Toestemming

Soms zijn we met anderen bezig om maar niet met onszelf bezig te zijn. We richten de blik naar buiten en concluderen bijvoorbeeld: Rijk zijn maakt mensen ook niet gelukkig. Wat een oppervlakkig plezier. Hoe durf je zoveel te vragen voor een schilderij (ik noem maar wat), terwijl je het er toch om gaat dat je het met liefde maakt en dat je dat vanuit je hart deelt met anderen? Of: Die doet ook alleen maar waar hij zin in heeft! Of: Dat kan nooit goed gaan...

Allemaal mooie momenten om eens stil te staan bij jezelf. Welke ontevredenheid in jou laat dat zien? Ben je misschien een beetje jaloers? Gun je anderen hun succes, geluk en plezier niet? Doen zij iets wat jij niet durft? Wat jij jezelf niet toestaat? Waar zit de herkomst van de afkeuring? Nuttig om naar te kijken! Jezelf toestemming geven om te genieten, om blij te zijn, om je eigen werk op waarde te schatten, ook eens aan jezelf te denken, is belangrijk. Het geeft je meer ruimte, vrijheid en plezier. Daar hoef je je niet schuldig over te voelen. Ook niet ten opzichte van jezelf.

Afwisseling

O, ik heb zo'n zin om van alles te beleven. Wat dat betreft begrijp ik Muni maar al te goed. Het leven is een groot avontuur. Elke dag verzinnen we weer iets nieuws. We nemen risico's, gewaagde sprongen, klimmen zo hoog mogelijk, maken overal een spel van en we hebben graag uitdagingen. Natuurlijk, de waaghals stoot wel eens z'n neus, dat hoort erbij.
"Dat wil jij toch?" zeggen vrienden als ik bijvoorbeeld over mijn Turkse avontuur vertel. "Ik zou er niet eens aan begonnen zijn!" Dat is waar. Ik kan het niet ontkennen. En nu ben ik wel weer toe aan een nieuw avontuur. Haha...

Maar ik ben ook Bliss: Rustig, beschouwend, alles transformerend naar het licht, in de gaten houdend wat er allemaal gebeurt, maar je vooral niet gek laten maken. Lekker je eigen gang gaan. Je gewoon terugtrekken als je daar behoefte aan hebt. Bliss kan prima alleen zijn. Muni heeft graag een maatje, die meedoet. Daarom verzint ze grapjes en verrassende acts, ze vermaakt je graag.

Handig om zo de uitersten in jezelf te ontdekken en te begrijpen. Ellen Duim, de handlezeres, zei het ook toen ze mijn handen zag: Hele grote verschillen tussen links en rechts. "Jij verveelt je nooit en je bent nooit klaar." Dat klopt wel. Links en rechts, de innerlijke en de uiterlijke wereld. 't Is maar goed dat ik een weegschaal ben. Kan ik het mooi een beetje in balans houden.

En nu ben ik aan het monteren. Het verwerken van de avonturen, zou je kunnen zeggen. Je draait één dag en je bent een week aan het monteren bij wijze van spreken. Vandaar de zin in een nieuw avontuur. Maar eerst gaan we hier iets moois van maken. Want ook iets afronden is fijn. Al ben je nooit klaar... 't Is maar goed dat er soms deadlines zijn! En dat Muni me ondertussen de nodige lollige onderbrekingen geeft. En dat Bliss me in de verbinding met mezelf houdt.

De bigger mind

Hoe vaak ben je per ongeluk bezig met wat anderen ergens van vinden? Hoe anderen over je denken? En hoeveel rekening hou je daar ongemerkt mee? Ik betrap mezelf er wel eens op, gelukkig maar, want dan kan ik tegen mezelf zeggen dat het nergens op slaat. Het is een 'verborgen' angst om 'afgekeurd' te worden in wie je bent, wat je doet en hoe je het doet. Het is onze eigen kritische stem geworden, een omweg om onszelf af te keuren.
Dat kan. Stel dat je als kind ouders had die prestaties van groot belang vonden en de lat hoog legden, dan wordt dat op den duur je eigen innerlijke criticus. Een ondermijnende factor. Veel mensen vinden het goed om kritisch te zijn, voor zichzelf en naar elkaar. Zo zijn we continue maar aan het beoordelen. En aan het afkeuren...

Genieten van wat je doet, lekker bezig zijn, creëren, iets moois maken, plantjes in de tuin zetten, opruimen, wandelen, fietsen, auto rijden, boodschappen doen, een gesprek voeren, probeer het maar eens te doen zonder commentaar. Om keuzes te maken hebben we natuurlijk dat brein nodig. Dat wel en dat niet. Welke appels? Wat ga ik bewaren? Waar zet ik het plantje neer? Welke route neem ik? Hoe reageer ik op dit of op dat? Ja, we moeten steeds opnieuw beslissingen nemen, dat is zo. Maar stel dat er geen 'goed' en 'fout' is, dat je gewoon je gevoel volgt en tegen alles "okee" zegt. Okee zoals het is. Dan merk je ook dat het wel meevalt, de invloed die je hebt. Het loopt zoals het loopt, daar kan je tegen protesteren en precies dat verzet maakt dat we het onszelf moeilijk maken.

