busreis naar Braco

Een impressie van de busreis naar Braco:

Nee zeggen

"De uitdaging voor jou is om van 'nee' je nieuwe beste vriend te maken," vertelde White Bull me een paar maanden geleden toen ik ergens veel tijd en energie ingestoken had, maar het merendeel van de zaadjes, in zijn woorden, op het grind was beland en niet in vruchtbare aarde.
Door schade en schande wijs geworden ben ik tegenwoordig wat selectiever. Genoeg te doen, dus waarom niet wat effectiever omspringen met je tijd, aandacht, energie en ideeën?
Waarom niet jezelf serieus nemen en goed luisteren naar je gevoel, dat meestal wel op tijd een belletje laat rinkelen, in plaats van daaroverheen te stappen en een ander tegemoet te komen? Dat is een goeie vraag. Je kunt inmiddels wel weten dat het het belangrijkste is om goeie maatjes met jezelf te zijn, want je kunt je naaste niet (echt) liefhebben als je niet eerst (echt) van jezelf houdt, maar kennelijk zit het er goed ingeramd dat je er moet zijn voor anderen, aardig moet zijn, aandacht en zorg moet hebben voor de medemens, dat je niet voor jezelf mag kiezen. Dat is asociaal. En we hebben geleerd om ons aan te passen. Om onszelf tekort te doen. Om tegemoet te komen aan de wensen van anderen.
Nu heb ik het zowaar aardig onder de knie. Nog niet altijd helemaal zonder me een beetje bezwaard te voelen, want na het 'nee' moet ik mezelf er soms nog wel een paar keer van overtuigen dat het goed is en soms met kracht het opkomende schuldgevoel wegbonjouren. Maar de keuze die ik maak vanuit een duidelijk 'nee-gevoel' is helder en duidelijk, geeft ruimte en rust, vrijheid en kracht.

Iedereen mag alles vragen natuurlijk, maar waarom zou je dan geen 'nee' mogen zeggen? Het is zo ontzettend belangrijk om goed 'bij jezelf' te blijven, jezelf trouw te blijven en goed voor jezelf te zorgen. Dat is niet asociaal! Het is veel asocialer om geleefd te worden door anderen. We hebben allemaal in de eerste plaats onszelf nodig om er te kunnen zijn voor anderen. Ik ben niet verantwoordelijk voor een ander en niemand anders is verantwoordelijk voor mij. Rust, ruimte en vrijheid zijn eerste levensbehoeften. Wat men er ook van vindt!

En des te leuker is het - voor mijzelf en voor anderen - als ik volmondig 'JA' tegen iets of iemand zeg.
.

De Pandit en de Meerkoet

Tijdens een brainstormsessie van de OHM sprak ik de pandit (een Hindoe-voorganger) die in de Navratri-uitzendingen had uitgelegd waar alle aspecten van de Goddelijke moeder voor stonden en wat de juiste volgorde was om ze te vereren. Navratri is een negendaagse verering van de Goddelijke moeder en het doel is vergelijkbaar met een grote voorjaarsschoonmaak, maar dan in jezelf. Overigens wordt dat twee keer per jaar gevierd, ook in het najaar. Ik vertelde de pandit dat ik de volgorde nogal verwarrend had gevonden en niemand mij de logica had kunnen uitleggen. Ik kreeg de indruk dat het overal op een eigen manier werd gevierd. Natuurlijk gaat het mij niet om de letter van de wet, maar om de gedachte erachter. Globaal zijn er drie hoofdaspecten, die aan de orde komen, die dan weer verdeeld zijn over drie dagen: Het vernietigende aspect Durga of Kali, de kracht die alles wat in de weg staat (het negatieve, de ego-aspecten) opruimt. Dan heb je Lakschmi, de 'godin' van de overvloed, die we bedanken voor de oogst en die haar Goddelijke geschenken uitdeelt, de toevloed. En ten derde heb je het geestelijke, kunstzinnige van Saraswati, de creativiteit, muziek, literatuur, de wijsheid, het verhevene. De volgorde van eerst opruimen, dan nieuwe toevoer en vervolgens je kunnen verheffen, leek me logisch. Maar de pandit legde me uit waarom de volgorde andersom is. En precies daarin schuilt een hele wijze les, voor mij viel alles op z'n plek.
Door wijsheid tot je te nemen, je geestelijk te verheffen, begint het proces. Het stroomt binnen, bij wijze van spreken door je hoofd, je hebt de verbinding gemaakt (is dat niet precies wat creativiteit is? De verbinding met iets hogers, het laten binnenstromen?) en de toevloed, overvloed is dus de volgende fase. En daardoor, door die stroom 'blessings' onstaat zuiverheid, de 'rommel' wordt vanzelf opgeruimd. Met andere woorden: Reik naar het licht, richt je op het goede, het mooie, de schoonheid, de harmonie, laat je vervoeren en vervullen en als vanzelf verdwijnen dan de donkere wolken. Maar wat zijn wij mensen meestal aan het doen? We richten ons op de problemen en moeilijkheden, bijten ons er in vast, geven precies dat wat onwenselijk voelt aandacht en ook al willen we het graag opruimen, oplossen, door daarop te focussen werkt het tegen ons.

