Het tweede chacra van de aarde

Als de wereld chacra's heeft, is het de hoogste tijd dat we het tweede chacra eens gaan healen! Doe je mee? Van de week vroeg iemand mij of ze deel kon nemen aan het sturen van licht en liefde. Ik moest even afwachten welk onderwerp zich aandiende. Hier is het evenwicht op aarde het meest aan toe denk ik: healing van de trauma's, van geweld en onderdrukking. Het gaat over geld, over macht, over seksualiteit. Frappant hoe dat met elkaar te maken heeft. Het gaat over wapens, over angsten, onverwerkte emoties (dus angsten) en gebrek aan vertrouwen. Onderdrukking, oorlog, geweld, moord en moordwapens zijn in mijn ogen vergelijkbaar met wat er tussen mensen onderling wle eens (of vaak) gebeurt. Ken je of herken je zulke vormen van geweld? Anderen overrulen, dwingen, manipuleren, taalgeweld, grove teksten, seksuele botheid, ruwheid, agressie in plaats van respectvol en sensitief, inlevend en verbindend? Voorbeelden te over. We kennen het allemaal en misschien maken we onszelf er -wie weet niet zo bewust) ook wel schuldig aan.

Ook hier gaat het over ofwel de afgescheidenheid, vanuit angst ontstaat 'het gevecht', de tweedeling, de overheersing of het slachtofferschap. Ofwel verbondenheid, vanuit eenheid bestaat er een evenwichtige wisselwerking en vanuit liefde kan het vrij, liefdevol stromen. Of we het nu over woorden, daden of andere vormen van omgaan met elkaar hebben. We zien momenteel ook de escalaties, zoals in India nu naar voren komt: verkrachting, ongelijke behandeling en  geweld tegen vrouwen. We zien het in de natuur: verkrachtig, uitbuiting, geweld tegen moeder aarde. Geen respect. Zelfde verhaal. We zien het op een andere manier terug in de geldwereld: onderdrukking, uitbuiting, afhankelijk maken, beperkingen, toe-eigenen van macht, mensen klein en afhankelijk houden.

En hoe los je dat nou op? (Zei de optimist...) Nou, ik heb er een idee over. Dus ik hoop dat iedereen die dit leest er op z'n eigen manier aan mee wil doen. Zodra je iets herkent in je omgeving, in je eigen beleving, in het nieuws op tv of in de krant: Go! Stuur het - die betreffende agressieve of vernietigende energie - weg. Geef het opdracht te vertrekken, met een bevel dat geeft vanuit je innerlijke kracht. Dus niet vanuit je hoofd, ik geloof dat dat allemaal niet zo werkt. Vanuit het hart, daar vinden we de samenwerking met de Divine kracht. Vraag hen erbij om te helpen en stuur het naar het licht. Zie het als het ware als een donkere wolk oplossen. Of breek het af alsof je een muurtje in puin hakt, als het vastgeroeste overtuigingen en denkbeelden zijn. Kan je ook doen als je die bij jezelf tegenkomt. Probeer verder niet te oordelen of ertegen te protesteren. Want... dat is het tweede belangrijke element: Zodra je 'tegenenergie' er aan geeft (protest, verzet, weerstand) voed je het juist. De kunst is om erin te verzachten, het effect dat het in jou heeft (pijn, angst, verdriet) met zachtheid en aandacht liefdevol te 'verruimen'. Bij wijze van spreken van een harde knoop naar een zachte pluizenbol. Die dan transformeert. En geloof het of niet, zo transformeren we onze eigen, maar ook de wereldtrauma's. Vanzelfsprekend omhul je alles, voor tijdens en nadat je op deze manier energetisch aan het werk bent, in het licht. Net wat voor jou het beste voelt: zacht licht, roze licht, de violette vlam wellicht. Dan gaat de transformatie vanzelf verder. Ga door tot je zelf voelt dat het zachter is geworden. Beter voelt. En vergeet ook niet 'erin' te ademen. Je kunt iets (ook pijn) door ademen, zacht ademen, weg ademen.

