The way out of suffering

Manifestatiekracht

Als je denkt dat iets niet kan, dan kan het ook niet. Denken is vaak hetzelfde level als praten of discussieren, het gaat gepaard met argumenten en 'ja-maren'. Weten, geloven en je voorstellen, tegen alle verwachtingen in, is iets op een ander level en verdraagt misschien wel geen woorden. Het is iets dat veilig gesteld moet worden tegen alle bemoeienis van de mind, welke mind dan ook. De mens denkt in beperkingen, juist omdat het denken beperkt is. Al die beperkende overtuigingen houden juist onze beperkingen in stand. En dan noemen we dat 'realistisch'...

Er is een diepere laag, een ander level en op dat level bestaan geen beperkingen. Daar is alles mogelijk. Het is het level van de verbeelding. Stel je 68 seconden iets voor wat je graag zou willen dat er was, dan begint het universum al te bewegen in de richting van je wens. Neem eerst eens iets makkelijks om het uit te proberen, iets waar geen lading op zit, waar je niet van wakker ligt, waar geen specifieke anderen bij betrokken zijn (want let wel: het is niet een manier om anderen jouw wil op te leggen. Anderen hebben hun eigen vrije wil die telt en hun eigen keuzes ofwel lessen in het leven.) De invulling, het 'hoe' laat je over aan het universum, jij stelt je alleen maar voor hoe ideaal het zou zijn als...

Daarna kan je verder gaan, ook de onderwerpen aanpakken waar wel lading op zit. Waar je wel van wakker ligt en waar je echt mee worstelt. Dat vraagt echter wel om eerst die hele 'strijd' te neutraliseren. Het niet meer erg te vinden. Het eerst te accepteren zoals het is. Om de wenselijke uitkomst naar je toe te laten komen, moet je het in gedachten vasthouden aan de onwenselijke uitkomst helemaal losgelaten hebben. Dat betekent dat je alle angst, alle zorgen en alle frustratie die dat specifieke 'verhaal' je oplevert, laat gaan. Het is maar een verhaal dat je jezelf - misschien onbewust - vertelt. Het is bijvoorbeeld een angst die zichzelf waar maakt, omdat ie op de achtergrond jouw leven en jouw gevoel beheerst. Die zal je eerst moeten ontmantelen, dat vraagt innerlijke arbeid: Wat voel ik, waar ben ik bang voor, waar durf ik niet aan te denken, wat probeer ik te vermijden? Als je dat helder hebt, weet je welk 'spook' jou regeert en dan kun je hem ook de deur uit zetten.
Want dat spook ben jij niet, je hebt hem hooguit onbewust gecreëerd. Of hij is in je systeem terecht gekomen, omdat anderen je bang gemaakt hebben. We creëren met z'n allen vele spoken. Verzekeringsmaatschappijen varen daar wel bij...

Als je vrij bent van angst, ben je niet meer te manipuleren. Je laat je niet meer de wet voorschrijven, je laat je niet meer kooien, je bent niet meer afhankelijk, zwak of slachtoffer. Je bent vrij en je ontdekt je eigen kracht. En daarmee vorm je een gevaar, het kan bedreigend zijn voor anderen. Maar ook daar ben je niet meer bang voor. Je gaat je eigen weg. Niks of niemand kan je nog van de wijs brengen. Ook niet je eigen mind. Want die is het uiteindelijk, die je probeert tegen te houden. Het is je eigen mind, die zal proberen je weer te vangen met z'n spookverhalen. Zie het. Laat het. En ga rustig door met geloven in jezelf en je eigen manifestatiekracht.

The ocean and the drop

Stel ik vergeet iets op een terras. Daar kom ik pas achter als we alweer een eindje verderop zitten op het volgende terras. "Ik loop even terug om het op te halen," zeg ik, ervan overtuigd dat het er nog ligt. Het maakt niet uit wat het is, een portemonnee, een boek of iets anders, het gaat om het voorbeeld. "Nee joh, die is allang weg," zegt degene met wie ik daar zit. Ik drink eerst even rustig mijn koffie op. Dan sta ik op. "Ik ben zo terug, okee?" "Ik hou je toch niet tegen," is het antwoord.
Terwijl ik terugloop besef ik dat ik de verwachting van de ander nu ongedaan moet maken en niet moet twijfelen aan mijn eigen overtuiging. Ik hou mezelf het beeld voor hoe het nog op dat tafeltje ligt. Dat blijkt niet zo te zijn, maar iemand tovert het wel tevoorschijn uit z'n achterzak als ik er om vraag. Ik loop terug en wat denk je? De Dom speelt Abba (dat gebeurt normaal nooit) en maakt de wandeling door de regenachtige stad ineens extra feestelijk: "The winner takes it all..."

Het is maar een kleinigheid, niet eens noemenswaardig, geen portemonnee. Maar het gaat om het voorbeeld. Het voorbeeld vertelt me iets. Hoe je je kunt laten tegenhouden door anderen, hoe snel je kunt gaan twijfelen, hoe lastig het is als jij ergens in gelooft en een ander gaat dat betwijfelen of betwijfelt dat sowieso. Alles is energie en kan mee werken of tegenwerken. Je moet sterk in je schoenen staan wil je je niet van de wijs laten brengen door de twijfels, overtuigingen - en vaak ook angsten - van anderen. Een goeie reden om niet alles te delen, maar om gewoon rustig je eigen gang te gaan. Een goeie reden om geen discussies aan te gaan over wat jij gelooft en droomt en voor ogen hebt. Laat het niet ondermijnen. Stel het veilig tegen de ondermijnende factoren. Straal zekerheid uit en laat je niet van de wijs brengen.

Lastiger wordt het als het gaat om grotere zaken, waar anderen bij betrokken zijn. Wereldvrede bijvoorbeeld. Of iemand die ziek is. Als ik healing in gang zet - en met mij vele anderen - hebben we natuurlijk de beste uitkomst voor ogen en ook al gaan we daar zelf niet over, het is wel wat healing doet: De beste uitkomst in die situatie bewerkstelligen, wat dat ook is. Maar gaat dat ook lukken als ik in mijn eentje - bij wijze van spreken - tegen ieders verwachting in ergens in geloof? Het zal een stuk moeilijker zijn om me niet te laten beïnvloeden. En zelfs als ik me niet zou laten beïnvloeden, hoeveel kracht heeft dan die tegenwerkende energie toch nog? Misschien net zoveel als ik denk? Er is een groot voordeel: Positieve energie heeft meer kracht, licht is sterker dan donker en alles wil naar het licht toe bewegen. Maar op het moment dat het een gevecht wordt, verlies je kracht. Vermijdt de discussie en laat het rustig z'n eigen werk doen.

Soms is het lastig opboksen tegen de overtuigingen van anderen, ik weet er alles van... Men noemt je dan niet realistisch of naïef. Maar de realiteit is precies zoals wij hem zelf gemaakt hebben en ervaren. We geven het begrip 'realistisch' veel te veel macht als we niet begrijpen dat wij zelf de realiteit creëren en dus ook in staat zijn een andere realiteit te creëren. Natuurlijk is er vrede op de wereld mogelijk. Waarom niet? Maar dan moeten we wel zelf beginnen daarin te geloven, anders kan je wel ophouden.

"We are not a drop in the ocean, we are the ocean in a drop," zei Rumi. Dat is de realiteit. Dus als jij ergens in gelooft, is dat jouw oceaan. Het is niet andersom, dat je de oceaan laat bepalen wat er in jouw 'drop' gebeurt.

Eén weg...

De weg wijst zichzelf. Hij nodigt je uit hem te (ver)volgen.

Maandag bespreek ik met iemand mijn idee, mijn visie op de nieuwe journalistiek, dinsdag meldt de volgende persoon zich om daarover verder te praten, het blogje dat ik er gisteren over schreef wordt gedeeld door iemand die zelf in de praktijk al het voorbeeld geeft en vandaag lees ik een artikel van mezelf terug dat ik een tijd geleden al heb geschreven en nu is gedeeld door iemand omdat het zo actueel is en dat over hetzelfde gaat.

De tijd is rijp, dat is duidelijk. Er is iemand onderweg om mij te komen filmen - het wordt een soort making-of van de verschillende projecten, die op stapel staan. Een kijkje achter de schermen. Het ontwikkelt zich vanzelf, wie zich geroepen voelt, sluit wel aan.

Het is de omgekeerde beweging, probeer ik soms ook uit te leggen. Niet zozeer het najagen van een doel, met marketingplannen enzo, maar het laten ontstaan. Dat hoort erbij, bij de nieuwe "vorm". Een zaadje planten en het rustig laten groeien. Als je meteen een volwassen boom wil planten, werkt het niet. Als je het probeert af te dwingen, werk je vanuit wilskracht en die is vaak afkomstig van het ego, dat iets wil bereiken en door wil duwen, oplegt. Bijna een vorm van geweld en vaak vanuit een bepaalde frustratie, niet bepaald een vruchtbare voedingsbodem.

Het is prima om groot te denken, in de zin van buiten de grenzen. Maar het vormt zichzelf wel. Ik hoef niet meteen met veel bombarie een grote multinational neer te zetten, bij wijze van spreken. Het komt van binnenuit, van onderaf en vindt vanzelf aansluiting bij anderen in de wereld. Het ontstaat. Het wortelstelsel is zich aan het vormen en straks ontpoppen overal vanzelf de sprietjes, die kunnen gaan uitgroeien tot stevige volwassen bomen.

