zondag 30 oktober 2011
maandag 24 oktober 2011
Alles is er al
Nou zijn er toch zoveel wetenschappers, die van alles onderzoeken. Wat me verbaast is dat de meest elementaire universele wetten nog steeds geen voet aan de grond hebben gekregen in het reguliere leven. Zwaartekracht kennen we allemaal. Maar gedachtenkracht? Ach, wel eens van gehoord misschien... De wet van de aantrekkingskracht? Volledig onderschat! We hebben niet in de gaten hoe we alles zelf creëren.
Dat is het punt met Occupy: We (of ze) protesteren tegen een wereld die we zelf gecreëerd hebben. Protesteren tegen een systeem, tegen machthebbers en tegen het grote geld laat zeker iets zien: de tegenstellingen in de wereld, de macht van het geld en de grote massa, die dan de 99% is, die daar de dupe van wordt. Ik heb zeker sympathie voor de occupiërs, ik vind het ongelooflijk interessant wat ze doen, het is ook best nuttig voor het algehele bewustzijn, maar het is niet de weg. Je houdt het in stand.
De universele wet van de aantrekkingskracht werkt zo: Als je het gevoel hebt ergens slachtoffer van te zijn, zal dat continue bevestigd worden. Als je ergens tegen vecht, blijft dat gevecht. Als je een wens doet - noem eens wat: 'Ik wens dat ik rijk en gelukkig ben' bijvoorbeeld - dan verklaar je daarmee in feite dat je niet rijk en gelukkig bent. Door een tekort te voelen, is er een tekort.
Ik ben geen wetenschapper, hoewel... wat is een wetenschapper eigenlijk? Wie bepaalt dat? - maar ik heb het allemaal onderzocht en ontdekt de afgelopen jaren. Het antwoord is: Alles is er al.
Alles is er al, behalve als wij denken dat het er niet is. Elk gevoel of elke gedachte van onvolkomenheid is in onszelf en houden we in stand door daarin te geloven en er aan vast te houden. Eigenlijk creëren we dat wat er niet is dus zelf. Tot we dat in de gaten hebben. Daarom heeft het totaal geen zin de 'schuld' van wat dan ook buiten jezelf neer te leggen. Het heeft alleen maar zin je eigen gedachten en gevoelens te onderzoeken. Je krijgt het precies zoals je het beleeft.
De strijders tegen het onrecht betogen vol overtuiging tegen van alles wat ze op die manier in stand houden. Wat is het alternatief? Onafhankelijk zijn, vrij zijn - ook van je vijandbeelden. Je energie steken in het alternatief, wat je graag wilt zien. Daar de aandacht op richten. Voor je zien hoe het ook anders kan en het doen. Dat is de macht in eigen handen nemen.
.
Dat is het punt met Occupy: We (of ze) protesteren tegen een wereld die we zelf gecreëerd hebben. Protesteren tegen een systeem, tegen machthebbers en tegen het grote geld laat zeker iets zien: de tegenstellingen in de wereld, de macht van het geld en de grote massa, die dan de 99% is, die daar de dupe van wordt. Ik heb zeker sympathie voor de occupiërs, ik vind het ongelooflijk interessant wat ze doen, het is ook best nuttig voor het algehele bewustzijn, maar het is niet de weg. Je houdt het in stand.
De universele wet van de aantrekkingskracht werkt zo: Als je het gevoel hebt ergens slachtoffer van te zijn, zal dat continue bevestigd worden. Als je ergens tegen vecht, blijft dat gevecht. Als je een wens doet - noem eens wat: 'Ik wens dat ik rijk en gelukkig ben' bijvoorbeeld - dan verklaar je daarmee in feite dat je niet rijk en gelukkig bent. Door een tekort te voelen, is er een tekort.
Ik ben geen wetenschapper, hoewel... wat is een wetenschapper eigenlijk? Wie bepaalt dat? - maar ik heb het allemaal onderzocht en ontdekt de afgelopen jaren. Het antwoord is: Alles is er al.
Alles is er al, behalve als wij denken dat het er niet is. Elk gevoel of elke gedachte van onvolkomenheid is in onszelf en houden we in stand door daarin te geloven en er aan vast te houden. Eigenlijk creëren we dat wat er niet is dus zelf. Tot we dat in de gaten hebben. Daarom heeft het totaal geen zin de 'schuld' van wat dan ook buiten jezelf neer te leggen. Het heeft alleen maar zin je eigen gedachten en gevoelens te onderzoeken. Je krijgt het precies zoals je het beleeft.
De strijders tegen het onrecht betogen vol overtuiging tegen van alles wat ze op die manier in stand houden. Wat is het alternatief? Onafhankelijk zijn, vrij zijn - ook van je vijandbeelden. Je energie steken in het alternatief, wat je graag wilt zien. Daar de aandacht op richten. Voor je zien hoe het ook anders kan en het doen. Dat is de macht in eigen handen nemen.