Dan last but not least: het tweede chacra. Geen idee waar ie precies zit bij moeder aarde, het water zou je je kunnen voorstellen. Maar we weten voor onszelf wel waar het zit, dus als we nu het tweede chacra eens schoonmaken en in evenwicht herstellen? Natuurlijk is het verbonden met de andere chacra's, het hartchacra hebben we er ook bij nodig. Als het hartchacra optimaal is, heeft dat een gunstige invloed op alle andere chacra's. En het derde chacra, de kracht, de wil, die heeft hier ook nauw mee te maken. Evenals de eerste: basisveiligheid. Ik geloof dat heel veel zogeheten lichtwerkers sowieso baat hebben bij een regelmatige chacracleaning en healing. Anders nemen we veel te veel van het grove geweld in ons systeem op. En een systeem dat al grotendeels functioneert in de vijfde dimensie heeft het daar steeds zwaarder mee. Het is nauwelijks meer te combineren. Dus blijf in je lichtkracht staan, versterk je aura en je chacra's en vanuit die kracht kunnen we eens gaan kijken of de wereld een schoonmaakbeurtje kunnen geven!

PS: wie meer wil weten of chacra's of aura versterken, mail me!

Tussen de boeken

Bliss' favoriete plek: op en tussen de dozen boeken 'In de Stilte hoor je alles...' over dierencommunicatie.

Terwijl Muni ondertussen droomt van alle avonturen die zij buiten nog zal gaan beleven....

Happy Bliss

Het wonder van Bliss...

Op 22 september werden ze geboren. Muni als eerste. Bliss als derde en laatste, een beetje op z'n kop. Daarom noemden ze haar eerst even 'stuiter'. Joanne, mijn grote nicht, inmiddels 13, had bedacht dat ik wel een poesje wilde. Daar was ik zelf nog niet opgekomen, maar ik stemde er meteen mee in. Het werden er twee, omdat ik het zielig vond er eentje weg te halen uit de happy family en omdat ze dan samen kunnen spelen en nooit alleen zijn als ik weg ben. Het 'toeval' hielp een handje om me op dat idee te brengen, want de overburen bleken ook net aan de poezen te gaan: twee dus en een vriend belde omdat hij twijfelde: Zal ik er een of twee nemen? We bespraken de voor- en nadelen hij nam er twee.

De dag nadat ik bij Amma was geweest - dat was nog goed voelbaar - ging ik weer op kraambezoek en sprong 'stuiter' bij me op schoot. Dikke Mik, ik was meteen verkocht. De naam 'Bliss' kwam toen me op. Het was een apart katje, zo zat ze bijvoorbeeld graag op de lamp. 'Net een beetje anders,' omschreven ze haar. Ze bleef maar drinken bij haar moeder en was niet geïnteresseerd in kattenvoer. Muni was de stoere, heldhaftige en echt een fotomodel, die zou ook wel goed bij mij passen, vonden ze. Aangezien vantevoren al was in te schatten dat dit de meest gefilmde en gefotografeerde katten zouden gaan worden... Het volgende bezoekje werd ik zowel door Muni als door Bliss verwelkomt. Maar, Joanne mocht kiezen welke ze wilde houden. Die koos voor Woellie, nummer twee. Ook een schatje natuurlijk.

Samen zijn ze erg schattig, dat hoef ik natuurlijk niet meer te vertellen. En Bliss kijkt de kunst af van Muni. Opvallend aan Bliss was dat ze me meteen aan Rumi deed denken, vooral als ze languit op schoot lag. Ook ligt ze vaak op dezelfde plekken als waar Rumi altijd lag. 'Ze is vast voor het eerst kat,' dacht ik regelmatig. En soms kwam ze iets vertellen, ze wilde echt iets vertellen. Een heel verhaal. 'Oja?' zei ik dan en dan ging ze door. Maar ik had het nog niet helemaal door... Tot het moment dat ik haar optilde en mee de trap afdroeg zoals ik dat met Rumi altijd deed. Een kat blijft normaal niet op je arm zitten dan. Bliss dus wel. Van de week probeerde ik eens met haar te praten, ik ben niet zo bedreven in de dierencommunicatie als Piek, maar ik ken 'de kunst'.
"Hallo Bliss, ben jij soms Rumi?"
"Ja, hè hè, heb je het ook door?"
Wouw! Wat knap zeg! Wat bijzonder!