De "Happy View", laat ik het zo maar noemen, is een visie, een beweging, maar vooral een keuze. Een keuze om bewust te kiezen: waar je aandacht aan besteedt, wat je wilt voeden, in jezelf, in anderen, in de wereld. De keuze ook om bewust de aandacht te verleggen naar mogelijkheden. Onze eigen mogelijkheden en onze eigen kracht. Onafhankelijk, niet vechtend-tegen, maar het alternatief opbouwend. Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen bijdrage aan het geheel. Want met elke cent die je uitgeeft bijvoorbeeld en met elk woord wat je spreekt, maak je zelf keuzes in wat je voedt.

Wat mij betreft is er maar één weg - want die andere weg loopt dood - en dat noem ik Happy View. We kiezen ervoor om naar het licht te kijken en zo automatisch het licht te verspreiden.

De ommezwaai

Time to wake up.

Gangaji zegt het zo: "Als je overmatig begaan bent met de wereld - de waanzin, het geweld en het lijden "daarbuiten" - dan kijk je heen over de gekte en razernij binnen je eigen geest. Het is gemakkelijk om je op "de wereld" te richten met al haar fouten en gestoordheid. In het oordeel dat de wereld los staat van je eigen geest schuilt een diepe ontkenning."


De journalistiek doet niet anders. "Goed nieuws is geen nieuws," zei mijn gesprekspartner gisteren. En toch probeer ik iets van de grond te krijgen dat hopelijk een ommezwaai teweeg gaat brengen. Het zou een journalistieke revolutie zijn als journalisten zich meer bewust zouden zijn van hun functie als 'doorgeefluik'. Je bent namelijk niet zomaar een doorgeefluik - en dat geldt niet alleen voor journalisten natuurlijk, voor iedereen - zelfs niet als je denkt dat zo objectief mogelijk te doen. In mijn ogen bestaat objectief niet, je kijkt altijd vanuit je eigen perspectief en je oordeelt. Als je je daarvan bewust wordt, is de volgende stap je bewust te zijn van wat je doorgeeft. Waar je de aandacht op richt. Wat je tot je neemt is ook een keuze. Je woordgebruik, maar ook wat je laat zien, vraagt verantwoordelijkheid. Focus op de oplossingen in plaats van de problemen uit te diepen. Laat zien wat er wel goed gaat in plaats van te blijven wroeten in de ellende. Mensen hebben het vaak niet door dat ze zelf bijdragen, altijd, namelijk door hun eigen aandacht. Waarom raakt iets je zo? Wat is dat in jou? Ga daarmee aan de slag in plaats van er nog schepjes bovenop te doen door het buiten jezelf te houden en te verspreiden als 'schandalig' en 'erg' en 'ongewenste ontwikkelingen'.

Het is de hoogste tijd dat we allemaal verantwoordelijkheid nemen voor onszelf in plaats van ons achter een zogenaamd objectief scherm te plaatsen en het af te wentelen op anderen. Vervuiling? Schandalig! Maar, wat is het equivalent van vervuiling in ons eigen leven? Hoe gaan we met onszelf om? Zuiver jezelf eens van 'vervuilende' gedachten bijvoorbeeld. Of van het geweld in je eigen mind. Vrede en schoonheid vind je in jezelf. Als je jezelf 'opschoont' en de rust in je geest hervindt, is de wereld ook weer mooi en kun je genieten van haar schoonheid.

We zoeken nog een goeie verspreidingsvorm, maar de inhoud van deze 'nieuwe' journalistieke stroming is helder: Focus op wat je wilt laten groeien, op de positieve ontwikkelingen, zodat we die stimuleren in de wereld. Als lezer of kijker kun je ook alvast meedoen: maak keuzes in wat je tot je neemt, waar je jezelf mee voedt. Kijk hoe het voelt. Word je er moedeloos van of word je er blij van? Je kunt en je mag kiezen voor dat wat je blij maakt, omdat jij dan zelf ook blijheid verspreidt in de wereld. Wat een misverstand dat het zou helpen om je al het leed van de wereld aan te trekken!

Het is Amma die me daar op een gegeven moment een heel helder voorbeeld van gaf, toen ik haar vroeg of ze dan ook niet 'tegen' de kinderarbeid was. "Natuurlijk is Amma tegen kinderarbeid, maar ze gaat niet het gevecht aan met de grote bedrijven, die daar baat bij hebben. Ze gaat gewoon overal schooltjes opzetten voor de kinderen." Bouw aan het alternatief. Steek daar je energie in!

Ook jij kan meedoen dus: Verspreid informatie die mensen moed en inspiratie biedt. Vertel hoopgevende en mooie verhalen. Deel je passie en bewondering. Benoem dat wat zinvol en de moeite waard is. Blijf vooral niet hangen in de troosteloosheid en benadruk niet het lijden. Zoek naar de ontsnapping daaruit. In jezelf en in de wereld. Zoek en zie de schoonheid, de vreugde en de mogelijkheden die dit bestaan ons biedt!

Balans

Ik leen vandaag even een stukje tekst van "Lichtflits", dat ik tegenkwam:

Iedereen raakt wel eens uit balans. De beste manier om weer in balans te komen
is jezelf de ruimte geven om de balans te herstellen, door niets te doen, door je te ontspannen.

Alles herstelt zich vanzelf, omdat alles steeds opnieuw zijn evenwicht zal vinden.
We raken in paniek of geven zoveel aandacht aan uit balans zijn dat we het ongewild in stand houden. We leggen weerstand op het natuurlijk proces van opnieuw naar balans stromen.
Uit balans zijn is een teken van groei, er heeft zich iets nieuws aangediend wat een plek wil vinden.
In plaats van je er tegen verzetten kan je het ook verwelkomen. En jezelf de ruimte geven om het
natuurlijk proces zijn gang te laten gaan. Ontspan, adem en laat de natuur zijn gang gaan.

Heerlijk eenvoudig, nietwaar?

Er bestaat ook zoiets als de 'softening-techniek', dat is vergelijkbaar. Als er iets is wat je als probleem ervaart, is dat als het ware een zware steen in je systeem. Met de softening-techniek ga je daar bewust in ontspannen, door je ademhaling er op te richten en het ruim te ademen. Je rekt als het ware de grenzen op, je geeft het lucht en ruimte. In plaats van 'contracting', het samenballende mechanisme dat je klein en bang maakt, wat je doet als je je ernstige zorgen gaat maken en iets niet los kunt laten of in paniek raakt. Je keert het om naar 'expanding'. Door erin te verzachten, door juist te ontspannen. Je kunt het toepassen in allerlei situaties en het is geen gek idee om er een gewoonte van te maken. Of het nu gaat om ziekte, relaties of financiële zaken, je zult zien dat helpt. Jij wordt als het ware groter dan 'het probleem' en vanuit die ruimte kan het zichzelf veel makkelijker oplossen.

Want het is inderdaad de natuur, die zelf steeds opnieuw de balans herstelt.
 

Bevrijd jezelf van frustraties

Bevrijd jezelf van frustraties. Dat is belangrijk, want ze slurpen energie en levensvreugde. Ze zijn de excuses, waar ik het vorige keer over had. Slechts projecties van iets in jezelf dat nog tot bloei wil komen. Het gevoel dat je niet goed genoeg bent bijvoorbeeld of dat je niet mag kiezen voor jezelf. Frustraties zijn een gevecht met de buitenwereld en dat verlies je altijd, omdat dat de plek niet is om het uit te vechten. Omdat je het daar niet verandert. Je kunt de buitenwereld niet naar je hand zetten. Dat levert alleen maar meer frustraties op.

Je zult naar jezelf moeten kijken. Je projecties - op de buitenwereld, op anderen - zijn een weigering om op onderzoek uit te gaan en eerlijk te zijn naar jezelf. Waarom zijn mensen toch zo bang om naar zichzelf te gaan kijken, terwijl het alleen maar veel moois kan opleveren om te ontdekken wie je werkelijk bent? Misschien omdat we onszelf opgezadeld hebben met de overtuiging dat we niet goed genoeg zijn, het niet waard zijn, iets wat de mens eeuwenlang is wijsgemaakt. Je daarvan bevrijden vraagt nieuwe inzichten.

Maar zolang men in de illusie van de afgescheidenheid leeft, lijkt het, is men er alles aan gelegen die afgescheidenheid juist in stand te houden en de eigen verantwoordelijkheid te ontkennen. Men kijkt niet in de spiegel om te zien: O, dat is een deel van mij, wat zich hier vertoont. Men is eerder bang voor het spiegelbeeld. Bang voor schuld. Bang voor zichzelf. Dat kan alleen als je jezelf niet kent, als je niet van jezelf houdt. Dan is er afgescheidenheid in jezelf. Er zijn delen van jezelf die je niet aanvaardt, maar afwijst. Als je er met liefde naar zou kijken, zou dat niet nodig zijn.

De mind divides, the heart unites.

Het gevecht met de buitenwereld is het gevecht in jezelf. Je kunt het opgeven. Dat is maar een stapje: Laat het. Laat het zichzelf oplossen door niet vanuit je frustraties te handelen. Laat al die gedachten dat je iets zou moeten doen om het op te lossen. Geef jezelf de vrijheid om vanuit vreugde te leven en je te richten op waar je je goed bij voelt. De mind zal je steeds opnieuw proberen terug te sleuren in die andere hoek. Jou er op willen wijzen dat er nog iets is om ontevreden over te zijn, je schuldig over te voelen of je druk over te maken. Laat het. Ga niet mee met al die gedachten. Tenzij je wilt dat ze je leven beheersen en je jezelf geen vreugde gunt. We kunnen kiezen en we mogen kiezen.