De 'gewone mind' is het altijd wel ergens mee oneens. Die grijpt elke kans om je te vertellen dat er nog iets is om niet tevreden mee te zijn. Hij heeft stokpaardjes, waarvan hij weet dat-ie jou daarmee te pakken krijgt. Lukt het niet met dit onderwerp, dan wel met het andere. Als het een is opgelost, weet hij wel weer wat het volgende is. Dat is voor iedereen natuurlijk verschillend, het is persoonlijk, voor de een is dat op het vlak van gezondheid, voor de ander op het gebied van financiën en misschien voor iedereen wel relaties met anderen. Er is altijd wel iets niet goed, iets waar de mind je aan herinnert als je even niet oplet. Je zou dit of dat moeten doen, schuldgevoel of slachtofferschap, ontevredenheid. De mind is aan het oordelen alsof hij de wereld kan regeren. "Het is zoals het is, heb je dat nog niet door?" zou Byron Katie zeggen.

Zodra je iets hebt 'bereikt', iets waar de mind zich zo druk over maakte, maar wat dus niet meer nodig is, wat dan? Nee, dan zwijgt de mind niet, dan heeft ie alweer het volgende klaar staan om nog niet tevreden over te zijn. En zo worden we door die mind voortdurend uit het hier en nu gehaald. "Ongelukkig zijn en in het hier en nu zijn gaan niet samen," zegt Eckhart Tolle. Als je dit waar kunt nemen, dan kan je die mind gaan besturen. Er is ook een 'bigger mind'. Die 'bigger mind' is verbonden met je hart en kan dit allemaal waarnemen. En waarnemen is genoeg. "Okee mind, begin je weer? Wat zit je dwars? Okee, vertel maar..." De 'bigger mind' is wijzer en neemt de leiding. Die is gebed in vertrouwen, waar de 'small mind' vanuit angst functioneert. Wijs 'm niet af, maar stel 'm gerust. De bigger mind neemt de leiding. Dat is wie je werkelijk bent.

Gezamenlijk belang

Iemand vroeg mij een stemadvies. Ondanks dat de wereld ten onder gaat aan bureaucratie, regeltjes en ingewikkelde procedures, waardoor er op Europees niveau al helemaal weinig slagvaardig kan worden opgetreden, ben ik wel een voorstander van stemmen. Wat mij verbaast is dat er in de voormalige oostbloklanden bijvoorbeeld nauwelijks gestemd wordt, terwijl ze nota bene kortgeleden nog revoluties nodig hadden voor wat meer vrijheid en democratie. Wat is die vrijheid dan waard?
Natuurlijk kan je zeggen dat de democratie ook niet echt werkt, maar het begint toch met stemmen. Als iedereen groen zou stemmen, zou dat echt wel wat uitmaken voor het milieu. Mijn stemadvies was dan ook: Groen. In het belang van de aarde, de natuur, ons allemaal.

Maar deze persoon was - gedeeltelijk - boer en dacht dat het cda de boerenbelangen het best vertegenwoordigde. 'Is dat zo?' vroeg ik. Dat wist hij eigenlijk ook niet. Tenslotte was hij inmiddels overgestapt op andere takken van sport, want om van z'n boerenbedrijf (varkens) te leven, was geen pretje en al helemaal geen vetpot. Hij was blij dat hij er nog maar gedeeltelijk afhankelijk van was. Om het over het welzijn van de varkens nog maar even niet te hebben! "Het oude in stand houden, is ook niet altijd zo wenselijk," concludeerde ik. Dat is natuurlijk wel wat er vaak gebeurt als mensen, boeren, landen of belangenorganisaties hun eigen belang vertegenwoordigen. In stand houden, verdedigen, de eigen positie versterken.

Zo kwam ik een buurman tegen, die naar de stembus ging toen ik er net uitkwam en mopperde dat hij geen PvdA meer ging stemmen. In zijn optiek pakte de PvdA hem z'n pensioen af en hij had hard gewerkt voor de opbouw van Nederland. Hij voelde daar geen erkenning voor. Daarom werd het nu SP.  "Je bent het er niet mee eens hè?" zei hij. Dat was niet zo, ik was verbaasd over z'n gemopper en dacht 'O, beleeft hij dat zo?' en concludeerde ondertussen dat mensen dus kennelijk allemaal persoonlijke motieven hebben, maar ook vooral vanuit hun eigen belang en gevoel stemmen. Veelal tegen iets... "Eigenlijk ben je heel rijk," zei ik tegen hem. "Hoezo?" "Nou, hoe oud ben je?" "83."
"En gezond, ik zie je elke dag lekker wandelen. Dat is de ware rijkdom."
"Haha, ja, zo kan je het ook bekijken!" En trots vertelde hij hoe hij ook nog eens drie keer per dag op de hometrainer zat.

