Wat een heerlijke quote kom ik tegen op twitter, van de 6-jarige zoon van Vera Helleman: "Je had nooit regels moeten bedenken. Zo hoort het niet in het leven, dat je moet doen wat een ander wil." ;-)
Kinderen WETEN, zoals wij allemaal ergens wel WETEN, maar geleerd hebben dat heel goed te verbloemen met ingewikkelde redenaties en twijfels en logica en patronen. Daarachter ligt het WETEN en dat vertelt ons wat overeenkomt met wat we voelen, hoe onlogisch en ongehoord, onbeleefd en ongehoorzaam dat ook is.
Van de week was ik verbijsterd toen ik even de tv aanzette. Er is een programma, waarin moeders zich bemoeien met de partnerkeuze van hun zoon. Een van die moeders zat doodleuk bij een psycholoog te vertellen hoe de 'opvoeding' (noem dat maar opvoeden...) van haar 31-jarige zooon 'kneden' was en nog steeds is. Als een kleipoppetje dat je gaat kneden zoals je 'm hebben wil. Twee van de beoogde partnerdames hadden haar zoon kinderachtig en een moederskindje genoemd, de derde liet zich daar minder sterk over uit. Je begrijpt: Moeders stelt alles in het werk om die ene dame aan zoons zijde te krijgen. 'Als hij zelf z'n bed opmaakt, moet ik het toch weer overnieuw doen, want hij kan dat niet zo netjes,' zei ze bijvoorbeeld. En zelf vindt ze het juist leuk dat hij zo kinderlijk is...
Onvoorstelbaar dat mensen denken dat ze de zeggenschap hebben over een ander, dat ze het recht hebben de ander te beperken in wie die ander is. Hoe vaak overkomt het jou? Accepteer het niet! Niemand heeft het recht te bepalen hoe jij moet zijn, wat je moet doen, niemand heeft het recht om je te kneden. Neem je vrijheid!
Voel je het? Dan weet je dat het zo is!
.
vrijdag 30 september 2011
donderdag 29 september 2011
Magic
“Your attention is like your magic wand. You touch something with your attention and it changes. This is an important point for you to understand and embrace. If you touch something with your attention on the failure of it, you create failure. If you touch something with your attention on the beauty of it ---the joy and skill and harmony of it---that is what you create.” (Divine Mother)
.
.
woensdag 28 september 2011
Joy
“Loving yourself is the key to opening the joy, the freedom in relative life. Instead of the word love, you could say accept yourself, honor yourself, value yourself. Value yourself and you will change everything. You will turn the pain into joy. Other people might not value you. That is not important. What is important is that you value you. That's where your joy comes from, the real joy.” (Divine Mother)
.
.
Jezelf waarderen
'Je mag jezelf meer waarderen,' is de boodschap die ik kreeg via het automatisch schrift* van Ingrid Greitemann. Gek genoeg is dat precies wat ik anderen vaak voorhoud. Het doet me denken aan White Bull, die over onze 'inner judge' zegt: "Het is een ziekelijk liegende control-freak zonder humor. Als het je partner was, zou je onmiddellijk gaan scheiden. Dus het slaat nergens op om je innerlijke ruimte te delen met 'iemand' wiens enige doel het is om je klein te houden en gevangen te houden in het verleden."
Jezelf meer waarderen, hoe doe je dat eigenlijk? Je bewust zijn van die 'inner judge' bijvoorbeeld en begrijpen dat het een ontevreden pestkop is, die je steeds probeert lastig te vallen als je even niet oplet. Het is nooit goed, de inner judge is nooit tevreden en zal je altijd weer nieuwe beren op de weg aanwijzen. Sterker zijn dus dan dat 'stemmetje' en luisteren naar je echte Zelf. Dat kan alleen als je de stilte en de rust opzoekt, jezelf de ruimte geeft en goed luistert. Je echte Zelf, je innerlijke stem klinkt vanuit het hart. Die heeft geen hele verhalen of redenaties, is mijn ervaring. Die zegt simpelweg: 'Vertrouwen.' Of 'geduld' of 'genieten'. En ik nodig hem (of haar) dagelijks uit om de leiding te nemen en sterker aanwezig te zijn. Tegenwoordig ook om achter me te gaan staan. Want wat achter me gebeurt, dat zie ik niet altijd. Daar ligt vaak de ondermijnende factor op de loer.
'Zoals anderen met je omgaan, vertelt dat je hoe je met jezelf omgaat?' vroeg ik me gisteren af. Ik denk het wel. Ik denk dat als we onszelf meer waarderen - en dan bedoel ik niet heel hard roepen hoe goed we zijn, maar innerlijke waardering voor onszelf voelen - dat anderen ons automatisch ook meer waarderen. En andersom: Dat we meer ruimte hebben om anderen te waarderen. Want wat je ziet in een ander, is wat je herkent. Waar je je aan ergert, vertelt je iets over jezelf wat je niet wilt zien.
Terwijl we geneigd zijn ons maar bezig te houden met de buitenwereld, te reageren op alles wat op ons afkomt, moe (of blij?) worden van alles en iedereen die aandacht vraagt, zien we dus eigenlijk continue een projectie van onze eigen innerlijke wereld. Dan proberen we ook nog die buitenwereld te beheersen, situaties buiten ons te veranderen, anderen te vertellen hoe of wat...
Daarom is het zo belangrijk om regelmatig terug te keren naar jezelf, naar je eigen stilte, je eigen heilige ruimte. Vergeet niet wie je bent: De bron van alles in je leven. Jij creëert je eigen werkelijkheid. Dat ontdekken en er vervolgens van genieten, is waarom we hier op aarde zijn. 'Lessen leren, is dat nou de bedoeling van het leven?' vroeg iemand me laatst. Met andere woorden: 'Dat is toch helemaal niet leuk?' Het wordt pas leuk als je ontdekt hoe oneindig veel mogelijkheden er zijn. Ik zeg inderdaad vaak dat het 'lessen leren' het doel is, maar misschien kun je dat beter een middel noemen. Een middel om te ontdekken wie we echt zijn: Perfect 'loving beings' met oneindige mogelijkheden. Create with Love...
