Kadootjes

Het kadootjesseizoen is weer aangebroken. Vorig jaar - en misschien ook dat jaar ervoor al - ging er een oproep rond op het feestboek om vooral kadootjes te kopen bij kleine ondernemers. Daar wil ik nog wel een schepje bovenop doen. Want we willen graag die andere mooiere wereld, nietwaar? De contouren van de nieuwe wereld zijn al zichtbaar, ze schemert al door. Een wereld waarin we bewuster keuzes maken en met meer aandacht en liefde voor dier en natuur, elkaar en onszelf, gezondheid en welzijn leven. Alles wat je doet - of laat - draagt daaraan bij.

We zijn geneigd om 'ze' de schuld te geven, de verantwoordelijkheid buiten onszelf te leggen. Maar wie is 'ze'? Dat zijn wij ook. Ik herinner me hoe verbaasd ik was toen ik lesgaf op een school voor journalistiek en als 'ze' werd aangesproken door bepaalde studenten. Ineens hoorde ik bij het machtsblok der docenten en werd ik gezien als medebepaler van het beleid en al het oneerlijks dat daarbij hoorde. Interessant om mee te maken, want gevoelsmatig stond ik dichter bij de studenten dan bij 'het systeem', waar ik in de ogen van een enkeling opeens een vertegenwoordiger van was geworden. Zo kan je dus zomaar die 'ze' worden! De student in kwestie bekeek de wereld vanuit een vechthouding, alles moet aangekaart en ter discussie gesteld worden. Macht was nooit te vertrouwen...

Als je zo'n situatie gaat ontleden, kun je zien dat zij een vijand creëert en juist macht geeft. Het is haar gevoel. Niet gebaseerd op het feit dat ik ook die macht had. Zij kon niet zien dat ik ook last had van het systeem en het beleid en namens studenten sprak in vergaderingen. Zo gaat dat dus, dat 'macht' bij voorbaat wordt gewantrouwd. Dat 'we' onszelf als slachtoffer beschouwen. En dat 'we' onze eigen kracht en mogelijkheden dus niet zien. Ik heb het ook gedaan hoor, toen ik zelf op de school voor journalistiek zat, protest gevoerd en dingen aangekaart. Dat geeft in elk geval een gevoel van macht. Ze vroegen mij toen in een commissie te komen zitten, wat ik niet gedaan heb. Destijds zag ik zelf ook echt niet dat het allemaal mensen waren, die het zelf ook niet altijd wisten en misschien wel tegen dezelfde zaken aanliepen. Dat kan je niet zien als je ergens 'tegen' bent. En je ziet al helemaal niet hoe je daarmee zelf een tegenstander creëert, die je veel groter maakt dan-ie is.

Laten we het simpel houden en teruggaan naar onze kadootjes. Ben je blij met een leuke zaak om de hoek? Koop dan daar je kadootjes. Wil je iemand een boek geven? Koop dan eens een ander boek dan de tien bestsellers. Sigarenboer Jan zet wel eens zomaar een ander boek in de top tien en dan verkoopt dat. Zo makkelijk laten we ons misleiden. Van de week schreef ik over het nieuwe boek van Paulo Coelho, geen negatieve recensie over te vinden op internet trouwens, maar ik vond het geen goed boek. Het verkoopt vanzelf, omdat hij het is en iedereen het toch wil lezen. Ik dus ook. Het zal wereldwijd de bestseller zijn van het jaar, maar dat is niet gebaseerd op kwaliteit. Mijn blog hierover is trouwens zomaar verdwenen, ik kan me niet voorstellen dat enige 'macht' zo groot is dat dat zomaar kan, maar we zullen zien of deze stand houdt. Ik zag het zelf meer in de lijn van 'correctie' - richt de aandacht op het positieve, dat wat je wel wilt en goed vindt, in plaats van iets af te kraken. Soms gaat die correctie vanzelf. Raar maar waar.

Dus: Laten we kadootjes geven die met liefde zijn gemaakt, ingepakt, die de wereld mooier maken. Waar liefde inzit. Als alles energie is, kun je je voorstellen dat het niet goed voor je is om kleding te dragen, die gemaakt is door mensen, die in erbarmelijke omstandigheden het hoofd boven water moeten zien te houden. Wil je daar iets aan doen, kies dan kleding waarvan je zeker weet dat het met respect voor ieders welzijn is geproduceerd. Dat is niet altijd mogelijk, dat weet ik, maar je geeft wel een boodschap: Ik wil eerlijke produkten. Wij bepalen de tendens. Wij maken zelf de keuzes. De vervuilers en de uitbuiters kunnen alleen blijven bestaan als wij dat accepteren en hun produkten blijven kopen. Zo simpel is het. Wat hebben we nou eigenlijk nodig? In elk geval niet die bergen afval en die vervuiling, we hebben een schone wereld nodig met gelukkige mensen, die trots zijn op wat ze doen. Laat onze vreugde ook hun vreugde zijn en andersom. En vergeet niet dat mensen niet zozeer blij worden van een kadootje dat je ze geeft of hoe duur het is, maar wel van de aandacht die er aan besteed is en de liefde waarmee je het geeft. Iedereen heeft aandacht en liefde nodig. Dat is het mooiste dat je kunt geven.

Opruimen...

De vernieuwers staan op. Je ziet ze overal. Dat meisje bijvoorbeeld dat bij de herdenking van de vliegtuigslachtoffers sprak, geeft 'heel Nederland' even een eenvoudige en krachtige boodschap mee: 'Als het vanuit je hart komt, gaat het vanzelf. Dan is het goed.' Dan die Robbert Dijkgraaf, die vertelt over de oneindigheid. In een live-uitzending. Niet zenuwachtig. Op zo'n eenvoudige manier heeft nog nooit iemand het moeilijkste van het moeilijkste inzichtelijk gemaakt. Ik zie geen personen, geen ego's, ik zie 'spirit' spreken en handelen door deze mensen. Dat is hun kracht. Ze zijn simpelweg goede kanalen, voor wat door hun heen verteld wil worden aan de wereld. Dat is de kracht en daardoor komt de boodschap over.

We hebben allemaal die mogelijkheid. Voor de een gaat het misschien wat makkelijker als voor de ander. Nieuwetijdskinderen zijn ermee geboren. Veel oudere nieuwetijdskinderen zijn gefrustreerd geraakt. Ze moesten mee in het systeem en het was moeilijk iets in beweging te krijgen. Toch hebben ze dat wel gedaan, al voelt het niet altijd zo. En de frustratie die er is, is helaas een blokkade. Het wordt vechten tegen het systeem. Wat niet bevorderlijk is voor de doorstroom. Je zou je er in wezen niets van aan moeten trekken, het niet persoonlijk moeten nemen, schudt het van je af, zoals eenden de waterdruppels afschudden en ga door! Nu is de tijd. De tijd voor verandering!