Stop ermee anderen te willen veranderen. Als ik iemand tegen kom, die mij m'n eigen frustraties laat zien door ze in mij op te roepen (vanuit zijn of haar eigen daarmee communicerende frustraties natuurlijk), dan is dat in wezen een geschenk voor me om te kijken naar dat deel van mij dat nog bedekt is - niet erkend, afgewezen, ontkend. Dat deel wil verbinding met mij, door mij erkend worden. Niet door die ander, dat lijkt alleen maar zo. Omdat we nu eenmaal elkaar als spiegel nodig hebben om het te ontdekken. Om heel te worden. Om in onszelf eenheid te bewerkstelligen. En als ik dan met alle liefde naar dat deel ga kijken - dat deel wat gekwetst is natuurlijk - anders zou het zich niet verbergen, dan doe ik mezelf recht. Het is het onschuldige kind in onszelf, dat gekoesterd wil worden en niet afgewezen. Door onszelf!

Dan pas, als je het zelf liefhebt en omarmt, begrijpt en de kans geeft er te zijn zoals het is - onschuldig, liefdevol, kwetsbaar - zal dat kind zich niet steeds opnieuw hoeven te verstoppen. Het wordt geëerd, gewaardeerd, geliefd en beschermd tegen verder geweld - door jou. Die ander kwam je alleen maar laten zien dat dat nodig was. Pas als je van jezelf houdt en jezelf waardeert, zullen anderen dat terugspiegelen.

Excuses

"Het schijnt dat de meeste mensen 'in the end' zeggen spijt te hebben dat ze bepaalde dingen in hun leven niet hebben gedaan, omdat anderen ze daarvan weerhielden," heeft een vriend ergens gelezen. Koren op mijn molen... "Is dat zo? Hebben die anderen hen daarvan weerhouden? Of hebben ze dat als excuus gebruikt, zoals we altijd excuses hebben om niet te doen wat we eigenlijk zouden willen of waar we voor in de wieg gelegd zijn? Hebben we niet allemaal altijd allerlei excuses bij de hand om niet onze dromen waar te maken en tegelijkertijd ook alle kansen om dat wel te doen? Is het niet een verschuilen achter...? Ik denk het wel. Ik betrap mezelf er ook op, dat als ik niet oppas er altijd wel een 'ja-maar' is - al is het maar dat het kan gaan regenen bijvoorbeeld als je net zin hebt om een boswandeling te gaan maken. We kennen allemaal die voorbeelden toch? De mind die altijd overal wat tegen in te brengen heeft? Soms moet je dingen gewoon doen. Of het nou regent of niet. Dat voelt stukken beter.

We geven graag iets of anderen de schuld. Dat is het. Het is ook verleidelijk - misschien wel menselijk - om dat te doen. Als er iets ergs gebeurt en we hebben moeite het te accepteren, is het dan niet makkelijk om een schuldige te kunnen aanwijzen? Helpt het? Nee. Dat niet. Helpt het om verklaringen te hebben? Dat misschien wel, als het je iets leert. Maar niet om de situatie op dat moment te veranderen. Hooguit voor de volgende keer.

Iemand anders is laaiend op de ex-partner van een goeie bekende, die ziek blijkt te zijn. Omdat de goeie bekende altijd gezegd heeft 'als ik nog langer in deze negatieve situatie blijf zitten, word ik ziek.' Nu is ze er uit en blijkt ze toch ziek. Al die emoties zijn menselijk en begrijpelijk, maar we kunnen anderen niet de schuld geven. Het is aan onszelf om te ontsnappen aan situaties die niet goed voor ons zijn. Hoe moeilijk dat soms ook is. Dat is wat we dan moeten leren. Zonder verder onszelf verwijten te maken, want ook daar kan je ziek van worden.

Op elk moment kun je wakker worden en opstaan en nieuwe keuzes maken, die wel goed voor je zijn. Daarvoor hoeft niet eerst iets ergs te gebeuren. Het kan wel, dat dat dan de aanleiding pas is, maar je kunt dat ook voor zijn. Mogen we voor onszelf kiezen? Mogen we keuzes maken die goed voor ons zijn? Mogen we gelukkig zijn? Mogen we van onszelf doen wat we echt willen? Of houden we onszelf tegen en zoeken we daarvoor een excuus?

Afhankelijkheid is niet de bedoeling

Afhankelijkheid is niet de bedoeling. Misschien is dat de levensles die overal in schuilt.

"Uiteindelijk draait het toch om de liefde," zei de wiskundige zomergaste en liet een fragment van Leo Vroman en zijn vrouw. Misschien is dat wel waar, dacht ik toen. Samen zo oud worden heeft wel iets moois. Vooral als je elkaar zo waardeert. En natuurlijk komt de ouderdom met gebreken en maken die gebreken je afhankelijk. Natuurlijk hebben mensen elkaar nodig. Sowieso, we leven samen op deze aarde en als we het niet samen doen, als we elkaar niet helpen, niet voeden en niet inspireren wordt het leven tot een hel. Ken je het verhaaltje van het verschil tussen de hemel en de hel? Ik heb het al eens eerder opgeschreven:

Er was eens iemand die heel graag het verschil wilde zien tussen de hemel en de hel. Na flink aandringen mocht het. 'Open die deur maar.' Hij zag een prachtige feestzaal met de mooiste ornamenten, sfeervolle verlichting en op grote ronde tafels stonden de heerlijkste gerechten. Alle mensen rondom rond de tafel huilden en kermden, want ze hadden te lange gouden lepels, waardoor het onmogelijk was het eten naar hun mond te brengen. Ze konden er alleen maar naar kijken.
'O, wat afschuwelijk', riep de man. 'Wat een hel! Laat me alsjeblieft snel de hemel zien!'
Goed. 'Open die deur maar.' Het was dezelfde deur. Hij kwam weer in die prachtige zaal, vol heerlijke gerechten, maar nu waren alle mensen rondom de tafels allemaal heel gelukkig en blij. Ze hadden dezelfde lange lepels. Wat was het verschil? Met die lange lepels voedden ze elkaar alle heerlijke gerechten....

En toch is afhankelijkheid niet de bedoeling. Samen delen is gelijkwaardig, elkaar helpen zou ook gelijkwaardig moeten zijn, vrij. Als je helpt omdat het moet, omdat je je verplicht voelt of omdat je er iets voor terugverwacht, is het niet vrij. Dan is het voorwaardelijk. Als je iets doet vanuit liefde, is het vrij. Liefde is vrij. Of misschien moet ik zeggen: Zou vrij moeten zijn. Hoe kan het liefde zijn als het niet vrij is?

Ik lees een boek over de Katharen, over gnostici, die als uitgangspunt hadden "God is in de mens" en om die reden waren zij een grote bedreiging voor de kerkelijke macht. Het Goddelijke weten is in de mens, de Goddelijke kracht is in de mens, de mens is in wezen vrij. En kan dus niet onderworpen worden als hij zichzelf kent. Afhankelijkheid is niet de bedoeling. Wie anders predikt, kan mijns inziens nooit de boodschap van "God" verkondigen. Die heeft het niet begrepen...

Be the change

Vanuit vervelende, moeilijke, pijnlijke en stressvolle situaties worden juist wenselijke situaties geboren. Als je heel goed weet wat je niet (meer) wilt, weet je ook wat je wel wilt. Dan zal je er des te blijer mee zijn als je dat bereikt. Daarvoor is het dan wel nodig alle frustraties van de oude onwenselijke situatie achter je te laten, anders loop je het risico dat ze de nieuwe situatie alsnog verpesten. Dat je ongemerkt met je eigen verwachtingen herhaalt wat je juist niet wilt. Dus het is wel zaak om ervan te leren, van dat wat je niet wilt. Om je ervan bewust te zijn. Vooral om je ervan bewust te zijn hoe je eigen houding van grote invloed is. En dat is een kwestie van training, opletten en elke dag opnieuw beseffen dat waar je naar kijkt, wat je voedt, waar je aandacht aan schenkt, groeit. Vandaar dat ik het steeds herhaal, om je (en mezelf) er aan te blijven herinneren tot het een gewoonte is.

Een verzonnen voorbeeld: In een bepaalde relatie zijn zoveel ongezonde en destructieve patronen geslopen, beide personen zijn niet meer in staat die te doorbreken. Ze letten alleen nog maar op het gedrag van de ander wat ze vervelend en lastig vinden. Tegelijkertijd zitten ze zo in elkaars vaarwater dat ze niet meer echt aan zichzelf toekomen, laat staan om naar zichzelf te kijken en in te zien dat hun eigen reactie op die ander weinig bijdraagt aan enige verbetering. Ergernissen krijgen de overhand, terwijl wat er wel leuk, goed en prettig is aan die ander niet meer wordt gezien en al helemaal niet meer gewaardeerd. Dan is er nog de projectie: De eigen frustraties en alles wat er niet lekker loopt wordt geprojecteerd op die ander. Waardoor men geen eigen verantwoordelijkheid neemt. Vroeg of laat gaat het mis - een van de twee vlucht uit die situatie door bijvoorbeeld wat met een ander te beginnen. Ik noem maar wat... Dat is zeker een doorbraak, verandering is onontkoombaar. En dan? Stel ze gaan uit elkaar en beiden vinden een nieuwe partner. Hoe lang zou het duren voordat je weer in dezelfde patronen terecht komt? Heeft dat dan wel met die ander te maken? Soms zie je mensen keer op keer in het zelfde schuitje terecht komen al zijn er zes verschillende partners. Rara hoe kan dat? Onbewust herhalen patronen zich tot er meer bewustwording in optreedt. Oude ervaringen zullen verwerkt moeten worden en onderzocht. Bijvoorbeeld: In hoeverre speelt mijn eigen angst voor ... een rol? Of: In hoeverre pas ik me aan en vergeet ik daardoor wat ik zelf eigenlijk zou willen? In hoeverre maak ik mezelf afhankelijk van die ander? Enz...