* automatisch schrift: Je stelt een vraag en Ingrid stemt zich af, schrijft de vraag op en dan komen de antwoorden meteen door. 'Omdat ik me moet concentreren op de antwoorden heb ik geen tijd om na te denken of voor interpretaties en dat is maar goed ook', zegt Ingrid, 'want soms ben ik het helemaal niet eens met de antwoorden, dan denk ik er heel anders over! Vooral als het over mezelf gaat en ik een antwoord krijg wat ik niet wil horen, haha.'
Jezelf meer waarderen, hoe doe je dat eigenlijk? Je bewust zijn van die 'inner judge' bijvoorbeeld en begrijpen dat het een ontevreden pestkop is, die je steeds probeert lastig te vallen als je even niet oplet. Het is nooit goed, de inner judge is nooit tevreden en zal je altijd weer nieuwe beren op de weg aanwijzen. Sterker zijn dus dan dat 'stemmetje' en luisteren naar je echte Zelf. Dat kan alleen als je de stilte en de rust opzoekt, jezelf de ruimte geeft en goed luistert. Je echte Zelf, je innerlijke stem klinkt vanuit het hart. Die heeft geen hele verhalen of redenaties, is mijn ervaring. Die zegt simpelweg: 'Vertrouwen.' Of 'geduld' of 'genieten'. En ik nodig hem (of haar) dagelijks uit om de leiding te nemen en sterker aanwezig te zijn. Tegenwoordig ook om achter me te gaan staan. Want wat achter me gebeurt, dat zie ik niet altijd. Daar ligt vaak de ondermijnende factor op de loer.
'Zoals anderen met je omgaan, vertelt dat je hoe je met jezelf omgaat?' vroeg ik me gisteren af. Ik denk het wel. Ik denk dat als we onszelf meer waarderen - en dan bedoel ik niet heel hard roepen hoe goed we zijn, maar innerlijke waardering voor onszelf voelen - dat anderen ons automatisch ook meer waarderen. En andersom: Dat we meer ruimte hebben om anderen te waarderen. Want wat je ziet in een ander, is wat je herkent. Waar je je aan ergert, vertelt je iets over jezelf wat je niet wilt zien.
Terwijl we geneigd zijn ons maar bezig te houden met de buitenwereld, te reageren op alles wat op ons afkomt, moe (of blij?) worden van alles en iedereen die aandacht vraagt, zien we dus eigenlijk continue een projectie van onze eigen innerlijke wereld. Dan proberen we ook nog die buitenwereld te beheersen, situaties buiten ons te veranderen, anderen te vertellen hoe of wat...
Daarom is het zo belangrijk om regelmatig terug te keren naar jezelf, naar je eigen stilte, je eigen heilige ruimte. Vergeet niet wie je bent: De bron van alles in je leven. Jij creëert je eigen werkelijkheid. Dat ontdekken en er vervolgens van genieten, is waarom we hier op aarde zijn. 'Lessen leren, is dat nou de bedoeling van het leven?' vroeg iemand me laatst. Met andere woorden: 'Dat is toch helemaal niet leuk?' Het wordt pas leuk als je ontdekt hoe oneindig veel mogelijkheden er zijn. Ik zeg inderdaad vaak dat het 'lessen leren' het doel is, maar misschien kun je dat beter een middel noemen. Een middel om te ontdekken wie we echt zijn: Perfect 'loving beings' met oneindige mogelijkheden. Create with Love...
* automatisch schrift: Je stelt een vraag en Ingrid stemt zich af, schrijft de vraag op en dan komen de antwoorden meteen door. 'Omdat ik me moet concentreren op de antwoorden heb ik geen tijd om na te denken of voor interpretaties en dat is maar goed ook', zegt Ingrid, 'want soms ben ik het helemaal niet eens met de antwoorden, dan denk ik er heel anders over! Vooral als het over mezelf gaat en ik een antwoord krijg wat ik niet wil horen, haha.'
dinsdag 27 september 2011
Het omgekeerde
Of je het nu wil of niet, gelooft of niet, leuk vindt of niet: het is een tijd waarin alles verandert. Er wordt veel over gezegd en geschreven, maar ook wie zich daar allemaal niet mee bezig houdt, ontkomt er niet aan. We zijn op weg naar vrijheid, eigen kracht, authenticiteit, eenheid, vrede, vreugde, non-dualiteit. Maar de overgang is heftig. Machtsstructuren werken niet meer, vasthouden aan oude patronen, rationele oplossingen, je kunt het vergeten. Controle en macht komt voort uit angst en onzekerheid.
Waar kun je nog op vertrouwen? Alleen op liefdevolle oplossingen, leven vanuit het hart. Alles waar je nu tegenaan loopt, heeft liefde nodig. Hoe moeilijk een situatie ook is, stuur er (in gedachten) liefde naartoe. Het zal helpen. Vertrouw erop en laat het los.
Trap vooral niet in de valkuil er de strijd mee aan te gaan, blijf kalm, vraag hulp. Hulp van boven, hulp van je hogere zelf, van de goden, je gidsen, de engelen, wat dan ook. Zij staan klaar om ons inzichten te verschaffen en ze helpen ons te vertrouwen. Ook al weten we niet waar het heen gaat.
'Doe het omgekeerde' is een goeie leidraad op het moment dat je in boosheid, frustratie, angst of strijd dreigt te vervallen. Laat het los, heb geduld en zie hoe het zich op een andere manier kan oplossen. Het zijn turbulente tijden, dat is nu eenmaal zo. Hou het hoofd koel en het hart warm.
.
Waar kun je nog op vertrouwen? Alleen op liefdevolle oplossingen, leven vanuit het hart. Alles waar je nu tegenaan loopt, heeft liefde nodig. Hoe moeilijk een situatie ook is, stuur er (in gedachten) liefde naartoe. Het zal helpen. Vertrouw erop en laat het los.
