maandag 30 april 2012
Ook een Gouden toekomst?
Alleen vandaag... Wil je ook een fijne toekomstvoorspelling? Kom maar op! Alles wat je wenst, zal ik je voorspellen! ;)
vrijdag 27 april 2012
Overvloed
Wij zijn overvloed!
"Overvloed bewustzijn is voor iedereen beschikbaar, je kunt er zelf voor kiezen om dit te strechen of niet. Hierbij heb je niets van buitenaf nodig. Dat wie jij bent, is al overvloed. Het is aan jou om je bewustzijn te vergroten en zo de beperkingen te zien waar jij zelf in gelooft en wat jou weerhoudt om overvloed te ervaren in je leven," schrijft Prema Devi Ishaya. En: "Let op! Het heeft geen zin om je te richten op het aantrekken van rijkdom en overvloed! Hoe kun je iets aantrekken wat je al bent? Dat is net als een vis in de oceaan, zoekend naar water..." Het gaat volgens haar om het verruimen van dat gebied van ons bewustzijn dat betrekking heeft op onze innerlijke waarde. Als je geen overvloed ervaart in je leven, betekent dat dat je je er nog niet helemaal bewust van bent dat dat er is. "De buitenwereld, de omstandigheden die je ervaart, zijn een spiegel van jouw onderliggende overtuigingen..."
Zwemmen in de oceaan en op zoek zijn naar water...
Is het genoeg om dat te weten en te begrijpen? Misschien. Maar we vergeten het net zo gemakkelijk weer waarschijnlijk als we niet aan onze overtuigingen werken, die zich in de loop der jaren diep ingesleten hebben. Vandaar dat ik dit onderwerp maar eens bij de kop vat, want ik leef(de) met een overtuiging dat je het niet over geld moet hebben, dat geld geen motivatie mag zijn, dat alle 'nobele zaken' in het leven los staan van geldzaken, bijna alsof je geen geld mag vragen voor wat je uit idealisme doet. Of voor wat je graag doet. Of voor wat je uit liefde doet. Maar een mens moet ook kunnen leven, waarom zou je dat niet kunnen als je werk overeenstemt met je idealen en je passie? Waarom zou je alleen met niet-leuke dingen geld kunnen verdienen? (Dat is een vraag aan de Calvinist in ons!)
Ik legde deze kwestie ook aan Michaël voor. Zoals jullie weten heb ik daar inmiddels een 'open lijntje' mee via Katerina Karanika (voel je vrij ook vragen te stellen, Michael en Katarina beantwoorden ze graag!).
"Overvloed is je recht en je natuurlijke staat," laat ook Michaël weten. "Je mens (als mens) moet je die leren opeisen." Hij geeft een aantal richtlijnen, die van belang zijn. Ik deel ze graag, want ze gelden niet alleen voor mij natuurlijk: "Wees alert dat je projecten gebaseerd zijn op je intuïtie, creativiteit, liefde maar ook op je verstand. Onvoorwaardelijk vertrouwen betekent niet het hoofd uitschakelen en in blijde verwachting het goede nieuws afwachten...
Onvoorwaardelijk vertrouwen in overvloed - de natuurlijke staat van ieder mens - maar ook onvoorwaardelijk vertrouwen in jezelf, in het nemen van de juiste beslissingen en het bewandelen van de juiste wegen. Jullie noemen het commercieel denken. We willen deze term handhaven maar ontdoen van winstbejag en macht. Jullie fysieke lichaam heeft nog steeds veel dingen nodig om te kunnen overleven. Bedenk wat je nodig hebt om comfortabel te leven en maak vervolgens een plan hoe je aan dat bedrag kunt komen. Ruilen is het middel. Je ruilt je talent, vaardigheid en diensten voor een bepaald bedrag. Als je je plan hebt gemaakt laat je het los en handel je in het volste vertrouwen dat je plan gehonoreerd gaat worden. Geef veel uit liefde en je zult ontvangen. Dat betekent ook: Werk gefocust en geconcentreerd aan je taak en je zult beloond worden."
Een van de belangrijkste dingen is dat we ons talent en onze passie volgen, er in geloven! We dragen bij aan de totstandkoming van de nieuwe wereld door onze eigen verantwoordelijkheid te nemen en onze taak met liefde te doen. Het is minder belangrijk wat je doet dan dat je het met liefde doet. En met respect. Voor je medemens, je collega's, je materialen, jezelf. Respect voor jezelf is dus ook toestaan dat je er de waarde van inziet en ervan uitgaan dat die waarde beloond (uitgewisseld) mag worden, vertrouwen hebben in je eigen bijdrage. Dat hoeft dus geen offer te zijn, dat hoeft geen liefdadigheid te zijn als je jezelf trouw bent en je idealen volgt!
.
"Overvloed bewustzijn is voor iedereen beschikbaar, je kunt er zelf voor kiezen om dit te strechen of niet. Hierbij heb je niets van buitenaf nodig. Dat wie jij bent, is al overvloed. Het is aan jou om je bewustzijn te vergroten en zo de beperkingen te zien waar jij zelf in gelooft en wat jou weerhoudt om overvloed te ervaren in je leven," schrijft Prema Devi Ishaya. En: "Let op! Het heeft geen zin om je te richten op het aantrekken van rijkdom en overvloed! Hoe kun je iets aantrekken wat je al bent? Dat is net als een vis in de oceaan, zoekend naar water..." Het gaat volgens haar om het verruimen van dat gebied van ons bewustzijn dat betrekking heeft op onze innerlijke waarde. Als je geen overvloed ervaart in je leven, betekent dat dat je je er nog niet helemaal bewust van bent dat dat er is. "De buitenwereld, de omstandigheden die je ervaart, zijn een spiegel van jouw onderliggende overtuigingen..."
Zwemmen in de oceaan en op zoek zijn naar water...
Is het genoeg om dat te weten en te begrijpen? Misschien. Maar we vergeten het net zo gemakkelijk weer waarschijnlijk als we niet aan onze overtuigingen werken, die zich in de loop der jaren diep ingesleten hebben. Vandaar dat ik dit onderwerp maar eens bij de kop vat, want ik leef(de) met een overtuiging dat je het niet over geld moet hebben, dat geld geen motivatie mag zijn, dat alle 'nobele zaken' in het leven los staan van geldzaken, bijna alsof je geen geld mag vragen voor wat je uit idealisme doet. Of voor wat je graag doet. Of voor wat je uit liefde doet. Maar een mens moet ook kunnen leven, waarom zou je dat niet kunnen als je werk overeenstemt met je idealen en je passie? Waarom zou je alleen met niet-leuke dingen geld kunnen verdienen? (Dat is een vraag aan de Calvinist in ons!)
Ik legde deze kwestie ook aan Michaël voor. Zoals jullie weten heb ik daar inmiddels een 'open lijntje' mee via Katerina Karanika (voel je vrij ook vragen te stellen, Michael en Katarina beantwoorden ze graag!).
"Overvloed is je recht en je natuurlijke staat," laat ook Michaël weten. "Je mens (als mens) moet je die leren opeisen." Hij geeft een aantal richtlijnen, die van belang zijn. Ik deel ze graag, want ze gelden niet alleen voor mij natuurlijk: "Wees alert dat je projecten gebaseerd zijn op je intuïtie, creativiteit, liefde maar ook op je verstand. Onvoorwaardelijk vertrouwen betekent niet het hoofd uitschakelen en in blijde verwachting het goede nieuws afwachten...
Onvoorwaardelijk vertrouwen in overvloed - de natuurlijke staat van ieder mens - maar ook onvoorwaardelijk vertrouwen in jezelf, in het nemen van de juiste beslissingen en het bewandelen van de juiste wegen. Jullie noemen het commercieel denken. We willen deze term handhaven maar ontdoen van winstbejag en macht. Jullie fysieke lichaam heeft nog steeds veel dingen nodig om te kunnen overleven. Bedenk wat je nodig hebt om comfortabel te leven en maak vervolgens een plan hoe je aan dat bedrag kunt komen. Ruilen is het middel. Je ruilt je talent, vaardigheid en diensten voor een bepaald bedrag. Als je je plan hebt gemaakt laat je het los en handel je in het volste vertrouwen dat je plan gehonoreerd gaat worden. Geef veel uit liefde en je zult ontvangen. Dat betekent ook: Werk gefocust en geconcentreerd aan je taak en je zult beloond worden."
Een van de belangrijkste dingen is dat we ons talent en onze passie volgen, er in geloven! We dragen bij aan de totstandkoming van de nieuwe wereld door onze eigen verantwoordelijkheid te nemen en onze taak met liefde te doen. Het is minder belangrijk wat je doet dan dat je het met liefde doet. En met respect. Voor je medemens, je collega's, je materialen, jezelf. Respect voor jezelf is dus ook toestaan dat je er de waarde van inziet en ervan uitgaan dat die waarde beloond (uitgewisseld) mag worden, vertrouwen hebben in je eigen bijdrage. Dat hoeft dus geen offer te zijn, dat hoeft geen liefdadigheid te zijn als je jezelf trouw bent en je idealen volgt!
.
Be careful where you wish for!
Op het moment dat je 'in vreugde' bent, kun je de hele wereld aan, bij wijze van spreken. Je begrijpt niet waarom je dat niet altijd bent, wat zonde van de tijd om niet optimistisch, blij en dankbaar te zijn! Maar... op het moment dat je niet blij bent, kan je je niet meer voorstellen hoe dat ook alweer voelde. Hoewel het best heel nuttig is je dat weer voor de geest te halen, omdat het meteen iets doet met je. Op zulke momenten zijn blije, optimistische mensen misschien zelfs wel heel irritant...
Waarom moet je je altijd goed voelen? Dat hoeft natuurlijk niet. Dat kan ook niet. Bij de levensprocessen, waar we doorheen gaan, hoort dat we af en toe ook wat minder vrolijke dagen hebben. Voor iedereen geldt dat er grote transformatieprocessen aan de gang zijn, het heeft geen zin je daartegen te verzetten. Je kunt het maar beter accepteren.
Maar als je je goed voelt, gaat alles wel een stuk makkelijker en soepeler. Je kunt het niet afdwingen, maar er zijn wel een aantal richtlijnen te noemen, waarmee je jezelf helpt:
- Je afvragen wat er aan de hand is, of iets je dwars zit en daarnaar kijken.
- Accepteren en lief zijn voor jezelf. Het jezelf vooral niet kwalijk nemen. Begrip!
- Een manier kiezen om het te uiten: boksen, schilderen, schrijven, hardlopen?
- Iets doen wat bij je bui past: bepaalde muziek opzetten, opruimwoede toelaten?
- Jezelf voeden met wat goed voor je is, letterlijk en figuurlijk.
- Iets gaan doen waarvan je weet dat het je ziel voedt.
- Of andersom: Je ziel jou laten voeden!
Het wil stromen.... de energie wil stromen. Vanuit je ziel de wereld in. Op het moment dat dat om een of andere reden geblokkeerd is, voel je je niet goed. Als je het geheel - de instroom en de uitstroom - weer in beweging krijgt, voel je je wel weer goed. Reken maar dat je ziel, in samenwerking met al die onzichtbare hulptroepen er op elk moment alles aan doet om jou te bereiken. Zodra jij weer een ingangetje geeft, word je aan alle kanten gestimuleerd en geholpen en gevoed. Zet de deur op een kiertje... en hij zwaait vanzelf weer open!
Alles is energie en energie is te sturen met intentie. Dus vraag je af wat je intentie is. Wil je ergens uitkomen? Wil je ergens doorheen? Of wil je ergens in vast blijven zitten? Hou je de deur angstvallig gesloten of zet je hem op een kier? 'Vraag en het zal je gegeven worden...' Het is zo eenvoudig, dat we het vaak vergeten. Wij hebben vrije wil... Dus als we erom vragen sjacherijnig te zijn, ons niet goed te voelen, boos te zijn, zielig of ziek... dan kan dat. Er wordt niet voor jou beslist. Maar als je erom vraagt gezond, blij, succesvol, vredelievend of krachtig te zijn, dan kan dat ook.
Het punt is - volgens mij - dat we vaak geen eenduidige keuzes maken. Misschien zeggen we wel 'Ik wil me graag goed voelen', maar zit er ergens in ons achterhoofd nog een 'maar' waardoor het niet kan, niet nu. Ook dat is een 'wens', al zijn we ons er niet van bewust. En dat is bewustwording, je onbewuste overtuigingen onder de loep nemen. Een eindeloze zaak, dat geef ik toe. Maar je kunt ook wensen dat die onbewuste overtuigingen, die jou beperken aan het licht komen en veranderen in overtuigingen, die je meer dienen. Kwestie van creatief zijn met vragen!
Op het moment dat wij heel duidelijk zijn in wat we willen, eenduidig ergens voor kiezen, zal het hele universum samenspannen om ons daarin te voorzien (zolang het niet tegen de belangen en de vrije wil van anderen indruist tenminste!). Dus: Be careful where you wish for....
Waarom moet je je altijd goed voelen? Dat hoeft natuurlijk niet. Dat kan ook niet. Bij de levensprocessen, waar we doorheen gaan, hoort dat we af en toe ook wat minder vrolijke dagen hebben. Voor iedereen geldt dat er grote transformatieprocessen aan de gang zijn, het heeft geen zin je daartegen te verzetten. Je kunt het maar beter accepteren.
Maar als je je goed voelt, gaat alles wel een stuk makkelijker en soepeler. Je kunt het niet afdwingen, maar er zijn wel een aantal richtlijnen te noemen, waarmee je jezelf helpt:
- Je afvragen wat er aan de hand is, of iets je dwars zit en daarnaar kijken.
- Accepteren en lief zijn voor jezelf. Het jezelf vooral niet kwalijk nemen. Begrip!
- Een manier kiezen om het te uiten: boksen, schilderen, schrijven, hardlopen?
- Iets doen wat bij je bui past: bepaalde muziek opzetten, opruimwoede toelaten?
- Jezelf voeden met wat goed voor je is, letterlijk en figuurlijk.
- Iets gaan doen waarvan je weet dat het je ziel voedt.
- Of andersom: Je ziel jou laten voeden!