.
zaterdag 22 oktober 2011
Herfstasters voor de bijen
Herfst. De bijen zijn dolblij met asters in onze tuintjes. Ze hebben ons nodig. En wij hen: zonder bijen kan de mens niet overleven. Waarom en hoe we de bijen een handje kunnen helpen:
.
.
Gevangen of Vrij
In de file staan is niet bepaald 'in the flow' zitten. Het overkomt me niet zo heel vaak meer, dus als dat wel gebeurt, moet ik me ernstig afvragen wat er aan de hand is. Als ik de juiste beslissingen neem en lekker bezig ben, springen alle stoplichten altijd op groen, heb ik gemerkt. Ja... het leven wordt erg interessant als je er zo naar kijkt!
Na drie kwartier geduld (veel te lang!) nam ik een afslag en gokte op een binnendoorweg. Met stoplichten, dat wel. Maar ik reed weer en sneed ook nog mooi een stuk af. Het ging niet om de mensen met wie ik een afspraak had, maar wel om het doel van de afspraak: een bespreking over de documentaire, die ik aan het maken ben over de bijen, waar nauwelijks financiering voor is.
Na afloop begrijp ik ineens heel goed 'the message': Doe gewoon wat je te doen hebt. Laat dat niet afhangen van allerlei externe factoren en ga daar niet over vergaderen, gewoon doen! Al dat gedoe eromheen is stagnerend, is niet vanuit het hart, maar vanuit het hoofd. Van de week heb ik al spontaan een stukje bijenfilm op youtube gelanceerd, omdat het me nuttige informatie leek. En jawel, dat vindt razendsnel z'n weg via de digitale kanalen. 'Wacht niet af, dat maakt je afhankelijk,' zeg ik tegen mezelf. En tegen Piek zeg ik: 'Financiering is altijd een excuus om dingen niet te doen, die je te doen hebt en daarmee geven we financiering macht. Wie is er nou de baas?'
Een uurtje later schuift Anne bij ons aan, een vrouw die vertelt hoe de bijen haar kracht hebben gegeven in het leven. Zij was getrouwd, had alles ogenschijnlijk 'mooi' voor elkaar: rijkdom, man en drie kinderen. Op een dag wilde ze boeken naar de gevangenis gaan brengen. Omdat ze te doen had met de gevangenen en het geschreven woord hen vrijheid zou kunnen geven in de geest.Op dat moment hoorde ze een stem, die tegen haar zei: 'Je zit zelf gevangen!' Ze schrok ervan en antwoordde: 'Oja? Laat me dat dan maar zien.' Twee dagen later sloot haar man haar op in de slaapkamer. Ze werd al twintig jaar door hem mishandeld, maar bleef bij hem vanwege de kinderen. Tot op dat moment. Ze ging scheiden en had helemaal niks meer. Behalve haar vrijheid en haar kracht, die ze putte uit de bijen en de sterren, de genialiteit die zij daarin zag als 'handtekening van God.'
Anne heeft alles achter zich gelaten, maar inmiddels tiendubbeldwars terugverdiend wat ze kwijt was geraakt. Nu heeft ze een bloeiende kunsthandel in Lochem. En een verhaal dat het filmen waard is. Dus dat zal ik gaan doen, budget of geen budget, daar gaat het helemaal niet over. Gevangen of vrij zijn, dat is de kwestie! To BEE or not to BEE.
.
Na drie kwartier geduld (veel te lang!) nam ik een afslag en gokte op een binnendoorweg. Met stoplichten, dat wel. Maar ik reed weer en sneed ook nog mooi een stuk af. Het ging niet om de mensen met wie ik een afspraak had, maar wel om het doel van de afspraak: een bespreking over de documentaire, die ik aan het maken ben over de bijen, waar nauwelijks financiering voor is.
Na afloop begrijp ik ineens heel goed 'the message': Doe gewoon wat je te doen hebt. Laat dat niet afhangen van allerlei externe factoren en ga daar niet over vergaderen, gewoon doen! Al dat gedoe eromheen is stagnerend, is niet vanuit het hart, maar vanuit het hoofd. Van de week heb ik al spontaan een stukje bijenfilm op youtube gelanceerd, omdat het me nuttige informatie leek. En jawel, dat vindt razendsnel z'n weg via de digitale kanalen. 'Wacht niet af, dat maakt je afhankelijk,' zeg ik tegen mezelf. En tegen Piek zeg ik: 'Financiering is altijd een excuus om dingen niet te doen, die je te doen hebt en daarmee geven we financiering macht. Wie is er nou de baas?'
Een uurtje later schuift Anne bij ons aan, een vrouw die vertelt hoe de bijen haar kracht hebben gegeven in het leven. Zij was getrouwd, had alles ogenschijnlijk 'mooi' voor elkaar: rijkdom, man en drie kinderen. Op een dag wilde ze boeken naar de gevangenis gaan brengen. Omdat ze te doen had met de gevangenen en het geschreven woord hen vrijheid zou kunnen geven in de geest.Op dat moment hoorde ze een stem, die tegen haar zei: 'Je zit zelf gevangen!' Ze schrok ervan en antwoordde: 'Oja? Laat me dat dan maar zien.' Twee dagen later sloot haar man haar op in de slaapkamer. Ze werd al twintig jaar door hem mishandeld, maar bleef bij hem vanwege de kinderen. Tot op dat moment. Ze ging scheiden en had helemaal niks meer. Behalve haar vrijheid en haar kracht, die ze putte uit de bijen en de sterren, de genialiteit die zij daarin zag als 'handtekening van God.'