Trap vooral niet in de valkuil er de strijd mee aan te gaan, blijf kalm, vraag hulp. Hulp van boven, hulp van je hogere zelf, van de goden, je gidsen, de engelen, wat dan ook. Zij staan klaar om ons inzichten te verschaffen en ze helpen ons te vertrouwen. Ook al weten we niet waar het heen gaat.
'Doe het omgekeerde' is een goeie leidraad op het moment dat je in boosheid, frustratie, angst of strijd dreigt te vervallen. Laat het los, heb geduld en zie hoe het zich op een andere manier kan oplossen. Het zijn turbulente tijden, dat is nu eenmaal zo. Hou het hoofd koel en het hart warm.
.
maandag 26 september 2011
Wonderen & dankbaarheid
Het geheim van wonderen. Werkt de dankbaarheidsoefening van Melody Beattie? 'Wonderen in veertig dagen' belooft zij met haar methode: Dankbaar zijn voor alles en dat elke dag opschrijven. Ook voor al die dingen die niet leuk zijn en waarover je eigenlijk helemaal geen dankbaarheid, maar ontevredenheid voelt. Collegablogger Peter de Kock concludeerde onlangs - na geruime tijd de methode te hebben toegepast - dat het niet werkte. Zelf heb ik het ook uitgetest en ik moet zeggen dat er wel wat wonderen zijn gebeurd. Een van mijn wensen was bijvoorbeeld dat mijn auto het weer zou doen. Die heeft een aantal maanden stilgestaan, de garage wist zich er geen raad mee, maar dankzij de Duizendpoot loopt-ie weer. En wanneer gebeurde dat? Net op het moment dat ik me ermee verzoend had dat het wellicht niet zou lukken. Ik reed met een oud, maar prima leen-Toyotaatje naar België en dacht onderweg: Dat kan ook. Gastheer Jan was verbaasd, want hij 'zag' me helemaal in mijn Jeep voor zich en waar was nou de Jeep gebleven? Die avond kwam het verassende telefoontje: De Jeep deed het weer.
Wat is dan het geheim? Het loslaten van de frustratie erover, het accepteren van de situatie, de alternatieve mogelijkheden zien die er zijn of het voorstellingsvermogen, het beeld dat Jan had van mij in de Jeep? Ik denk een combinatie van deze ingrediënten. Wensen waar het minste 'lading' aan kleeft, zijn het snelst vervuld. Bijna ongemerkt gooi ik wel eens een wensje de lucht in en constateer ik achteraf hoe gemakkelijk het 'wonder' zich voltrekt. Zo kun je dus ook per ongeluk heel wat wensen wat je eigenlijk niet wilt. Want het universum oordeelt niet, maar voert gewoon jouw opdrachten uit. Zodra je je iets voor kunt stellen, in kunt beelden en daar een bijpassend gevoel bij krijgt, kan het zich gaan manifesteren.
Als je ergens tegenop ziet, zal je zien dat het zwaarder is dan wanneer je ergens gewoon zin in hebt en je er niet druk over maakt. Vandaar dat bewustzijn zo belangrijk is. Want als je jezelf erop betrapt dat je bijvoorbeeld de wens 'o, wat is dat moeilijk' de lucht in gegooid heb, kun je 'm nog cancelen. Punt is natuurlijk dat we ons niet continue bewust zijn van onze verborgen zorgen, maar dat ook onbewuste wensen uitgenodigd worden zich te manifesteren. Alles is energie en communiceert met elkaar. Dus als er in jou een frustratie leeft, trekt die precies die situaties aan die daarop aansluiten. En omgekeerd ook natuurlijk: Als je ergens blij van wordt en dankbaar voor bent, krijg je daar ook meer van. Het universum communiceert met je gevoel.
Wat er volgens mij goed werkt aan de Melody Beattie methode is allereerst dat je er dagelijks even voor gaat zitten. Dat houdt je alert. Je weet wat er in je leeft, waar je mee bezig bent, wat je dwars zit en wat je anders zou willen. Je maakt dagelijks lijstjes waar je dankbaar voor bent en daarbij schrijf je ook op waar je van baalt. Beetje gek, want dan krijg je dus: Ik ben dankbaar dat mijn auto het niet doet. Je schrijft iets op wat niet waar is. Hoe kan dat nou werken? Dat werkt ook niet, denk ik. Wat wel zou kunnen is dat daarmee acceptatie ontstaat, de frustratie zich kan neutraliseren, waarna er oplossingen kunnen ontstaan. Bij de methode hoort ook een wensenlijstje. Die is mijns inziens veel belangrijker. Als je je wensen opschrijft en dus weet waar je naartoe wilt, zet alles zich in werking om daar naartoe te bewegen. Maar... het grootste geheim is: Loslaten.
Het lijstje 'dankbaarheid' lijkt me met name bedoeld om los te kunnen laten. Opgeschreven kan het losgelaten worden. Het kan dan zichzelf verder regelen. Er is de beroemde uitspraak 'Let Go and let God' en dat is de werkzame formule. Ondertussen is het wel van belang dat je weet wat je loslaat. Dus nodig om onder ogen te zien wat je dwars zit, waar je bang voor bent, welke gevoelens je precies hebt, waar die vandaan komen, waar je van baalt, wat je (onbewuste) zorgelijke gedachten zijn. Als je die allemaal dagelijks opschrijft - al dan niet in een lijstje 'dankbaarheid' - zijn ze gezien, erkend en gevoeld en dan pas kunnen ze vertrekken. Ze mogen er zijn (acceptatie), maar je kunt zelf opdracht geven ze op te heffen. Daarmee maak je de weg vrij naar de manifestatie van je wensen. De formule voor wonderen is dan: Onder ogen zien, loslaten en vertrouwen.