Pas als je helder hebt wat je niet (meer) wilt, kun je duidelijk formuleren wat je wel wilt. Dat vergeten mensen vaak. Terwijl dat het voornaamste is. "They beat the drum ' I don't want this...'" zou Abraham (Hicks) zeggen terwijl je beter op de drum kunt beaten "Ik wil dat.... en dat..." want pas als je duidelijk bent in wat je wel wilt, kan dat naar je toekomen. Jij bent degene die het uitnodigt. Vandaar dat het zo belangrijk is er een gewoonte van te maken. Om jezelf goed in de gaten te houden, je gedachten en je woorden zorgvuldig te kiezen. En om je bewust te zijn van wat je zelf creëert. Een kwestie van gewoontes doorbreken...

Een van de gewoontes is dat we graag iets of iemand ergens de schuld van geven. En dat heeft dus totaal geen zin. We zoeken verklaringen voor wat er allemaal gebeurt buiten onszelf, het komt daardoor, dat is de oorzaak, die heeft de schuld. En dan? Vechten? Afkeuren? Veroordelen? En zeggen: "Dat zou anders moeten en dat ook..." Jarenlang heb ik op die manier journalistiek bedreven  en het is de normaalste zaak van de wereld. Maar lost het iets op? Nee. Wees een voorbeeld, leg de nadruk op wat er wel goed gaat, formuleer wat je wenst, gebruik positieve bewoordingen, betrap je op je eigen gedachten en keer ze om. Doe niet mee aan het beschuldigen en veroordelen, laat zien hoe het ook anders kan. Ook dat kan aanstekelijk werken.  

Be the change you want to see in the world... om de beroemde woorden van Gandhi maar eens aan te halen.

Harmonie

Een vreemde eigenschap, bedenk ik me: Als ik iets snap, begrijp ik niet dat anderen dat niet snappen. Je kunt niet alles weten, dat begrijp ik, maar snappen is logica. Het is toch logisch dat...
Het is geen arrogantie hoor, juist niet. Integendeel, ik ga er juist van uit dat iedereen het kan begrijpen. Maar hoe logisch is dat als ik er bijvoorbeeld tien jaar over gedaan heb om ergens achter te komen? Toch wel, denk ik. Als je uitgaat van het gemeenschappelijke bewustzijn. Zoals 40.000 bijen één volk, één lichaam zijn, zo is het met ons mensen eigenlijk ook. We denken dat we op zichzelf staande individuen zijn, die onafhankelijk van elkaar functioneren en beslissingen nemen en onze gang gaan, maar eigenlijk is dat niet zo. We zijn allemaal cellen in één lichaam. De een doet dit, de ander dat, maar er is samenhang, het één functioneert niet zonder het ander. Een samenleving kan ziek zijn, zoals een lichaam ziek kan zijn. Er wordt heftig gereageerd op woekeraars, op agressie, op wonden die geslagen worden, brandhaarden, onstekingen. Misschien zijn er wel luie vetcellen, die niks anders doen dan zich vol-eten en uitbuiken, terwijl anderen hard aan het werk zijn! Leuke vergelijking hè? Wie is er de baas, wie heeft de leiding? Wie geeft de aanwijzingen? Het hoofd? Of het hart? Idealiter werken ze samen, werkt alles samen. Voeden ze elkaar, zijn ze goed op elkaar afgestemd, in balans, in evenwicht. Iedere cel, elk orgaan doet wat voor het geheel goed is. Alles is dienstbaar aan het geheel. Logisch toch?

Alle cellen in je lichaam varen wel bij mooie muziek, harmonie, schoon water, schone lucht, natuurlijke voedingsstoffen, positieve aandacht, een regelmatige afwisseling tussen rust en activiteit, vrede en liefde. Als wij onszelf afkeuren, niet tevreden zijn over bepaalde lichaamsdelen, onze omvang of over hoe we functioneren, mopperen op een onderdeel waar we last van hebben, dan zijn we niet erg liefdevol bezig. Het kan zelfs tot conflicten leiden in ons lichaam. We doen onszelf - en elke cel in ons lichaam - geweld aan door onze eigen afkeuring, kritiek en ontevredenheid. Zo binnen zo buiten: ook alle afkeuring, kritiek en ontevredenheid over anderen heeft een negatief effect.

Meditatie heeft om die reden een heilzaam effect op het lichaam, op je geestelijke welzijn en op de wereld. Het leidt tot meer vrede, vreugde en harmonie. Daar heeft het lichaam behoefte aan en het heeft een uitstraling. Je verspreidt meer vrede, vreugde en harmonie, dat is voelbaar en merkbaar voor je omgeving, die daar ook weer positief door beïnvloed wordt en het heeft zelfs een onmeetbaar effect op het geheel. Je doet veel goeds voor de wereld door dagelijks even te mediteren, door gezond te leven en te denken, door in goede harmonie met jezelf te leven. Meditatief leven, dat is het mooiste: je op elk moment bewust zijn van wat je doet en hoe, met volle aandacht in het leven staan, voelen hoe er iets 'groters' door je heen stroomt: de levensenergie, de adem van het universum, in en uit, altijd in harmonie. En altijd de harmonie weer herstellend.

Keuzes

Stel je voor, je gaat terug in de tijd. Stel je voor dat je al je keuzes opnieuw zou kunnen maken. Dat je de mogelijkheid had het anders te laten lopen. Wat zou je anders gedaan hebben? Hoe zou het zijn gelopen? Hoe anders zou je leven eruit gezien hebben?

Geen idee of ik dingen anders had gedaan. Misschien, met de kennis en het inzicht van nu... maar had ik die kennis en dat inzicht dan wel gehad? En waren dingen niet toch zo gelopen zoals ze wilden verlopen?

Het schijnt dat we voor we dit leven instapten al gekozen hebben voor bepaalde levenslessen. Bepaalde scenario's waren onontkoombaar. Met bepaalde mensen hebben we afspraken over welke rol zij in ons leven vervullen. Bepaalde gebeurtenissen zijn zo overduidelijk de bedoeling geweest. Dat voel je ook op de momenten dat het gebeurt, dat weet je, veel keuze heb je dan niet.

Je voelt ook waar je je lekker bij voelt, welke activiteiten je meer energie geven en welke juist energie kosten. Waar je blij van wordt en wat goed voelt, is overduidelijk. Daar hoef je niet over te twijfelen. Dat gaat als vanzelf.

Om op te houden met dingen waar je niet blij van wordt is moeilijker. Terwijl ook daar het gevoel heel duidelijk is. We voelen ons verplicht, schuldig, we 'moeten'... we denken dat we niet anders kunnen, we negeren allerlei signalen die ons proberen de weg te wijzen...

In zulke situaties is het belangrijk om je gevoel terug te vinden, je innerlijke stem, je ziel die roept...
Die bedolven kan zijn geraakt onder 1000 argumenten en bezwaren. Als je vast zit kunnen kleine beslissingen, kleine veranderingen al grote stappen zijn. En toch is dat belangrijk. Kleine stapjes brengen weer beweging, het balletje gaat vanzelf rollen. De weg wijst zichzelf.

Als ik terugkijk hebben sommige dingen misschien te lang geduurd, ben ik met bepaalde dingen te lang doorgegaan. Terwijl de veranderingen toch onontkoombaar waren. En toch wel zijn gebeurd. Het tegenhouden kost je meer dan je lief is. Tijd. Tijd die je achteraf niet meer anders kunt invullen. Maar ook dat leren hoort erbij...

Wat je ook doet, doe het goed. Geniet ervan. Doe het helemaal - met al je aandacht. Weet dat alles een keuze is, niemand anders maakt de keuzes voor jou. Niemand houdt je tegen het anders te doen.

Verbeeldingskracht

"Voor jou is dit natuurlijk gesneden koek. Maar voor mij (als beelddenker) een hele kluif. Ik zal het wel een paar keer moeten lezen wil ik het kunnen bevatten. Beelddenkers hebben het niet makkelijk wat dat betreft." Een interessante reactie van iemand op een stuk van Michaël, gechanneld door Katerina, wat ik ooit bewerkt heb en waar ik nu op reageerde: De magische kracht van vreugde. Michaël zegt hier: "Gebrek aan vreugde is evenals lijden een illusie van het kleine zelf, het ego of het ‘ikje’. Net als lijden is vreugde een keuze, een bewuste keuze. En net als lijden staat vreugde los van externe omstandigheden. We zien broeders en zusters op aarde in de meest extreme pijnlijke en ongemakkelijke omstandigheden toch vreugdevol in het leven staan. En we zien ook broeders en zusters in andere delen van de wereld, voorzien van alle aardse gemakken, gezondheid, luxe en goede relaties, die geen vreugde uitstralen."

Vreugde is onze natuurlijke staat van zijn, laat het eens tot je doordringen....
En als je geen vreugde voelt, hoe komt dat dan? Wat zit er in de weg? Mag het niet? Vind je dat er een heleboel redenen zijn om niet vreugdevol te zijn? Kan je zien dat dat allemaal gedachten en overtuigingen zijn? Dat de mind altijd wel iets vindt om niet tevreden over te zijn? Als je dat mechanisme kunt waarnemen ben je er. Want dan kan je kiezen om mee te gaan met de mind of niet. Dan kun je jezelf gaan besturen en die gedachten - de 'muppets' die altijd wel iets te zeuren hebben - laten. Je kunt ervoor kiezen om anders te gaan kijken. Om dankbaar te zijn. Om je blik te richten op alles wat er is om dankbaar voor te zijn. Of je nou een beelddenker bent of niet!

Beelddenken is mijns inziens juist een voordeel. We hebben namelijk juist "imagination" nodig. Voorstellingsvermogen, fantasie, creativiteit. Leef je uit, droom, fantaseer, stel je voor... en geniet ervan. Mensen hebben vaak geen idee hoeveel kracht dat heeft. Het wordt ons een beetje afgeleerd, maar als kind hadden we dat toch allemaal? Dat is vrijheid: dromen, fantaseren, de mooiste scenario's bedenken. Neem het jezelf niet af, maar train het! Beperk je niet, juist niet. Droom onbeperkt. Sta het jezelf toe en ervaar de vreugde ervan.