Anne heeft alles achter zich gelaten, maar inmiddels tiendubbeldwars terugverdiend wat ze kwijt was geraakt. Nu heeft ze een bloeiende kunsthandel in Lochem. En een verhaal dat het filmen waard is. Dus dat zal ik gaan doen, budget of geen budget, daar gaat het helemaal niet over. Gevangen of vrij zijn, dat is de kwestie! To BEE or not to BEE.
.
maandag 17 oktober 2011
Schaduwen
'Schaduwen zijn prachtig,' kun je inderdaad concluderen als je de kamelen ziet (zie vorige bericht en de reactie daarop). We hebben allemaal onze verhalen, we houden van mooie films, we houden van... drama! Ja, mensen houden van drama. Eigenlijk vinden we het wel leuk dat er allemaal spannende dingen gebeuren in de wereld. We zitten er met onze neus bovenop. We genieten van drama's. Het beroert ons, we voelen de emoties gieren, we vertellen elkaar graag alle ins en outs.
Wij kregen zaterdagochtend een telefoontje en huppekee, met de hele familie stonden we binnen de kortste keren paraat rond oma's bed. Maar oma was zelf nog helemaal niet van plan om dood te gaan. 'Hebben ze jullie allemaal opgeroepen? Wat een toestand. Ik begrijp er niks van hoor...'
Ze verraste iedereen door gewoon haar bed weer uit te komen, wilde een broodje, koffie, een sigaretje. Ze trok zich er niks van aan dat iedereen iets anders verwachtte. 'Nou, leuk dat jullie zijn geweest hoor,' maakte ze een einde aan de hele vertoning. Met andere woorden: 'Ik heb rust nodig!'
Nee, dit is niet het beste voorbeeld natuurlijk, want niemand 'geniet' er natuurlijk van. We leven met haar mee, hebben met haar te doen, de één wordt zenuwachtig, de ander gaat broodjes en wc-papier halen (haha, ik), er wordt druk gespeculeerd, gerookt op het balkon, 'ik kan er niet goed tegen dat ik niet weet wat er gaat gebeuren,' zegt een tante, lachend om zichzelf. Er worden ook grapjes gemaakt. En uiteindelijk taaien we weer af met z'n allen. Misschien niet helemaal onterecht, maar we hebben ons toch mee laten sleuren in een paniekreactie.
Natuurlijk zullen we ontkennen dat we van drama's houden, want als we er middenin zitten, worden we onzeker, zenuwachtig, bang, voelen we pijn en verdriet. Natuurlijk willen we dat niet. Maar toch... de drama's maken het leven. We doen ervaringen op. En door al die ervaringen gaan we het leven en onszelf, als het goed is, steeds meer begrijpen.
Wat zou het leven saai zijn als alles liep zoals we verwachtten of zoals wij het geregeld dachten te hebben. Zouden we daar tevredener mee zijn? Nee. Zeker weten van niet. We hebben die spanning nodig. Het zou heel saai zijn als je al wist hoe de film afliep. We houden wel van verrassingen en uitdagingen. Dat houdt ons lekker bezig en alert. Als alles volgens plan verliep, zou je dan gelukkig zijn? Is het leuk om zonder enige moeite rijk, succesvol, geliefd, gezond en gelukkig te zijn? Nee, je geniet er pas echt van als je eerst moeite heb gedaan, de keerzijde kent. Dat is het spel van het leven, we willen zwoegen en bijna verzuipen en dan weer boven komen. We willen gewoon weten wat het is, die schaduw. Dat kwamen we doen op aarde. Niet klagen dus!
Wij kregen zaterdagochtend een telefoontje en huppekee, met de hele familie stonden we binnen de kortste keren paraat rond oma's bed. Maar oma was zelf nog helemaal niet van plan om dood te gaan. 'Hebben ze jullie allemaal opgeroepen? Wat een toestand. Ik begrijp er niks van hoor...'
Ze verraste iedereen door gewoon haar bed weer uit te komen, wilde een broodje, koffie, een sigaretje. Ze trok zich er niks van aan dat iedereen iets anders verwachtte. 'Nou, leuk dat jullie zijn geweest hoor,' maakte ze een einde aan de hele vertoning. Met andere woorden: 'Ik heb rust nodig!'
Nee, dit is niet het beste voorbeeld natuurlijk, want niemand 'geniet' er natuurlijk van. We leven met haar mee, hebben met haar te doen, de één wordt zenuwachtig, de ander gaat broodjes en wc-papier halen (haha, ik), er wordt druk gespeculeerd, gerookt op het balkon, 'ik kan er niet goed tegen dat ik niet weet wat er gaat gebeuren,' zegt een tante, lachend om zichzelf. Er worden ook grapjes gemaakt. En uiteindelijk taaien we weer af met z'n allen. Misschien niet helemaal onterecht, maar we hebben ons toch mee laten sleuren in een paniekreactie.