Wie ons boek 'In de Stilte hoor je alles' heeft gelezen, begrijpt wel dat het niet zo verwonderlijk is dat Rumi - als ze zou reïncarneren, terug zou komen als kat. Ze ging meteen de eerste dag al op muizenspeurtocht en wist precies welke hoeken en gaten daarvoor geïnspecteerd moesten worden. Sinds ik haar herkend heb - of erkend? - is ze helemaal in haar nopjes. Uitgelaten, vrolijk en blij. Als ik het goed heb 'verstaan' komt ze voor de verdere verdieping van de zachte kracht. Ze geniet met trots van de complimentjes als ik haar aai. En wat als konijn niet kon, kan nu wel: lekker mauwen als bevestiging. Wat een wonder!

En Muni? Daarover later meer....

Lachen

Weet je hoe gezond het is om te lachen? Over het algemeen nemen we alles veel te serieus. We zouden eens wat meer om onszelf moeten lachen. Over hoe serieus we doen over al die belangrijke dingen, die achteraf bezien ook allemaal best wat luchtiger hadden kunnen worden bezien. Er is geen betere remedie dan lachen, het is goed voor je gezondheid, voor je relaties, voor je werk. Alles gaat makkelijker en soepeler als je er om kan lachen.

Tja, wat zou ik verder schrijven over lachen..., gewoon doen! Vermaak je. Kies voor plezier! Genieten van het leven mag. En als je het naar je zin hebt, is alles een stuk eenvoudiger. Have fun!

Moet je altijd iets doen?

Moet je - als lichtwerker of healer - altijd aan de slag als je ziet dat er iets is dat vast zit, iemand in de problemen zit, als een situatie in je omgeving om een oplossing vraagt? Die vraag lag gisteren opeens spontaan tafel, naar aanleiding van een voorbeeld.
'Moeten' is natuurlijk niet het goede woord. En het zal je nooit lukken om niks te doen, want zelfs als je helemaal niks doet, heeft je aanwezigheid al invloed. Jouw energieveld beïnvloedt dat van een ander, beinvloedt een situatie. Daar hoef je op zich niets voor te doen. Je licht maakt het donker vanzelf wat minder dicht, kan vastzittende delen in beweging brengen, kan het levensvlammetje in anderen aanwakkeren. De frequentie verhoogt vanzelf en soms brengt dat juist heel wat opschudding teweeg, omdat de 'delen' met lagere frequenties dan niet meer kunnen blijven en zich wellicht flink verzetten. Wat zijn die delen met lage frequenties? Angsten, vastgeroeste overtuigingen, frustraties, negatieve gedachtenpatronen, schuldgevoelens, schaamte, slachtofferschap, maar ook oordelen.

Oordelen is onze eigen valkuil. En heeft vast en zeker te maken met onze eigen frustratie. Dus daar kan een deel van onszelf worden getriggerd. Het is niet aan ons om te oordelen wat een ander zou moeten doen, hoe hij of zij iets zou moeten oplossen. Het is aan ons om ons bewust te zijn van ons eigen deel dat hier wordt aangesproken. En te beseffen dat ons oordeel, de manier waarop we ergens naar kijken ook van invloed is. Afkeurend of accepterend? Het is niet aan ons om te bedenken hoe iets zou moeten worden aangepakt, wat een ander zou moeten doen, dat hij of zij eigen verantwoordelijkheid moet nemen - daarin zit al snel een oordeel of een afkeuring. Compassie, geduld en in onszelf opruimen wat getriggerd wordt. Want niet voor niets komen deze situaties op ons pad, we hebben er zelf ook nog iets in te leren. Bijvoorbeeld dat we het niet kunnen overnemen, regelen en besturen. Kijk welk deel het spiegelt in jezelf, van jezelf.

Zet alles in het licht en stuur weg wat er weggestuurd kan worden. Het is niet aan ons om te bedenken wat er moet gebeuren, wat het beste is voor een ander. Het is aan ons alles licht en ruimte te geven, als we weten hoe dat werkt, kunnen we alle blokkades opheffen en naar het licht sturen. Evenals alle entiteiten, delen, in welke vorm dan ook, die aanwezig zijn. Je hoeft geen onderscheid te maken tussen jou en de ander, want we zijn verschillende delen van het geheel. Die ander ben jij ook. Door je gewaar te worden van je eigen gevoelens, reacties, oordelen en frustraties los je het op - zonder daarover te oordelen, gewoon waarnemen, zien, voelen, erkennen en laten gaan....