Het wil stromen.... de energie wil stromen. Vanuit je ziel de wereld in. Op het moment dat dat om een of andere reden geblokkeerd is, voel je je niet goed. Als je het geheel - de instroom en de uitstroom - weer in beweging krijgt, voel je je wel weer goed. Reken maar dat je ziel, in samenwerking met al die onzichtbare hulptroepen er op elk moment alles aan doet om jou te bereiken. Zodra jij weer een ingangetje geeft, word je aan alle kanten gestimuleerd en geholpen en gevoed. Zet de deur op een kiertje... en hij zwaait vanzelf weer open!
Alles is energie en energie is te sturen met intentie. Dus vraag je af wat je intentie is. Wil je ergens uitkomen? Wil je ergens doorheen? Of wil je ergens in vast blijven zitten? Hou je de deur angstvallig gesloten of zet je hem op een kier? 'Vraag en het zal je gegeven worden...' Het is zo eenvoudig, dat we het vaak vergeten. Wij hebben vrije wil... Dus als we erom vragen sjacherijnig te zijn, ons niet goed te voelen, boos te zijn, zielig of ziek... dan kan dat. Er wordt niet voor jou beslist. Maar als je erom vraagt gezond, blij, succesvol, vredelievend of krachtig te zijn, dan kan dat ook.
Het punt is - volgens mij - dat we vaak geen eenduidige keuzes maken. Misschien zeggen we wel 'Ik wil me graag goed voelen', maar zit er ergens in ons achterhoofd nog een 'maar' waardoor het niet kan, niet nu. Ook dat is een 'wens', al zijn we ons er niet van bewust. En dat is bewustwording, je onbewuste overtuigingen onder de loep nemen. Een eindeloze zaak, dat geef ik toe. Maar je kunt ook wensen dat die onbewuste overtuigingen, die jou beperken aan het licht komen en veranderen in overtuigingen, die je meer dienen. Kwestie van creatief zijn met vragen!
Op het moment dat wij heel duidelijk zijn in wat we willen, eenduidig ergens voor kiezen, zal het hele universum samenspannen om ons daarin te voorzien (zolang het niet tegen de belangen en de vrije wil van anderen indruist tenminste!). Dus: Be careful where you wish for....
woensdag 25 april 2012
Maakbaarheid
Hoe maakbaar is het leven? Maakt het uit met welk been je uit bed stapt? Sta je blij op en heb je er weer zin in vandaag? Of bekruipt je een gevoel van: Ojee, dit of dat? Ervaar je het leven als een last of als een lust? Natuurlijk proberen allerlei zaken je aandacht te trekken en je humeur te beïnvloeden, vergis je niet, het ego is nooit tevreden. Het helpt je graag herinneren aan wat er allemaal is om je druk over te maken. Het ziet altijd beren op de weg, verdedigt dat met verve en houdt jou graag in z'n greep. Kwestie van goed opletten!
Je kunt opstaan en allerlei ontevreden gedachten in je op laten wellen, je kunt ook ook beslissen: Ho, stop. Hou eens op. Je gevoel is verbonden met je gedachten. Welke gedachten je aandacht geeft, bepaal je zelf. Je kunt jezelf daarin corrigeren. Je kunt zeggen dat dat moeilijk is, waarmee je het moeilijk maakt, je kunt het ook gewoon doen. Je kunt jezelf herprogrammeren door je bijvoorbeeld te richten op waar je dankbaar voor bent. En als er bepaalde uitdagingen zijn, kun je ook daar dankbaar voor zijn.
Ik wandelde vanmorgen even in het zonnetje, het begin van een mooie dag. De wereld kwam weer in volle sterkte op gang, net als elke andere dag. En ik besefte opeens dat mijn humeur niet afhankelijk hoeft te zijn van iets of iemand anders. Dat was een bevrijdend inzicht: Ik hoef het niet afhankelijk te laten zijn van iets of iemand. Ik ben degene die bepaalt of ik in vreugde leef en ervan geniet of niet. Al komen er vandaag 100 redenen voorbij om mij daaruit te halen, ik bepaal of dat gebeurt of niet. Maar waarom zou ik? Dus ja, het is een keuze. En daarmee is het leven maakbaar.
Want als ik die keuze maak, ziet mijn leven er anders uit. Zo simpel is het. Het is niet alleen dat ik dan anders naar het leven kijk en het anders ervaar, het gaat nog veel verder. Want vanuit dankbaarheid, tevredenheid en vreugde trek ik namelijk heel andere dingen aan in het leven dan vanuit ontevredenheid. Ik zie kansen en mogelijkheden in plaats van moeilijkheden en onmogelijkheden. Ik zie wat er allemaal wel is in plaats van wat er allemaal (nog) niet is. Dat is een heel groot verschil. Het verschil zit in een klein hoekje. Eén beslissing. Van jou. Ongeacht alles en iedereen om je heen, jij bepaalt hoe jouw leven eruit ziet!
Stel je eens voor hoe alles op jou ligt te wachten, tot jij er "ja" tegen zegt. Waarom zou je dan 'nee' zeggen?
.
Je kunt opstaan en allerlei ontevreden gedachten in je op laten wellen, je kunt ook ook beslissen: Ho, stop. Hou eens op. Je gevoel is verbonden met je gedachten. Welke gedachten je aandacht geeft, bepaal je zelf. Je kunt jezelf daarin corrigeren. Je kunt zeggen dat dat moeilijk is, waarmee je het moeilijk maakt, je kunt het ook gewoon doen. Je kunt jezelf herprogrammeren door je bijvoorbeeld te richten op waar je dankbaar voor bent. En als er bepaalde uitdagingen zijn, kun je ook daar dankbaar voor zijn.
Ik wandelde vanmorgen even in het zonnetje, het begin van een mooie dag. De wereld kwam weer in volle sterkte op gang, net als elke andere dag. En ik besefte opeens dat mijn humeur niet afhankelijk hoeft te zijn van iets of iemand anders. Dat was een bevrijdend inzicht: Ik hoef het niet afhankelijk te laten zijn van iets of iemand. Ik ben degene die bepaalt of ik in vreugde leef en ervan geniet of niet. Al komen er vandaag 100 redenen voorbij om mij daaruit te halen, ik bepaal of dat gebeurt of niet. Maar waarom zou ik? Dus ja, het is een keuze. En daarmee is het leven maakbaar.
Want als ik die keuze maak, ziet mijn leven er anders uit. Zo simpel is het. Het is niet alleen dat ik dan anders naar het leven kijk en het anders ervaar, het gaat nog veel verder. Want vanuit dankbaarheid, tevredenheid en vreugde trek ik namelijk heel andere dingen aan in het leven dan vanuit ontevredenheid. Ik zie kansen en mogelijkheden in plaats van moeilijkheden en onmogelijkheden. Ik zie wat er allemaal wel is in plaats van wat er allemaal (nog) niet is. Dat is een heel groot verschil. Het verschil zit in een klein hoekje. Eén beslissing. Van jou. Ongeacht alles en iedereen om je heen, jij bepaalt hoe jouw leven eruit ziet!
Stel je eens voor hoe alles op jou ligt te wachten, tot jij er "ja" tegen zegt. Waarom zou je dan 'nee' zeggen?
.
zondag 22 april 2012
Een interne keuze
Vrijwel iedereen denkt dat ons geluk, onze vreugde, onze tevredenheid met het leven afhangt van externe omstandigehden. Dat is een groot misverstand. Hèt grote misverstand. We maken onszelf ongelukkig door niet tevreden te zijn met wat er is, door ons geluk af te meten aan wat we hebben - zowel in materiële zin als in de vorm van relaties en gezondheid, succes en invloed op anderen en op ons eigen leven. Door ons verzet tegen dat wat is. Accepteren wat er is, wat het ook is, zonder enig oordeel. Dat is de kunst.
Maar in ieders leven gebeuren er dingen, die niet leuk zijn. Iedereen heeft wel iets waar hij niet tevreden over is, wat hij graag zou willen veranderen. Iedere mind heeft wel iets om zich druk over te maken, zich zorgen over te maken, iets om op te lossen. Toch? Dus daar ga je dan toch mee aan de slag? Dat is toch ook juist het leven?
Ja, maar hoe ga je ermee aan de slag? Bij de mensen die meedoen aan 'Herschrijf je eigen leven', bij mezelf en bij vele anderen merk ik dat we met name last hebben van onze eigen beleving ergens van. Dat wil niet zeggen dat je die moet ontkennen, nee, onderdrukken zal averechts werken. Vrijwel altijd is er sprake van een ontevredenheid, die we projecteren op de buitenwereld, iets dat ons niet zint en dat we zouden willen veranderen. We zouden graag de situatie of een ander willen veranderen, dat zou alles oplossen. Nietwaar?
Als die ander maar meer respect voor ons zou hebben, als die ander maar eens beter naar ons zou luisteren, er zou zijn voor ons, ons serieus zou nemen, ons meer zou waarderen, zou zien wie we echt zijn. Toch? Of als we maar ander werk zouden hebben, een ander huis, een (betere) relatie, meer vakantie, meer geld op de bank, als de zon maar zou schijnen...
Wie de vreugde in zichzelf niet vindt, zal nooit gelukkig zijn. Zo eenvoudig is het. Geloof het of niet, het hangt niet van anderen af en ook niet van de omstandigheden. Al die ontevredenheid doen we onszelf aan door niet tevreden te zijn over onszelf en dat toe te wijten aan de buitenwereld. Beseffen dat hoe je de buitenwereld ervaart iets interns is, oei, daar willen we liever helemaal niet naar kijken. Het verzet daartegen heeft te maken met de strenge oordelen, die we hebben en die we dan op onszelf moeten richten. Daar worden we helemaal niet gelukkig van. Hebben we ook nog alles aan onszelf te wijten? Is het mijn schuld dat....? Dat willen we niet weten!
Hou eens op met oordelen. Met het plaatsen van alles in hokjes 'goed' of 'fout'. Dat is bevrijdend. Je hoeft niet te oordelen. Alleen maar waarnemen. Met begrip, liefde, compassie. Wat vertelt dit me over mijzelf? Het gaat niet om goed of fout of om schuld. Neem het oordelen waar en probeer er eens om te lachen. Je zet jezelf helemaal klem met al die oordelen, je lost er niks mee op. Al het lijden wordt veroorzaakt door onze gedachten over hoe het zou moeten zijn. Byron Katie maakt dat op humoristische wijze inzichtelijk. Sluit vrede met dat wat is.
Ga maar na, ons verzet tegen dat wat is, is doorspekt van oordelen over hoe het zou moeten zijn. Zo is het niet. Het is zoals het is. Op elk moment is het zoals het is. En dat is nooit anders. Of je hoog of laag springt, dat is het. Als je dat accepteert, (wat heel logisch klinkt toch?) hoef je niet te lijden. Het lijden komt voort uit de waardeoordelen die we er aan geven: Dat mag niet, moet niet, accepteer ik niet, kan niet, hoort niet, enzovoort. Verzet tegen dat wat is...
Accepteren wat is, brengt je bij de vrede in jezelf, die ongeacht welke omstandigheid dan ook, jou in evenwicht houdt. Je stijgt boven de situatie uit, omdat je vanuit je ware zelf gaat kijken en je niet langer identificeert met het niet-ware zelf, dat lijdt (onder z'n eigen gedachtenspinsels). En ja, het heeft zeker zin om al die gedachten te onderzoeken. Om je overtuigingen op te sporen en onder de loep te nemen. Om je ervan bewust te worden hoezeer ze jou beperken in je geluk. Daar zijn talloze hulpmiddelen voor: The Work van Byron Katie bijvoorbeeld, de methode die Deepak Chopra aanreikt, Herschrijf je eigen leven... een dagboek bijhouden, cursussen, wat je maar wilt. Alles is nuttig! Omdat het van ons vraagt alert te blijven en ons er dus heel bewust van te zijn. De grootste vergissing die we in gedachten maken is dat we ons identificeren met het onware zelf, die pijn, verdriet en frustratie heeft. Heeft, niet is.
Als we ontdekken dat we een keuze hebben, dat we er elk moment voor kunnen kiezen vrede te sluiten met 'wat is', kunnen we gaan begrijpen dat de keuze voor vreugde in plaats van lijden ons meer te bieden heeft. Want vanuit onze staat van vreugde zullen we vanzelf, zonder moeite, meer aantrekken wat onze vreugde verhoogt. En het slechte nieuws is dat we - als we ons verzetten tegen dat wat is en daaronder blijven lijden - juist nog meer aantrekken wat ons doet lijden. Tot we doorhebben dat we een interne omslag kunnen maken, dat we een keuze hebben in hoe we het leven willen beleven.
"Net als lijden is vreugde een keuze, een bewuste keuze. En net als lijden staat vreugde los van externe omstandigheden." (Michaël)
Meer hierover in deze twee boodschappen: Lijden is een keuze en De magische kracht van Vreugde.
.
Maar in ieders leven gebeuren er dingen, die niet leuk zijn. Iedereen heeft wel iets waar hij niet tevreden over is, wat hij graag zou willen veranderen. Iedere mind heeft wel iets om zich druk over te maken, zich zorgen over te maken, iets om op te lossen. Toch? Dus daar ga je dan toch mee aan de slag? Dat is toch ook juist het leven?
Ja, maar hoe ga je ermee aan de slag? Bij de mensen die meedoen aan 'Herschrijf je eigen leven', bij mezelf en bij vele anderen merk ik dat we met name last hebben van onze eigen beleving ergens van. Dat wil niet zeggen dat je die moet ontkennen, nee, onderdrukken zal averechts werken. Vrijwel altijd is er sprake van een ontevredenheid, die we projecteren op de buitenwereld, iets dat ons niet zint en dat we zouden willen veranderen. We zouden graag de situatie of een ander willen veranderen, dat zou alles oplossen. Nietwaar?
Als die ander maar meer respect voor ons zou hebben, als die ander maar eens beter naar ons zou luisteren, er zou zijn voor ons, ons serieus zou nemen, ons meer zou waarderen, zou zien wie we echt zijn. Toch? Of als we maar ander werk zouden hebben, een ander huis, een (betere) relatie, meer vakantie, meer geld op de bank, als de zon maar zou schijnen...
