Mother Teresa's Anyway Poem
People are often unreasonable, illogical and self centered;
Forgive them anyway.
If you are kind, people may accuse you of selfish, ulterior motives;
Be kind anyway.
If you are successful, you will win some false friends and some true enemies;
Succeed anyway.
If you are honest and frank, people may cheat you;
Be honest and frank anyway.
What you spend years building, someone could destroy overnight;
Build anyway.
If you find serenity and happiness, they may be jealous;
Be happy anyway.
The good you do today, people will often forget tomorrow;
Do good anyway.
Give the world the best you have, and it may never be enough;
Give the world the best you've got anyway.
You see, in the final analysis, it is between you and your God;
It was never between you and them anyway.
.
vrijdag 30 december 2011
Wensen
Wensen, wensen, wensen...
Ik wens je verbeeldingskracht. Dat je je kunt voorstellen dat je wensen al gerealiseerd zijn. Dat je dat voor je kunt zien en daar heel dankbaar voor bent. Ik wens je vrij te zijn van angst en huiver, van zorgen en van elk gevoel van tekort. Ik wens je plezier in het leven, vrolijkheid en volop genieten van alles, wat het ook is. Ik wens je alles wat je doet met aandacht en Liefde te doen, zodat je het mooiste in alles ziet.
Ik wens je vertrouwen. Alles komt naar je toe als de weg vrij is, als je zelf de obstakels opruimt, die je per ongeluk geplaatst heb door te denken dat dat niet kan, niet mag, het moeilijk is, je het niet waard bent, je er eigenlijk bang voor bent of zolang je ergens nog iets als een tekort ervaart. Het regelt zichzelf allemaal, alles communiceert met je gevoel, je vertrouwen, je angsten; alles is energie, die zich geheel onpartijdig op elkaar afstemt.
Maak je dus vooral geen zorgen. Als je een wens heb, stop 'm in een doosje of gooi 'm in de lucht en laat het verder los. Het kan zichzelf makkelijker regelen als je je er niet mee bemoeit.
Wat je te graag wil of wat je te belangrijk vindt, kan niet vanzelf naar je toekomen omdat er een lading op rust. Omdat je iets als een tekort ervaart, bijvoorbeeld. Situaties accepteren zoals ze zijn en daar het mooiste in ontdekken, kan die lading neutraliseren.
Ik wens je om niet veroordelend te kijken naar je angsten en je overtuigingen, die belemmerend zouden kunnen zijn voor het leven dat er op uit is je alles te geven als jij de deur maar open zet... en je er verder vooral niet mee bemoeit. Ik wens je verwondering over alle wonderen, die dan de kans krijgen zich te manifesteren. 2012: een jaar waarin wij leren als mensje een stapje terug te doen en het te laten gebeuren, simpelweg door te vertrouwen. 2012, een jaar vol wonderen!
.
Ik wens je verbeeldingskracht. Dat je je kunt voorstellen dat je wensen al gerealiseerd zijn. Dat je dat voor je kunt zien en daar heel dankbaar voor bent. Ik wens je vrij te zijn van angst en huiver, van zorgen en van elk gevoel van tekort. Ik wens je plezier in het leven, vrolijkheid en volop genieten van alles, wat het ook is. Ik wens je alles wat je doet met aandacht en Liefde te doen, zodat je het mooiste in alles ziet.
Ik wens je vertrouwen. Alles komt naar je toe als de weg vrij is, als je zelf de obstakels opruimt, die je per ongeluk geplaatst heb door te denken dat dat niet kan, niet mag, het moeilijk is, je het niet waard bent, je er eigenlijk bang voor bent of zolang je ergens nog iets als een tekort ervaart. Het regelt zichzelf allemaal, alles communiceert met je gevoel, je vertrouwen, je angsten; alles is energie, die zich geheel onpartijdig op elkaar afstemt.
Maak je dus vooral geen zorgen. Als je een wens heb, stop 'm in een doosje of gooi 'm in de lucht en laat het verder los. Het kan zichzelf makkelijker regelen als je je er niet mee bemoeit.
Wat je te graag wil of wat je te belangrijk vindt, kan niet vanzelf naar je toekomen omdat er een lading op rust. Omdat je iets als een tekort ervaart, bijvoorbeeld. Situaties accepteren zoals ze zijn en daar het mooiste in ontdekken, kan die lading neutraliseren.
Ik wens je om niet veroordelend te kijken naar je angsten en je overtuigingen, die belemmerend zouden kunnen zijn voor het leven dat er op uit is je alles te geven als jij de deur maar open zet... en je er verder vooral niet mee bemoeit. Ik wens je verwondering over alle wonderen, die dan de kans krijgen zich te manifesteren. 2012: een jaar waarin wij leren als mensje een stapje terug te doen en het te laten gebeuren, simpelweg door te vertrouwen. 2012, een jaar vol wonderen!
.
donderdag 29 december 2011
Dankbaarheid
Wensen, wensen, wensen...
Is wensen niet juist een vorm van ondankbaarheid?
Benadrukken wat er niet is, wat we dus moeten wensen?
Zullen we niet eens kijken naar alles wat er is?
De aandacht richten op wat er wel is, in plaats van focussen op wat er niet is?
Alles wat er is om dankbaar voor te zijn?
En als dat moeilijk is: In elk geval accepteren wat er is?
Houden van wat is, zoals het is.
Het schijnt in Spanje een ritueel te zijn om met oud & nieuw om 12 uur 12 druiven te eten, bij elke klokslag een. En je dan daarbij elke maand van het nieuwe jaar in overvloed voor te stellen. Degene die me dat vertelde, stelt voor om bij elke druif de mooiste herinnering van het afgelopen jaar ‘mee te nemen’, zodat je meer daarvan uitnodigd in het nieuwe jaar.
De mooiste herinneringen van 2011...
Voor mij zijn dat zijn eigenlijk alle 'Goddelijke' ervaringen, het besef van het Goddelijke, het oneindige, de glimpen van de eeuwigheid, het licht dat ons draagt en door ons heen wil schijnen, ons wil bevrijden.
De mooie (laatste) momenten met oma en met Rumi... die nu eeuwigheidswaarde hebben. Herinneringen die staan voor de onvoorwaardelijke liefde en die onvoorwaardelijke liefde blijft altijd. De ervaring dat ik dat kan voelen - nog steeds, ook over de dood heen. Als een enorme verrijking. Ze zijn nog steeds bij me, allebei. Daar ben ik onbeschrijflijk dankbaar voor.
Wat zeker hoog op mijn lijstje zal staan, zijn de momenten waarop ik me helemaal vrij voelde. Die vrijheid voelde ik het sterkst tijdens lekkere strandwandelingen met mezelf. Bevrijd. Even helemaal bevrijd van aardse beslommeringen, moeten, gedachten; zoals oma en Rumi het nu continue beleven.
Ik ben dankbaar voor alle mooie, inspirerende, vrolijke, voedende momenten; gewoon in de natuur, maar ook met familie, vrienden, bekenden en nieuwe mensen die ik heb ontmoet. Voor de boeken, de boekpresentatie, alle lovende en enthousiaste reacties, de geweldige samenwerking, de inzichten, ideeën, de verrassingen, de documentaires die ik mocht maken, kortom: ik ben de komende dagen nog wel even zoet met dankbaar zijn!
Ik wens iedereen dus vooral heel veel dankbaarheid!
Daar zullen we zeker de vruchten van plukken!
Smul ervan, met alle mogelijke aandacht en Liefde.
.
Is wensen niet juist een vorm van ondankbaarheid?
Benadrukken wat er niet is, wat we dus moeten wensen?
Zullen we niet eens kijken naar alles wat er is?
De aandacht richten op wat er wel is, in plaats van focussen op wat er niet is?
Alles wat er is om dankbaar voor te zijn?
En als dat moeilijk is: In elk geval accepteren wat er is?
Houden van wat is, zoals het is.
Het schijnt in Spanje een ritueel te zijn om met oud & nieuw om 12 uur 12 druiven te eten, bij elke klokslag een. En je dan daarbij elke maand van het nieuwe jaar in overvloed voor te stellen. Degene die me dat vertelde, stelt voor om bij elke druif de mooiste herinnering van het afgelopen jaar ‘mee te nemen’, zodat je meer daarvan uitnodigd in het nieuwe jaar.
De mooiste herinneringen van 2011...
Voor mij zijn dat zijn eigenlijk alle 'Goddelijke' ervaringen, het besef van het Goddelijke, het oneindige, de glimpen van de eeuwigheid, het licht dat ons draagt en door ons heen wil schijnen, ons wil bevrijden.
De mooie (laatste) momenten met oma en met Rumi... die nu eeuwigheidswaarde hebben. Herinneringen die staan voor de onvoorwaardelijke liefde en die onvoorwaardelijke liefde blijft altijd. De ervaring dat ik dat kan voelen - nog steeds, ook over de dood heen. Als een enorme verrijking. Ze zijn nog steeds bij me, allebei. Daar ben ik onbeschrijflijk dankbaar voor.
Wat zeker hoog op mijn lijstje zal staan, zijn de momenten waarop ik me helemaal vrij voelde. Die vrijheid voelde ik het sterkst tijdens lekkere strandwandelingen met mezelf. Bevrijd. Even helemaal bevrijd van aardse beslommeringen, moeten, gedachten; zoals oma en Rumi het nu continue beleven.
Ik ben dankbaar voor alle mooie, inspirerende, vrolijke, voedende momenten; gewoon in de natuur, maar ook met familie, vrienden, bekenden en nieuwe mensen die ik heb ontmoet. Voor de boeken, de boekpresentatie, alle lovende en enthousiaste reacties, de geweldige samenwerking, de inzichten, ideeën, de verrassingen, de documentaires die ik mocht maken, kortom: ik ben de komende dagen nog wel even zoet met dankbaar zijn!
Ik wens iedereen dus vooral heel veel dankbaarheid!
Daar zullen we zeker de vruchten van plukken!
Smul ervan, met alle mogelijke aandacht en Liefde.
.
woensdag 28 december 2011
Verhalen
'Wie ben je zonder je verhaal?' Het is Byron Katie, die mensen deze vraag regelmatig stelt. Het verhaal over onszelf is het verhaal waarin we leven. We vertellen het onszelf, we vertellen het anderen, we geloven ons eigen verhaal over onszelf en over anderen. Je kunt er last van hebben als je bepaalde gedachten - over jezelf, over anderen, over de wereld - gelooft en maar blijft herhalen. Gedachten als 'dat overkomt mij altijd' of 'ik kan dat niet' of 'het is te moeilijk' of 'anderen begrijpen mij niet', 'het leven is niet leuk', 'de wereld is slecht' en meer van dat soort belemmerende overtuigingen kunnen ons flink beperken in onze mogelijkheden en levensvreugde. De vragen die Byron Katie dan stelt: Is dat zo? Weet je 100% zeker dat dat zo is? En hoe zou het zijn als dat niet zo was? "Onderzoek je gedachten," is haar devies. Het wegpoetsen van bepaalde aannames en omkeren van bepaalde gedachten kan het leven een stuk veraangenamen.
Gisteren belandde ik na een mooie wandeling met een groepje mensen rond een kampvuur en hadden we het over wonderen. Ik hoorde de mooiste verhalen uit het leven van mensen, die ik een paar uur eerder nog niet kende. Als we elkaar en onszelf voeden met mooie verhalen, is het leven net een sprookje...
Ik merk meer en meer dat het wel oplettendheid vergt wat je vertelt. Het heeft onmiddellijk effect. Uit ik (per ongeluk) mijn ongenoegen over iets of iemand, dan krijg ik daar meteen 'de rekening' van gepresenteerd. Het heeft meteen effect op mij en zelfs op een ander. Gelukkig werkt het omgekeerd ook zo. Klein voorbeeldje: Gisteren vertelde ik een mooi verhaal over iemand uit India, die ik al in geen 20 jaar heb gezien en 'toch hebben we een blijvende band, tijd en afstand hebben daar niks mee te maken,' zei ik en vanmorgen kreeg ik een berichtje van hem.
Bij het volgende kampvuur zal ik eens vertellen hoe waardevol, liefdevol, prachtig en krachtig mijn vrienden, vriendinnen, bekenden en onbekende lezers zijn en wat een mooie verhalen ze hebben! En anders... maak ik er wel een mooi verhaal van!
.
Gisteren belandde ik na een mooie wandeling met een groepje mensen rond een kampvuur en hadden we het over wonderen. Ik hoorde de mooiste verhalen uit het leven van mensen, die ik een paar uur eerder nog niet kende. Als we elkaar en onszelf voeden met mooie verhalen, is het leven net een sprookje...
Ik merk meer en meer dat het wel oplettendheid vergt wat je vertelt. Het heeft onmiddellijk effect. Uit ik (per ongeluk) mijn ongenoegen over iets of iemand, dan krijg ik daar meteen 'de rekening' van gepresenteerd. Het heeft meteen effect op mij en zelfs op een ander. Gelukkig werkt het omgekeerd ook zo. Klein voorbeeldje: Gisteren vertelde ik een mooi verhaal over iemand uit India, die ik al in geen 20 jaar heb gezien en 'toch hebben we een blijvende band, tijd en afstand hebben daar niks mee te maken,' zei ik en vanmorgen kreeg ik een berichtje van hem.
Bij het volgende kampvuur zal ik eens vertellen hoe waardevol, liefdevol, prachtig en krachtig mijn vrienden, vriendinnen, bekenden en onbekende lezers zijn en wat een mooie verhalen ze hebben! En anders... maak ik er wel een mooi verhaal van!
.
dinsdag 27 december 2011
maandag 26 december 2011
Koeien in de wei
"De aarde heeft genoeg te bieden voor iedereen, maar niet voor ieders begeerte." Mooi dat de koningin in haar kersttoespraak deze uitspraak van Gandhi aanhaalde. Hoewel het vanuit haar positie natuurlijk makkelijk praten is, heeft ze gelijk dat het er nu om gaat te beseffen wat de aarde allemaal te bieden heeft, hoeveel overvloed er in wezen is, dat we in vrede en harmonie met de natuur en met elkaar kunnen samenleven als we respect hebben voor elkaar en de natuur, als we delen en 'gunnen'.
Egoïsme en hebzucht hebben grote ongelijkheid in de wereld gebracht, geleid tot de crisis die zich nu manifesteert. Zo'n crisis kan leiden tot angst en daarmee nog meer hebzucht, maar dat zal de oplossing niet zijn. Integendeel. Het getuigt van lef en visie om dat zo te benoemen. De huidige situatie op de wereld vraagt om een mentaliteitsverandering: Waarderen wat er wel is, de verbondenheid begrijpen tussen mens en natuur, de eenheid, de verbondenheid met elkaar. Respect. We zijn slordig omgegaan met alle rijkdommen, die de aarde ons te bieden heeft. Met rijkdom, die misschien wel ten koste ging van het welzijn van anderen. Deze koeien in de wei zeggen eigenlijk precies hetzelfde: "Geen verspilling!"
Piek en ik willen jullie vragen om dit filmpje verder te verspreiden, omdat het een belangrijke boodschap is van de koeien. Omdat het van belang is dat we ons bewust zijn van wat we eten, dankbaar zijn voor wat de natuur te bieden heeft. Omdat het belangrijk is dat we niet 'verspillen' maar waarderen. En omdat hoe de koeien - of de varkens of de kippen - leven ook bepalend is voor ons eigen welzijn. We wensen jullie een bewust, voedzaam en inspirerend nieuwjaar!
.
Egoïsme en hebzucht hebben grote ongelijkheid in de wereld gebracht, geleid tot de crisis die zich nu manifesteert. Zo'n crisis kan leiden tot angst en daarmee nog meer hebzucht, maar dat zal de oplossing niet zijn. Integendeel. Het getuigt van lef en visie om dat zo te benoemen. De huidige situatie op de wereld vraagt om een mentaliteitsverandering: Waarderen wat er wel is, de verbondenheid begrijpen tussen mens en natuur, de eenheid, de verbondenheid met elkaar. Respect. We zijn slordig omgegaan met alle rijkdommen, die de aarde ons te bieden heeft. Met rijkdom, die misschien wel ten koste ging van het welzijn van anderen. Deze koeien in de wei zeggen eigenlijk precies hetzelfde: "Geen verspilling!"
Piek en ik willen jullie vragen om dit filmpje verder te verspreiden, omdat het een belangrijke boodschap is van de koeien. Omdat het van belang is dat we ons bewust zijn van wat we eten, dankbaar zijn voor wat de natuur te bieden heeft. Omdat het belangrijk is dat we niet 'verspillen' maar waarderen. En omdat hoe de koeien - of de varkens of de kippen - leven ook bepalend is voor ons eigen welzijn. We wensen jullie een bewust, voedzaam en inspirerend nieuwjaar!
.
zondag 25 december 2011
Middenin de winternacht
Midden in de winternacht... ging de hemel open...
Als kind was ik gek op kerstverhalen en als ik dat zo zeg, besef ik: nog steeds!
Omdat in het donkerste donker het licht geboren wordt. Daar gaan al die verhalen over. In de hele wereld wordt dat altijd al gevierd: de terugkeer van het licht. We hebben het donker nodig (gehad) om het licht in onszelf te ontdekken. Buiten onszelf vinden we het niet.
Zolang we de Liefde zoeken buiten onszelf, verwachtingen hebben van anderen, gericht zijn op de buitenwereld, bang, boos of verdrietig zijn, de leiding van anderen volgen, het zoeken bij religieuze of spirituele leiders of bij onze partners, ouders of kinderen, zolang we vechten tegen wat ons niet zint, tegen onrecht, ongelijkheid, geweld, armoede, oorlog en ellende... zolang zitten we gevangen in teleurstellingen, zolang zullen we lijden. Alles wat wij meemaken, wat we op ons scherm geprojecteerd zien, is de afspiegeling van de wereld, die we zelf creëren. Lijden is een keuze.
Zodra wij het licht in onszelf geboren laten worden, zijn we bevrijd. Kijk vanuit het licht, met Liefde naar alles wat zich aftekent en de schaduwen zullen mooie kleuren krijgen. Laat de poppetjes eens dansen en zingen, elkaar omhelsen en een gat in de lucht springen! Maak van het leven een feest.
Het licht is er al. Altijd beschikbaar om er je eigen kleur en vorm aan te geven, met oneindig veel mogelijkheden. Ik wens je de Stilte, waarin je dit kunt ontdekken! Maak er een mooi verhaal van... je eigen verhaal!
.
Als kind was ik gek op kerstverhalen en als ik dat zo zeg, besef ik: nog steeds!