Afkeuring en afwijzing van bepaalde situaties, bepaald gedrag, maakt dat je het afscheidt van jezelf, buiten jezelf plaats als 'niet van mij' of 'daar hoef ik niks mee' en in feite wijs je daarmee jezelf af. Je zal die delen tegen blijven komen tot je ze gezien hebt. We zijn een geheel. En als je echt vrij bent, dan gaat het ook vanzelf, dan lost alles zich vanzelf op. Dus, om terug te komen op de vraag 'moet je altijd iets doen?'... Je doet altijd iets, dus wees je bewust van je eigen reacties, afwijzingen of oordelen. En niet te persoonlijk nemen...  we zijn allemaal spelers in het veld en we hebben allemaal een functie in het geheel. Er is altijd een wisselwerking. Die ander komt ook jou een spiegel bieden. Want dat is misschien de grootste valkuil, de arrogantie van de lichtwerker... We zijn een instrument, het stroomt door ons heen, je kunt je op elk moment beschikbaar stellen voor dat wat door jou heen wil stromen, maar het is niet aan ons te bepalen wat er moet gebeuren, wat het beste is. Het is aan ons om als kanaal zo vrij mogelijk beschikbaar te zijn voor die stroom. Vandaar het 'let go'... laat het meestromen en als je merkt dat iets vast zit - en dat is een oordeel ook: Geef het dan krachtig de opdracht om te vertrekken. Dat helpt. Je maakt jezelf vrij en anderen vrij.

Maar, nog eenvoudiger is: Blijf in je hart. Je hart heeft de ultieme wijsheid, vanuit je hart is er automatisch begrip, compassie, geduld, licht. Je hoofd hoeft het niet te doen... Vanuit je hart maak je vanzelf verbindingen. Dat is de uitnodiging.

Mauw!

Op een hele speelse manier vertellen die twee kleine schatjes me van alles. Bliss is net neergedaald uit de hemel en kijkt goed de kunst af bij haar zus hoe het allemaal werkt hier op aarde. Ze ziet bijvoorbeeld geen gevaar. Omdat Muni schrikt van het vuurwerk of van de stofzuiger, gaat Bliss verbaasd mee onder de bank zitten. Ze gaat op 'Divine' boeken zitten, is gek op Amma en ziet van alles wat ik niet zie. Bliss was het liefst de televisie ingekropen om gezellig met de pinguins mee te doen van de week. Ze slaapt languit gestrekt, in volle overgave. Muni let wel op. Die opent een oogje als ze wat hoort. Ze beschermt haar zusje. Ze is een uurtje eerder geboren, maar ze kent het leven en doet het voor. Ze leert haar zusje voetballen en streken uithalen, liefkozen en stoeien. Bliss bleef wekenlang bij haar moeder melk drinken en was helemaal niet geïnteresseerd in brokjes of ander kattenvoer. Nu vindt ze wat op mijn mijn bord ligt interessanter dan wat in haar eigen bakje zit. Snoepjes hoeft ze niet. Muni daarentegen denkt dat ze elke keer als ik in de keuken ben een snoepje krijgt. Zodra ik koffie ga maken, staat ze al afwachtend klaar. Voor het eerst heb ik 'nee' gezegd. 'Je kan niet de hele dag snoepjes eten!' Geen probleem hoor, ze draaide zich meteen om naar haar gewone brokjes.
 
En daar heb ik even een mooie spiegel voorgehouden gekregen! Waarom steeds een snoepje? Omdat ik geen 'nee' kan zeggen? Om haar te laten merken dat ik haar zo leuk vind? Omdat ze zeurt? Omdat ik denk dat ze het leuk moet hebben? Omdat ze altijd haar zin moet krijgen? Geen idee, maar het was een erg interessant moment, vond ik. Zo subtiel werkt dat dus. Alsof het 'gewoon' niet goed genoeg is, alsof je altijd meer moeite moet doen, meer je best moet doen, om je te bewijzen of om gewaardeerd te worden. Of omdat je je verplicht voelt... Als ik 'nee' zeg met dat subtiele schuldgevoel blijft ze zeuren. Nu niet meer. Duidelijk zijn dus. De ruimte die je biedt, nodigt anderen uit om over je grenzen te gaan. Dankjewel Muni!