Kortom: Ik zou niet willen zeggen dat het helemaal niet werkt, deze methode. Maar ik heb hem gecombineerd met allerlei andere inzichten. Zo zal iedereen er wellicht z'n voordeel mee kunnen doen, maar is het zaak er je eigen methode van te maken.
Een beroep doen op de Divine Power werkt het sterkst en het gemakkelijkst. Zoals me al verschillende malen verteld is: Ze staan in dikke rijen klaar om je van dienst te zijn, maar jij bent degene die de deur open moet zetten. En ze om hulp mag vragen. En je er dan verder vooral niet mee moet bemoeien!
Loslaten en vertrouwen dus en aangeven wat je wenst: wat je wenst dat verdwijnt, wat je wenst dat zich oplost en wat je wenst dat zich manifesteert. En dan... vooral dankbaar zijn!
.
Wat is dan het geheim? Het loslaten van de frustratie erover, het accepteren van de situatie, de alternatieve mogelijkheden zien die er zijn of het voorstellingsvermogen, het beeld dat Jan had van mij in de Jeep? Ik denk een combinatie van deze ingrediënten. Wensen waar het minste 'lading' aan kleeft, zijn het snelst vervuld. Bijna ongemerkt gooi ik wel eens een wensje de lucht in en constateer ik achteraf hoe gemakkelijk het 'wonder' zich voltrekt. Zo kun je dus ook per ongeluk heel wat wensen wat je eigenlijk niet wilt. Want het universum oordeelt niet, maar voert gewoon jouw opdrachten uit. Zodra je je iets voor kunt stellen, in kunt beelden en daar een bijpassend gevoel bij krijgt, kan het zich gaan manifesteren.
Als je ergens tegenop ziet, zal je zien dat het zwaarder is dan wanneer je ergens gewoon zin in hebt en je er niet druk over maakt. Vandaar dat bewustzijn zo belangrijk is. Want als je jezelf erop betrapt dat je bijvoorbeeld de wens 'o, wat is dat moeilijk' de lucht in gegooid heb, kun je 'm nog cancelen. Punt is natuurlijk dat we ons niet continue bewust zijn van onze verborgen zorgen, maar dat ook onbewuste wensen uitgenodigd worden zich te manifesteren. Alles is energie en communiceert met elkaar. Dus als er in jou een frustratie leeft, trekt die precies die situaties aan die daarop aansluiten. En omgekeerd ook natuurlijk: Als je ergens blij van wordt en dankbaar voor bent, krijg je daar ook meer van. Het universum communiceert met je gevoel.
Wat er volgens mij goed werkt aan de Melody Beattie methode is allereerst dat je er dagelijks even voor gaat zitten. Dat houdt je alert. Je weet wat er in je leeft, waar je mee bezig bent, wat je dwars zit en wat je anders zou willen. Je maakt dagelijks lijstjes waar je dankbaar voor bent en daarbij schrijf je ook op waar je van baalt. Beetje gek, want dan krijg je dus: Ik ben dankbaar dat mijn auto het niet doet. Je schrijft iets op wat niet waar is. Hoe kan dat nou werken? Dat werkt ook niet, denk ik. Wat wel zou kunnen is dat daarmee acceptatie ontstaat, de frustratie zich kan neutraliseren, waarna er oplossingen kunnen ontstaan. Bij de methode hoort ook een wensenlijstje. Die is mijns inziens veel belangrijker. Als je je wensen opschrijft en dus weet waar je naartoe wilt, zet alles zich in werking om daar naartoe te bewegen. Maar... het grootste geheim is: Loslaten.
Het lijstje 'dankbaarheid' lijkt me met name bedoeld om los te kunnen laten. Opgeschreven kan het losgelaten worden. Het kan dan zichzelf verder regelen. Er is de beroemde uitspraak 'Let Go and let God' en dat is de werkzame formule. Ondertussen is het wel van belang dat je weet wat je loslaat. Dus nodig om onder ogen te zien wat je dwars zit, waar je bang voor bent, welke gevoelens je precies hebt, waar die vandaan komen, waar je van baalt, wat je (onbewuste) zorgelijke gedachten zijn. Als je die allemaal dagelijks opschrijft - al dan niet in een lijstje 'dankbaarheid' - zijn ze gezien, erkend en gevoeld en dan pas kunnen ze vertrekken. Ze mogen er zijn (acceptatie), maar je kunt zelf opdracht geven ze op te heffen. Daarmee maak je de weg vrij naar de manifestatie van je wensen. De formule voor wonderen is dan: Onder ogen zien, loslaten en vertrouwen.
Kortom: Ik zou niet willen zeggen dat het helemaal niet werkt, deze methode. Maar ik heb hem gecombineerd met allerlei andere inzichten. Zo zal iedereen er wellicht z'n voordeel mee kunnen doen, maar is het zaak er je eigen methode van te maken.
Een beroep doen op de Divine Power werkt het sterkst en het gemakkelijkst. Zoals me al verschillende malen verteld is: Ze staan in dikke rijen klaar om je van dienst te zijn, maar jij bent degene die de deur open moet zetten. En ze om hulp mag vragen. En je er dan verder vooral niet mee moet bemoeien!
Loslaten en vertrouwen dus en aangeven wat je wenst: wat je wenst dat verdwijnt, wat je wenst dat zich oplost en wat je wenst dat zich manifesteert. En dan... vooral dankbaar zijn!
.
donderdag 22 september 2011
Mediteren
Leuk nieuws, voor wie dit nog niet wist: Elke dag even mediteren maakt je een ander mens. Vriendelijker, rustiger, gelukkiger. Hoe eenvoudig het is, wordt zijdelings ook even uitgelegd.
woensdag 21 september 2011
Dramaatje
Een heel hard huilend meisje op de stoep. Per ongeluk bonkte ze tegen mijn deur. Ik ken haar. Geloof dat ik haar al eens vaker krijsend aangetroffen heb in de straat. Ik loop naar buiten. Wat is er, lieverd? Gillen, onverstaanbare woorden door haar gebler heen. 'Ben je gevallen?' 'NEE!' En dan: 'Ik ben boos!' Ze mag niet bij haar vriendje spelen. Van oma. Maar eigenlijk mag het niet van haar moeder. Waarom dat niet mag, weet ze niet. Ze is vierenhalf. Geen idee wat hier aan de hand is, maar ik vind het natuurlijk ook hardstikke gemeen. 'Misschien mag je vriendje bij jou komen spelen?' verzin ik. 'Dat WIL IK NIET!' O. 'Ik vind het thuis niet leuk!' O, help. 'Waarom niet?' 'Wij hebben veel te veel speelgoed, dat vind ik niet leuk!'
Haar moeder komt eraan fietsen en kijkt vreemd op van het tafereel. 'Ze is boos, ze wil bij haar vriendje spelen.' Dat weet moeder. Maar vandaag moet er geknutseld worden met oma. Het kind zet het weer op een krijsen en verdwijnt om de hoek. Oma gaat erachteraan. Die blijkt ons van een afstandje gadegeslagen te hebben. Moeder gaat er zelf achteraan, beveelt oma om hier te blijven en mij om me er niet mee te bemoeien want 'ze krijgt toch haar zin niet!' Oma komt naar me toe en vertelt dat het meisje zich verraden voelt. Want oma had per ongeluk gezegd dat ze wel bij het vriendje mocht spelen en wist niet dat moeder knutselplannen had. 'Aha, misschien kan je haar dat uitleggen. Dat ze gelijk heeft en dat je je vergist hebt.' 'Ja, dat ga ik doen!' zegt oma dankbaar en rent achter het drama aan: moeder die haar kind meesleurt in de houdgreep op de fiets. Lekker knutselen vanmiddag...
Voor alle boze meisjes met dikke tranen: tante Petra
.
Haar moeder komt eraan fietsen en kijkt vreemd op van het tafereel. 'Ze is boos, ze wil bij haar vriendje spelen.' Dat weet moeder. Maar vandaag moet er geknutseld worden met oma. Het kind zet het weer op een krijsen en verdwijnt om de hoek. Oma gaat erachteraan. Die blijkt ons van een afstandje gadegeslagen te hebben. Moeder gaat er zelf achteraan, beveelt oma om hier te blijven en mij om me er niet mee te bemoeien want 'ze krijgt toch haar zin niet!' Oma komt naar me toe en vertelt dat het meisje zich verraden voelt. Want oma had per ongeluk gezegd dat ze wel bij het vriendje mocht spelen en wist niet dat moeder knutselplannen had. 'Aha, misschien kan je haar dat uitleggen. Dat ze gelijk heeft en dat je je vergist hebt.' 'Ja, dat ga ik doen!' zegt oma dankbaar en rent achter het drama aan: moeder die haar kind meesleurt in de houdgreep op de fiets. Lekker knutselen vanmiddag...
Voor alle boze meisjes met dikke tranen: tante Petra
.
Overgave
Even een leuk inspirerend voorbeeldje van een miracle, via via (thank you Nouche) op m'n twitterbalk verschenen. Je kunt denken dat je iets niet kan of je geeft je over aan .... ja hoe je het noemen wil, maar dat wat de bron van miracles is:
dinsdag 20 september 2011
maandag 19 september 2011
Een balletje wegschoppen!
Het verjaardagspartijtje van mijn grote nicht. Alle vriendinnetjes ondertussen ook weer een jaar ouder. Koek- en snoephappen doen we allang niet meer. Het is heel stoer kamperen geworden. Meisje M. heeft een supersonisch nieuw luchtbed met ingebouwde pomp en verheugt zich daarom al helemaal op de nacht. Helaas... de pomp doet niet wat de verpakking belooft. Beetje doorzetten dame, denk ik en laat het even gaan. Behulpzaam schieten andere meisjes te hulp terwijl zij begint te mopperen. Het mopperen wordt jammeren en het jammeren gaat over in dikke tranen, diep ongelukkig zijn en geen land meer mee te bezeilen. Het is een herkenbaar tafereel. Ieder jaar is er - vroeg of laat - zo'n moment dat ze vervalt in dit slachtofferschap.
Terwijl grote nicht en haar moeder hun technisch inzicht in de strijd gooien en zich gezamenlijk over de grote boosdoener 'pomp' buigen, neem ik meisje M. ter hand voor een wandeling. 'Wat gebeurt er nou precies met je op zo'n moment?' vraag ik, inspiratie vragend aan de 'hemel' om haar een simpele truc te leren, waardoor ze makkelijker met zichzelf en tegenslagen om kan gaan. Dikke tranen met tuiten vertellen me dat bij haar altijd alles misgaat. Dat overkomt haar altijd. En altijd precies als ze zo haar best doet om het leuk te hebben en zich ergens zo op verheugt. 'En waar zit dat? Is het een gevoel? Kan je het aanwijzen?' 'Nee, het is een stemmetje in mijn hoofd.' 'Ok, het is dus een gedachte. Heb je nog meer gedachten? Andere gedachten?' 'Ja, maar die kan ik niet meer horen, want ik hoor alleen dat ene stemmetje nog maar!' 'Dat stemmetje is een pestkop. Maar jij ben de baas. Niet dat stemmetje. Want dat stemmetje, dat ben jij helemaal niet. Ik ga je nu een trucje leren en daar kun je heel veel aan hebben. Maar het is wel goed opletten en goed oefenen.'
Dan haal ik dat vervelende stemmetje uit haar hoofd en maak er een balletje van. 'Die hebben we niet meer nodig. Schop 'm maar weg.' Ze kijkt me aan, vindt het maar raar, twijfelt en geeft uiteindelijk een miniscuul schopje. 'Das niet genoeg. Harder schoppen.' Het duurt effe, maar dan komt er toch een ferme trap! Zo, hehe, nu hebben we ruimte voor een nieuwe gedachte. Welke zullen we nemen? 'Dat het leuk is, gezellig en dat ik het naar mijn zin heb.' Okee, we vangen hem uit de lucht en stoppen hem op de plek die vrij is gekomen. Het leed is geleden, haar gezicht klaart op. Op twee matjes slapen kan ook. Het is niet meer zo erg dat het luchtbed niet kan worden opgepompt. Als ze 's avonds lekker in haar slaapzak gekropen is, vertel ik haar hoe trots ik op haar ben. Dat is ze zelf ook. Ik heb verschillende keren gezien hoe ze zichzelf in de gaten hield en de truc toepaste. Van 'ik doe niet mee...' zichzelf snel herstellend naar 'ja, ik doe ook mee!' Geweldig.
Meisje M. is natuurlijk maar een voorbeeldje, we hebben allemaal wel eens van die destructieve gedachten, die ons plezier vergallen. Ik sta zelf verbaasd van de eenvoud en de werking van deze truc. Als je bedenkt dat je je gedachten niet bent, maar dat je zelf de baas bent over je gedachten en dat je je heel anders kan voelen als je je gedachten weet te beheersen, dan word je pas echt je eigen beste vriend of vriendin. 'Maar als ik mijn eigen beste vriendinnetje ben, dan heb ik geen vriendinnen meer,' zei meisje M. nog, voordat ze zich aan de schop waagde. 'Ja, juist wel!' wist ik haar te overtuigen. 'Dan wordt het veel gemakkelijker!' Dan wordt alles makkelijker, probeer het ook maar eens!
.
Terwijl grote nicht en haar moeder hun technisch inzicht in de strijd gooien en zich gezamenlijk over de grote boosdoener 'pomp' buigen, neem ik meisje M. ter hand voor een wandeling. 'Wat gebeurt er nou precies met je op zo'n moment?' vraag ik, inspiratie vragend aan de 'hemel' om haar een simpele truc te leren, waardoor ze makkelijker met zichzelf en tegenslagen om kan gaan. Dikke tranen met tuiten vertellen me dat bij haar altijd alles misgaat. Dat overkomt haar altijd. En altijd precies als ze zo haar best doet om het leuk te hebben en zich ergens zo op verheugt. 'En waar zit dat? Is het een gevoel? Kan je het aanwijzen?' 'Nee, het is een stemmetje in mijn hoofd.' 'Ok, het is dus een gedachte. Heb je nog meer gedachten? Andere gedachten?' 'Ja, maar die kan ik niet meer horen, want ik hoor alleen dat ene stemmetje nog maar!' 'Dat stemmetje is een pestkop. Maar jij ben de baas. Niet dat stemmetje. Want dat stemmetje, dat ben jij helemaal niet. Ik ga je nu een trucje leren en daar kun je heel veel aan hebben. Maar het is wel goed opletten en goed oefenen.'
Dan haal ik dat vervelende stemmetje uit haar hoofd en maak er een balletje van. 'Die hebben we niet meer nodig. Schop 'm maar weg.' Ze kijkt me aan, vindt het maar raar, twijfelt en geeft uiteindelijk een miniscuul schopje. 'Das niet genoeg. Harder schoppen.' Het duurt effe, maar dan komt er toch een ferme trap! Zo, hehe, nu hebben we ruimte voor een nieuwe gedachte. Welke zullen we nemen? 'Dat het leuk is, gezellig en dat ik het naar mijn zin heb.' Okee, we vangen hem uit de lucht en stoppen hem op de plek die vrij is gekomen. Het leed is geleden, haar gezicht klaart op. Op twee matjes slapen kan ook. Het is niet meer zo erg dat het luchtbed niet kan worden opgepompt. Als ze 's avonds lekker in haar slaapzak gekropen is, vertel ik haar hoe trots ik op haar ben. Dat is ze zelf ook. Ik heb verschillende keren gezien hoe ze zichzelf in de gaten hield en de truc toepaste. Van 'ik doe niet mee...' zichzelf snel herstellend naar 'ja, ik doe ook mee!' Geweldig.
Meisje M. is natuurlijk maar een voorbeeldje, we hebben allemaal wel eens van die destructieve gedachten, die ons plezier vergallen. Ik sta zelf verbaasd van de eenvoud en de werking van deze truc. Als je bedenkt dat je je gedachten niet bent, maar dat je zelf de baas bent over je gedachten en dat je je heel anders kan voelen als je je gedachten weet te beheersen, dan word je pas echt je eigen beste vriend of vriendin. 'Maar als ik mijn eigen beste vriendinnetje ben, dan heb ik geen vriendinnen meer,' zei meisje M. nog, voordat ze zich aan de schop waagde. 'Ja, juist wel!' wist ik haar te overtuigen. 'Dan wordt het veel gemakkelijker!' Dan wordt alles makkelijker, probeer het ook maar eens!
.
zondag 18 september 2011
Onverstoorbaar JeZelf zijn
Onverstoorbaar ga ik nog even voort over de onverstoorbaarheid. Het is een kracht, die we in deze woelige tijden hard nodig hebben. Gisteren zat ik met Piek op het dek van haar woonschip. Een kwetterend vogeltje, een blubje van een vis, rustig (vaar)water, een traag ondergaande zon, die de lucht in de verte dezelfde kleur gaf als de sprankelende rosé in ons glas. We hadden het over al het gewoel in de wereld om ons heen en moesten tegelijkertijd lachen: 'Je zou het niet zeggen als je zo om je heen kijkt!'
De wereld verandert, maar velen willen vooral doorgaan zoals ze het gewend zijn, vasthoudend aan schijnzekerheden, die ondertussen afbrokkelen. Er is geen zekerheid meer te vinden buiten jezelf, je kunt je er niet tegen verzekeren, het lukt je niet meer om anderen te commanderen, te controleren of te manipuleren, iedereen die macht wil hebben over een ander zal het onderspit delven. Leven vanuit angst en zorgen maakt je ziek of depressief, leven vanuit vertrouwen en vanuit je hart maakt je beter. Het is een eenvoudige keuze, maar tegelijkertijd is er geen keuze meer. Het één is een doodlopende weg, het ander opent alle deuren.
Met onverstoorbaarheid bedoel ik: Volg je eigen pad, je innerlijke stem, laat je niet gek maken door de angst en de zorgen of de regels van anderen, ga uit van je eigen kracht, laat je niet meeslepen in conflicten, bekijk alles met de ogen van Liefde en weet dat al die worstelingen van iedereen nodig zijn, bemoei je er niet mee.
Piek en ik hebben allebei op onze eigen manier meegemaakt dat we voor gek verklaard werden, net als vele anderen die hun intuïtie volgden. We hebben geleerd de discussie erover niet meer aan te gaan, je hoeft niet te verdedigen wie je bent en waar je in gelooft, vervolg gewoon je eigen pad. In alle rust.
We hebben - allebei op onze eigen manier - geleerd te vertrouwen en te luisteren naar die grotere kracht, die er is. Die voor iedereen toegankelijk is, die iedereen kan vinden in zichzelf, maar waarvan je mensen niet kunt overtuigen. Iedereen z'n eigen worsteling, iedereen z'n eigen proces. Er is geen weg terug, er is maar een weg. Hoe eerder je 'm vindt, hoe beter. Door te zijn wie je echt bent, help je jezelf en de wereld het meest. Je hoeft het alleen maar te willen, te wensen. Ben je bereid jeZelf te zijn? Dan wijst zich de weg vanzelf. Richtingaanwijzers genoeg!
Be empty of worrying. Why do you stay in prison, when the door is so wide open? Rumi
.
De wereld verandert, maar velen willen vooral doorgaan zoals ze het gewend zijn, vasthoudend aan schijnzekerheden, die ondertussen afbrokkelen. Er is geen zekerheid meer te vinden buiten jezelf, je kunt je er niet tegen verzekeren, het lukt je niet meer om anderen te commanderen, te controleren of te manipuleren, iedereen die macht wil hebben over een ander zal het onderspit delven. Leven vanuit angst en zorgen maakt je ziek of depressief, leven vanuit vertrouwen en vanuit je hart maakt je beter. Het is een eenvoudige keuze, maar tegelijkertijd is er geen keuze meer. Het één is een doodlopende weg, het ander opent alle deuren.
Met onverstoorbaarheid bedoel ik: Volg je eigen pad, je innerlijke stem, laat je niet gek maken door de angst en de zorgen of de regels van anderen, ga uit van je eigen kracht, laat je niet meeslepen in conflicten, bekijk alles met de ogen van Liefde en weet dat al die worstelingen van iedereen nodig zijn, bemoei je er niet mee.
Piek en ik hebben allebei op onze eigen manier meegemaakt dat we voor gek verklaard werden, net als vele anderen die hun intuïtie volgden. We hebben geleerd de discussie erover niet meer aan te gaan, je hoeft niet te verdedigen wie je bent en waar je in gelooft, vervolg gewoon je eigen pad. In alle rust.
We hebben - allebei op onze eigen manier - geleerd te vertrouwen en te luisteren naar die grotere kracht, die er is. Die voor iedereen toegankelijk is, die iedereen kan vinden in zichzelf, maar waarvan je mensen niet kunt overtuigen. Iedereen z'n eigen worsteling, iedereen z'n eigen proces. Er is geen weg terug, er is maar een weg. Hoe eerder je 'm vindt, hoe beter. Door te zijn wie je echt bent, help je jezelf en de wereld het meest. Je hoeft het alleen maar te willen, te wensen. Ben je bereid jeZelf te zijn? Dan wijst zich de weg vanzelf. Richtingaanwijzers genoeg!
Be empty of worrying. Why do you stay in prison, when the door is so wide open? Rumi
.
donderdag 15 september 2011
Onverstoorbaarheid (vervolg)
De onverstoorbaarheid, daar was ik gebleven. Nou, deze nieuwe, mezelf ten doel gestelde uitdaging stelde me meteen op de proef! Zo werkt dat, je vraagt erom en krijgt meteen je kans het in de praktijk te brengen. Een paar flinke confrontaties met anderen en huppekee, daar lag m'n onverstoorbaarheid al omver! Er kwam een soort 'oerwoede' vrij, waar ik zelf bijna om moest lachen. Zulke confrontaties met anderen zijn in feite confrontaties met jezelf, want het hadden ook andere anderen kunnen zijn. Misschien was het nodig om (woedend en al) met mezelf de conclusie te trekken: 'Ik eis de ruimte op om mezelf te kunnen zijn, ik ben wie ik ben en ik laat me niet de les lezen!' Volgende keer reageer ik anders, dan zet ik op het juiste moment de onverstoorbaarheid in! Het was effe een oefening.
Anderen, vooral sommige anderen, triggeren precies dat in jou wat nog in beweging mag komen. Ik ken, zie en hoor veel mensen die anderen van alles kwalijk nemen, verwijten, oordelen en veroordelen en ja, natuurlijk, het is je eerste impuls om de strijd met een ander aan te gaan als die een pijnpunt bij je raakt. Maar het gaat uiteindelijk over jezelf, niet over die ander. Natuurlijk hebben we die spiegelende functie voor elkaar, hoe zouden we ooit onszelf kunnen leren kennen zonder anderen om ons heen? Wat laat die ander jou zien van jezelf, welk deel van jezelf wil hier gezien worden? Welke oude pijn ligt hierachter verscholen? Die ander bewijst je eigenlijk een dienst. 'Vraag niet om een einde aan het lijden, maar vraag om inzicht in het lijden,' las ik ergens. De pijn lost op door 'm aan te gaan en niet door 'm uit de weg te gaan. Je ziel (niet die ander) brengt je in die situatie, omdat je ziel wil dat je groeit. Naar onverstoorbaarheid toe, lijkt me. Want dat is vrijheid. En dat wil de ziel, vrij zijn!
.
Anderen, vooral sommige anderen, triggeren precies dat in jou wat nog in beweging mag komen. Ik ken, zie en hoor veel mensen die anderen van alles kwalijk nemen, verwijten, oordelen en veroordelen en ja, natuurlijk, het is je eerste impuls om de strijd met een ander aan te gaan als die een pijnpunt bij je raakt. Maar het gaat uiteindelijk over jezelf, niet over die ander. Natuurlijk hebben we die spiegelende functie voor elkaar, hoe zouden we ooit onszelf kunnen leren kennen zonder anderen om ons heen? Wat laat die ander jou zien van jezelf, welk deel van jezelf wil hier gezien worden? Welke oude pijn ligt hierachter verscholen? Die ander bewijst je eigenlijk een dienst. 'Vraag niet om een einde aan het lijden, maar vraag om inzicht in het lijden,' las ik ergens. De pijn lost op door 'm aan te gaan en niet door 'm uit de weg te gaan. Je ziel (niet die ander) brengt je in die situatie, omdat je ziel wil dat je groeit. Naar onverstoorbaarheid toe, lijkt me. Want dat is vrijheid. En dat wil de ziel, vrij zijn!
.
Blog; ander woord!?
Hoogste tijd om weer eens een blogje te schrijven. Blog, weblog, logboek, het zijn allemaal geen mooie woorden. Een 'blogger' zijn, dat klinkt toch voor geen meter? Je deelt iets met je lezers, iets wat je bezig houdt en waarvan je denkt dat anderen het ook interessant vinden. Een dagboek is het niet, want dat heeft veel meer een privékarakter. Ik was ooit van plan kleine verhaaltjes te schrijven. Het is iets heel anders geworden. Belevenissen, die tot inzichten leiden. Een ontdekkingstocht, mijn persoonlijke reis, mijn eigen leerschool, die herkenning vindt bij bepaalde lezers. En wie het niet interessant vindt, hoeft het niet te lezen.
Er waren mensen die mijn 'blog' (help, wie verzint een ander woord?) lazen om te kijken hoe het met mij ging. Dat was niet de bedoeling! Het mag wel natuurlijk, anders moet ik het niet openbaar maken, maar het is niet mijn bedoeling om hier te vertellen hoe het met mij gaat. Of wat ik zoal beleef. Dat komt wel eens voorbij, maar het geeft je geen beeld. Eigenlijk gaat het niet over mij, maar over mijn waarneming. Maar alles wat ik waarneem vertelt ook weer wat over mij natuurlijk. En als je dit leest vertelt het jou weer wat over jezelf. Nou, deze keer gaat het nergens over, dus daar heb je niet zoveel aan. Het is slechts een opstapje om de draad weer op te pakken!
.
Er waren mensen die mijn 'blog' (help, wie verzint een ander woord?) lazen om te kijken hoe het met mij ging. Dat was niet de bedoeling! Het mag wel natuurlijk, anders moet ik het niet openbaar maken, maar het is niet mijn bedoeling om hier te vertellen hoe het met mij gaat. Of wat ik zoal beleef. Dat komt wel eens voorbij, maar het geeft je geen beeld. Eigenlijk gaat het niet over mij, maar over mijn waarneming. Maar alles wat ik waarneem vertelt ook weer wat over mij natuurlijk. En als je dit leest vertelt het jou weer wat over jezelf. Nou, deze keer gaat het nergens over, dus daar heb je niet zoveel aan. Het is slechts een opstapje om de draad weer op te pakken!
.
dinsdag 6 september 2011
zaterdag 3 september 2011
Onverstoorbaarheid
Terwijl ik een kopje koffie doordruk voor Mr. Ganpati, die met appeltaart en slagroom de film komt vieren, waarvan hij de eindversie nog niet gezien heeft, zeg ik: "Het gaat om onafhankelijkheid en onverstoorbaarheid." Ik ben blij dat de film klaar is en dat het gelukt is om van al die uren materiaal een verhaal te maken dat in een half uur past en voor ons allebei is het spannend hoe de reacties zullen zijn en toch moet het niet uitmaken, denk ik. Het belangrijkste is dat je achter jezelf staat.
Wat iedereen er ook van vindt, je bent wie je bent en je doet wat je te doen hebt. Dat weet je zelf, dat kies je zelf, dat voel je zelf. Trouw zijn aan jezelf, dat is het belangrijkste. En onderweg kom je dan van alles tegen: oordelen, meningen, angsten - van jezelf of van anderen, er zijn altijd obstakels. Links en rechts vind je afleidingen, waardoor je soms een omweggetje maakt. Je kunt meegesleept worden door je emoties, valkuilen instappen, struikelen, grote beren tegenkomen of zelfs vergeten zijn wat je weg ook alweer was. Wat we te leren hebben is onverstoorbaarheid. Onverstoorbaar onze weg vervolgen. Ieder op z'n eigen manier. Je weet het zelf. Dus daar hoef je niet over te discussieren.
Our intention should not be spoiled by the 8 worldly preoccupations: gain or loss, pleasure or pain, praise or criticism, fame or infamy. (Dalai Lama)
.
Wat iedereen er ook van vindt, je bent wie je bent en je doet wat je te doen hebt. Dat weet je zelf, dat kies je zelf, dat voel je zelf. Trouw zijn aan jezelf, dat is het belangrijkste. En onderweg kom je dan van alles tegen: oordelen, meningen, angsten - van jezelf of van anderen, er zijn altijd obstakels. Links en rechts vind je afleidingen, waardoor je soms een omweggetje maakt. Je kunt meegesleept worden door je emoties, valkuilen instappen, struikelen, grote beren tegenkomen of zelfs vergeten zijn wat je weg ook alweer was. Wat we te leren hebben is onverstoorbaarheid. Onverstoorbaar onze weg vervolgen. Ieder op z'n eigen manier. Je weet het zelf. Dus daar hoef je niet over te discussieren.
Our intention should not be spoiled by the 8 worldly preoccupations: gain or loss, pleasure or pain, praise or criticism, fame or infamy. (Dalai Lama)
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