"Dieren doen dat niet," zei ik tegen de pandit. "Alleen mensen hebben die neiging." Dat beaamde hij, hij had een mooi, maar schrijnend voorbeeld uit z'n eigen praktijk: Bij zijn woning zwom een meerkoetfamilie, met jonkies. Een van de jonkies was op een gegeven moment verdwenen, opgegeten waarschijnlijk. Hij zag hoe de meerkoetouders zich des te meer inzetten om de andere kleintjes te behouden, te voeren en te beschermen.
Hij kende ook een familie, waarvan de zoon een dodelijk ongeluk had gehad. De ouders hadden zoveel verdriet en last van schuldgevoelens, dat ze nergens anders meer mee bezig waren. Ze kwamen er niet overheen. Het leven stond stil. Daarbij vergaten ze hun andere kind. Tot overmaat van ramp pleegde die een jaar na het ongeluk zelfmoord, ze voelde zich schuldig dat zij nog leefde en haar broer niet meer... Een treurig voorbeeld, maar tegelijkertijd wel heel duidelijk: Je lost niks op door vast te houden aan je verdriet, pijn en schuldgevoelens. Het mag er zijn, maar in het lijden ligt de verlossing niet. Terwijl schoonheid, verbinding en wijsheid wel verlossing kunnen brengen en hogere inzichten bieden.

Je kunt lijden, verdriet, pijn en woede alleen ontstijgen door te reiken naar het licht, door je te laten voeden met die kracht en energie, de verbinding daarmee hebben we allen in ons. Het is slechts een kwestie van bereidheid. De deur open zetten om het Goddelijke toe te laten stromen. In jezelf ligt de verlossing. Meer dan dit inzicht en de bereidheid tot verbinding met het het Goddelijke (de stroom) heb je niet nodig.
.

Braco

Nieuwsgierig als ik ben, stapte ik om 6 uur 's morgens in de bus naar Stuttgart om het fenomeen Braco met eigen ogen te gaan aanschouwen. De bus zat vol met leden van de vriendenkring van die andere 'wondergenezer' Bruno Gröning (1906-1959), mensen die hopen op een wonderbaarlijke genezing en nieuwsgierigen zoals ik, die het wel eens mee wilden maken.