Omdat in het donkerste donker het licht geboren wordt. Daar gaan al die verhalen over. In de hele wereld wordt dat altijd al gevierd: de terugkeer van het licht. We hebben het donker nodig (gehad) om het licht in onszelf te ontdekken. Buiten onszelf vinden we het niet.
Zolang we de Liefde zoeken buiten onszelf, verwachtingen hebben van anderen, gericht zijn op de buitenwereld, bang, boos of verdrietig zijn, de leiding van anderen volgen, het zoeken bij religieuze of spirituele leiders of bij onze partners, ouders of kinderen, zolang we vechten tegen wat ons niet zint, tegen onrecht, ongelijkheid, geweld, armoede, oorlog en ellende... zolang zitten we gevangen in teleurstellingen, zolang zullen we lijden. Alles wat wij meemaken, wat we op ons scherm geprojecteerd zien, is de afspiegeling van de wereld, die we zelf creëren. Lijden is een keuze.
Zodra wij het licht in onszelf geboren laten worden, zijn we bevrijd. Kijk vanuit het licht, met Liefde naar alles wat zich aftekent en de schaduwen zullen mooie kleuren krijgen. Laat de poppetjes eens dansen en zingen, elkaar omhelsen en een gat in de lucht springen! Maak van het leven een feest.
Het licht is er al. Altijd beschikbaar om er je eigen kleur en vorm aan te geven, met oneindig veel mogelijkheden. Ik wens je de Stilte, waarin je dit kunt ontdekken! Maak er een mooi verhaal van... je eigen verhaal!
.
vrijdag 23 december 2011
Een kijkje achter de schermen
Letterlijk en figuurlijk hebben we onze gasten woensdagavond getracteerd op een kijkje achter de schermen. De leeuw, de koning der dieren, zegt in het boek: 'Er is genoeg onderzoek gedaan naar ons fysieke leven, naar ons gedrag en onze gewoonten. Daar gaat het nu niet meer om.' Wij mensen zijn gewend te kijken naar uiterlijkheden, te reageren op wat we zien in de wereld.
Spontaan maakte Recep van Zenne gebruik van de beamer om zijn poppenspel te laten zien, van oudsher doorspekt met dierenverhalen, fabels. Het publiek kijkt naar een wit doek, waarop zich de kleuren en afbeeldingen aftekenen, zoals hij ze achter het scherm voor de lichtbundel houdt.
Dat is precies wat de leeuw bedoelt met de opmerking dat wij ons eigen potentieel niet kennen, bedenk ik me achteraf pas: Wij kijken naar dat scherm, naar het verhaal dat zich daar afspeelt en we reageren op wat we daar allemaal zien gebeuren. Niet beseffend dat we zelf de regisseur (kunnen) zijn van dat verhaal, ons eigen verhaal. Al onze gedachten zijn de poppetjes en onze gevoelens zijn de kleuren. De ingrediënten waarmee we zelf het verhaal kunnen maken tot een nachtmerrie of tot een sprookje.
We kijken teveel naar uiterlijkheden, we hebben kritiek en commentaar op de wereld, we gaan in gevecht met onze eigen projecties! De lichtbron is onze ziel, het Goddelijke, met oneindige mogelijkheden. Het doek is het leven, waarin wij 'even' een vorm hebben aangenomen, we spelen mee in het spel. En het doel is te ontdekken dat onze werkelijke Zelf de regisseur is, niet de toeschouwer of het poppetje. Wij leven in onze verhalen, in onze eigen verhalen. Daarachter ligt de werkelijkheid. Het fysieke is de vorm, de afbeelding, de beperking. Het licht geeft ons oneindig veel mogelijkheden om te creëren wat we maar willen. Zo eenvoudig is het.
In de Stilte hoor je alles... Dat is wat de leeuw bedoelt: ga eens achter de schermen kijken en ontdek je potentieel. De leeuw was achter de schermen aanwezig om ons dit duidelijk te maken. En wij waren de spelers in dit spel om dat uit de doeken te doen!
.
Spontaan maakte Recep van Zenne gebruik van de beamer om zijn poppenspel te laten zien, van oudsher doorspekt met dierenverhalen, fabels. Het publiek kijkt naar een wit doek, waarop zich de kleuren en afbeeldingen aftekenen, zoals hij ze achter het scherm voor de lichtbundel houdt.
Dat is precies wat de leeuw bedoelt met de opmerking dat wij ons eigen potentieel niet kennen, bedenk ik me achteraf pas: Wij kijken naar dat scherm, naar het verhaal dat zich daar afspeelt en we reageren op wat we daar allemaal zien gebeuren. Niet beseffend dat we zelf de regisseur (kunnen) zijn van dat verhaal, ons eigen verhaal. Al onze gedachten zijn de poppetjes en onze gevoelens zijn de kleuren. De ingrediënten waarmee we zelf het verhaal kunnen maken tot een nachtmerrie of tot een sprookje.
We kijken teveel naar uiterlijkheden, we hebben kritiek en commentaar op de wereld, we gaan in gevecht met onze eigen projecties! De lichtbron is onze ziel, het Goddelijke, met oneindige mogelijkheden. Het doek is het leven, waarin wij 'even' een vorm hebben aangenomen, we spelen mee in het spel. En het doel is te ontdekken dat onze werkelijke Zelf de regisseur is, niet de toeschouwer of het poppetje. Wij leven in onze verhalen, in onze eigen verhalen. Daarachter ligt de werkelijkheid. Het fysieke is de vorm, de afbeelding, de beperking. Het licht geeft ons oneindig veel mogelijkheden om te creëren wat we maar willen. Zo eenvoudig is het.
In de Stilte hoor je alles... Dat is wat de leeuw bedoelt: ga eens achter de schermen kijken en ontdek je potentieel. De leeuw was achter de schermen aanwezig om ons dit duidelijk te maken. En wij waren de spelers in dit spel om dat uit de doeken te doen!
.
donderdag 15 december 2011
Interview over het boek op de radio
Interview voor radio Rijnmond over 'In de Stilte hoor je alles' en de presentatie van het boek komende woensdag, 21 december om 1900 uur bij Zenne in Rotterdam....
Het Koninkrijk op aarde
Mooi berichtje op twitter: "Als je iets wilt in je leven, hoef je er maar om te vragen. Dat is eigenlijk alles, merk ik altijd. Vraag! #addertjesmaakjezelf"
Als het nou zo eenvoudig is, waarom doen we dat dan niet? "Vraag en het zal u gegeven worden," zei een grote meester tweeduizend jaar geleden al. We doen het ook, al zijn we ons het niet bewust. We vragen ook om de addertjes, om de moeite, om de problemen... door te denken dat niet alles mogelijk is, door te denken dat iets moeilijk is of wordt, door aan onszelf en aan alle oneindige mogelijkheden te twijfelen.
"Vindt het koninkrijk Gods en de rest zal volgen," zei diezelfde grote meester. Laat ik in deze aanlooptijd naar de kerst eens de werkelijke waarde van deze woorden benadrukken en me vrij maken van alle ballast en misvattingen, waarmee kerken, bijbelaanhangers èn hun tegenstanders in de loop der tijden de universele wijsheid hebben bezoedeld. Op vele manieren is de boodschap altijd al tot ons gekomen, maar wij mensen zijn hardleers en denken het beter te weten of hebben er misbruik van gemaakt om anderen te overheersen. We hebben het niet begrepen. Anders zou de wereld er allang heel anders uitzien.
'Vraag en het zal u gegeven worden...' Zo simpel is het dus. Van twee vriendinnen kreeg ik vandaag mijn eigen woorden terug. De één liet weten 'mijn' technische engel te hulp te hebben geroepen bij een telefoon, die niet aan de praat wilde - en die het toen na een kwartiertje wel deed! - en de ander liet weten haar huis weer in het licht te hebben gezet, met behulp van wierook (ook dat is intentie...) en de rust was voelbaar weergekeerd. Die technische engel heb ik trouwens ooit verzonnen, op een moment dat dat heel hard nodig was.
Door deze voorbeelden is het me ineens heel duidelijk: Waarom vragen we het pas op het moment dat het mis gaat? Waarom vergeten we het steeds weer? Of nog erger: veel mensen kennen deze mogelijkheid niet of geloven het niet en gaan er al helemaal niet op vertrouwen... De eigen eigenwijzigheid van ons mensje-zijn brengt ons in de problemen. Tot we het ontdekken. En daarom moet het steeds opnieuw eerst misgaan. Anders komen we er niet achter.
Moge deze boodschap de hele wereld bereiken en het voor iedereen makkelijker maken. Ik wens de hele wereld vertrouwen! Niet een beetje meer vertrouwen, nee alle vertrouwen! Dan hebben we het koninkrijk van Liefde, vreugde, vrijheid en vrede gerealiseerd op aarde. Dàt is de bedoeling van 2012.
.
Als het nou zo eenvoudig is, waarom doen we dat dan niet? "Vraag en het zal u gegeven worden," zei een grote meester tweeduizend jaar geleden al. We doen het ook, al zijn we ons het niet bewust. We vragen ook om de addertjes, om de moeite, om de problemen... door te denken dat niet alles mogelijk is, door te denken dat iets moeilijk is of wordt, door aan onszelf en aan alle oneindige mogelijkheden te twijfelen.
"Vindt het koninkrijk Gods en de rest zal volgen," zei diezelfde grote meester. Laat ik in deze aanlooptijd naar de kerst eens de werkelijke waarde van deze woorden benadrukken en me vrij maken van alle ballast en misvattingen, waarmee kerken, bijbelaanhangers èn hun tegenstanders in de loop der tijden de universele wijsheid hebben bezoedeld. Op vele manieren is de boodschap altijd al tot ons gekomen, maar wij mensen zijn hardleers en denken het beter te weten of hebben er misbruik van gemaakt om anderen te overheersen. We hebben het niet begrepen. Anders zou de wereld er allang heel anders uitzien.
'Vraag en het zal u gegeven worden...' Zo simpel is het dus. Van twee vriendinnen kreeg ik vandaag mijn eigen woorden terug. De één liet weten 'mijn' technische engel te hulp te hebben geroepen bij een telefoon, die niet aan de praat wilde - en die het toen na een kwartiertje wel deed! - en de ander liet weten haar huis weer in het licht te hebben gezet, met behulp van wierook (ook dat is intentie...) en de rust was voelbaar weergekeerd. Die technische engel heb ik trouwens ooit verzonnen, op een moment dat dat heel hard nodig was.
Door deze voorbeelden is het me ineens heel duidelijk: Waarom vragen we het pas op het moment dat het mis gaat? Waarom vergeten we het steeds weer? Of nog erger: veel mensen kennen deze mogelijkheid niet of geloven het niet en gaan er al helemaal niet op vertrouwen... De eigen eigenwijzigheid van ons mensje-zijn brengt ons in de problemen. Tot we het ontdekken. En daarom moet het steeds opnieuw eerst misgaan. Anders komen we er niet achter.
Moge deze boodschap de hele wereld bereiken en het voor iedereen makkelijker maken. Ik wens de hele wereld vertrouwen! Niet een beetje meer vertrouwen, nee alle vertrouwen! Dan hebben we het koninkrijk van Liefde, vreugde, vrijheid en vrede gerealiseerd op aarde. Dàt is de bedoeling van 2012.
.
dinsdag 13 december 2011
De nieuwe wereld
Stel je eens voor: De nieuwe wereld is er al.
Alleen... de nieuwe wereld draait op gedachtenkracht.
Net als de 'oude' eigenlijk, alleen nu sneller en sterker.
Je krijgt wat je denkt, alles communiceert met hoe jij het voelt en beleeft.
De taal is namelijk een onzichtbare taal.
Hoewel onze woorden wel degelijk uitmaken.
Effect hebben, net als onze gedachten.
De nieuwe wereld is er al.
Maar wij blijven hangen.
In onze oude patronen.
In onze oude gedachten.
In het gevoel dat we geen macht hebben.
We hebben niet door dat we zelf de creator zijn.
We denken nog dat alles ons overkomt.
Dat we moeite moeten doen.
Dat er tekort is. Dat er veel niet is.
We voelen gebrek, tekort, pijn, verdriet, teleurstelling.
Omdat we dat voelen, beleven we dat zo.
Want alles communiceert met ons gevoel.
Je krijgt het zoals je het hebben wil.
We zijn bang voor veranderingen.
Liever houden we vast aan wat we kennen.
Of dat nou leuker is of niet.
We zijn eraan gewend.
Dus houden we het in stand.
En hebben commentaar op de wereld.
Kritiek op anderen.
We protesteren tegen de macht.
Tegen onrecht en geweld.
We strijden met dat wat is.
Maar de strijd is in onszelf.
Met onszelf.
Als we ook maar een moment zouden kunnen zien
wat we zelf doen....
zouden we heel snel alles loslaten.
En het laten gebeuren, zoals het wil gebeuren.
Zet de poort open, verwijder de obstakels.
Laat het binnenstromen.
De nieuwe wereld is er al.
Beter, mooier, gelukkiger, vrediger, rijker..
dan wij ooit zelf kunnen bedenken!
Alles is er al!
Zodra je het toestaat er te zijn.
.
Alleen... de nieuwe wereld draait op gedachtenkracht.
Net als de 'oude' eigenlijk, alleen nu sneller en sterker.
Je krijgt wat je denkt, alles communiceert met hoe jij het voelt en beleeft.
De taal is namelijk een onzichtbare taal.
Hoewel onze woorden wel degelijk uitmaken.
Effect hebben, net als onze gedachten.
De nieuwe wereld is er al.
Maar wij blijven hangen.
In onze oude patronen.
In onze oude gedachten.
In het gevoel dat we geen macht hebben.
We hebben niet door dat we zelf de creator zijn.
We denken nog dat alles ons overkomt.
Dat we moeite moeten doen.
Dat er tekort is. Dat er veel niet is.
We voelen gebrek, tekort, pijn, verdriet, teleurstelling.
Omdat we dat voelen, beleven we dat zo.
Want alles communiceert met ons gevoel.
Je krijgt het zoals je het hebben wil.
We zijn bang voor veranderingen.
Liever houden we vast aan wat we kennen.
Of dat nou leuker is of niet.
We zijn eraan gewend.
Dus houden we het in stand.
En hebben commentaar op de wereld.
Kritiek op anderen.
We protesteren tegen de macht.
Tegen onrecht en geweld.
We strijden met dat wat is.
Maar de strijd is in onszelf.
Met onszelf.
Als we ook maar een moment zouden kunnen zien
wat we zelf doen....
zouden we heel snel alles loslaten.
En het laten gebeuren, zoals het wil gebeuren.
Zet de poort open, verwijder de obstakels.
Laat het binnenstromen.
De nieuwe wereld is er al.
Beter, mooier, gelukkiger, vrediger, rijker..
dan wij ooit zelf kunnen bedenken!
Alles is er al!
Zodra je het toestaat er te zijn.
.
dinsdag 6 december 2011
Hondje
Zij vroeg de weg en kreeg dit babyhondje in haar armen geduwd...
Vrolijkheid, lekker wandelen, leven in het hier en nu, enz.. enz...
Het hondje wijst de weg...
.
Vrolijkheid, lekker wandelen, leven in het hier en nu, enz.. enz...
Het hondje wijst de weg...
.
Waardering
Enthousiast lachen de glimmende rode appels mij toe. Ze stralen. Want ik heb de boodschap begrepen. Ik heb ze gekregen, evenals de blinkende tomaten en de berg oranje sinaasappels en de kaas in de koelkast. Ze vertellen me dat ze veel meer waard zijn dan de euro's waarin je hen zou kunnen omrekenen. Die euro's doen er niet toe. Daar gaat het niet over. Het gaat over waardering, over kadootjes krijgen, over ontvangen en over toelaten, over het gebaar, elkaar verrassen, steunen en blij maken. Over de uitwisseling vanuit het hart, over begrijpen dat er toch wel voor je gezorgd wordt...
Wie zich druk maakt over centen en armoede, over alles wat-ie kwijt kan raken, vergeet te waarderen wat-ie heeft en wat-ie krijgt en hoe ingenieus de wegen van het universum zijn om voor je te zorgen. Het gaat er niet om wat van jou is, het gaat niet om bezit en om 'ik' of 'mijn'. Het gaat er alleen maar om dat we de rijkdom zien, voelen en waarderen. De rijkdom is overal.
Ik denk dat de straatjongen in Mumbai, die ik ooit ontmoette, zich rijker zal voelen met één zo'n mooie appel dan de rijke in Nederland, die 'm als vanzelfsprekend op z'n mooie fruitschaal heeft liggen en misschien zelfs wel zo lang laat liggen dat-ie verschrompeld de pedaalemmer in verdwijnt. Ook bij mij verdwijnt er wel eens iets ongebruikt in de prullenbak omdat de datum verstreken is, realiseer ik me tot mijn schande. Niet dat ik hiermee schuldgevoelens wil stimuleren, nee, daar hebben we niet veel aan. Wel ons bewustzijn van de rijkdom, in plaats van alles maar vanzelfsprekend te vinden.
Het genieten van voedsel, de dankbaarheid voor de rijkdom die de aarde biedt. Dat we er minder slordig mee omgaan. De aarde heeft genoeg te bieden voor iedereen, zei Gandhi, maar niet genoeg voor ieders hebzucht. Als we om te beginnen nu eens alles wat we eten, drinken en krijgen echt leren waarderen, dan zijn we allemaal rijk!
.
Wie zich druk maakt over centen en armoede, over alles wat-ie kwijt kan raken, vergeet te waarderen wat-ie heeft en wat-ie krijgt en hoe ingenieus de wegen van het universum zijn om voor je te zorgen. Het gaat er niet om wat van jou is, het gaat niet om bezit en om 'ik' of 'mijn'. Het gaat er alleen maar om dat we de rijkdom zien, voelen en waarderen. De rijkdom is overal.
Ik denk dat de straatjongen in Mumbai, die ik ooit ontmoette, zich rijker zal voelen met één zo'n mooie appel dan de rijke in Nederland, die 'm als vanzelfsprekend op z'n mooie fruitschaal heeft liggen en misschien zelfs wel zo lang laat liggen dat-ie verschrompeld de pedaalemmer in verdwijnt. Ook bij mij verdwijnt er wel eens iets ongebruikt in de prullenbak omdat de datum verstreken is, realiseer ik me tot mijn schande. Niet dat ik hiermee schuldgevoelens wil stimuleren, nee, daar hebben we niet veel aan. Wel ons bewustzijn van de rijkdom, in plaats van alles maar vanzelfsprekend te vinden.