Zo gaat het dus. Zelf denk ik dat we uiteindelijk allemaal dezelfde belangen hebben, als je verder kijkt dan je eigen onvrede ergens over. Iedereen wil gelukkig zijn, leven in vrede en harmonie, genoeg te eten hebben en een dak boven z'n hoofd, gezond zijn en gewaardeerd worden. En waarom zou dat niet kunnen? Moeder Aarde is een en al overvloed, biedt ons alles wat we nodig hebben. Zoals Gandhi al zei: Er is genoeg voor iedereen, maar niet genoeg voor ieders hebzucht. Willen we echt dingen oplossen en verbeteren, zullen we toch echt verder moeten kijken dan ons eigen belang.

Jouw Goudmijn

Heb jij jouw goudmijn al ontdekt? De werkelijke rijkdom zit in onszelf. Ieder van ons heeft z’n eigen talenten en mogelijkheden. Deze tijd vraagt ons, dwingt ons bijna, om op te staan in onze eigen kracht en te leven vanuit ons eigen immense potentieel.

Het oude werkt niet meer, het nieuwe wordt ontdekt. Het nieuwe biedt veel mogelijkheden voor iedereen. Maar het vraagt ons ook om af te rekenen met oude dogma’s. De omschakeling is in volle gang, maar er is nog teveel strijd. In onszelf en met ‘het oude systeem’. Precies dat vechten werkt averechts. Vecht niet, gebruik de mogelijkheden die je hebt en ontdek de kracht van je verbeelding, de kracht van je passie, van je dromen. Zo komt het nieuwe tot stand. Momenteel staan we met een been in het nieuwe en met een been in de oude wereld. Zo zou je het kunnen zeggen.

We kunnen nog zo bewust en spiritueel ontwikkeld zijn, maar nu gaat het erom dat we het ook praktisch leren toepassen. Om niet in die droomwereld te blijven ‘zweven’, maar het daadwerkelijk in de praktijk te brengen. Daar zit nogal eens een groot gat tussen, tussen de ‘droom’ en dagelijkse realiteit en dat werkt de frustratie – en de strijd – in de hand. Je ziet de zogenaamd ‘spirituele mens’ wel eens de werkelijkheid ontvluchten, vermijden, niet meer meedoen, volledig opgaan in het spirituele, maar dat is nog niet het ‘leven’. Het ‘leven’ is juist aanwezig zijn in het hier en nu en ‘het’ in alles wat je doet en meemaakt integreren.

lees verder: hier staat het artikel

De dans

Waar zullen we het eens over hebben? Soms heb ik het idee dat alles al gezegd is en misschien is dat ook wel zo. Het is op talloze manieren steeds hetzelfde. Logisch als je bij de kern komt. De kern is Eenheid, Licht, Liefde, Goddelijkheid, verbondenheid, vrijheid, Bliss. Alle woorden waarmee we dat proberen uit te drukken zijn ontoereikend voor wat daar de kern weer van is: onbeschrijflijk. En zo blijven we aan de gang met het beschrijven. Want we willen toch steeds weer naar die kern. En vanuit die kern creëren we, ontstaan weer nieuwe verhalen. We hebben allemaal verhalen. In alle kleuren van de regenboog. Ontstaan vanuit het witte licht, dat zich zonder die verhalen, al die kleuren niet zou kunnen kennen. Als alles alleen maar wit was, puur wit licht, hadden we die verhalen niet. Dan zouden we geen onderscheid kunnen maken.

Hoe verder je van de bron, dat witte licht afstaat, hoe meer afgescheiden alles lijkt. Lijkt dus. Dan lijkt het of je tegenstanders hebt, dan kan het voelen alsof de buitenwereld bedreigend is, dan kan je je slachtoffer voelen van alles wat je overkomt. Als je ergens mee gaat vechten, versterk je die afgescheidenheid. Je kunt vinden dat je gelijk hebt en op moet komen voor je rechten. Je kunt vinden dat de ander het fout doet, gecorrigeerd moet worden. Je kunt het gedrag van anderen afkeuren. Er tegen in opstand komen. Zo zijn er bijvoorbeeld heel wat mensen die gescheiden zijn, maar nog jaren vechten met elkaar. Maar ook mensen die niet gescheiden zijn kunnen uit gewoonte hun onvrede projecteren op de ander. Als je ze vraagt wat er moet veranderen, is het die ander. Die gewoonte is een beetje lastig. Denkpatronen hebben zich vastgezet en zijn overtuigingen geworden. Hoe je een ander ziet, als vriend of als vijand, hangt van jou af.