Een beetje meebewegen is nodig. Aansluiting zien te vinden. Ingangen zoeken. Speels en achteloos zo hier en daar wat in beweging zetten. Natuurlijk stuit je op weerstand. Dat is logisch, want alles wat meer vast zit dan jij, weigert nog in beweging te komen. Ego's zijn zich aan het verdedigen. Als mensen het niet meer weten en niet durven te vertrouwen op hun innerlijke kracht, de stroom, de spirit, dan houden ze zich vast aan wat ze weten. Aan regeltjes en structuren. Ze hebben nog niet door dat dat niet werkt, maar natuurlijk lopen ze er zelf ook in vast. Dat kan paniek veroorzaken. Geen controle hebben, dat is doodeng! Voor hen kunnen we juist voorbeelden zijn. Licht brengen. Gerust stellen.

Wat je kunt doen is bij jezelf blijven, rustig blijven, niet gaan vechten. Vertrouwen op de innerlijke kracht en steun die er is. Er wordt aan gewerkt. Er wordt met jou, door jou, voor jou meegewerkt. Ten behoeve van een hoger doel, een doel dat goed is voor iedereen. We worden daarin gesteund en er is samenwerking met ons. Die 'samenwerking' kan je opmerken, vragen, bedanken en inzetten. Op elk moment in elke situatie.
Hou het doel voor ogen. Laat je niet meesleuren in de valkuil. Maak je vrij. Voel je vrij. Laat je niet bang maken. Laat de angst van anderen geen invloed hebben op jou. Het onmogelijke is mogelijk, dus waarom zou je? Vertrouwen is kracht. Als je dat uitstraalt, sus je de paniek van anderen. Vertrouwen en rust is de nieuwe stabiliteit.

Je hebt tijd nodig voor jezelf. Want steeds als er iets gebeurt wat je raakt, is het nodig dat te erkennen, te voelen en te healen. Je brengt de opgewaaide stofdeeltjes weer naar het licht, het ruimt op. Het verbetert je zicht. Als jij dat opgeruimd hebt, kun je zien dat er geen gevaar is. Weerstand misschien, vast en zeker, maar dat hoeft jou niet te raken. Pas als je weerstand terugbiedt, wordt het lastig. In wezen zijn er geen tegenstanders. Alleen als je dat zo voelt. En dat is vanuit oude angst, pijn en frustratie.

Dat waar je je het meest aan ergert, waar je het meeste last van hebt, vertelt je iets. De sleutel ligt daar. Iets wat je niet wilt zien. Een angst. Machteloosheid. In wezen een deel van jezelf wat je niet wilt zien, nog niet heel is. In jouw ogen dan, want het is wel heel. Bepaalde situaties kunnen dat aanraken. Dat deel waarin je nog niet overeind staat. Dat deel wat je als kind de mond gesnoerd is, bijvoorbeeld. Een deel wat verteld is dat-ie het niet goed genoeg doet, moet doen wat er gezegd wordt, geen inspraak heeft, .... zoiets. In verschillende situaties kan je steeds hetzelfde gevoel tegenkomen. Is het niet? Niet gehoord, gezien, begrepen worden. De kop in gedrukt?

Als je je eigen deel aan het healen ben, ga je zien dat de 'tegenstanders' helemaal niet zo sterk zijn, maar bang. Ze kunnen een deel op jou projecteren, je kunt een gevoel van frustratie overnemen zelfs. Wat helpt is om niet in die strijd te gaan, maar het in jezelf op te lossen. Je doel voor ogen houden, want dat wat zich kan manifesteren komt niet 'uit de wereld', maar uit je verbeeldingskracht. Vanuit de bron. Je kunt de obstakels laten voor wat ze zijn. Blijf gericht op het doel. Stel het je voor en focus op de uitkomsten. Laat je niet misleiden onderweg....

We hebben onzichtbare invloed, op alles. Daar hoef je niet voor te vechten. Het gaat vanzelf. Zodra je het gevecht opgeeft, wat wil zeggen dat je niet meer vanuit het ego handelt dat iets te verdedigen heeft... Zoals licht altijd invloed heeft op donker, daar hoef je niks voor te doen. Dat is niet van jou (ego), het stroomt door je heen en hoe meer je dat laat stromen, de weg ervoor vrij maakt, hoe eenvoudiger het voor je zal zijn.

Wensen

If you could snap your fingers and change one thing in your life, 

what would it be?

Leuke vraag hè? Van Doreen Virtue, via twitter. Ik had 'm even bewaard, want hij is wel een blogje waard. Meer dan een blogje zelfs. Een boek! Een boek? Ja, stel je voor... Iemand die met haar vingers knipt en floep, het is veranderd! De eerste wens die zij doet is dat ze deze kunst blijft beheersen, ze verandert alles wat ze maar wil. Ze krijgt het druk natuurlijk, iedereen staat op de stoep. Kun je voor mij even dit veranderen en voor mij even dat? Dat kan. Maar ze moet wel na gaan denken, want de wens van de een kan weer gevolgen hebben voor de ander. Wie is daar dan verantwoordelijk voor? Zij? Kan ze die verantwoordelijkheid wel nemen? Er komen vrouwen langs die willen dat hun man verandert. Ze heeft even bedenktijd nodig. Ze knipt in haar vingers en wenst ultieme wijsheid en ondersteuning van de spirits, die meer kunnen overzien.
Dan mag de eerste vrouw met een 'verander-mijn-man-wens' binnenkomen. 'Wat wil je echt?' vraagt ze. 'Wil je dat je man verandert of wil je dat de situatie verandert?' Euh..... 'Denk er goed over na!' zegt ze streng. 'Ik geloof namelijk niet dat je er gelukkig van wordt als je man als een hondje achter je aanloopt en alles doet wat jij zegt.' 'Nouhou...,' zegt de vrouw. Het lijkt haar wel wat. 'Zou je dan gelukkig zijn?' 'Misschien wel,' antwoordt de vrouw. 'Waarom wens je dan niet gewoon dat je gelukkig bent?' 'Omdat ik wil dat mijn man verandert.'
Onze tovenaarster staat voor een dilemma. Ze wil geen andere mensen veranderen omdat dat een ander beter uitkomt. Dat is vast niet de bedoeling van haar gave. 'Wil je dat je man gelukkig is?' Oei, lastige vraag. Alleen als zij daar ook plezier van heeft. Niet als hij dan de hort op gaat en wie weet wel een ander tegenkomt... 'Dus je wil dat hij verandert en alleen gelukkig is met jou? En ook nog doet wat jij zegt?' Daar kwam het wel op neer. 'Weet je wat? Slaap er nog een nachtje over en kom morgen maar terug.' Hetzelfde zei ze tegen de andere vrouwen die wachtten. 'Denk er eerst nog eens goed over na wat je echt wilt!'
Daarna trok ze zich terug in haar tovernaarsruimte en wenste - floep - de beste oplossing voor iedereen. Geen van de vrouwen kwam de volgende dag nog terug. Hoe kon dat? Hun wens was verdwenen! Ze hoefden hun mannen niet meer te veranderen, ze waren gewoon gelukkig. Omdat ze geen wens meer hadden! En wat denk je? Hun mannen ook!

Waardering

Wat waardeer je in anderen, in de mensen om je heen? Het is goed om daarop te letten, om het te benoemen en er een gewoonte van te maken je daarop te focussen. Het komt zowel je eigen humeur als al je relaties ten goede. En het grappige is: je gaat ook jezelf meer waarderen, let maar eens op.
Want als je er eens een lijstje van maakt (why not?) kom je precies dat tegen wat je waardeert van jezelf! Jaja... en daarmee voed je dus niet alleen het positieve, prettige van anderen, maar ook dat van jezelf. En, helemaal mooi: Je trekt er meer van aan door je aandacht daar op te richten.

Het ligt voor de hand, maar doen we het ook? Zijn we niet automatisch geneigd ons te focussen op wat ons ergert en wat we lastig vinden? Houdt dat ons niet het meest bezig - als we niet opletten? Ja, het is een automatisme om de aandacht op problemen en moeilijkheden te richten. En het vraagt bewuste actie om daar een omslag in te maken. Het is precies het verschil tussen onbewust en bewust leven. Onbewuste mensen creëren onbewust meer van wat ze juist niet willen. Het vraagt bewuste stappen om andere keuzes te maken. Inzicht, oefening en discipline.

Het verschil tussen 'bewust' en 'onbewust' is natuurlijk niet zo zwart-wit als ik het hier omschrijf. Het is een proces, soms ben je je van het een wel bewust, maar van het ander (nog) niet. En zelfs hele bewuste mensen hebben soms niet door dat ze onbewust nog een heleboel aan het oordelen zijn over anderen of gevoelig zijn voor de oordelen van anderen. We zijn allemaal geneigd om elkaar te vertellen wat er niet goed is, hoe het moet en beter kan. Terwijl we ook kunnen benoemen wat er wel goed is, goed gaat en hoe fijn dat is.

Het oordelen blijft hardheid, hoofdwerk, geen zachtheid vanuit het hart. En soms is dat heel lastig, want iedereen heeft aandacht en begrip nodig en de makkelijkste manier om dat te krijgen is door iets te hebben. Een probleem, een ziekte, een mankement... Veel problemen, ziekten en mankementen zouden als sneeuw voor de zon verdwijnen als er liefde en aandacht was. Niet zozeer voor dat probleem, maar voor wie iemand werkelijk is, de mooie kanten en de minder mooie kanten zelfs. Gewoon waardering. Vriendelijkheid. Wat zouden we daar veel mee oplossen.

Dus, bewuste mensen, laten we daar op focussen. Negeer de onhebbelijkheden van elkaar en zie het mooiste en het beste in een ander. Zet die kritische mind eens uit, leef vanuit je hart en zie ook vooral hoe geweldig je zelf bent! Mocht je dat soms even vergeten zijn, maak dan dat lijstje met wat je waardeert in de mensen om je heen. Dat ben jij ook allemaal! Anders zou je het niet kunnen waarnemen en herkennen!
 

Vernieuwing

Stel, er staat iemand op met een briljant plan voor vernieuwing en verbetering, echt briljant, het zou van alles oplossen. Al was het het beste plan van de wereld, er zou weerstand zijn. Journalisten op redacties zouden ook meteen gaan zoeken naar mensen en organisaties die het er niet mee eens zijn en die laten vertellen waarom. Waarom het niet kan en niet zou mogen gebeuren. Verandering stuit altijd op weerstand. Mensen reageren vaak vanuit angst, ze verdedigen hun eigen belang. Kennelijk zit het in onze natuur om bang te zijn voor verandering, omdat we bang te zijn om kwijt raken wat we hebben, wat we kennen. Natuurlijk zijn er ook nensen die veranderingen toejuichen en ervoor openstaan. En gelukkig zijn er ook mensen met innovatieve ideeën en laat de vernieuwing zich niet echt tegenhouden. In feite wordt een vernieuwing al geboren met de lancering van een plan. Het gaat die kant op bewegen. Alles beweegt en alles verandert. En protest hoort daarbij.

Precies hetzelfde gebeurt als er in onszelf een vernieuwend idee opkomt, een plan voor verandering. Mitsen en maren komen voorbij en protesteren tegen de uitvoering ervan. Ook onze omgeving kan bezwaren opwerpen of we denken dat ze zullen gaan doen. En zo worden waarschijnlijk veel spontane initiatieven al in de kiem gesmoord. We geven ze niet eens een kans.

Enige selectie is niet zo'n ramp natuurlijk, want je kunt niet alles tegelijk. Als ik al mijn ideeën uit zou moeten voeren... had ik nog een paar levens nodig. Sommigen blijven nog even in de broedkast liggen en op een goed moment zijn ze ineens uitvoerbaar, te combineren met iets anders of genoeg gegroeid om geboren te worden. Sommige dingen blijven liggen en verdwijnen misschien in de loop van de tijd. Niet relevant meer. Dat kan ook.

Toch zit er een lijn in, bepaalde ideeën en onderwerpen blijven terugkeren. Er is een groter 'plan' denk ik, maar we hebben alle vrijheid om onze weg daarin te vinden. Vernieuwing kan niet uitblijven, het is in volle gang. We zijn allemaal radertjes in die grote beweging, het is daarom goed om aansluiting te zoeken bij elkaar. Sommige delen komen langzaam in beweging, anderen vliegen alvast vooruit. Je kunt ervoor kiezen om mee te bewegen. Of je te verzetten. Je kunt ervoor kiezen je innerlijke stroom, je intuïtie, je creativiteit, je enthousiasme vrij te laten stromen en iets in beweging te zetten. Ook al weet je nog niet waar dat heengaat. Of je gaat op de rem staan en beperkt jezelf, je houdt vast aan wat veilig is en wat je al kent. Je kunt kiezen.

De nieuwe wereld is er al, de vraag is of wij meedoen. Durven we 'm in te stappen? Het is een briljant plan, dat tot wasdom wil komen door ons heen.

Het paradijs

Amma does not say that you should believe in Her or in a God who dwells up above in the sky. Have faith in yourself, in your own Self. You think that only that which can be seen and understood is you, that is, the body, mind and intellect; but you are something more than that. To know or to study yourself is not merely to have knowledge of your gross body and other things associated with it. That which gives you power, vigor, strength and the effulgence of life is something different. Modern science calls it energy and our Ancient Sages called it the Self, or God. You cannot deny “Shakti.” In reality, it is there that your real existence lies. That is the real “you.”

Mooi omschreven. Shakti, levensenergie. Kracht, vreugde. Onbeperkt, je 'infinite Self', waarop je kunt vertrouwen. Je kunt het 'God' noemen, maar het is onbenoembaar. Het laat zich niet vangen of uitleggen, laat staan bewijzen of toeëigenen. Toelaten, dat wel. Je vindt 'het' als je niet langer zoekt. Het is de stilte achter de stilte, de bron van waaruit alles ontspruit.

'De materie is weerbarstig,' zoiets zei Miek Pot, die ik van de week interviewde over de Stilte. Zij heeft 12 jaar in stilte geleefd, in een klooster. Zo had ik het nog niet bekeken, maar inderdaad, de resultaten van onze gezamenlijke creaties komen we in de materiële wereld tegen. Het zijn de eindprodukten van zaadjes die ooit ontstaan zijn als idee in de niet-materiële wereld. Zaadjes die in alle vrijheid kunnen ontstaan en vormgegeven kunnen worden. Of niet, je kunt ze ook verwaarlozen en dan komen ze (nog) niet tot bloei. Ze hebben tijd nodig om zich te ontwikkelen en onderweg kan je er vorm aan geven. En soms stuiten ze op de weerbarstigheid van wat er al is. Dan moet je geduld hebben en het proces de tijd geven, z'n gang laten gaan. Het heeft vruchtbare grond nodig om te wortelen en te groeien en tot bloei te komen. Dat kan je niet forceren.

De 'Infinite Power' is heel intelligent, intelligenter dan wij. Die geeft ons duidelijke aanwijzingen en werkt met ons samen. Als je dat verkeerd begrijpt, kan je wel eens het gevoel krijgen dat je tegengewerkt wordt. Dat is niet zo. Het zal op elkaar moeten aansluiten. Er is geen 'oordeel' in, alsof het een goed is en het ander niet, maar soms sluiten dingen gewoon niet op elkaar aan. Of mensen. Dan matcht het niet. Natuurlijk kan dat wel gaan bewegen en op den duur misschien wel matchen, maar niet alles en iedereen gaat in het zelfde tempo dezelfde kant op. Acceptatie is dan nodig, geen afkeuring, maar begrip en geduld. En wat er wel aansluit, vindt elkaar makkelijk en moeiteloos. Dat gaat als vanzelf. Als iets niet makkelijk gaat en niet lukt, betekent dat dat er iets beters wacht op je.

Met de programma's die ik nu aan het maken ben, zie ik het vol verwondering gebeuren. De een die ik benader zegt meteen 'ja, leuk' en we gaan aan de gang. Het klopt, het loopt en het is goed. 'Wouw, wie is die regisseur? Thank you!' denk ik dan. Een ander begint moeilijk te doen en obstakels op te werpen.... dan weet ik het al. Laat maar. Vooral niet druk over maken! Dat is een groot verschil met vroeger. Of met het Calvinistische, zoals dat in onze cultuur en natuur is geslopen. Dat je veel moeite moet doen en moet zwoegen... Ja man, het staat zo in de bijbel: Adam moest zwoegen in het zweet des aanschijns... wie heeft dat verzonnen? Een slavendrijver? En de mensen geloofden dat ook nog. Al tweeduizend jaar zijn ze aan het zwoegen. Uit het paradijs verdreven, het leven was lijden, de zogenaamde straf van God. En als je dan maar genoeg zwoegde, had je kans op vergeving van je schuld en je zonden. Maar helaas, God had geen luide stem - zoals die predikers - om de mens op een ander spoor te zetten. Hij kon alleen fluisteren in het hart van de mensen. Als ze heel stil waren, konden ze het horen. En in hun diepste nood was hij er ook. Het liep allemaal wellicht een beetje anders dan gepland, maar dat is nooit verandert: Als de mens terugkwam bij zichzelf, ontdekte hij God. Die er altijd al was. Beschikbaar en bereid, klaar om je te helpen en je het paradijs te laten zien. Ja, ook op aarde. Het is aan ons om onze ogen daarvoor te openen. En het toe te staan.

Tot het vanzelf gaat!

Meer dan 30 dagen geleden hadden we het over mantra's. Het vraagt discipline, net als alle goede gewoontes en veranderingen die je beoogt. Keuzes maken, verantwoordelijkheid nemen en afspraken maken met jezelf. Ik hou van vrijheid, maar als ik geen duidelijke koers bepaal, dwaal ik af en zal me dat juist m'n vrijheid kosten. Je kunt beter zelf de beslissingen nemen dan dat het - door allerlei omstandigheden - voor jou wordt bepaald, nietwaar?

Het vraagt discipline om gericht te blijven op het doel. Het vraagt discipline om goed bij jezelf te blijven. Dan kun je handelen vanuit je kracht. Het vraagt discipline om bepaalde zaken naast je neer te leggen, om keuzes te maken in waar je aandacht aan geeft en waaraan niet. Het vraagt vooral discipline om je gedachten te 'besturen', te kiezen. Als je dat niet doet, niet hebt geleerd of niet weet dat dat kan, gaan ze jou besturen. Alle kanten op en maar al te gemakkelijk het doolhof in waar angst op de loer ligt. Soms moet je flexibel een omweggetje bewandelen om tot je doel te komen, niks mis mee als je het doel maar niet uit het oog verliest. Zolang je maar zelf je koers bepaalt.

Wat is het doel? Je eigen pad bewandelen? Zelfexpressie? Bevrijding? Ja, dat allemaal denk ik. Door je eigen pad te bewandelen op je eigen manier, bevrijd je je ware zelf uit het keurslijf en de beperkingen en door jezelf te zijn heb je betekenis. We willen allemaal betekenis hebben en dat mag - ik bedoel, dat is geen ego ofzo -, het is een behoefte van binnenuit. Expressie, scheppen, iets neerzetten. Vanuit ons ware zelf aanwezig zijn betekent automatisch dat we ook betekenis hebben. We kunnen niet niks bewerkstelligen, want zelfs al doen we geen moeite, toch verspreiden we iets.

We kunnen chaos verspreiden, angst, geweld of woede, maar ook iets anders: Geduld, liefde, vrede, vreugde, rust, vertrouwen of warmte. Het is een keuze en het vraagt discipline. Het is een pad, want handelen vanuit kracht en vertrouwen vraagt je wel eerst alle rommel op te ruimen. Is dat niet mooi, dat je door meer jezelf te zijn minder angst en stress en frustraties kent? Jezelf zijn is goed voor iedereen om je heen, want je gooit jouw rotzooi niet langer op het bordje van een ander. Je ruimt het zelf op. Door jezelf te zijn ben je liefdevoller. In de eerste plaats voor jezelf en automatisch ook voor je omgeving. Maar het blijft keuzes maken. Want je hoeft niet de rommel van anderen toe te laten op jouw terrein, laat staan dat je het voor anderen allemaal op moet ruimen. Je kunt een voorbeeld zijn en handreikingen bieden, maar je hoeft niet de verantwoordelijkheid over te nemen.

Voelen. Wat wil ik wel en wat niet? Welke kant ga ik op? Wat is mijn doel? Als je je doel goed voor ogen houdt, stuur je daar vanzelf heen. Discipline heb je nodig om je niet te laten afleiden onderweg - door anderen of door je eigen gedachten, angsten en twijfels. Tot het vanzelf gaat. Vandaar de mantra's en vandaar die dertig dagen. Tot het vanzelf gaat!

Dankbaarheid

Via een bepaalde feestboekgroep heb ik meegedaan aan een dankbaarheidsoefening van 30 dagen. Het werkt, kan ik je zeggen. De mensen in de groep kende ik niet - dat is wel handig. Je leert ze natuurlijk wel een beetje kennen doordat iedereen dagelijks z'n dankbaarheden opschrijft, maar dat herinnert je vooral aan je eigen dankbaarheid. Wat mij betreft, ik hield het een beetje oppervlakkig en algemeen, maar wist ondertussen zelf wel waar het over ging. Het stimuleert de discipline en verlegt daadwerkelijk je focus. Er is altijd wel iets om dankbaar voor te zijn, in elke situatie en daar ga je meer op letten. Waar ik het meest aan heb gehad is het doorgaan op momenten dat je normaal gesproken even de dankbaarheid vergeet. Het zet je meteen weer op het goede spoor. En wat me ook opviel is dat ik vooral dankbaar was voor wat me normaal gesproken misschien niet opgevallen zou zijn: Dat ik in allerlei uitdagende omstandigheden goed bij mezelf kon blijven. Dat kwam steeds weer terug, waardoor ik het belang daarvan inzag en ook dat ik precies daarin grote stappen heb gezet de laatste tijd. Iets om heel dankbaar voor te zijn!

Het meest opmerkelijke en zeker een goeie reden om er vooral mee door te gaan - op m'n eigen manier - is het moment waarop ik 's avonds laat spontaan schreef nu alvast dankbaar te zijn voor de heerlijke volgende dag. En het werd een heerlijke dag. Vantevoren alvast dankbaar zijn heeft een enorme kracht, het gaat zichzelf uitvoeren! Dus mocht je je ergens zorgen over maken, change your mind, wees alvast dankbaar voor het goede verloop, de oplossingen, de positiefste ontwikkeling die je je maar kunt voorstellen. Durf dankbaar te zijn! Dankbaarheid verandert je leven.

Kijk er doorheen

't Zijn van die subtiele verschillen, die nauwelijks opvallen, maar die zoveel uitmaken.

Vroeger (voor het gemak praat ik maar even over vroeger en nu, maar zo zwart-wit is dat niet, het is een geleidelijk proces) kon ik er wel eens tegen op zien ergens naartoe te 'moeten', bepaalde mensen te ontmoeten, omdat ik geen zin had in bepaalde vragen, meningen, discussies of negativiteit. Ik kan wel zeggen dat ik er te gevoelig voor was, ik kon er moe van worden of geïrriteerd door raken. En dan kost het weer tijd om bij jezelf terug te komen, je innerlijke rust en vrede weer te vinden. Zo ontstond er een weerstand in mij, voortkomend uit de 'angst' (een groot woord, maar wel de basis van zo'n reactie) verstoord of negatief beïnvloed te worden. Met die houding, waar ik me niet zo bewust van was, creëerde ik zelf zulke situaties. Dat kan ik nu zien. Negatieve verwachtingen maken zichzelf waar. Weerstand stuit op weerstand. Je krijgt het zoals je het hebben wil... nou ja, 'wil'... je nodigt het uit met je eigen onbewuste angst. Tot je het ziet.

En dus ga ik nu vrolijk naar elk feestje en partijtje? Nee. Dat niet. Ik hou van de rust in mijn leven. Ik maak duidelijke keuzes. Ik ga niet meer vanuit een gevoel dat het 'moet' - dat is namelijk precies wat in mij weerstand oplevert. Als ik ga, ga ik. Het is een keuze. Als ik er ben, ben ik er. Zonder weerstand of voorbehoud. Ik ben er gewoon helemaal, met al mijn aandacht voor wie ik ook tegenkom. En ik laat al mijn oordelen los.

Zo kon het gebeuren dat ik gisteren tijdens een etentje naast iemand zat, die haar rug meteen naar mij toe keerde. Ik nam het waar als een komische situatie. Ik had even de neiging hetzelfde te doen, maar bedacht me en ging recht zitten. Zo raakte ik met haar in gesprek. Ze mankeerde van alles en klaagde over van alles. Jaja... goeie testcase. Ik vroeg door - ja, ik ben en blijf een nieuwsgierige journalist - op zoek naar de oorzaak van haar verbittering. Daar kwam ik niet echt achter, ze ontkende dat haar scheiding van 2 jaar geleden haar nog parten speelde. Een harde houding ten aanzien van de ex, maar misschien vooral ten aanzien van zichzelf. "Ben je niet een beetje hard voor jezelf?" vroeg ik opeens. "Ja," zei ze meteen. Hardheid ten aanzien van de buitenwereld is ook hardheid naar jezelf. Ik heb verder niks meer gezegd. Ik kan en hoef het niet te doen voor een ander, maar ik heb geluisterd en een glimpje achter het scherm gezien. "Hou van jezelf!" dacht ik, dat wel. Misschien heeft het haar iets verzacht, wie zal het zeggen. Ik hoop het, maar het zou mijn ego zijn om dat te willen bereiken. Nee, het heeft ook iets in mij verzacht! Laat je niet afschrikken door die enorme muren die anderen hebben opgebouwd om zichzelf achter te verstoppen! Zie wie ze werkelijk zijn. Het is maar een houding. Kijk er doorheen!

En zo kwam ik thuis zonder ergens last van te hebben, moe of geërgerd te zijn. Als ik ergens dankbaar voor ben de laatste tijd, is het dat ik goed bij mezelf kan blijven, me niet - bij voorbaat al - laat verstoren. Ik hoef me niet mee te laten sleuren - je weet wel: "Laat je niet meetrekken in de storm van de ander, trek hen mee in jouw vrede." Wat het voor een effect heeft op een ander weet je niet en dat hoef je ook niet te weten. Belangrijker is het dat je zelf in je kracht blijft. Het heeft een ongekend effect op de wereld om je heen. Daarom is het goed om de uitdagingen wel aan te gaan en ons - vanuit ons hart - te verbinden met 'de wereld', met anderen. Ik zeg niet dat je daar je missie van moet gaan maken, maar weet het. Het Goddelijke werkt door ons heen - zo kan je het ook zien - als wij open en ontvankelijk blijven. Dan zijn we een kanaal voor het licht en kunnen we elke situatie verlichten. Waar onze aandacht naar uitgaat, stroomt ook het Goddelijke licht naartoe. Dat begint in onze eigen directe omgeving.

Voel je goed!

We willen van alles. Ga eens na wat je allemaal wilt. Waarom wil je iets?

......... (effe tijd.......) ........

En dan? Voel je je anders als je dat hebt bereikt?
Ja, je denkt dat je je dan beter voelt.
Als dat er is, hoe zou je je dan voelen?

...... (effe tijd.... stel het je voor. Minimaal 20 seconden!) .......

En dat is dus het grote geheim: Je kunt je nu ook al zo voelen!

Je denkt dat je je gelukkiger voelt als de zon schijnt. Ik noem maar eens een simpel voorbeeldje. Is dat zo? Waarom maak je dat gevoel afhankelijk van iets buiten jezelf?

Dat is de grote vraag! Dat doen we misschien ongemerkt. We hebben de neiging ons gevoel af te stemmen op de buitenwereld. Dingen, situaties, gebeurtenissen, contacten, allemaal buitenwereld. Dat hoeft niet. We kunnen ons ook nu al gelukkig voelen, of de zon nou schijnt of niet!

Als we dat principe door hebben, dan zijn we er. Laat je gevoel van vrede, rust, geluk, liefde, kracht, vreugde, vrijheid niet afhangen van externe factoren. Ongeacht welke situatie dan ook is dat gevoel in jezelf te vinden. Daar ligt het te wachten. Het is al beschikbaar. Je kunt het oproepen, je kunt het er laten zijn. En het mooie is, dan hoef je niks meer van buitenaf te 'krijgen', maar het is er dan wel. Want juist dan kan het naar je toekomen. Het sluit namelijk naadloos aan op je beleving en dus trek je dat aan.

Dus zodra je jezelf er op kunt betrappen dat je iets wilt of wenst omdat je denkt dat je je dan beter voelt, besef dan dat je je ook nu al goed kan voelen. Dat het daar niet van afhangt. Dat denken we alleen maar, tot we onze gedachten kunnen ontmantelen en ze in de gaten hebben. Ze zoeken steeds iets nieuws om ons bezig te houden met 'zoeken'. En zolang we zoeken is het er niet en ervaren we het als een gebrek. Zo creëren we het en zo houden we het 'gebrek' in stand.

Het wil niet zeggen dat we niks kunnen veranderen, we kunnen alles veranderen. Wat we maar willen. Door gewoon helemaal alles te accepteren zoals het is en er vrede mee te hebben. Door ons ongeacht alle omstandigheden gewoon goed te voelen en te weten dat het slechts onze eigen gedachten zijn die maken dat we ons niet goed voelen, als we ons niet goed voelen. Want wat we uiteindelijk willen is ons goed voelen. Dat kan. Daar zijn alle mogelijkheden voor aanwezig op elk moment. In alle omstandigheden. Zelfs de allermoeilijkste omstandigheden bieden die mogelijkheid. Omdat het van binnenuit komt. Omdat jij aan het stuur staat!

En zo vat Abraham dit effe kort en krachtig samen: 

Vernieuwing

Waarom is alles toch zo ingewikkeld? Dat vraag ik me bijna elke dag af. Waarom maakt iedereen het zo ingewikkeld? Het kan veel simpeler, daar ben ik van overtuigd. Het is allemaal veel simpeler. Misschien is het mensen eigen om het moeilijk te maken.

Het heeft te maken met het ego, met macht en met angst. En die drie gaan samen.

Als ik ga uitwijden over voorbeelden, krijg je een saai en oninteressant verhaal. Over accountantsverklaringen bijvoorbeeld. Nee, daar zit je niet op te wachten. Met alle geduld van de wereld pas ik me aan aan de vereisten van 'het systeem', maar ik zie ondertussen dat het niet werkt. We doen net alsof. Alsof we controle hebben, alsof het allemaal geregeld kan worden door het in mooie tabelletjes te zetten en grafiekjes te maken. Ik ben niet gek, dus ik maak netjes begrotingen volgens de vereisten en kan het ondertussen niet laten het zoveel mogelijk te versimpelen. Toch handig als iedereen het kan begrijpen en kan overzien?

Dus ik ben van de versimpeling. Fijn om te weten. Komt ook goed van pas. Als ik programma's maak of iets schrijf, is het toch handig als iedereen het begrijpt en dat we tot de kern komen? Als je ergens werkt, is het wel handig om het doel goed voor ogen te houden. Ik heb wel eens op een school gewerkt, waar ik door alle bomen van vergaderingen en in te vullen formulieren de studenten bijna niet meer zag. Op dat moment heb ik de keuze gemaakt er voor de studenten te zijn en bepaalde vergaderingen en formulieren lekker te laten voor wat ze waren. Sommige formulieren kon ik niet eens invullen, ik begreep er geen hout van. En dat ging over mijn vak, waar degenen die de formulieren gemaakt hadden nog nooit mee van doen gehad hadden. Je kon een student niet zomaar een 8 geven, nee, na vier kantjes invullen kwam er een gefundeerd cijfer uitrollen. Oja? Maak je een betere reportage als je vier weken heb zitten zwoegen aan de voorbereiding en grondig research hebt gedaan dan wanneer je een mooi verhaal tegenkomt op straat en het meteen gaat filmen? Vanuit jouw authenticiteit, spontaniteit, gedrevenheid en inzicht kan je je intuïtie volgen en juist de mooiste dingen maken zonder ze eerst dood te researchen. Natuurlijk moet je begrijpen waar het over gaat en de goeie vragen stellen, maar stel je betere vragen als je eerst bent verzopen in de wetenschappelijke onderbouwingen van een bepaald issue? Nee, de kracht zit 'm in de eenvoud. De kern, de essentie. Lef. Intuïtie. Je gevoel volgen. "Het" door je heen laten stromen. Dat wat door jou heen verteld wil worden.

En daar zijn we weer. Er is een stroom, een creatieve stroom, de levensenergie, de stroom die liefde, passie en creativiteit door ons heen stuwt en die stroom kunnen we afknijpen door te gaan twijfelen, te gaan regelen, te gaan onderbouwen en vooral alle 'risico' (te proberen) uit te sluiten. Angst... Angst om te vertrouwen op die stroom, die het allemaal zelf wel regelt. Waardoor zal er meer 'mis' gaan denk je? Waardoor zal er meer stagneren? Creativiteit heeft vrijheid nodig, geen inperkingen.

Alle systemen zijn beperkingen. Ik zeg niet dat het altijd verkeerd is, want het is ook handig dat we bijvoorbeeld een taal hebben, zodat we met elkaar kunnen communiceren. Maar regels zouden dienend moeten zijn, niet beperkend. Het systeem - welk systeem dan ook, politiek, financieel, noem maar op - zou niet dominant, maar ondergeschikt moeten zijn. We vergeten waar het werkelijk over gaat.

De natuur heeft ook een systeem en dat werkt prima. Als je respect hebt voor de natuurlijke gang van zaken, maak je jezelf ook ondergeschikt. Je laat het ontstaan, groeien en bloeien zoals het is. Niet teveel ingrijpen, geef het de ruimte...

Wat kunnen we doen als we zulke beperkingen voelen, het gevoel hebben dat het knelt op bepaalde punten? Ze 'ruim' ademen. Onszelf ruimte geven door dagelijks heel bewust de ruimte in onszelf weer te ervaren. Ons voor te stellen dat we bijvoorbeeld van binnenuit een ballonnetje opblazen met zuivere, krachtige, verlichtende energie en die ballon zo groot mogelijk laten worden. Ondertussen lost het alles op wat nog niet ruim en vrij is. Het verdwijnt.

Ga niet vechten met het systeem. Wees geduldig. Stel wel vragen als het nodig is. Blijf goed bij jezelf. De verandering komt van binnenuit, de verandering is gaande. Juist daarom loopt het op vele fronten spaak, het oude systeem werkt niet meer. Wat we zien zijn de excessen. Wat we nu meemaken is dat we soms vastlopen in structuren waardoor we niet meer lijken te kunnen bewegen. Maar we zijn de ruimte juist aan het oprekken, van binnenuit. Krachtige reacties vanuit macht, ego en angst zullen soms hard toeslaan, het is een reactie op die innerlijke vrijheid en ruimte, die steeds meer mensen voelen. Die innerlijke vrijheidis nooit te beperken. Vergis je niet, blijf van binnenuit creëren in plaats van te reageren op alles van buitenaf. De omgekeerde beweging. Er is vernieuwing, het oude brokkelt vanzelf af. Niet zonder slag of stoot, dat klopt. Dat kan ook niet anders. Ook dat is de natuur als iets zich vernieuwt!

