skip to main |
skip to sidebar
Op het punt waar de vrijmarkt begint en eindigt, kun je je bij mij een gouden toekomst laten voorspellen voor slechts één Euro. "Ik wil niet weten wat er morgen gebeurt", wijst een man mijn aanbod af. "Gisteren ben ik beroofd van 500 Euro. Als ik dat vantevoren had geweten was ik in mijn bed blijven liggen." Hij loopt hard door.Al snel heb ik een fantasierijke assistente van 6 jaar, die de mensen vol verve vertelt dat ze mee mogen op een piratenschip als ze 'het anker' trekken, dat muizen héél lief zijn en dat de sterke beer je komt beschermen. Ze leert snel. "Wouw, je mag paard rijden!", zegt ze tegen een vrouw die de prins trekt. Een jongen van vijftien bloost: Hij trekt z'n droomvrouw, waar z'n vader bijstaat.Later op de avond, als het kleine waarzeggertje al slaapt, komen de serieuze problemen langs. Ik los ze allemaal op.
Een vrouw wil weten of ze volgend jaar 
naar
Taiwan gaat en trekt 'Yoga'. O, ik denk dat ze nog wat geduld moet hebben. Een andere mevrouw heeft een probleem, maar er komt redding uit onverwachte hoek. "Ja", zegt ze. "Mijn dakkapel." Ze slaapt al een paar weken met een bouwzeil over het gat in haar dak en heeft nu geen vertrouwen meer in de mensheid. Ik geef haar het telefoonnummer van een hele betrouwbare klusjesman...
You say you're down and out
And need some help to get you through each day
Well, here's a thought or two
I've used and like to pass them on your way
I found them lying there
The answers that you say you're looking for
Make what you will of them
And you can change the way it was before
You got to make it by yourself
You know you got to make it by yourself
I'll be your friend and I'll lend a helping hand
But you got to try and help yourself before I can
I hear you talk of all the happiness
And emptiness you've known
Well, let me reassure you
Never were you really all alone
They say in quiet desperation many people cannot see
They cannot see the simple truth
That's not the way it has to be
You got to find it for yourself
God helps the man who helps himself, amen
I am your friend and I'll lend a helping hand
But you gotta try and help yourself before I can
We got to help each other (each other)
You got to help your brother when you can
When you can
Now don't you think that I was preachin'
I'm just reachin' out for you
'Cause that's the only way
That I know how to get the message through
Then you in turn and got to learn and teach it
To somebody who
Who felt the happiness and emptiness the same as you
(Make it by yourself - Bread)
"God helpt de mens, die zichzelf helpt. Amen." ...
Op het appelmoesterras voelen we ons jonge blommen, die verschillende toekomstscenario's voorgeschoteld krijgen. Taxibusjes voeren hier op zondagmiddag onophoudelijk rolstoelen en rollators aan. Onze voeten laten trots weten dat ze best nog meer dan vijftien kilometer door het bos hadden willen wandelen.
Links zit een mevrouw met een veel te grote bril en een veel te blauw jasje aan een veel te grote tafel. Kennelijk heeft ze iets besteld wat ze niet krijgt. Ze moppert tegen elke bediende die in haar buurt komt. En of ze haar tafel ook niet even schoon kunnen maken.
Opeens verschijnt er een vrolijke, veel te grote sorbet. Ze wordt er niet blij van, want er zit geen servetje bij. In gedachten maak ik een foto van die grote bril boven die enorme sorbet en lach vriendelijk. Bijna wil ze opstaan om me te komen slaan.
Rechts zit een meneer met drie kroketten en een krantje. Z'n volledige aandacht gaat uit naar de eerste hap die hij neemt. Langzaam, bedachtzaam en volmaakt tevreden laat hij het zich smaken. Zo gaat dat tweeënhalve kroket lang, dan pakt hij z'n krantje weer op en verdiept zich daar in. Die laatste hap bewaart hij nog even.
De sorbet is ondertussen venijnig verdwenen. Het blauwe jasje ook.
Op de kaart staan maar twee kroketten. De jonge blonde bediende stoort de meneer om te vragen of hij er nog meer wil.
Wij bestellen bitterballen....
Rara, wat is dit?
Les 1: Doe nooit iets waar je niet achter staat.
Les 2: Schep ruimte voor verrassingen.
Les 3: Oordeel niet.
Les 4: Wees creatief.
Les 5: Blijf jezelf verrassen.
wordt vervolgd...
Les 1: Doe nooit iets waar je niet achter staat.
Les 2: Schep ruimte voor verrassingen.
Les 3: Oordeel niet.
Les 4: Wees creatief.
Les 5: Blijf jezelf verrassen.
wordt vervolgd...
Ring the bells that still can ring.
Forget your perfect offering.
There is a crack in everything.
That's how the light gets in.
(Anthem (hymne), Leonard Cohen)
Geluk:Probeer me niet te vangen
Drijf me niet in het nauw
Stop me niet in een hokje
Dwing me niet,
stuur me niet,
Zet me niet in de hoekVertel niet wat ik moet doenZeg niet hoe het hoort
Wat wel of niet bij me past
Hoe jij wil dat ik me gedraag
Vraag me niet je te behagen
zoals het jou betaamt
Span me niet voor je karretje
Druk geen stempel op mijPoog me niet te controleren Jouw bezit zal ik niet zijnVerwacht niets
Dan ben ik er
De liefste en braafste huisgenoot van de wereld, Mini, is alleen thuis. Daarom komt Piek even 'op de antenne' om met haar kletsen. ‘Ik zit hier helemaal alleen,' meldt ze meteen. Piek legt uit dat ik in België ben. Mini: ‘Dacht ik al. Ze heeft alles goed klaargezet voor me. Ze heeft moeite met afscheid nemen.’ Leuk als je konijn je zo goed kent.
Mini wil het liefst overal mee naartoe, dat weet ik. Zelfs naar India, heeft ze Piek wel eens verteld. Het Belgische bos had ze best leuk gevonden, maar de reis in de auto niet, denk ik. Maar konijnen hebben geen auto nodig om mee te reizen: ‘Ik ga toch wel met haar mee. Ik volg haar en zoek haar af en toe op. Dan check ik of het goed gaat met haar.’
Verder zit ze gelukkig wel lekker in haar hok. ‘Ik wacht gewoon tot ze terug is.’ Daarop gaapt ze lekker en rekt zich uit.
Dan vraagt Piek of ik haar via diercommunicatie begrijp.
‘Ze verstaat me half.’
Ze vraagt wat ik moet doen om haar helemaal te verstaan.
‘Goed luisteren. Niet zelf denken.’
Maar als Piek vraagt of ze het leuk zou vinden om met mij zo te babbelen:
‘Dat zou soms leuk zijn, maar niet altijd. Dan hoeft het niet meer via jou!'
Een wijs meisje van vier jaar zat eens samen met haar moeder bij mij in de auto. Terwijl ze leek te spelen, pikte ze de essentie van haar moeders verhaal haarfijn op. Want opeens zei ze: “Mamma, je hoeft niet bang te zijn dat je alleen ben. Je hebt toch altijd jezelf?”
Glimlachend moest ik daar opeens aan denken toen ik alleen in de auto zat. Na een flinke strandwandeling borrelden er allemaal verhalen in mij op. “Ik verveel me nooit”, bedacht ik tevreden. “Ik kan zoveel verhalen verzinnen, dat ik me altijd vermaak.” Dat is rijkdom. Dezelfde rijkdom als de kinderwijsheid.-
'Wat is dat eigenlijk, een weblog?', vraagt mijn vader. Hij weet wel dat het leuk is, maar hoe doe je dat en hoe volg je dat? Hoe zit dat? Ja, het is een andere wereld geworden. Je hebt ook discussieforums en communities. En alles word je steeds makkelijker gemaakt. Kinderen vragen zich het niet af, die weten niet beter en doen gewoon mee.
Het aantal 'blogs' dat ik volg, breidt zich langzaam uit. Ik vind het leuker dan de krant lezen. Alleen het woord 'blog' of 'weblog' vind ik niet mooi. Dagboek of plakboek zouden we beter kunnen zeggen.