Van de week had ik het met iemand over een filmpje dat hij gemaakt had van een oude mevrouw. Ik vond haar wat bitter en negatief, hij juist niet. "Het is waar dat je haar 'los' gekregen hebt in dat filmpje en er iets sprankelends doorkwam," beaamde ik. Maar wat hij levenslust noemde, vond ik haar niet echt uitstralen. Interessant! Want doordat hij dat in haar zag, is het er ook uitgekomen. Je nodigt dat uit. Zo werkt het met filmen, zo werkt dat sowieso, maar met filmen zie je dat goed. Als je van een persoon door drie verschillende mensen een portret laat maken, krijg je drie verschillende verhalen. Maar ook: Als je een portret laat bekijken door drie verschillende personen, zullen die er wellicht alledrie iets anders uithalen en onthouden. Net wat bij jou aansluit. Of juist niet natuurlijk.

Zo heeft iedereen z'n eigen perspectief en z'n eigen verhaal. 't Is maar net hoe je kijkt! En kijk je vanuit de Eenheid, vanuit de bron, de kern, dan zie je de ogen van een ander jezelf. Dat is het terrein van de Liefde, je ziet God in de ander. En dus jezelf. Hou je dan van een ander? In de documentaire die ik maak over Rumi vertelt een Rumi-kenner en Sufi: In de Liefde ben je één. Pas als je Liefde kent, kan je binnenkomen. Maar die Liefde ben jij zelf. Dat is niet de ander. Dat ben jij en dat is één zijn met God. In dit geval Allah. Maar ook dat is één. Met jou. "Fall in Love, stay there," zei Rumi.
En het mooie is: dat is het terrein van de totale acceptatie. De totale acceptatie van alles zoals het is.  Daarin vind je de ruimte, de vrijheid en als je vanuit die kern leeft, kun je de verhalen bekijken, ervan genieten, er soms eens instappen, maar je weet dat het een dans is. De dans van het leven, die we samen dansen. Als een geheel.

De onzichtbare strijd

"Worries are an old habit. Let them go..." 

Geen idee waarom, maar teksten komen soms in het engels binnenvallen. Zo ook deze. Ik schrijf het maar even op, dan hebben jullie er ook iets aan. Het is een oude gewoonte van de mind. Laat maar gaan. Soms komt de 'worry-energie' van een ander in je systeem terecht, dat kan. Aangezien alles een geheel is, kan je niet altijd voorkomen dat wat er in de lucht hangt ook bij jou terecht komt. Zo kun je bijvoorbeeld ook iemand een brief schrijven en zonder dat je 'm opstuurt, gaat de energie toch die kant op en kan zo z'n effect hebben. Alles is een wisselwerking. Soms zie je dingen niet, maar merk je ze wel.

Er bleek iemand met mij te vechten, een bepaalde dame in Turkije ;) Ik had daar wel iets van gemerkt, maar het niet echt aandacht gegeven. Een paar keer werd ik wakker met een enorme zwarigheid, alsof ik 's nachts vermoord was bij wijze van spreken. Ik kon het niet thuisbrengen. Ik wilde het wel weghebben, dus ik vroeg duidelijk hierover en of het kon verdwijnen. Prompt ontving ik boze berichtjes in het Turks. Ik werd woedend. En was verbaasd over mijn eigen woede. Dat kan ook, vertelde iemand me, dat je op de woede van iemand anders reageert, als je in zijn of haar frustraties terecht bent gekomen. Nog steeds nam ik het niet erg serieus. Maar kom niet aan mijn vrijheid!

Toen kwam ik bij een vriendin, die Shamanistische reizen doet. Zij zag een hele veldslag zich afspelen. Dit was iets universeels. Vrije, sterke vrouwen, opgestaan - overeind gehesen - in hun oorspronkelijke kracht trokken ten strijde tegen... wat bleek? De "onderdrukte" vrouwen! En die hadden heel veel kracht. Meer dan ik ooit had ingeschat. Die vochten voor hun afhankelijkheid! Haha, zo had ik het nog nooit bekeken! Deze Shamanistische vriendin kon de afloop niet zien, maar wat ze nog wel zag is dat ik deze vrouwen op een gegeven moment toesprak: "Wat willen jullie nou eigenlijk? Willen jullie niet vanuit je eigen kracht leven?" En toen ontstond er grote verwarring in die groep.

Vervolgens mocht ze mij verlossen van een flink aantal speren in mijn buik. Kennelijk speren waarvan ik me niet bewust was geweest. Want, o, wat arrogant, ik had deze vrouwen meer als slachtoffers gezien, als zwak. Maar ik was een regelrecht gevaar voor ze. Waar ze zich met hand en tand tegen moesten verdedigen. Iets (of iemand) vast willen houden is een venijnig gevecht!