Polariteit

Al jaren ben ik ermee bezig en schrijf ik erover en wat blijkt nu? Het is een wet. Een universele wet. Zoals de wet van de aantrekkingskracht, waar iedereen tegenwoordig wel eens van gehoord heeft, is dit ook een wet, maar veel minder bekend. Misschien ook moeilijker te begrijpen: De wet van de polariteit. Hoe leg ik dat simpel uit? Tegenstellingen zijn met elkaar verbonden. Warm en koud bevinden zich als het ware op dezelfde lijn. Waar precies ligt precies het punt tussen warm en koud? Dat is er niet. Aan het ene uiteinde is het koud, aan het andere uiteinde is het warm. IJskoud en bloedheet voor de duidelijkheid. En daartussen kan je bewegen. Meer koud of meer warm. Het is maar net hoe je je aandacht richt. Maar het is met elkaar verbonden.

"Het betekent dat er twee kanten aan alles zijn. Dingen die verschijnen als tegenstellingen zijn in feite slechts twee uitersten van hetzelfde. Zo kan op het eerste gezicht warmte en koude tegenstellingen lijken, maar in werkelijkheid zijn ze gewoon een verschillende mate van hetzelfde. Hetzelfde geldt voor liefde en haat, vrede en oorlog, positief en negatief, goed en kwaad, ja en nee, licht en duisternis, energie en materie. Je kunt je gedachten transformeren van haat naar liefde, van angst naar moed door bewust je trillingen te verhogen," lees ik op een website. "Dit principe van dualiteit lijkt zeer reëel te zijn in je leven, maar het werkt alleen in de fysieke en mentale gebieden, niet in de geestelijke wereld, waar alles één is."

En dan komen we op een interessant punt, de reden van alle religies en de kernboodschap die niet altijd goed begrepen en toegepast is, maar ons wel de sleutel aanreikt: "God staat boven de tegenstellingen." We weten ondertussen hopelijk dat met 'God' niet een strenge, oordelende, allesbepalende potentaat in de hemel wordt bedoeld waarvoor je bang moet zijn, zoals mensen eeuwenlang is wijs gemaakt. Zelfs niet 'almachtig', want hieruit blijkt hoeveel macht we zelf hebben. Door ons altijd - in alles - te richten op het goede, het hoogste, het licht, het Goddelijke, kunnen we de polariteit overstijgen. We hebben zelf die mogelijkheid. We kunnen kiezen. Kiezen waar we de aandacht op richten. In al onze gedachten, woorden en daden kunnen we de keuze maken. Dus is 'God' in ons en kan het Goddelijke zich door ons heen manifesteren. In alles.

In de flow

Een vriendin vertelde me laatst dat ze regelmatig voor de keuze staat om lekker met de hond naar buiten te gaan en een heel eind wandelen of achter de computer te gaan zitten om te 'werven' en haar bedrijf op de kaart te zetten. Makkelijk als iemand je dat zo eenvoudig spiegelt! Met de hond er op uit natuurlijk! Als je je goed voelt endingen doet waar je je lekker bij voelt, komt de rest vanzelf. Daar hoef je niet achteraan te jagen. Jagen heeft een averechts effect. Alles waar je op jaagt verwijdert zich verder van je vandaan. We hoeven juist niet te 'grijpen', als we dat gevoel hebben vertrouwen we er niet erg op dat alles zichzelf regelt. We betwijfelen dat en het enige dat we op zo'n moment te doen hebben is de stress opheffen, onze angsten onder ogen zien en ontmantelen, meer vertrouwen opbouwenin onszelf. En dat doe je juist door dingen te doen waar je je lekker bij voelt. Door te genieten. Door te ontspannen. Door goed voor jezelf te zorgen. Door gezond te eten en genoeg te bewegen, door genoeg te slapen en als je al 'moet werken' is het aan zorgen dat je je goed voelt. Dan kom je vanzelf weer in de flow terecht en het kenmerk van de flow is dat het vanzelf gaat. Je beweegt soepel mee.

Het kan natuurlijk best eens zo zijn dat je er 'uit' bent en nergens zin in hebt. Dat alles voelt als moeten en ballast en lastig. Op zulke momenten kun je putten uit wat je weet wat jou goed doet. Soms heb ik bijvoorbeeld geen zin om naar yoga te gaan, maar ik weet dat het me altijd goed doet en dat ik er nooit spijt van heb. Dus dan ga ik gewoon. Hetzelfde geldt voor het bos, het strand, de sauna, muziek luisteren of schilderen. En wat is de gemene deler? Iets doen waarbij je jezelf 'uit je hoofd' haalt. Waarbij je gedachten 'vanzelf' loslaat. En dan kom je weer in de flow.

Veel situaties lijken ons te vragen om er op te reageren, om te handelen, maar als die handelingen of reacties niet vanuit je innerlijke rust zijn, kun je toch echt beter eerst die innerlijke rust weer opzoeken. De helft van de zaken glijdt dan voorbij en lost zich wel op zonder jouw bemoeienis en de andere helft gaat moeiteloos. Zodra we het gevoel hebben ergens veel moeite voor te moeten doen, is het de hoogste tijd om er in te ontspannen en er wat afstand van te nemen. Probeer er eens doorheen te ademen. En stel je voor hoe het op die manier lucht en ruimte krijgt.

Heal jezelf

Worstel je ergens mee of heb je een inzicht nodig? Het antwoord ligt in je vraag. Stel de vraag, ga er even rustig voor zitten - of ga lekker wandelen zonder er verder over na te denken - en zie wat er komt. Probeer ondertussen in je hart aanwezig te zijn. Hoe doe je dat? Intentie, ademen naar en vanuit je hart, ruimte ademen in dat gebied en het je voorstellen. Vanuit je hart ben je 'in verbinding' met het 'hogere' in jezelf en tegelijkertijd met het Goddelijke. Je kunt alles vragen, maar het is wel handig om  ruimte te laten voor de oneindige intelligentie van het universum. Zelf invullen wat het antwoord of de oplossing zou moeten zijn, werkt beperkend. Want met ons hoofd weten we het juist niet of draaien we steeds in dezelfde cirkeltjes rond. Creatief zijn werkt het best en vraagt wat oefening. Lukt het bijvoorbeeld niet in een keer om een bepaald antwoord te krijgen, vraag dan een bepaald gevoel (rust, vertrouwen), geduld of een makkelijke weg.

Alles is in staat zichzelf op te lossen. Het is dan ook vooral zaak dat wij het die ruimte geven en de kans geven. Vaak betekent dat het tegenovergestelde doen van wat we gewend zijn te doen. Er niet bovenop gaan zitten, maar er in ontspannen. Ophouden met piekeren en kijken naar de achterliggende angsten of oude pijn, ze aankijken is ze ontmantelen. Waar vertrouwen is, is geen angst.

Alle stress duidt op angst. Er zijn mensen die het 'de realiteit onder ogen zien' noemen, maar dat is het niet. Onze gedachten ergens over bepalen de uitkomst. Het zijn onze angsten die we onder ogen moeten zien, dat is iets anders. Je kunt niet zeggen dat waar je bang voor bent dat er zal gebeuren al 'realiteit' is. Het is een mogelijkheid. Waar focus je op?