Wie de vreugde in zichzelf niet vindt, zal nooit gelukkig zijn. Zo eenvoudig is het. Geloof het of niet, het hangt niet van anderen af en ook niet van de omstandigheden. Al die ontevredenheid doen we onszelf aan door niet tevreden te zijn over onszelf en dat toe te wijten aan de buitenwereld. Beseffen dat hoe je de buitenwereld ervaart iets interns is, oei, daar willen we liever helemaal niet naar kijken. Het verzet daartegen heeft te maken met de strenge oordelen, die we hebben en die we dan op onszelf moeten richten. Daar worden we helemaal niet gelukkig van. Hebben we ook nog alles aan onszelf te wijten? Is het mijn schuld dat....? Dat willen we niet weten!
Hou eens op met oordelen. Met het plaatsen van alles in hokjes 'goed' of 'fout'. Dat is bevrijdend. Je hoeft niet te oordelen. Alleen maar waarnemen. Met begrip, liefde, compassie. Wat vertelt dit me over mijzelf? Het gaat niet om goed of fout of om schuld. Neem het oordelen waar en probeer er eens om te lachen. Je zet jezelf helemaal klem met al die oordelen, je lost er niks mee op. Al het lijden wordt veroorzaakt door onze gedachten over hoe het zou moeten zijn. Byron Katie maakt dat op humoristische wijze inzichtelijk. Sluit vrede met dat wat is.
Ga maar na, ons verzet tegen dat wat is, is doorspekt van oordelen over hoe het zou moeten zijn. Zo is het niet. Het is zoals het is. Op elk moment is het zoals het is. En dat is nooit anders. Of je hoog of laag springt, dat is het. Als je dat accepteert, (wat heel logisch klinkt toch?) hoef je niet te lijden. Het lijden komt voort uit de waardeoordelen die we er aan geven: Dat mag niet, moet niet, accepteer ik niet, kan niet, hoort niet, enzovoort. Verzet tegen dat wat is...
Accepteren wat is, brengt je bij de vrede in jezelf, die ongeacht welke omstandigheid dan ook, jou in evenwicht houdt. Je stijgt boven de situatie uit, omdat je vanuit je ware zelf gaat kijken en je niet langer identificeert met het niet-ware zelf, dat lijdt (onder z'n eigen gedachtenspinsels). En ja, het heeft zeker zin om al die gedachten te onderzoeken. Om je overtuigingen op te sporen en onder de loep te nemen. Om je ervan bewust te worden hoezeer ze jou beperken in je geluk. Daar zijn talloze hulpmiddelen voor: The Work van Byron Katie bijvoorbeeld, de methode die Deepak Chopra aanreikt, Herschrijf je eigen leven... een dagboek bijhouden, cursussen, wat je maar wilt. Alles is nuttig! Omdat het van ons vraagt alert te blijven en ons er dus heel bewust van te zijn. De grootste vergissing die we in gedachten maken is dat we ons identificeren met het onware zelf, die pijn, verdriet en frustratie heeft. Heeft, niet is.
Als we ontdekken dat we een keuze hebben, dat we er elk moment voor kunnen kiezen vrede te sluiten met 'wat is', kunnen we gaan begrijpen dat de keuze voor vreugde in plaats van lijden ons meer te bieden heeft. Want vanuit onze staat van vreugde zullen we vanzelf, zonder moeite, meer aantrekken wat onze vreugde verhoogt. En het slechte nieuws is dat we - als we ons verzetten tegen dat wat is en daaronder blijven lijden - juist nog meer aantrekken wat ons doet lijden. Tot we doorhebben dat we een interne omslag kunnen maken, dat we een keuze hebben in hoe we het leven willen beleven.
"Net als lijden is vreugde een keuze, een bewuste keuze. En net als lijden staat vreugde los van externe omstandigheden." (Michaël)
Meer hierover in deze twee boodschappen: Lijden is een keuze en De magische kracht van Vreugde.
.
zaterdag 21 april 2012
Het interview als spiegel
"Je hoeft echt niet altijd lief en aardig te zijn," hoor je mij zeggen in het interview over interviewen (in de vorige blog). Op veel fronten kun je 'het interview' vergelijken met het leven. "Jij bent de baas," bijvoorbeeld. Jij bent de baas over je eigen leven en je neemt dus de verantwoordelijkheid voor jouw taak, voor wat jij doet. "Je bepaalt een doel," ook een goeie. Je bepaalt een doel en werkt (groeit) daar naartoe, omdat je gericht bent op je doel. En: "Het is een samenspel." Als het doel duidelijk is en een ander stemt ermee in met je samen te werken, dan is er een overeenkomst. Over dat samenspel gaat het hier vooral, hoe doe je dat?
Eén van de belangrijkste punten is dat je elkaar ruimte geeft. Je let op dat de ander het niet van je overneemt. Voor de goede opletters: ja, ik heb het gezien hoe ik als geïnterviewde het hele zaakje overnam, hoe ik geneigd ben de totaalverantwoordelijkheid op me te nemen... lekker leerzaam! Ik kan hiervan leren vooral op mijn eigen stoel te blijven zitten en niet tegelijkertijd ook op die van een ander...
Maar wat ik ook vaak zie gebeuren in interviewtrainingen (als ik die geef) is dat de interviewer veel te veel invult vanuit z'n eigen beleving en in z'n vraagstelling weinig ruimte laat voor de ander om goed antwoord te kunnen geven. De vragen lijken er dan op gericht een bepaalde eigen veronderstelling bevestigd te krijgen. Hij wil een bepaald antwoord horen en heeft dat al ingevuld. Daarin is geen openheid, geen bereidheid tot ècht luisteren te vinden. "Het moet op mijn manier... anders kan ik er niks mee," lijkt hij dan te denken. Dat is niet echt respect voor de eigenheid van de ander. Vanuit de interviewer is er dan weinig flexibiliteit om mee te gaan in het 'samenspel'. De geïnterviewde moet precies in zijn kader passen. Daarmee doe je een ander geen recht. Elkaar ruimte geven, meebewegen in 'het spel', toch doelgericht blijven sturen, met respect voor de ander. En die ander heeft het recht en krijgt de ruimte op z'n eigen manier te antwoorden.
Lef hebben, noemde ik als een van de voornaamste richtlijnen. Lef hebben dat te vragen wat je nodig hebt, wat je wilt weten. Maar ook het lef hebben om open te staan voor wat er kan komen. Lef hebben om op je doel af te gaan. Lef hebben om moeilijke dingen bespreekbaar te maken. Lef hebben om onder woorden te brengen wat er in je opkomt, welk gevoel je ergens bij krijgt. Het is beter daar duidelijk over te zijn dan er omzichtig over te doen.
Voor alles geldt: Als je dat vanuit je hart doet, vanuit betrokkenheid, vanuit integere motieven, waarin je dus ook eerlijk bent naar jezelf, kan alles. Dan is er vertrouwen.
Zoals ik ook zei, het is niet altijd onwil - dat lijkt soms zo als iemand geen antwoord geeft - soms weten mensen het niet. Overigens kan dat ook voor de andere partij gelden. Je bent samen op zoek en stapje voor stapje werk je ergens naartoe. Als de stappen dan te groot blijken te zijn, doe je een stapje terug. Terug naar het hier en nu... en van daaruit zet je weer een nieuwe stap.
Nooit geweten dat het zo interessant is om interviews te analyseren! Het vertelt je veel over jezelf als je er goed naar kijkt. Hoe reageer jij op een ander? Hoe werk jij naar je doel toe? Hoe zorg jij dat je het heft in handen houdt? Hoe flexibel ben je in het samenspel? Ik ga eens kijken hoe ik dit, het interviewen als methode om naar jezelf te kijken, kan gaan aanbieden als behulpzame spiegel! Het blijkt een hele leuke en boeiende manier om van jezelf te leren.
Iemand het lef om zich hiervoor in te schrijven? ;)
Eén van de belangrijkste punten is dat je elkaar ruimte geeft. Je let op dat de ander het niet van je overneemt. Voor de goede opletters: ja, ik heb het gezien hoe ik als geïnterviewde het hele zaakje overnam, hoe ik geneigd ben de totaalverantwoordelijkheid op me te nemen... lekker leerzaam! Ik kan hiervan leren vooral op mijn eigen stoel te blijven zitten en niet tegelijkertijd ook op die van een ander...
Maar wat ik ook vaak zie gebeuren in interviewtrainingen (als ik die geef) is dat de interviewer veel te veel invult vanuit z'n eigen beleving en in z'n vraagstelling weinig ruimte laat voor de ander om goed antwoord te kunnen geven. De vragen lijken er dan op gericht een bepaalde eigen veronderstelling bevestigd te krijgen. Hij wil een bepaald antwoord horen en heeft dat al ingevuld. Daarin is geen openheid, geen bereidheid tot ècht luisteren te vinden. "Het moet op mijn manier... anders kan ik er niks mee," lijkt hij dan te denken. Dat is niet echt respect voor de eigenheid van de ander. Vanuit de interviewer is er dan weinig flexibiliteit om mee te gaan in het 'samenspel'. De geïnterviewde moet precies in zijn kader passen. Daarmee doe je een ander geen recht. Elkaar ruimte geven, meebewegen in 'het spel', toch doelgericht blijven sturen, met respect voor de ander. En die ander heeft het recht en krijgt de ruimte op z'n eigen manier te antwoorden.
Lef hebben, noemde ik als een van de voornaamste richtlijnen. Lef hebben dat te vragen wat je nodig hebt, wat je wilt weten. Maar ook het lef hebben om open te staan voor wat er kan komen. Lef hebben om op je doel af te gaan. Lef hebben om moeilijke dingen bespreekbaar te maken. Lef hebben om onder woorden te brengen wat er in je opkomt, welk gevoel je ergens bij krijgt. Het is beter daar duidelijk over te zijn dan er omzichtig over te doen.
Voor alles geldt: Als je dat vanuit je hart doet, vanuit betrokkenheid, vanuit integere motieven, waarin je dus ook eerlijk bent naar jezelf, kan alles. Dan is er vertrouwen.
Zoals ik ook zei, het is niet altijd onwil - dat lijkt soms zo als iemand geen antwoord geeft - soms weten mensen het niet. Overigens kan dat ook voor de andere partij gelden. Je bent samen op zoek en stapje voor stapje werk je ergens naartoe. Als de stappen dan te groot blijken te zijn, doe je een stapje terug. Terug naar het hier en nu... en van daaruit zet je weer een nieuwe stap.
Nooit geweten dat het zo interessant is om interviews te analyseren! Het vertelt je veel over jezelf als je er goed naar kijkt. Hoe reageer jij op een ander? Hoe werk jij naar je doel toe? Hoe zorg jij dat je het heft in handen houdt? Hoe flexibel ben je in het samenspel? Ik ga eens kijken hoe ik dit, het interviewen als methode om naar jezelf te kijken, kan gaan aanbieden als behulpzame spiegel! Het blijkt een hele leuke en boeiende manier om van jezelf te leren.
Iemand het lef om zich hiervoor in te schrijven? ;)
woensdag 18 april 2012
Interviewtips
Spontaan wat interviewtips op verzoek van Jan Ceulemans, die graag
de camera wilde leren bedienen... en op het idee kwam om mij eens te gaan filmen. Excuus, je
valt middenin een verhaal: Ik was aan het vertellen dat ik bij
interviewtrainingen heb gemerkt dat mensen vaak vragen niet durven te
stellen vanuit hun eigen schroom/invulling, maar dat dat dan hun eigen
interpretatie is. Voor wie het interessant vindt, hier dus een beetje
interviewtraining. Althans, mijn visie daarop!
maandag 16 april 2012
Heelheid
'What you resist will persist.' Alweer Deepak Chopra. Waar je je tegen verzet zal juist blijven bestaan. Omdat je het in stand houdt met de energie die je er aan geeft. Juist door je ergens tegen te verzetten, iets niet te willen, ergens tegen tegen te vechten, blijft het bestaan. Sterker nog: het groeit. Je bereikt dus het tegenovergestelde van wat je wilt. Op het moment dat je begrijpt dat het jouw energie is, die het versterkt, begin je ook de eenheid der dingen te begrijpen. Dan kun je ook begrijpen waarom vechten geen zin heeft.
Dat is de grootste uitdaging voor ons allen: Om dat in te zien, te ontdekken hoe het werkt en het vooral te herkennen en te gaan ervaren hoe het werkt. Alleen je eigen ervaring kan je overtuigen.
Accepteren, het is niet altijd makkelijk natuurlijk. Je hoeft jezelf daarin ook niet voor de gek te houden, het is niet zo dat je moet zeggen 'o, wat vind ik dat fijn' als iets je pijn of verdriet doet, nee, op dat moment gaat het erom dat je die gevoelens erkent. Meer niet. Je accepteert de gevoelens die het bij je oproept en je zegt 'au'. Ga je vechten tegen de pijn, hou je de pijn weer in stand. Ga je vechten tegen de oorzaak van je pijn, omdat je die pijn niet wil voelen, creëer je per ongeluk nog meer 'oorzaak'.
Je kunt dat alleen maar door te kijken naar een situatie en je los te maken uit de identificatie met de pijn, het verdriet of de angst. Erkennen is het verzet ertegen opgeven. Accepteren. 'Au'...
Dat is iets heel anders dan het bevestigen en in stand houden. Erkennen en accepteren is niet hetzelfde als het maar blijven voeden en blijven herhalen of het gebruiken als excuus. Zie het verschil: Is het een ervaring, die je accepteert of identificeer je jezelf ermee?
Je bent heel. Je natuurlijke staat van zijn is heelheid, eenheid, gezondheid, overvloed, vreugde, Liefde, dus waarom zou je je identificeren met de niet-heelheid? Met de gebreken, die je ervaart? Met het tekort, dat je ervaart? Als dat zo is, als je denkt dat je dat bent, weet dan dat je verstrikt zit in de identificatie met wie je denkt te zijn. Je zal eruit moeten stappen om dat te kunnen zien. Je doet jezelf tekort. Focus op het middelpunt van die eenheid, de heelheid, de lichtbron, die je bent.
Dat is de grootste uitdaging voor ons allen: Om dat in te zien, te ontdekken hoe het werkt en het vooral te herkennen en te gaan ervaren hoe het werkt. Alleen je eigen ervaring kan je overtuigen.