Stel je voordat je elke dag een schone witte pagina hebt om in te kleuren. En alle kleuren zijn beschikbaar. Jij kunt kiezen welke kleuren je vandaag gebruikt.  Misschien is er gisteren of vorig jaar een vieze vlek op je mooie schone bladzijde gekomen. Maar wie zegt dat je die mee moet nemen naar vandaag? Wie zegt dat die vlek elke dag opnieuw het kunstwerk van jouw leven moet komen verpesten? We zullen wel eens vaker een dag hebben met wat minder mooie kleuren, maar waarom zou ons dat ervan moeten weerhouden om vandaag opnieuw te beginnen, met een schone lei en frisse tinten?

Als alles er is, als alle kleuren beschikbaar zijn, dan is het aan ons wat we tevoorschijn toveren. En dat doen we door onze aandacht erop te richten. "Ga toch maar denken aan wat je zou willen doen," zeg ik tegen iemand, die nu even niet veel kan. Want door te blijven hangen in de gedachte 'ik kan niks, ik ben ziek, ik ben zo slap' voel je je alleen maar nog beroerder. In je geest kan je bij wijze van spreken hele reizen maken. Zelfs als je ziek op bed ligt. Imagination, een eerste levensbehoefte! Een overlevingsnoodzaak! Het werkte. We pakten er wat fotoboeken bij en we waren op reis...

Als je dit nu leest en denkt 'ja, maar...' is dat de mind met al z'n bezwaren. Het ikje, je ego, dat je de vreugde ontneemt. En beelddenker, jij bent hier in het voordeel: Zie het voor je als een muppet in je hoofd, die je gewoon lekker laat kletsen. Jij lacht erom en gaat gewoon lekker verder. Of zie het voor je als een wolkje dat voorbij drijft. Of als een voetbal, die je met een enorme kracht wegschopt. Wat je maar wil, wat je je maar kunt voorstellen... geniet ervan! Van de verbeeldingskracht die je hebt!

Woorden...

Waarom begon ik ooit ook alweer een blog? Schrijven deed ik al, maar het wilde ook de wereld in. Dat wil het nog steeds. Meer dan in een blog trouwens, maar daar wordt aan gewerkt ;)
De vrijheid, ook een belangrijke drijfveer. De vrijheid 'veroveren' om te zeggen wat je wilt, te delen wat je belangrijk vindt en alle obstakels daarbij te overwinnen. Bijvoorbeeld wat anderen ervan zouden vinden, iets wat ik zie als een erfenis uit vorige levens, waarin ons de mond werd gesnoerd.
Vrijheid is ook dat het stroomt, wil stromen... Inzichten willen gedeeld worden en het staat iedereen vrij om daar wel of niet iets uit op te pikken.

Een van de belangrijkste 'ontdekkingen' is denk ik dat alles dichtbij is. Dat het leven zelf je alles laat zien. Dat alles wat je meemaakt, ziet, beleeft en ervaart je iets vertelt en opstapjes biedt om te leren, te groeien, te ontdekken en je steeds bewuster te worden. Ons eigen leven is onze guru, onze grote leerschool. Daarvoor hoef je niet in een Indiase ashram te zitten of op een berg in de Himalaya. Alles is om je heen te vinden. Grote meesters kunnen je helpen, boeken ook, filmpjes ook, maar het gaat om je eigen ervaring en het toepassen in je eigen leven van alles wat je weet. Weten is nog niet hetzelfde als het leven. Je kunt alles weten, maar wat heb je er aan als je het niet in de praktijk kunt brengen?

Dat wat ik aanhaal uit mijn eigen leven dient dus als voorbeeld. Dit is geen dagboek waarin ik vertel hoe het met me gaat. Geen etalage voor mijn persoonlijke belevenissen. Geen reisverslag waarin ik je deelgenoot maak van andere culturen en bezienswaardigheden. Wel een - selectief - reisverslag van mijn innerlijke ontdekkingsreis misschien, die jou hopelijk stimuleert en aanmoedigt om ook op onderzoek uit te gaan.

"Mensen zijn eigenlijk niet uitgerust om alle ellende aan te kunnen die ze meemaken," zei iemand die doodziek op bed lag gisteren tegen me. Ik zweeg. Wat moet je zeggen? Ik denk van wel, maar niet zomaar. Daar heb je inzichten voor nodig. Je leert van het leven zelf. Van je eigen leven. Iedereen maakt van alles mee, hoe ga je ermee om? Hoe kom je er achter dat loslaten makkelijker is dan vasthouden? Door het te ervaren. Hoe kom je erachter dat accepteren van een situatie meer ruimte geeft dan verzet ertegen? Het zijn omgekeerde bewegingen, precies het tegenovergestelde van wat je geneigd bent te doen als mens. Of als 'ego'. Het ego vecht, houdt vast en het ego is inderdaad niet uitgerust om de ellende aan te kunnen. Het ego maakt er ellende van. Benoemt het als 'ellende' en ervaart het zo. Per definitie beleeft het beperking. Het klopt, met ons ego kunnen we het niet aan en gaan we het niet redden. Het ego is bang zichzelf te verliezen en zal zich niet gauw overgeven. Dat is ons gevecht.

En toch weet iedereen dat er meer is, iets groters is, dat benoemen is bijna onbegonnen werk. Je kunt 1000 boeken lezen, maar dat brengt je er nog niet. Je mind brengt je er niet. Alleen je ervaring, je gevoel. Toch is het een gevoel dat iedereen wel kent. De momenten waarop je je nergens druk over maakt, de momenten waarop je gewoon blij bent, je verbonden voelt, dat zijn de momenten van de 'eeuwigheid'. Het zijn. In het moment zijn, in het hier en nu zijn. Helemaal. Dat zijn.

En dat is dus de uitdaging, ook voor mij. Je probeert het te omschrijven, maar eigenlijk probeer je mensen mee te nemen daarnaartoe. Dat is wat ik doe of poog te doen, steeds opnieuw in verschillende vormen. Gewone gebeurtenissen, het gewone dagelijks leven optillen naar dat level. Of andersom: Het lichtere van dat andere level integreren in het dagelijks leven. Het hoeven geen werelden van verschil te zijn. De zon schijnt op de aarde, de hemel kan ook op aarde gebracht worden. En alle beetjes helpen. Wat jij doet, wat ik doe, op elk moment hebben we de mogelijkheid het een beetje lichter te maken. Doe het niet met je mind, doe het met je hart. Daar zijn eigenlijk geen woorden voor nodig.

Refocus

Dit is de simpele Abraham-logica, die ons door Esther Hicks keer op keer ingeprent wordt: Als je iets ervaart wat je niet wilt, weet je meteen heel goed wat je wel wilt. "Refocus..." Verleg je aandacht van wat je niet wilt naar wat je wel wilt.

En dat is precies de stap die de mens niet maakt als hij zich niet bewust is van de creërende kracht van z'n eigen aandacht. We zijn geneigd om juist alle aandacht te richten op wat er mis is of mis gaat, op dat wat we niet willen maar toch gebeurt, terwijl we dat juist als opstapje kunnen gebruiken om duidelijk te zijn in wat we wel willen en daar onze energie in te steken.

Dan heb je mensen die zeggen: "Dat is geen realiteit. De realiteit is nu eenmaal dat.... (noem maar op) en daar heb je mee te dealen, of je wil of niet. Dat moet je accepteren..." Ja, dat accepteren, ja. Je neemt het waar. Het is zoals het is. Op dat moment. Niet als uitkomst. Je accepteert het helemaal zoals het is op dat moment - dat kan je niet veranderen. En tegelijkertijd weet je dat het je springplank is, het uitgangspunt voor iets anders. Dat wat je wel wilt. Een mens kan kiezen. Als je denkt dat alles je overkomt, denk je als slachtoffer. Situaties komen in je belevingswereld omdat ze je kunnen leren dat je ook het tegenovergestelde kunt aantrekken. Ze komen je eigenlijk laten zien wat je wel wilt, door je duidelijk te maken dat dit niet is wat je wilt.

Zo maken oorlogen ons duidelijk dat we vrede willen. Focus op de vrede.
Ziekte maakt ons duidelijk dat we gezond willen zijn. Focus op gezond zijn.
Armoede maakt ons duidelijk dat we rijk willen zijn. Focus op de rijkdom.

Maar wat doen we met z'n allen? Alle aandacht gaat naar de pijn en het lijden van oorlog, ziekte en armoede. Dat is de realiteit, zeggen we dan. En we voelen ons heel ongelukkig, want we willen geen oorlog, geen pijn, geen ziekte, geen lijden en geen armoede. We willen niet lijden. Maar we lijden...