Veel mensen weten dat nog niet en willen er soms gek genoeg ook niks van weten. Misschien omdat we dan opeens een enorme verantwoordelijkheid hebben. Voor onszelf en voor de situaties waarin we terecht komen. We zijn in staat daarin te 'sturen'. Zolang we in onszelf nog ergernis, stress, ongeduld, oordelen of 'moeten' bespeuren hebben we nog iets te doen. Iets te healen in onszelf. Het kan. En ik zal je zeggen: Het is makkelijker dan de rest van de wereld of een ander healen! En je bereikt er zelfs mee dat je 'het' ook voor anderen healt. Helemaal mooi.

De antwoorden op vragen kunnen van alle kanten komen. Oplossingen komen vaak uit onverwachte hoek. Open staan en toelaten, dat is het enige wat we hoeven te doen. Dat geldt ook voor healing. Vraag het voor alles wat jou eventueel nog in de weg staat en geef je (hogere) zelf toestemming dat op te lossen. De wonderen kunnen beginnen!

Stroom

Blijf in je eigen stroom, las ik gisteren ergens. Zodra je in andermans stroom stapt, roei je tegen je eigen stroom op. We kunnen niet gedijen als we niet in onze eigen levensstroom zitten. Alleen vanuit je eigen bron kun je kracht putten.

Zo. Klaar. Lekker kort en krachtig vandaag! 

Regels?

Gisteren zag ik ergens een interessante quote voorbij komen: "Alle regels zijn gemaakt omdat we willen dat anderen zich zo gedragen dat wij ons beter voelen." Haha... jaja...

Je zou ze de kost moeten geven, alle mensen die als je ze vraagt wat ze anders zouden willen of wat ze wensen, antwoorden dat ze willen dat anderen veranderen en het hun makkelijker maken. En je zou ze de kost moeten geven, degenen die voor anderen weten wat ze moeten doen, hoe ze iets aan moeten pakken en wat ze niet goed doen.

De bewuste mens weet en begrijpt dat de wereld zoals hij of zij hem waarneemt een reflectie is en dus ook weerspiegelt waarin hij of zij nog kan groeien. Maar wat je nou juist veel ziet, valt me op, is dat ook zij er een handje van hebben anderen te vertellen wat ze moeten doen. Ze hebben er een handje van er boven te gaan staan. Alsof zij alles weten en als je nou maar doet zoals zij het doen...

Iedereen heeft z'n eigen weg, zeg ik altijd en het is een kunst om dat te respecteren. Natuurlijk wil je mensen in moeilijke omstandigheden graag een handje helpen. Natuurlijk kunnen we dat ook en is dat heel waardevol. Maar niet makkelijk. We kunnen het niet overnemen van de ander, we kunnen anderen niet vertellen wat ze moeten doen. Het vraagt beleid om wel te luisteren, maar niet mee te gaan in negatieve ideeën en vooral om mensen niet te steunen in enig slachtofferschap. Vanuit het hart aanwezig zijn betekent nog niet dat je anderen moet bevestigen in hun lijden. Maar ja, ze lijden soms wel, dat kan je niet ontkennen. En op dat moment is het waarschijnlijk onze eigen frustratie die zich aandient en het dus beter gaat weten. Isn't it?

Ik heb er ook geen pasklare oplossing voor, geen regels... Alleen weet ik wel dat we ook hierin naar onszelf mogen kijken en dat het helpt om ook hierin de spiegel te ontdekken. Wat vertelt het ons, wat raakt je en wat wil dat zeggen?

Zo zijn er veel wereldverbeteraars die zich met hart en ziel inzetten voor een schonere wereld bijvoorbeeld. En natuurlijk is het heel frustrerend dat de rest van de wereld dan nog niet begrijpt hoe hard dat nodig is. Natuurlijk wil je ze wakker schudden en met de beste bedoelingen overlaad je anderen dan met berichten over hoe slecht het gesteld is met... hoe fout men bezig is enzo. Helpt dat? Nee. Je verspreidt meer negativiteit.

Kritisch zijn is niet de oplossing. Kritisch zijn en anderen vertellen hoe het moet en wat ze fout doen is net zo dominant optreden als bijvoorbeeld de bedrijven die je aanklaagt. "Ik eet biologisch dus jullie moeten ook allemaal biologisch gaan eten..." herken je dat? Ja, zeker, ik zou ook willen dat iedereen begreep dat het goed is voor jezelf, het milieu en de dieren, maar wie ben ik om dat anderen op te dringen? Ik ben zelf ook niet heilig en ben me er ook pas een paar jaar van bewust. Ook dit soort dingen moeten van binnenuit komen. bewustzijn groeit van binnenuit, is misschien een keuze, maar kan nooit opgelegd worden aan anderen. Soms kan je een voorbeeld zijn, kun je mensen inspireren en stimuleren, dat is fijn. Maar het moet vooral geen doel op zich zijn. Want al dat 'moeten' en al dat dwingende, bemoeiende, beterwetende, dat is 'oud' gedrag. Dat hoort bij de 'oude wereld', niet bij de nieuwe. Het is vanuit het hoofd, niet vanuit het hart.

Er zijn een paar kernbegrippen, die naar mijn idee passen bij de 'nieuwe wereld' en dat zijn: Vrijheid, gelijkwaardigheid en Eenheid. Die eenheid betekent dat we zien dat alles deel van het geheel is en dat ook de ander iets van ons weerspiegelt. Ook als dat is wat we niet willen weten en niet willen zien. Het vraagt ons anders te kijken, zonder oordelen. Als een ander ons komt vertellen dat we in die spiegel moeten kijken, kunnen we ook het gevoel krijgen dat we bekritiseerd worden alsof we onszelf iets te verwijten hebben. Dat kunnen we beter zelf doen. Voor onszelf. En dus niet voor de ander ;) Gelijkwaardigheid betekent dat we er vooral niet boven moeten gaan staan, de een is niet beter dan de ander. Ieder z'n eigen weg. Z'n eigen rol in het geheel. Z'n eigen verantwoordelijkheid. En dat geldt dus ook voor onszelf. En in de vrijheid zit ook het vertrouwen dat het zichzelf wel regelt, dat jij het los kan laten. Daarin zit tolerantie en begrip, het ruimte geven. Iedereen heeft de vrijheid z'n eigen keuzes te maken, of je dat nou leuk vindt of niet, daar ga je niet over. En zelf heb je ook de vrijheid om je eigen keuzes te maken, ook om grenzen te stellen.

Als er al een regel zou moeten zijn, zou het 'respect' kunnen zijn. Respect voor ieders vrijheid, ieders eigen keuzes, ieders eigen ruimte, ieders eigen pad. Inclusief dat van jezelf!

Van Liefde kan je moeilijk een regel maken. Want als dat met regels geregeld moet worden, missen we de essentie van wat het is. Je kunt dat nooit afdwingen. Je kunt het alleen toestaan in jezelf. Toelaten. In alle omstandigheden. Dat is de weg van binnenuit. Dat is de nieuwe weg. Dat is het enige antwoord op alles: Kijk met de ogen van je hart. En oordeel niet. Be there.... dan vult alles zich vanzelf met steeds meer Liefde.