Accepteren, het is niet altijd makkelijk natuurlijk. Je hoeft jezelf daarin ook niet voor de gek te houden, het is niet zo dat je moet zeggen 'o, wat vind ik dat fijn' als iets je pijn of verdriet doet, nee, op dat moment gaat het erom dat je die gevoelens erkent. Meer niet. Je accepteert de gevoelens die het bij je oproept en je zegt 'au'. Ga je vechten tegen de pijn, hou je de pijn weer in stand. Ga je vechten tegen de oorzaak van je pijn, omdat je die pijn niet wil voelen, creëer je per ongeluk nog meer 'oorzaak'.
Je kunt dat alleen maar door te kijken naar een situatie en je los te maken uit de identificatie met de pijn, het verdriet of de angst. Erkennen is het verzet ertegen opgeven. Accepteren. 'Au'...
Dat is iets heel anders dan het bevestigen en in stand houden. Erkennen en accepteren is niet hetzelfde als het maar blijven voeden en blijven herhalen of het gebruiken als excuus. Zie het verschil: Is het een ervaring, die je accepteert of identificeer je jezelf ermee?
Je bent heel. Je natuurlijke staat van zijn is heelheid, eenheid, gezondheid, overvloed, vreugde, Liefde, dus waarom zou je je identificeren met de niet-heelheid? Met de gebreken, die je ervaart? Met het tekort, dat je ervaart? Als dat zo is, als je denkt dat je dat bent, weet dan dat je verstrikt zit in de identificatie met wie je denkt te zijn. Je zal eruit moeten stappen om dat te kunnen zien. Je doet jezelf tekort. Focus op het middelpunt van die eenheid, de heelheid, de lichtbron, die je bent.
zaterdag 14 april 2012
Gewoontes doorbreken
Wij hebben als mens de vreemde gewoonte om ongezonde gewoontes te handhaven, ook al weten we dat het niet goed voor ons is. Of dat nu eet- (of drink)gewoontes zijn of reactiepatronen - in zekere zin zijn het allemaal verslavingen. Het sterke oordeel, dat we hierover kunnen hebben, werkt totaal averechts. "Vechten tegen een gewoonte versterkt het alleen maar, het gevecht verliezen is dan onvermijdelijk en als dat gebeurt, groeit het zelfverwijt," schrijft Deepak Chopra in z'n nieuwe boek 'Spiritual Solutions'. Het veroordelen van jezelf werkt desastreus. Kijk met mildheid naar jezelf.
De oplossing? "Voordat je vanuit gewoonte handelt, pauzeer. Vraag jezelf hoe je je voelt. Stel jezelf voor dat er andere opties zijn. Kun je een andere keus maken? Zo niet, wat weerhoudt je? Gewoontes worden doorbroken door de automatische reflex te stoppen en nieuwe vragen te stellen, vanwaaruit nieuwe keuzes gemaakt kunnen worden."
"De meeste mensen realiseren zich niet dat de uitdagingen, die zij in het leven ervaren er zijn om spirituele redenen. De reden is je terug te brengen bij je 'true inner purpose', je werkelijke, innerlijke doel. Als je dat weet, is het duidelijk dat er voor elk probleem een spirituele oplossing is. De oplossing bestaat niet op hetzelfde niveau als waarop het probleem is ontstaan. Je zal naar een hoger bewustzijnsniveau toe moeten bewegen om oplossingen te vinden," herhaalt Deepak Chopra keer op keer, steeds weer op een andere manier. Ik kan die herhaling wel waarderen, want hoe gemakkelijk is het niet om steeds weer te vervallen in de gewoonte van het reageren op iets of iemand (in gedachten of in woorden of in gedrag) vanuit het bekende patroon? Is het geen goed idee om er een gewoonte van te maken je automatische reflexen onder de loep te nemen?
Wat hij er niet bij vertelt, maar wat van wezenlijk belang is, denk ik, is dat 'dat ene ding' invloed heeft op alles. Dat ene probleem, die ene uitdaging, die je 'toevallig' bezig houdt, staat niet op zichzelf. Het beïnvloedt het totaal van je ervaringen, je leven. Is het niet die uitdaging, is het een andere, soortgelijke. Die ene ervaring laat je je 'totaaluitdaging' zien, die je in meer of mindere mate continue tegenkomt. In die zin kan je dus dankbaar zijn voor je grootste 'probleem', want door 'm te ontrafelen op de Chopra-manier, door een nieuwe benadering vanuit een ander perspectief, vanuit een hoger bewustzijn, komt er niet alleen een oplossing voor 'dat ene ding', maar verandert alles tegelijkertijd mee, omdat jouw eigen benadering verandert. Je grootste uitdaging brengt je - zelfs al zie je dat op dat moment niet - uiteindelijk bij je zelf en zal je sterker maken.
Ga maar na: Heb je bijvoorbeeld te maken met een conflict (met iets, iemand of - wat het in wezen is: met jezelf), kleurt dat dan niet je totale blik op de wereld, op je leven? Het houd je in de greep, het geeft je een bepaald gevoel over jezelf, daar loop je mee rond, zo voel je je ten opzichte van alles en dat beïnvloedt dus ook alles. Dat kan een gevoel van verlies, minderwaardigheid, gebrek aan vertrouwen, tekort, afwijzing of niet begrepen worden zijn; het is een zogenaamde 'verwonding' in jou, die aan het licht komt. Die wil genezen. En die kun je zelf genezen. Niet door hem steeds opnieuw open te reten (op hetzelfde level), maar door het te bezien vanuit een ander level. Op dat andere level vind je wel vertrouwen, kracht, licht, liefde, begrip, vrede en als je jezelf daarmee voedt, kan de wond genezen. Hoe maak je die overstap? Allereerst door het te weten, in te zien en te begrijpen. Door er op deze manier naar te kijken.
'Herschrijf je eigen leven' werkt hierin ook super: je omschrijft eerst dat wat je dwars zit, met alle gevoelens en aannames en conclusies, die je maar wilt. Leef je uit. Maar ga het dan geheel herschrijven, elke zin, elk woord. De zogenaamde realiteit doet er niet toe, stel het je voor zoals het idealiter is. Leef je in in het nieuwe verhaal en kijk hoe dat voelt. Ga het voelen, ga het je voorstellen. Als je je anders voelt, verandert je hele wereld. Het brengt je op het andere level. En niet vergeten dankbaar te zijn voor elke doorbraak!
.
De oplossing? "Voordat je vanuit gewoonte handelt, pauzeer. Vraag jezelf hoe je je voelt. Stel jezelf voor dat er andere opties zijn. Kun je een andere keus maken? Zo niet, wat weerhoudt je? Gewoontes worden doorbroken door de automatische reflex te stoppen en nieuwe vragen te stellen, vanwaaruit nieuwe keuzes gemaakt kunnen worden."
"De meeste mensen realiseren zich niet dat de uitdagingen, die zij in het leven ervaren er zijn om spirituele redenen. De reden is je terug te brengen bij je 'true inner purpose', je werkelijke, innerlijke doel. Als je dat weet, is het duidelijk dat er voor elk probleem een spirituele oplossing is. De oplossing bestaat niet op hetzelfde niveau als waarop het probleem is ontstaan. Je zal naar een hoger bewustzijnsniveau toe moeten bewegen om oplossingen te vinden," herhaalt Deepak Chopra keer op keer, steeds weer op een andere manier. Ik kan die herhaling wel waarderen, want hoe gemakkelijk is het niet om steeds weer te vervallen in de gewoonte van het reageren op iets of iemand (in gedachten of in woorden of in gedrag) vanuit het bekende patroon? Is het geen goed idee om er een gewoonte van te maken je automatische reflexen onder de loep te nemen?
Wat hij er niet bij vertelt, maar wat van wezenlijk belang is, denk ik, is dat 'dat ene ding' invloed heeft op alles. Dat ene probleem, die ene uitdaging, die je 'toevallig' bezig houdt, staat niet op zichzelf. Het beïnvloedt het totaal van je ervaringen, je leven. Is het niet die uitdaging, is het een andere, soortgelijke. Die ene ervaring laat je je 'totaaluitdaging' zien, die je in meer of mindere mate continue tegenkomt. In die zin kan je dus dankbaar zijn voor je grootste 'probleem', want door 'm te ontrafelen op de Chopra-manier, door een nieuwe benadering vanuit een ander perspectief, vanuit een hoger bewustzijn, komt er niet alleen een oplossing voor 'dat ene ding', maar verandert alles tegelijkertijd mee, omdat jouw eigen benadering verandert. Je grootste uitdaging brengt je - zelfs al zie je dat op dat moment niet - uiteindelijk bij je zelf en zal je sterker maken.
Ga maar na: Heb je bijvoorbeeld te maken met een conflict (met iets, iemand of - wat het in wezen is: met jezelf), kleurt dat dan niet je totale blik op de wereld, op je leven? Het houd je in de greep, het geeft je een bepaald gevoel over jezelf, daar loop je mee rond, zo voel je je ten opzichte van alles en dat beïnvloedt dus ook alles. Dat kan een gevoel van verlies, minderwaardigheid, gebrek aan vertrouwen, tekort, afwijzing of niet begrepen worden zijn; het is een zogenaamde 'verwonding' in jou, die aan het licht komt. Die wil genezen. En die kun je zelf genezen. Niet door hem steeds opnieuw open te reten (op hetzelfde level), maar door het te bezien vanuit een ander level. Op dat andere level vind je wel vertrouwen, kracht, licht, liefde, begrip, vrede en als je jezelf daarmee voedt, kan de wond genezen. Hoe maak je die overstap? Allereerst door het te weten, in te zien en te begrijpen. Door er op deze manier naar te kijken.
'Herschrijf je eigen leven' werkt hierin ook super: je omschrijft eerst dat wat je dwars zit, met alle gevoelens en aannames en conclusies, die je maar wilt. Leef je uit. Maar ga het dan geheel herschrijven, elke zin, elk woord. De zogenaamde realiteit doet er niet toe, stel het je voor zoals het idealiter is. Leef je in in het nieuwe verhaal en kijk hoe dat voelt. Ga het voelen, ga het je voorstellen. Als je je anders voelt, verandert je hele wereld. Het brengt je op het andere level. En niet vergeten dankbaar te zijn voor elke doorbraak!
.
vrijdag 13 april 2012
Genade voor het slachtofferschap!
Sinds ik weet dat de Wet van Genade bestaat, pas ik hem regelmatig toe. Ik kan het iedereen aanraden. Het is een wet (dus het werkt altijd), het is eenvoudig en creatief toepasbaar en het werkt snel en doeltreffend. Alleen is het wel een voorwaarde dat je ego en je Hoger Zelf op een lijn zitten, anders werkt het niet. Dat maakt het nou precies zo interessant.
Je gaat 'in gesprek' met je ego en vraagt hem of ie er bijvoorbeeld echt baat bij heeft slachtofferschap of strijd te handhaven. In eerste instantie vindt het ego waarschijnlijk van wel, het is immers z'n bestaansrecht... 'Maar egootje, wat schiet je ermee op?' Tja... Hij is het gewend. 'Kan het ook anders dan?' Ja, zullen we eens genade vragen voor de achterliggende motieven? 'Zoals?' Zoals zorgen en angst misschien? Of de behoefte aan controle, die daar uit voortkomt? 'Maar wat hou ik dan nog over?' Alles en niks. Jij geeft je over en Wij (ik zie het Hoger Zelf als Wij) regelen het verder voor je. Egootje-lief geeft zich natuurlijk niet zomaar over, hij zou ego niet zijn als hij niet onwijs eigenwijs was. Pas als hij het ook niet meer weet en geen andere of betere mogelijkheid ziet, dan geeft hij toe. 'Okee, regel het maar dan...' Hij weet natuurlijk dondersgoed dat Wij het beter kunnen regelen dan hij, maar dat geeft hij niet graag toe. Dat zou gezichtsverlies zijn. 'Maar het is in je eigen belang. We maken het alleen maar makkelijker voor je. Je hoeft je geen zorgen meer te maken! Je mag het uit handen geven...' Daar heeft ie nog niet alle vertrouwen in, maar We krijgen het voordeel van de twijfel. 'Als blijkt dat het werkt, okee... maar owee als... dan...'
Wat dan? Dan gaat-ie protesteren en kijken waar-ie weer een ingangetje vindt om de macht terug te grijpen. Hij weet precies wat de gevoelige plekken zijn, hou 'm in de gaten! 'Zullen we gewoon al het slachtofferschap, alle angst en alle zorgen eens in een keer loslaten? Genade! Op de vrijheid, de vreugde, de overvloed en de vrede!'
'Ik verveel me....'
'O ja, hoezo?'
'Ik ben gewend me ergens druk over te maken.'
'Goeie Genade!'
'Ja..'
'Genade voor het ego!'
'Help...'
'Ga maar lekker buiten spelen...'
Genade voor het slachtofferschap!
Je gaat 'in gesprek' met je ego en vraagt hem of ie er bijvoorbeeld echt baat bij heeft slachtofferschap of strijd te handhaven. In eerste instantie vindt het ego waarschijnlijk van wel, het is immers z'n bestaansrecht... 'Maar egootje, wat schiet je ermee op?' Tja... Hij is het gewend. 'Kan het ook anders dan?' Ja, zullen we eens genade vragen voor de achterliggende motieven? 'Zoals?' Zoals zorgen en angst misschien? Of de behoefte aan controle, die daar uit voortkomt? 'Maar wat hou ik dan nog over?' Alles en niks. Jij geeft je over en Wij (ik zie het Hoger Zelf als Wij) regelen het verder voor je. Egootje-lief geeft zich natuurlijk niet zomaar over, hij zou ego niet zijn als hij niet onwijs eigenwijs was. Pas als hij het ook niet meer weet en geen andere of betere mogelijkheid ziet, dan geeft hij toe. 'Okee, regel het maar dan...' Hij weet natuurlijk dondersgoed dat Wij het beter kunnen regelen dan hij, maar dat geeft hij niet graag toe. Dat zou gezichtsverlies zijn. 'Maar het is in je eigen belang. We maken het alleen maar makkelijker voor je. Je hoeft je geen zorgen meer te maken! Je mag het uit handen geven...' Daar heeft ie nog niet alle vertrouwen in, maar We krijgen het voordeel van de twijfel. 'Als blijkt dat het werkt, okee... maar owee als... dan...'
Wat dan? Dan gaat-ie protesteren en kijken waar-ie weer een ingangetje vindt om de macht terug te grijpen. Hij weet precies wat de gevoelige plekken zijn, hou 'm in de gaten! 'Zullen we gewoon al het slachtofferschap, alle angst en alle zorgen eens in een keer loslaten? Genade! Op de vrijheid, de vreugde, de overvloed en de vrede!'
'Ik verveel me....'
'O ja, hoezo?'
'Ik ben gewend me ergens druk over te maken.'
'Goeie Genade!'
'Ja..'
'Genade voor het ego!'
'Help...'
'Ga maar lekker buiten spelen...'
Genade voor het slachtofferschap!
donderdag 12 april 2012
Stop de vervuiling!
Het is een kunst en het is wijsheid om niet mee te gaan in de negativiteit van anderen. Om je niet te laten beïnvloeden door angsten en zorgen, rampscenario's, angstaanwakkerende en depressievoedende berichten in de media, om je niet te laten meeslepen door je eigen angsten en zorgen.
Als je niet heel bewust een keuze maakt in wat je tot je wilt nemen en wat niet, word je erdoor overspoeld, loop je met een hoop ballast in je systeem rond, kom je geen stap vooruit.
Natuurlijk, veel mensen vragen om medeleven, aandacht voor hun zorgen, angsten en pijn. En ook in jou woont een personage dat zich graag inlaat met zorgen, angsten en slachtofferschap. Want dat is het: slachtofferschap. Voed het slachtofferschap niet!
Het beste wat je kunt doen is een ander wijzen op z'n mogelijkheden, kansen en kracht. (Maar als die ander dat niet wil horen, laat het dan rusten!) We hebben allemaal die Goddelijke kant in ons, die vertrouwen heeft, die kracht is, die mooie dingen kan creëren. Voed die kant. In jezelf en in de ander. De rest is allemaal vervuiling.
Ja. Elk negatief woord, elk hard oordeel is een vorm van geweld. Zo ervaar ik dat. Laten we in hemelsnaam oppassen met wat we verspreiden. Denk eens tien keer na voordat je je frustraties de ether ingooit, bij anderen dumpt, handelt vanuit frustraties en angst.
Ga terug naar jezelf en neem waar, zoals Eckhart Tolle bijvoorbeeld verwoordt: O, dat is de pijn, daar spreekt de pijn. Zie het, voel het en neem het waar. Jij bent het niet! Je kunt het waarnemen als een 'pijnlichaam', maar je hoeft het niet te zijn! Of kijk er eens naar zoals Deepak Chopra uitlegt: De contracted awareness; jouw perspectief, je verwachtingen, je gevoelens en je aannames, hoe zien die eruit? En in hoeverre heb je die vastgezet? Kan je eruit stappen en er vanuit een ander perspectief naar kijken? Loslaten?
Het moment van je ervan bewustzijn is het moment waarop de verandering intreedt. Stap eruit, uit die beperkte 'rol' en geef het ruimte, geef jezelf ruimte. Zet de ballast buiten boord. Vraag je af wat werkelijk van jou is. Laten we de wereld schoner maken door niet meer mee te doen aan de vervuiling. Ruim het op in je eigen systeem en ervaar de rust en de ruimte, de vrede en het plezier. Voor wie gevoelig is en heel snel dingen oppikt vanuit de omgeving (we worden allemaal steeds gevoeliger): Wees je ervan bewust dat je jezelf mag beschermen, dat je daarmee niet alleen jezelf, maar ook de wereld helpt. Bescherm jezelf en laat het niet allemaal binnenkomen. Dat is nodig en nuttig, voor iedereen.
Als je niet heel bewust een keuze maakt in wat je tot je wilt nemen en wat niet, word je erdoor overspoeld, loop je met een hoop ballast in je systeem rond, kom je geen stap vooruit.
Natuurlijk, veel mensen vragen om medeleven, aandacht voor hun zorgen, angsten en pijn. En ook in jou woont een personage dat zich graag inlaat met zorgen, angsten en slachtofferschap. Want dat is het: slachtofferschap. Voed het slachtofferschap niet!
Het beste wat je kunt doen is een ander wijzen op z'n mogelijkheden, kansen en kracht. (Maar als die ander dat niet wil horen, laat het dan rusten!) We hebben allemaal die Goddelijke kant in ons, die vertrouwen heeft, die kracht is, die mooie dingen kan creëren. Voed die kant. In jezelf en in de ander. De rest is allemaal vervuiling.
Ja. Elk negatief woord, elk hard oordeel is een vorm van geweld. Zo ervaar ik dat. Laten we in hemelsnaam oppassen met wat we verspreiden. Denk eens tien keer na voordat je je frustraties de ether ingooit, bij anderen dumpt, handelt vanuit frustraties en angst.
Ga terug naar jezelf en neem waar, zoals Eckhart Tolle bijvoorbeeld verwoordt: O, dat is de pijn, daar spreekt de pijn. Zie het, voel het en neem het waar. Jij bent het niet! Je kunt het waarnemen als een 'pijnlichaam', maar je hoeft het niet te zijn! Of kijk er eens naar zoals Deepak Chopra uitlegt: De contracted awareness; jouw perspectief, je verwachtingen, je gevoelens en je aannames, hoe zien die eruit? En in hoeverre heb je die vastgezet? Kan je eruit stappen en er vanuit een ander perspectief naar kijken? Loslaten?
Het moment van je ervan bewustzijn is het moment waarop de verandering intreedt. Stap eruit, uit die beperkte 'rol' en geef het ruimte, geef jezelf ruimte. Zet de ballast buiten boord. Vraag je af wat werkelijk van jou is. Laten we de wereld schoner maken door niet meer mee te doen aan de vervuiling. Ruim het op in je eigen systeem en ervaar de rust en de ruimte, de vrede en het plezier. Voor wie gevoelig is en heel snel dingen oppikt vanuit de omgeving (we worden allemaal steeds gevoeliger): Wees je ervan bewust dat je jezelf mag beschermen, dat je daarmee niet alleen jezelf, maar ook de wereld helpt. Bescherm jezelf en laat het niet allemaal binnenkomen. Dat is nodig en nuttig, voor iedereen.
woensdag 11 april 2012
Het ego
Waarom bestaat het ego eigenlijk? Ja, dat vraag ik me ook wel eens af. Leuke vraag, die hier wordt gesteld aan Deepak Chopra:
I'm wondering why the ego exists. I am getting to the point now where I can recognize it reacting and although I have to work on it every day, I do have a way of understanding it which helps bring me back to love, forgiveness and kindness but my question is this... Why does it exist? As we are all made of love, why do we need this separate "thing" which is the ego and always creating a false view of our world?
Het antwoord is interessant, maar eigenlijk ook heel logisch:
The ego exists as a point of reference for our experience. If you did not have an ego, there would be no “I” to experience love, joy, or creativity. Without the focal point of the ego we would not have a sense of individuality. What you are thinking of as the ego is the unawakening ego that identifies with the object of experience instead of the pure awareness within.
Je hebt dus een ego nodig om te komen tot het inzicht van 'pure awareness', zoals je een lamp nodig hebt om het licht aan te doen. Als je denkt dat je de lamp bent, vergis je je. Dat is alleen de vorm. Dat is nog geen licht. We hebben een vorm, we kiezen een vorm en vandaaruit kunnen we licht laten schijnen, dat zich verspreidt. We verspreiden licht, in meer of mindere mate en zo creëren we. We kunnen ons licht dimmen of versterken, maar we zijn en blijven als vorm slechts een kanaal voor dat licht.
I'm wondering why the ego exists. I am getting to the point now where I can recognize it reacting and although I have to work on it every day, I do have a way of understanding it which helps bring me back to love, forgiveness and kindness but my question is this... Why does it exist? As we are all made of love, why do we need this separate "thing" which is the ego and always creating a false view of our world?
Het antwoord is interessant, maar eigenlijk ook heel logisch:
The ego exists as a point of reference for our experience. If you did not have an ego, there would be no “I” to experience love, joy, or creativity. Without the focal point of the ego we would not have a sense of individuality. What you are thinking of as the ego is the unawakening ego that identifies with the object of experience instead of the pure awareness within.
Je hebt dus een ego nodig om te komen tot het inzicht van 'pure awareness', zoals je een lamp nodig hebt om het licht aan te doen. Als je denkt dat je de lamp bent, vergis je je. Dat is alleen de vorm. Dat is nog geen licht. We hebben een vorm, we kiezen een vorm en vandaaruit kunnen we licht laten schijnen, dat zich verspreidt. We verspreiden licht, in meer of mindere mate en zo creëren we. We kunnen ons licht dimmen of versterken, maar we zijn en blijven als vorm slechts een kanaal voor dat licht.
dinsdag 10 april 2012
De uitdaging
Je hoeft niet te veranderen! Consciousness, bewustzijn is waarnemen. Dat is alles. Wees dankbaar voor de gelegenheden, die het leven je biedt hiervoor. De momenten waarop je woedend wordt of je machteloos voelt. Kijk ernaar en zie: O, dat zijn de gedachten van 'de woede'. Of van 'de machteloosheid'. Jij bent het niet! Erg mooi, hoe Eckhart Tolle het hier uitlegt. Het leven wordt bijna een grap... of een film. En ook een film heeft drama nodig, anders ontwikkelen de hoofdpersonen zich niet!
Eigenlijk was ik op zoek naar een ander stukje Tolle, dat net op facebook verscheen. Dat is nog niet te delen via youtube. Ik zal het kort samenvatten: Veel structuren storten in momenteel. Veel mensen ervaren daardoor beperkingen. Maar het is goed dat het gebeurt, het is nodig voor de planeet en voor de mens om te overleven. De systemen die instorten zijn ego-systemen. Er zullen veel dingen veranderen. Het is niet nodig om vanuit angst daarop te reageren. Het is een uitdaging: Durf je de onzekerheid te omarmen?
Kijk naar je angst en neem 'm waar: O, dat zijn gedachten van 'de angst'...
of kijk naar Eckhart Tolle... die brengt je meteen in de modus van waarnemer!
Deze is ook erg leuk (misschien is dat het, dat je kunt lachen om jezelf als je jezelf waarneemt):
.
Eigenlijk was ik op zoek naar een ander stukje Tolle, dat net op facebook verscheen. Dat is nog niet te delen via youtube. Ik zal het kort samenvatten: Veel structuren storten in momenteel. Veel mensen ervaren daardoor beperkingen. Maar het is goed dat het gebeurt, het is nodig voor de planeet en voor de mens om te overleven. De systemen die instorten zijn ego-systemen. Er zullen veel dingen veranderen. Het is niet nodig om vanuit angst daarop te reageren. Het is een uitdaging: Durf je de onzekerheid te omarmen?
Kijk naar je angst en neem 'm waar: O, dat zijn gedachten van 'de angst'...
of kijk naar Eckhart Tolle... die brengt je meteen in de modus van waarnemer!
Deze is ook erg leuk (misschien is dat het, dat je kunt lachen om jezelf als je jezelf waarneemt):
.
maandag 9 april 2012
Competitie
Het was zomaar even een tussendooropmerkinkje: 'Heb je het gehoord, J. heeft met 6-2 verloren.' Ik kijk een beetje verbaasd op. Vorige keer was ze nog kampioen. 'Maar ze vond het niet zo erg hoor...'
'Eigenlijk ook wat, hoe kinderen al opgroeien met al die competitie..,' denk ik hardop. Volgens mijn gesprekspartner zou er meer oorlog gevoerd worden als er geen sport was. Dat weet ik niet. Ik zie het competatieve, waar we automatisch in terecht komen meer als 'boosdoener'. Winnen, verliezen, vechten, presteren, beter zijn dan de ander, het idee dat we ons moeten onderscheiden, de beste moeten zijn, poeh... moet dat? 'Van mij mogen anderen winnen hoor,' reageer ik. Maar ja, als je dat zegt in een competatieve wereld, red je het dan? Waarom zouden we van nature niet samen kunnen delen, samenwerken en samen sterk kunnen zijn? Waarom ontdekken we niet dat er genoeg is op aarde voor iedereen, als we het gewoon eerlijk verdelen? Waarom ontdekken we niet dat ieder mens in feite dezelfde behoeften heeft? Dat we gelijk zijn?
Ja, natuurlijk ontstaat competitie en oorlog als twee of meer partijen hetzelfde willen hebben en daarvoor gaan vechten. Dat is waar. Maar is het ook niet waar dat de oplossing ligt in het inzien van het gezamenlijke belang? In het begrip hebben voor elkaar, in het water bij de wijn doen, het verdelen, het geven, het gunnen? Is dat de niet de uitdaging voor iedereen om dat in te gaan zien?
Ik voel me opeens wereldvreemd in de wereld vol competitie, die wij sport en spel noemen. Waar het ontstaat weet ik ook niet. Vanuit het idee van tekort zal een mens gaan vechten. Of hij dat nu zelf in zich heeft of ermee in aanraking komt als hij opgroeit, dat is de vraag. Dus we maken een groot spel met z'n allen, waarin je kunt winnen en verliezen, we maken teams, bondgenoten, vijanden. Stategieën, niet te vergeten. En dan? Dan blijven we aan de gang....
Doen we onszelf en elkaar niet juist hiermee tekort? Met het beter willen zijn (of meer willen hebben) dan de ander ontstaat de ongelijkheid, het tekort toch juist?
Het psychologische gevolg is volgens mij dat het dan nooit genoeg is, dat je nooit goed genoeg bent. Dat je altijd het gevoel hebt en blijft houden dat je moet presteren, dat het beter moet, dat je iets moet. Dat er iets van je wordt verwacht. Dat je goeie cijfers moet halen bijvoorbeeld. Dat je jezelf moet waarmaken. Is het ooit genoeg? Ben je dan ooit gelukkig?
Hoe weet je nog wat je zelf wilt doen, wat jou vreugde geeft? Is er een andere weg? Dat denk ik wel. En ik geloof zelfs dat iedereen uiteindelijk op die weg uitkomt. Dat hoop ik in elk geval. Maar ik geef toe... dan valt er nog een hoop te transformeren...
Wat zie ik? Nu is er zelfs een Jezus-quiz bij de EO, waarin de teams tegen elkaar strijden... om...? Gekker moet het toch niet worden! Wil de echte Jezus nu opstaan?
'Eigenlijk ook wat, hoe kinderen al opgroeien met al die competitie..,' denk ik hardop. Volgens mijn gesprekspartner zou er meer oorlog gevoerd worden als er geen sport was. Dat weet ik niet. Ik zie het competatieve, waar we automatisch in terecht komen meer als 'boosdoener'. Winnen, verliezen, vechten, presteren, beter zijn dan de ander, het idee dat we ons moeten onderscheiden, de beste moeten zijn, poeh... moet dat? 'Van mij mogen anderen winnen hoor,' reageer ik. Maar ja, als je dat zegt in een competatieve wereld, red je het dan? Waarom zouden we van nature niet samen kunnen delen, samenwerken en samen sterk kunnen zijn? Waarom ontdekken we niet dat er genoeg is op aarde voor iedereen, als we het gewoon eerlijk verdelen? Waarom ontdekken we niet dat ieder mens in feite dezelfde behoeften heeft? Dat we gelijk zijn?
Ja, natuurlijk ontstaat competitie en oorlog als twee of meer partijen hetzelfde willen hebben en daarvoor gaan vechten. Dat is waar. Maar is het ook niet waar dat de oplossing ligt in het inzien van het gezamenlijke belang? In het begrip hebben voor elkaar, in het water bij de wijn doen, het verdelen, het geven, het gunnen? Is dat de niet de uitdaging voor iedereen om dat in te gaan zien?
Ik voel me opeens wereldvreemd in de wereld vol competitie, die wij sport en spel noemen. Waar het ontstaat weet ik ook niet. Vanuit het idee van tekort zal een mens gaan vechten. Of hij dat nu zelf in zich heeft of ermee in aanraking komt als hij opgroeit, dat is de vraag. Dus we maken een groot spel met z'n allen, waarin je kunt winnen en verliezen, we maken teams, bondgenoten, vijanden. Stategieën, niet te vergeten. En dan? Dan blijven we aan de gang....
Doen we onszelf en elkaar niet juist hiermee tekort? Met het beter willen zijn (of meer willen hebben) dan de ander ontstaat de ongelijkheid, het tekort toch juist?
Het psychologische gevolg is volgens mij dat het dan nooit genoeg is, dat je nooit goed genoeg bent. Dat je altijd het gevoel hebt en blijft houden dat je moet presteren, dat het beter moet, dat je iets moet. Dat er iets van je wordt verwacht. Dat je goeie cijfers moet halen bijvoorbeeld. Dat je jezelf moet waarmaken. Is het ooit genoeg? Ben je dan ooit gelukkig?
Hoe weet je nog wat je zelf wilt doen, wat jou vreugde geeft? Is er een andere weg? Dat denk ik wel. En ik geloof zelfs dat iedereen uiteindelijk op die weg uitkomt. Dat hoop ik in elk geval. Maar ik geef toe... dan valt er nog een hoop te transformeren...
Wat zie ik? Nu is er zelfs een Jezus-quiz bij de EO, waarin de teams tegen elkaar strijden... om...? Gekker moet het toch niet worden! Wil de echte Jezus nu opstaan?
zondag 8 april 2012
Kom uit je Paasei
Een vreemd verschijnsel: Vlak voordat ik een afspraak heb met een vriendin, krijg ik opeens vreselijke buikpijn. Even later stuurt zij een bericht dat de afspraak niet door kan gaan, omdat ze buikpijn heeft en naar huis moet. Ik vermoedde al zoiets. En mijn buikpijn is terstond vertrokken.
Het zet me aan het denken. Hoe weet je nou of iets van jou is of van een ander? Nee, dat is niet goed gesteld, want misschien is 'het' wel van niemand. Zitten we met z'n allen in een veld, waarin we van alles oppikken en met ons meedragen. Stel je voor je komt als helder wit lichtbolletje op de wereld, de wereld vol met kleurtjes en al die kleurtjes maken jouw bolletje tot een kleurig geheel. Wat is dan nog van jou? Al die kleurtjes kunnen ervaringen zijn, gevoelens en gedachten. Al die kleurtjes kun je 'proeven' op aarde. Maar wat is nou van jou?
Alleen het licht is van jou. De rest is leuk om mee te maken, al die kleurtjes zijn avonturen. Soms prettig, soms helemaal niet. Je rolt erdoorheen, blauw, paars, groen, oranje, geel en rood. Soms donker van toon, soms pastel getint. Je probeert er een mooi schilderij van te maken, een verhaal. Jouw verhaal. Een mooi verhaal, een minder mooi verhaal, een pijnlijk verhaal, het blijven verhalen. Ondertussen zoeken we naar de afstemming, de harmonie in onszelf, we willen een mooi schilderij. Een verhaal met drama, want daar houden we wel van. Zoals we ook graag spannende boeken lezen en mooie films zien.
We geloven onze verhalen, we leven ze met volle overtuiging: Dat is mijn rol, dat ben ik, dit is mijn verhaal. We kunnen ons volledig identificeren met die rol, die we spelen in het grote toneelstuk. We kunnen zelfs razend worden als iemand zegt: Joh, leg dat toch naast je neer. Hoezo leef je daar nog mee, met dat idee? Laat toch lekker los, die pijn, dat verhaal, waar je in vast zit! Zie je niet dat je er ook uit kan stappen? We zijn gehecht aan ons verhaal, misschien houden we zelfs wel van die pijn.
Dan is nu het moment om je af te vragen: Waar is mijn licht, dat alles weer helder maakt en fleurig? Kleurig, zoals ik het wens, vervangbaar op elk moment, vrolijk en blij, licht en luchtig, ruim en vrij.
Tenzij je dat graag wilt, is er geen enkele reden om vast te houden aan welke pijn dan ook. Je licht komt van binnenuit, het is wie je bent. Altijd. In welke omstandigheid dan ook. De rest is illusie....
We zijn net een gekleurd paasei! Met dat verschil dat we onszelf van binnenuit opnieuw kunnen inkleuren en dat de schil ons niet bijeen hoeft te houden. Kom uit je ei! En wees blij! Vrijheid!
Vrolijke Pasen!
Het zet me aan het denken. Hoe weet je nou of iets van jou is of van een ander? Nee, dat is niet goed gesteld, want misschien is 'het' wel van niemand. Zitten we met z'n allen in een veld, waarin we van alles oppikken en met ons meedragen. Stel je voor je komt als helder wit lichtbolletje op de wereld, de wereld vol met kleurtjes en al die kleurtjes maken jouw bolletje tot een kleurig geheel. Wat is dan nog van jou? Al die kleurtjes kunnen ervaringen zijn, gevoelens en gedachten. Al die kleurtjes kun je 'proeven' op aarde. Maar wat is nou van jou?
Alleen het licht is van jou. De rest is leuk om mee te maken, al die kleurtjes zijn avonturen. Soms prettig, soms helemaal niet. Je rolt erdoorheen, blauw, paars, groen, oranje, geel en rood. Soms donker van toon, soms pastel getint. Je probeert er een mooi schilderij van te maken, een verhaal. Jouw verhaal. Een mooi verhaal, een minder mooi verhaal, een pijnlijk verhaal, het blijven verhalen. Ondertussen zoeken we naar de afstemming, de harmonie in onszelf, we willen een mooi schilderij. Een verhaal met drama, want daar houden we wel van. Zoals we ook graag spannende boeken lezen en mooie films zien.
We geloven onze verhalen, we leven ze met volle overtuiging: Dat is mijn rol, dat ben ik, dit is mijn verhaal. We kunnen ons volledig identificeren met die rol, die we spelen in het grote toneelstuk. We kunnen zelfs razend worden als iemand zegt: Joh, leg dat toch naast je neer. Hoezo leef je daar nog mee, met dat idee? Laat toch lekker los, die pijn, dat verhaal, waar je in vast zit! Zie je niet dat je er ook uit kan stappen? We zijn gehecht aan ons verhaal, misschien houden we zelfs wel van die pijn.
Dan is nu het moment om je af te vragen: Waar is mijn licht, dat alles weer helder maakt en fleurig? Kleurig, zoals ik het wens, vervangbaar op elk moment, vrolijk en blij, licht en luchtig, ruim en vrij.
Tenzij je dat graag wilt, is er geen enkele reden om vast te houden aan welke pijn dan ook. Je licht komt van binnenuit, het is wie je bent. Altijd. In welke omstandigheid dan ook. De rest is illusie....
We zijn net een gekleurd paasei! Met dat verschil dat we onszelf van binnenuit opnieuw kunnen inkleuren en dat de schil ons niet bijeen hoeft te houden. Kom uit je ei! En wees blij! Vrijheid!
Vrolijke Pasen!
vrijdag 6 april 2012
Helend helpen
Alweer stuit ik op een prachtig artikel van Jeshua, gechanneld door Pamela Kribbe. Kort samengevat is de kern dat wij allen gelijk zijn, dat je iemand niet helpt door hem te wijzen op z'n zwakheid, maar juist door z'n heelheid te zien. Ik citeer een paar passages, maar het hele artikel is de moeite waard!
Ook al voelt het voor jou als mens niet altijd zo aan, toch is er diep binnenin jou een creatieve kracht die de cruciale gebeurtenissen in je leven aantrekt. Vanuit je ziel wil jij die gebeurtenissen doormaken om meer te gaan begrijpen, innerlijk te groeien en je bewustzijn uit te breiden. In wezen ben je nooit slachtoffer van deze wereld. In de kern van wie je bent, ben je nooit machteloos. Want in je kern is er de vonk van God die ‘ja’ zegt tegen de ervaringen die je beleeft in fysieke vorm. Iets in jou weet dat je in staat bent om te leren van deze ervaringen en dat je bewustzijn zich daardoor zal verruimen en nog liefdevoller zal worden.
De waarheid is dat de enige manier om iemand te helpen is om hem bewust te maken van de eigen kracht en mogelijkheden om zichzelf te helen en te genezen.
In ieder mensenleven zijn er momenten waarop je de keuze tussen donker en licht onder ogen moet zien. Het donker vertegenwoordigt het toegeven aan zelfveroordeling, zelfhaat, negatief denken en angst. Het licht vertegenwoordigt je openstellen voor zachtheid, vergeving, bewustzijnsgroei en vreugde.
Als iemand jouw goddelijke kern ziet en contact maakt met je ziel, op een moment dat jij dit zelf tijdelijk niet kunt, dan voelt dat voor jou alsof je wordt geroepen bij je echte naam. Niets is zo bekrachtigend en helend als te worden genoemd bij je eigen naam. Het betekent dat iemand jou ziet zoals je bent, naar je ware aard: stralend, krachtig en oprecht.
Het hele artikel kun je hier lezen.
Ook al voelt het voor jou als mens niet altijd zo aan, toch is er diep binnenin jou een creatieve kracht die de cruciale gebeurtenissen in je leven aantrekt. Vanuit je ziel wil jij die gebeurtenissen doormaken om meer te gaan begrijpen, innerlijk te groeien en je bewustzijn uit te breiden. In wezen ben je nooit slachtoffer van deze wereld. In de kern van wie je bent, ben je nooit machteloos. Want in je kern is er de vonk van God die ‘ja’ zegt tegen de ervaringen die je beleeft in fysieke vorm. Iets in jou weet dat je in staat bent om te leren van deze ervaringen en dat je bewustzijn zich daardoor zal verruimen en nog liefdevoller zal worden.
De waarheid is dat de enige manier om iemand te helpen is om hem bewust te maken van de eigen kracht en mogelijkheden om zichzelf te helen en te genezen.
In ieder mensenleven zijn er momenten waarop je de keuze tussen donker en licht onder ogen moet zien. Het donker vertegenwoordigt het toegeven aan zelfveroordeling, zelfhaat, negatief denken en angst. Het licht vertegenwoordigt je openstellen voor zachtheid, vergeving, bewustzijnsgroei en vreugde.
Als iemand jouw goddelijke kern ziet en contact maakt met je ziel, op een moment dat jij dit zelf tijdelijk niet kunt, dan voelt dat voor jou alsof je wordt geroepen bij je echte naam. Niets is zo bekrachtigend en helend als te worden genoemd bij je eigen naam. Het betekent dat iemand jou ziet zoals je bent, naar je ware aard: stralend, krachtig en oprecht.
Het hele artikel kun je hier lezen.
Simpel
Vanuit het hart maak je verbinding, vanuit het hoofd kortsluiting!
Zo simpel is het. Probeer maar eens. Het hoofd (ofwel de oordelen, het brein dat alles wil beoordelen) bevindt zich in de illusie van de afgescheidenheid. Vanuit het hart is er verbondenheid.
Kun je die verbondenheid voelen, blijven voelen, lossen dingen zich vanzelf op. Ga naar je hart, verzacht, laat de strijd los, geef het hoofd even vrij. Het is bijna Pasen. Mooi moment om op te staan in de kracht van je hart. Probeer je met alles (juist dat wat moeilijk is!) te verbinden vanuit je hart. Dan kun je wonderen verwachten.
Uitdaging
Het concept 'Herschrijf je eigen leven' sluit mooi aan op de serie video-opnamen, waar Deepak Chopra mee komt als handleiding bij z'n nieuwe boek, waarin hij uitlegt dat overal oplossingen voor zijn. Wat je met 'herschrijf je eigen leven' doet, is het verhaal veranderen, waar je in zit. Ongeacht de realiteit die je ervaart, herschrijf je het verhaal naar je ideale verhaal, zodat je het kunt gaan voelen en je het kunt gaan voorstellen. Daarin ligt het geheim: je krijgt er een ander gevoel bij en vanuit dat veranderde gevoel, kunnen nieuwe situaties zich gaan manifesteren. Daarmee stap je uit het level van de (innerlijke) strijd, waar een mens behoorlijk in vast kan zitten en dienen verrassende oplossingen zich aan, omdat je ze uitnodigt om naar je toe te komen.
Elke situatie, die we ervaren als probleem, kan ons gevangen houden in wat Deepak Chopra noemt 'contracted awareness', beperkt bewustzijn. Hoe groter het probleem, het conflict, hoe meer we ons schrap zetten en vast komen te zitten en hoe groter de uitdaging het los te laten, eruit te stappen. Hoeveel argumenten je ook kunt bedenken waarom je gelijk hebt, het lost niks op. De enige oplossing is - kortgezegd - van het hoofd naar het hart. Daartoe worden we continue uitgedaagd.
Elk gevoel van tekort, elke angst die in ons verborgen ligt, alles wat niet overeenkomt met wie we werkelijk zijn, zal vroeg of laat getriggerd worden. Het is een uitdaging om te groeien. Ben je daartoe bereid, dan dienen de oplossingen zich aan.
Elke situatie, die we ervaren als probleem, kan ons gevangen houden in wat Deepak Chopra noemt 'contracted awareness', beperkt bewustzijn. Hoe groter het probleem, het conflict, hoe meer we ons schrap zetten en vast komen te zitten en hoe groter de uitdaging het los te laten, eruit te stappen. Hoeveel argumenten je ook kunt bedenken waarom je gelijk hebt, het lost niks op. De enige oplossing is - kortgezegd - van het hoofd naar het hart. Daartoe worden we continue uitgedaagd.
Elk gevoel van tekort, elke angst die in ons verborgen ligt, alles wat niet overeenkomt met wie we werkelijk zijn, zal vroeg of laat getriggerd worden. Het is een uitdaging om te groeien. Ben je daartoe bereid, dan dienen de oplossingen zich aan.
donderdag 5 april 2012
Denk groot!
Denk groot!
Dat komt in me op, terwijl ik van plan was ergens anders over te schrijven: Denk groot. Denk eens buiten de kaders die je gewend bent. We zijn geneigd om klein te denken, we zijn geneigd om onszelf in ons denken te beperken. Te denken dat dingen niet kunnen, niet mogelijk zijn. We bedenken wellicht spontaan iets leuks, maar gaan onmiddellijk ook allerlei bezwaren bedenken. Waarom? Omdat we onszelf te klein maken. Hoezo kan iets niet? Alles kan. Hou jezelf niet tegen, doe het gewoon.Zie je niet dat het niet de buitenwereld is die je tegenhoudt, maar dat het precies zulke gedachten zijn, die je weerhouden? Zelfondermijnende gedachten. Ontstaan, vast en zeker, door ervaringen in het verleden. Wat als je die eens zou vergeten en uitvlakken?
Ook al ben gevormd door teleurstellingen in je leven, voel die kracht in je, die zich daar helemaal niets van aantrekt, die verder wil met jou. Die wil dat jij jezelf bevrijdt uit dat oude keurslijf, waarom hou je jezelf gevangen?
Ken je het verhaal van die drie kikkers? Ze deden een wedstrijdje wie het eerst bovenop de berg was. De omstanders verklaarden hen voor gek: 'Dat lukt jullie nooit als kleine kikkers, die hele berg opklimmen!' De eerste kikker gaf hen gelijk en dacht: 'Ja, waar begin ik aan. dat heeft geen zin.' Hij haakte af. De andere twee begonnen aan de klim. De tweede hoorde al het gejoel wel, maar zette de tocht dapper in. Halverwege begon hij echter te twijfelen. 'Misschien hebben ze wel gelijk. Gekkenwerk, dit.' En ook hij haakte af. De derde kikker wandelde vrolijk voort en eenmaal aangekomen op de top, verbaasde hij zich erover dat hij de andere kikkers nergens meer zag. Rara, hoe kon dat? De derde kikker was doof!
Maar het gaat niet om de stemmetjes van de omstanders, het gaat om de stemmetjes in je eigen hoofd! Die omstanders zou je kunnen zien als de weerspiegeling van je eigen gedachten. Hoewel je je ook kunt afvragen of die gedachten wel van jou zijn. Passen ze bij je? Horen ze bij je? Of kun je ze ook loslaten, wijzigen, groter maken? Zijn we onze gedachten? Nee. We hebben ze. We hoeven ze niet te houden...
Wat ons sterk maakt, wat ons onze eigen kracht doet ontdekken, is: gewoon doen. Niet moeilijk doen, niet eerst 100.000 bezwaren verzinnen, maar je ingevingen volgen, je innerlijke kracht laten spreken. Denk groot. Geef je gedachten eens de opdracht om wat groter te denken. Wees creatief, fantaseer, stel het je voor, voel het. Want niet wat je om je heen ziet en ervaart is de realiteit, wat jij ervan maakt, dat is de realiteit. Wij creëren onze eigen realiteit. Laat je je beperken door wat je nu om je heen ziet, waarneemt en als realiteit ervaart of breng je er een beetje beweging in en creëer je een realiteit, die jou beter past? In plaats van naar de beperkingen te kijken, kun je in elke situatie ook naar de mogelijkheden kijken!
dinsdag 3 april 2012
Het Pad banen
Wie zich herkend heeft in de voorgaande stukken, zal ook vast en zeker veel hebben aan dit stuk van Jeshua, via Pamela Kribbe: Het loslaten van je geboortefamilie.
Het sluit perfect aan op wat ik schreef onder de noemer 'verbinding' en 'collectief bewustzijn', maar de zeer waardevolle aanvulling van Jeshua is dat je een energetisch pad baant. Als ziel heb je ervoor gekozen naar de aarde te komen, je hebt jezelf ook een opdracht meegegeven. Je kiest niet de makkelijkste omstandigheden uit, je wordt opgezadeld met de illusies van de dualiteit. Je natuurlijke staat van zijn in verbondenheid, liefde en meesterschap raak je kwijt, dat doet pijn. Door die pijn te erkennen, kun je je weer ontdoen van de illusies waarmee je bent gaan leven, maar die niet van jou zijn. Je ontdoet je van de ballast, de lading van angst en pijn, die je hebt meegekregen van je ouders. (Die dat ook weer hebben meegekregen in hun leven..) Omdat jij de lading op weet te lossen in je eigen leven, baan je een weg. Je hoeft het niet voor een ander te doen, maar de weg is vrij als anderen willen volgen....
Het mooie is dus dat het genoeg is om het voor jezelf te doen. Je hoeft anderen niet te overtuigen, niet mee te slepen, geen moeite te doen. Op het moment dat zij er zelf aan toe zijn, kunnen ze het pad volgen. Natuurlijk is het soms zwaar en moeilijk, maar we kunnen en willen niet anders dan onszelf trouw zijn en onszelf vrij maken van al die ballast die niet van ons is. Toch? We hebben er zelf voor gekozen. Laat dat een troost zijn. We weten wat we doen! En we kunnen het. En als we gewoon ophouden moeite te doen om onszelf te bewijzen of ons gelijk te halen, anderen ergens van te overtuigen, dan zal het een stuk eenvoudiger zijn!
Zijn wie je bent. En alles wat niet van jou is, kun je achter je laten. Wie wil dat nou niet? Lieve mensen, we zijn bevoorrecht omdat we weten dat het anders kan en anders wordt! En bevoorrecht dat we het pad daarnaartoe mogen banen! We mogen genieten van de vrede, de eenheid en de liefde, die we kennen. Meer hoeven we niet te doen. De rest gaat vanzelf!
En ook de boodschap van de Divine Mother van vandaag sluit weer helemaal aan:
"Don't worry about what other people think or you will forget about who you are. Just move forward with me, with Truth."
Het sluit perfect aan op wat ik schreef onder de noemer 'verbinding' en 'collectief bewustzijn', maar de zeer waardevolle aanvulling van Jeshua is dat je een energetisch pad baant. Als ziel heb je ervoor gekozen naar de aarde te komen, je hebt jezelf ook een opdracht meegegeven. Je kiest niet de makkelijkste omstandigheden uit, je wordt opgezadeld met de illusies van de dualiteit. Je natuurlijke staat van zijn in verbondenheid, liefde en meesterschap raak je kwijt, dat doet pijn. Door die pijn te erkennen, kun je je weer ontdoen van de illusies waarmee je bent gaan leven, maar die niet van jou zijn. Je ontdoet je van de ballast, de lading van angst en pijn, die je hebt meegekregen van je ouders. (Die dat ook weer hebben meegekregen in hun leven..) Omdat jij de lading op weet te lossen in je eigen leven, baan je een weg. Je hoeft het niet voor een ander te doen, maar de weg is vrij als anderen willen volgen....
Het mooie is dus dat het genoeg is om het voor jezelf te doen. Je hoeft anderen niet te overtuigen, niet mee te slepen, geen moeite te doen. Op het moment dat zij er zelf aan toe zijn, kunnen ze het pad volgen. Natuurlijk is het soms zwaar en moeilijk, maar we kunnen en willen niet anders dan onszelf trouw zijn en onszelf vrij maken van al die ballast die niet van ons is. Toch? We hebben er zelf voor gekozen. Laat dat een troost zijn. We weten wat we doen! En we kunnen het. En als we gewoon ophouden moeite te doen om onszelf te bewijzen of ons gelijk te halen, anderen ergens van te overtuigen, dan zal het een stuk eenvoudiger zijn!
Zijn wie je bent. En alles wat niet van jou is, kun je achter je laten. Wie wil dat nou niet? Lieve mensen, we zijn bevoorrecht omdat we weten dat het anders kan en anders wordt! En bevoorrecht dat we het pad daarnaartoe mogen banen! We mogen genieten van de vrede, de eenheid en de liefde, die we kennen. Meer hoeven we niet te doen. De rest gaat vanzelf!
En ook de boodschap van de Divine Mother van vandaag sluit weer helemaal aan:
"Don't worry about what other people think or you will forget about who you are. Just move forward with me, with Truth."
maandag 2 april 2012
Collectief bewustzijn
Als je iets niet begrijpt, jezelf of iemand anders niet begrijpt of een situatie niet begrijpt, is het de kunst om niet te oordelen. Waarschijnlijk ontstaat het oordeel vanuit je verzet: je had het anders gewenst. Loop er eens om heen, bekijk het eens vanuit verschillende hoeken en stijg dan eens op om vanuit de lucht het schouwspel waar te nemen.
Dan koppel je jezelf los van de identificatie met je eigen standpunt. Je eigen gevoelens, je eigen emoties, je eigen gedachten. Ze zijn er wel, ze mogen er ook zijn, alleen nu kun je ze waarnemen vanuit een ander perspectief. Begrijpen ook. Aanvaarden. En als je er niet meer in vast zit (je hebt ze wel, maar je bent ze niet!) kunnen ze bewegen. Daarin ligt het verschil: vastprikken, je ermee identificeren, denken dat je dat bent. Of waarnemen en ervaren, maar ook weer los kunnen laten. Het geeft ruimte, het biedt oplossingen. Die ruimte kan je jezelf geven.
De volgende stap, die interessant is om dan te zetten, is het besef dat het niet 'van' jou is, maar iets van het 'geheel' wat door jou wordt geleefd, gevoeld, ervaren. En daarmee - hopelijk - ook getransformeerd!
Als je dat begrijpt, ziet en je kunt voorstellen, hoef je ook niet meer zo te oordelen over jezelf (en anderen). De dingen die je meemaakt in het leven, zijn er om mee te maken. Het gaat niet om goed of fout. Het is niet verkeerd of goed. Het gaat niet om het oordeel! Het gaat om de ervaring, de beleving, de transformatie.
Wat jij meemaakt, is echt niet alleen wat jij meemaakt. Ik kwam een keer bij iemand, die sjamanistische reizen maakt, met de vraag wat er nou nog in de weg zat. Ik had het gevoel alles echt wel gehad te hebben. Opgeruimd te hebben. Ik begreep niet waarom er steeds weer nieuwe 'obstakels' op mijn weg kwamen! Ik wilde gewoon klaar zijn! Het antwoord was: "Heb je wel eens gehoord van het collectief bewustzijn?"
Steeds opnieuw de uitdaging om daar een stukje van te transformeren dus. Vandaar dus ook het advies je niet te identificeren met je gevoelens en gedachten. Je hebt ze. Ja. Op dat moment. Je bent ze niet. Sterker nog: Ze zijn niet van jou. Ze zijn collectief. Het staat niet op zichzelf. Als jij een flinke stap weet te zetten, zet je die ook voor het collectief. Als jij vrede sluit met een van je 'vijanden', breng je een beetje meer vrede op de wereld.
Misschien helpt dat om ervan te houden, van alles wat je meemaakt!?
"Look for what can be appreciated in every situation, with this appreciation, love flows. Allow this love always... this is our purpose together."
.
Dan koppel je jezelf los van de identificatie met je eigen standpunt. Je eigen gevoelens, je eigen emoties, je eigen gedachten. Ze zijn er wel, ze mogen er ook zijn, alleen nu kun je ze waarnemen vanuit een ander perspectief. Begrijpen ook. Aanvaarden. En als je er niet meer in vast zit (je hebt ze wel, maar je bent ze niet!) kunnen ze bewegen. Daarin ligt het verschil: vastprikken, je ermee identificeren, denken dat je dat bent. Of waarnemen en ervaren, maar ook weer los kunnen laten. Het geeft ruimte, het biedt oplossingen. Die ruimte kan je jezelf geven.
De volgende stap, die interessant is om dan te zetten, is het besef dat het niet 'van' jou is, maar iets van het 'geheel' wat door jou wordt geleefd, gevoeld, ervaren. En daarmee - hopelijk - ook getransformeerd!
Als je dat begrijpt, ziet en je kunt voorstellen, hoef je ook niet meer zo te oordelen over jezelf (en anderen). De dingen die je meemaakt in het leven, zijn er om mee te maken. Het gaat niet om goed of fout. Het is niet verkeerd of goed. Het gaat niet om het oordeel! Het gaat om de ervaring, de beleving, de transformatie.
Wat jij meemaakt, is echt niet alleen wat jij meemaakt. Ik kwam een keer bij iemand, die sjamanistische reizen maakt, met de vraag wat er nou nog in de weg zat. Ik had het gevoel alles echt wel gehad te hebben. Opgeruimd te hebben. Ik begreep niet waarom er steeds weer nieuwe 'obstakels' op mijn weg kwamen! Ik wilde gewoon klaar zijn! Het antwoord was: "Heb je wel eens gehoord van het collectief bewustzijn?"
Steeds opnieuw de uitdaging om daar een stukje van te transformeren dus. Vandaar dus ook het advies je niet te identificeren met je gevoelens en gedachten. Je hebt ze. Ja. Op dat moment. Je bent ze niet. Sterker nog: Ze zijn niet van jou. Ze zijn collectief. Het staat niet op zichzelf. Als jij een flinke stap weet te zetten, zet je die ook voor het collectief. Als jij vrede sluit met een van je 'vijanden', breng je een beetje meer vrede op de wereld.