En nu dit helder is, krijgt mijn werk opeens een nieuwe dimensie. Ik heb er ook geen 'last' meer van, in mijn systeem. Het is opgehelderd. Het is iets universeels, goed om te weten en om rekening mee te houden. Mensen willen soms graag afhankelijk zijn. En natuurlijk, dat mag. Het zal zichzelf wel regelen. Daar hoef ik me geen zorgen over te maken!

Het nieuwe geldbewustzijn

Vlak nadat ik mijn workshop 'Money, money, money' had gelanceerd, wees iemand me op het boek van Thorsten Weiss: Spiritueel geldbewustzijn. Het gaat inderdaad over meer dan geld, het gaat over een nieuw geldbewustzijn. Het is een vernieuwend boek, want terwijl je het leest, word je aan het werk gezet. Met allerlei 'transfirmaties' zoals hij het noemt. Nieuwe overtuigingen 'downloaden' in je systeem. En dat gebeurt terwijl je het leest - er zit bepaalde energie en kracht in het boek, maar je mag ook zelf actief aan de slag met het integreren in je onderbewuste.

Al die overtuigingen in ons systeem, in ons onderbewuste, die pak je niet aan met 'weten' of 'lezen' of begrijpen. Dat is niet genoeg. Herprogrammeren van je onderbewuste is geen kattenpis, zal ik maar zeggen. Je blijft aan de gang. Het is nuttig, het blijft nuttig, het onderzoek houdt nooit op, maar... Op een gegeven moment gaat het vanzelf. Van inzicht naar besef naar een staat van zijn en die nieuwe staat van zijn is een andere dimensie waar je in terecht komt. Ik weet niet of je dat mensen kunt leren, maar je kunt wel de gelegenheid ervoor scheppen. Het voelbaar maken. Er zijn vele energetische tools, die je kunt hanteren om er de weg voor vrij te maken. En dan hoef je niet meer alles te weten en te begrijpen, je hoeft het niet meer met je hoofd te doen. Je laat de energie z'n werk doen. De energie die jij bestuurt en als je je daarvan bewust wordt, kun je beter besturen. Je stuurt weg wat niet lekker voelt, je nodigt uit wat je wenst. Het is het level waarop je een bent met alles en dus ook vanuit die eenheid kunt herstellen wat er niet heel lijkt te zijn.

Ik hou van de eenvoud. Alles uitzoeken, alle methodes bestuderen, uitproberen en dan de eenvoud erin ontdekken. En daarmee heb ik nu een "eigen" eenvoudige methode ontwikkeld, die zo simpel is dat iedereen 'm op elk moment bij elk probleem kan toepassen. Niet alleen wat betreft geld, maar op elk terrein. Het principe is hetzelfde. En wat dat precies is, dat bewaar ik voor in de workshop! Omdat je daar bij moet zijn om het te leren, te ervaren en toe te kunnen passen, je moet het namelijk voelen!

Hier alvast een voorproefje, ter introductie:



En, oja, de nieuwe workshop heet: Jouw Goudmijn.
30 mei in de Angelshop.
Je kunt je opgeven door een mail te sturen: happy.view@xs4all.nl 
 Of kijk op Facebook bij het evenement "Jouw Goudmijn" op 30 mei. 

Manipulatie

Manipulatie, interessant onderwerp. Vroeger had ik manipulatie nooit zo door, ik werd er gemakkelijk 'slachtoffer' van, omdat ik het niet zag en 'behept' was met een soort universeel verantwoordelijkheidsgevoel, ofwel: schuldgevoel. Alsof je er altijd moet zijn voor iedereen, altijd alles moet oplossen, geen 'nee' mag zeggen, ten dienste moet staan van alles en iedereen. Ik was typisch zo'n helper, redder. Een aardig traject, mag ik wel zeggen, om je daarvan bewust te worden. Het 'helperssyndroom' nodigt mensen uit om daar misbruik van te maken. Ik geloof dat ik er inmiddels wel een aardige weg in gevonden heb, vooral door te beseffen dat iedereen z'n eigen weg te gaan heeft en dat dat niet erg is. Je kunt 'het' niet oplossen voor anderen, ik heb vaak genoeg mijn neus gestoten om dat inmiddels te weten. Maar manipulatie ging nog een stap verder, mensen die probeerden hun eigen verantwoordelijkheid voor bepaalde zaken in mijn schoenen te schuiven. Soms heel subtiel, soms overduidelijk. Soms ook schokkend. Mensen die je geholpen hebt, of althans geprobeerd hebt te helpen met ontwikkelen en stimuleren van hun eigen kracht en mogelijkheden, die je vervolgens verwijten komen maken. Zij willen hun eigen verantwoordelijkheid niet nemen. Ze zoeken het buiten zichzelf en eisen het op. Vreemd verschijnsel en goed om alle restjes schuldgevoel te triggeren en ermee af te rekenen.