 

Met zo'n 200 mensen sta je daar dan uiteindelijk in een zaal. Na een inleiding van iemand anders, komt Braco zelf tevoorschijn en gaat op een tafeltje staan. Hij zegt geen woord, maar kijkt. Zijn blik glijdt over de zaal, van voor naar achter, van links naar rechts. Iedereen krijgt het warm, iedereen heeft het idee dat hij speciaal naar hem of haar kijkt, iedereen voelt de energie stromen en opgenomen worden in z'n lichaam. Ja, het is een zeer bijzonder fenomeen. Dat er zoveel krachtige, stralende, allesomvattende, bijna scherpe energie uit een paar ogen kan komen. Dat heb ik ook nog nooit meegemaakt. Het doorboort je, werkelijk. Zelf voelde ik opeens een 'tsjak', alsof ik ergens van werd losgemaakt. Waarvan kan ik niet precies zeggen. Dat zal ik wel merken. Achteraf doet het me het meest denken aan dat lichtgevende zwaard van aardsengel Michael. Een inmense vrede en zachte kracht maakte zich na afloop van mij meester. Niet iets dat ik niet ken, maar wel iets dat de meest prettige staat van zijn is en wat mij betreft zo mag blijven. Dat had vrijwel iedereen, die ervaring van grote innerlijke vrede. Die neem je mee en kan je steeds weer oproepen in jezelf. Het verbaast me niks dat dat genezing bewerkstelligt.
Ik sprak een leuke, jonge Duitse vrouw in een rolstoel, die vertelde dat ze alweer een beetje kon lopen. Enige tijd geleden had ze een ongeluk gehad en was ten einde raad dat haar benen niet meer werkten. Ze vertelde heel blij te zijn met de vooruitgang die ze geboekt heeft sinds ze een paar keer bij Braco is geweest, maar de vreugde, die ze sindsdien door zich heen voelde stromen was nog belangrijker. Daardoor kon zij zich verzoenen met de situatie en voelde ze zich 'gewoon' gelukkig en blij.
In de bus was een vrouw die afwisselend Jezus en Maria had waargenomen terwijl ze naar Braco keek. Daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Hoewel Braco nadrukkelijk los van elke religie opereert. Iedereen is gelijk, iedereen is welkom. Hij ziet zichzelf niet als 'heiler', geeft geen lezingen, doet geen behandelingen en stelt geen diagnoses, wordt vantevoren nadrukkelijk vermeld. Het is niet de bedoeling dat je doktersbehandelingen afbreekt en hem als vervangende genezer ziet. Wel zijn er al talloze berichten dat zelfs artsen sprakeloos staan van de wonderbaarlijke genezingen, die ze constateren. Voor wie zich afvraagt wat het kost: 5 euro entree. Daar wordt de huur van de lokatie mee betaald. Braco en zijn medewerkers verdienen niets. De vele bloemen, die mensen meenemen worden weer uitgedeeld aan de bezoekers, die de zaal verlaten.
Om 2 uur 's nachts arriveert de bus pas weer in de buurt van Utrecht. Poeh, wat een reis om 5 minuten de blik van Braco te ervaren... Vooral als je bedenkt dat deze energie geen grenzen en geen afstand kent. Je kunt ook vijf minuten naar zijn foto kijken en je ervoor openstellen. Ook dat werkt.
.

Scheppen

Alles waar je tegen vecht, groeit.

Het is de kunst om iets wat je niet bevalt te accepteren, te zien, maar zo wijs te zijn er niet het gevecht mee aan te gaan. Daarmee ontkracht je het en krijgt het minder macht. Of het nu innerlijke onvrede is (een bepaalde frustratie...) of iets wat je niet bevalt aan de buitenwereld (oorlog, milieuvervuiling, uitbuiting). 

Accepteren is het waarnemen zonder oordeel. Het is zoals het is. Dat wil niet zeggen dat je vervolgens machteloos bent, integendeel. Steek je energie in het alternatief. Weet dat het alternatief er altijd is. "Natuurlijk is Amma ook tegen kinderarbeid, daarom zet zij schooltjes op voor de kinderen," kreeg ik eens te horen vanuit India. Zoals Moeder Theresa zei: "Ik loop niet mee in een demonstratie tegen de oorlog. Maar wel in een demonstratie voor de vrede."