Natuurlijk zullen we ontkennen dat we van drama's houden, want als we er middenin zitten, worden we onzeker, zenuwachtig, bang, voelen we pijn en verdriet. Natuurlijk willen we dat niet. Maar toch... de drama's maken het leven. We doen ervaringen op. En door al die ervaringen gaan we het leven en onszelf, als het goed is, steeds meer begrijpen.
Wat zou het leven saai zijn als alles liep zoals we verwachtten of zoals wij het geregeld dachten te hebben. Zouden we daar tevredener mee zijn? Nee. Zeker weten van niet. We hebben die spanning nodig. Het zou heel saai zijn als je al wist hoe de film afliep. We houden wel van verrassingen en uitdagingen. Dat houdt ons lekker bezig en alert. Als alles volgens plan verliep, zou je dan gelukkig zijn? Is het leuk om zonder enige moeite rijk, succesvol, geliefd, gezond en gelukkig te zijn? Nee, je geniet er pas echt van als je eerst moeite heb gedaan, de keerzijde kent. Dat is het spel van het leven, we willen zwoegen en bijna verzuipen en dan weer boven komen. We willen gewoon weten wat het is, die schaduw. Dat kwamen we doen op aarde. Niet klagen dus!
The measure of your enlightenment is the degree to which you are comfortable with paradox, contradiction, and ambiguity. (Deepak Chopra)
.
.
vrijdag 14 oktober 2011
Kamelen
Kijk eerst eens goed naar deze foto. Wat zie je?
Kamelen. Ja. De foto is genomen recht boven de kamelen. Ten tijde van de ondergaande zon. De zwarte afbeeldingen zijn de schaduwen van de kamelen. De kamelen zelf zijn de witte streepjes, die je ziet.
De foto liet me niet los. Er stond ook een opmerking onder: Ook al lijken onze 'problemen' nog zo groot, realiseer je dat het in werkelijkheid slechts een schaduw is. We kunnen ons flink vergissen in wat 'de realiteit' is. Het is de dualiteit die we waarnemen. We noemen die dualiteit realiteit, maar wat is er echt aan die waarneming? Schaduw is in feite een projectie, die we waarnemen. Stel je voor, de wereld die je waarneemt is een projectie, met licht en donker. Goed en slecht, mooi en lelijk, rijk en arm, eerlijk en vals, enzovoort... Dualiteit dus.
Wat is dan non-dualiteit? Een ander perspectief, namelijk: dat zien. Dat de waarneming met onze zintuigen een waarneming van die projectie is. Wij zelf zijn ook een projectie, we spelen als het ware mee in de film op deze aarde. De lichtbron creëert die werkelijkheid. Als je kijkt vanuit het licht, zie je geen schaduw.
'Wanneer heb je geen schaduw?' vroeg iemand me eens. 'Als het licht recht boven je staat,' zei ik toen. Maar dat klopte niet helemaal. Dan heb je nog schaduw tussen je voeten bijvoorbeeld. 'Als het licht van verschillende kanten komt,' bedacht ik toen. Dat was al beter. Maar het juiste antwoord was: 'Als je zelf het licht bent.' Als het licht van binnenuit komt dus. Denk niet dat dat niet kan. Ons hart is onze verbinding met het licht. De Liefde dus. Met een grote L, want het is onvoorwaardelijke Liefde. Voor alles wat er is, ook voor de schaduw, die dan dus meteen geen schaduw meer is. Kijk met de ogen van Liefde naar de dualiteit en je begint de eenheid te zien. Dat is wat bedoelt wordt met 'Wake up and know that you and God are one.' Dat is ook wat wordt bedoeld met 'Wees op deze wereld, maar niet van deze wereld.' Denk niet dat je je eigen schaduw bent. Wij zijn het licht. Wij creëren.
.
Kamelen. Ja. De foto is genomen recht boven de kamelen. Ten tijde van de ondergaande zon. De zwarte afbeeldingen zijn de schaduwen van de kamelen. De kamelen zelf zijn de witte streepjes, die je ziet.
De foto liet me niet los. Er stond ook een opmerking onder: Ook al lijken onze 'problemen' nog zo groot, realiseer je dat het in werkelijkheid slechts een schaduw is. We kunnen ons flink vergissen in wat 'de realiteit' is. Het is de dualiteit die we waarnemen. We noemen die dualiteit realiteit, maar wat is er echt aan die waarneming? Schaduw is in feite een projectie, die we waarnemen. Stel je voor, de wereld die je waarneemt is een projectie, met licht en donker. Goed en slecht, mooi en lelijk, rijk en arm, eerlijk en vals, enzovoort... Dualiteit dus.
Wat is dan non-dualiteit? Een ander perspectief, namelijk: dat zien. Dat de waarneming met onze zintuigen een waarneming van die projectie is. Wij zelf zijn ook een projectie, we spelen als het ware mee in de film op deze aarde. De lichtbron creëert die werkelijkheid. Als je kijkt vanuit het licht, zie je geen schaduw.
'Wanneer heb je geen schaduw?' vroeg iemand me eens. 'Als het licht recht boven je staat,' zei ik toen. Maar dat klopte niet helemaal. Dan heb je nog schaduw tussen je voeten bijvoorbeeld. 'Als het licht van verschillende kanten komt,' bedacht ik toen. Dat was al beter. Maar het juiste antwoord was: 'Als je zelf het licht bent.' Als het licht van binnenuit komt dus. Denk niet dat dat niet kan. Ons hart is onze verbinding met het licht. De Liefde dus. Met een grote L, want het is onvoorwaardelijke Liefde. Voor alles wat er is, ook voor de schaduw, die dan dus meteen geen schaduw meer is. Kijk met de ogen van Liefde naar de dualiteit en je begint de eenheid te zien. Dat is wat bedoelt wordt met 'Wake up and know that you and God are one.' Dat is ook wat wordt bedoeld met 'Wees op deze wereld, maar niet van deze wereld.' Denk niet dat je je eigen schaduw bent. Wij zijn het licht. Wij creëren.
.
zondag 9 oktober 2011
You get what you want
'You get what you want...' galmde het als veelbelovend antwoord op vele vragen door mijn interne radiostation. Huh? De rest van de dag hoor ik de Stones hun nummer aanpassen van 'You can't always...' naar 'You CAN always get what you want.' Interesting. Zo zijn we niet opgevoed, zo zijn we niet gewend te denken. Ga maar snel je wensenlijstje maken dan!
Alles manifesteert zich zoals wij denken en voelen dat het is. De meeste wensen zijn onbewust. We denken dat we iets niet kunnen, we twijfelen aan onszelf, we verwachten tegenslagen, we denken dat iets heel moeilijk is, zo niet onmogelijk, we hebben geleerd dat we ons best moeten doen, hard moeten werken, ons aan moeten passen, als we iets willen moeten we ervoor vechten, we hebben teleurstellingen opgelopen, waardoor we nog meer teleurstellingen verwachten en aantrekken...
Elke frustratie waar je mee rondloopt, zal zichzelf blijven herhalen. Keer op keer, in verschillende vormen. We leven met heel veel onbewuste beperkende verwachtingen en overtuigingen, niet met het idee dat alles mogelijk is. We kunnen heel hard aan het werk gaan, stuk voor stuk al die opgelopen 'schade' in ons systeem gaan opsporen, door al onze trauma's heenploeteren, ja het kan. De meesten denken dat het zo werkt: Voelen al die pijn, diep erin duiken, het 'zwarte gat' in... ontdekken wat het allemaal veroorzaakt heeft in je leven, werken... hard werken... (you get what you want...)
Maar als je nou eens wenst je 'innerlijke saboteur' te herkennen op elk moment dat-ie zich aandient? Zodra we ons bewust zijn van een bepaald vastgezet idee, een ontevreden gevoel, een beperkende overtuiging, een ondermijnend patroon, kunnen we het toch omkeren, wegsturen, ermee afrekenen? Tenzij je denkt dat dat niet kan natuurlijk...., you get what you want.
Je kunt ook meteen wensen wat je werkelijk wilt: vrij zijn van al die belemmeringen, bijvoorbeeld. Je kunt wensen stap voor stap te groeien, je kunt ook wensen een grote sprong te maken. Je kunt inzicht wensen, je kunt wensen dat alles eenvoudiger wordt, je kunt wensen dat je je ware zelf herkent, je kunt plezier wensen, vrede, voldoening, wens wat je wenst. En wie vervult dan al die wensen? Jij. Die jij, die je misschien vergeten ben dat je bent. Wake up and know that you and God are one.
.
Alles manifesteert zich zoals wij denken en voelen dat het is. De meeste wensen zijn onbewust. We denken dat we iets niet kunnen, we twijfelen aan onszelf, we verwachten tegenslagen, we denken dat iets heel moeilijk is, zo niet onmogelijk, we hebben geleerd dat we ons best moeten doen, hard moeten werken, ons aan moeten passen, als we iets willen moeten we ervoor vechten, we hebben teleurstellingen opgelopen, waardoor we nog meer teleurstellingen verwachten en aantrekken...
Elke frustratie waar je mee rondloopt, zal zichzelf blijven herhalen. Keer op keer, in verschillende vormen. We leven met heel veel onbewuste beperkende verwachtingen en overtuigingen, niet met het idee dat alles mogelijk is. We kunnen heel hard aan het werk gaan, stuk voor stuk al die opgelopen 'schade' in ons systeem gaan opsporen, door al onze trauma's heenploeteren, ja het kan. De meesten denken dat het zo werkt: Voelen al die pijn, diep erin duiken, het 'zwarte gat' in... ontdekken wat het allemaal veroorzaakt heeft in je leven, werken... hard werken... (you get what you want...)
Maar als je nou eens wenst je 'innerlijke saboteur' te herkennen op elk moment dat-ie zich aandient? Zodra we ons bewust zijn van een bepaald vastgezet idee, een ontevreden gevoel, een beperkende overtuiging, een ondermijnend patroon, kunnen we het toch omkeren, wegsturen, ermee afrekenen? Tenzij je denkt dat dat niet kan natuurlijk...., you get what you want.
Je kunt ook meteen wensen wat je werkelijk wilt: vrij zijn van al die belemmeringen, bijvoorbeeld. Je kunt wensen stap voor stap te groeien, je kunt ook wensen een grote sprong te maken. Je kunt inzicht wensen, je kunt wensen dat alles eenvoudiger wordt, je kunt wensen dat je je ware zelf herkent, je kunt plezier wensen, vrede, voldoening, wens wat je wenst. En wie vervult dan al die wensen? Jij. Die jij, die je misschien vergeten ben dat je bent. Wake up and know that you and God are one.
.
donderdag 6 oktober 2011
Turbulentie
We bevinden ons middenin een turbulente tijd - misschien wel de meest turbulente ooit - op aarde. Hoe houd je het schip op koers temidden van al die onstuimige, hoge golven, die je dreigen te verzwelgen?
Rustig blijven, niet in paniek raken, meedeinen met de golven, koers houden, vaar naar het licht.
De nieuwe wereld is in aantocht, is er al zelfs, maar we leven nog met zaken, die daar niet inpassen en die dus met veel kabaal opgeruimd moeten worden. Logisch dat kabaal, want het zijn de zaken, die zo vastzaten, zo diepgeworteld waren, dat een licht windje ze niet omver kon blazen.
De nieuwe wereld is perfect, werkelijk iets om naar uit te kijken. Maar het is niet zo dat we maar rustig kunnen gaan zitten afwachten tot-ie er is. Er wordt wel iets gevraagd van ons: Stabiel koers houden, anderen de weg wijzen, omdat ze anders verzuipen. De leiding nemen, het voorbeeld zijn. Je niet van de wijs laten brengen door het gegil en geschreeuw om je heen. Je kunt anderen een helpende hand bieden, maar laat je niet meesleuren de diepte in als zij bang, boos of wanhopig zijn. Kijk niet om, ga voort. Ze volgen wel. Vecht niet, laat je niet terugtrekken, maak korte metten met alles wat je ervan weerhoudt je blik gericht te houden op de horizon, waar de nieuwe zon opkomt.
Laat je niet overmannen door de hoge golven van angst, laat je rustig meevoeren door de diepe onderstroom van vertrouwen. Dan vaart jouw bootje in het licht en kunnen ook anderen de weg vinden. Wees het lichtend baken!
.
Rustig blijven, niet in paniek raken, meedeinen met de golven, koers houden, vaar naar het licht.
De nieuwe wereld is in aantocht, is er al zelfs, maar we leven nog met zaken, die daar niet inpassen en die dus met veel kabaal opgeruimd moeten worden. Logisch dat kabaal, want het zijn de zaken, die zo vastzaten, zo diepgeworteld waren, dat een licht windje ze niet omver kon blazen.
De nieuwe wereld is perfect, werkelijk iets om naar uit te kijken. Maar het is niet zo dat we maar rustig kunnen gaan zitten afwachten tot-ie er is. Er wordt wel iets gevraagd van ons: Stabiel koers houden, anderen de weg wijzen, omdat ze anders verzuipen. De leiding nemen, het voorbeeld zijn. Je niet van de wijs laten brengen door het gegil en geschreeuw om je heen. Je kunt anderen een helpende hand bieden, maar laat je niet meesleuren de diepte in als zij bang, boos of wanhopig zijn. Kijk niet om, ga voort. Ze volgen wel. Vecht niet, laat je niet terugtrekken, maak korte metten met alles wat je ervan weerhoudt je blik gericht te houden op de horizon, waar de nieuwe zon opkomt.
Laat je niet overmannen door de hoge golven van angst, laat je rustig meevoeren door de diepe onderstroom van vertrouwen. Dan vaart jouw bootje in het licht en kunnen ook anderen de weg vinden. Wees het lichtend baken!
.
woensdag 5 oktober 2011
REVOLUTIE
Er klinkt een oproep tot revolutie. Ja, ook hier. Het huidige geld- cq machtssysteem valt door de mand, hoelang pikken we het nog dat...?
Daar hoeven we niet veel voor te doen, het oude systeem helpt zichzelf wel om zeep. Het enige dat belangrijk is, is dat we het alternatief zien en nastreven. Dat we ons niet bang en niet gek laten maken. Hoe kan het zijn dat de massa 'slachtoffer' is? Onmogelijk. We hebben met z'n allen veel meer macht dan we denken en voelen. Door niet bang te zijn en je niet bang te laten maken, is er geen macht meer die je in de greep houdt. We hebben ongemerkt onze macht weggegeven en het financiële systeem is daar het grote voorbeeld van. Laat je niet regeren door angst en niet door geld. Daar ligt het alternatief.De vraag is: Zou je doen wat je nu doet als geld niet bestond, geen rol speelde? Zou je dan hetzelfde doen? Of had je de baan, waar je misschien doodongelukkig van wordt allang opgegeven? Zou je je droom waarmaken? Zou je gaan doen wat je hart je ingeeft om te doen? Dat zijn de vragen, die we ons moeten stellen om vrij te zijn en onafhankelijk. Dat is de richting waar de wereld naartoe beweegt: De werkelijke waarde.
Er is maar een richting. Ik zie alles wat is gebaseerd op angst en macht instorten. Maar vanuit de puinhopen komt iets moois tevoorschijn. Zoals een lelie opbloeit uit de modder. Tijd om wakker te worden.
Voor een groot deel ben ik het met hem eens. Vooral met die laatste zin!
We kunnen die boodschap uitdragen, de straat op gaan, meedoen aan de 'Occupy-acties', het is goed om te voelen, te delen en te laten zien waar je voor staat. Het is goed om de gezamenlijke krachten te bundelen. Maar we hoeven niet de straat op te gaan uit protest, ergens 'tegen' strijden geeft 'de macht' nog steeds macht; bestaansrecht, die ze allang niet meer heeft. Een alternatief opbouwen, gebaseerd op gelijkheid, waardering van onszelf en elkaar, hebben we daar nog een munt voor nodig? Ik denk het niet. Het enige dat we nodig hebben is Liefde, compassie, leren werkelijk SAMEN te leven, te delen, te doen wat ons hart ons ingeeft. Onze eigen kracht leren kennen, daarop te vertrouwen. Dat is de werkelijke kracht en de werkelijk waarde. Hebzucht is een vorm van afgescheidenheid, die de wereld op dit punt heeft gebracht. Wie daarin blijft geloven, gaat verliezen.
Als mensheid staan we op het punt een grote stap te maken. Niet terug naar af en opnieuw beginnen, nee: Iets nieuws hebben we nodig! En het komt eraan... Stap uit het keurslijf, uit alles wat je gevangen houdt. En je zult het zien, voelen, meemaken. Bevrijding!
dinsdag 4 oktober 2011
Intuïtie en ingevingen
Zo, daar wil ik het vandaag eens even over hebben: Intuïtie en ingevingen. Neem ze serieus en het leven wordt een stuk eenvoudiger. Ingevingen komen altijd als ik niet nadenk, maar bijvoorbeeld tandenpoets, douche, koffie zet, van die dingen. Zomaar opeens zijn ze er. Duidelijk, eenvoudig en verhelderend.
Voorbeeldje? 'Hoezo vredesmissie?' schoot er een keer tandenpoetsend door mijn hoofd, zonder enige aanleiding. Maar het was me duidelijk dat we ons met z'n allen lekker voor de gek lieten houden door dit soort politiek taalgebruik.
Intuïtie, je gevoel volgen (wat overigens iets heel anders is dan vanuit emoties handelen) en ingevingen serieus nemen, maakt je sterk en bovendien blijf je trouw aan jezelf. Je eerste gevoel ergens over is vaak heel duidelijk. Daarna begint het hoofd zich ermee te bemoeien en kun je alles wegredeneren. In feite neem je dan jezelf, je echte zelf niet serieus.
Gedachten en emoties werken in feite vertroebelend. Die zijn er om onder de loep te nemen. Ze zijn veelal gestoeld op gewoonten, patronen, zorgen, oud zeer, verwachtingen, verlangens, oordelen, hoe het zou moeten of andere oneigenlijke argumenten.
Laatst zei ik bijvoorbeeld 'ongecensureerd' zomaar NEE. Het was lekker duidelijk, vanuit mijn tenen kwam er 'nee' voordat ik erover na kon denken. En dan is het de kunst op zo'n moment achter jezelf te gaan staan. Iemand ging over mijn grens, maar ik betrapte mezelf erop dat ik vervolgens moest afrekenen met me bezwaard voelen omdat ik wellicht die ander kwetste! Als je gaat nadenken kun je dus je eigen zuivere - eerste - gevoel mooi om zeep helpen. En dat is jezelf tekort doen. "Als je altijd iedereen voorrang geeft, sta je zelf stil," kreeg ik vorige week te horen. Dat was een duidelijke boodschap. Achter jezelf gaan staan, jezelf gelijk geven, jouw ruimte innemen. Het is heel belangrijk om jezelf de ruimte te geven om jezelf te zijn, in je volle glorie. En om niet te accepteren dat anderen
- of jijzelf - die ruimte wegsnoepen! Integriteit heet dat, trouw aan jezelf zijn, je eigen ruimte opeisen, je zuiverheid - de trouw aan jezelf hoog in het vaandel dragen.
.
Voorbeeldje? 'Hoezo vredesmissie?' schoot er een keer tandenpoetsend door mijn hoofd, zonder enige aanleiding. Maar het was me duidelijk dat we ons met z'n allen lekker voor de gek lieten houden door dit soort politiek taalgebruik.
Intuïtie, je gevoel volgen (wat overigens iets heel anders is dan vanuit emoties handelen) en ingevingen serieus nemen, maakt je sterk en bovendien blijf je trouw aan jezelf. Je eerste gevoel ergens over is vaak heel duidelijk. Daarna begint het hoofd zich ermee te bemoeien en kun je alles wegredeneren. In feite neem je dan jezelf, je echte zelf niet serieus.
Gedachten en emoties werken in feite vertroebelend. Die zijn er om onder de loep te nemen. Ze zijn veelal gestoeld op gewoonten, patronen, zorgen, oud zeer, verwachtingen, verlangens, oordelen, hoe het zou moeten of andere oneigenlijke argumenten.
Laatst zei ik bijvoorbeeld 'ongecensureerd' zomaar NEE. Het was lekker duidelijk, vanuit mijn tenen kwam er 'nee' voordat ik erover na kon denken. En dan is het de kunst op zo'n moment achter jezelf te gaan staan. Iemand ging over mijn grens, maar ik betrapte mezelf erop dat ik vervolgens moest afrekenen met me bezwaard voelen omdat ik wellicht die ander kwetste! Als je gaat nadenken kun je dus je eigen zuivere - eerste - gevoel mooi om zeep helpen. En dat is jezelf tekort doen. "Als je altijd iedereen voorrang geeft, sta je zelf stil," kreeg ik vorige week te horen. Dat was een duidelijke boodschap. Achter jezelf gaan staan, jezelf gelijk geven, jouw ruimte innemen. Het is heel belangrijk om jezelf de ruimte te geven om jezelf te zijn, in je volle glorie. En om niet te accepteren dat anderen
- of jijzelf - die ruimte wegsnoepen! Integriteit heet dat, trouw aan jezelf zijn, je eigen ruimte opeisen, je zuiverheid - de trouw aan jezelf hoog in het vaandel dragen.
.
maandag 3 oktober 2011
Miljoenen?
'Wat zou jij dan doen met al die miljoenen?' vroeg iemand me toen we het hadden over een miljonair die overal huizen koopt en ze laat verbouwen - op zich goed voor de Duizendpoot-werkgelegenheid natuurlijk - maar een stal ombouwen om je kunst er op te hangen zonder de bedoeling dat anderen daar ook van kunnen meegenieten, deed mij opmerken: 'Ik zou toch heel wat anders doen met al die poen.'
Wat - zonder nadenken - in me opkwam was: Een uitgeverij opzetten, een televisiezender en een organisatie die mensen met elkaar verbindt en laat samenwerken zonder dat daar geld bij komt kijken. Internationaal, uitgaande van een wisselwerking, selectief (door mij geselecteerd) om een nieuwe wereld te bewerkstelligen, waarin iedereen kansen en mogelijkheden benut die er zijn, het beste en het sterkste uit zichzelf haalt, de ander waardeert, samenwerkt, uitwisselt, deelt, vanuit het hart, niet vanuit eigen belangen, zo ging ik nog even door... tot ik tot de conclusie kwam dat daar dus helemaal geen geld voor nodig is. Dat dat ook moet kunnen zonder die miljoenen.
Ik hoef er niet zoveel voor te doen, want de wereld beweegt daar al naartoe, vanzelf. Maar we kunnen het wel voor ogen houden en een push geven door in te zien waar het werkelijk om gaat in het leven en dat na te streven: Eenheid, delen, de werkelijke waarde zien, ons hart en onze ziel de gelegenheid geven 'het' over te nemen, leven in harmonie met onze eigen natuur en in het ritme van 'de' natuur. Trouw zijn aan jezelf, leven vanuit je hart, luisteren naar je gevoel, niet zo nadenken, maar gewoon doen!
.
Wat - zonder nadenken - in me opkwam was: Een uitgeverij opzetten, een televisiezender en een organisatie die mensen met elkaar verbindt en laat samenwerken zonder dat daar geld bij komt kijken. Internationaal, uitgaande van een wisselwerking, selectief (door mij geselecteerd) om een nieuwe wereld te bewerkstelligen, waarin iedereen kansen en mogelijkheden benut die er zijn, het beste en het sterkste uit zichzelf haalt, de ander waardeert, samenwerkt, uitwisselt, deelt, vanuit het hart, niet vanuit eigen belangen, zo ging ik nog even door... tot ik tot de conclusie kwam dat daar dus helemaal geen geld voor nodig is. Dat dat ook moet kunnen zonder die miljoenen.
Ik hoef er niet zoveel voor te doen, want de wereld beweegt daar al naartoe, vanzelf. Maar we kunnen het wel voor ogen houden en een push geven door in te zien waar het werkelijk om gaat in het leven en dat na te streven: Eenheid, delen, de werkelijke waarde zien, ons hart en onze ziel de gelegenheid geven 'het' over te nemen, leven in harmonie met onze eigen natuur en in het ritme van 'de' natuur. Trouw zijn aan jezelf, leven vanuit je hart, luisteren naar je gevoel, niet zo nadenken, maar gewoon doen!
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