Maar wat ik gisteren opeens besefte is dat manipulatie in feite een 'niet kunnen ontvangen' is. Een niet-vertrouwen, een vorm om zaken naar je hand te zetten en om iets voor elkaar te krijgen, omdat je er niet op vertrouwt dat het wel naar je toekomt. Je vertrouwt de natuurlijke stroom van het leven niet en ook jezelf kennelijk niet. Het is een vorm van controle, maar juist daardoor kan je niet ontvangen, niet zien wat er allemaal vanzelf komt of er al is.

Manipulatie is zaken naar je hand proberen te zetten. Je bedienen van middelen om macht te krijgen over een situatie of anderen. Ik denk dat mensen het niet eens altijd in de gaten hebben dat ze het doen en misschien doen we het allemaal wel enigzins. Uiteindelijk heb je jezelf ermee. Want bewust of onbewust zielige verhalen ophangen om daarmee de goodwill van anderen te bewerkstelligen, werkt altijd in je nadeel. Want: wat vertel je over jezelf? Anderen onder druk zetten door (emotionele) chantage is ook een vorm van manipulatie. Ik zie het niet altijd, omdat ik het sneu vind als mensen problemen hebben en vastzitten. Omdat ik dan zie dat het ook anders kan en dat er oplossingen zijn. Natuurlijk wordt mijn 'helpdrift' daardoor opgetrommeld. Een hele kunst om daar goed mee om te gaan en vooral om je eigen grenzen goed te bewaken. Mensen willen niet altijd oplossingen, ze willen graag de makkelijkste weg. En dan worden ze soms ook nog boos als jij het niet oplost voor ze!

Een goede graadmeter is misschien om de 'vanzelfsprekendheid' te testen. Vinden ze het normaal dat jij iets doet of waarderen ze echt wat je doet? Meestermanipulanten zijn overigens wel heel goed in hun dankbaarheid uiten en complimenten geven, jouw het gevoel geven dat je de enige bent die hun kan helpen, waardoor je je dan weer vereerd kan voelen. Let op: Dan moet er een alarmbelletje gaan rinkelen... En dan moet je gaan werken aan je eigenwaarde en je grenzen gaan bewaken. Wat gebeurt er als je 'nee' zegt? Ook een goede graadmeter. Worden ze dan boos? Dan weet je hoe laat het is...

De kunst is om in te zien dat je mensen soms het meeste helpt door 'nee' te zeggen. Door goed onderscheid te maken tussen wat 'ego-needs' zijn en wat de werkelijke 'need' is. Soms is de werkelijke 'need' dat ze teruggeworpen worden op zichzelf. Aan de slag gaan met zichzelf. En dat geldt dan ook voor jou, want alles wat getriggerd wordt is een mooie gelegenheid om jezelf onder de loep te nemen. Iemand vertelde mij over een bepaalde situatie: "Ja, dat weet ik, dat ik werd gemanipuleerd, maar ik manipuleerde zelf ook." Okee, dan is het een spiegel. Maar wil je dat? Waarom doe je dat dan? Denk je dat het niet anders kan? Heb je geen vertrouwen? In jezelf? In het leven?

Hoe willen we met elkaar omgaan? Eerlijk en oprecht, open en vrij of durven we dat niet? Eerlijk zijn naar jezelf, daar begint het mee. En je eigen gevoel trouw zijn, erkennen en je ook afvragen wat er ontbreekt. Moed, kracht & geloven in jezelf. Soms moet je kiezen voor jezelf. En dat mag! Want je moet in de eerste plaats goed voor jezelf zorgen. Dat is niet egoïstisch, want je hebt jouw leven gekregen om goed voor te zorgen, om jezelf tot je recht te laten komen. Het is een geschenk, waar je niet zo slordig mee om hoeft te gaan. Iedereen heeft alle mogelijkheden in zich om te groeien, eigen kracht te ontwikkelen en soms moet het even 'fout' gaan, juist om jou weer bij jezelf terug te brengen. Sterker dan daarvoor.

Love goes on...

Een heel mooi gegeven, Ilse de Lange zong het: Love goes on....
In deze documentaire zie je de totstandkoming van dat nummer en van andere nummers, ja, ook die ene succesvolle songfestivalhit. Wat ik zo mooi vind is de puurheid en de echtheid. De samenwerking, ook dat. Trouw blijven aan jezelf, wat een mooie boodschap weer. De hele wereld kan van alles vinden, maar je maakt je eigen keuzes. En dat is de kracht. Een mooi voorbeeld.

Maar even terug naar 'Love goes on...' Het is de essentie van alles. Achter alles - alle ideeën, illusies, gedachten, denkbeelden, overtuigingen, wereldlijke zaken, beperkingen, het duister, de verwarring, de omstandigheden, het leven, is er een waarheid en die blijft: Love goes on....
Ik besefte dat gisteren ook, al voor ik het Ilse 'toevallig' hoorde zingen in een talkshow, waar ik normaal nooit naar kijk, maar het laat zich moeilijk omschrijven. Het is alle jasjes uit, alle opschmuk eraf halen en wat er dan overblijft. Het is als alle gedachten stil worden, als alle argumenten aan de beurt geweest zijn, alle pogingen om iets te beteugelen mislukt, alle vormen om het in te vangen vervallen, en ja, zoals in het geval van Ilse, het overlijden van haar vader, maar: Onze liefde gaat door.