Vriendin Nouche houdt al zo'n logboek bij sinds 2003. Voor de grap neem ik een kijkje in het archief en kom een verhaaltje tegen, dat ik al bijna vergeten was. Terwijl het echt de moeite waard is om te onthouden! Wat goed dat het vastgelegd is, deze anekdote:
Woensdag 27 oktober 2004
‘Jasper en ik zijn samen de grootsten van de klas’ zegt het kleinste meisje uit de klas, dat onafscheidelijk is van de grootste jongen uit de klas.
Familie Duizendpoot en familie mevrouw Sidonius vieren met z’n vieren aan een tafel vol eten de voorlopige tussenstand van de huizenverkoop: Het ‘kleinste meisje’ is het nichtje van mevrouw Duizendpoot. ‘Wíj zijn samen heel goed in serres bouwen, huizen restaureren en onzichtbare leidingen leggen,’ zegt mevrouw Duizendpoot, ‘en waar zijn jullie goed in?’ ‘Vrijen’ roept de haan Sidonius, maar dat antwoord wordt afgekeurd want vrijen kan je alleen met z’n tweeën (of meer). ‘Wij weten heel veel,’ zeg ik ‘stel ons maar een vraag over een stroming in de filosofie of over de Griekse oudheid, wij weten het allemaal!’
Nog vergeten te zeggen: waar we ook heel goed in zijn is een bruut beest laten verjagen door een verfijnde geest.
Er was eens een spookje.
Nee, geen sprookje.
Ja, ook een sprookje.
Maar dat spookje
bestookt het sprookje:
Pas op!
Kijk uit!
Niet doen!
Zie je wel!
Altijd hetzelfde!
Het spookje is bang voor het sprookje.
Maar nu ga ik het spookje vangen.
Hee, waar is hij gebleven?
Ik zie hem nergens meer!
Zeker bang?
Met sprookjes loopt het altijd goed af.
Maar met spookjes niet,
die zijn er opeens niet meer als je ze vangt!
---
Joanne en ik hebben een experiment gedaan met Pasen: Samen een verhaaltje schrijven! Omstebeurt een zinnetje en dan alles nog een beetje door elkaar husselen. Kijk maar op de weblog van Joanne wat het geworden is!
***
Ruim twee jaar geleden kocht ik eens in een opwelling twee mooie groene vogeltjes. Ze waren voor Richard, maar die wilde ze toen niet hebben. Misschien leuk voor oma? Nee, oma wilde ze ook niet. Hoe mooi de kooi ook was, het bleef een treurige aanblik: twee vogeltjes, die niet vrij kunnen vliegen.
We hebben er met z'n tweeën een paar weken tegenaan zitten kijken, als we aan tafel zaten. Tot ik zei: 'We zijn net die vogeltjes. Schattig, samen op een stokje, maar zo kunnen we niet vliegen!'
Richard is verhuisd en de vogeltjes zijn meegegaan. Ze kregen een nog grotere kooi. En werden wat vrolijker en tammer. Kletsten met hem mee en leken zich prima te vermaken.
Vanmorgen belde hij op. Hij was gek geworden van dat gestress van die vogels iedere keer en weet je wat hij had gedaan? De kooi buiten gezet en alle deurtjes open gezet. 'Kies maar!' had hij gezegd. Het mannetje had een enorme spurt genomen en verdween vrolijk fluitend over de daken. Ik had het toch zelf gezegd: 'Vogeltjes moeten kunnen vliegen!'?
En het vrouwtje? Eerst ging ze bovenop het hok zitten. En toen ze een poes zag, kroop ze er weer in. Het vrouwtje mag blijven. Daar heeft ze zelf voor gekozen.
--
Er was eens een professor, die leven ontdekte op een andere planeet. Zilverkleurige personen, met bollen op hun hoofd, die onder de grond leefden. Z’n enthousiasme werd afgestraft met een psychiatrische inrichting.
Een van die zilveren mannetjes landde met een ruimtestoel in een kippenhok op aarde. Ook hij werd voor gek verklaard, omdat ie zei dat ie van een andere planeet kwam. Ze kwamen elkaar tegen in een kunstwerkplaats, waar de mooiste schilderijen worden gemaakt als vorm van creatieve therapie.
‘Anders bekeken’, heette de film, waarvan ik gisteren een voorvertoning zag. Het scenario van een Armeense filmregisseur uitgevoerd door ‘psychiatrische patiënten’, tenminste als je ze zo wilt bekijken.