Het genieten van voedsel, de dankbaarheid voor de rijkdom die de aarde biedt. Dat we er minder slordig mee omgaan. De aarde heeft genoeg te bieden voor iedereen, zei Gandhi, maar niet genoeg voor ieders hebzucht. Als we om te beginnen nu eens alles wat we eten, drinken en krijgen echt leren waarderen, dan zijn we allemaal rijk!
.
vrijdag 2 december 2011
Hou van jezelf (2)
Dan is er nog een heel ander aspect, veel lastiger te begrijpen voor de meeste mensen, maar wel essentieel. Wat we met 'codependency' doen is de aandacht naar buiten richten, op een ander, een afhankelijkheidssituatie creëren, waarin de vrijheid ontbreekt. Op grote schaal doen we dat ook: afhankelijk zijn van of ons afhankelijk maken van instellingen, banken bijvoorbeeld, overheidsinstanties, de NS, de post, noem maar op. Goed beschouwd zijn we heel onvrij met alles wat we hebben opgebouwd om ons heen. En we klagen er graag over. Dat de treinen niet op tijd zijn, de belasting, de banken met hun macht. We protesteren ook graag tegen 'de macht' van... van alles. En daarmee geven we het de macht. We voelen ons onvrij en dus protesteren we.
Dat is boeiend. Dat naar buiten gerichte, wat we doen. Daarin zit 'm ook de kern van de codependency: we houden ons bezig met factoren buiten onszelf, proberen die te veranderen, te beheersen, we oordelen, we klagen, we geven alles buiten onszelf macht en we zien niet dat de macht, alle macht in onszelf ligt!
Dit is de sleutel. Het is essentieel om in te zien dat je jezelf van binnenuit vrij kan maken. Dat alles om je heen je eigen projectie is. De projectie van jouw beleving, jouw onvrijheid, jouw angst, jouw vertrouwen. Jouw wereld, waar jij verantwoordelijk voor bent.
Huh? Ik verantwoordelijk voor de hele wereld? Over codependency gesproken!
Ja. Op een hele andere manier dan we gewend zijn. Stel je voor: je maakt je zorgen over iemand in je naaste omgeving. Je probeert wat te redderen en te helpen en je hoopt dat diegene door jou weer op het goede spoor terecht komt. Je man, je kind, je vriendin, stel je iets voor... Je gaat je ermee bemoeien, je probeert het op te lossen en je wordt ook nog boos als diegene niet doet wat je zegt. Je gaat je ergeren aan het gedrag van die ander, je raakt gefrustreerd. Simpel voorbeeldje, waar iedereen zich vast wel iets bij kan voorstellen.
Waar in dit verhaal pak je de sleutel? Mijn advies, ook aan mezelf, is: Doe dat meteen. Doe dat dagelijks. Terugkoppelen naar jezelf. Wat vertelt dit mij? Wat laat dit me zien over mezelf? Ik weet inmiddels dat waar ik me aan erger iets is dat ik (nog) niet zie of wil zien van mezelf. Daarmee is het dus eigenlijk een kadootje. Pak het uit en kijk ernaar. Is het de somberheid van een ander, het gebrek aan (zelf)vertrouwen, de slordigheid waarmee iemand met zichzelf omgaat? Ojee, nee, dat wil ik niet zien van mezelf, dat is niet zo. En we zijn geneigd om over die ander te gaan oordelen en daarmee zelf lekker buiten schot te blijven. Don't blame de spiegel!
Hetzelfde kan ook gelden voor de vrijheid, die een ander neemt, in zich heeft, het plezier, het gemak waarmee een ander dingen voor elkaar lijkt te krijgen. Je kunt je eraan ergeren. Dat noemen we dan jaloezie. Maar het is ook je uitdaging. Durven we dat deel van onszelf niet toe te staan er te zijn? Of vertrouwen we onszelf niet genoeg misschien? Heeft het niet met onze eigenwaarde te maken? Willen we niet stiekem ook die vrijheid, dat plezier, dat succes? We durven het misschien niet, het raakt iets in ons waar we huiverig en onzeker van worden. Dus gaan we de ander benijden... als we de sleutel niet oppakken om onze eigen schatkist te openen.
En zo kan de hele wereld om je heen 'vanzelf' veranderen. Nou ja vanzelf, het vergt wel wat zelfonderzoek en erkenning, lef ook, maar het is de moeite waard: Er gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Op deze manier is het alleen maar interessant: we gaan zien welk spel we met elkaar spelen. Wat anderen voor ons betekenen in het leren kennen van onszelf, hoe alles ons rijker maakt als mens.
Er is in dit traject maar een grote valkuil: het oordelen. Het oordelen over anderen en het oordelen over jezelf. Dat mag je achterwege laten. Dan gaat het een stuk eenvoudiger. Dan kun je het gewoon zien. Elk puzzelstukje van jezelf wat je op deze manier ontmantelt, doet je groeien, je wordt een rijker mens, gewoon door er op deze manier naar te kijken. Het maakt je vrij.
Vrijheid is helemaal niets om bang voor te zijn, al lijken we wel een ingebouwd systeem te hebben dat eng te vinden. Waarom angst voor verandering, angst voor bevrijding, angst voor het onbekende als het alleen maar winst op kan leveren?
Moet je eens zien wat er gebeurt (ook met de mensen in je omgeving!) als jij bereid ben elke dag even alles terug te koppelen naar jezelf: wat kom ik hier tegen van mezelf? En doe dat dan natuurlijk vooral ook met alles wat je waardeert en blij maakt! Hou van alles wat je tegenkomt en er is geen houden meer aan: Je houdt van jezelf!
.
Dat is boeiend. Dat naar buiten gerichte, wat we doen. Daarin zit 'm ook de kern van de codependency: we houden ons bezig met factoren buiten onszelf, proberen die te veranderen, te beheersen, we oordelen, we klagen, we geven alles buiten onszelf macht en we zien niet dat de macht, alle macht in onszelf ligt!
Dit is de sleutel. Het is essentieel om in te zien dat je jezelf van binnenuit vrij kan maken. Dat alles om je heen je eigen projectie is. De projectie van jouw beleving, jouw onvrijheid, jouw angst, jouw vertrouwen. Jouw wereld, waar jij verantwoordelijk voor bent.
Huh? Ik verantwoordelijk voor de hele wereld? Over codependency gesproken!
Ja. Op een hele andere manier dan we gewend zijn. Stel je voor: je maakt je zorgen over iemand in je naaste omgeving. Je probeert wat te redderen en te helpen en je hoopt dat diegene door jou weer op het goede spoor terecht komt. Je man, je kind, je vriendin, stel je iets voor... Je gaat je ermee bemoeien, je probeert het op te lossen en je wordt ook nog boos als diegene niet doet wat je zegt. Je gaat je ergeren aan het gedrag van die ander, je raakt gefrustreerd. Simpel voorbeeldje, waar iedereen zich vast wel iets bij kan voorstellen.
Waar in dit verhaal pak je de sleutel? Mijn advies, ook aan mezelf, is: Doe dat meteen. Doe dat dagelijks. Terugkoppelen naar jezelf. Wat vertelt dit mij? Wat laat dit me zien over mezelf? Ik weet inmiddels dat waar ik me aan erger iets is dat ik (nog) niet zie of wil zien van mezelf. Daarmee is het dus eigenlijk een kadootje. Pak het uit en kijk ernaar. Is het de somberheid van een ander, het gebrek aan (zelf)vertrouwen, de slordigheid waarmee iemand met zichzelf omgaat? Ojee, nee, dat wil ik niet zien van mezelf, dat is niet zo. En we zijn geneigd om over die ander te gaan oordelen en daarmee zelf lekker buiten schot te blijven. Don't blame de spiegel!
Hetzelfde kan ook gelden voor de vrijheid, die een ander neemt, in zich heeft, het plezier, het gemak waarmee een ander dingen voor elkaar lijkt te krijgen. Je kunt je eraan ergeren. Dat noemen we dan jaloezie. Maar het is ook je uitdaging. Durven we dat deel van onszelf niet toe te staan er te zijn? Of vertrouwen we onszelf niet genoeg misschien? Heeft het niet met onze eigenwaarde te maken? Willen we niet stiekem ook die vrijheid, dat plezier, dat succes? We durven het misschien niet, het raakt iets in ons waar we huiverig en onzeker van worden. Dus gaan we de ander benijden... als we de sleutel niet oppakken om onze eigen schatkist te openen.
En zo kan de hele wereld om je heen 'vanzelf' veranderen. Nou ja vanzelf, het vergt wel wat zelfonderzoek en erkenning, lef ook, maar het is de moeite waard: Er gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Op deze manier is het alleen maar interessant: we gaan zien welk spel we met elkaar spelen. Wat anderen voor ons betekenen in het leren kennen van onszelf, hoe alles ons rijker maakt als mens.
Er is in dit traject maar een grote valkuil: het oordelen. Het oordelen over anderen en het oordelen over jezelf. Dat mag je achterwege laten. Dan gaat het een stuk eenvoudiger. Dan kun je het gewoon zien. Elk puzzelstukje van jezelf wat je op deze manier ontmantelt, doet je groeien, je wordt een rijker mens, gewoon door er op deze manier naar te kijken. Het maakt je vrij.
Vrijheid is helemaal niets om bang voor te zijn, al lijken we wel een ingebouwd systeem te hebben dat eng te vinden. Waarom angst voor verandering, angst voor bevrijding, angst voor het onbekende als het alleen maar winst op kan leveren?
Moet je eens zien wat er gebeurt (ook met de mensen in je omgeving!) als jij bereid ben elke dag even alles terug te koppelen naar jezelf: wat kom ik hier tegen van mezelf? En doe dat dan natuurlijk vooral ook met alles wat je waardeert en blij maakt! Hou van alles wat je tegenkomt en er is geen houden meer aan: Je houdt van jezelf!
.
zondag 27 november 2011
Hou van jezelf
'Hou van jezelf,' vat collega-blogger Peter de Kock in één zin samen wat zijn antwoord is op de vraag: 'Hoe kom ik van codependency af?', waarvan hij in de loop der jaren een gedegen studie maakte, inclusief een gratis downloadbaar boek: Codepenency - De dans van gewonde zielen.
Voordat ik zijn blogs over dit onderwerp las, kende ik 'codependency' niet als begrip. Als fenomeen kende ik het maar al te goed, zo bleek toen ik me er in verdiepte. 'Ga niet op de stoel van een ander zitten,' zou je ook kunnen zeggen. Of: 'Leef je eigen leven.'
Ik ga nu dan ook niet op de stoel van Peter zitten om uit te leggen wat codependency precies is, dat vind je via bovenstaande links uitgebreid op zijn blog. Ik zit me alleen opeens af te vragen waarom we het (op grote schaal) doen: Ons verantwoordelijk voelen voor een ander, onszelf (emotioneel) afhankelijk maken van een ander, denken dat wij 'het' voor een ander kunnen oplossen, zo graag belangrijk willen zijn voor een ander...
Daar rollen twee antwoorden uit. Beiden hebben te maken met zelfontkenning. In de eerste plaats is het uit angst: bang dat het met die ander fout gaat, dat we die ander kwijtraken, maar vooral ook angst dat ons eigen wereldje instort, omdat wij afhankelijk zijn van die ander (denken we althans), we willen dat die ander bij ons blijft en dat gaan we dan proberen veilig te stellen. Op die manier raken mensen in elkaar gehaakt, verstrikt, er is geen vrijheid en vertrouwen, maar een gehechtheid op basis van angst. Bang om een ander kwijt te raken, houden we die ander gevangen. En onszelf ook.
Maar dat is pas de helft van het verhaal. Want waarom is dat zo? We ontlenen ons bestaansrecht graag aan het belangrijk zijn voor een ander, nodig zijn, onmisbaar zijn, we willen gewaardeerd worden, geliefd, niet in de steek gelaten, dus daar doen we veel moeite voor. Alsof we daar veel moeite voor moeten doen. Alsof je het moet verdienen. Met laten merken hoe bezorgd je bent over een ander, laat je toch zien hoeveel je van die ander houdt?
Daar gaat het mis. Iemand overladen met zorgen is geen liefde; vrijheid en vertrouwen geven, dat is liefde. Ergens is het misverstand in ons geslopen dat we dat wel moeten doen, dat zorgen, om onze liefde te bewijzen.... of eigenlijk om ons eigen wereldje veilig te stellen?
Waarom zijn we niet gewoon goed zoals we zijn?
Dat zijn we wel, maar ergens in ons onderbewuste zit kennelijk opgeslagen dat we er wel wat voor moeten doen, moeite moeten doen om gewaardeerd en geliefd te worden. Fijn als er met een ander iets is, dan kunnen we erbovenop springen en laten zien dat we er zijn, hoe belangrijk we zijn! En... bovendien: Je kunt jezelf dan sterker voelen. Jij bent nodig, jij bent belangrijk. Het is enerzijds een vorm van valse veiligheid, de ander heeft je nodig, mooi... En daarbij voedt het ook nog eens je eigenwaarde. Dat hebben we nodig!
Ja, ik denk dat het zo werkt - bewust of onbewust. Maar het werkt niet! Allereerst omdat je het niet voor een ander kunt doen, ten tweede omdat je jezelf voor de gek houdt (jij hebt geen probleem, die ander heeft een probleem) en ten derde omdat je bedrogen uitkomt: Waar blijft de waardering, de liefde, de erkenning, de dankbaarheid? Waarom word je niet op handen gedragen? Wat een teleurstelling, wat een pijn en verdriet, ik heb toch zoveel voor die ander overgehad?
Stop it! 'Stop it' in plaats van door te gaan hiermee, omdat je het nog steeds niet wilt zien. Kijk naar jezelf. Zie wat je doet. En waarom. Neem de verantwoordelijkheid voor jezelf, vind je eigenwaarde in jezelf, hou van jezelf, zorg voor jezelf. Laat de ander vrij en maak jezelf vrij. Herken wat je doet en herken de achterliggende angst, maar overwin die, laat je er niet door leiden.
Loslaten en vrijlaten betekent geen verlies, het betekent juist waardevollere relaties. Je hoeft de ander niet (emotioneel) vast te binden...
Misschien is het een te grote stap 'van jezelf houden', de eigenwaarde uit jezelf halen. Begin dan met jezelf en de ander te accepteren zoals je bent/zoals ie is, zonder oordelen, zonder moeite te doen. En ga dan eens kijken naar de mooie dingen, de goeie dingen, de waarde van een ander. Wie het mooiste kan zien in een ander, ziet dat ook in zichzelf. Dat kan alleen als je niet bang bent om 'kwijt te raken'. Dan kun je er vrijelijk van genieten, dan kun je de ander zien zoals ie echt is en waarderen zoals ie is. En als je ook jezelf kunt zien zoals je echt bent, jezelf kunt erkennen, hoeft die angst er niet te zijn. Je bent er voor jezelf.
Je helpt er niemand mee door zijn of haar problemen te benadrukken, te voeden met jouw (goedbedoelde) zorgen, je helpt iedereen - vooral ook jezelf - er meer mee de eigen kracht en schoonheid van de ander te zien en te erkennen, zijn of haar kwaliteiten te benadrukken. Laten we elkaar de positieve spiegel voorhouden door te durven zijn wie we echt zijn in alle vrijheid. We hebben vrijheid nodig om te kunnen bloeien.
En om nog even een leuk dierencitaat erbij te pakken: 'Je zorgen maken over iemand is hetzelfde als een kubus over iemand heenzetten: diegene kan geen kant meer op.' (uit: In de Stilte hoor je alles. pag. 60, de kat van Piek)
Of de hommel (pag 59): 'Als ik me zorgen zou maken over anderen, zou ik van de zwaarte niet meer kunnen vliegen.'
.
Voordat ik zijn blogs over dit onderwerp las, kende ik 'codependency' niet als begrip. Als fenomeen kende ik het maar al te goed, zo bleek toen ik me er in verdiepte. 'Ga niet op de stoel van een ander zitten,' zou je ook kunnen zeggen. Of: 'Leef je eigen leven.'
Ik ga nu dan ook niet op de stoel van Peter zitten om uit te leggen wat codependency precies is, dat vind je via bovenstaande links uitgebreid op zijn blog. Ik zit me alleen opeens af te vragen waarom we het (op grote schaal) doen: Ons verantwoordelijk voelen voor een ander, onszelf (emotioneel) afhankelijk maken van een ander, denken dat wij 'het' voor een ander kunnen oplossen, zo graag belangrijk willen zijn voor een ander...
Daar rollen twee antwoorden uit. Beiden hebben te maken met zelfontkenning. In de eerste plaats is het uit angst: bang dat het met die ander fout gaat, dat we die ander kwijtraken, maar vooral ook angst dat ons eigen wereldje instort, omdat wij afhankelijk zijn van die ander (denken we althans), we willen dat die ander bij ons blijft en dat gaan we dan proberen veilig te stellen. Op die manier raken mensen in elkaar gehaakt, verstrikt, er is geen vrijheid en vertrouwen, maar een gehechtheid op basis van angst. Bang om een ander kwijt te raken, houden we die ander gevangen. En onszelf ook.
Maar dat is pas de helft van het verhaal. Want waarom is dat zo? We ontlenen ons bestaansrecht graag aan het belangrijk zijn voor een ander, nodig zijn, onmisbaar zijn, we willen gewaardeerd worden, geliefd, niet in de steek gelaten, dus daar doen we veel moeite voor. Alsof we daar veel moeite voor moeten doen. Alsof je het moet verdienen. Met laten merken hoe bezorgd je bent over een ander, laat je toch zien hoeveel je van die ander houdt?
Daar gaat het mis. Iemand overladen met zorgen is geen liefde; vrijheid en vertrouwen geven, dat is liefde. Ergens is het misverstand in ons geslopen dat we dat wel moeten doen, dat zorgen, om onze liefde te bewijzen.... of eigenlijk om ons eigen wereldje veilig te stellen?
Waarom zijn we niet gewoon goed zoals we zijn?
Dat zijn we wel, maar ergens in ons onderbewuste zit kennelijk opgeslagen dat we er wel wat voor moeten doen, moeite moeten doen om gewaardeerd en geliefd te worden. Fijn als er met een ander iets is, dan kunnen we erbovenop springen en laten zien dat we er zijn, hoe belangrijk we zijn! En... bovendien: Je kunt jezelf dan sterker voelen. Jij bent nodig, jij bent belangrijk. Het is enerzijds een vorm van valse veiligheid, de ander heeft je nodig, mooi... En daarbij voedt het ook nog eens je eigenwaarde. Dat hebben we nodig!
