wereld is zoals wij hem zien en creëren. Dat wij dus ook iets anders kunnen creëren en kunnen zijn. Ons grootste potentieel wil geleefd worden en dat is groter dan je altijd dacht. Je komt er (hoop ik!) achter dat je jezelf beperkt door te denken dat 'je nu eenmaal zo bent'. Je beperkt jezelf met gedachten dat iets niet kan of 'nu eenmaal zo is'.

Accepteren is iets anders. dat is in feite: Geen ruzie maken met de situatie zoals ie is, maar 'het' accepteren. Dat neutraliseert. Net als vergeving. Dat neutraliseert ook. Daarmee is de weg weer vrij voor iets nieuws. Acceptatie, vergeving, het is een kwestie van 'lading' opruimen, omdat je er anders in blijft hangen. Je hebt geen frustraties nodig, je hebt geen oude ballast nodig. Iets in je systeem heeft misschien wel de neiging om daaraan vast te houden, om je te waarschuwen, om je te vertellen dat ...? Je ergens de dupe van bent? Je slachtoffer bent? Kom op, maak je vrij, ruim het op, ga verder!

Het verleden hou je in stand door er aan vast te houden. Dus? Herinner je vooral de leuke en geode dingen, de mooie momenten. Alles waar je dankbaar voor bent, geeft je een beter gevoel en creëert meer om dankbaar voor te zijn.

En als je me niet gelooft, zeg dan eens een week lang tegen jezelf: Ik ben gelukkig, ik voel me goed, ik ben blij, ik ben dankbaar, ik geniet, ik houd van mezelf en ik hou van het leven. Doe het in elk geval 's morgens voor je de dag begint en 's avonds voor je gaat slapen. En doe jezelf een plezier: bedenk ook wat er allemaal is om je goed over te voelen en dankbaar voor te zijn.

Je zal zien, na een week geloof je al die andere 'verhalen' niet meer en geef je jezelf echt toestemming om je ZELF te zijn. Je weet nog niet half wie je werkelijk bent.... ;) Happy YOU!

Blijf genieten!

Veel mensen komen weer terug van vakantie, dat merk je. "Hou vast, dat vakantiegevoel!" zou ik zeggen... Wat heb je nou aan vakantie als je zodra je terug bent weer terug in het gestress stapt? Hou het leuk, hou het gezellig, blijf ontspannen en blijf genieten!


What you sow you reap. Don't worry about the future and don't worry about the past. A great thinker said the past and the future are not even visible. But what is visible? The golden present. Think of the golden present, sow what is necessary, what is right. Sow good thoughts, sow good deeds, and I am sure you will reap good fruits. There is no question about it. What you do comes back to you. What you sow, you reap. So do the right thing in the present, and don't worry about the future. The people who worry about the future miss the present as well. You hake something right now. You have it in the hand, something nice to eat; don't think, "What will happen if I am hungry tomorrow?" By the time you find that out, someone will have snatched it from you. Always remember the golden present. Never miss it. A happier life is not given to you by someone else. Not even God can give you a happier life. Remember that. Happiness is in you. If you take care not to lose it, it is always there.

De kick van de eenheid

"Als je het nu niet doet, doe je het waarschijnlijk nooit meer." Zo, dat was een goeie opmerking! Ik ging overstag... En zo stapte ik uit m'n "comfort-zone"...

Grappig dat één zo'n rake opmerking ineens alle bezwaren en uitwegen die je mind aan het zoeken is om zeep helpt. Wat een onzin, doe niet zo tuttig, wat kan er nou gebeuren? Ja, ik wist niet of ik het nog wel kon. Nou èn? Stel je voor dat je alles waarvan je niet zeker weet of je het (nog) wel kan, nooit meer zou doen?

Het duurde even voor ik 'het' weer te pakken had, natuurlijk val je in het water (nou èn?) en het is ook maar goed dat niemand een foto gemaakt heeft van hoe ik het pak eerst omgekeerd èn binnenste buiten aan had (haha), maar wat een overwinning is het om dan uiteindelijk over dat water te zoeven. Ik stond versteld van mezelf.

Midden op het meer, toen ik net lekker hard ging en achterover kon gaan hangen, kwam de gedachte: 'Ojee, ik ga wel heel hard, ik ben nu wel heel ver, als ik maar terugkom...' Zo werkt dat dus. Maar op dat moment herinnerde ik me gelukkig ook de boodschap van deze week: 'Genieten! Vergeet niet te genieten!' Wat dat betreft was ik goed voorbereid... 

Het is echt een geweldige oefening in het uitproberen welke gedachten welk effect hebben. Zodra je gaat denken "Ojee..." dan val je in het water. Maar ik had dat door en schakelde over op: "Wouw, geweldig. Natuurlijk kan ik dat. Natuurlijk lukt dat..." en toen ging het goed. Vertrouwen... je kunt het oproepen.

"Je moet gewoon niet teveel nadenken," zei ik - na afloop - tegen mijn nichtje, die het nog moest leren. "Je gaat het vanzelf voelen."

Als je lekker aan het surfen ben, ben je gewoon helemaal een met het water, de surfplank en het zeil. Dan denk je helemaal niet meer. Dan ga je gewoon. En dat is de kick. Momenten van eenheid met de elementen, de natuur, het samenvallen met alles, dat zijn de momenten waarop je gedachten niet meer meedoen. Als ik in het bos wandel gebeurt dat meestal na een half uur. Anderen hebben dat waarschijnlijk met hardlopen of met motorrijden, met .... er is vast nog van alles te verzinnen, maar de gemene deler is dat je helemaal nergens anders mee bezig bent dan met Zijn op dat moment. En genieten. Een zijn. Zoals de vogels door de lucht vliegen en de vissen zwemmen in de zee. Moeiteloos, vanzelf. Je voelt je volledig aanwezig, je leeft en tegelijkertijd ben je er niet meer. Je bent opgegaan in het geheel. Die momenten, daar gaat het om. 

Wees het voorbeeld en geniet!

Een mens heeft lef nodig om te zijn wie hij of zij is. De afgelopen tijd is het me opgevallen hoeveel commentaar mensen hebben op anderen, terwijl ze ondertussen bezorgd zijn over wat anderen van hun vinden - en dat voor het gemak alvast incalculeren en er rekening mee houden. Zo zijn we onze eigen ergste vijand. We beperken onszelf. Het commentaar op anderen is tekenend voor het commentaar op jezelf. Want als je jezelf niet zo zou bekritiseren, zou je toch ook anderen niet zo bekritiseren? Het is geen zelfliefde! Interessant hè? Anderen bekritiseren is geen zelfliefde. Vanuit zachtheid (zelfliefde) zou je het jezelf toch niet aandoen om zoveel energie te besteden aan het bekritiseren van anderen? Het is niet goed voor jezelf om je daarmee te voeden, waar maak je je druk over?

Iemand vroeg mij bijvoorbeeld wat ik vond van al die mensen met tatoeages tegenwoordig. Welke? Waar? Het zou opvallend toegenomen zijn. O. Ik weet van niks, mij is het niet opgevallen, maar waarom zou ik daar iets van vinden? Laat ze...  Waarom hou je je daarmee bezig? Wat kan jou het nou schelen? De volgende vraag was: 'Wat zou dat zijn?' Ik denk iets 'oers', iets wat je ook ziet bij natuurvolken, rituelen, zelfverminking met een bepaalde betekenis. 'Als je je ergens aan ergert, zegt dat altijd iets over jezelf,' weet ik. Iets wat je niet wilt zien, een deel van jezelf wat je niet accepteert...