Bliss komt af en toe wat zeggen. Zo kwam ze me op een gegeven moment proberen te verhinderen een bepaald berichtje te sturen. Mauw. Alsof ze zei: "Nee, niet doen." Ze had gelijk. Het was een soort snoepje teveel. Meer bieden terwijl je op dat moment juist je grens moet aangeven. Te goed willen zijn. Het gekke is, ik wil anderen - ook deze poezen - altijd alle ruimte en vrijheid geven. En daarmee bied (bood!) ik anderen dus te gemakkelijk gelegenheid om over mijn grenzen te gaan. Het is niet zo moeilijk om duidelijk te zijn, om je grenzen aan te geven en achter jezelf te gaan staan. Je moet alleen niet twijfelen. Je moet jezelf toestemming geven en weten dat dat mag. En vervolgens geen schuldgevoel hebben natuurlijk. Want dan worden die grenzen keer op keer afgetast en overschreden.
 
Gezonde relaties, hoe doe je dat? Daar gaat het over. Bliss helpt me goed in verbinding - met mezelf - te blijven en Muni laat me het spel zien. Toen ik het van de week met iemand aan de telefoon over dramatische relatietoestanden had waar ik zijdelings bij betrokken was geraakt, waren de katten voor mijn ogen aan het spelen en maakten er een flinke show van. Aha, kijk, het is een spel! Aantrekken en afstoten. Verbinden en weer loslaten. Ineens zag ik het. Soms kan je er maar het beste gewoon om lachen. Het schouwspel van het leven. Zo nu en dan vergeet je bijna dat het spel is.

De cats houden me bij de les! Goed bij jezelf blijven! En vandaaruit het spel spelen. Of je er weer uit terugtrekken. Een beetje stoeien hoort er ook bij. Dat is een belangrijk onderdeel van het spel op aarde. Haha. Dat moet ik ook leren, net als Bliss. Die eenheidsbeleving is mooi, maar dat wil niet zeggen dat je niet je eigen rol moet spelen. Je moet juist leren wat van jou is en wat van de ander. Je moet leren stoeien, leren verbinden en weer loslaten. Ze komen nu allebei even kijken wat ik aan het schrijven ben. Goedgekeurd Bliss? Mauw.

Schuldgevoel mag vertrekken!

Schuldgevoel. Van diverse kanten kwam het zich de afgelopen tijd aandienen. Letterlijk, verschillende mensen die vertelden zich ergens (of vaak) schuldig over te voelen. En figuurlijk, de diepere lagen die ik er (alweer!) in ontdekte. Ik zal een poging wagen, want kennelijk is het een onderwerp dat nog verder ontleed wil worden en nog niet helemaal klaar was.

Het verbloemt iets, dat ten eerste. Want door schuldgevoel kan je de dingen niet zien zoals ze zijn. Het vernauwt je blik. Wat zit er achter? Welk gevoel? Onzekerheid, angst? Een behoefte aan controle, de illusie dat je controle hebt en als er dan iets 'mis' gaat heb je het fout gedaan. Als we nu eens accepteren dat we die controle niet hebben? Want ongemerkt wordt het een vorm van manipulatie, twee kanten op trouwens. Van degene die jou onbewust iets in de schoenen schuift, maar eigenlijk dus ook van jezelf, want als er geen bodem voor zou zijn... Zo zitten we gevangen in elkaars 'spel'. Iemand de schuld van geven van een gevoel dat jij zelf hebt, klopt niet. Het gebeurt dagelijks, maar daarmee mis je de essentie van waar het over gaat. Zo ook met 'schuld op je nemen', het is eigenlijk twijfel of je het wel goed heb gedaan, of jezelf bekritiseren. Al dat denken in 'goed' en 'fout'... ook daar gaat het niet om. Misschien bestaat er wel geen goed of fout. Alles is onderdeel van de ontdekkingstocht. Jezelf trouw zijn, verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gevoelens en zien dat een ander iets van jouzelf spiegelt, daar gaat het om. En dan hoef je dat verder alleen maar te zien, te snappen, met schuldig voelen ontwijk je dat juist. De erkenning van je echte gevoel. Bijvoorbeeld pijn, verdriet, zelftwijfel, angst. Het is niet altijd eenvoudig om dat te ontdekken en te accepteren. In plaats daarvan gaan we proberen het te regelen. Verantwoordelijkheid nemen voor een ander bijvoorbeeld. Waarom? Zeggen wat een ander moet doen, behoefte aan controle, zodat het dan voor jouzelf hanteerbaar wordt? Terugkoppelen naar jezelf en je eigen gevoelens hanteren, dat is de kunst.

Als je trouw bent aan jezelf en je eigen gevoelens, hoef je geen last van schuldgevoel te hebben. Als er echt iets is wat je beter niet had kunnen doen of zeggen, dan kan je je verontschuldigen. Maar pas op dat je jezelf niet steeds bevestigt in dat je het niet goed doet, beter had kunnen doen, anders had moeten doen. Het is allemaal zelftwijfel. Accepteer jezelf zoals je bent. Met al je onzekerheden, angsten en misstappen erbij. Hou van jezelf, vergeef jezelf, vergeef anderen of bedank ze juist - omdat ze je iets laten zien, altijd, van jezelf. Als je daarnaar durft te kijken, okee, ja, misschien kom je dan wel je diepste angsten tegen, of je grootste verdriet, je ergste pijn, maar wees er dankbaar voor. Als het gezien is... kan de weg weer vrij worden voor je om te genieten.

En daar hebben we nog een laagje te pakken! Mogen we genieten? Mogen we tevreden zijn? Mogen we gaan staan voor onszelf, achter onszelf en zeggen wat we voelen en dat ook serieus nemen? Mogen we kiezen voor wat ons gelukkig maakt? En soms 'nee' zeggen tegen anderen? Of moeten we ons daar soms schuldig over voelen? Nee! Geef jezelf toestemming.

Het helpt als je tegen jezelf zegt: Ik sta mezelf toe om van mezelf te houden, om fouten te maken, om mezelf te vergeven, om gelukkig te zijn. Ik sta mezelf toe om al het het oude op te ruimen en los te laten. Ik sta mezelf toe om te helen (healen), ik sta mezelf toe om gelukkig te zijn. Om te genieten van het leven. En kijk eens wat er gebeurt als je zegt: Ik geef het schuldgevoel nu opdracht om te vertrekken! In de violette vlam ermee!

Angst is geen realiteit

Wat zeg je? Ik versta het niet goed. "Alles wat goed is, ..... denk je niet?"
Wat? "Alles wat goed is, is moeilijk..." blijkt hij te zeggen.
Nee, dat denk ik niet. Grappig dat het dan ook niet goed doorkomt.
We hebben Turkije weer aan de skype... soms is er wat ruis....
Het is wel typerend deze opmerking. Het leven is lijden... ahum.
Ja, dat is het wel voor veel mensen, ik weet het. Dat hoeft niet, maar het is vaak een lange weg om dat te ontdekken. Niet iedereen is van het ene op het andere moment 'verlicht' zoals Eckhart Tolle, bovendien was er ook voor hem ook een enorme lijdensweg aan vooraf gegaan. Voor de meesten is het een proces van vallen en opstaan. Je ontdekt het vanzelf. Het leven bied je op elk moment alle gelegenheid - ook om je overtuigingen te herzien en bepaalde gewoontes te doorbreken, vastomlijnde ideeën los te laten en andere keuzes te maken. Op elk moment kan je je houding ten aanzien van het leven bijstellen.
"Dat heeft te maken met angst," zeg ik. Angst dat het niet lukt, dat iets onbereikbaar voor je is, dat het niet goed mag zijn, of niet kan blijven. Als iets heel belangrijk voor je is, komt er ook vaak angst om de hoek kijken. Juist omdat je iets graag wilt. Hoe minder angst, hoe meer vertrouwen en hoe makkelijker het gaat.
"Ja, maar die angst is er wel."
Ja. Maar dat wil niet zeggen dat ie 'echt' is, dat die angst de realiteit is. Je moet alleen oppassen dat ie het niet wordt, juist omdat je die angst de leiding geeft. Ik geef een voorbeeld. Stel je wilt iemand iets vragen, maar je bent bang dat diegene je verzoek afwijst, jou afwijst. Misschien vraag je het dan om die reden niet of je vraagt het op zo'n manier dat iemand bijna wordt uitgenodigd om 'nee' te zeggen. Je gaat niet uit van de positieve uitkomsten omdat je gefocussed bent op de onzekerheid en de mogelijke afwijzing. Je bent bij voorbaat al bang dat je je rot zal voelen. Hoeveel ruimte bied je dan zelf aan een positieve uitkomst? Je reageert bij voorbaat al op een afwijzing. Angsten zijn er, maar je kunt ze aankijken, je hoeft ze niet te laten regeren. Erkennen en erdoorheen stappen. Snappen dat je angst los staat van de werkelijkheid, ergens vandaan komt, maar je vooral klein houdt. Ontkennen heeft geen zin, daarmee verdwijnen ze niet. Maar zie de onwaarheid ervan in. Focus je op de meest wenselijke uitkomsten. Durf te dromen, maar durf er ook in te geloven. Want als je bij voorbaat zelf je droom al onderuit haalt...
 

Je verwonderen in plaats van willen bepalen

Goede voornemens krijgen een andere klank wanneer je realiseert dat ieder moment nieuw is. Dat ieder moment deze hele realiteit opnieuw wordt opgebouwd met jou als schakel daartussen. Ben jij open van geest, dan zullen de intenties van jouw Zelf in hun volle potentie gemanifesteerd kunnen worden. Niet alleen in voordeel voor jou overigens, want het persoonlijke is echt ondergeschikt aan ons als Eenheid. We zijn  één samen en dat wat geschiedt zal het beste zijn voor alle betrokken. Laat je daarom verwonderen door het leven en stop het te willen bepalen.

Vera Helleman

"Laat je verwonderen en stop het leven te willen bepalen...." Dat vond ik wel een mooie en welkome boodschap van Vera, vandaar even dit citaat (en als je op haar naam klikt kom je op haar website terecht.) Zelf wil ik nogal eens wat en zit ik vooral op het spoor van healing, licht brengen in de wereld. Natuurlijk vooral ook door waar te nemen en terug te vertalen, te ervaren wat ik ervaar, te zien wat alles wat mij raakt mij te vertellen heeft. En meestal "moet" er een hoop licht naartoe ;) (grapje) Het is dus de vraag of dat werkelijk zo is. Soms is het al genoeg iets waar te nemen, want je bewustzijn is al licht, dus dat gaat automatisch. Toch zet ik graag alles nog meer in het licht, misschien omdat ik ongeduldig ben? Of om het effect te vergroten en het proces te versnellen? Om iets op te lossen, om harmonie te bewerkstelligen. Tja... ik ben een weegschaal. Ik weet dat niet alles aan mij is om op te lossen, dat iedereen z'n eigen keuzes te maken heeft in het leven, z'n eigen lessen te leren, z'n eigen proces. Dat is precies de bedoeling. En als ik erbij betrokken raak, bij welk proces dan ook, is het ook mijn proces en maakt het wel uit wat ik doe en hoezeer ik me er druk over maak of er pleier aan beleef. En wat ik ook weet is als ik me niet druk maak, het zichzelf vaak wel oplost. Er zijn toch echt wel dingen die me triggeren en enigzins uit mijn evenwicht halen. Werk aan de winkel... Ermee 'vechten' lost niks op, het ontleden toch wel. Ontleden in de zin van 'wat voel ik?' of 'wat ervaar ik?' Dat kan onveiligheid zijn, walging soms, angst uiteindelijk vaak, die zich pas gewonnen geeft als ie aangekeken is. Als je bijvoorbeeld pijn in je buik hebt, dan is het een automatisme om die pijn niet te willen, je ertegen te verzetten, dat gebeurt onbewust. Je gaat niet zomaar zeggen: "Welkom pijn, wat fijn dat je er bent. dankjewel. I love you." Toch helpt dat wel. Die pijn wil namelijk iets vertellen, wil dat je liefdevolle aandacht aan jezelf besteedt, beter voor jezelf zorgt misschien, aandacht besteedt aan je angst of je onzekerheid. Spanningen in je lichaam vertellen je iets over jezelf, als je ze negeert, negeer je jezelf. En van jezelf houden is juist goed voor jezelf zorgen en dus ook naar dergelijke signalen luisteren. Heel soms word ik ergens ziek van. Dan kan ik wel vinden dat ik geen mening hoef te hebben - dat hoeft ook niet - maar ik kan er niet omheen dat ik naar mijn lichaam luistert. Het is duidelijk dat er iets niet goed voelt. En als iets wel goed voelt is het ook duidelijk. Erkennen en er niet voor weglopen. Verwonderen. Ja. Het naar je hand willen zetten is ook een vorm van ontkennen. Eigenlijk is het dus een omgekeerde vorm van 'naar je hand zetten', haha, door het te zien en te herkennen en te ervaren los je het op. Niet door erop in te springen en het te beheersen. Het loslaten, ontspannen, het er laten zijn, dat helpt. En ik heb zo het vermoeden dat er zich zo veel meer oplost. Dat wat ik niet kan verdragen, waar mijn lichaam bijvoorbeeld op reageert, is ook energie en een deel van die energie is dus in mijn systeem terecht gekomen. Los ik dat op, lost het zichzelf dan ook op in 'het veld'? Ik vermoed van wel. En zo zet ik dan toch mooi de hele wereld naar mijn hand! Haha, alweer een grapje natuurlijk. Hoewel niet helemaal, want dat is wel precies wat we komen doen volgens mij. Licht brengen, de boel op aarde verlichten. De frequentie verhoogt zichzelf en door ons ook om ons heen. Daar hoeven we niet zoveel voor te doen - maar het gaat wel door ons heen. Ik weet niet of het een keuze is, maar je wilt je toch goed voelen? Dan doe je er vanzelf moeite voor dat weg te werken wat niet goed voelt. Of de andere kant op te gaan. Loslaten in plaats van vastbijten, kijken naar het licht in plaats van naar het donker. je kunt je gedachten verzetten, je aandacht richten op iets anders, keuzes maken in hoe je ergens mee omgaat. Toch? Als je je eenmaal daarvan bewust bent, is er geen weg meer terug.