Je kunt ervan uitgaan dat de positieve, opbouwende kracht altijd sterker is dan de negatieve, afbrekende kracht. Vooral als we de krachten bundelen om het meest wenselijke alternatief te scheppen!

Trust creates Peace.

Wij zijn scheppende kracht. Wij creëren. In die zin zijn wij Goddelijk. We zijn instrumenten voor de goddelijke energie. Het gaat niet om ons als persoon, maar om de energie die door ons heen stroomt. Het gaat erom dat we die energie door ons heen kunnen laten stromen, dat we onszelf als een zuiver kanaal daarvoor willen openstellen. Dat is een keus, die we kunnen maken. Het Goddelijke is puur liefde, de scheppende kracht is liefde. Niet de gehechtheid, het attachement, de persoonlijke behoeften en verlangens, maar de echte liefde, die vrij is en stroomt. We creëren altijd, of we dat nu weten of niet. Ons daarvan bewust zijn is belangrijk, omdat we ook het omgekeerde kunnen creëren. Zonder liefde en aandacht vernietigen we, creëren we een doodlopend pad. We kunnen de keuze maken, dat is bewust zijn. Waar richt je je aandacht op? Welke obstakels blokkeren de stroom? Kijk om je heen en je kunt het zien. Maar vecht niet, zie het en weet het. Geef het liefde en aandacht, transformeer. De weg is vrij om de omslag te maken, om de universele liefde door je heen te laten stromen. Meer hoef je eigenlijk niet te doen. Je kunt erop vertrouwen dat alles zich vanzelf oplost als je je kanaal open zet. Het vervult je met vrede en innerlijke rust en vandaaruit schep je vol vreugde een mooiere wereld. 

.

Braco

Over wonderen gesproken... Braco, ooit van gehoord? Deze man uit Kroatië, Zagreb, zegt vrijwel niets, noemt zichzelf ook geen healer of guru, doet niets bijzonders, maar mensen genezen op wonderbaarlijke wijze als ze in zijn nabijheid zijn. Wouw!



Dit lees ik over hem: Viele erklären sich seine Ausstrahlung aus einem besonders weit entwickelten Bewusstsein, welches er trotz seines relativ jungen Alters erreicht habe und vermuten, dass er den Menschen eine so umfassende Harmonie und solch einen Frieden vermittle, dass dadurch tiefe innere Veränderungen angestossen werden können.
Braco beruft sich ausdrücklich nicht auf eine Religion oder eine bestimmte Lehre und er betont immer wieder, weder ein Heiler, noch ein Lehrer, ein Meister oder gar ein Guru zu sein. Um dies zu unterstreichen, gibt er keine Interviews und verbreitet keine Philosophie oder Weltanschauung.
.

Hoger Level

Groot nieuws! We zijn opgetild naar een hoger level. De grote omschakeling heeft plaatsgevonden. Ik heb geen idee of iedereen dat merkt, maar voor iedereen geldt: Je kunt er zo instappen. Door van je hoofd naar je hart te gaan, door te gaan voelen in plaats van te gaan denken. Door te vertrouwen in plaats van je zorgen te maken.
Het heeft de afgelopen tijd - de vorige maand vooral - voor flinke strubbelingen gezorgd. Intern en extern. Er moest afgerekend worden met oude denkbeelden, oude structuren. Maar de omslag is er dus. Wat valt er meer over te zeggen? Het zal blijken. Dat wat niet past in 'de nieuwe wereld', de hogere frequentie, de nondualiteit, de eenheid, gezamenlijke belangen, vrede, saamhorigheid, dat zal verdwijnen.
We gaan vanzelf mee in het hogere bewustzijn en merken hoe sterk de kracht van gedachten en intenties werkt. Op het moment dat je bereid bent mee te gaan in de stroom, gaat het vanzelf. Denk niet dat er iets moet, bewustzijn is genoeg. Oordelen is niet nodig, alles gaat zoals het gaat en alles heeft een functie. Alles verloopt volgens plan, hoewel wij dat plan niet kennen.
.