Ja, ik denk dat het zo werkt - bewust of onbewust. Maar het werkt niet! Allereerst omdat je het niet voor een ander kunt doen, ten tweede omdat je jezelf voor de gek houdt (jij hebt geen probleem, die ander heeft een probleem) en ten derde omdat je bedrogen uitkomt: Waar blijft de waardering, de liefde, de erkenning, de dankbaarheid? Waarom word je niet op handen gedragen? Wat een teleurstelling, wat een pijn en verdriet, ik heb toch zoveel voor die ander overgehad?
Stop it! 'Stop it' in plaats van door te gaan hiermee, omdat je het nog steeds niet wilt zien. Kijk naar jezelf. Zie wat je doet. En waarom. Neem de verantwoordelijkheid voor jezelf, vind je eigenwaarde in jezelf, hou van jezelf, zorg voor jezelf. Laat de ander vrij en maak jezelf vrij. Herken wat je doet en herken de achterliggende angst, maar overwin die, laat je er niet door leiden.
Loslaten en vrijlaten betekent geen verlies, het betekent juist waardevollere relaties. Je hoeft de ander niet (emotioneel) vast te binden...
Misschien is het een te grote stap 'van jezelf houden', de eigenwaarde uit jezelf halen. Begin dan met jezelf en de ander te accepteren zoals je bent/zoals ie is, zonder oordelen, zonder moeite te doen. En ga dan eens kijken naar de mooie dingen, de goeie dingen, de waarde van een ander. Wie het mooiste kan zien in een ander, ziet dat ook in zichzelf. Dat kan alleen als je niet bang bent om 'kwijt te raken'. Dan kun je er vrijelijk van genieten, dan kun je de ander zien zoals ie echt is en waarderen zoals ie is. En als je ook jezelf kunt zien zoals je echt bent, jezelf kunt erkennen, hoeft die angst er niet te zijn. Je bent er voor jezelf.
Je helpt er niemand mee door zijn of haar problemen te benadrukken, te voeden met jouw (goedbedoelde) zorgen, je helpt iedereen - vooral ook jezelf - er meer mee de eigen kracht en schoonheid van de ander te zien en te erkennen, zijn of haar kwaliteiten te benadrukken. Laten we elkaar de positieve spiegel voorhouden door te durven zijn wie we echt zijn in alle vrijheid. We hebben vrijheid nodig om te kunnen bloeien.
En om nog even een leuk dierencitaat erbij te pakken: 'Je zorgen maken over iemand is hetzelfde als een kubus over iemand heenzetten: diegene kan geen kant meer op.' (uit: In de Stilte hoor je alles. pag. 60, de kat van Piek)
Of de hommel (pag 59): 'Als ik me zorgen zou maken over anderen, zou ik van de zwaarte niet meer kunnen vliegen.'
.
woensdag 23 november 2011
Met hart en ziel...
'Wat is het geheim van jouw succes?' vroeg de presentatrice van een jongerenprogramma aan Frans Bauer. "Wat kan je deze jongeren meegeven?" Ik behoor niet bepaald tot zijn publiek, maar zijn antwoord verdient alle respect en zijn succes daarmee ook: "Dat je het leuk vindt wat je doet, dat je er zelf van geniet. Als je echt iets wilt, doe het dan met hart en ziel!"
.
.
dinsdag 22 november 2011
Verboden angst te verspreiden
Als ik de koningin was... of liever nog: de leiding had over de hele wereld, dan zou ik meteen één nieuwe wet uitvaardigen: Handel niet uit angst en maak elkaar niet bang. Verboden om angst te verspreiden, anderen met je angst op te zadelen en angst te voeden. Angst is de ziekte van deze wereld. En de meest besmettelijke ziekte. Het is dè zwakte van de mens. En nergens voor nodig.
Als ik dat zeg, zijn er meestal mensen die me gaan vertellen waarom het wel nodig is om bang te zijn. Ik wens er niet naar te luisteren. Ik wens het niet te begrijpen. Het is simpelweg de doodlopende weg. Meer doodlopend dan de dood zelfs. Er zijn nooit goeie argumenten voor angst. Natuurlijk, angst wil zichzelf graag in stand houden. Het enige belang van angst is dat jij bang voor 'm bent. En dan ben je onvrij. Zo onvrij zijn wij op deze wereld.
Volkomen onschuldig en vol vertrouwen komen we op de wereld. Binnen de kortste keren worden we gevoed met angst en moeten we oppassen voor dit en voor dat, is de wereld gevaarlijk en moeten we met al die gevaren rekening gaan houden. Verzekeren, goed je best doen op school, want anders... Braaf zijn, naar je baas luisteren, want anders... Maar, hoe bang je ook overal voor bent en hoe goed je dat ook allemaal hebt weten in te dekken, met al je verzekeringen en maatregelen voor het geval dat... er gebeurt toch altijd iets wat je niet bedacht had.
Zo gaat dat. En dan, in zo'n situatie gaat het erom dat je de kracht en de rust in jezelf hebt. Dat is je enige overleving. Dat je vertrouwen hebt, dat je weet dat je zelf - in wat voor een situatie dan ook - ergens vertrouwen in hebt. Angst kun je dan echt niet gebruiken. Je vertrouwen heeft kracht en invloed op anderen. Het helpt de wereld naar een hoger plan. Niets gebeurt voor niets, alles klopt met elkaar. Zelfs als ik het niet helemaal begrijp, weet ik dat de dingen allemaal kloppen. En niet zomaar gebeuren. We creëren zelf. Dus hou die angst buiten de deur, want in je onwetendheid weet je niet wat je creëert daarmee en waar je anderen mee opzadelt. En laat je als 'andere' vooral niet bang maken.
Vraag je op elk moment af of je handelt uit angst of uit je kracht. En is het antwoord angst, stop dan even. Sta even stil. Kijk de angst eens aan. Waar ben je bang voor? Wil je dat? Wil je je leven leven vanuit angst? En vooral: Wil je op je geweten hebben wat je zelf creëert met die angst? Iets om over na te denken... Wat mij betreft (ik was de koningin tenslotte) mag je stevig stelling nemen en duidelijk zijn in je weigering je met de angst van anderen te laten opzadelen!
.
Als ik dat zeg, zijn er meestal mensen die me gaan vertellen waarom het wel nodig is om bang te zijn. Ik wens er niet naar te luisteren. Ik wens het niet te begrijpen. Het is simpelweg de doodlopende weg. Meer doodlopend dan de dood zelfs. Er zijn nooit goeie argumenten voor angst. Natuurlijk, angst wil zichzelf graag in stand houden. Het enige belang van angst is dat jij bang voor 'm bent. En dan ben je onvrij. Zo onvrij zijn wij op deze wereld.
Volkomen onschuldig en vol vertrouwen komen we op de wereld. Binnen de kortste keren worden we gevoed met angst en moeten we oppassen voor dit en voor dat, is de wereld gevaarlijk en moeten we met al die gevaren rekening gaan houden. Verzekeren, goed je best doen op school, want anders... Braaf zijn, naar je baas luisteren, want anders... Maar, hoe bang je ook overal voor bent en hoe goed je dat ook allemaal hebt weten in te dekken, met al je verzekeringen en maatregelen voor het geval dat... er gebeurt toch altijd iets wat je niet bedacht had.
Zo gaat dat. En dan, in zo'n situatie gaat het erom dat je de kracht en de rust in jezelf hebt. Dat is je enige overleving. Dat je vertrouwen hebt, dat je weet dat je zelf - in wat voor een situatie dan ook - ergens vertrouwen in hebt. Angst kun je dan echt niet gebruiken. Je vertrouwen heeft kracht en invloed op anderen. Het helpt de wereld naar een hoger plan. Niets gebeurt voor niets, alles klopt met elkaar. Zelfs als ik het niet helemaal begrijp, weet ik dat de dingen allemaal kloppen. En niet zomaar gebeuren. We creëren zelf. Dus hou die angst buiten de deur, want in je onwetendheid weet je niet wat je creëert daarmee en waar je anderen mee opzadelt. En laat je als 'andere' vooral niet bang maken.
Vraag je op elk moment af of je handelt uit angst of uit je kracht. En is het antwoord angst, stop dan even. Sta even stil. Kijk de angst eens aan. Waar ben je bang voor? Wil je dat? Wil je je leven leven vanuit angst? En vooral: Wil je op je geweten hebben wat je zelf creëert met die angst? Iets om over na te denken... Wat mij betreft (ik was de koningin tenslotte) mag je stevig stelling nemen en duidelijk zijn in je weigering je met de angst van anderen te laten opzadelen!
.
zaterdag 19 november 2011
Recensie & bestellen
Het zou een kerstverhaal kunnen zijn... een leuk kadootje voor de kerst of Sinterklaas? Hier kun je 'm bestellen
Ook 'In de Stilte hoor je alles, Piek Stor in gesprek met dieren' doet het nu al goed als kado. Kun je ook hier bestellen!
In het hele land en in België geven we vanaf morgen lezingen en workshops. Piek is al geïnterviewd in verschillende radioprogramma's in de Achterhoek en in Gelderland.
Er hebben zich zelfs al mensen gemeld, die vertellen hoe de leeuw hun kracht heeft gegeven.
Wij zijn benieuwd naar alle reacties en ervaringen. Hou ons op de hoogte!
Voor de geïnteresseerden bij deze het persbericht:
Graag willen wij u op de hoogte brengen van het verschijnen van een vernieuwend, baanbrekend en horizonverbredend boek. Het boek heet: “In de Stilte hoor je alles.” Het is samengesteld op basis van de vele gesprekken die Piek Stor voerde met dieren. Zowel met huisdieren als vrije dieren als dierentuindieren. Kan dat?
Ja. Dat kan! Voor de Indianen was het altijd al de normaalste zaak van de wereld om met dieren te communiceren. Het is een vorm van telepathie, die de meeste mensen verleerd zijn, maar in principe wel tot hun beschikking hebben. Niet iedereen is er even goed in en het vergt oefening, een ‘open mind’ en het uitschakelen van de eigen gedachten en invullingen.
Het resultaat is verrassend, zoals u in het boek kunt meebeleven. “Zo had ik het zelf niet kunnen verzinnen,” zegt Piek vaak. Veel lastige situaties met huisdieren worden opgelost door de gesprekken, omdat mens en dier elkaar gaan begrijpen. Meestal blijkt er wel een bepaalde reden te zijn waarom een kat in huis plast of een hond altijd blaft. Als dierentolk kan Piek huisdieren van alles uitleggen, maar bijvoorbeeld ook vragen wat een dier zelf wil.
Bovendien komt zij van dieren veel te weten wat zij nog niet wist. Ze geven haar ook wijze antwoorden op haar eigen levensvragen. “Liefde laat zich niet vasthouden,” bijvoorbeeld, komen twee duiven haar vertellen als ze op het dek van haar schip aan het mijmeren is over een relatie. En: “Mensen gebruiken een groot deel van hun potentieel niet,” begrijpt ze van een Afrikaanse leeuw. “Vrijheid zit in je hoofd,” legt een zeehond uit, reagerend op haar soortgenoten die in het dolfinarium zitten. “Jullie mensen hebben je zo vast gezet met allemaal onzinregeltjes, waarmee jullie je soort in stand denken te moeten houden,” vindt een coyote, die in de vrije natuur van Canada leeft. “Spring! Voel je vrij, gooi die kettingen weg!”
Het boek heeft hierdoor een meerwaarde; het gaat niet alleen over hoe dieren hun eigen leven bekijken, maar ook over de samenhang tussen mens en natuur, de grote beperktheid van de mens, die zich niet bewust is van het grote geheel en z’n eigen beperkte visie op het leven. In de proloog vraagt de bizon aan Piek wat mensen met haar informatie doen. “De een zal het leuke verhalen vinden, de ander zal het niet geloven,” antwoordt ze. “Dat laatste is dom,” vindt de bizon. “Ga maar door met mensen over ons vertellen. Ze kunnen ervan leren. Het is horizonverbredend.”
Voor verdere informatie, lezingen, workshops, interviewaanvragen, een proefexemplaar of bestellingen kunt u contact met ons opnemen: Petra Maartense, Happy View & Piek Stor
.
vrijdag 18 november 2011
De Spiegel
Meer en meer en meer ben ik me ervan bewust dat onze wereld een spiegel is. Soms een leuke spiegel, soms een minder leuke, confronterende spiegel. Wat we doen als we oordelen over een ander is weigeren in die spiegel te kijken. We projecteren. Als ik iemand iets verwijt, weiger ik in te zien wat het mij over mezelf vertelt. Of ik ben me er niet van bewust. Als ik iemand idealiseer, geldt hetzelfde. Overal om ons heen zien we afspiegelingen van onze eigen beleving. Maar... je kunt wel kiezen waar je naar kijkt! Je kunt je 'mindset' veranderen. Het is een overtuiging, die vastzit in je hoofd als je bijvoorbeeld beweert: "de wereld is zo slecht, rampzalig, destructief, moeilijk, pijnlijk, enz..." Als je zo kijkt, is het zo. Je zult er alleen maar allemaal bevestigingen van tegenkomen. Tot je het begint te begrijpen. Dat je zelf degene bent die bepaalt hoe jouw wereld is. Dan nog kan het zijn dat die overtuigingen zo diep zitten, dat je ze niet 1,2,3 omgeprogrammeerd hebt, maar het helpt om in te zien dat het je eigen beleving is van de werkelijkheid en dat je dus ook zelf degene bent die daar iets aan kan doen.
De beperktheid van de mens is dat we reageren op de buitenwereld en ermee vechten, proberen van alles te veranderen, anderen becommentariëren en ons afhankelijk voelen van de buitenwereld. Dat zijn we niet! Wij zijn dus zelf degenen die alle macht in handen hebben. Als we dat niet beseffen, gebruiken we ons potentieel niet.
"Iemand heeft mij pijn gedaan..." is dat zo? Nee. Iemand heeft iets geprojecteerd, waardoor in mij bepaalde pijn getriggerd wordt. Diegene is op dat moment mijn spiegel, maar ik wil er niet in kijken, want ik wil die pijn niet voelen. Dus ga ik met hem in gevecht, ik wil dat hij de pijn ongedaan maakt. Dat kan hij niet. Dat kan ik alleen zelf. Door in te zien dat deze pijn van mij is, maar me vooral iets te vertellen heeft. We verwachten van anderen wat we van onszelf moeten verwachten: Hoe ga je met jezelf om?
Dan kom ik iemand tegen die me helemaal gelukkig maakt. Is dat zo? Nee. Deze persoon spiegelt ook een deel van mijzelf: plezier, genieten, feest, leven! Zodra ik denk dat die ander het is, die mij dat brengt, ontken ik dat deel van mijzelf. Het geluk is in mij. Als ik denk dat dat van die ander afhankelijk is, geef ik weer macht uit handen. Dan verlies ik mijn geluk. En gaat die ander me mijn pijn weer laten zien. De pijn van de zelfontkenning!
Dat is alle pijn. We ontkennen wie we zijn. We weten niet wie we zijn. We zoeken het buiten onszelf. Maar het werkt andersom. Het leven overkomt je niet, je kunt keuzes maken. Wacht niet. Daar is het leven te kort voor. Je kunt kiezen. Dat is de vrijheid die we hebben. We hebben alle mogelijkheden in huis, alles is er al. Dat besef is rijkdom.
"I am happy!"
Kan ik je aanraden, dat tegen jezelf te zeggen! Have a happy view!
.
De beperktheid van de mens is dat we reageren op de buitenwereld en ermee vechten, proberen van alles te veranderen, anderen becommentariëren en ons afhankelijk voelen van de buitenwereld. Dat zijn we niet! Wij zijn dus zelf degenen die alle macht in handen hebben. Als we dat niet beseffen, gebruiken we ons potentieel niet.
"Iemand heeft mij pijn gedaan..." is dat zo? Nee. Iemand heeft iets geprojecteerd, waardoor in mij bepaalde pijn getriggerd wordt. Diegene is op dat moment mijn spiegel, maar ik wil er niet in kijken, want ik wil die pijn niet voelen. Dus ga ik met hem in gevecht, ik wil dat hij de pijn ongedaan maakt. Dat kan hij niet. Dat kan ik alleen zelf. Door in te zien dat deze pijn van mij is, maar me vooral iets te vertellen heeft. We verwachten van anderen wat we van onszelf moeten verwachten: Hoe ga je met jezelf om?
Dan kom ik iemand tegen die me helemaal gelukkig maakt. Is dat zo? Nee. Deze persoon spiegelt ook een deel van mijzelf: plezier, genieten, feest, leven! Zodra ik denk dat die ander het is, die mij dat brengt, ontken ik dat deel van mijzelf. Het geluk is in mij. Als ik denk dat dat van die ander afhankelijk is, geef ik weer macht uit handen. Dan verlies ik mijn geluk. En gaat die ander me mijn pijn weer laten zien. De pijn van de zelfontkenning!
Dat is alle pijn. We ontkennen wie we zijn. We weten niet wie we zijn. We zoeken het buiten onszelf. Maar het werkt andersom. Het leven overkomt je niet, je kunt keuzes maken. Wacht niet. Daar is het leven te kort voor. Je kunt kiezen. Dat is de vrijheid die we hebben. We hebben alle mogelijkheden in huis, alles is er al. Dat besef is rijkdom.
"I am happy!"
Kan ik je aanraden, dat tegen jezelf te zeggen! Have a happy view!
.
woensdag 16 november 2011
Schilderij
Warm, liefdevol en berustend. Jaap heeft een schilderij gemaakt: 'mijn moeder'. Mijn oma dus. Zoals het er de laatste periode uitzag. Zo treffend dat ik er kippevel van kreeg toen ik het zag. De vergankelijkheid van de mens in beeld. Wat ik het mooiste vind, is dat je als het ware de transformatie ziet. Zoals een rups zich ontpopt tot vlinder, is zij hier al bezig engel te worden.
.
dinsdag 15 november 2011
Dieren over Vrijheid en Liefde
'Vrijheid zit in je hoofd,' zegt de zeehond. Komende zondag hebben we de try-out van een serie optredens rondom het boek 'In de Stilte hoor je alles - Piek Stor in gesprek met dieren'. In de Spiegelzaal van Centrum Goud te Eibergen, waar we deelnemen aan het vrijheidsfestival. Aan de hand van de wijze en vaak humoristische uitspraken van verschillende dieren belichten we hier dus het thema vrijheid. Leuk dat het in de spiegelzaal is, want - bedacht ik me - dat is de sleutel tot vrijheid: Inzien dat alles om je heen een afspiegeling is van jouw innerlijke wereld.
Elke bijeenkomst rond het boek kiezen we een ander thema. Zo blijft het voor onszelf leuk en haakt het in op de belangstelling van het publiek. Voor 18 december in België hebben we gekozen voor het thema Liefde. "Liefde laat zich niet vasthouden," zeggen de duiven bijvoorbeeld. Ook hebben de dieren veel te vertellen over de werkelijke onvoorwaardelijke Liefde, waar wij mensen nog niet erg veel kaas van gegeten hebben... hoewel veel mensen dat wel leren van hun huisdier.
Piek was gisteren al op de radio, wie benieuwd is haar verhaal: Achterhoek fm - ga naar 18.00 uur achterhoek info. Het laatste half uur gaat over de dierencommunicatie en het boek!
vrijdag 11 november 2011
In de Stilte...
Het is zover! Met trots kondigen wij de geboorte aan van het boek 'In de Stilte hoor je alles' - Piek Stor in gesprek met dieren. Natuurlijk zullen we het boek met veel bombarie ten doop gaan houden, daarover eerdaags nader bericht. Maar voor wie niet langer kan wachten: je kunt vanaf nu bestellen!!!
Wij hebben ons ten doel gesteld om in één maand 500 boeken te verkopen, zodat we uit de kosten zijn. Je kunt ons een handje helpen door dit bericht rond te sturen in je eigen netwerk! Dan zijn we je zeer dankbaar!
.
dinsdag 8 november 2011
Vrijheid
Vrijheid is durven te zijn wie je bent, durven te luisteren naar je eigen gevoel.
Vrijheid is je angsten aanschouwen, maar niet laten regeren.
Vrijheid is de angst overwinnen.
Vrijheid is geduld en vertrouwen, weten dat het goed komt.
Vrijheid is blij zijn met alles wat er is, zoals het is.
Vrijheid is bevrijd zijn van frustraties, verwachtingen en teleurstellingen.
Bevrijd zijn van verwachtingen en angsten van anderen.
Bevrijd zijn van je twijfels, je afhankelijkheid, je boosheid, je verdriet.
Van alles wat je in het verleden heeft ontkracht.
Vrijheid is het verleden achter je laten en verder gaan met een schone lei.
Vrijheid is er, zodra je dat wil!
.
Vrijheid is je angsten aanschouwen, maar niet laten regeren.
Vrijheid is de angst overwinnen.
Vrijheid is geduld en vertrouwen, weten dat het goed komt.
Vrijheid is blij zijn met alles wat er is, zoals het is.
Vrijheid is bevrijd zijn van frustraties, verwachtingen en teleurstellingen.
Bevrijd zijn van verwachtingen en angsten van anderen.
Bevrijd zijn van je twijfels, je afhankelijkheid, je boosheid, je verdriet.
Van alles wat je in het verleden heeft ontkracht.
Vrijheid is het verleden achter je laten en verder gaan met een schone lei.
Vrijheid is er, zodra je dat wil!
.
maandag 7 november 2011
Nieuw Leven
"Zo, een beetje nieuwe leven," plant de overbuurman ook bij mij bolletjes voor de deur. Laat het voorjaar maar komen. Ja, het leven gaat gewoon verder. Ook na zo'n intensieve week, die in het teken stond van de dood en afscheid nemen. "Treur maar niet als ik dood ben, want ik blijf gewoon bij jullie" zegt een hond in de dierenbijbel - In de Stilte hoor je alles, Piek Stor in gesprek met dieren - die nu bij de drukker ligt. "Dat maak ik zelf wel uit," zei z'n baasje. "Dan moet je het zelf maar weten, maar met je verdriet blokkeer je zelf de mogelijkheid," weet de hond.
Natuurlijk mag er gehuild, gerouwd en verwerkt worden. Iedereen wordt met een deel van zichzelf geconfronteerd in zo'n proces. Maar er is meer. Het is de grootste rijkdom om dat te weten, te ervaren en in je leven toe te laten. "Wie nergens in gelooft, heeft het pas echt zwaar," concludeerde ik vorige week. Waar moet je het dan zoeken? Waar moet je dan de kracht vandaan halen? Dat is armoede, verzet, een doodlopende weg, je verdwaalt. Het maakt niet uit waar je in gelooft, hoe je het noemt, het onbenoembare, maar als je werkelijk alleen maar gelooft wat je kunt zien en waarnemen, zelf kunt beheersen en controleren, loop je vast. Dat kan niet anders.
Mijn trouwe maatje Duizendpoot was mee naar de begrafenis en na afloop zaten we - alsof het een heerlijke zomeravond was - op het terras op Kijkduin. Hij vertelde hoe hij regelmatig ging 'praten' met z'n moeder, bij haar graf. 'Nou ma, wat ik nu weer heb, ik weet niet hoe ik het op moet lossen...' zei hij dan. En, vertelde hij: 'Dan krijg ik wel niet letterlijk antwoord, maar toch komen de antwoorden. De dingen lossen zich op!' Dat bedoel ik met werkelijke rijkdom. Na elk 'verlies' gaat het leven weer gewoon verder... maar je kunt er ook rijker van worden.
De overbuurman en z'n vriendin bereiden een maaltje en ik schuif aan. Beiden zijn werkzaam in de medische wereld. Verbijsterd luister ik naar hun ervaringen. Mensen die het onmogelijke vragen van de artsen. Die alles opgelost wensen te hebben met een pilletje, een spuit of een ingreep. Die niet willen horen dat er misschien bepaalde patronen zijn, die veranderd zouden kunnen worden. Dat de oplossing vaak in zichzelf ligt. De meeste mensen, die bij een huisarts komen zijn moe, bang en hebben aandacht nodig. De medici kunnen tegenwoordig van alles: nieuwe longen, een nieuw hart, je kunt het zo gek niet bedenken. Ook speelt er in die wereld een enorme angst om aangeklaagd te worden. Je kunt niet zomaar je gevoel en intuïtie volgen, alles hangt van protocollen aan elkaar. En dat is niet alleen in de medische wereld zo. Waar niet? Kun je je afvragen. Dit is de wereld waarin we elkaar gevangen houden. En iedereen doet het zelf...
Wat we nodig hebben is onszelf. Onze kracht. Ons geloof. Ons vertrouwen. Onze vrijheid. Ons hart. Onze liefde. Voor onszelf en voor de ander. Dat is de enige weg, de weg naar genezing en vrijheid. Dat is Leven! Nieuw leven...
.
Natuurlijk mag er gehuild, gerouwd en verwerkt worden. Iedereen wordt met een deel van zichzelf geconfronteerd in zo'n proces. Maar er is meer. Het is de grootste rijkdom om dat te weten, te ervaren en in je leven toe te laten. "Wie nergens in gelooft, heeft het pas echt zwaar," concludeerde ik vorige week. Waar moet je het dan zoeken? Waar moet je dan de kracht vandaan halen? Dat is armoede, verzet, een doodlopende weg, je verdwaalt. Het maakt niet uit waar je in gelooft, hoe je het noemt, het onbenoembare, maar als je werkelijk alleen maar gelooft wat je kunt zien en waarnemen, zelf kunt beheersen en controleren, loop je vast. Dat kan niet anders.
Mijn trouwe maatje Duizendpoot was mee naar de begrafenis en na afloop zaten we - alsof het een heerlijke zomeravond was - op het terras op Kijkduin. Hij vertelde hoe hij regelmatig ging 'praten' met z'n moeder, bij haar graf. 'Nou ma, wat ik nu weer heb, ik weet niet hoe ik het op moet lossen...' zei hij dan. En, vertelde hij: 'Dan krijg ik wel niet letterlijk antwoord, maar toch komen de antwoorden. De dingen lossen zich op!' Dat bedoel ik met werkelijke rijkdom. Na elk 'verlies' gaat het leven weer gewoon verder... maar je kunt er ook rijker van worden.
De overbuurman en z'n vriendin bereiden een maaltje en ik schuif aan. Beiden zijn werkzaam in de medische wereld. Verbijsterd luister ik naar hun ervaringen. Mensen die het onmogelijke vragen van de artsen. Die alles opgelost wensen te hebben met een pilletje, een spuit of een ingreep. Die niet willen horen dat er misschien bepaalde patronen zijn, die veranderd zouden kunnen worden. Dat de oplossing vaak in zichzelf ligt. De meeste mensen, die bij een huisarts komen zijn moe, bang en hebben aandacht nodig. De medici kunnen tegenwoordig van alles: nieuwe longen, een nieuw hart, je kunt het zo gek niet bedenken. Ook speelt er in die wereld een enorme angst om aangeklaagd te worden. Je kunt niet zomaar je gevoel en intuïtie volgen, alles hangt van protocollen aan elkaar. En dat is niet alleen in de medische wereld zo. Waar niet? Kun je je afvragen. Dit is de wereld waarin we elkaar gevangen houden. En iedereen doet het zelf...
Wat we nodig hebben is onszelf. Onze kracht. Ons geloof. Ons vertrouwen. Onze vrijheid. Ons hart. Onze liefde. Voor onszelf en voor de ander. Dat is de enige weg, de weg naar genezing en vrijheid. Dat is Leven! Nieuw leven...
.
zaterdag 5 november 2011
woensdag 2 november 2011
Feest
30 september. 'Zo wat zie je er mooi uit vandaag!' zeg ik tegen oma, die al weken op een bed in de woonkamer ligt en dag en nacht verzorgd wordt, maar daar eigenlijk niks van wil weten.
'Ja, het is toch feest?'
'Ja, dat is zo.' Mijn moeder is jarig en over twee dagen ben ik jarig.
'Nou dan...'
Het is mooi weer. Ze stelt voor om naar Kijkduin te gaan. Verpleegster Bea kijkt bedenkelijk. Maar oma is vastberaden: 'Je bent toch met de auto? Nou, dan gaan we toch met de auto?'
In een paar etappes arriveren we op een terras op de boulevard.
Bea probeert met mijn mobieltje een foto te maken. Een fototoestel had ik niet bij me, dit had ik niet verwacht. Het mislukt een paar keer en... blijken filmpjes te zijn geworden....
'Zo, dat was een leuke verjaardag hè?' zegt ze als we weer thuis zijn.
'Nou, hardstikke leuk! Echt waar!'
We hebben echt lol gehad. Alsof we iets ondeugends deden...
Drie weken later zijn haar laatste woorden als ik vertrek: 'Bedankt voor alles hoor. Doe iedereen de groeten hè?' Ja, dat zal ik doen. 'Het was gezellig hè?' Ja, hardstikke gezellig! beaam ik.
'Ja, hardstikke gezellig.' En nog een keer de groeten aan iedereen.
Vlak daarna is ze in slaap gevallen.
Een week later sliep ze nog steeds.
Ze gaf niet zomaar op!
Zaterdag ben ik bij haar gebleven.
Tot het zover was....
Het ultieme loslaten.
Ze had nog zoveel leuke dingen willen doen, mijn sterke, stoere oma.
Ja oma, het was hardstikke gezellig!
Bedankt voor alles!
zondag 30 oktober 2011
maandag 24 oktober 2011
Alles is er al
Nou zijn er toch zoveel wetenschappers, die van alles onderzoeken. Wat me verbaast is dat de meest elementaire universele wetten nog steeds geen voet aan de grond hebben gekregen in het reguliere leven. Zwaartekracht kennen we allemaal. Maar gedachtenkracht? Ach, wel eens van gehoord misschien... De wet van de aantrekkingskracht? Volledig onderschat! We hebben niet in de gaten hoe we alles zelf creëren.
Dat is het punt met Occupy: We (of ze) protesteren tegen een wereld die we zelf gecreëerd hebben. Protesteren tegen een systeem, tegen machthebbers en tegen het grote geld laat zeker iets zien: de tegenstellingen in de wereld, de macht van het geld en de grote massa, die dan de 99% is, die daar de dupe van wordt. Ik heb zeker sympathie voor de occupiërs, ik vind het ongelooflijk interessant wat ze doen, het is ook best nuttig voor het algehele bewustzijn, maar het is niet de weg. Je houdt het in stand.
De universele wet van de aantrekkingskracht werkt zo: Als je het gevoel hebt ergens slachtoffer van te zijn, zal dat continue bevestigd worden. Als je ergens tegen vecht, blijft dat gevecht. Als je een wens doet - noem eens wat: 'Ik wens dat ik rijk en gelukkig ben' bijvoorbeeld - dan verklaar je daarmee in feite dat je niet rijk en gelukkig bent. Door een tekort te voelen, is er een tekort.
Ik ben geen wetenschapper, hoewel... wat is een wetenschapper eigenlijk? Wie bepaalt dat? - maar ik heb het allemaal onderzocht en ontdekt de afgelopen jaren. Het antwoord is: Alles is er al.
Alles is er al, behalve als wij denken dat het er niet is. Elk gevoel of elke gedachte van onvolkomenheid is in onszelf en houden we in stand door daarin te geloven en er aan vast te houden. Eigenlijk creëren we dat wat er niet is dus zelf. Tot we dat in de gaten hebben. Daarom heeft het totaal geen zin de 'schuld' van wat dan ook buiten jezelf neer te leggen. Het heeft alleen maar zin je eigen gedachten en gevoelens te onderzoeken. Je krijgt het precies zoals je het beleeft.
De strijders tegen het onrecht betogen vol overtuiging tegen van alles wat ze op die manier in stand houden. Wat is het alternatief? Onafhankelijk zijn, vrij zijn - ook van je vijandbeelden. Je energie steken in het alternatief, wat je graag wilt zien. Daar de aandacht op richten. Voor je zien hoe het ook anders kan en het doen. Dat is de macht in eigen handen nemen.
.
Dat is het punt met Occupy: We (of ze) protesteren tegen een wereld die we zelf gecreëerd hebben. Protesteren tegen een systeem, tegen machthebbers en tegen het grote geld laat zeker iets zien: de tegenstellingen in de wereld, de macht van het geld en de grote massa, die dan de 99% is, die daar de dupe van wordt. Ik heb zeker sympathie voor de occupiërs, ik vind het ongelooflijk interessant wat ze doen, het is ook best nuttig voor het algehele bewustzijn, maar het is niet de weg. Je houdt het in stand.
De universele wet van de aantrekkingskracht werkt zo: Als je het gevoel hebt ergens slachtoffer van te zijn, zal dat continue bevestigd worden. Als je ergens tegen vecht, blijft dat gevecht. Als je een wens doet - noem eens wat: 'Ik wens dat ik rijk en gelukkig ben' bijvoorbeeld - dan verklaar je daarmee in feite dat je niet rijk en gelukkig bent. Door een tekort te voelen, is er een tekort.
Ik ben geen wetenschapper, hoewel... wat is een wetenschapper eigenlijk? Wie bepaalt dat? - maar ik heb het allemaal onderzocht en ontdekt de afgelopen jaren. Het antwoord is: Alles is er al.
Alles is er al, behalve als wij denken dat het er niet is. Elk gevoel of elke gedachte van onvolkomenheid is in onszelf en houden we in stand door daarin te geloven en er aan vast te houden. Eigenlijk creëren we dat wat er niet is dus zelf. Tot we dat in de gaten hebben. Daarom heeft het totaal geen zin de 'schuld' van wat dan ook buiten jezelf neer te leggen. Het heeft alleen maar zin je eigen gedachten en gevoelens te onderzoeken. Je krijgt het precies zoals je het beleeft.
De strijders tegen het onrecht betogen vol overtuiging tegen van alles wat ze op die manier in stand houden. Wat is het alternatief? Onafhankelijk zijn, vrij zijn - ook van je vijandbeelden. Je energie steken in het alternatief, wat je graag wilt zien. Daar de aandacht op richten. Voor je zien hoe het ook anders kan en het doen. Dat is de macht in eigen handen nemen.
.
zaterdag 22 oktober 2011
Herfstasters voor de bijen
Herfst. De bijen zijn dolblij met asters in onze tuintjes. Ze hebben ons nodig. En wij hen: zonder bijen kan de mens niet overleven. Waarom en hoe we de bijen een handje kunnen helpen:
.
.
Gevangen of Vrij
In de file staan is niet bepaald 'in the flow' zitten. Het overkomt me niet zo heel vaak meer, dus als dat wel gebeurt, moet ik me ernstig afvragen wat er aan de hand is. Als ik de juiste beslissingen neem en lekker bezig ben, springen alle stoplichten altijd op groen, heb ik gemerkt. Ja... het leven wordt erg interessant als je er zo naar kijkt!
Na drie kwartier geduld (veel te lang!) nam ik een afslag en gokte op een binnendoorweg. Met stoplichten, dat wel. Maar ik reed weer en sneed ook nog mooi een stuk af. Het ging niet om de mensen met wie ik een afspraak had, maar wel om het doel van de afspraak: een bespreking over de documentaire, die ik aan het maken ben over de bijen, waar nauwelijks financiering voor is.
Na afloop begrijp ik ineens heel goed 'the message': Doe gewoon wat je te doen hebt. Laat dat niet afhangen van allerlei externe factoren en ga daar niet over vergaderen, gewoon doen! Al dat gedoe eromheen is stagnerend, is niet vanuit het hart, maar vanuit het hoofd. Van de week heb ik al spontaan een stukje bijenfilm op youtube gelanceerd, omdat het me nuttige informatie leek. En jawel, dat vindt razendsnel z'n weg via de digitale kanalen. 'Wacht niet af, dat maakt je afhankelijk,' zeg ik tegen mezelf. En tegen Piek zeg ik: 'Financiering is altijd een excuus om dingen niet te doen, die je te doen hebt en daarmee geven we financiering macht. Wie is er nou de baas?'
Een uurtje later schuift Anne bij ons aan, een vrouw die vertelt hoe de bijen haar kracht hebben gegeven in het leven. Zij was getrouwd, had alles ogenschijnlijk 'mooi' voor elkaar: rijkdom, man en drie kinderen. Op een dag wilde ze boeken naar de gevangenis gaan brengen. Omdat ze te doen had met de gevangenen en het geschreven woord hen vrijheid zou kunnen geven in de geest.Op dat moment hoorde ze een stem, die tegen haar zei: 'Je zit zelf gevangen!' Ze schrok ervan en antwoordde: 'Oja? Laat me dat dan maar zien.' Twee dagen later sloot haar man haar op in de slaapkamer. Ze werd al twintig jaar door hem mishandeld, maar bleef bij hem vanwege de kinderen. Tot op dat moment. Ze ging scheiden en had helemaal niks meer. Behalve haar vrijheid en haar kracht, die ze putte uit de bijen en de sterren, de genialiteit die zij daarin zag als 'handtekening van God.'