Tot we het snappen. Tot we het inzien. Dat er een andere realiteit is. Dat de realiteit die we waarnemen slechts een projectie is. Een projectie die we kunnen vervangen door een betere, waar we ons wel prettig bij voelen, waar we wel van kunnen genieten. Het vraagt verbeeldingskracht, ja, maar net zoveel verbeeldingskracht als die andere verbeelding in stand houden en ellende op je netvlies zien. Verleg je focus. Kies voor beelden, gedachten en uitkomsten, waar je blij van wordt. Maak duidelijk wat je wel wilt. Vertel het universum wat je wel wilt in plaats van te blijven herhalen wat je niet wilt. Gedachten kunnen maar doorgaan met 'ik wil dat niet, ik heb niet, ik ben bang... ik baal ervan...' en dat zijn bevestigingen van wat je niet wilt, waarmee je ze regelrecht in stand houdt. Zo eenvoudig dus: Wat wil je wel? Bedenk het, schrijf het op, stel het je voor, leef je uit, droom en merk hoeveel beter dat voelt. En als het beter voelt.... dan trek je precies die dingen aan die beter voelen. Het kan jouw belevingswereld niet inkomen als jij de deur niet openzet. Eén stapje is het. Precies omgekeerd denken. En de poort zwaait open. Alles staat te wachten tot wij het toelaten. Tot wij het toelaten in onze belevingswereld. Tot wij het onszelf toestaan van het leven te genieten in plaats van eronder te lijden. Open die poort en laat het binnenstromen: liefde, geluk, vrede, rijkdom en plezier! Je wilt niet weten hoeveel er op ons ligt te wachten tot wij er klaar voor zijn.

I am peace

"The world is a reflection of who we are 

and if we don't like the reflection, 

it doesn't really help to break the mirror."

Meer dan 100.000 mensen deden gisteren mee aan een wereldwijde online meditatie voor vrede en hoorden Deepak Chopra dit zeggen. Evenals: "Be the change you want to see in the world," een bekende uitspraak van Gandhi. 

Hier vind je de meditatie en kun je alsnog meedoen als je het hebt gemist. Het effect breidt zich vanzelf uit, omdat iedereen die alsnog meedoet of die al mee heeft gedaan een krachtige vredesintentie heeft neergezet die niet alleen invloed heeft op zijn of haar eigen innerlijke vrede, maar automatisch ook op zijn/haar omgeving en zelfs op het geheel, het bewustzijn van de wereld, waar we deel van uitmaken. Er werd gesproken over een kritische massa. Je weet wel, die 100 apen die je iets leert, waarna alle apen het kunnen. Wat is de kritische massa van de mensheid? 100.000? Zou kunnen. Op zich is de kritische massa die een verandering in gang zet op de wereld al bereikt. Maar het is een proces en in dat proces is ook dit weer een stap. 

Je kunt ook meedoen zonder je aan te melden bij Deepak Chopra's foundation. Je kunt je ook nu afvragen: Wat is vrede voor jou? Wat betekent vrede in jou? Ga er even rustig voor zitten, haal goed adem, breng je aandacht naar je hart en kijk welk antwoord er komt op die vraag. 

Ik haal even Deepak Chopra aan, die uitlegde dat het soms moeilijk is die vraag te beantwoorden, omdat het altijd met de buitenwereld te maken lijkt te hebben. Alsof vrede iets is tussen jou en de buitenwereld. Tussen jou en anderen. Of sowieso in de buitenwereld, oorlogen en conflicten die je waarneemt. Maar: Vrede in jezelf is vrede in de wereld, zie de quote hierboven. En daar is mediteren dus zo zinvol: Je gaat naar binnen kijken, in jezelf. Waar is het nog geen vrede? 

Dat doe je slechts door waar te nemen, zonder enig oordeel. En dan zet je je vredesintentie in. Door de woorden Peace, Harmony, Laughter and Love diep in jezelf te verankeren, alsof je deze begrippen "download". Als je dat een paar minuten hebt gedaan, schakel je over op: "I am peace..."

Misschien heb je een rustig muziekje bij de hand om vervolgens nog een minuut of vijf "Shanti" (vrede) te herhalen. Niet hardop, gewoon in gedachten, hoewel, als het goed is denk je niet meer in dit stadium. Je wordt mee opgetild in het 'veld'. 

Gezamenlijke meditaties zijn daarom zo krachtig, het veld wordt versterkt door iedereen die meedoet en als dat er 100.000 zijn.... is de kracht enorm. En dat maakt het weer heel makkelijk voor iedereen om erin te stappen. Tijd en plaats maken niet uit, het kan op elk moment. Vandaar dat ik dit soort initiatieven zo toejuich. Wie had dat ooit gedacht een jaar of tien geleden? 

Maar het mooiste is dus dat we ondertussen met z'n allen leren dat het de verandering in onszelf is, die de verandering brengt. Dat we niet meer hoeven te beschuldigen of te strijden, maar allen de vrede in onszelf maar hoeven toe te laten. Onze oorspronkelijke staat van zijn is vrede, is joy, is liefde, is licht. Dat besef, daar gaat het om. Het geluk is in jezelf. Je hoeft het niet te zoeken in de buitenwereld. Het is er al. En je kunt het gaan waarnemen als je jezelf en je eigen gedachten kunt gaan waarnemen. En dan beseft dat jij die gedachten niet bent. Je bent de waarnemer. Je bent het bewustzijn dat alles waarneemt. Je bent het in je diepste wezen: Vrede, plezier, liefde. 

I am Peace... Als je die woorden blijft herhalen voor jezelf, gaan ze vanzelf aan het werk voor je. En voor de wereld. I am Peace... 

Stap uit het drama

Waarom zou je iets ongewensts in stand willen houden? Mensen doen dat door het in geuren en kleuren te blijven herhalen en daarmee te bevestigen. Een onschuldig voorbeeldje: Iemand plaats op FB een foto van een bepaalde plek waar ze is geweest, die ze eng vond en waar ze bepaalde 'ladingen' heeft gevoeld, bedreigend en spooky. Ze wilde weten of anderen dat ook hadden en plaatste een foto. Bevestiging alom. Doel bereikt."Ja, brrr, eng..." werd er gereageerd. Hoezo? Waarom?
"Als je het kunt waarnemen, kan je het ook naar het licht sturen, kom op, wat let je?" kon ik niet laten te reageren. "Het kan ook op afstand en ook nu nog." Dat deed ik meteen effe. Een enkeling deed mee. De meeste gingen door met "brrr, eng..." En zo houden we dingen juist in stand. Door ze zelf te blijven herhalen. Stop it!

Ik neem aan dat iedereen zelf alle voorbeelden wel kan bedenken die daarmee vergelijkbaar zijn. Elk drama wat je in geuren en kleuren blijft herhalen, vormt zichzelf opnieuw en opnieuw. Ook als je dat in je gedachten doet. Maak er een ander verhaal van, dat kan ook. Het is heel simpel en naar mijn idee zelfs onze taak: Transformeer. Kijk naar de positieve uitkomsten, richt je op het doel, blijf niet hangen in de obstakels, hoe meer aandacht je die geeft, hoe groter ze worden. Wat is toch die behoefte om angst, drama en ellende te voeden? Wat wil men daar toch mee? Het is niet wat ons overkomt, we creëren op elk moment. Misschien voelen we ons slachtoffer ergens van en zoeken we (onbewust) bevestiging van dat slachtofferschap, maar waarom? Je helpt mensen echt niet door ze te bevestigen in hun slachtofferschap. Of door ze zielig te vinden. Door "brrr, eng... erg....vreselijk...." mee te leven. Nee, je helpt ze meer door ze te wijzen op hun eigen kracht en mogelijkheden. Door liefdevol maar wel heel duidelijk de andere kant op te wijzen.

Als er tien keer tegen je gezegd wordt dat je er slecht uitziet, voel je je vanzelf beroerd. Maar als mensen het positieve benoemen, zeggen dat je er goed uitziet bijvoorbeeld of straalt, dan heeft dat een omgekeerd effect. Je voelt je dan ook goed en als je nog niet helemaal straalde, straal je nu wel.
Zo simpel... Ga eens na wat er gebeurt als je altijd aan jezelf twijfelt of jezelf bekritiseert. Als je nooit tevreden bent en jezelf continue verwijten maakt. Als je het gevoel hebt het nooit goed te doen, gefaald te hebben, steeds opnieuw te falen... of, nog erger, als je denkt dat dat je lot is, dat je alles alleen moet doen en dat je het zo zwaar hebt... Daar kun je ziek of depressief van worden.

Ik ken iemand die klaagde 'Niemand steunt mij, je kent mijn situatie, ik heb het zo zwaar...' en mij om hulp vroeg. Het is bijna onmogelijk iemand te helpen die zich zo slachtoffer voelt van het leven en het ergste is: Als je hem helpt, zal het nooit genoeg zijn. Wat je biedt, wordt niet gewaardeerd. Heel even misschien, maar al snel vervalt hij in dezelfde klaagzang. Wat je ook doet, het helpt niet als diegene z'n manier van denken niet verandert. Als hij niet inziet dat zijn eigen manier van denken iets in stand houdt, heeft het weinig zin. Dus probeer ik hem daar op te wijzen. Tja, dat krijg je als je mij om hulp vraagt. Maar ze komen niet voor niets bij mij terecht, denk ik dan maar... Dan zal het tijd zijn om dat te beseffen, omdat ze echt een verandering willen. Die omslag zal ik steunen en voeden, aanmoedigen en toejuichen. En jawel... hij is er... deze persoon pikt het wonderbaarlijk op. Zowaar...

Het vergt beleid, mensen worden dan ook wel eens boos op je, maar daar moet je niet mee zitten. Door schade en schande leert men... Ik weet inmiddels dat als ik meestap in 'het drama' - en het wil gaan oplossen - het dan ook mijn drama wordt. En daar zit ik niet meer op te wachten. Je kunt het op een gegeven moment ook niet meer. Als je ziet hoe dat werkt. Of mensen dankbaar zijn of niet, dat moet ook niet uitmaken. Als je doet wat jij zelf vindt dat klopt, heb je die bevestiging niet nodig. Als je jezelf trouw bent en niet zozeer handelt omdat anderen dat van je verwachten, wensen of eisen, dan behoud je je eigen kracht. Dan blijf je goed bij jezelf. Dan zijn de grenzen duidelijk en is het ook niet meer nodig dat anderen daar aan komen tornen om jou je eigen les te leren...

Healing

Tijd om het over healing te hebben. Er zijn (waarschijnlijk veel) mensen die daar niet in geloven. Dat moeten ze zelf weten. Ik ga geen moeite meer doen anderen ergens van te overtuigen. Als je gaat 'vechten' tegen ego's, trekken de ego-verdedigingsmechanismen zich juist strakker aan. Door er discussies over te voeren en het te beredeneren, mis je de point. Soms doen we dat misschien juist omdat we onszelf nog aan het overtuigen zijn.
Het is niet rationeel, het valt niet te verklaren, inmiddels best te bewijzen waarschijnlijk, als je dat zou willen. Waarom zou je dat willen als je weet dat het werkt? Dan heb je die behoefte niet. Healing gebeurt in stilte, daar is geen uiterlijk vertoon bij nodig. Het bevindt zich op een ander level. Het doet ook iets op een ander level. Het heeft geen woorden nodig, slechts intentie.
Toch ben ik het regelmatig aan het uitleggen als mensen er meer over willen weten, omdat het een Goddelijk geschenk is, dat voor ons allemaal beschikbaar is en ons meer helpt dan wat dan ook. Er zijn vele methodes, maar in feite komt het steeds op hetzelfde neer en is het heel eenvoudig. Je concentreert je - zoals in meditatie - en maakt verbinding met het Al, de kosmos, het Licht, de engelen, God, je hogere zelf, de zon, gidsen, net hoe het voor jou voelt. In principe maakt dat niet uit. Dan breng je dat wat geheald wil worden, iemand, een situatie of iets naar voren en laat de energie uit de kosmos zich daarop richten. Met jouw intentie wijs je dus datgene aan waar de helende energie zich op mag richten. Je vraagt daarmee alle kosmische helende energie te hulp. En er gebeurt wat er mag gebeuren in die situatie. In elk geval wordt alles naar een hoger plan getrokken. Als ergens licht in komt, kunnen donkere wolkjes oplossen. Als iets vast zit, kan het losgeweekt worden, bij wijze van spreken. We zijn dan een instrument en 'besturen' de energie. Godzijdank gaan we er niet over wat er precies gebeurt, er gebeurt wat er kan en mag gebeuren. En je bent dankbaar als je het effect merkt. Dat schrijf je dan natuurlijk niet op je eigen conto ;) want daarmee zou je het weer een ego-ding maken.
Dat is de "officiële" healing. Maar... al je intenties werken zo. Dus als je positief denkt, positieve gedachten over jezelf en anderen hebt, als je bidt, als je mediteert, als je gewoon om hulp vraagt (aan God, de engelen of de gidsen) is dat in feite ook al een vorm van healing. Samenwerking noem ik het ook graag. "Ze" staan klaar om ons te helpen en "ze" zijn blij als wij daarom vragen. Ongevraagd kunnen ze niet veel doen, omdat wij onze eigen vrije wil hebben. Ze gaan zich niet zomaar overal mee bemoeien en onze situaties oplossen... Daar zouden we trouwens ook niks van leren.
Moeten we dan wat leren? Ja, ik denk het wel. Leren ontdekken wie we werkelijk zijn en hoeveel er mogelijk is. Leren vertrouwen ook. Leren dat er meer is dan wat we zien en denken. Leren dat er altijd hulp is en dat er altijd oplossingen zijn, als we dat willen. Als je dat niet wil, is dat ook prima natuurlijk, alleen alles kan zoveel makkelijker zijn. Waarom zouden we het onszelf dan zo moeilijk maken?
Dat doen we alleen als we het niet vertrouwen, als we het niet weten, niet durven of niet wensen te geloven. Dat is prima, maar daar hebben we alleen onszelf maar mee. Je kunt om nieuwe inzichten vragen, je kunt vragen om meer lef, om aanwijzingen, zelfs om een makkelijkere weg. Alles kan. En het is fantastisch om dat te ontdekken. Het maakt je dankbaar en stil, wonderen waarderen doe je diep in je hart.

Bij deze wil ik alle vrienden en bekenden (en zelfs onbekenden), die meteen zijn gaan 'meehealen' en dat nog steeds doen, dan ook vanuit het diepst van mijn hart bedanken voor hun inspanningen en positieve intenties. Nog niet eerder heb ik van zo dichtbij het effect mogen zien en meemaken als in deze situatie met mijn vader. Het is mijn ouders ook opgevallen, ze merken het en zijn er heel dankbaar voor. Iedereen is verbaasd hoe goed hij eruit ziet, maar ook hoe goed het onderling allemaal gaat, hoe soepel het - ondanks alles - verloopt, hoe sterk hij is en hoeveel vertrouwen hij heeft. We voelen ons gedragen. Allemaal. Dank jullie wel en weet hoeveel goeds het doet! Onvoorstelbaar!

Keuzes

"Ik kreeg weer van een vermiste kat door dat dieren graag willen dat er zonder zorgen en waarderend over ze gedacht wordt," vertelt Piek. Dat is een belangrijke les voor mensen, die ook in ons boek 'In de Stilte hoor je alles' duidelijk naar voren komt. Daarin vergeleek een kat het met een kubus, die ze over zich heen gezet kreeg, die haar beperkte. Met zorgen maak je iemand kleiner. Het is belastend. Dat geldt ook voor mensen - en wat dacht je van kinderen? - iets om je heel bewust van te zijn. Met het projecteren van je eigen angsten op een ander help je iemand niet. Met je zorgen geef je geen vertrouwen, geen positieve kracht, je belemmert een situatie. En natuurlijk geldt dat ook voor jezelf en hoe je met jezelf omgaat.

Er is nog een hele goeie reden om je hiervan heel bewust te zijn: De wet van de aantrekkingskracht. Die reageert op jouw beleving. Ik zag net deze quote uit The Secret voorbij komen: De Wet van Aantrekking bekommert zich niet om wat jij goed of slecht vindt; of jij iets wel of niet wilt. Het reageert op je gedachten. Dus als jij gebukt gaat onder enorme schulden, je dat verschrikkelijk vindt, dan is DAT het signaal dat je naar het universum uitzendt. 'Ik voel me vreselijk rot over mijn vele schulden.' Zo bevestig je het voor jezelf. Je voelt het op elk vlak van je leven. En dus krijg je er alleen maar meer van.

"Dapper," zeggen mensen tegen mijn vader. Hij ondergaat momenteel een pittige chemo-cocktail, waarvoor hij twee dagen en twee nachten in het ziekenhuis verblijft. Ik vind het ook dapper. Sterk vooral. Zonder er over na te denken heeft hij daar 'ja' tegen gezegd. Als je zo'n duidelijke en overtuigde keuze maakt, dan heeft dat kracht. Dan is dat ook een hele krachtige boodschap naar het universum. "Dat is helemaal niet dapper, ik heb geen keus," zegt hij zelf. Hij piept niet, klaagt niet, zelden zal iemand zo monter en vol vertrouwen, zelfs vrolijk dat proces zijn ingestapt. "Ja, het is wel een keus," vind ik. "Je hebt sowieso een hele duidelijke keus gemaakt." Hij had zich ook slachtoffer kunnen voelen, zich kunnen beklagen, zich zorgen kunnen maken, zich ellendig kunnen voelen, zich kunnen verzetten tegen de situatie en dan zaten we nu middenin een groot drama. Hij vertelt dat ie er verder gewoon niet teveel over nadenkt. Hij is blij met alle aandacht, steun en waardering die hij krijgt, heel tevreden over het ziekenhuis en de aardige verpleging. "Hoe je denkt maakt veel uit, dat heeft grote invloed op hoe je je voelt en op je gezondheid. Op elke cel in je lichaam." Daar zijn we het over eens. En daar kun je keuzes in maken. "Niet iedereen kan dat misschien," zegt hij. "Ja, maar dan toch kun je het leren, horen van anderen, lezen, uitproberen, ervoor kiezen dus..." denk ik. Iedereen krijgt in z'n leven uitdagingen die daarom vragen. Dat is het leven. Daarin vind je juist je levenslessen. Je kunt ervan groeien. Je kunt kiezen om erin te blijven hangen en je er slachtoffer van te voelen, dat kun je kort of lang volhouden, maar in feite is dat verzet tegen je eigen leven, tegen het leven, tegen je persoonlijke groei. Dus misschien is het waar: eigenlijk heb je geen keus.

Als je het zo bekijkt, zijn al je zorgen dus ook een uitnodiging tot persoonlijke groei. Iets om je van te bevrijden. En het grote voordeel daarvan is: je geeft het leven zelf de kans en de ruimte het beter te organiseren dan waar jij bang voor bent. Want dat wil je toch niet? Dat je zorgen terecht blijken te zijn, omdat je daarmee zelf iets creëert?

De gemberwortel

"Als je de duivel eruit gooit, komt alles naar je toe." Zegewagens, de zon, de overwinning, alle superkaarten van de Tarot lagen klaar, mijn leven zou een en al succes en zonneschijn zijn. Beter kon je je niet wensen. En die duivel was maar een kaartje, die kon je er zo uitkieperen. The bright future was waiting...

Daarna heb ik nooit meer een Tarot-legging laten doen. Het was nieuwsgierigheid, ik wilde alles weten. Maar ik hou niet van de duivel en de gehangene enzo, dus doe mij maar liever engelenkaarten of Godinnen. De duivel... ik geloof niet in de duivel. Ik wens niets te zien als 'de duivel'. Hoe creëer je dualiteit? Zo... door iets te bestempelen als 'de duivel'. Door onderverdelingen te maken in het goed en het kwaad. Precies zoals alle ellende is begonnen, weet je wel, in het paradijs?

En toch... bleef ik me maar afvragen wat dan die duivel was. Het kon nooit 'iemand' zijn, want iedereen heeft het goede ofwel God in zich. Toch was het kennelijk iets waar ik aan vast hield, wat dan? Angst? Negatieve gedachten? Dat gaat samen, angst en negatieve gedachten. Angst is de wortel van negatief denken. Als je geen angst hebt, hoef je ook niet negatief te denken. Zelftwijfel? Precies een gevolg van angst en negatief denken. In elk geval moest het een zelfondermijnende factor zijn, want de zegewagen stond nog steeds niet op de stoep. De zon scheen wel, maar waar bleef de overwinning?

"Er is een stevige oude wortel, die je begint los te laten," las iemand mijn bloem. Ik zag een soort gemberwortel voor me, die zich oploste. Daarin zitten oude overtuigingen, oude beelden van hoe het zou moeten zijn, karma uit vorige levens, waarin ik nogal heldhaftig ten strijde ben getrokken en heel wat kopjes kleiner ben gemaakt, gevangen ben gezet en als vrouw monddood en ondergeschikt gemaakt. Alles wat we allemaal meegemaakt hebben, als je het als totaal bewustzijn van de mensheid en haar geschiedenis bekijkt. We zijn hieruit aan het opstaan. We zijn onze kracht aan het herontdekken. Die gemberwortel was daar misschien juist heel nuttig voor. Ze zag dat het wel spannend was om hem los te laten, wat zou er dan gebeuren? Maar ondertussen groeide er een heel nieuw wortelstelsel, veelkleurig, veel subtieler, alle kanten op, veel speelser, ook diep de grond in, maar minder sterk verankerd. Losser.

Aha, de gemberwortel en de duivel, zou dat iets met elkaar te maken hebben? Ik had zo'n vermoeden. Oude overtuigingen... overtuigingen zijn niet erg buigzaam. Die leveren verzet op dus. Strijd. Inderdaad, het verzet maakt meer en meer plaats voor acceptatie en dat komt door het 'doorzien'. Het doorzien dat loslaten betekent dat er nieuwe mogelijkheden zijn, andere wegen, nieuwe wegen, meer mogelijkheden. Het niet weten is ook goed, je wordt toch wel gevoed. Steeds weer met nieuwe informatie, nieuwe inzichten, nieuwe kracht. Meer op het moment. Losser dus...

Omdat ik zie dat wonderen zich aan het voltrekken zijn, de zegewagens nabij komen en de zon nog steeds schijnt, zal de overwinning op de duivel vast nabij zijn. Nogmaals gooide ik de vraag in de lucht: Wat is dat dan precies? Een avond over angst bij zomergasten... angst? Ja, dat zal zeker de wortel zijn. Dat geloof ik graag. De wortel van al het kwaad. Als iets de duivel is, is het angst. Het beperkt mensen, het beïnvloedt het denken en het handelen op een destructieve manier, het is een vorm van zelfbescherming, die een averechts effect heeft, maar dat weten we niet. En het levert verzet op, weerstand. Ik ben de weerstand aan het verliezen, omdat ik er niet meer bang voor ben. En juist daardoor verliezen 'aanvallen' hun kracht.

Toen kreeg ik nog een spiegel voorgehouden met een antwoord. Iemand die vanuit oude frustraties opeens vrij destructief uit de hoek kwam. Als slachtoffer van zichzelf, hoewel hij zichzelf meer als slachtoffer van anderen presenteerde. Benoemde wat hij allemaal had verwacht en niet was gekomen, vergetend wat er allemaal wel was en wat hij voor het gemak overboord gooide en niet erkende als 'blessing'. Het gaat stap voor stap en het is een innerlijk proces, als je blij bent met elke stap, als je elke stap kunt zien en waarderen, groei je. Langzaam maar zeker. Je hebt geduld nodig. En als je dat niet hebt, gooi je heel destructief al die kleine pareltjes op de vuilnishoop. Een zelfdestructief mechanisme. Negatief denken. Angst. Per ongeluk zijn we geneigd vast te houden aan ons 'ongeluk', omdat het misschien eng is om dat los te laten en te vertrouwen. Zomaar te vertrouwen. Los te laten. Voor de zekerheid grijpen we ons maar vast aan wat we al kennen, dat biedt ons veiligheid. Veranderingen brengen angst met zich mee. De angst voor de eigen kracht. Inderdaad, Mandela en Marianne Williamson, de angst voor ons eigen licht. De angst voor God, zoals ik gisteren benoemde. De angst voor de God in onszelf dus. De angst dat we het werkelijk allemaal zelf kunnen creëren, dat we echt krijgen wat we hebben willen. Jaja... en zal ik je eens wat vertellen: het is een feest! Het is een feest als je merkt dat het hele universum echt met je meewerkt, omdat je je verzet hebt opgegeven. Het is wat White Bull noemde: De verslaving aan disempowerment. Jezelf onderuit halen. Het is alleen de 'oude' mind die dat doet. De gemberwortel, die ons z'n diensten weliswaar heeft bewezen, maar nu verschrompelt om plaats te maken voor frisse, nieuwe, jonge, fleurige scheuten.

Inspiratie van schrijvers

Schrijvers kunnen heel inspirerend zijn. Zo liet Saskia Noort gisteravond in Zomergasten met twee mooie voorbeelden zien. Allereerst John Irving, die schrijven vergeleek met worstelen en het romantische beeld ervan afhaalde door te zeggen dat het vooral een proces is van herhaling, herhaling, steeds opnieuw door je werk heen en het fijnslijpen. Saai dus eigenlijk, dat proces. Je kunt beter van dat proces zelf houden dan van het resultaat. Als een boek na 8 jaar zwoegen klaar is, ben je maar drie maanden bezig je succes te vieren, dan is het alweer voorbij.
Dat geldt misschien voor alles. De weg... het gaat om de weg, niet om het resultaat, het doel. Hoewel dat onvermijdelijk een uitkomst is van de weg en ik denk dat als je de weg met plezier en liefde afgelegd hebt, het resultaat de kwaliteiten van de weg in zich draagt. Zoals je zaadjes plant en doet groeien tot mooie planten en bloemen door liefdevolle aandacht. Geef je ze giftig water, zal het nooit wat worden...

Nog inspirerender vond ik het fragment uit de documentaire 'A Year In The Life' met Harry Potters geestelijk moeder J.K. Rowling. Als zij tien jaar geleden had geweten wat haar te wachten stond... ze had het niet durven bevroeden dat haar werk zoveel succes zou hebben. "Is het wel waar? Is het geen sprookje?" vraagt ze zich geëmotioneerd af als ze in haar oude huis terugkomt, waar ze haar eerste boek geschreven heeft, vanuit een zwaar depressieve situatie in haar leven, die haar echter de stof aanreikte tot het succesverhaal. Schrijvers verwerken hun ervaringen in het leven door te schrijven, werd gezegd. Ja, natuurlijk, het leven zelf geeft je alle stof tot het vinden van betekenis. Tot het creëren van je eigen verhaal. Bij J.K. Rowling overwint het goede het kwaad. De liefde is de overwinnende kracht. Vandaar haar succes, denk ik dan. Dat zijn verhalen om te delen met de wereld. Dat wordt 'gedragen' als het ware, daarmee breng je de wereld een geschenk. De monsters worden verslagen.

Als je ervan uitgaat dat alles energie is die je verspreidt en zich vermenigvuldigt, die je kunt kleuren op je eigen manier, richting kunt geven en die zichzelf dan nestelt in het bewustzijn van de miljoenen mensen die het lezen...  het zijn effecten die je niet kunt meten, maar ze geeft de mensen met haar verhaal moed, kracht en ze geeft haar eigen doorzettingsvermogen door met haar verhaal. Ze zou graag herinnerd willen worden als iemand die haar best heeft gedaan haar talenten ten volle te benutten.

Saskia Noort zelf gebruikt haar eigen angsten, haar idee van een onveilige wereld, als inspiratiebron voor haar thrillers. Met succes. Ook zij is een bestseller-auteur. Op zich intrigerend, maar ik had het gevoel dat ze de angst nog niet had doorgrond. Er nog geen antwoord op had gevonden. Angst is niet iets om te voeden en te verspreiden, vind ik persoonlijk. Wel iets om doorheen te gaan natuurlijk, maar waarom mensen doen sidderen en de meest 'gewone' situaties bedreigend maken, alsof er altijd horror om de hoek kan huizen? Ook een manier om ermee om te gaan misschien. Maar het hoeft niet. Zoals zij zelf misschien wel even aanstipte is het vooral een gebrek aan 'God' geloof ik. Aan vertrouwen en geloof in een kracht die er altijd is, ook in jezelf. Mensen die dat niet hebben, kunnen jaloers zijn op mensen die dat wel hebben. Dat is me al vaker opgevallen, ondermeer in zomergasten...

Wat "God" ook is - ik denk niet dat we moeten proberen dat te definiëren - maar het/hij/zij is er voor iedereen, beschikbaar op elk moment, in jezelf te vinden. Stop het zoeken met je mind, want daar vind je hem/haar/het echt niet. Voel het, ervaar het. De grootste angst is misschien wel de angst voor 'God', omdat het onkenbaar is, onbekend, onzeker, omdat wij als mens onwetend zijn en het nooit kunnen begrijpen. Dus vraagt het volledig loslaten van alle concepten, een soort sprong in het diepe. Maar wat je ziet is dat mensen 'het' (dat, hij, zij) ook juist vinden op wat ze dachten dat het dieptepunt was in hun leven. Het licht in het donker. Wie zegt daar nou 'nee' tegen? Waarom zou je je niet richten op het licht in plaats van te blijven rondstrompelen en graven in het donker. Ik denk dat dat niet nodig is. Maar misschien is het nodig dat we dit weten: Jij kiest! Wat geef je water en hoe?

Sailing ships from heaven

Love is our shelter