De geboorte van een nieuwe aarde

Voor wie dat wel even kan gebruiken, hier een bemoedigend bericht van aartsengel Michaël, gechanneld door Rita Pulmans.

Rita Pulmans heeft ook Lady Venus gechanneld, zag ik, die terugkeert in de ziel van de aarde. Niet zo verwonderlijk dat dit heftige processen zijn, na eeuwenlange onderdrukking of afwezigheid van die vrouwelijke, barende, creatieve kracht.

Happy New Year is possible with a Happy View

Lief en aardig dat we dat elkaar allemaal wensen, maar hoe doe dat een "Happy New Year"? Allereerst heb je daar een happy view voor nodig. Een happy view betekent: Kijk naar de best mogelijke uitkomst, hou je doel voor ogen, dat is de beste uitkomst in elke situatie. Blijf gericht op het positieve in alles. Want alles, werkelijk alles heeft een positieve kant in zich. Soms zien we die niet en blijven we hangen in de onwenselijke - tijdelijke - situatie, die slechts een obstakel is op weg naar iets beters. Soms om je koers wat aan te passen, soms om je iets te leren waardoor alles beter en makkelijker zal gaan. Soms om je uit te dagen je angsten te overwinnen en keuzes te maken. Zit het tegen, zit 'alles' je dwars, ga dan eens kijken hoe dat komt. Wat is de oorzaak? Heeft het er misschien mee te maken dat je ergens nog wat overtuigingen vast heb zitten, die mogen worden losgelaten? Die je beperken? Die jou vertellen dat iets niet kan, dat jij iets niet kan of niet waard ben? Heb je jezelf toestemming gegeven ergens doorheen te komen, stappen te zetten die vernieuwing en plezier kunnen brengen? Waar zit je angst? Als je dat in kaart kunt brengen en ziet waar jouw persoonlijke obstakels liggen op je weg naar groei, meer mogelijkheden en meer geluk, dan durf je vanzelf ook stappen te zetten. Je kunt je eigen vermijdende gedrag waarnemen en zien hoe dat je ondermijnt. Je kunt dan ook andere keuzes maken. Want wie is de echte jij? Degene die klein wil blijven? Of degene die wil groeien? Er zijn er twee, die ene is niet echt wie je bent. Die is grotendeels het produkt van aangeleerd gedrag, schrik, voorzichtigheid, terughoudendheid, angst.... Maar die weet niet dat dat juist zichzelf in stand houdt en daarmee situaties aan blijft trekken die hem bevestigen in z'n zorgen en lijden. Die andere, je ware zelf, die wil graag ruim baan krijgen, groeien, de overhand krijgen. Die is de happy view in je leven. Elk moment dat je geniet, blij bent, liefhebt, begrip hebt, vergeeft, loslaat, vertrouwt, je intuïtie en inegveingen volgt, creatief bezig bent, niet piekert en je geen zorgen maakt, is je werkelijke zelf aanwezig. Je kunt dat voelen. Het verschil is groot.

Dus... elke keer als je die even kwijt ben, doe er wat aan! Zoek hem weer op, nodig 'm uit, in de stilte, wandelend, of wat ook maar jouw manier is. Maak de omslag zo snel mogelijk, dan heb je echt een gelukkig nieuwjaar! En een gelukkig leven!