Anne heeft alles achter zich gelaten, maar inmiddels tiendubbeldwars terugverdiend wat ze kwijt was geraakt. Nu heeft ze een bloeiende kunsthandel in Lochem. En een verhaal dat het filmen waard is. Dus dat zal ik gaan doen, budget of geen budget, daar gaat het helemaal niet over. Gevangen of vrij zijn, dat is de kwestie! To BEE or not to BEE.
.
Na drie kwartier geduld (veel te lang!) nam ik een afslag en gokte op een binnendoorweg. Met stoplichten, dat wel. Maar ik reed weer en sneed ook nog mooi een stuk af. Het ging niet om de mensen met wie ik een afspraak had, maar wel om het doel van de afspraak: een bespreking over de documentaire, die ik aan het maken ben over de bijen, waar nauwelijks financiering voor is.
Na afloop begrijp ik ineens heel goed 'the message': Doe gewoon wat je te doen hebt. Laat dat niet afhangen van allerlei externe factoren en ga daar niet over vergaderen, gewoon doen! Al dat gedoe eromheen is stagnerend, is niet vanuit het hart, maar vanuit het hoofd. Van de week heb ik al spontaan een stukje bijenfilm op youtube gelanceerd, omdat het me nuttige informatie leek. En jawel, dat vindt razendsnel z'n weg via de digitale kanalen. 'Wacht niet af, dat maakt je afhankelijk,' zeg ik tegen mezelf. En tegen Piek zeg ik: 'Financiering is altijd een excuus om dingen niet te doen, die je te doen hebt en daarmee geven we financiering macht. Wie is er nou de baas?'
Een uurtje later schuift Anne bij ons aan, een vrouw die vertelt hoe de bijen haar kracht hebben gegeven in het leven. Zij was getrouwd, had alles ogenschijnlijk 'mooi' voor elkaar: rijkdom, man en drie kinderen. Op een dag wilde ze boeken naar de gevangenis gaan brengen. Omdat ze te doen had met de gevangenen en het geschreven woord hen vrijheid zou kunnen geven in de geest.Op dat moment hoorde ze een stem, die tegen haar zei: 'Je zit zelf gevangen!' Ze schrok ervan en antwoordde: 'Oja? Laat me dat dan maar zien.' Twee dagen later sloot haar man haar op in de slaapkamer. Ze werd al twintig jaar door hem mishandeld, maar bleef bij hem vanwege de kinderen. Tot op dat moment. Ze ging scheiden en had helemaal niks meer. Behalve haar vrijheid en haar kracht, die ze putte uit de bijen en de sterren, de genialiteit die zij daarin zag als 'handtekening van God.'
Anne heeft alles achter zich gelaten, maar inmiddels tiendubbeldwars terugverdiend wat ze kwijt was geraakt. Nu heeft ze een bloeiende kunsthandel in Lochem. En een verhaal dat het filmen waard is. Dus dat zal ik gaan doen, budget of geen budget, daar gaat het helemaal niet over. Gevangen of vrij zijn, dat is de kwestie! To BEE or not to BEE.
.
maandag 17 oktober 2011
Schaduwen
'Schaduwen zijn prachtig,' kun je inderdaad concluderen als je de kamelen ziet (zie vorige bericht en de reactie daarop). We hebben allemaal onze verhalen, we houden van mooie films, we houden van... drama! Ja, mensen houden van drama. Eigenlijk vinden we het wel leuk dat er allemaal spannende dingen gebeuren in de wereld. We zitten er met onze neus bovenop. We genieten van drama's. Het beroert ons, we voelen de emoties gieren, we vertellen elkaar graag alle ins en outs.
Wij kregen zaterdagochtend een telefoontje en huppekee, met de hele familie stonden we binnen de kortste keren paraat rond oma's bed. Maar oma was zelf nog helemaal niet van plan om dood te gaan. 'Hebben ze jullie allemaal opgeroepen? Wat een toestand. Ik begrijp er niks van hoor...'
Ze verraste iedereen door gewoon haar bed weer uit te komen, wilde een broodje, koffie, een sigaretje. Ze trok zich er niks van aan dat iedereen iets anders verwachtte. 'Nou, leuk dat jullie zijn geweest hoor,' maakte ze een einde aan de hele vertoning. Met andere woorden: 'Ik heb rust nodig!'
Nee, dit is niet het beste voorbeeld natuurlijk, want niemand 'geniet' er natuurlijk van. We leven met haar mee, hebben met haar te doen, de één wordt zenuwachtig, de ander gaat broodjes en wc-papier halen (haha, ik), er wordt druk gespeculeerd, gerookt op het balkon, 'ik kan er niet goed tegen dat ik niet weet wat er gaat gebeuren,' zegt een tante, lachend om zichzelf. Er worden ook grapjes gemaakt. En uiteindelijk taaien we weer af met z'n allen. Misschien niet helemaal onterecht, maar we hebben ons toch mee laten sleuren in een paniekreactie.
Natuurlijk zullen we ontkennen dat we van drama's houden, want als we er middenin zitten, worden we onzeker, zenuwachtig, bang, voelen we pijn en verdriet. Natuurlijk willen we dat niet. Maar toch... de drama's maken het leven. We doen ervaringen op. En door al die ervaringen gaan we het leven en onszelf, als het goed is, steeds meer begrijpen.
Wat zou het leven saai zijn als alles liep zoals we verwachtten of zoals wij het geregeld dachten te hebben. Zouden we daar tevredener mee zijn? Nee. Zeker weten van niet. We hebben die spanning nodig. Het zou heel saai zijn als je al wist hoe de film afliep. We houden wel van verrassingen en uitdagingen. Dat houdt ons lekker bezig en alert. Als alles volgens plan verliep, zou je dan gelukkig zijn? Is het leuk om zonder enige moeite rijk, succesvol, geliefd, gezond en gelukkig te zijn? Nee, je geniet er pas echt van als je eerst moeite heb gedaan, de keerzijde kent. Dat is het spel van het leven, we willen zwoegen en bijna verzuipen en dan weer boven komen. We willen gewoon weten wat het is, die schaduw. Dat kwamen we doen op aarde. Niet klagen dus!
Wij kregen zaterdagochtend een telefoontje en huppekee, met de hele familie stonden we binnen de kortste keren paraat rond oma's bed. Maar oma was zelf nog helemaal niet van plan om dood te gaan. 'Hebben ze jullie allemaal opgeroepen? Wat een toestand. Ik begrijp er niks van hoor...'
Ze verraste iedereen door gewoon haar bed weer uit te komen, wilde een broodje, koffie, een sigaretje. Ze trok zich er niks van aan dat iedereen iets anders verwachtte. 'Nou, leuk dat jullie zijn geweest hoor,' maakte ze een einde aan de hele vertoning. Met andere woorden: 'Ik heb rust nodig!'
Nee, dit is niet het beste voorbeeld natuurlijk, want niemand 'geniet' er natuurlijk van. We leven met haar mee, hebben met haar te doen, de één wordt zenuwachtig, de ander gaat broodjes en wc-papier halen (haha, ik), er wordt druk gespeculeerd, gerookt op het balkon, 'ik kan er niet goed tegen dat ik niet weet wat er gaat gebeuren,' zegt een tante, lachend om zichzelf. Er worden ook grapjes gemaakt. En uiteindelijk taaien we weer af met z'n allen. Misschien niet helemaal onterecht, maar we hebben ons toch mee laten sleuren in een paniekreactie.
Natuurlijk zullen we ontkennen dat we van drama's houden, want als we er middenin zitten, worden we onzeker, zenuwachtig, bang, voelen we pijn en verdriet. Natuurlijk willen we dat niet. Maar toch... de drama's maken het leven. We doen ervaringen op. En door al die ervaringen gaan we het leven en onszelf, als het goed is, steeds meer begrijpen.
Wat zou het leven saai zijn als alles liep zoals we verwachtten of zoals wij het geregeld dachten te hebben. Zouden we daar tevredener mee zijn? Nee. Zeker weten van niet. We hebben die spanning nodig. Het zou heel saai zijn als je al wist hoe de film afliep. We houden wel van verrassingen en uitdagingen. Dat houdt ons lekker bezig en alert. Als alles volgens plan verliep, zou je dan gelukkig zijn? Is het leuk om zonder enige moeite rijk, succesvol, geliefd, gezond en gelukkig te zijn? Nee, je geniet er pas echt van als je eerst moeite heb gedaan, de keerzijde kent. Dat is het spel van het leven, we willen zwoegen en bijna verzuipen en dan weer boven komen. We willen gewoon weten wat het is, die schaduw. Dat kwamen we doen op aarde. Niet klagen dus!
The measure of your enlightenment is the degree to which you are comfortable with paradox, contradiction, and ambiguity. (Deepak Chopra)
.
.
vrijdag 14 oktober 2011
Kamelen
Kijk eerst eens goed naar deze foto. Wat zie je?
Kamelen. Ja. De foto is genomen recht boven de kamelen. Ten tijde van de ondergaande zon. De zwarte afbeeldingen zijn de schaduwen van de kamelen. De kamelen zelf zijn de witte streepjes, die je ziet.
De foto liet me niet los. Er stond ook een opmerking onder: Ook al lijken onze 'problemen' nog zo groot, realiseer je dat het in werkelijkheid slechts een schaduw is. We kunnen ons flink vergissen in wat 'de realiteit' is. Het is de dualiteit die we waarnemen. We noemen die dualiteit realiteit, maar wat is er echt aan die waarneming? Schaduw is in feite een projectie, die we waarnemen. Stel je voor, de wereld die je waarneemt is een projectie, met licht en donker. Goed en slecht, mooi en lelijk, rijk en arm, eerlijk en vals, enzovoort... Dualiteit dus.
Wat is dan non-dualiteit? Een ander perspectief, namelijk: dat zien. Dat de waarneming met onze zintuigen een waarneming van die projectie is. Wij zelf zijn ook een projectie, we spelen als het ware mee in de film op deze aarde. De lichtbron creëert die werkelijkheid. Als je kijkt vanuit het licht, zie je geen schaduw.
'Wanneer heb je geen schaduw?' vroeg iemand me eens. 'Als het licht recht boven je staat,' zei ik toen. Maar dat klopte niet helemaal. Dan heb je nog schaduw tussen je voeten bijvoorbeeld. 'Als het licht van verschillende kanten komt,' bedacht ik toen. Dat was al beter. Maar het juiste antwoord was: 'Als je zelf het licht bent.' Als het licht van binnenuit komt dus. Denk niet dat dat niet kan. Ons hart is onze verbinding met het licht. De Liefde dus. Met een grote L, want het is onvoorwaardelijke Liefde. Voor alles wat er is, ook voor de schaduw, die dan dus meteen geen schaduw meer is. Kijk met de ogen van Liefde naar de dualiteit en je begint de eenheid te zien. Dat is wat bedoelt wordt met 'Wake up and know that you and God are one.' Dat is ook wat wordt bedoeld met 'Wees op deze wereld, maar niet van deze wereld.' Denk niet dat je je eigen schaduw bent. Wij zijn het licht. Wij creëren.
.
Kamelen. Ja. De foto is genomen recht boven de kamelen. Ten tijde van de ondergaande zon. De zwarte afbeeldingen zijn de schaduwen van de kamelen. De kamelen zelf zijn de witte streepjes, die je ziet.
De foto liet me niet los. Er stond ook een opmerking onder: Ook al lijken onze 'problemen' nog zo groot, realiseer je dat het in werkelijkheid slechts een schaduw is. We kunnen ons flink vergissen in wat 'de realiteit' is. Het is de dualiteit die we waarnemen. We noemen die dualiteit realiteit, maar wat is er echt aan die waarneming? Schaduw is in feite een projectie, die we waarnemen. Stel je voor, de wereld die je waarneemt is een projectie, met licht en donker. Goed en slecht, mooi en lelijk, rijk en arm, eerlijk en vals, enzovoort... Dualiteit dus.
Wat is dan non-dualiteit? Een ander perspectief, namelijk: dat zien. Dat de waarneming met onze zintuigen een waarneming van die projectie is. Wij zelf zijn ook een projectie, we spelen als het ware mee in de film op deze aarde. De lichtbron creëert die werkelijkheid. Als je kijkt vanuit het licht, zie je geen schaduw.
'Wanneer heb je geen schaduw?' vroeg iemand me eens. 'Als het licht recht boven je staat,' zei ik toen. Maar dat klopte niet helemaal. Dan heb je nog schaduw tussen je voeten bijvoorbeeld. 'Als het licht van verschillende kanten komt,' bedacht ik toen. Dat was al beter. Maar het juiste antwoord was: 'Als je zelf het licht bent.' Als het licht van binnenuit komt dus. Denk niet dat dat niet kan. Ons hart is onze verbinding met het licht. De Liefde dus. Met een grote L, want het is onvoorwaardelijke Liefde. Voor alles wat er is, ook voor de schaduw, die dan dus meteen geen schaduw meer is. Kijk met de ogen van Liefde naar de dualiteit en je begint de eenheid te zien. Dat is wat bedoelt wordt met 'Wake up and know that you and God are one.' Dat is ook wat wordt bedoeld met 'Wees op deze wereld, maar niet van deze wereld.' Denk niet dat je je eigen schaduw bent. Wij zijn het licht. Wij creëren.
.
zondag 9 oktober 2011
You get what you want
'You get what you want...' galmde het als veelbelovend antwoord op vele vragen door mijn interne radiostation. Huh? De rest van de dag hoor ik de Stones hun nummer aanpassen van 'You can't always...' naar 'You CAN always get what you want.' Interesting. Zo zijn we niet opgevoed, zo zijn we niet gewend te denken. Ga maar snel je wensenlijstje maken dan!
Alles manifesteert zich zoals wij denken en voelen dat het is. De meeste wensen zijn onbewust. We denken dat we iets niet kunnen, we twijfelen aan onszelf, we verwachten tegenslagen, we denken dat iets heel moeilijk is, zo niet onmogelijk, we hebben geleerd dat we ons best moeten doen, hard moeten werken, ons aan moeten passen, als we iets willen moeten we ervoor vechten, we hebben teleurstellingen opgelopen, waardoor we nog meer teleurstellingen verwachten en aantrekken...
Elke frustratie waar je mee rondloopt, zal zichzelf blijven herhalen. Keer op keer, in verschillende vormen. We leven met heel veel onbewuste beperkende verwachtingen en overtuigingen, niet met het idee dat alles mogelijk is. We kunnen heel hard aan het werk gaan, stuk voor stuk al die opgelopen 'schade' in ons systeem gaan opsporen, door al onze trauma's heenploeteren, ja het kan. De meesten denken dat het zo werkt: Voelen al die pijn, diep erin duiken, het 'zwarte gat' in... ontdekken wat het allemaal veroorzaakt heeft in je leven, werken... hard werken... (you get what you want...)
Maar als je nou eens wenst je 'innerlijke saboteur' te herkennen op elk moment dat-ie zich aandient? Zodra we ons bewust zijn van een bepaald vastgezet idee, een ontevreden gevoel, een beperkende overtuiging, een ondermijnend patroon, kunnen we het toch omkeren, wegsturen, ermee afrekenen? Tenzij je denkt dat dat niet kan natuurlijk...., you get what you want.
Je kunt ook meteen wensen wat je werkelijk wilt: vrij zijn van al die belemmeringen, bijvoorbeeld. Je kunt wensen stap voor stap te groeien, je kunt ook wensen een grote sprong te maken. Je kunt inzicht wensen, je kunt wensen dat alles eenvoudiger wordt, je kunt wensen dat je je ware zelf herkent, je kunt plezier wensen, vrede, voldoening, wens wat je wenst. En wie vervult dan al die wensen? Jij. Die jij, die je misschien vergeten ben dat je bent. Wake up and know that you and God are one.
.
Alles manifesteert zich zoals wij denken en voelen dat het is. De meeste wensen zijn onbewust. We denken dat we iets niet kunnen, we twijfelen aan onszelf, we verwachten tegenslagen, we denken dat iets heel moeilijk is, zo niet onmogelijk, we hebben geleerd dat we ons best moeten doen, hard moeten werken, ons aan moeten passen, als we iets willen moeten we ervoor vechten, we hebben teleurstellingen opgelopen, waardoor we nog meer teleurstellingen verwachten en aantrekken...
Elke frustratie waar je mee rondloopt, zal zichzelf blijven herhalen. Keer op keer, in verschillende vormen. We leven met heel veel onbewuste beperkende verwachtingen en overtuigingen, niet met het idee dat alles mogelijk is. We kunnen heel hard aan het werk gaan, stuk voor stuk al die opgelopen 'schade' in ons systeem gaan opsporen, door al onze trauma's heenploeteren, ja het kan. De meesten denken dat het zo werkt: Voelen al die pijn, diep erin duiken, het 'zwarte gat' in... ontdekken wat het allemaal veroorzaakt heeft in je leven, werken... hard werken... (you get what you want...)
Maar als je nou eens wenst je 'innerlijke saboteur' te herkennen op elk moment dat-ie zich aandient? Zodra we ons bewust zijn van een bepaald vastgezet idee, een ontevreden gevoel, een beperkende overtuiging, een ondermijnend patroon, kunnen we het toch omkeren, wegsturen, ermee afrekenen? Tenzij je denkt dat dat niet kan natuurlijk...., you get what you want.
Je kunt ook meteen wensen wat je werkelijk wilt: vrij zijn van al die belemmeringen, bijvoorbeeld. Je kunt wensen stap voor stap te groeien, je kunt ook wensen een grote sprong te maken. Je kunt inzicht wensen, je kunt wensen dat alles eenvoudiger wordt, je kunt wensen dat je je ware zelf herkent, je kunt plezier wensen, vrede, voldoening, wens wat je wenst. En wie vervult dan al die wensen? Jij. Die jij, die je misschien vergeten ben dat je bent. Wake up and know that you and God are one.
.
donderdag 6 oktober 2011
Turbulentie
We bevinden ons middenin een turbulente tijd - misschien wel de meest turbulente ooit - op aarde. Hoe houd je het schip op koers temidden van al die onstuimige, hoge golven, die je dreigen te verzwelgen?
Rustig blijven, niet in paniek raken, meedeinen met de golven, koers houden, vaar naar het licht.
De nieuwe wereld is in aantocht, is er al zelfs, maar we leven nog met zaken, die daar niet inpassen en die dus met veel kabaal opgeruimd moeten worden. Logisch dat kabaal, want het zijn de zaken, die zo vastzaten, zo diepgeworteld waren, dat een licht windje ze niet omver kon blazen.
De nieuwe wereld is perfect, werkelijk iets om naar uit te kijken. Maar het is niet zo dat we maar rustig kunnen gaan zitten afwachten tot-ie er is. Er wordt wel iets gevraagd van ons: Stabiel koers houden, anderen de weg wijzen, omdat ze anders verzuipen. De leiding nemen, het voorbeeld zijn. Je niet van de wijs laten brengen door het gegil en geschreeuw om je heen. Je kunt anderen een helpende hand bieden, maar laat je niet meesleuren de diepte in als zij bang, boos of wanhopig zijn. Kijk niet om, ga voort. Ze volgen wel. Vecht niet, laat je niet terugtrekken, maak korte metten met alles wat je ervan weerhoudt je blik gericht te houden op de horizon, waar de nieuwe zon opkomt.
Laat je niet overmannen door de hoge golven van angst, laat je rustig meevoeren door de diepe onderstroom van vertrouwen. Dan vaart jouw bootje in het licht en kunnen ook anderen de weg vinden. Wees het lichtend baken!
.
Rustig blijven, niet in paniek raken, meedeinen met de golven, koers houden, vaar naar het licht.
De nieuwe wereld is in aantocht, is er al zelfs, maar we leven nog met zaken, die daar niet inpassen en die dus met veel kabaal opgeruimd moeten worden. Logisch dat kabaal, want het zijn de zaken, die zo vastzaten, zo diepgeworteld waren, dat een licht windje ze niet omver kon blazen.
De nieuwe wereld is perfect, werkelijk iets om naar uit te kijken. Maar het is niet zo dat we maar rustig kunnen gaan zitten afwachten tot-ie er is. Er wordt wel iets gevraagd van ons: Stabiel koers houden, anderen de weg wijzen, omdat ze anders verzuipen. De leiding nemen, het voorbeeld zijn. Je niet van de wijs laten brengen door het gegil en geschreeuw om je heen. Je kunt anderen een helpende hand bieden, maar laat je niet meesleuren de diepte in als zij bang, boos of wanhopig zijn. Kijk niet om, ga voort. Ze volgen wel. Vecht niet, laat je niet terugtrekken, maak korte metten met alles wat je ervan weerhoudt je blik gericht te houden op de horizon, waar de nieuwe zon opkomt.
Laat je niet overmannen door de hoge golven van angst, laat je rustig meevoeren door de diepe onderstroom van vertrouwen. Dan vaart jouw bootje in het licht en kunnen ook anderen de weg vinden. Wees het lichtend baken!
.
woensdag 5 oktober 2011
REVOLUTIE
Er klinkt een oproep tot revolutie. Ja, ook hier. Het huidige geld- cq machtssysteem valt door de mand, hoelang pikken we het nog dat...?
Daar hoeven we niet veel voor te doen, het oude systeem helpt zichzelf wel om zeep. Het enige dat belangrijk is, is dat we het alternatief zien en nastreven. Dat we ons niet bang en niet gek laten maken. Hoe kan het zijn dat de massa 'slachtoffer' is? Onmogelijk. We hebben met z'n allen veel meer macht dan we denken en voelen. Door niet bang te zijn en je niet bang te laten maken, is er geen macht meer die je in de greep houdt. We hebben ongemerkt onze macht weggegeven en het financiële systeem is daar het grote voorbeeld van. Laat je niet regeren door angst en niet door geld. Daar ligt het alternatief.De vraag is: Zou je doen wat je nu doet als geld niet bestond, geen rol speelde? Zou je dan hetzelfde doen? Of had je de baan, waar je misschien doodongelukkig van wordt allang opgegeven? Zou je je droom waarmaken? Zou je gaan doen wat je hart je ingeeft om te doen? Dat zijn de vragen, die we ons moeten stellen om vrij te zijn en onafhankelijk. Dat is de richting waar de wereld naartoe beweegt: De werkelijke waarde.
Er is maar een richting. Ik zie alles wat is gebaseerd op angst en macht instorten. Maar vanuit de puinhopen komt iets moois tevoorschijn. Zoals een lelie opbloeit uit de modder. Tijd om wakker te worden.
Voor een groot deel ben ik het met hem eens. Vooral met die laatste zin!
We kunnen die boodschap uitdragen, de straat op gaan, meedoen aan de 'Occupy-acties', het is goed om te voelen, te delen en te laten zien waar je voor staat. Het is goed om de gezamenlijke krachten te bundelen. Maar we hoeven niet de straat op te gaan uit protest, ergens 'tegen' strijden geeft 'de macht' nog steeds macht; bestaansrecht, die ze allang niet meer heeft. Een alternatief opbouwen, gebaseerd op gelijkheid, waardering van onszelf en elkaar, hebben we daar nog een munt voor nodig? Ik denk het niet. Het enige dat we nodig hebben is Liefde, compassie, leren werkelijk SAMEN te leven, te delen, te doen wat ons hart ons ingeeft. Onze eigen kracht leren kennen, daarop te vertrouwen. Dat is de werkelijke kracht en de werkelijk waarde. Hebzucht is een vorm van afgescheidenheid, die de wereld op dit punt heeft gebracht. Wie daarin blijft geloven, gaat verliezen.
Als mensheid staan we op het punt een grote stap te maken. Niet terug naar af en opnieuw beginnen, nee: Iets nieuws hebben we nodig! En het komt eraan... Stap uit het keurslijf, uit alles wat je gevangen houdt. En je zult het zien, voelen, meemaken. Bevrijding!
dinsdag 4 oktober 2011
Intuïtie en ingevingen
Zo, daar wil ik het vandaag eens even over hebben: Intuïtie en ingevingen. Neem ze serieus en het leven wordt een stuk eenvoudiger. Ingevingen komen altijd als ik niet nadenk, maar bijvoorbeeld tandenpoets, douche, koffie zet, van die dingen. Zomaar opeens zijn ze er. Duidelijk, eenvoudig en verhelderend.
Voorbeeldje? 'Hoezo vredesmissie?' schoot er een keer tandenpoetsend door mijn hoofd, zonder enige aanleiding. Maar het was me duidelijk dat we ons met z'n allen lekker voor de gek lieten houden door dit soort politiek taalgebruik.
Intuïtie, je gevoel volgen (wat overigens iets heel anders is dan vanuit emoties handelen) en ingevingen serieus nemen, maakt je sterk en bovendien blijf je trouw aan jezelf. Je eerste gevoel ergens over is vaak heel duidelijk. Daarna begint het hoofd zich ermee te bemoeien en kun je alles wegredeneren. In feite neem je dan jezelf, je echte zelf niet serieus.
Gedachten en emoties werken in feite vertroebelend. Die zijn er om onder de loep te nemen. Ze zijn veelal gestoeld op gewoonten, patronen, zorgen, oud zeer, verwachtingen, verlangens, oordelen, hoe het zou moeten of andere oneigenlijke argumenten.
Laatst zei ik bijvoorbeeld 'ongecensureerd' zomaar NEE. Het was lekker duidelijk, vanuit mijn tenen kwam er 'nee' voordat ik erover na kon denken. En dan is het de kunst op zo'n moment achter jezelf te gaan staan. Iemand ging over mijn grens, maar ik betrapte mezelf erop dat ik vervolgens moest afrekenen met me bezwaard voelen omdat ik wellicht die ander kwetste! Als je gaat nadenken kun je dus je eigen zuivere - eerste - gevoel mooi om zeep helpen. En dat is jezelf tekort doen. "Als je altijd iedereen voorrang geeft, sta je zelf stil," kreeg ik vorige week te horen. Dat was een duidelijke boodschap. Achter jezelf gaan staan, jezelf gelijk geven, jouw ruimte innemen. Het is heel belangrijk om jezelf de ruimte te geven om jezelf te zijn, in je volle glorie. En om niet te accepteren dat anderen
- of jijzelf - die ruimte wegsnoepen! Integriteit heet dat, trouw aan jezelf zijn, je eigen ruimte opeisen, je zuiverheid - de trouw aan jezelf hoog in het vaandel dragen.
.
Voorbeeldje? 'Hoezo vredesmissie?' schoot er een keer tandenpoetsend door mijn hoofd, zonder enige aanleiding. Maar het was me duidelijk dat we ons met z'n allen lekker voor de gek lieten houden door dit soort politiek taalgebruik.
Intuïtie, je gevoel volgen (wat overigens iets heel anders is dan vanuit emoties handelen) en ingevingen serieus nemen, maakt je sterk en bovendien blijf je trouw aan jezelf. Je eerste gevoel ergens over is vaak heel duidelijk. Daarna begint het hoofd zich ermee te bemoeien en kun je alles wegredeneren. In feite neem je dan jezelf, je echte zelf niet serieus.
Gedachten en emoties werken in feite vertroebelend. Die zijn er om onder de loep te nemen. Ze zijn veelal gestoeld op gewoonten, patronen, zorgen, oud zeer, verwachtingen, verlangens, oordelen, hoe het zou moeten of andere oneigenlijke argumenten.
Laatst zei ik bijvoorbeeld 'ongecensureerd' zomaar NEE. Het was lekker duidelijk, vanuit mijn tenen kwam er 'nee' voordat ik erover na kon denken. En dan is het de kunst op zo'n moment achter jezelf te gaan staan. Iemand ging over mijn grens, maar ik betrapte mezelf erop dat ik vervolgens moest afrekenen met me bezwaard voelen omdat ik wellicht die ander kwetste! Als je gaat nadenken kun je dus je eigen zuivere - eerste - gevoel mooi om zeep helpen. En dat is jezelf tekort doen. "Als je altijd iedereen voorrang geeft, sta je zelf stil," kreeg ik vorige week te horen. Dat was een duidelijke boodschap. Achter jezelf gaan staan, jezelf gelijk geven, jouw ruimte innemen. Het is heel belangrijk om jezelf de ruimte te geven om jezelf te zijn, in je volle glorie. En om niet te accepteren dat anderen
- of jijzelf - die ruimte wegsnoepen! Integriteit heet dat, trouw aan jezelf zijn, je eigen ruimte opeisen, je zuiverheid - de trouw aan jezelf hoog in het vaandel dragen.
.
maandag 3 oktober 2011
Miljoenen?
'Wat zou jij dan doen met al die miljoenen?' vroeg iemand me toen we het hadden over een miljonair die overal huizen koopt en ze laat verbouwen - op zich goed voor de Duizendpoot-werkgelegenheid natuurlijk - maar een stal ombouwen om je kunst er op te hangen zonder de bedoeling dat anderen daar ook van kunnen meegenieten, deed mij opmerken: 'Ik zou toch heel wat anders doen met al die poen.'
Wat - zonder nadenken - in me opkwam was: Een uitgeverij opzetten, een televisiezender en een organisatie die mensen met elkaar verbindt en laat samenwerken zonder dat daar geld bij komt kijken. Internationaal, uitgaande van een wisselwerking, selectief (door mij geselecteerd) om een nieuwe wereld te bewerkstelligen, waarin iedereen kansen en mogelijkheden benut die er zijn, het beste en het sterkste uit zichzelf haalt, de ander waardeert, samenwerkt, uitwisselt, deelt, vanuit het hart, niet vanuit eigen belangen, zo ging ik nog even door... tot ik tot de conclusie kwam dat daar dus helemaal geen geld voor nodig is. Dat dat ook moet kunnen zonder die miljoenen.
Ik hoef er niet zoveel voor te doen, want de wereld beweegt daar al naartoe, vanzelf. Maar we kunnen het wel voor ogen houden en een push geven door in te zien waar het werkelijk om gaat in het leven en dat na te streven: Eenheid, delen, de werkelijke waarde zien, ons hart en onze ziel de gelegenheid geven 'het' over te nemen, leven in harmonie met onze eigen natuur en in het ritme van 'de' natuur. Trouw zijn aan jezelf, leven vanuit je hart, luisteren naar je gevoel, niet zo nadenken, maar gewoon doen!
.
Wat - zonder nadenken - in me opkwam was: Een uitgeverij opzetten, een televisiezender en een organisatie die mensen met elkaar verbindt en laat samenwerken zonder dat daar geld bij komt kijken. Internationaal, uitgaande van een wisselwerking, selectief (door mij geselecteerd) om een nieuwe wereld te bewerkstelligen, waarin iedereen kansen en mogelijkheden benut die er zijn, het beste en het sterkste uit zichzelf haalt, de ander waardeert, samenwerkt, uitwisselt, deelt, vanuit het hart, niet vanuit eigen belangen, zo ging ik nog even door... tot ik tot de conclusie kwam dat daar dus helemaal geen geld voor nodig is. Dat dat ook moet kunnen zonder die miljoenen.
Ik hoef er niet zoveel voor te doen, want de wereld beweegt daar al naartoe, vanzelf. Maar we kunnen het wel voor ogen houden en een push geven door in te zien waar het werkelijk om gaat in het leven en dat na te streven: Eenheid, delen, de werkelijke waarde zien, ons hart en onze ziel de gelegenheid geven 'het' over te nemen, leven in harmonie met onze eigen natuur en in het ritme van 'de' natuur. Trouw zijn aan jezelf, leven vanuit je hart, luisteren naar je gevoel, niet zo nadenken, maar gewoon doen!
.
vrijdag 30 september 2011
WETEN
Wat een heerlijke quote kom ik tegen op twitter, van de 6-jarige zoon van Vera Helleman: "Je had nooit regels moeten bedenken. Zo hoort het niet in het leven, dat je moet doen wat een ander wil." ;-)
Kinderen WETEN, zoals wij allemaal ergens wel WETEN, maar geleerd hebben dat heel goed te verbloemen met ingewikkelde redenaties en twijfels en logica en patronen. Daarachter ligt het WETEN en dat vertelt ons wat overeenkomt met wat we voelen, hoe onlogisch en ongehoord, onbeleefd en ongehoorzaam dat ook is.
Van de week was ik verbijsterd toen ik even de tv aanzette. Er is een programma, waarin moeders zich bemoeien met de partnerkeuze van hun zoon. Een van die moeders zat doodleuk bij een psycholoog te vertellen hoe de 'opvoeding' (noem dat maar opvoeden...) van haar 31-jarige zooon 'kneden' was en nog steeds is. Als een kleipoppetje dat je gaat kneden zoals je 'm hebben wil. Twee van de beoogde partnerdames hadden haar zoon kinderachtig en een moederskindje genoemd, de derde liet zich daar minder sterk over uit. Je begrijpt: Moeders stelt alles in het werk om die ene dame aan zoons zijde te krijgen. 'Als hij zelf z'n bed opmaakt, moet ik het toch weer overnieuw doen, want hij kan dat niet zo netjes,' zei ze bijvoorbeeld. En zelf vindt ze het juist leuk dat hij zo kinderlijk is...
Onvoorstelbaar dat mensen denken dat ze de zeggenschap hebben over een ander, dat ze het recht hebben de ander te beperken in wie die ander is. Hoe vaak overkomt het jou? Accepteer het niet! Niemand heeft het recht te bepalen hoe jij moet zijn, wat je moet doen, niemand heeft het recht om je te kneden. Neem je vrijheid!
Voel je het? Dan weet je dat het zo is!
.
Kinderen WETEN, zoals wij allemaal ergens wel WETEN, maar geleerd hebben dat heel goed te verbloemen met ingewikkelde redenaties en twijfels en logica en patronen. Daarachter ligt het WETEN en dat vertelt ons wat overeenkomt met wat we voelen, hoe onlogisch en ongehoord, onbeleefd en ongehoorzaam dat ook is.
Van de week was ik verbijsterd toen ik even de tv aanzette. Er is een programma, waarin moeders zich bemoeien met de partnerkeuze van hun zoon. Een van die moeders zat doodleuk bij een psycholoog te vertellen hoe de 'opvoeding' (noem dat maar opvoeden...) van haar 31-jarige zooon 'kneden' was en nog steeds is. Als een kleipoppetje dat je gaat kneden zoals je 'm hebben wil. Twee van de beoogde partnerdames hadden haar zoon kinderachtig en een moederskindje genoemd, de derde liet zich daar minder sterk over uit. Je begrijpt: Moeders stelt alles in het werk om die ene dame aan zoons zijde te krijgen. 'Als hij zelf z'n bed opmaakt, moet ik het toch weer overnieuw doen, want hij kan dat niet zo netjes,' zei ze bijvoorbeeld. En zelf vindt ze het juist leuk dat hij zo kinderlijk is...
Onvoorstelbaar dat mensen denken dat ze de zeggenschap hebben over een ander, dat ze het recht hebben de ander te beperken in wie die ander is. Hoe vaak overkomt het jou? Accepteer het niet! Niemand heeft het recht te bepalen hoe jij moet zijn, wat je moet doen, niemand heeft het recht om je te kneden. Neem je vrijheid!
Voel je het? Dan weet je dat het zo is!
.
donderdag 29 september 2011
Magic
“Your attention is like your magic wand. You touch something with your attention and it changes. This is an important point for you to understand and embrace. If you touch something with your attention on the failure of it, you create failure. If you touch something with your attention on the beauty of it ---the joy and skill and harmony of it---that is what you create.” (Divine Mother)
.
.
woensdag 28 september 2011
Joy
“Loving yourself is the key to opening the joy, the freedom in relative life. Instead of the word love, you could say accept yourself, honor yourself, value yourself. Value yourself and you will change everything. You will turn the pain into joy. Other people might not value you. That is not important. What is important is that you value you. That's where your joy comes from, the real joy.” (Divine Mother)
.
.
Jezelf waarderen
'Je mag jezelf meer waarderen,' is de boodschap die ik kreeg via het automatisch schrift* van Ingrid Greitemann. Gek genoeg is dat precies wat ik anderen vaak voorhoud. Het doet me denken aan White Bull, die over onze 'inner judge' zegt: "Het is een ziekelijk liegende control-freak zonder humor. Als het je partner was, zou je onmiddellijk gaan scheiden. Dus het slaat nergens op om je innerlijke ruimte te delen met 'iemand' wiens enige doel het is om je klein te houden en gevangen te houden in het verleden."
Jezelf meer waarderen, hoe doe je dat eigenlijk? Je bewust zijn van die 'inner judge' bijvoorbeeld en begrijpen dat het een ontevreden pestkop is, die je steeds probeert lastig te vallen als je even niet oplet. Het is nooit goed, de inner judge is nooit tevreden en zal je altijd weer nieuwe beren op de weg aanwijzen. Sterker zijn dus dan dat 'stemmetje' en luisteren naar je echte Zelf. Dat kan alleen als je de stilte en de rust opzoekt, jezelf de ruimte geeft en goed luistert. Je echte Zelf, je innerlijke stem klinkt vanuit het hart. Die heeft geen hele verhalen of redenaties, is mijn ervaring. Die zegt simpelweg: 'Vertrouwen.' Of 'geduld' of 'genieten'. En ik nodig hem (of haar) dagelijks uit om de leiding te nemen en sterker aanwezig te zijn. Tegenwoordig ook om achter me te gaan staan. Want wat achter me gebeurt, dat zie ik niet altijd. Daar ligt vaak de ondermijnende factor op de loer.
'Zoals anderen met je omgaan, vertelt dat je hoe je met jezelf omgaat?' vroeg ik me gisteren af. Ik denk het wel. Ik denk dat als we onszelf meer waarderen - en dan bedoel ik niet heel hard roepen hoe goed we zijn, maar innerlijke waardering voor onszelf voelen - dat anderen ons automatisch ook meer waarderen. En andersom: Dat we meer ruimte hebben om anderen te waarderen. Want wat je ziet in een ander, is wat je herkent. Waar je je aan ergert, vertelt je iets over jezelf wat je niet wilt zien.
Terwijl we geneigd zijn ons maar bezig te houden met de buitenwereld, te reageren op alles wat op ons afkomt, moe (of blij?) worden van alles en iedereen die aandacht vraagt, zien we dus eigenlijk continue een projectie van onze eigen innerlijke wereld. Dan proberen we ook nog die buitenwereld te beheersen, situaties buiten ons te veranderen, anderen te vertellen hoe of wat...
Daarom is het zo belangrijk om regelmatig terug te keren naar jezelf, naar je eigen stilte, je eigen heilige ruimte. Vergeet niet wie je bent: De bron van alles in je leven. Jij creëert je eigen werkelijkheid. Dat ontdekken en er vervolgens van genieten, is waarom we hier op aarde zijn. 'Lessen leren, is dat nou de bedoeling van het leven?' vroeg iemand me laatst. Met andere woorden: 'Dat is toch helemaal niet leuk?' Het wordt pas leuk als je ontdekt hoe oneindig veel mogelijkheden er zijn. Ik zeg inderdaad vaak dat het 'lessen leren' het doel is, maar misschien kun je dat beter een middel noemen. Een middel om te ontdekken wie we echt zijn: Perfect 'loving beings' met oneindige mogelijkheden. Create with Love...
* automatisch schrift: Je stelt een vraag en Ingrid stemt zich af, schrijft de vraag op en dan komen de antwoorden meteen door. 'Omdat ik me moet concentreren op de antwoorden heb ik geen tijd om na te denken of voor interpretaties en dat is maar goed ook', zegt Ingrid, 'want soms ben ik het helemaal niet eens met de antwoorden, dan denk ik er heel anders over! Vooral als het over mezelf gaat en ik een antwoord krijg wat ik niet wil horen, haha.'
Jezelf meer waarderen, hoe doe je dat eigenlijk? Je bewust zijn van die 'inner judge' bijvoorbeeld en begrijpen dat het een ontevreden pestkop is, die je steeds probeert lastig te vallen als je even niet oplet. Het is nooit goed, de inner judge is nooit tevreden en zal je altijd weer nieuwe beren op de weg aanwijzen. Sterker zijn dus dan dat 'stemmetje' en luisteren naar je echte Zelf. Dat kan alleen als je de stilte en de rust opzoekt, jezelf de ruimte geeft en goed luistert. Je echte Zelf, je innerlijke stem klinkt vanuit het hart. Die heeft geen hele verhalen of redenaties, is mijn ervaring. Die zegt simpelweg: 'Vertrouwen.' Of 'geduld' of 'genieten'. En ik nodig hem (of haar) dagelijks uit om de leiding te nemen en sterker aanwezig te zijn. Tegenwoordig ook om achter me te gaan staan. Want wat achter me gebeurt, dat zie ik niet altijd. Daar ligt vaak de ondermijnende factor op de loer.
'Zoals anderen met je omgaan, vertelt dat je hoe je met jezelf omgaat?' vroeg ik me gisteren af. Ik denk het wel. Ik denk dat als we onszelf meer waarderen - en dan bedoel ik niet heel hard roepen hoe goed we zijn, maar innerlijke waardering voor onszelf voelen - dat anderen ons automatisch ook meer waarderen. En andersom: Dat we meer ruimte hebben om anderen te waarderen. Want wat je ziet in een ander, is wat je herkent. Waar je je aan ergert, vertelt je iets over jezelf wat je niet wilt zien.
Terwijl we geneigd zijn ons maar bezig te houden met de buitenwereld, te reageren op alles wat op ons afkomt, moe (of blij?) worden van alles en iedereen die aandacht vraagt, zien we dus eigenlijk continue een projectie van onze eigen innerlijke wereld. Dan proberen we ook nog die buitenwereld te beheersen, situaties buiten ons te veranderen, anderen te vertellen hoe of wat...
Daarom is het zo belangrijk om regelmatig terug te keren naar jezelf, naar je eigen stilte, je eigen heilige ruimte. Vergeet niet wie je bent: De bron van alles in je leven. Jij creëert je eigen werkelijkheid. Dat ontdekken en er vervolgens van genieten, is waarom we hier op aarde zijn. 'Lessen leren, is dat nou de bedoeling van het leven?' vroeg iemand me laatst. Met andere woorden: 'Dat is toch helemaal niet leuk?' Het wordt pas leuk als je ontdekt hoe oneindig veel mogelijkheden er zijn. Ik zeg inderdaad vaak dat het 'lessen leren' het doel is, maar misschien kun je dat beter een middel noemen. Een middel om te ontdekken wie we echt zijn: Perfect 'loving beings' met oneindige mogelijkheden. Create with Love...
* automatisch schrift: Je stelt een vraag en Ingrid stemt zich af, schrijft de vraag op en dan komen de antwoorden meteen door. 'Omdat ik me moet concentreren op de antwoorden heb ik geen tijd om na te denken of voor interpretaties en dat is maar goed ook', zegt Ingrid, 'want soms ben ik het helemaal niet eens met de antwoorden, dan denk ik er heel anders over! Vooral als het over mezelf gaat en ik een antwoord krijg wat ik niet wil horen, haha.'
dinsdag 27 september 2011
Het omgekeerde
Of je het nu wil of niet, gelooft of niet, leuk vindt of niet: het is een tijd waarin alles verandert. Er wordt veel over gezegd en geschreven, maar ook wie zich daar allemaal niet mee bezig houdt, ontkomt er niet aan. We zijn op weg naar vrijheid, eigen kracht, authenticiteit, eenheid, vrede, vreugde, non-dualiteit. Maar de overgang is heftig. Machtsstructuren werken niet meer, vasthouden aan oude patronen, rationele oplossingen, je kunt het vergeten. Controle en macht komt voort uit angst en onzekerheid.
Waar kun je nog op vertrouwen? Alleen op liefdevolle oplossingen, leven vanuit het hart. Alles waar je nu tegenaan loopt, heeft liefde nodig. Hoe moeilijk een situatie ook is, stuur er (in gedachten) liefde naartoe. Het zal helpen. Vertrouw erop en laat het los.
Trap vooral niet in de valkuil er de strijd mee aan te gaan, blijf kalm, vraag hulp. Hulp van boven, hulp van je hogere zelf, van de goden, je gidsen, de engelen, wat dan ook. Zij staan klaar om ons inzichten te verschaffen en ze helpen ons te vertrouwen. Ook al weten we niet waar het heen gaat.
'Doe het omgekeerde' is een goeie leidraad op het moment dat je in boosheid, frustratie, angst of strijd dreigt te vervallen. Laat het los, heb geduld en zie hoe het zich op een andere manier kan oplossen. Het zijn turbulente tijden, dat is nu eenmaal zo. Hou het hoofd koel en het hart warm.
.
Waar kun je nog op vertrouwen? Alleen op liefdevolle oplossingen, leven vanuit het hart. Alles waar je nu tegenaan loopt, heeft liefde nodig. Hoe moeilijk een situatie ook is, stuur er (in gedachten) liefde naartoe. Het zal helpen. Vertrouw erop en laat het los.
Trap vooral niet in de valkuil er de strijd mee aan te gaan, blijf kalm, vraag hulp. Hulp van boven, hulp van je hogere zelf, van de goden, je gidsen, de engelen, wat dan ook. Zij staan klaar om ons inzichten te verschaffen en ze helpen ons te vertrouwen. Ook al weten we niet waar het heen gaat.
'Doe het omgekeerde' is een goeie leidraad op het moment dat je in boosheid, frustratie, angst of strijd dreigt te vervallen. Laat het los, heb geduld en zie hoe het zich op een andere manier kan oplossen. Het zijn turbulente tijden, dat is nu eenmaal zo. Hou het hoofd koel en het hart warm.
.
maandag 26 september 2011
Wonderen & dankbaarheid
Het geheim van wonderen. Werkt de dankbaarheidsoefening van Melody Beattie? 'Wonderen in veertig dagen' belooft zij met haar methode: Dankbaar zijn voor alles en dat elke dag opschrijven. Ook voor al die dingen die niet leuk zijn en waarover je eigenlijk helemaal geen dankbaarheid, maar ontevredenheid voelt. Collegablogger Peter de Kock concludeerde onlangs - na geruime tijd de methode te hebben toegepast - dat het niet werkte. Zelf heb ik het ook uitgetest en ik moet zeggen dat er wel wat wonderen zijn gebeurd. Een van mijn wensen was bijvoorbeeld dat mijn auto het weer zou doen. Die heeft een aantal maanden stilgestaan, de garage wist zich er geen raad mee, maar dankzij de Duizendpoot loopt-ie weer. En wanneer gebeurde dat? Net op het moment dat ik me ermee verzoend had dat het wellicht niet zou lukken. Ik reed met een oud, maar prima leen-Toyotaatje naar België en dacht onderweg: Dat kan ook. Gastheer Jan was verbaasd, want hij 'zag' me helemaal in mijn Jeep voor zich en waar was nou de Jeep gebleven? Die avond kwam het verassende telefoontje: De Jeep deed het weer.
Wat is dan het geheim? Het loslaten van de frustratie erover, het accepteren van de situatie, de alternatieve mogelijkheden zien die er zijn of het voorstellingsvermogen, het beeld dat Jan had van mij in de Jeep? Ik denk een combinatie van deze ingrediënten. Wensen waar het minste 'lading' aan kleeft, zijn het snelst vervuld. Bijna ongemerkt gooi ik wel eens een wensje de lucht in en constateer ik achteraf hoe gemakkelijk het 'wonder' zich voltrekt. Zo kun je dus ook per ongeluk heel wat wensen wat je eigenlijk niet wilt. Want het universum oordeelt niet, maar voert gewoon jouw opdrachten uit. Zodra je je iets voor kunt stellen, in kunt beelden en daar een bijpassend gevoel bij krijgt, kan het zich gaan manifesteren.
Als je ergens tegenop ziet, zal je zien dat het zwaarder is dan wanneer je ergens gewoon zin in hebt en je er niet druk over maakt. Vandaar dat bewustzijn zo belangrijk is. Want als je jezelf erop betrapt dat je bijvoorbeeld de wens 'o, wat is dat moeilijk' de lucht in gegooid heb, kun je 'm nog cancelen. Punt is natuurlijk dat we ons niet continue bewust zijn van onze verborgen zorgen, maar dat ook onbewuste wensen uitgenodigd worden zich te manifesteren. Alles is energie en communiceert met elkaar. Dus als er in jou een frustratie leeft, trekt die precies die situaties aan die daarop aansluiten. En omgekeerd ook natuurlijk: Als je ergens blij van wordt en dankbaar voor bent, krijg je daar ook meer van. Het universum communiceert met je gevoel.
Wat er volgens mij goed werkt aan de Melody Beattie methode is allereerst dat je er dagelijks even voor gaat zitten. Dat houdt je alert. Je weet wat er in je leeft, waar je mee bezig bent, wat je dwars zit en wat je anders zou willen. Je maakt dagelijks lijstjes waar je dankbaar voor bent en daarbij schrijf je ook op waar je van baalt. Beetje gek, want dan krijg je dus: Ik ben dankbaar dat mijn auto het niet doet. Je schrijft iets op wat niet waar is. Hoe kan dat nou werken? Dat werkt ook niet, denk ik. Wat wel zou kunnen is dat daarmee acceptatie ontstaat, de frustratie zich kan neutraliseren, waarna er oplossingen kunnen ontstaan. Bij de methode hoort ook een wensenlijstje. Die is mijns inziens veel belangrijker. Als je je wensen opschrijft en dus weet waar je naartoe wilt, zet alles zich in werking om daar naartoe te bewegen. Maar... het grootste geheim is: Loslaten.
Het lijstje 'dankbaarheid' lijkt me met name bedoeld om los te kunnen laten. Opgeschreven kan het losgelaten worden. Het kan dan zichzelf verder regelen. Er is de beroemde uitspraak 'Let Go and let God' en dat is de werkzame formule. Ondertussen is het wel van belang dat je weet wat je loslaat. Dus nodig om onder ogen te zien wat je dwars zit, waar je bang voor bent, welke gevoelens je precies hebt, waar die vandaan komen, waar je van baalt, wat je (onbewuste) zorgelijke gedachten zijn. Als je die allemaal dagelijks opschrijft - al dan niet in een lijstje 'dankbaarheid' - zijn ze gezien, erkend en gevoeld en dan pas kunnen ze vertrekken. Ze mogen er zijn (acceptatie), maar je kunt zelf opdracht geven ze op te heffen. Daarmee maak je de weg vrij naar de manifestatie van je wensen. De formule voor wonderen is dan: Onder ogen zien, loslaten en vertrouwen.
Kortom: Ik zou niet willen zeggen dat het helemaal niet werkt, deze methode. Maar ik heb hem gecombineerd met allerlei andere inzichten. Zo zal iedereen er wellicht z'n voordeel mee kunnen doen, maar is het zaak er je eigen methode van te maken.
Een beroep doen op de Divine Power werkt het sterkst en het gemakkelijkst. Zoals me al verschillende malen verteld is: Ze staan in dikke rijen klaar om je van dienst te zijn, maar jij bent degene die de deur open moet zetten. En ze om hulp mag vragen. En je er dan verder vooral niet mee moet bemoeien!
Loslaten en vertrouwen dus en aangeven wat je wenst: wat je wenst dat verdwijnt, wat je wenst dat zich oplost en wat je wenst dat zich manifesteert. En dan... vooral dankbaar zijn!
.
Wat is dan het geheim? Het loslaten van de frustratie erover, het accepteren van de situatie, de alternatieve mogelijkheden zien die er zijn of het voorstellingsvermogen, het beeld dat Jan had van mij in de Jeep? Ik denk een combinatie van deze ingrediënten. Wensen waar het minste 'lading' aan kleeft, zijn het snelst vervuld. Bijna ongemerkt gooi ik wel eens een wensje de lucht in en constateer ik achteraf hoe gemakkelijk het 'wonder' zich voltrekt. Zo kun je dus ook per ongeluk heel wat wensen wat je eigenlijk niet wilt. Want het universum oordeelt niet, maar voert gewoon jouw opdrachten uit. Zodra je je iets voor kunt stellen, in kunt beelden en daar een bijpassend gevoel bij krijgt, kan het zich gaan manifesteren.
Als je ergens tegenop ziet, zal je zien dat het zwaarder is dan wanneer je ergens gewoon zin in hebt en je er niet druk over maakt. Vandaar dat bewustzijn zo belangrijk is. Want als je jezelf erop betrapt dat je bijvoorbeeld de wens 'o, wat is dat moeilijk' de lucht in gegooid heb, kun je 'm nog cancelen. Punt is natuurlijk dat we ons niet continue bewust zijn van onze verborgen zorgen, maar dat ook onbewuste wensen uitgenodigd worden zich te manifesteren. Alles is energie en communiceert met elkaar. Dus als er in jou een frustratie leeft, trekt die precies die situaties aan die daarop aansluiten. En omgekeerd ook natuurlijk: Als je ergens blij van wordt en dankbaar voor bent, krijg je daar ook meer van. Het universum communiceert met je gevoel.
Wat er volgens mij goed werkt aan de Melody Beattie methode is allereerst dat je er dagelijks even voor gaat zitten. Dat houdt je alert. Je weet wat er in je leeft, waar je mee bezig bent, wat je dwars zit en wat je anders zou willen. Je maakt dagelijks lijstjes waar je dankbaar voor bent en daarbij schrijf je ook op waar je van baalt. Beetje gek, want dan krijg je dus: Ik ben dankbaar dat mijn auto het niet doet. Je schrijft iets op wat niet waar is. Hoe kan dat nou werken? Dat werkt ook niet, denk ik. Wat wel zou kunnen is dat daarmee acceptatie ontstaat, de frustratie zich kan neutraliseren, waarna er oplossingen kunnen ontstaan. Bij de methode hoort ook een wensenlijstje. Die is mijns inziens veel belangrijker. Als je je wensen opschrijft en dus weet waar je naartoe wilt, zet alles zich in werking om daar naartoe te bewegen. Maar... het grootste geheim is: Loslaten.
Het lijstje 'dankbaarheid' lijkt me met name bedoeld om los te kunnen laten. Opgeschreven kan het losgelaten worden. Het kan dan zichzelf verder regelen. Er is de beroemde uitspraak 'Let Go and let God' en dat is de werkzame formule. Ondertussen is het wel van belang dat je weet wat je loslaat. Dus nodig om onder ogen te zien wat je dwars zit, waar je bang voor bent, welke gevoelens je precies hebt, waar die vandaan komen, waar je van baalt, wat je (onbewuste) zorgelijke gedachten zijn. Als je die allemaal dagelijks opschrijft - al dan niet in een lijstje 'dankbaarheid' - zijn ze gezien, erkend en gevoeld en dan pas kunnen ze vertrekken. Ze mogen er zijn (acceptatie), maar je kunt zelf opdracht geven ze op te heffen. Daarmee maak je de weg vrij naar de manifestatie van je wensen. De formule voor wonderen is dan: Onder ogen zien, loslaten en vertrouwen.
Kortom: Ik zou niet willen zeggen dat het helemaal niet werkt, deze methode. Maar ik heb hem gecombineerd met allerlei andere inzichten. Zo zal iedereen er wellicht z'n voordeel mee kunnen doen, maar is het zaak er je eigen methode van te maken.
Een beroep doen op de Divine Power werkt het sterkst en het gemakkelijkst. Zoals me al verschillende malen verteld is: Ze staan in dikke rijen klaar om je van dienst te zijn, maar jij bent degene die de deur open moet zetten. En ze om hulp mag vragen. En je er dan verder vooral niet mee moet bemoeien!
Loslaten en vertrouwen dus en aangeven wat je wenst: wat je wenst dat verdwijnt, wat je wenst dat zich oplost en wat je wenst dat zich manifesteert. En dan... vooral dankbaar zijn!
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