Misschien helpt dat om ervan te houden, van alles wat je meemaakt!?
"Look for what can be appreciated in every situation, with this appreciation, love flows. Allow this love always... this is our purpose together."
.
Verbinding
Volgens mij was het een heftig weekend... klopt dat ook met jullie beleving? Als ik het goed aanvoel, zijn het de wortels van 'de onveiligheid', die aangeraakt zijn. Alsof blootgelegd wordt waarom we onszelf niet durven te zijn of zelfs vergeten zijn wie we zelf zijn en mogen zijn. Als je het risico loopt dat je kop eraf gehakt wordt, bij wijze van spreken, kijk je wel tien keer uit voordat je gaat staan waarvoor je staat. Wie weet wat we in vorige levens allemaal met de dood hebben moeten bekopen? Het kan ons voorzichtig, bang of hard gemaakt hebben. Het kan de reden zijn dat we ons niet veilig voelen om onszelf te zijn en waardoor we 'onveiligheid' tegenkomen als we toch stappen zetten op die weg.
In wezen zoeken we allemaal naar 'de verbinding' denk ik. We kennen hem, we weten dat het bestaat, diep in onszelf is het verlangen er, zelfs als we helemaal vergeten zijn hoe dat voelt en - gelukkig - steeds meer mensen leven 'in verbinding' of ervaren regelmatig - soms korte, soms lange tijd - hoe dat is. Ik denk dat het onze grootste behoefte is, onze enige echte behoefte. Want als je 'in de verbinding' bent, is alles goed. De grootste kunst is om in verbinding te blijven, zelfs in situaties die dat moeilijk maken. En de andere grote kunst is om er niet over te oordelen, als de verbinding er niet is. Neem het jezelf niet kwalijk, ook een ander niet, verzacht, go back to your heart....
Dat is moeilijk als je op keiharde oordelen stuit van anderen bijvoorbeeld. Dan durf je dat niet meer. En je natuurlijke neiging is dan om je te verharden, te verdedigen en af te sluiten. En huppekee, weg is de verbinding. Dat gebeurt in wezen ook als je zelf degene bent met de oordelen - over jezelf. Of met je ingebouwde censor om bij voorbaat al in de verdediging te springen, daarmee belemmer je jezelf ook te zijn wie je bent. En wat dacht je van de 'inner judge' die elk moment bereid is je te bekritiseren en onderuit te schoppen? Be aware, dat we zelf onze eigen grootste vijanden zijn, is waar! Omdat we niet achter onszelf gaan staan als we bijvoorbeeld 'perfect' willen zijn, als we onszelf iets kwalijk nemen, als we onszelf tekort doen door niet te accepteren wie we zijn, inclusief alle gevoelens en gedachten die we hebben.
Zelfliefde is je eigen beste partner zijn, volgens mij. Jezelf liefhebben zoals je bent, jezelf onvoorwaardelijk liefhebben. Met alles erop en eraan. Begrip hebben voor jezelf, goed voor jezelf zorgen, er zijn voor jezelf. Alles wat je je voorstelt bij een ideale partner, is wat je van jezelf nodig hebt en kunt krijgen! De verbinding met jezelf, is dat niet de verbinding die we zoeken?
In verbinding zijn met jezelf betekent automatisch dat je ook in verbinding bent met het Goddelijke. Het Goddelijke in onszelf. Dat Goddelijke vind je niet buiten jezelf, alleen in jezelf. En het Goddelijke in jezelf is verbonden met het 'grote Goddelijke' zal ik maar zeggen. En vandaaruit voel je de verbinding met alles wat leeft, alles wat je ziet of niet ziet. Van daaruit heb je hartscontacten, verbinding met anderen. Niet andersom.
Dat is de vergissing, die we vaak maken - als je het mij vraagt! - dat we die verbinding zoeken bij anderen. Dat we het zoeken buiten onszelf. En ooooo, wat werkt dat averechts! Het is de conclusie, die ik hier al vaker heb getrokken: De sleutel ligt in jezelf.
Ik had een droom: Ik was een kind. Ik 'moest' iemand tevreden stellen.... blij maken... Ik bracht bloemen. En nog meer bloemen. En nog meer bloemen. Maar het was niet goed. Het was nooit genoeg. Nog meer bloemen, nog meer bloemen.... en toen het nog steeds niet goed was, stikte ik! Ik kon geen adem meer halen! Ik keek die persoon aan en er gebeurde iets geks: Mijn ogen konden alleen nog maar spreken en die keken overal dwars doorheen. Verder, verder, verder... Toen werd ik wakker.
Duidelijk verhaal... Je kunt het niet voor een ander doen. Het is nooit genoeg als je daaraan begint en je 'verstikt' jezelf. Het is verstikkend, het is onmogelijk. Maar waarom doen we dat dan? Ik ken (of herken) veel mensen die dat gedrag vertonen. Het begint in de kindertijd, dat kan niet anders. En dat gedrag nemen we mee in de rest van ons leven. Elk kind zal z'n eigen overlevingsmethode hebben, zichzelf willen bewijzen, om er te mogen zijn... Als kind zijn we afhankelijk en kiezen we een methode, een strategie om door het leven te gaan. Dat wordt een gewoonte. Ofwel jezelf wegcijferen en er zijn voor anderen ofwel vechten en zorgen dat je jezelf redt... er zijn boeken vol over geschreven. Ik kan natuurlijk niet inschatten hoe anderen dat ervaren, maar ik vermoed dat elk kind met een schok op aarde belandt als het de eerste ervaring opdoet met het niet vanzelfsprekende verbonden-zijn, dat we eigenlijk wel verwachtten. Omdat het onze natuur is. We weten het, we kennen het en we verlangen ernaar, omdat het onze natuur is. Omdat we dat ergens in onszelf heel goed weten. En op welke manier je die verlangens voor jezelf ook verwoordt, waar je ook naar zoekt: Het is er al. Je hoeft er geen moeite voor te doen! Al die moeite doen is precies waaarmee we het onszelf moeilijk maken. Het komt voort uit dat diepe gevoel van onveiligheid, dat we ooit een keer ervaren hebben en die schrik hebben we meegenomen.
Zonder enig oordeel hiernaar kijken betekent dat je het jezelf helemaal niet kwalijk hoeft te nemen, maar ook een ander niet. Als je bedenkt dat we allemaal soortgelijke ervaringen opgedaan hebben in het leven, hoeft er geen sprake te zijn van schuld. Ook niet van vergeving, want dat veronderstelt een oordeel. Weet dat het voor iedereen geldt, in min of meerdere mate. En dat we elkaar er in gevangen houden als een soort kettingreactie, door de verwachtingen die we van elkaar hebben, de bevestiging die we van elkaar 'nodig' hebben. Iedereen wil gezien en gehoord worden zoals hij of zij is. Iedereen verlangt er toch naar gewoon helemaal zichzelf te mogen zijn en zich daarin veilig te voelen? We kunnen het alleen niet voor elkaar doen. Alleen voor onszelf.
De doorbraak ligt in het oppakken van je eigen sleutel. Als je daarmee de deur opent naar je Zelf, ben je veilig en beschermd. Je hoeft de deur niet steeds weer dicht te knallen, maar veroordeel jezelf niet als het per ongeluk toch weer gebeurt. Je weet waar de sleutel te vinden is: In je hart. Verzacht... Wees er voor jezelf! Wees eerst lief voor jezelf. Hou onvoorwaardelijk van jezelf. Dan ben je er vanzelf ook voor anderen, zonder dat je daar nog moeite voor hoeft te doen.
.
In wezen zoeken we allemaal naar 'de verbinding' denk ik. We kennen hem, we weten dat het bestaat, diep in onszelf is het verlangen er, zelfs als we helemaal vergeten zijn hoe dat voelt en - gelukkig - steeds meer mensen leven 'in verbinding' of ervaren regelmatig - soms korte, soms lange tijd - hoe dat is. Ik denk dat het onze grootste behoefte is, onze enige echte behoefte. Want als je 'in de verbinding' bent, is alles goed. De grootste kunst is om in verbinding te blijven, zelfs in situaties die dat moeilijk maken. En de andere grote kunst is om er niet over te oordelen, als de verbinding er niet is. Neem het jezelf niet kwalijk, ook een ander niet, verzacht, go back to your heart....
Dat is moeilijk als je op keiharde oordelen stuit van anderen bijvoorbeeld. Dan durf je dat niet meer. En je natuurlijke neiging is dan om je te verharden, te verdedigen en af te sluiten. En huppekee, weg is de verbinding. Dat gebeurt in wezen ook als je zelf degene bent met de oordelen - over jezelf. Of met je ingebouwde censor om bij voorbaat al in de verdediging te springen, daarmee belemmer je jezelf ook te zijn wie je bent. En wat dacht je van de 'inner judge' die elk moment bereid is je te bekritiseren en onderuit te schoppen? Be aware, dat we zelf onze eigen grootste vijanden zijn, is waar! Omdat we niet achter onszelf gaan staan als we bijvoorbeeld 'perfect' willen zijn, als we onszelf iets kwalijk nemen, als we onszelf tekort doen door niet te accepteren wie we zijn, inclusief alle gevoelens en gedachten die we hebben.
Zelfliefde is je eigen beste partner zijn, volgens mij. Jezelf liefhebben zoals je bent, jezelf onvoorwaardelijk liefhebben. Met alles erop en eraan. Begrip hebben voor jezelf, goed voor jezelf zorgen, er zijn voor jezelf. Alles wat je je voorstelt bij een ideale partner, is wat je van jezelf nodig hebt en kunt krijgen! De verbinding met jezelf, is dat niet de verbinding die we zoeken?
In verbinding zijn met jezelf betekent automatisch dat je ook in verbinding bent met het Goddelijke. Het Goddelijke in onszelf. Dat Goddelijke vind je niet buiten jezelf, alleen in jezelf. En het Goddelijke in jezelf is verbonden met het 'grote Goddelijke' zal ik maar zeggen. En vandaaruit voel je de verbinding met alles wat leeft, alles wat je ziet of niet ziet. Van daaruit heb je hartscontacten, verbinding met anderen. Niet andersom.
Dat is de vergissing, die we vaak maken - als je het mij vraagt! - dat we die verbinding zoeken bij anderen. Dat we het zoeken buiten onszelf. En ooooo, wat werkt dat averechts! Het is de conclusie, die ik hier al vaker heb getrokken: De sleutel ligt in jezelf.
Ik had een droom: Ik was een kind. Ik 'moest' iemand tevreden stellen.... blij maken... Ik bracht bloemen. En nog meer bloemen. En nog meer bloemen. Maar het was niet goed. Het was nooit genoeg. Nog meer bloemen, nog meer bloemen.... en toen het nog steeds niet goed was, stikte ik! Ik kon geen adem meer halen! Ik keek die persoon aan en er gebeurde iets geks: Mijn ogen konden alleen nog maar spreken en die keken overal dwars doorheen. Verder, verder, verder... Toen werd ik wakker.
Duidelijk verhaal... Je kunt het niet voor een ander doen. Het is nooit genoeg als je daaraan begint en je 'verstikt' jezelf. Het is verstikkend, het is onmogelijk. Maar waarom doen we dat dan? Ik ken (of herken) veel mensen die dat gedrag vertonen. Het begint in de kindertijd, dat kan niet anders. En dat gedrag nemen we mee in de rest van ons leven. Elk kind zal z'n eigen overlevingsmethode hebben, zichzelf willen bewijzen, om er te mogen zijn... Als kind zijn we afhankelijk en kiezen we een methode, een strategie om door het leven te gaan. Dat wordt een gewoonte. Ofwel jezelf wegcijferen en er zijn voor anderen ofwel vechten en zorgen dat je jezelf redt... er zijn boeken vol over geschreven. Ik kan natuurlijk niet inschatten hoe anderen dat ervaren, maar ik vermoed dat elk kind met een schok op aarde belandt als het de eerste ervaring opdoet met het niet vanzelfsprekende verbonden-zijn, dat we eigenlijk wel verwachtten. Omdat het onze natuur is. We weten het, we kennen het en we verlangen ernaar, omdat het onze natuur is. Omdat we dat ergens in onszelf heel goed weten. En op welke manier je die verlangens voor jezelf ook verwoordt, waar je ook naar zoekt: Het is er al. Je hoeft er geen moeite voor te doen! Al die moeite doen is precies waaarmee we het onszelf moeilijk maken. Het komt voort uit dat diepe gevoel van onveiligheid, dat we ooit een keer ervaren hebben en die schrik hebben we meegenomen.
Zonder enig oordeel hiernaar kijken betekent dat je het jezelf helemaal niet kwalijk hoeft te nemen, maar ook een ander niet. Als je bedenkt dat we allemaal soortgelijke ervaringen opgedaan hebben in het leven, hoeft er geen sprake te zijn van schuld. Ook niet van vergeving, want dat veronderstelt een oordeel. Weet dat het voor iedereen geldt, in min of meerdere mate. En dat we elkaar er in gevangen houden als een soort kettingreactie, door de verwachtingen die we van elkaar hebben, de bevestiging die we van elkaar 'nodig' hebben. Iedereen wil gezien en gehoord worden zoals hij of zij is. Iedereen verlangt er toch naar gewoon helemaal zichzelf te mogen zijn en zich daarin veilig te voelen? We kunnen het alleen niet voor elkaar doen. Alleen voor onszelf.
De doorbraak ligt in het oppakken van je eigen sleutel. Als je daarmee de deur opent naar je Zelf, ben je veilig en beschermd. Je hoeft de deur niet steeds weer dicht te knallen, maar veroordeel jezelf niet als het per ongeluk toch weer gebeurt. Je weet waar de sleutel te vinden is: In je hart. Verzacht... Wees er voor jezelf! Wees eerst lief voor jezelf. Hou onvoorwaardelijk van jezelf. Dan ben je er vanzelf ook voor anderen, zonder dat je daar nog moeite voor hoeft te doen.
.
zondag 1 april 2012
Mediteren is de God in jezelf eren
Een geheel nieuwe kijk op mediteren!
Welkom om kennis te maken met Katerina en haar boodschap namens Michaël:
.
Welkom om kennis te maken met Katerina en haar boodschap namens Michaël:
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