That's it. Er is maar een kracht in de wereld. Het leven is liefde, de rest is opschmuk. Levensenergie is liefde, God is liefde, de creërende kracht is liefde, het is er altijd. Je kunt het onderdrukken, ontkennen, proberen te beheersen, je er aan vast proberen te klampen, het gaat toch z'n eigen gang wel. Het is de stromende rivier, de lucht die je inademt, dat wat leven geeft en blijft leven. Het is overal, werkelijk overal. En dat is waarom je niet bang hoeft te zijn voor het donker. Natuurlijk kan je het ontkennen, denken te ontberen, blijven zoeken, maar het is er. Overal. Love goes on...

De Happy View

"Maar moet je dan je ogen sluiten voor de werkelijkheid?"

Alweer die vraag. 'Welke werkelijkheid?' kan je je afvragen. De werkelijkheid die wij zelf creëren, vergeet dat niet. Mijn antwoord is steeds opnieuw een variatie van wat "De Happy View" is:

- Laat je niet bang maken en verspreid ook geen angst.
- Voed niet wat je 'onwenselijk' vindt.
- Waar je je aandacht op richt, groeit.
- Waar je tegen vecht - blijft, dat geef je juist kracht.
- Bouw aan het alternatief, geef dàt kracht.
- Richt de aandacht op wat je wèl wilt.
- Weet dat je creëert, alles is energie en wij geven het richting.
- Als je dat weet, neem dan die verantwoordelijkheid.
- Dat wat je triggert vanuit de buitenwereld, vertelt je iets over jezelf.
- Ga op zoek naar dat in jezelf (angst?) wat (naar het) licht wil.
- Bevrijd je van het slachtofferschap.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Met al het 'beschuldigen' van de buitenwereld creëer je tegenstanders, creëer je dualiteit, afgescheidenheid. En die afgescheidenheid is een illusie. Alles is een wisselwerking, verbonden met elkaar. Wat je macht geeft... heeft macht.

Het gaat misschien om het proces. Het zien, ervaren en dan kiezen. Ontdekken dat je kunt kiezen. En dan merken hoeveel dat uitmaakt. 'Wees op de wereld en niet van de wereld.' Dat is het verschil, dat maakt het verschil.

Amma

Toen ik het zelf terug zag op tv, was ik vooral erg dankbaar dat ik dit programma heb mogen maken. Zelfs al kan ik het van a tot z dromen, bij wijze van spreken, toch werd ik er opnieuw door geraakt. Dat komt niet alleen door haar wijze woorden, maar ook door de warme energie die voelbaar is. Hoe dat op anderen overkomt, weet je natuurlijk nooit. Maar ik ben heel blij met alle reacties, vooral van de mensen die lieten weten erdoor geraakt te zijn. Dan ben je ook een beetje gehugt door Amma, dwars door het beeldscherm heen.

Hier vind je het programma met Amma voor het geval je het gemist hebt of nog een keer wilt zien. 

Healing

Gisteren deed ik een healingsessie. Ik doe dat niet zo vaak, totnutoe alleen als mensen echt aandringen, maar waarom eigenlijk niet? Waarom deze gave niet wat meer benutten en waarderen en delen met mensen die dat goed kunnen gebruiken? Zodat ze daarna weer verder kunnen op eigen, versterkte kracht. Misschien geloofde ik het zelf nog niet helemaal, dat het kan, wat er allemaal kan en hoe geweldig het is als je er dingen mee oplost. Want dat is wat we doen. Gezamenlijk gaan we eerst de innerlijke kracht, het licht versterken en dan naar de 'ladingen' toe. Die meestal niet gezien of gevoeld willen worden en dus een weerstand vormen in je systeem. Langzaam breken we daar doorheen en maken we het weer vrij.

'Schuldgevoel' kwam naar voren. Maar dat is niet het echte gevoel. Het is een muurtje om de werkelijke lading heen. Machteloosheid en pijn. Door het als schuldgevoel klem te zetten mis je de werkelijke lading en de acceptatie van ervaringen, die nu eenmaal pijn hebben opgeleverd. Pas als je dat erkent, kan het zich oplossen. Schuldgevoel is een soort schijncontrole, je denkt dat je er wat aan had kunnen doen. Maar het is nu eenmaal zo. Misschien kunnen we er wel niks aan doen. Dat accepteren is moeilijk voor de mind, maar we werken niet met de mind. We werken energetisch en als de donkere krochten verkend zijn, is daar licht. Opluchting, ruimte, vrijheid. Dat voelt stukken beter.

