Omdenken

Al een tijdje volg ik 'Omdenken' op twitter. Dat is de moeite waard. Iedereen wordt uitgedaagd om mee (om) te denken in situaties die muurvast zitten. Iedere keer staan er weer leuke, verfrissende nieuwe voorbeelden op de website. Problemen, groot of klein, worden opgelost door er anders naar te kijken en anders mee om te gaan. Dat wat muurvast zit, voor ons gevoel, zit dat niet alleen maar muurvast door hoe we ernaar kijken, hoe we iets beoordelen, hoe het volgens ons zou moeten zijn en hoe we ons vervolgens vanuit dat oordeel ergens vervelend over voelen?
Ik kan een heleboel voorbeelden verzinnen, maar misschien is het zinniger als je nu even een eigen voorbeeld voor de geest haalt. Neem je grootste frustratie op dit moment. Waar baal je van? En welk gevoel levert het je op over jezelf? Stel, je gaat ervan uit dat dat gevoel over jezelf helemaal onterecht is. Je bent perfect. Je ziet alleen iets (nog) niet. Stel de ander of de situatie is ook perfect. Dan zijn het dus alleen je gedachten erover, die het probleem vormen en je onterecht een rotgevoel opleveren. Jij hebt gelijk vanuit jouw optiek, maar de ander heeft gelijk vanuit zijn optiek, de situatie vraagt dus om een neutrale kijk op het geheel. We kunnen iets leren van elkaar of van de situatie.
We zijn supplementair, we vullen elkaar aan. We zijn allemaal stukjes van het geheel. Vanuit mijn optiek begrijp ik de ander niet omdat hij anders in elkaar zit dan ik, hij heeft een ander karakter en gaat anders met de dingen om dan ik zou doen. Dat is niet beter of slechter en al helemaal geen reden om mezelf beter of slechter te voelen. Die ander heeft een ander doel, bijvoorbeeld. Dat kan. Dat mag. We hebben allemaal onze eigen doelen in het leven. En als je ze niet hebt, is het best zinnig om die eens te formuleren voor jezelf. En wat is dan nuttig om in te zien in de huidige situatie, welk puzzelstukje ligt erin verborgen, wat laat de ander jou zien, waar je iets aan hebt in het behalen van je eigen doelen? Wie weet hebben we 'in the end' wel hetzelfde doel, gaan we er alleen heel anders mee om.
In elk geval kun je ervan uitgaan dat een ander of een situatie nooit bedoelt jou een vervelend gevoel te geven. Dat doe je zelf en is dus nergens voor nodig!

Voor mij is het altijd een enorme opluchting als ik iets opeens begrijp. Daar gaat steevast aan vooraf dat iets me dwars zit of dat ik me iets afvraag. Als ik de kwestie dan duidelijk poneer, als vraag of als wens èn het vervolgens naast me neer kan leggen - dat kost soms wat moeite... - komt het antwoord of het inzicht. Het vraagt alleen de bereidheid om open te staan en een bepaald denkpatroon te herkennen en los te laten. Met nieuwe inzichten komen nieuwe mogelijkheden tevoorschijn. Heerlijk! Misschien is dat mijn doel wel: Alles begrijpen.

Maar uiteindelijk gaat het om een gevoel dat iets oplevert. Want dat gevoel trekt meer van datzelfde aan. Een andere kijk op de zaak kan een ander gevoel geven. En daarmee verander je van binnenuit, vanuit jezelf dus de situaties die je aantrekt. Wil je nog meer frustraties of wil je liever lekker tevreden zijn? NLP is ook zo'n vorm van omdenken. Omvoelen eigenlijk. Erg eenvoudig te realiseren als je dit filmpje ziet: 



Nou weet ik dat er mensen zijn die zeggen: maar elk gevoel is goed. Ook boosheid, verdriet, wanhoop, noem maar op. Natuurlijk, het heeft een functie. En ontkennen heeft geen zin. Maar naar mijn idee is niet nodig daarin te blijven zitten. Waarom het leven niet plezieriger maken en je gewoon goed voelen? Ik denk dat het een keuze is, die je kunt maken!
.

Verankeren

Als je iets moois meemaakt, ergens blij van wordt, je hart geraakt wordt door een bloemetje, een vlinder, een mooi gebaar, een schilderij, een ontmoeting, een berichtje - neem dan eens de tijd om dat te verankeren. Dat moment, dat gevoel, we kunnen er zo makkelijk voorbij lopen en doorgaan met ons drukke denken en doen, dat we het zo weer vergeten. Als je dat doet, kan zo'n gevoel zich in je nestelen. Dat is zoveel waard. Zo'n moment krijgt dan eeuwigheidswaarde. En het geluk blijft bij je...

.

De Magische Gouden Ring

 

.

Je bent al goed!

"Je bent al goed zoals je bent," concludeer ik aan het eind van de avond na een heleboel verhalen. "Daar hoef je verder niet zoveel moeite voor te doen." Deze vriend heeft al een eerbiedwaardige leeftijd bereikt en z'n sporen nagelaten, maar lijkt bezig te blijven zichzelf te bewijzen. Op de drukke redactie, waar ik als broekie stage kwam lopen, zat hij doodleuk middenop tafel te mediteren. Dat heeft indruk op mij gemaakt. Zijn onorthodoxe benadering van het nieuws was verfrissend, evenals zijn humor. Maar hij heeft in z'n leven ook velen tegen de schenen geschopt met z'n grappen en grollen en regelmatig z'n excuus aan moeten bieden omdat iemand zich persoonlijk gekwetst voelde. Zo stak hij de draak met religie, met de dood, met de macht, ook met de leiding van de redactie, geen probleem. Nergens bang voor.
Ik kan me voorstellen dat-ie zich altijd een buitenbeentje heeft gevoeld, maar dat was precies zijn kracht. En z'n functie: Als lolbroek heilige huisjes omver schoppen. Zo terugblikkend kan hij best tevreden zijn, velen zullen aan het denken zijn gezet en hun blik hebben verruimd, maar het zijn niet bepaald de dingen waar je de waardering ook voor krijgt! Tot je het jezelf geeft. En je je niet meer afvraagt of je het wel goed hebt gedaan, of het niet te zus of te zo was. Je bent gewoon wie je bent en dat is goed. Als we nou allemaal onszelf en elkaar die gedachte eens kado geven, kunnen we gewoon tevreden zijn met wie we zijn en hoeven we al die erkenning niet te zoeken bij elkaar. Dan kunnen we gewoon genieten van het leven, luisteren zonder oordelen en erom lachen!
.

Goedbedoelde bezorgdheid?

"Ik wil graag helpen en van betekenis zijn," zegt een goede vriend heel eerlijk. Hij krijgt dagelijks berichten van een vrouw die hem nodig heeft. Ook terwijl we zitten te eten en zij net met haar man is aanbeland op haar vakantiebestemming... Ik kon het niet laten om te opperen dat het misschien tijd was deze dame terug te verwijzen naar zichzelf. Op eigen benen staan, onafhankelijkheid, eigen kracht, is dat niet voor iedereen de uitdaging in het leven?
Nodig willen zijn, van betekenis willen zijn voor een ander, ai, hoe menselijk is dat niet? Maar het is een hele grote valkuil. Krijg je die waardering ook als je altijd klaar staat voor een ander? Ik zie regelmatig het tegenovergestelde gebeuren: Eerst wordt het vanzelfsprekend, dan bijna een eis dat je er bent. Een diep geworteld verantwoordelijkheidsgevoel, dat schuldgevoelens voedt, speelt vanuit het onderbewuste een desastreuse rol en nodigt in zekere zin uit tot afhankelijkheid, manipulatie en misbruik.
Natuurlijk is er niks mis mee om een ander eens een handje te helpen. Maar een goeie spelregel is dat we niet verantwoordelijk zijn voor (het geluk van) een ander. We hebben allemaal onze eigen levenslessen en die kun je niet uitbesteden aan of overnemen van een ander. Er is ook helemaal niks mis mee. Uitdagingen horen bij het leven en wijzen je de weg. Wel kunnen we veel leren van elkaar.
Door te kijken, te luisteren en te beseffen dat we in spiegels kijken.

Zelf krijg ik er helemaal de kriebels van als mensen zich zorgen zeggen te maken om mij. Wat bezielt ze? 'Bemoei je met je eigen leven,' zou ik dan het liefst zeggen. Goedbeschouwd zitten er altijd oordelen achter die bezorgdheid. Er wordt naar je gekeken vanuit eigen angst, het is projectie. Ik zit er niet op te wachten. Soms lijkt het zelfs bijna alsof mensen graag willen dat je een probleem hebt, iets waar zij zich over kunnen ontfermen. Dan kunnen zij zich belangrijk voelen, zichzelf beter voelen. 'Het is goedbedoeld,' zeggen ze dan.
Goedbedoelde bezorgdheid bestaat niet in mijn ogen. Je kunt belangstelling hebben voor een ander, waardering, betrokkenheid voelen, meeleven, begrip hebben, maar met bezorgdheid maak je iemand kleiner. Doe het niet!

Als je werkelijk van betekenis wilt zijn voor een ander, doe het dan door hem of haar te wijzen op het beste in zichzelf, de mogelijkheden die hij of zij heeft, door vertrouwen te hebben en dat te laten merken.
.

Inspectie

Zaterdagochtend. Als ik terugkom van een boodschapje, wacht er een vrolijke kat bij mijn deur. Ik word enthousiast begroet, krijg kopjes bij de vleet en ze wijkt niet van mijn zijde. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, wandelt ze naar binnen als ik de deur open doe. Die laat ik dan ook maar even open en nieuwsgierig ga ik er achteraan. Ze gaat op onderzoek uit. Onder de bank, achter de kasten, onder de kasten, alle hoeken en gaten worden minitieus geïnspecteerd.

Als ze klaar is met de woonkamer en de keuken, wandelt ze de gang in en wil ook even in de wc kijken. Dan pakt ze de trap naar boven, kamt eerst de badkamer uit, dan de slaapkamer en vervolgens het kantoor. Muizeninspectie, concludeer ik vol verbazing. Laat maar gaan. Ik ga koffie maken, zij lijkt verder geen honger of dorst te hebben. Als ze klaar is met haar rondje, komt ze nog even buurten op de bank en dan vertrekt ze weer. Tevreden over de voldane missie strekt ze zich uit en blijft nog een half uurtje voor de deur liggen spinnen.

Rumi had hier in huis de taak op zich genomen de muizen de baas te blijven. Dat deed ze geweldig. Het is net alsof ze nu, in de vorm van deze poes, even terugkwam om de muizen te waarschuwen dat ze geen vrij spel hebben nu zij er zelf lijfelijk niet meer is om de boel onder controle te houden. Natuurlijk licht ik onmiddellijk Piek in en stuur haar een foto. De hele muizensoap van een paar jaar geleden staat in hoofdstuk 4 van het boek* beschreven.
"Het moet leefbaar blijven," hoort Piek als ze inzoemt op de situatie. Ze krijgt er een gevoel van samenwerking bij. "Dat doe je gewoon voor elkaar," laat de kat weten. Het zou haar niet verbazen als de kat af en toe terugkomt. En mij verbaast het niet dat Rumi de boel nog steeds goed in de gaten houdt!

* In de Stilte hoor je alles. 
Piek Stor in gesprek met dieren. 
Verschijnt: Binnenkort!  

Helder zicht

Er fietst iemand voorbij en vervolgens schuin voor me uit. Hee, is dat M.? vraag ik me af. Ziet hij mij niet? Herken ik hem niet? Het is een wat rommelige situatie, want er fietsen nog meer mensen omheen. Laat ik toch even gedag zeggen. 'Hee, jij bent toch M.?' vraag ik. 'Als jij wil dat ik M. ben, dan ben ik M.' Maar hij lijkt er alleen maar op... Ik geloof niet dat hij het is.

Weer zo'n droom. Wat heeft dit te vertellen?
Ik denk dit: Je kunt je vergissen in je waarneming, omdat je denkt dat iets is zoals het is. Of het beeld dat je van iemand hebt, kan wel eens niet kloppen.

Mensen bekijken elkaar door een gekleurde bril. De kleur van de bril wordt bepaald door emoties, wensen of frustraties, zorgen, overtuigingen, projecties, herinneringen, vul maar in. Daardoor zien we elkaar niet zoals we werkelijk zijn. Het is ingevuld. Het beperkt onze waarneming. Dat is jammer. Daarmee beperken we onzelf.
Hoe poets je die bril schoon? Geef je (hogere) zelf de opdracht je te bevrijden van al die ballast en overtuigingen. Maak de weg vrij en het zicht helder! Dan pas zie je wie de ander werkelijk is. En misschien ook dat het niet uitmaakt wie hij is. Hij is wie hij is. M. of niet.
.

Aandacht

'Hoezo zit je vast?' vraag ik Piek.
We stomen juist zo lekker door sinds we onszelf een deadline hebben gesteld; hoofdstuk na hoofdstuk rolt gecorrigeerd, aangescherpt, aangevuld of ingedikt de map DEF in, waar we aan het eind van de week nog één keer gezamenlijk naar gaan kijken.
En dan opeens: 'Zo, ik loop lekker vast'...?

Antwoord: Het hoofdstuk gaat over Zorgen!
Misschien niet doen, gezien wat je hieronder schrijft... Haha!
Ik zal het zo es bekijken. Moet er wel om lachen eigenlijk...

'Niet vanuit angst of zorgen redeneren, hè?' had ik haar net geschreven in een andere kwestie. Daarmee herinnerde ik haar -  niet zo bewust - aan wat de dieren zelf ook vaak zeggen. Precies daarover gaat dat hoofdstuk.

Een uurtje later heeft Piek het betreffende hoofdstuk 'Aandacht' genoemd en de vaart zit er weer in!


Een kijkje achter de schermen bij de totstandkoming van het boek 'In de Stilte hoor je alles' over dierencommunicatie, waar we momenteel de laatste hand aan leggen.
.

Dromen

'Lekker naar school,' noemde iemand het een keer als hij ging slapen. Het lijkt erop dat we in onze dromen onderwezen kunnen worden. Een goede vriend vertelde me dit weekend zo'n droom: Hem werd uitgelegd dat we alles zelf creëren en hoe dat werkt. 'Ja, maar jij bent God!' zei hij tegen z'n gesprekspartner, die hem vervolgens een staaltje liet zien. Kijk, als ik wil dat het donker wordt, wordt het donker. En het werd donker. 'Zie je wel dat je God bent!' riep hij uit in z'n droom. 'Ja, maar jij ook!' was het antwoord.
Ik vertelde hem dat ik me ooit eens had afgevraagd waarom het niet sneller werkte met gedachtenkracht, waarom er zoveel vertraging in moest zitten (toen... tegenwoordig valt dat wel mee!) en dat ik vervolgens een droom had, waarin alles meteen gebeurde op het moment dat ik het dacht. Toen ik wakker werd, wist ik dat ik blij mocht zijn. Het was niet bij te houden en bovendien: Bij elke 'ojee-gedachte' gebeurde precies dat waarover je 'ojee' dacht.
Tanja komt binnenstappen met het verhaal dat ze iets uitgelegd kreeg in haar droom, maar het verhaal werd bruut onderbroken door haar kind, die haar wakker maakte. Ze wist niet meer wat, alleen maar dat. Maar omdat ze het mij vertelde, herinnerde ik me opeens mijn eigen droom. Het ging over het kijken naar schilderijen. En de boodschap was dat iedereen er z'n eigen verhaal in zag. Dat iedereen dus iets anders ziet in hetzelfde schilderij.
Het leven is als een schilderij, waar iedereen op z'n eigen manier naar kijkt. En daarom zijn we zowel toeschouwers als scheppers van onze eigen werkelijkheid.  
.

Groei!

Laat ik jullie alvast eens een beetje lekker maken voor het boek 'In de Stilte hoor je alles' waar we druk mee bezig zijn. De ondertitel is: 'Piek Stor in gesprek met dieren.' Dat zegt genoeg, lijkt me. Een piepkleine preview?

"Alles heeft een doel," zegt de leeuw. We hebben het over de verwondingen van het leven. "Het doel is niet de verwonding, maar de groei!"

.

Cosmic Exercises - Kriya Yoga

Omdat er zoveel vraag naar was, heb ik de 'cosmic exercises', de opstap naar Kriya Yoga in z'n geheel op youtube gezet. We filmden de oefeningen voor de OHM-uitzending over Kriya-yoga met een groep belangstellenden. Voor wie de uitzending gemist heeft, hier nog een keer de link: Mitali's Kriya Yoga Missie, waarin Mitali uitlegt wat de 'benefits' van Kriya Yoga zijn en hoe het haar leven heeft veranderd. Nooit meer ziek, alles gaat gemakkelijk en als 'vanzelf', het stroomt... Ik kan er inmiddels over meepraten.

Na de uitzending was de belangstelling voor deze oefeningen overweldigend. Mitali geeft thuis in Amstelveen les, op zaterdag en in het engels. Zelf heb ik inmiddels ook al een paar keer een grote groep mensen kennis mogen laten maken hiermee. De bedoeling is echter dat je de oefeningen zelf dagelijks thuis doet. Vandaar dit hulpmiddel. Het is een serie van drie, de links vind je hieronder. De uitleg is in het engels, maar ook goed in beeld te zien. Voor degenen die de oefeningen met mij gedaan hebben, in deze serie kom je ook oefeningen tegen, die je nog niet kent. Ik had het namelijk een beetje vereenvoudigd om het nog makkelijker (te onthouden) te maken. Simpelweg komt het er op neer dat je met deze oefeningen je hele lichaam beweegt en voorziet van nieuwe energie, dat je je bewust wordt van de energie die via de ademhaling door je heen stroomt en alles 'ververst'. Afvalstoffen worden uitgeademd en het lost blokkades op (ook psychisch). Drink vooraf vooral veel water, dat ondersteunt het proces. Velen hebben inmiddels al ervaren hoe dit hun leven een positieve impuls geeft. Ik wens iedereen - die zich aan dit avontuur waagt - veel plezier en succes ermee!







En.... vergeet Babaji niet te bedanken. Hij is 'de vader' van de Kriya Yoga.

.

Triality

Een interessant nieuw begrip: Triality. Ik hoorde het in de channeling van Steve Rother, aangereikt door collega-blogger Peter, die vrolijk werd van de passage 'We know it is not easy to pretend to be a human.'
Dat relativeert zeker! We spelen het spel van mens zijn in de dualiteit. Triality is onze uitdaging. Bekijk het als een driehoek met één punt omhoog. Op de horizontale lijn symboliseren links en rechts de dualiteit (goed en slecht, licht en donker, jij en ik, mooi en lelijk, enz..). Verleg je focus naar de bovenste punt en neem van daaruit de dualiteit waar. Die waarnemer is je hogere zelf. En dat is triality, de dualiteit waarnemen. Onszelf als mens, levend in de wereld van dualiteit, waarnemen.
Het moment waarop je dat punt bereikt, is een verademing. Hier ligt de bevrijding. Je hoeft je niet langer te identificeren met het 'mensje', dat gevangen zit in de oordelen van de dualiteit, met al z'n zorgen, angsten, pijn, frustraties en verdriet. Je kunt gaan begrijpen dat je mens bent (ofwel: pretend to be a human) om deze dualiteit juist te ervaren. Dualiteit is geen realiteit meer zodra je het ziet. Dualiteit is het ervaren van afgescheidenheid, die er niet is. Om te weten wat non-dualiteit is, wat eenheid is, wie we echt zijn. We hebben zelf gekozen voor deze ervaring. En om op dit moment op aarde te zijn en deze grote bewustzijnssprong mee te maken. Van Duality naar Triality, let it be your reality!

De channeling van Steve Rother begint op 4'52. 

.