Inderdaad, als je met de ogen van een mannetje van een andere planeet rondkijkt op aarde, kun je echt niet meer beoordelen wie er nou gek is. Het is maar hoe je het bekijkt.
--
'I honor the greatness in you. I honor the place in your heart where lives your courage, honor, love, hope and dreams. I honor the place in you where, if you are at that place in you and I am at that place in me, there is only one of us.'
Dit is een eeuwenoude Tibetaanse groet, die zelfs lange tijd verboden is geweest. Je brengt je handen naar je hart - over elkaar heen gekruist of met de handpalmen tegen elkaar - maakt een lichte buiging met je hoofd en terwijl je de ander aankijkt, zeg je: 'TASHI DELEY.'
Slechts twee woorden. Zoveel betekenis!
Vandaag krijgen jullie een kreeft voorgeschoteld. Een rivierkreeft. Of een kweekvijverkreeft. Dat zou je kunnen opmaken uit het gesprek. In elk geval een dier dat Piek nog niet in haar repertoire had! Het woord is aan Piek en de kreeft:
Ik leg de kreeft uit dat ik zijn foto gekregen heb van degene die hem heeft opgegeten en dat ik dat zelf een beetje luguber vind, maar dat ik wel wat vragen heb.
‘Wat wil je weten?’ hoor ik.
Ik vraag hoe hij zich voelt en krijg door: ‘Slumby.’ (sluimerig)
Hij voelt zich rustig, kalm en zegt: ‘Ik rust.’
Ik vraag hoe zijn leven was en ik krijg een gelijkmatige lijn door. Daarbij een traag, loom gevoel, zoekend naar eten, allemaal langzaam aan.
Ik vraag wat hij zoal at. 'Plantjes'.
Hij laat zichzelf zien, lekker op de bodem glijdend, in laag bewustzijn.
Op mijn vraag of er dieren zijn waar hij voor op moet letten, antwoordt hij dat er geen gevaren zijn.
Hij geeft aan solistisch te zijn. Het leven kabbelde door op de stroom van het water. Zeer prettig.
Dan is er ineens veel geweld, veel lawaai, veel waterbeweging. Hij laat zich op de kop en ondersteboven zien. Hard geluid en nare voorwerpen tegen zijn lichaam. Opgeproptheid. Toen stilte.
Dan een bak met water wat niet prettig was aan zijn ogen, te licht. Hij geeft aan dat hij niet door kon zwemmen en steeds terug moest.
Zijn dood geeft hij aan als een slag in het midden van zijn lijf waardoor hij ineens inkrimpt. Ik heb het idee dat dit in één keer een ontneming van zijn adem was. Het voelt helemaal niet prettig, maar ook niet pijnlijk.
Hij geeft aan dat op dat moment zijn ziel weg was en er een lichaam achterbleef. Als ik vraag wat hij daarvan vindt, antwoordt hij: ‘Aan mij is niet gevraagd of ik dood wilde en tot voedsel wilde dienen.’
Hij hoopt dat jij van zijn lichaam genoten hebt.
Ik vraag hem waarom hij kreeft is geworden en krijg door: ‘Vanwege de rust en de stilte onder water.’ Ik vraag of hij verwacht had tot voedsel te zullen dienen en hoor dat je altijd hoopt onzichtbaar te zijn en eraan te ontkomen. Dan: ‘Ik ga weer terug als kreeft. Het is erg prettig daar. Ik ga hier eerst rusten en dan begin ik weer aan de afdaling. Het is een cyclus. Alles is een cyclus. Als ik weer word opgegeten kom ik weer terug.’ Waarom ben je kreeft geworden? Wat een geweldige vraag, Piek!
Doet me denken aan Richard, die als geen ander een koffer kan volstouwen en dan doodleuk zegt: 'Had ie maar geen koffer moeten worden!'
--
Toen een Rotterdamse kunstenaar mij laatst vroeg wat ik zou doen als ik het voor het zeggen had in de wereld, zei ik: 'Geld afschaffen.'
'En dan?', vroeg hij.
'Nou gewoon, iedereen doet waar-ie goed in is en we zorgen allemaal voor elkaar.'
Zou de wereld er niet veel mooier uitzien als we dingen niet meer deden voor de centen, maar om elkaar diensten te bewijzen? Uit betrokkenheid en waardering voor elkaar? De waarde zit 'm in de betekenis die je hebt voor anderen.
Natuurlijk, ik ben een idealist. En ik zou zelf ook bijna zeggen 'Dat is niet realistisch.' Maar, weet je wat ik vorige week een (hele realistische!) econoom hoorde zeggen bij De wereld draait door? Let op: "Het had maar een haartje gescheeld of de hele bankwereld en het hele monetaire stelsel was echt onderuit gegaan. We waren er heel dichtbij. En dan hadden we nu op de hele wereld ruilhandel gehad."
Hadden we dat dan niet beter gewoon kunnen laten gebeuren?
Ik droom van woorden
en van beelden
Als in een rad van fortuin
buitelen de woorden in het rond
Je drukt een woord in
en er komt een filmpje uit
zo heeft elk woord
z’n eigen beeld
---
Die kou uit de bunkers heeft me bevangen. Ik slaap en hoest en nies al drie dagen. Al is het 20 graden, ik heb het nog steeds koud. Ik vraag wandelmaatje Martin wat dat nou weer betekent. Hij heeft een dik boek*, waarin de mentale achtergrond van allerlei ziekteverschijnselen wordt verklaard. Daar heb ik eerder al een keer iets aan gehad: Het werd tijd creatieve produkten geboren te laten worden.
In niet mis te verstane woorden lees ik nu dat ik mezelf moet bevrijden van negativiteit, die ik heb binnen laten komen uit de buitenwereld. 'Verstop je niet achter een donker masker, kom tevoorschijn met al je kracht en warme energieën. Waar is de levenswarmte, de vreugde diep in jezelf? Geniet van het leven, zonder angsten.'
Zie je wel? Bevangen door de bunkerkou...
Dan is het nu dus hoog tijd om mijn eigen bunker uit te komen!
* boek: De sleutel tot zelfbevrijding van Christiane Beerlandt
Mijn wandelmaatje van vandaag vertelt dat op het pad waar we lopen Duitse tanks hebben gereden. Dit is zo’n uitgestrekt duinlandschap, dat het een uur duurt voor we de zee zien. Wandelen door oorlogsgebied maakt deze zonovergoten dag toch een tikje kil. Hij wijst me alle bunkers aan, die in de duinen verscholen liggen. “Dat is het grootste probleem van de mensheid, bunkers bouwen,” zeg ik zomaar.
We komen één zwaan tegen. Waar is die andere?
Hij heeft het voornemen een boek te schrijven over verlatingsangst. Daarom had mijn vraag ‘Waarom willen mensen elkaar bezitten?’ (zie: Het verschil, 24 maart) hem bezig gehouden. Volgens hem is het een oerbehoefte aan veiligheid. Dat geloof ik wel, dat er oerangsten achter schuilgaan. Daarom bouwen we ook bunkers. En zo raken we elkaar juist kwijt.
Op het strandterras bevriezen we bijna als de zon ondergaat. Daar kan geen borrel tegenop. Op de terugweg wijst hij de allergrootste bunker aan: “Kijk, daar zijn toch een bommen op gevallen!” Ja, natuurlijk. Daar vraag je om als je zo’n enorme bunker bouwt. 
Op een straathoek in Turnhout kom ik Ludwina tegen. We waren net in dezelfde boekhandel geweest, alleen was er toen nog niemand bij, die ons aan elkaar voorstelde. Nu wel. Ik herinner me het bericht, dat ik onlangs kreeg over het boek dat zij samen met haar nichtje Gwendoline geschreven heeft: De Fluisterboom.
We gaan koffie drinken en wisselen levenservaringen en verworven wijsheden uit. Tijdens ons gesprek zegt ze om de haverklap: “Dat staat ook in het boek!” Hoe is het mogelijk...
Ze vertelt hoe het boek tot stand kwam. Gwendoline zag als kind al van alles, dat andere mensen niet konden waarnemen. Ze ontwikkelde zich tot ‘medium’ ofwel spreekbuis van het ‘Alwetende’. Samen reisden ze door India, om bepaalde heilige plekken te bezoeken zoals de plaats waar Babaji had geleefd. Tijdens de reis kreeg Gwendoline ook informatie door van Krishnamurti. Ludwina schreef alles op. Een reisverslag met daarin de wijsheid van grote meesters.
Ze vertelt hoe ze bij thuiskomst probeerde de bergen informatie te ordenen en vorm te geven. Tot Krisnamurthi weer verscheen en via Gwendoline liet weten dat ze het boek gewoon moest DOEN. (Niet denken, maar doen!)
Ik had het voorrecht even te mogen te bladeren in de stapels aantekeningen en was werkelijk onder de indruk. Ik sloeg precies een bladzij open, waarin ik de bevestiging las van een bepaald vermoeden dat ik had. Eén antwoord op de vele drama's, die ons gevangen kunnen houden in het leven.
Een verbijsterende aanmoediging voor mij om door te gaan op het ‘pad’, waarop ik me soms een wat eenzame pionier voel. Niet voor niets kom je dan zomaar, uit het niets precies de juiste mensen en de juiste verhalen tegen! De Fluisterboom is een heel bijzonder boek, deze dames hebben vast nog meer te DOEN! Ik doe graag mee... Bijvoorbeeld door hier alvast een wijze les te citeren: Laat je niet vangen door gebeurtenissen.
De fluisterboom.
Een reis naar harmonie en geluk
Gwendoline Remmerie, Ludwina Huyghebaert
Uitgeverij Lannoo, België
Isbn: 978-90-209-8311-1
http://www.defluisterboom.be/
Joanne is mijn grote nicht van 8, die zo verhaaltjes uit haar mouw schudt.
Het begon al een tijdje geleden, met kerst. We wandelden samen langs de huizen met kerstbomen en lichtjes en beleefden onderweg hele avonturen met engeltjes, die naar verschillende hemels konden vliegen. Ook naar de zevende hemel!
Tijdens het kerstdiner begon ze te schrijven, niemand mocht het nog lezen natuurlijk. Maar toen het af was, moesten alle lampen uit en ging ze voorlezen. Het engeltje had z'n vleugel gebroken. Ze bibberde ervan. Nu werd het echt heel spannend... Maar gelukkig, het kwam allemaal goed. Het engeltje werd gered!
Vorige kerst kwamen er wel zes verhaaltjes. Over een sloom haasje, dat een slim haasje werd en toen een reishaasje. En nu? Nu dus een eigen weblog. Ik ben heel nieuwsgierig wat we daar nog allemaal op kunnen gaan beleven!
Toen de moeder van Joanne vroeg of ze dat allemaal zelf verzon, antwoordde Joanne: Ja, dat doet Petra toch ook?
In mijn tijd had je nog geen computer, laat staan een weblog. Ik schreef ook verhaaltjes bij de vleet, maar gewoon met een pen. Het werden uiteindelijk hele boeken, als kind draai je daar je hand niet voor om. Netjes uitgetikt door mijn moeder stuurden we ze op en ik won allemaal prijzen.
Later besloot ik naar de school voor journalistiek te gaan, want achterop boeken las ik dat mijn favoriete schrijvers dat ook gedaan hadden. Een groot voordeel van dat vak is dat je veel avonturen beleeft, je eigen nieuwsgierigheid kunt volgen en de hele wereld over kunt reizen. Maar een groot nadeel was dat ik het afleerde om de verhaaltjes zo uit mijn (eigen!) mouw te schudden. Tot ik zag hoe je dat ook alweer deed...
Niet denken, gewoon doen. Net als toen je 8 was! Net als Joanne!
***
Een nieuwe ster aan het Blog-firmament:http://www.joanneschrijft.blogspot.com/Alles kan in de verhalen van Joanne, kijk maar!------
Op het punt waar de vrijmarkt begint en eindigt, kun je je bij mij een gouden toekomst laten voorspellen voor slechts één Euro. "Ik wil niet weten wat er morgen gebeurt", wijst een man mijn aanbod af. "Gisteren ben ik beroofd van 500 Euro. Als ik dat vantevoren had geweten was ik in mijn bed blijven liggen." Hij loopt hard door.
naar