De mens is vrij, maar maakt zichzelf onvrij. Dat is een raar verschijnsel. Ik zou zeggen: Hou je liever bezig met jezelf accepteren zoals je bent, inclusief alle delen die je (nog) niet wilt zien of afkeurt. Het is nare energie om overal zo kritisch over te zijn, je verspreidt ook nog eens nare energie 'over' anderen en daarmee maken we de wereld niet mooier. Kijk in de spiegel en hou van jezelf. Inclusief alles. Daar hebben we onze handen wel genoeg aan vol toch? En je zal zien, dan word je vanzelf ook veel milder naar anderen toe.

Veel mensen zijn opgevoed in het aanpassen, begrijp ik. Niemand tot last zijn, doen wat er van je wordt verwacht (wat dan?), behulpzaam zijn, klaar staan voor anderen, niet teveel voor jezelf vragen, afwachten, je voegen... Word je daar gelukkig van? Ik denk het niet. En dan? Mensen een handje helpen, terwijl je allemaal commentaar hebt? Dat helpt niet. Als dat de manier is om er voor elkaar te zijn, wat hebben we daar aan? Wees er als je er vanuit je hart kunt zijn, niet omdat je denkt dat het moet of hoort of van je wordt verwacht. Maak het vrij.

Het is verstikkend, al dat commentaar op elkaar. Voor onszelf en voor anderen. En we willen toch zelf ook niet continue becommentarieerd worden? Laat anderen.... en vraag je af wat je eigen onvrede is, in plaats van 'm te projecteren op iemand anders. Dat is een vrom van jalouzie zelfs. En dat is al helemaal geen fijne energie.

Wie het prettig heeft met zichzelf, wie doet waar hij of zij zich lekker bij voelt, wie het gevoel heeft dat ie zichzelf mag en kan zijn, wie ervoor kiest om te doen wat ie leuk vindt, die geniet niet alleen meer van het leven, die heeft ook helemaal geen behoefte aan het anderen bekritiseren. Die gaat gewoon z'n gang en laat anderen ook hun gang gaan. Het is armoede om je zo te meten aan anderen en anderen zo te 'meten' aan jouw standaard. Wat maakt het uit? Als je ergens last van hebt, als iemand jou daadwerkelijk lastig valt, dan reageer je daar op en vraag je begrip. En verder laat je het los.

En voel je vooral niet schuldig als je doet waar jij zin in hebt of waar jij behoefte aan hebt. Het is jouw leven en jij mag het zo leuk maken als je maar wilt. Daarmee val je anderen echt niet lastig. Sterker nog: je bent een goed voorbeeld voor ze. Je laat zien dat het leven er is om van te genieten. Mochten zij daar commentaar op hebben, laat ze. Maar laat je er niet door beperken. Waarom zouden we elkaar zo verstikken? Wees het voorbeeld en geniet! Mis het niet...

Focus

Van de ene gedachte komt de andere. Probeer het maar eens uit. Denk eens aan een olifant... of aan een prachtig wit strand aan een azuurblauwe zee. En kijk eens waar je gedachten je mee naartoe nemen. Op reis...?

Van de ene gedachte komt de andere, niet helemaal 'vanzelf' want je kunt natuurlijk wel de koers wijzigen. Zodra er een gedachte in je op komt aan iets wat je dwars zit - zoals je inmiddels wel weet is het ego zeer bedreven in jou daaraan te helpen herinneren - kun je ervoor kiezen een andere gedachte daarvoor in de plaats te zetten. Iets wat 'niet leuk' is, nodigt je uit het heft in eigen hand te nemen en het tij te keren. Abraham-Hicks is er een meester in ons dat uit te leggen. In iets 'vervelends' ligt het tegenovergestelde besloten. Je zult eerst moeten weten wat je niet wilt, voor je kunt kiezen voor wat je wel wilt. Je maakt het één mee om het andere ook te ervaren. Tegenovergestelden liggen op dezelfde lijn. Jouw bestzijn kan van de ene kant naar de andere kant van de lijn 'schuiven'.

Een voorbeeldje? Stel je zit gevangen, je kunt geen kant op. Wat wil je dan? Vrij zijn. Vanuit de gevangenschap wordt de wens tot vrijheid geboren. Op dat moment komt het dus aan op geestelijke kracht en inzicht om niet te blijven hangen in het bevestigen en klagen over je eigen gevangenschap, maar je te focussen op je vrijheid. De wens is geboren en kan zich gaan manifesteren. Kwestie van alle gedachten, beelden en ideeën over vrijheid voeden en je meer daarop te focussen dan op de gevangenschap, waarin je pas echt gevangen zit als je je gedachten volledig daardoor laat vangen.

Dat is ook de reden dat ergens tegen vechten niet werkt. Je bent al vrij. Je gedachten zijn vrij. En jij kunt ze richting geven. Je gevoel zal volgen en vanuit dat gevoel trek je situaties aan. Voel je je slachtoffer? Tja... dan trek je precies aan wat jou daarin bevestigt. Voel je je vrij? Dan trek je nieuwe mogelijkheden aan.

Een van de hulpmiddelen die Abraham (Hicks) daarbij aanraadt is het Focuswiel. Je tekent een rondje en daarin schrijf je je doel, je wens, dat waar je op wilt focussen. Het is belangrijk dat je het gelooft en dat het aansluit op je gevoel, je wens, je verlangen. Je begint je statement met: Ik wil, ik hou van, ik ben, ik kan, ik weet...


Dan begin je op "12 uur" met het invullen van de 'schijven' die je rondom het focuswiel hebt getekend. Gedachten die aansluiten op wat je voelt en wat je je voor kunt stellen. Je kunt er meer over vinden - als je dat wilt - op internet. Het werkt. Je maakt meteen een enorme shift. Als je weet wat je niet wilt, weet je ook wat je wel wilt. Daar concentreer je je dus op. Je werkt het uit, je schrijft gedachten eromheen die ondersteund zijn. Ik weet dat ik het kan... Ik vind het heerlijk om te werken aan... Ik verheug me op... enz..


Stel je eens voor dat alles wat je vraagt, alles wat je wenst, alles wat je nodig hebt ook daadwerkelijk naar je toe komt. Je hoeft het alleen maar toe te staan, je hoeft alleen maar ruimte te maken. Je hoeft alleen maar je verzet op te geven en je eigen weerstand opheffen. Ik zou zeggen: Wat let je? :)

Huppekee, aan de slag!

Vergeet niet te genieten!

Vergeet niet te genieten!

Zo, dat is het thema dat zich gisteren duidelijk openbaarde op verschillende manieren. Ik liep nog heel even naar de winkel voor het onweer losbarstte want, o foei.... ik had zin in ijs! Wat nou foei? Vergeet niet te genieten!

In de winkel ving ik een flard op van een gesprek tussen twee jongens. "..... soms kom ik erachter dat ik helemaal ben vergeten ervan te genieten man..... dan baal ik!...." Geen idee waar het over ging, misschien over sport ofzo? In elk geval vond ik het een geweldige opmerking van die jonge gozer. Super dat je weet dat het daar om gaat, dat je ervan geniet! Wat het ook is.

's Middags sprak ik iemand die - zoals vele anderen met een eigen zaak - zich afvroeg of ze meer reclame moest maken, zich zorgen moest maken over haar inkomsten en zich afvroeg of ze een advertentie moest zetten, dat soort dingen. "Als je vanuit je eigen angst en onzekerheid, vanuit zorgen en twijfels probeert klanten te winnen, gaat dat niet werken. Je deelt namelijk onbewust ook dat, de 'eagerness' en dat is niet aantrekkelijk, dat trekt niet aan wat je wenst. In wat je 'uitzendt' zit energie, lading. Dat komt terug. Heel erg je best doen om iets te bereiken heeft een energie in zich die 'eager' is, te graag wil afdwingen. Als je iets wenst, doe het dan zo losjes mogelijk. Wens het en leg er niet zo'n lading op, dat werkt averechts. Laat het los, laat de uitkomst vrij, laat het universum het verder regelen en sta open om te ontvangen. Alles willen regelen en beheersen is niet open staan, maar beperken. Vertrouwen dus. Straal vertrouwen uit. En vergeet niet vanuit je passie te delen. Waarom doe je wat je doet? Omdat je het leuk vindt toch? Deel dat. Deel je plezier." Dus? Vergeet niet te genieten!

Toen nog een film... (ja, weer een film. Ik laat me graag inspireren). Een man kwam na dertig jaar uit coma en was zo blij met zijn leven dat hij het wel van de daken kon schreeuwen: "Mensen wordt wakker. Geniet van het leven! Je weet niet hoeveel het waard is. Je hebt geen idee wat het is om te leven, om alles te kunnen ruiken, proeven, deel te kunnen nemen aan het leven."

Iemand anders, die ik gisteren sprak, begon te huilen toen ik vroeg of er ook nog iets leuk was. Ik kreeg namelijk een opsomming van allerlei niet-leuke dingen, die ze over de vakantie vertelde. "Ik heb zo'n pijn, dan is er helemaal niets leuk..." Ai, ai... wat is de kip en wat is het ei? Ontspan.... doe het effe rustig aan.... Laat alles even.... Even niks moeten, rust....

Vergeet niet te genieten!

Het is een hele belangrijke boodschap. We kunnen overal commentaar op hebben, de hele dag bezig zijn met wat er allemaal niet goed is. Maar de onvrede zit dan in ons. Als je merkt dat je in zo'n bui bent, stop. Ga mediteren of ga wandelen, ga iets doen waar je van geniet of waarvan je weet dat je ervan gaat genieten. Val jezelf niet zo lastig met al die negativiteit. Laat jezelf eens met rust. Geef jezelf eens wat ruimte en lucht. Gun jezelf het plezier. Hou van jezelf. Geniet van jezelf en van je leven. En als het je niet lukt, help jezelf dan een handje. Maak een lijstje waar je allemaal blij mee bent, waar je allemaal van geniet, wees dankbaar. Want waar dankbaarheid en genieten is, is geen ruimte voor al dat commentaar. Vanuit dankbaarheid ben je aanwezig in je hart. Blijf aanwezig in je hart. Echt, het leven wordt veel makkelijker en leuker en je bent dan pas in staat om er echt van te genieten!

NU

In het NU aanwezig zijn betekent tevreden zijn, vrede hebben met alles zoals het NU is. De grote bedreiger van die vrede is de mind, want die is overbodig in het Nu, dus zal er alles aan doen je eruit te halen. In het Nu aanwezig zijn is alles accepteren zoals het NU is, alles is goed, goed genoeg, ook jijzelf. En het Nu is daarmee misschien wel hetzelfde als "God". Overgave aan het NU is overgave aan het Goddelijke.

Ja maar.... zal je misschien denken, hoe kan ik het NU accepteren als dit of dat aan de hand is? Simpel: Accepteren dat dat aan de hand is. Geen verzet. Geen oordeel. Het is zoals het is. We denken altijd meteen dat we iets 'moeten' doen. Natuurlijk, we kunnen van alles doen. Maar het gaat er om dat we eerst accepteren dat het is zoals het is.

Emoties bijvoorbeeld. Ga je je ertegen verzetten, wil je ze niet toelaten? Dan versterken ze. Accepteer je ze zoals ze zijn en zoals ze voorbij komen, zonder verzet, dan gaan ze net zo makkelijk weer als ze kwamen. Alles heeft een zelfoplossend vermogen. Het wil ervaren, gezien, gevoeld worden, erkend misschien, maar het hoeft niet vastgehouden, uitgemolken, gevoed of bestreden te worden.

Als wolken die voorbij gaan, zo kan je het zien. Jij bent niet de wolk, je ziet de wolk en de wolk drijft vanzelf voorbij. Maar.... we kunnen de wolken ook dikker en donkerder maken, als we ze als een bedreiging zien en er huiverig voor zijn. Dat is het punt waarop we keuze hebben.

"Maar voor sommige mensen is het heel moeilijk om het positieve te zien," zei iemand gisteren."Als je ziek bent bijvoorbeeld." Als je ziek bent, ben je al uit balans. Al langere tijd. Maar het wil niet zeggen dat je niet weer in balans kunt komen. Heb je daar keuzes in? Je hebt altijd een keuze hoe je ergens mee omgaat. Hoe je naar de wolken kijkt. Of je ze versterkt, er bang voor bent of ze accepteert zoals ze zijn. Het 'vechten' tegen een ziekte, wat je vaak hoort en waar billboards mee volstaan, is naar mijn idee het versterken van dat waar je tegen vecht. Alsof je slachtoffer bent ergens van. Alsof alles buiten jezelf omgaat. Alsof jij zelf niks te vertellen hebt. Alles je overkomt.

We kunnen kiezen, accepteren of verzetten. Accepteren is vrij van oordelen, het biedt meer ruimte voor dingen om zichzelf op te lossen. Met verzet tegen een situatie zet je iets klem. Durf je 'het' te laten? Durf je toe te laten? Met alles wat erbij komt kijken? Durf je toe te laten dat alles naar je toekomt? Nu?

Jezelf zijn en samenwerken

"Onthoud: Het is niet de kroon, die je tot koning(in) maakt."

We houden de traditie er even in. Overal kom je mooie uitspraken tegen. Deze kwam in een film voorbij gisteren. Best een leuke film: What a girl wants. Over jezelf zijn. Waarom pas je je zo aan om erbij te horen, als je bedoeld bent om jezelf te zijn?



We hebben het er wel vaker over hier..., over jezelf zijn. Ik doe even alsof jullie meedoen, daar ga ik vanuit! ;) Aan de ene kant dus jezelf zijn en aan de andere kant hebben we het steeds over Eenheid, dat we allemaal een zijn. Hoe zit dat?

"Nature doesn't make copies", ook al zo'n mooie, die ik laatst hoorde. Het ging over diamanten(roof). De perfecte diamant, zo perfect, dat alle andere diamanten erbij in het niet vielen. Zo perfect, feilloos, zuiver, dat hij niet in de natuur kon zijn ontstaan. Hij was door een mens gefabriceerd en dat was bedreigend voor de diamantenhandel. Maar er waren er dus meer van te maken, dus ook weer niet. Het is maar hoe je het bekijkt. De natuur maakt geen kopieën. Alles is uniek. Ik had er nooit bij stilgestaan, maar wat interessant!

Waarde is maar net wat wij ergens aan toekennen. Als we streven naar perfectie en het zou, net als met die diamant lukken, wat een saaie wereld zouden we dan hebben. We zouden elkaar niet meer kunnen aanvullen, we zouden niks meer te delen hebben, niks meer samen hoeven te doen. Waarom zouden we zo nodig perfect willen zijn? We zijn het al, in al onze eigenheid.

Samen vormen we een groot geheel, maar allemaal zijn we verschillend. Geen mens is hetzelfde. Zelfs tweelingen niet. Over tweelingen gesproken.... ik kwam er van de week drie tegelijk tegen! Het was een bijzonder moment. Ik ging even een boek op de post doen en had helaas mijn telefoon annex fototoestel niet bij me. Jammer! Drie dubbele kinderwagens die elkaar wilden passeren op de stoep. Dat ging niet. De een na de ander viel in verbazing, want ze kenden elkaar niet en het was ze nooit eerder gebeurd twee andere tweelingen tegen te komen. Ik was getuige van dat moment en stelde hen voor foto's te maken. Op hun telefoons dus... Twee blonde jongetjes, twee donkere jongetjes en twee rode meisjes.

Wat betekent dit? Zoals jullie weten, ik zie overal graag boodschappen in en het leven is voor mij een spiegel. Als ik in het bos wandel, als ik op het strand loop, als ik om me heen kijk, remlichten die het niet meer doen, muziek die uitvalt, 4 uur (!) stilstaan op de snelweg, maar nu dus.... 3 tweelingen! De laatste tijd waren het vooral zwangere vrouwen die mijn pad kruisten. Ik lette er niet zo op, maar het viel gewoon op. Dat is vaker gebeurd. En het belooft wat. Zwangere vrouwen tegenkomen betekent voor mij... zwanger zijn van nieuwe dingen, nieuwe projecten, iets nieuws, een nieuwe fase. Iets wat je nog niet kan zien, maar zich wel aankondigt. Wat al die tweelingen dan betekenen weet ik nog niet, maar het lijkt me een mooi signaal. Ik vermoed dat het ook met samenwerking(en) te maken heeft, die vruchtbaar zijn. Lange tijd ben ik voor mezelf bezig geweest een nieuw 'pad' te vinden, nu is het tijd om dat in samenwerking met anderen verder vorm te geven. Die samenwerking is er natuurlijk allang. Met Piek, met Ian, met de vormgever, met de editor, enzovoort... samenwerkingsverbanden geven je werk een meerwaarde. We inspireren elkaar, we vullen elkaar aan, we 'bevruchten' elkaar en komen gezamenlijk tot nieuwe produkten. Ook dat is creëren. Dat we het samen doen. Op een gelijkwaardige manier. Want we zijn allemaal uniek, we zijn allemaal een aspect van het Goddelijke geheel en we vullen elkaar aan. De een is niet beter dan de ander, we zijn gelijk. En we werken samen. Daar hoeven we onszelf niet voor aan te passen, integendeel, we doen gewoon waar we goed in zijn en we zijn onszelf. Dat is de nieuwe wereld. Geen concurrentie meer, nergens voor nodig, jezelf zijn en samenwerken. Het hart verbindt ons....

Lijkt dat niet precies op wat de bijen ons laten zien, hoe er samengewerkt kan worden?

Vuurvliegjes

"Als je in het donker leeft, dan ken je alleen maar donker. Maar als je een klein vuurvliegje ziet, weet je dat het licht bestaat."

Alweer zo'n mooie uitspraak. Deze keer van de balonnenman, iemand die gevlucht is uit Noord-Korea en nu vanuit Zuid-Korea pamfletten de grens over stuurt met balonnen. Zelf zag hij ooit 'het licht' door zo'n pamflet, dat hij vond in de bergen van Noord-Korea en gestuurd was vanuit Zuid-Korea. "Als je in een totaal gesloten land woont, denk je dat alles wat je hoort de waarheid is. Je leeft in een leugen. Ons werd wijsgemaakt dat we in het paradijs woonden, dat Noord-Korea het beste land was op aarde." Ik blijk weer (toeval bestaat niet) te kijken naar het programma De Muur.

Fascinerend. Dat er nog een land is dat zo volledig afgesloten van de buitenwereld bestaat. Zo eenvoudig als het voor ons is om via internet de hele wereld over te surfen, alles te weten te komen over welk onderwerp we maar willen, zo wordt de Noordkoreanen alle informatie onthouden. Tot één van de balonnen misschien ooit op hun pad landt en ze ineens lezen dat ze in een leugen leven. Zouden ze dat geloven? Wat schrijf je op zo'n pamflet? Het zal voor hen misschien zijn alsof buitenaardse wezens hen een bericht sturen. Je kunt het geloven of niet. Maar er zijn ook oudere mensen die afgescheiden leven van hun familieleden, die moeten toch weten wat er in het verleden is gebeurd? Zouden mensen niet altijd, ergens diep in zichzelf de waarheid kennen? Weten? Twijfelen? Dat zo'n vuurvliegje in de vorm van een pamflet dan ineens iets aanwakkert dat ergens diep in jezelf toch al sluimerend aanwezig was? Het kan zijn dat je het niet durft in te zien, tenslotte ben je je leven lang al bang gemaakt en een gevangenis kan juist 'veilig' zijn. (Zoals we in die andere aflevering van 'De Muur' zagen, over Belfast).

Je begrijpt... de vergelijking gaat op met het spirituele wakker worden. Dat is waarom het zo fascinerend is. Leven we niet allemaal in het donker, tot we het licht zien? Moet er niet altijd eerst ergens een vuurvliegje opduiken om ons 'de' waarheid te laten zien? Dat kan een vraag van iemand zijn, een gebeurtenis, een plotseling inzicht, een boek, een film misschien... ergens moet een snaar geraakt worden in jezelf, die dan gaat trillen en iets teweeg brengt. Je zou zeggen, wij leven in een vrij land en we hebben alle mogelijke informatie tot onze beschikking, boeken en cursussen genoeg die je vertellen hoe je zelf kunt creëren en je het meesterschap kunt verwerven. In ieders leven is wel zo'n omkeerpunt, zo'n vuurvliegje, dat je ineens doet beseffen dat er meer is, iets groters, iets alomvattends dat groter is dan de kleine wereld waarin je tot dan toe leefde. Misschien voor veel mensen pas als ze overgaan naar een andere dimensie, een ander leven. Misschien merken ze het dan pas, dat 'het leven' op zich niet ophoudt. Ik kan er met m'n pet niet bij dat veel mensen nog altijd denken dat er 'niks' is, dat 'dood' dood is en weg. Misschien is dat wel de angst voor wat er dan wel is, zo overweldigend, zo onbegrijpelijk voor de menselijke geest, dat het 'veiliger' is om binnen de kaders te blijven denken, die je kent.