Zo doe je dat ook met angst. Kijk je grootste angst aan, loop er niet voor weg, ervaar hem helemaal. Zodra de gedachten zich ermee gaan bemoeien, loop je ervan weg. Komen er verhalen. Labels, het wordt klemgezet. Blijf bij je gevoel en ervaar het, dan breek je er als het ware doorheen en komt er licht. En in sommige situaties is het best goed om dat samen met iemand te doen, het versterkt je eigen kracht, je lichtkracht en maakt het makkelijker precies dat te lijf te gaan, wat je hele systeem juist probeert te ontwijken. Ik leer mensen hoe ze dat zelf kunnen doen en dat krijgt bij iedereen weer een eigen vorm, de vorm die bij hen past. Ik laat me leiden, ik bedenk het niet vantevoren. Er komen aanwijzingen en boodschappen door. Zoals gisteren: "Je helpt hem het meest met de kracht van je vertrouwen," als antwoord op de meest prangende vraag van deze vrouw over haar zoon. En dan leg ik haar uit dat vertrouwen een kracht is, een creërende kracht zelfs. Je zorgen hebben een effect, je vertrouwen heeft ook een effect. Zorgen zijn ook een vorm van het 'in de hand willen hebben' van een situatie, maar je bereikt een averechtse effect. Het ontneemt kracht. Vertrouwen is een kracht, die een positief effect heeft op je hele omgeving en elke situatie. En je kunt pas vertrouwen als je eerst accepteert. Als je accepteert dat het leven zo gaat als het gaat en jij er niet in kunt sturen. Dat is een beetje dubbel, want door het loslaten, krijgt het de kans zichzelf op te lossen. Door er niet meer mee te vechten, heeft het de kans zich op te lossen. Dan bewerkstellig je dus toch wat je wilt, maar zonder je ermee te bemoeien. Dat is een vertrouwen wat moet groeien. En door ervaring zal het groeien. Je ervaart meer ontspanning en er is meer ruimte, dan kan het licht z'n werk doen. En dan ben jij degene die het licht 'bestuurt' door het toe te laten. Voel je het verschil? Of je zet het klem of je geeft het lucht, licht. In principe werkt het zo met alles.

Zo, nu hebben jullie zo'n sessie niet meer nodig ;) Maar ik verklaar me bereid mensen te assisteren in dit proces, mocht het nuttig zijn. Kom maar op!

Golven

'De zee ziet er altijd weer anders uit,' zei mijn oma eens. Afgelopen zondag zou ze jarig zijn geweest en daarom ging ik even naar Kijkduin. Daar woonde ze vlakbij. Dus zodoende. Dat zei ze altijd: '... dus zodoende.' Duidelijk: de rest begrijp je zelf wel.

Sinds ze dat gezegd heeft, valt het mij ook op: De zee is altijd weer anders. Nooit hetzelfde. Ik heb er in de loop van de tijd een variatie aan toegevoegd: Wat heeft de zee me vandaag te vertellen?

Ik kijk naar de golven die enthousiast aan komen rollen. Het heeft iets bemoedigends dat ze maar blijven komen. Steeds weer nieuwe golven. Uit het niets ontstaan ze, klimmen omhoog en rollen dan stuk voor stuk uit. En dan komt de volgende weer. Zo gaat dat. Maar zie je dat er voordat de golf tot z'n hoogtepunt kan komen, eerst een terugtrekkende beweging nodig is? Een voorbereidende beweging naar binnen toe, voordat het losbarst. En hoe dieper de inwaardse beweging, hoe hoger de golf!

's Avonds sla ik een boek open van Pamela Kribbe (Nacht van de ziel) en lees: "Spirituele groei of evolutie vindt niet plaats op lineaire wijze. Het is niet zoals een trap die je trede voor trede beklimt. Bewustzijnsgroei voltrekt zich in cycli."

Dat is het. Je hebt het nodig. Zoals je het ook nodig hebt om 's nachts te slapen. Zoals je het nodig hebt om op te laden. Zoals je het nodig hebt om voor te bereiden. Om te verwerken. Om op onderzoek uit te gaan in jezelf. En dan komt er weer een moment dat het tijd is om te zaaien en iets te laten groeien en vervolgens te oogsten. Als we dat gewoon allemaal accepteren, die golfbewegingen, is er niks aan de hand. Als we begrijpen dat het nodig is en erbij hoort, kunnen we het waarderen en het laten zijn zoals het is. Wetend dat er altijd wel weer een nieuwe golf komt. Als je dat niet erg vindt, heb je er ook geen last van. De golven blijven toch wel komen, daar hoef je niks voor te doen. Gewoon meebewegen...

Dus zodoende...

Happy View

Hier het eerste deel: over Happy View...




Het tweede deel: Over de boeken Kleinkinderen! en De magische Gouden Ring...



En dan deel 3, over White Bull:



En last but not least, deel 4, over dierencommunicatie en de bijen: