De GROENE revolutie (2)

Komend weekend dus onze Bij(e)enlunch in Rotterdam, het festival "Fête de la Nature" en wereldwijd protest tegen Monsanto. Van verschillende kanten ben ik benaderd met de vraag: 'Moet ik nou gaan demonstreren tegen Monsanto of niet?'
Het is precies dezelfde kwestie als de strijd tegen de neonicotinoiden van Bayer, er is ook absoluut samenhang. Natuurlijk moeten we dat niet willen, moeten we geen gif gebruiken, niet de aarde vervuilen en niet eens accepteren dat er zo met de rijkdommen van de natuur wordt omgesprongen. Zo onzorgvuldig, respectloos, uitbuitend als we met natuur en dier op deze planeet zijn omgegaan, zo slordig gaan we ook met onszelf om. Moeder Aarde verdient beter... zo rijkelijk voedend als ze is voor ons.

Moeder Theresa zei het zo: 'Ik ga niet protesteren tegen de oorlog, maar ik loop wel mee in een mars voor de vrede.' Ik heb in de loop van de tijd ontdekt dat het beter is je aandacht en energie te steken in dat wat je wel wilt. Daaraan werken, dat opbouwen, daar energie aan geven! Daarmee bewerkstellig je alles! Bovendien, wij zijn gezamenlijk verantwoordelijk voor alles. We hebben de situatie op de wereld op deze manier met z'n allen gecreëerd. Ook dat wat we buiten onszelf wensen te plaatsen en te veroordelen. Ook dat bestaat omdat we dat als geheel hebben toegestaan te bestaan. Wij bestaan niet los van het geheel. We zijn allemaal verantwoordelijk. Alles hangt met elkaar samen. Daders bestaan niet zonder slachtoffers... (denk daar eens over na... zonder in oordelen te vervallen. Dat biedt interessante inzichten!) Kleine innerlijke veranderingen brengen de veranderingen op grotere schaal. Niet zozeer het protest tegen dat in de buitenwereld wat ons niet bevalt, hoewel dat zeker nut heeft om ons bewust te worden. Juist ook hiervan: Waar je aandacht aan besteedt groeit!

We kunnen protesteren tegen van alles - in de buitenwereld - maar energetisch voed je daarmee de strijd en hou je het ongewenste zelfs in stand! Dat waar je tegen vecht geef je macht. Daarbij heeft het ook juist zover kunnen komen omdat wij met z'n allen zo onbewust waren. Omdat we ons hebben laten manipuleren, omdat we onze eigen verantwoordelijkheid niet hebben genomen! Daarom is het nu tijd om dat wel te doen. Regels of niet, volg je eigen gezonde verstand, je hart, wordt wakker! Hoezo zou Europa je kunnen verbieden dat je je eigen tomatenplantjes in de tuin zet? Waarom zouden we zulke waanzinnige regels nog serieus nemen en er braaf gehoor aan geven? Het is tijd dat we met z'n allen wakker worden en ons bewust worden van wat we allemaal laten gebeuren, wat we eten, waar het vandaan komt, hoe het anders kan. Wij hebben de macht! Dat moeten we gaan voelen en beseffen. Niet vanuit angst en afhankelijkheid, maar vanuit onze kracht handelen en keuzes maken. Hoogste tijd voor de groene revolutie!

**** **** **** **** **** **** **** **** **** **** ***

De groene revolutie!

Zo, geen ontkomen meer aan: 

De groene revolutie is in volle gang. 

Wordt wakker, sta op en doe mee! 

Onzichtbaar is er een enorme revolutie aan de gang: een groene revolutie. Is het niet opvallend dat de snelst groeiende sector in deze crisistijd de biologische sector is? Wat is de werkelijke crisis? Waar gaat het eigenlijk over? Uitbuiting van de aarde, uitputting van de natuurlijke bronnen, macht en manipulatie. Ja. En daar heeft ons voedsel mee te maken, daar hebben de bijen mee te maken, daar hebben wij mee te maken.
Maar wij kunnen als mensen wel iets doen. Wij maken het verschil. Bij elke stap die we zetten, elke keus die we maken, elke cent die we uitgeven. Wat eten wij? Hoe is het gemaakt en geproduceerd? Waar komt het vandaan? Willen we gif, verslavende en ziekmakende produkten of willen we eerlijke, gezonde en natuurlijke produkten? Wij mensen, consumenten kunnen keuzes maken. Lees dit artikel verder op Nieuwetijdskind: 
 

**** **** **** **** **** **** **** **** **** **** **** **** *****

Hoeveel gelijk had Gandhi niet toen hij zei: “De natuur heeft genoeg te bieden voor iedereen, maar niet genoeg voor ieders hebzucht.” De natuur is perfect georganiseerd. Als je alleen al bedenkt hoeveel nieuwe pompoenen je kunt kweken uit de zaden van één pompoen bijvoorbeeld. Moeder Aarde heeft zoveel te bieden, dat het eigenlijk onmogelijk is dat er ooit tekort kan zijn. Waar halen ‘we’ (ofwel bepaalde bedrijven) het lef vandaan om ons de natuur, de Goddelijke schepping, toe te eigenen?
Dit weekend wordt massaal geprotesteerd tegen Monsanto, die zichzelf zo ongeveer een monopoliepositie heeft toegeëigend in de wereld op – kan het nog gekker? – de natuur! We zeggen “NEE” tegen de manipulatie van gewassen, zaden, voedsel èn van onszelf. En natuurlijk, protesteren is een duidelijk signaal, boycotten van bepaalde produkten, zeker doen! Maar het meeste zin heeft het om onze aandacht en energie te steken in wat we WEL willen. Het is op deze site al eerder gemeld. Lees dit artikel verder bij Wanttoknow:

**** **** **** **** **** **** **** **** **** **** **** **** *****

Toverhoed

Als je nou alles zelf creëert hè, kan je het dan ook weer weg-creëren als het niet bevalt? Dat zou moeten kunnen! Ik ben aan het oefenen. Eigenlijk is het leven zo'n goochelhoed, waar je konijntjes en zakdoekjes uit tevoorschijn trekt. Dus... wat let je? Als die toverhoed de bron is, waar alles uit kan onstaan, dan kan alles toch ook weer terug in de hoed? Probeer het eens!

Zelfbeeld

"Het heeft allemaal met je zelfbeeld te maken."

Je zelfbeeld. Het gevoel dat je hebt over jezelf. Wat natuurlijk helemaal niet klopt, het is zo wisselend als het weer en is gekleurd vol onlogische overtuigingen. Maar dat allemaal komt bij je terug in projecties, in ervaringen, gebeurtenissen, plezierig of vervelend. Als ik meer compassie heb met mezelf, heeft de wereld ook meer compassie met mij en... ik met anderen. Zo werkt dat.

Maar... wat is er met ons zelfbeeld gebeurd? Vermoedelijk is het volgende voorbeeld met name voor vrouwen heel herkenbaar: Iets gaat mis, wat doe je? Meteen in een reflex de schuld, de verantwoordelijkheid op je nemen? Bij mannen zal het misschien een beetje anders werken, ik denk dat die meteen iets willen gaan doen, actie ondernemen. Daar waar vrouwen gaan zorgen en zichzelf wegcijferen.

Om de pijn niet te voelen. Dat denk ik. Dat het je als kind gebeurt dat een situatie zo ondraaglijk is dat je gemakkelijker zelf de schuld op je kan nemen en jezelf er de schuld van kan geven... dan dat je de pijn moet voelen en erkennen. Liever nemen we het heft in eigen hand, want daar is het een vorm van, en gaan we ons schuldig voelen, verantwoordelijk, we willen ook graag de zaken controleren, regelen, om te voorkomen dat iets mis gaat natuurlijk.

Wat is dat, mis gaan? Goeie vraag! Er gaat continue van alles mis, als je bedoelt dat het niet zo gaat zoals jij vindt dat het zou moeten. Maar wat is mis? Geen idee. Het gaat zoals het gaat. We zijn bang voor bepaalde dingen, dat is wat er mis is misschien. Want als we er bang voor zijn, heeft het macht over ons. Voelen we ons zwakker, kleiner, onmachtig en niet wie we zijn. Dus angst tast ons zelfbeeld enorm aan.

Als je diep gekwetst bent, kan het zijn dat er wonden zijn geslagen in je ziel. Die zullen moeten genezen. Maar die kunnen niet genezen zolang jij ze niet wilt zien en erkennen. Je zelfbeeld, je vertrouwen - in jezelf en in anderen - is dan aangetast en dat heeft een enorme impact op je leven. En dat blijft zich herhalen, in verschillende situaties, tot je bereid bent jezelf te omarmen en je zelfbeeld te herstellen. Jezelf te bevrijden van die schuld. En het vertrouwen in jezelf te hervinden.

Poetsen

Zoals jullie weten is alles om ons heen een spiegel... Dat realiseren we ons niet elk moment, maar we weten het wel. We vergissen ons nogal eens, natuurlijk, dat is het hele spel. Dat hoort erbij. Dat is de clou. Het is een briljant spel. Ongelooflijk briljant. Er zou geen lol aan zijn als het makkelijker was, maar... het wordt wel steeds makkelijker als je het begint te begrijpen!

Okee, ik zie mezelf bepaald gedrag vertonen. Ik zie het. Dat is anders dan dat zijn, dat is het waarnemen en tegelijkertijd beseffen dat je een bepaalde houding aanneemt, een bepaalde rol. Patroontje? Okee. Een patroontje.
Dan komt het volgende zeer hardnekkige patroon, namelijk: Dat ik dat wil veranderen! Haha. Dat moet je nou juist niet willen, dat willen veranderen. Accepteren zoals het is.... weet je wel?

'Ja maar......'
Ja. Door iets te willen veranderen trap je er weer in! Je gaat 'vechten' met de projectie. Dat heeft geen enkele zin. De projectie komt je alleen maar iets laten zien!
'O ja... Dus???'
Dus... tja, het gaat niet over de buitenwereld, die ander, het gaat over jezelf! Het gaat niet over 'tegenstanders' of bedreigende situaties', het gaat over jou....
'Hoe kan dat nou?'
Tja... De situaties tekenen zich af zoals het bij jou gevoel aansluit. Zoals het zand op een papier waar een magneet onder gehouden wordt, weet je nog? O nee, dat was geen zand. Dat was ijzervijlsel. Je kent het vast wel.

Zo dus. Zo trekken we die situaties aan - we zijn een magneet. Voor positieve ervaringen, maar ook voor negatieve ervaringen. En soms voor ervaringen, waarvan we niet weten of begrijpen wat we daarmee moeten. Verborgen zaken komen aan het licht door zich aan ons te vertonen. Oud zeer komt boven drijven. Sta het toe. Onderdruk het niet. Het komt en het gaat. Het vertrekt. En zo ruimen we alles op. We poetsen de spiegel lekker schoon! Zodat we onszelf eens helder kunnen zien!

Edit your thoughts

Be careful with your thoughts; be aware of them. It is possible to edit your thoughts retaining those that support and honour you, while verbally concealing those that sneak in and, by their content, reduce you. It is said: 'We are what we think we are', there is much truth in this. Think big, think great. Think yourself up in life, not down. Instead of attack thoughts . . . choose Love! 

- Michael Roads

Zet de bloemetjes buiten!

BEE there

Op zondag 26 mei vanaf 12.00 uur komen we BIJ-EEN bij ZENNE in Rotterdam voor een BIJzondere BIJ(E)EN-lunch. Gerechten samengesteld op basis van ingrediënten die er zonder de bijen niet zouden zijn.

Bijen zijn cruciaal voor de bevruchting van onze gewassen en onmisbaar in de voedselketen. Als wij zorgen voor voldoende voedsel voor de bijen, zorgen de bijen voor ons voedsel... Wat kan je zelf doen voor de bijen? That's the question! En daarop geven we je antwoord.  Met presentaties van Immeke & Moody Doodle, Happy View en het Bijenlint. 

Opgeven via: happy.view@xs4all.nl 
Bijenlunch € 20,- (kinderen tot 12 jaar € 10,-) 
Reserveren kan door bedrag over te maken naar stichting Happy View, giro 8029936, Utrecht, ovv naam & aantal personen.

Op Hemelvaart

'Leuk zo'n vrije dag, maar...' Er is altijd wel iets om ontevreden over te zijn. Let maar op. Het ego is nooit tevreden met het huidige moment. Per definitie kan het niet in het huidige moment verblijven.

Ik ga eens even in de zon zitten om te kijken hoe lang dat lukt zonder gedachten. Dat is zijn. Door daarbij op je ademhaling te letten, focus je je aandacht waardoor het makkelijker is om eventueel opkomende gedachten langs je heen te laten gaan...  Omdat ik niet oplet, weet ik dus ook niet hoe lang het is. Haha...

Maar wat ik wel weet is dat vroeger not-done was, alsof je altijd op mòest letten! Erbij blijven! Controle houden! Bedenken wat je moet gaan doen, wat er morgen moet, wat er nog niet goed is! Wat er nog ligt te wachten op je. Wie je nog moet bellen en waar je nodig eens heen moet. En dat probleem, je weet wel, dat is ook nog niet opgelost, wat ga je daar aan doen? Enzovoort, enzovoort....

Maar okee, soms kon je dan lekker liggen dagdromen in het zonnetje, jezelf even vrij geven en toch een aardig eind vertrokken zijn. Denken aan leuke dingen, dromen van mooie reizen en lekker fantaseren. Of lekker verliefd zijn en de wereld door een roze wolk aanschouwen. Heerlijk toch?

Vroeg of laat kwam daar dan altijd wel weer een zeurpietje roet in het eten gooien natuurlijk. 'Doe normaal' of 'dat kan niet' of 'dat mag niet' of 'dat lukt nooit' of - ook een heel bekend fenomeen - 'daar is geen geld voor, dat kunnen we niet betalen', we bedenken de bezwaren al bij voorbaat, voordat we een stap hebben gezet om ons plan uit te voeren!

Wat een censuur op onze eigen gedachten! Angst? Angst voor mislukking? Voor grote stappen? Voor verandering? Voor het onbekende? Mogen we dromen, fantaseren, verliefd zijn, ons uitleven, wilde plannen maken, geloven in onszelf en van het leven genieten? Staan we onszelf dat wel toe? Durven we dat wel?

Ik kan het mijn schoolmeesters, ouders of de maatschappij wel kwalijk nemen, dat ik niet mocht dromen, dat ik niet gewoon lekker blij en vrij me uit mocht leven, flink boos mocht zijn, enthousiast in het rond springen of dansen in de regen of lekker brutaal roepen: 'Dat doe ik lekker niet!' maar...

Ben ik zelf niet degene die mezelf beperkt? Als kind misschien nog niet, maar nu toch zeker wel? Ik kan wel verwijzen naar mijn jeugd en alles wat ik niet mocht en wat wel moest en hoorde, alles wat op school beschouwd werd als ongehoorzaam of onhandelbaar, brutaal en eigenwijs, niet te tolereren gedrag (!), maar nu? Wie beperkt mij nu? De overheid? De belastingdienst? De bank? De maatschappij? Is dat zo?

Waar is onze vrijheid gebleven om te zijn wie we zijn? Wie legt ons NU enige beperking op? Wie is het die jou vertelt wat je vandaag moet doen? Waar je je druk over moet maken? Wie is er niet tevreden met dit moment? En wie vertelt jou dat je niet eens even lekker de bloemetjes buiten mag zetten?

Let's go... Op de roze wolk... op Hemelvaart!