Hoe dan ook, je bent er nog niet met een vuurvliegje. Dan begint het pas. Je stapt een traject in, een onomkeerbaar traject. De rups wordt ook niet van de een op de andere dag vlinder. Die zit een hele tijd in een cocon, met alle frustraties van dien, vermoed ik. Hij heeft geen idee wat het zou zijn als hij dan op een dag, na heel wat strijd om kracht te ontwikkelen, een vlinder is en kan vliegen. Het gaat vanzelf, het ontpoppen, zou je kunnen zeggen. Hij weet het nog niet, maar hij zal hoogstwaarschijnlijk wel die prachtige vlinder worden. En dat is dan al het geploeter waard geweest.

Neem jezelf nooit kwalijk dat je 'er' nog niet bent, dat je nog ploetert, dat je nog zoekt, dat je het niet weet of het gevoel hebt dat het niet lukt. Ergens weet je dat je ergens naartoe op weg bent en het proces toch niet te stuiten is. Wees niet te ongeduldig met jezelf. Alles gebeurt op het juiste moment.

Het kan misschien nog lang duren in Noord-Korea, het lijkt allemaal muurvast te zitten. Maar het is zo'n onnatuurlijke situatie, dat het toch echt niet in stand kan blijven. Want het is kunstmatig. Het wordt met geweld en met manipulatie in stand gehouden. Een hele bevolking afsluiten van de rest van de wereld, dat vraagt veel inspanning. Controle, bewaking, grensposten, een overheidssysteem dat zo potdicht in elkaar moet zitten, want zodra het een kier vertoond... Hoelang kan dat 'goed' gaan?

Als de hele wereld zich ontwikkelt naar een hoger bewustzijn, zal dat ook in Noord-Korea invloed hebben. Dat kan niet anders. Zelfs zonder internet. Zoals de 100 apen. Als 100 apen iets geleerd hebben, een nieuw kunstje bijvoorbeeld, kunnen alle apen op de wereld dat. Er is communicatie in het bewustzijnsveld. In het veld, waar we allemaal met elkaar verbonden zijn, een zijn. Dat betekent dat ook de Noordkoreanen nog een stukje van ons vertegenwoordigen. Het mag 'ver van ons bed' lijken, net als het geweld van IS in het Midden-Oosten, maar we zijn daarvan niet afgescheiden. Als wij - met 100 mensen bij wijze van spreken - delen van onwetendheid en angst, geweld en haat weten te transformeren naar het licht, dan veroorzaken we misschien wel een enorme 'plaag' van vuurvliegjes in Noord-Korea. Let's do it!

The world as One

"Zonder het donker zou het licht zichzelf niet kennen."

De essentie van het leven. Bijna terloops kwam deze zin even voorbij in Zomergasten. De gast, Simone van Saarloos, liet met name ongemakkelijke fragmenten zien en wat je er dan van moest vinden, liet ze in het midden. Wist ze zelf ook niet, maar ze roerde iets aan. Teveel geweld naar mijn smaak, maar interessant dat iemand - als filosoof - zo het fysieke benadrukt en 'lekker vindt'.
Leeftijdsverschil, zeker, ze was de jongste zomergast ooit en dat kon je merken. Nog niet uitgedacht, nog niet bezadigd, nog zoekend en zich afvragend, nog geen kant en klaar verhaal of eenduidige visie en al helemaal geen arrogantie, maar openheid, nieuwsgierigheid. Niks mis mee. We kunnen ook kijken en ons verwonderd afvragen wat iets ons vertelt.

Met het fysieke aspect duikt ze wel het leven in, ik bedoel: ze houdt zich niet afzijdig, schrijvend op een zolderkamertje en de wereld beschouwend vanuit het hoofd. Dat pleit voor haar. Ze heeft misschien ook wel gelijk met dat fysieke (al hoeft het van mij geen geweld te zijn), dat het daarover gaat. Dat we elkaar kunnen aanraken, dat we leven in ons lichaam, dat dat onze aanwezigheid op aarde is en precies dat wat ons zo uniek maakt. Als we de afgescheidenheid komen ervaren, hier op aarde, is dat het. Dat we een lichaam zijn en dat er andere lichamen zijn, waarmee we kunnen stoeien - in welke zin dan ook. Zij durft dat vrijelijk te benoemen en te tonen en dat is wel lef.

Het meest fascinerende fragment vond ik het stukje uit de film 'Liebe' (Paradise Love), waarin twee Oostenrijkse vrouwen naar Afrika gaan om als 'sugar mama's' de illusie te kopen geliefd te worden door de zogeheten beach boys, donkere jongens die de hele dag op het strand staan. Ik dacht dat het een documentaire was, het blijkt een speelfilm, maar toch... het gebeurt. In India heb ik het ook gezien, oudere dames die met jonge goden zaten te ontbijten. En nog erger: oude mannen die jongetjes op hun hotelkamer bestelden. Een van de obers die we spraken was geschokt, want zijn broertje was een van die jongetjes. 'Wie gebruikt nou eigenlijk wie?' begonnen we ons af te vragen toen een wat oudere, wijzere Indiër ons liet inzien dat het voor deze jongens een vorm van overleven was en dat wij er een westerse moraal op nahielden, maar dat dat slechts één perspectief was. We vinden van alles, maar Simone van Saarloos heeft gelijk als ze zegt 'Ik weet het niet'. We weten niet alles, we hoeven niet overal iets van te vinden.

Op een heel ander strand wandelde ik gisteren. Als je maar lang genoeg doorloopt, vind je wel een rustige plek. Er vloog een vliegtuig langs met een spandoek. Probeer maar eens niet te zien wat er op staat. Reclame voor webcamsex. Hier, op het strand? Ik was verbaasd. Al die spelende kinderen en hun brave ouders, die hen in de gaten hielden... bovendien, alles en iedereen liep hier vrijwel bloot rond. Wat een rare wereld is het toch. De zon verdween achter de wolken en toen ik terugwandelde en net weer in het drukke deel was beland, kwam hij terug. Tussen de mensen ging ik nog even zitten en kijken. Spelende kinderen, pratende mensen, ik vond ze wel aardig. Als je iets wilt, zal je erin moeten stappen. Je zal je in de wereld moeten begeven om te begrijpen wat er leeft. Een jongen, die zijn jongere broer (vermoed ik) toesprak dat hij eens wat moest gaan doen in plaats van klagen en zeuren. Hij was jong en had alle mogelijkheden en talenten. Mooi tafereel. Voordat ik werkelijk aftaaide, bestelde ik nog even een koffie op een zalig terras. Wat klonk daar?

Imagine... no posessions... no need for greed or hunger.... a brotherhood of man.... Imagine all the people.... sharing all the world....

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

Boodschap begrepen....

Manifestatiekracht

Most people can manifest the small things quickly. This is because they do not have any resistance around the small things, and because they don't think thoughts that contradict them. When it comes to the bigger things, however, people often emit thoughts of doubt or worry that contradict those bigger things. This is the only difference in terms of the time it takes for something to manifest.

Ja, de meeste mensen lukt het wel een parkeerplaats te manifesteren, maar bij grotere of belangrijkere dingen, zitten we de manifestatie zelf al snel in de weg met twijfels of zorgen. Waarom kunnen we wel makkelijk 100 of 1000 euro tevoorschijn 'toveren', maar geen ton of een miljoen? Goeie vraag, want het is hetzelfde principe. Stel je eens voor dat het een schuif is die je openzet. Je kunt hem - net als een schuif op een geluidspaneel bijvoorbeeld - dicht zetten, dan komt er niks of je kunt hem open zetten. Een beetje, half of helemaal.

Geld is altijd het makkelijkste voorbeeld, maar je kunt net zo goed iets anders voorstellen: een partner, een huis, een vakantie, een boek, een vreedzame en schone wereld (ja, waarom niet meteen groots denken?) bijvoorbeeld. De sleutel tot manifestatie is dat je het voor je ziet en dat je het voedt met dankbaarheid en liefde, positieve gedachten en beelden, geuren, geluiden... zo tastbaar dat het voelt alsof het er al is. Zie het voor je, droom ervan, hoe sterker je verbeelding, hoe echter het al voelt, hoe makkelijker het naar je toekomt. Het universum kan niet anders dan aansluiten op jouw gevoel. Na 17 seconden begint het al te organiseren en na ruim een minuut (dat je het je levendig voorstelt) is het al onderweg... Hoe, dat hoef je niet zelf te bedenken! 

Probeer iets maar eens ruim een minuut voor je te zien, te voelen, bijna tastbaar te maken. Probeer maar eens ruim een minuut niet zelf te bedenken hoe. En probeer het eens een ruim een minuut vol te houden om het volledig te 'omarmen', zonder enige weerstand, zonder tegenwerkende gedachten. 
Hoeveel oordelen en bezwaren komen er in je op als je je een miljoen voorstelt? Mag dat? Kan dat? ben je het waard? Ja maar...? Wat is er mis mee? Als je teveel geld hebt, kun je er toch mooie dingen mee doen voor anderen? Dan kun je anderen een handje helpen, mooie projecten ondersteunen, duurzaam beleggen, bijdragen aan die schonere en mooiere wereld. Waarom niet?

Het is maar een voorbeeldje, maar waarschijnlijk hebben we op elk terrein wel wat vrij te maken om dat wat we willen manifesteren toegang te verlenen. Anders zou het er al zijn namelijk... Wij zijn zelf de 'bestuurders' en wij kunnen toelaten of tegenhouden. De schuif open zetten. Met onze oordelen (ook over anderen) en met onze weerstand (tegen rekeningen, die we moeten betalen bijvoorbeeld) belemmeren we de doorgang, de toestroom. Maar vooral met twijfels over onszelf. We kennen onze eigen kracht niet. 

Gisteren, toen ik even ging zitten om me af te vragen wat er aan de hand was, ik voelde namelijk zwaarte en die zwaarte was niet 'van mij', was dat het antwoord: Je kent je eigen kracht niet. Als ik volledig in mijn kracht sta, hoeft de zwaarte van anderen of van de wereld mij niet te belemmeren, die verdwijnt en transformeert al zodra hij in de buurt komt. In plaats van het toe te laten in mijn systeem, had ik het meteen kunnen transformeren. Als ik volledig vertrouw op mijn eigen kracht, heb ik helemaal nergens last van. Het is maar een idee, dat ik bedolven kan worden onder de zwaarte. Dat het invloed kan hebben op mij. Weg met die gedachte! Ik was me er niet zo erg bewust van, maar vertoonde daardoor wel vermijdend gedrag. Niet teveel drukte, niet teveel 'zware' gesprekken. Ik hoef helemaal geen ballast op mijn schouders te nemen, het is niet nodig! 

Je eigen kracht is manifestatiekracht. 

Het heeft ruimte nodig. Je hebt ruimte nodig voor jezelf. Je hebt ruimte nodig in de geest. Je hebt ruimte nodig om je heen. Sommige gedachten voelen ruim, anderen voelen beperkend, drukkend. Je kunt bewust werken aan het kiezen voor meer ruimte, gevoelsmatig, maar ook juist door ruimte te nemen voor jezelf. Letterlijk en figuurlijk. De schuif open zetten betekent meer ruimte voor jezelf creëren en meer bewegingsruimte hebben. Jezelf mogelijkheden bieden. Door open te staan. Het is je eigen schuif die je open zet! En jij bepaalt hoever.

De zachte kracht

'Waarom is de een er wel mee bezig en de ander niet?' vroeg een vriendin zich af. Het ging over bewustwording, we hadden het over hoe lastig het is te communiceren met mensen die vanuit angst reageren en je opzadelen met hun negatieve verwachtingen. Het is al lastig om te zien hoe ze dat ten aanzien van zichzelf doen, maar helemaal vervelend als ze dat ook nog bij jou doen. Je proberen ergens vanaf te houden, je waarschuwen, zeggen dat iets toch niet lukt of je ervan proberen te overtuigen dat de wereld zus of zo in elkaar zit en je het dus wel kan schudden.
'Niet over in discussie gaan,' zeg ik dan, maar het blijft vervelend. Ik kan er (of kon er?) zelfs boos over worden omdat het invloed heeft en ze geen idee hebben hoe ze op die manier situaties belasten. Je er niks van aantrekken is natuurlijk het beste en er vooral vanuit gaan dat de kracht van jouw geloof ergens in sterker is. Wat ook zo is. Het nodigt je uit je geloof nog onwankelbaarder te maken.
Misschien is het vervelende dat het greintje twijfel in jezelf getriggerd kan worden, terwijl je helemaal niet wil twijfelen. Of spiegelen zij juist het onbewuste twijfelen dat aanwezig is?

Het is een machtsstrijd. Zoals er een machtsstrijd kan zijn in je eigen mind tussen de angst en het vertrouwen, zo kan er ook een machtsstrijd zijn met anderen. Dan is het de behoefte aan controle. Angst wil macht en controle. That's it. That's all. Het doet er niet zoveel toe of het je eigen ego of dat van een ander is, de hardheid waarmee het ego mept, kan pijn doen en heel ondermijnend zijn. Dat was het vast en zeker al eerder in je leven, anders zou het je niet raken. Vervolgens wapenen we ons - uit angst - en ontstaat een verdedigingsmechanisme. Logisch, maar als we de zachtheid van het vertrouwen zouden kunnen bewaren of terug kunnen vinden, is verdediging niet meer nodig. We hoeven die strijd niet aan te gaan.

Een andere vraag die haar bezig hield en hiermee verband houdt, was: waarom lukken dingen niet? Een zeer ondermijnende gedachte op zich, we kunnen beter kijken naar wat er wel lukt. Maar in de vraag ligt een frustratie besloten, die wel gezien wil worden en als we het antwoord weten, hebben we iets geleerd. En dan heeft het toch iets opgeleverd. Waarom lukken dingen niet? Is dat zo? Zou ook niet hier precies gelden wat voor alles geldt: Alles lukt - precies zoals je het zelf gewenst hebt, al dan niet bewust. Je krijgt het precies zoals je het hebben 'wilt'. Dat 'willen' is misschien niet helemaal het juiste woord, je wilde iets anders tenslotte. Maar je ziel wil leren, je ziel wil je overgave leren, geen dwang, geen afgedwongen successen, geen bewijsdrift, geen egosuccessen. Het benoemen van 'mislukt' of 'gelukt' is een waarde-oordeel, want wat is er precies mislukt? Misschien heb je hier wel juist heel veel van geleerd en dan is de missie vanuit een ander perspectief juist geslaagd.

We moeten niet teveel willen, daarin worden we gecorrigeerd door het leven zelf. We kunnen beter volgen, stap voor stap de weg afleggen, niet meteen hele grote sprongen nemen, ons laten leiden, goed luisteren naar onze innerlijke stem die ons de weg wijst, maar die nooit iets zal forceren. Forceren, teveel willen, afdwingen, is een vorm van geweld. Vanuit de ene stap ontstaat de volgende stap. Onzekerheid kan ons pushen teveel tegelijk te willen, de zachte onderstroom te overrulen... Het kan zijn dat je enthousiast aan de slag gaat en al je energie steekt in het realiseren van een droom, maar dat er ondertussen een sterke motivatie meespeelt af te rekenen met die 'stem' dat je het niet kan, dat het nooit zal lukken, dat de wereld nu eenmaal zus of zo is.... dat je juist wil afrekenen met die ondermijnende kracht. Dan is het dus je verdedigingsmechanisme, niet je zachte kracht. Die zachte kracht, die is tevreden met elke stap, die is voorzichtig met jou, die zal je altijd de juiste aanwijzingen geven, die vraagt je om te luisteren, om vanuit de stilte en de vrede in jezelf te handelen. Niet vanuit frustratie, niet vanuit pijn, niet vanuit boosheid, niet vanuit geldingsdrang. De zachte kracht, in ieder mens aanwezig, zorgt goed voor je. Zal je niet meer geven dan je aankan en zal je voeden met Liefde, met Vertrouwen en met alles wat je nodig hebt. Het enige is dat je daarop durft te vertrouwen. Dat is liefde voor jezelf, dat is wat je nodig hebt. Wees lief voor jezelf. Huil uit, erken de pijn, stop met jezelf hard behandelen. Geef alle ballast mee aan die stroom, laat het wegspoelen. Geef die zachte kracht toestemming om je leven in te stromen en alles mee te nemen wat je niet meer nodig hebt. Geef je over en wordt zelf die zachte kracht. Er wordt voor je gezorgd. Als je het toelaat.

Cirkels van tijd

Het grootste verschil tussen de 'oude' en de 'nieuwe' werkelijkheid (meestal de derde en de vijfde dimensie genoemd) is de factor tijd, lees ik. Tijd hoort bij de derde dimensie. Leven we in de vijfde dimensie, treden we buiten de tijd. Morgen is het 8-8-8, 2015 is namelijk 8 bij elkaar, en dan opent zich de poort (alle eerder geopende poorten vallen samen, zeggen 'ze') naar de vijfde dimensie.
Een datum is bij uitstek een kenmerk van tijd, nietwaar? En dat we 'opeens' overgaan naar een andere dimensie, dat hebben we al vaker gehoord...  En het is iets waar ik eerlijk gezegd mijn schouders een beetje over ophaal. Rond de overgang naar 2012 waren er mensen die dachten dat het drie dagen donker zou worden. Er is ook wel eens voorspeld dat er een groot ruimtevaartuig langs zou komen... jaja. De fantasie slaat wel eens op hol. Natuurlijk, het klopt wel dat er verschillen zijn waar te nemen, alleen al tussen de volle maan en de nieuwe maan, maar ook in energiestromingen, zeker. De periode tot en met juli was een vrij zware tijd, waarin we als het ware 'terug gingen' om nog wat oude zaken te bekijken en te ervaren en de scherpe kantjes ervan af te halen, met nieuwe ogen kijken naar 'oude' zaken in ons leven, zou je kunnen zeggen. En vanaf augustus gaan we weer vooruit, we hebben ons meer vrijgemaakt en zijn het nieuwe verder aan het ontdekken en aan het toepassen.

Ik geloof wel dat het een beetje als een tsunami werkt, eerst trekt de zee zich terug, er wordt van alles zichtbaar wat er op de bodem ligt en dan een enorme vloedgolf. Het zijn golfbewegingen, die ik ook bij anderen kan waarnemen. Als voorspellingen je kunnen stimuleren om open te staan is dat natuurlijk prima, maar het kan ook juist vertroebelen. Het blijft een vorm van het buiten jezelf zoeken, terwijl het in jezelf aanwezig is. Net als tijd, iets waar je je aan vast kunt houden, maar in feite ook iets buiten jezelf.

Het proces gaat toch wel verder, het ontvouwt zich en het is voornamelijk een intern proces. Een bewustwordingsproces, het groeit en beweegt van binnenuit. Niet op een rechte lijn (tijd zou je ook als een lijn kunnen zien) maar in een ronde vorm. Opwellend vanuit de bron ontstaan er cirkels, zoals water cirkels vormt als er een punt is van waaruit het opwelt. Zo ervaar ik dat. Als golfbewegingen, en ja, die zien er vijfdimensionaal anders uit dan driedimensionaal.

Bewustzijn, ons eigen bewustzijn, dat is het voornaamste verschil. Je gaat tijd vanzelf anders beleven, stukje bij beetje ga je alles anders beleven. Het ontstaat, en dat punt, zoals ik het omschreef, als bron van de cirkels die ontstaan, dat zou je NU kunnen noemen. Vanuit het NU stroomt het ook de toekomst en het verleden in. Vanuit ons eigen gezichtspunt kijken we naar het verleden en naar het heden, de wereld om ons heen en de toekomst. Dat gezichtspunt wijzigt, onze blik wordt breder en liefdevoller, bijvoorbeeld, al naar gelang ons bewustzijn zich ontwikkelt. En hoeveel je daar zelf aan kunt doen, eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik denk (let wel: dat is denken!) dat we daar wel keuzes in maken, al was het alleen maar door ja of nee te zeggen. Ja tegen groei en ja tegen verdere ontwikkeling en ja tegen het leven zoals zich dat aan je wil ontvouwen. Maar ik geloof dat het ook doorgaat als je 'nee' zegt. Als je het afwijst en probeert tegen te houden, wat we allemaal onbewust waarschijnlijk vaak doen, dan nog.... gaat het wel door met 'stromen'. Als een kei die in de rivier ligt, het water stroomt er wel overheen of er langs en misschien dat de kei opeens wel losraakt als de stroming maar sterk genoeg wordt.

Het klinkt misschien allemaal wat abstract, maar de clou van het verhaal is dat we overal doorheen gaan kijken, we worden meer en meer dat water, die stroom zelf.

Vertrouwen is je vrijheid!

Ik heb een nieuwe hobby, geloof ik. Plaatjes met teksten. Woorden en beelden. Is dat wel een hobby? Ik ben er altijd al mee bezig en nu ben ik gewoon lekker aan het spelen met foto's en teksten. Ik kwam op het idee om foto's van dieren te voorzien van hun sterke uitspraken. Het begon met foto's van mensen die het boekje van White Bull openslaan en dan een zin erbij van die pagina. Je zou het kunnen zien als een doordacht concept, haha. Maar de kracht is juist dat het ontstaat. Dat het voelt als een spel, lekker bezig zijn.

Ken je dit grapje? "Je werk moet je hobby zijn," zei de een tegen de ander. "Dan zoek ik een hobby," zei de ander.

Vrijheid zit in je hoofd...

Ik kom aan de lopende band mensen tegen die zich zorgen maken over hun werk en hun inkomsten.  Juist mensen van wie ik dacht dat ze lekker bezig waren en zich geen zorgen hoefden te maken, omdat het - voor mij althans - zo duidelijk is waar ze goed in zijn. Dus daar help ik ze graag even aan herinneren als het nodig is. Maar is het niet een vreemd verschijnsel dat mensen dat zelf zo snel lijken te vergeten? Dat we daar een blinde vlek voor hebben? Laten we elkaar dat vooral vertellen, misschien heft dat die vreemde gewoonte van elkaar kritiek geven en benoemen wat er niet deugt (denk aan de rode strepen en het tellen van fouten op school vroeger) een beetje op. Mensen hebben het nodig om gewaardeerd te worden en zichzelf meer te waarderen. Dan hebben ze meer lol in wat ze doen en dan gaat het beter en makkelijker en daar hebben we allemaal plezier van.

Ik heb liever iemand die een klusje voor me doet en uitstraalt dat hij lol heeft in z'n werk, dan iemand die 'geld verdienen' als motivatie heeft. Begrijp me goed, ik vind zeker wel dat daar iets tegenover mag staan, maar als iemand er geen plezier in heeft, het niet vanuit passie, betrokkenheid of liefde voor zijn of haar vak doet, dan merk je dat, voel je dat en het heeft ook nog invloed op het resultaat. Dus op mij en mijn werk, maar ook op die persoon zelf. Je krijgt terug wat je uitzendt, je krijgt wat je geeft. En de vraag is op welke manier we met onszelf en elkaar om willen gaan. En of we ons daar wel bewust van zijn. Als je iets met plezier creëert, heb je daar zelf plezier van, omdat het resultaat aanslaat en omdat je daarmee meer plezier - voor jezelf en voor anderen - creëert. Zorgen maken creëert niks, het belemmert alleen maar.

Zorgen maken is de mind, die je vrijheid en je plezier het liefst ondermijnt. De mind heeft altijd iets nodig om zich druk over te kunnen maken. Blijf hem vooral de baas. Juist door te doen waar je plezier in hebt. Komt er spontaan een ideetje in je op, geef er dan gehoor aan. Laat het vooral niet neermeppen door allerlei commentaar als 'geen tijd voor' of 'tijdverspilling' of 'kan niet' of weet ik wat. Lekker bezig zijn is het belangrijkste wat er is. Als je je goed voelt - en dat ontstaat vanzelf als je lekker bezig bent - gaat het ook goed. Je wordt meegenomen op de stroom van... ja, waarvan? Van levensenergie, van creativiteit, van plezier, van nieuwe ideeën, inspiratie, laat het maar lekker bruisen... dat is vrijheid.

Het vraagt vertrouwen, ja, maar pas als je erover na gaat denken. Zolang je lekker bezig bent, is dat vertrouwen er. Pas als je ingrijpt met gedachten, als je de mind toegang geeft en al z'n gezeur een belemmering laat zijn, is het nodig om jezelf te herstellen en terug te keren naar je vertrouwen. Maar er is wel een ding wat we onderweg moeten leren en dat is dat het om NU gaat. NU lekker bezig, je NU goed voelen, NU plezier hebben en NU accepteren zoals het is. Zodra we ons zorgen beginnen te maken over morgen of volgende week of volgende maand, beginnen we het NU al te ondermijnen.

En dan kan je wel zeggen 'ja, maar we hebben niet voor niets een mind, we hebben niet voor niets ons verstand meegekregen om daar vast over na te denken, om vooruit te kijken, om in te schatten...' ja, dat kun je zeggen. Maar dan is het uitgangspunt wel 'angst', het idee dat als je 'het' zelf niet in de hand neemt, er van alles mis zou gaan. Stel je eens voor dat het tegendeel waar is? Wat een opluchting! Het betekent dat je daar 'alleen maar' op hoeft te vertrouwen.

'Alleen maar' vertrouwen op 'het'.....

Vertrouwen is je vrijheid!

Muurtjes

Het plaatsje achter hun huis was een afgesloten kooi. 'Hoe voelt dat?' vroeg de verslaggever. 'Prima, veilig. Zo kunnen onze kinderen veilig opgroeien.' Achter de muur van het plaatsje was nog een muur, nog veel hoger.  'Wat als de muur er niet meer was?' 'Dan zou ik gaan verhuizen, ik zou me niet meer veilig voelen.' Aan de andere kant van de muur woonden... protestanten. We blijken in Belfast te zijn. Hoewel je geen enkel verschil ziet tussen de ene bevolkingsgroep en de andere, blijkt men er nog lang niet klaar voor om de muur af te breken. 'De muur lijkt vooral in het hoofd van sommige mensen te zitten,' concludeert de verslaggever. Maar het conflict gaat eeuwen terug en heeft diepe wonden nagelaten, die kennelijk niet genezen, maar steeds opnieuw weer zout ingewreven krijgen.

Stel je eens voor hoe het is om in zo'n kooi, die er uitziet als een gevangenis te leven en daar nog blij mee te zijn ook. Tegen een muur aan te kijken en daarachter de 'vijand' te weten. Een vijandbeeld wat in stand blijft, juist omdat het zich achter de muur bevindt. Angst blijft in stand achter een muur. Vergroot zich zelfs. Zo gaat het met angst. Het bevindt zich achter een muur. Een werkelijke of een denkbeeldige muur. En daar kijken we niet overheen. We botsen op die muur. We weten dat de muur er is, we zijn bang voor het gevaar daarachter en we vermijden van nature of uit gewoonte om over die muur heen te kijken. We wanen ons veilig achter de muur.

Wat als die muur wegvalt? Nee, nee, daar willen we niet aan denken. Paniek. Dat is het, de werkelijke angst is de angst om over dat muurtje heen te kijken. We weten niet eens wat daarachter is. Het is slechts een denkbeeld. De muur is kunstmatig. Houdt kunstmatig de afscheiding in stand en we zijn het gewend, dus denken we dat we veilig zijn. Verandering is eng, omdat we het niet kennen en zo kan je wereldje dan steeds kleiner worden. De muren groter en dikker, jouw ruimte steeds beperkter.

Alle muurtjes willen afgebroken worden. Zeker nu in deze tijd. Er zal geen muur overeind blijven staan. Het zal moeite kosten om hem overeind te laten staan of om nieuwe op te bouwen. De wind van de tijd vaagt alles weg. Want we zijn onderweg van afgescheidenheid naar eenheid. Niet dat die eenheid er nog niet is, jawel, die is er altijd al. De afgescheidenheid is niet meer dan een idee, een denkbeeld. Even kunstmatig als zo'n hoge, dikke muur.

"Wat het ook is dat jou ervan weerhoudt je grootste potentie of hartenwens te manifesteren, het is niet meer dan een gedachte..." Rara van wie? ;) Pagina 23... Gedachten vormen onze muurtjes, ze worden vanzelf overtuigingen, zolang je ze maar blijft geloven en voeden. Hoe sterker de overtuigingen, hoe massiever de muren. En toch... zo makkelijk af te breken. 

"Why do you stay in prison, while the door is wide open?" Rumi.

Welke muurtjes heb jij nog overeind staan? Maak je ze steeds dikker of ga je aan de slag om ze af te breken? Maak ze eens doorzichtig! Dan kun je in elk geval kijken welke pracht zich achter de muur bevindt! Vroeg of laat kom je daar toch wel achter en dan denk je: Had ik dat maar geweten!