Eindeloos Bewustzijn - de film
Erg indrukwekkend, de film Eindeloos Bewustzijn, die gemaakt is naar aanleiding van het boek van hartchirurg Paul van Lommel, die bijna-dood-ervaringen heeft onderzocht. De film draaide gisteren in de Woerdense bioscoop. Mijn moeder had de laatste kaartjes al op de kop getikt voordat ze wist of ik meeging. De makers, een aantal hoofdpersonen uit de film en Pim van Lommel zelf waren ook aanwezig en achteraf was er een gesprek met de zaal.
De essentie van de film en de bijna-dood-ervaringen van de hoofdpersonen: Hoewel iedere persoon zijn eigen unieke ervaring beleefde zijn er opvallende aspecten die zij unaniem met elkaar delen. Mensen met een dergelijke ervaring zijn minder bang voor de dood. Verder tonen zij minder interesse voor uiterlijke en materiële zaken, voelen zich één met de natuur en bij velen van hen ontwikkelde zich een hoge intuïtieve en helende gave.
Voor mij persoonlijk vielen er een paar puzzelstukjes op z'n plek. Niet dat ik zo'n zelfde bijna-dood-ervaring heb meegemaakt, maar wel iets vergelijkbaars met dezelfde soort gevolgen. Je leven is nooit meer hetzelfde en het is moeilijk je nog aan te passen aan het 'heersende' systeem op aarde, je wordt niet begrepen en je hebt een beetje last van 'chaos' en overgevoeligheid, je pikt snel gevoelens van anderen op en weet niet meer precies wat van jou is en wat van een ander.
Dat eindeloos bewustzijn is de ervaring dat alles een geheel is. Pim van Lommel heeft geconcludeerd dat het bewustzijn iets is dat zonder het lichaam, zonder de hersenen bestaat. Revolutionair voor de wetenschap, het zou de medische wereld op z'n kop zetten als men ervoor open stond. Volgens hem bestaat het niet in de huidige (of oude) manier van denken, maar we kunnen er niet omheen.
Zijn onderzoek werpt ook nieuw licht op de transplantatie van organen. Eén man in de film leefde met een gedoneerde nier van zijn vrouw. Had hij vroeger helemaal geen verstand van wiskunde, nu wist hij soms opeens te reageren op wiskundige kwesties van z'n vrouw. Tot z'n eigen stomme verbazing. De verklaring: In elke cel zit bewustzijn. Dus via die nier had hij toegang tot het bewustzijn en dezelfde bron van kennis als zijn vrouw. Er zijn ook verhalen bekend van mensen, die na een transplantatie van een hart of long dezelfde eigenschappen vertonen als de donoren. Pim van Lommel is geen tegenstander van orgaantransplantaties, maar vindt dat we er vooral meer over moeten weten voor we zulke ingrijpende operaties uitvoeren. Interessant was ook zijn opmerking dat het er op lijkt dat nieren, die in liefde zijn afgestaan voor de ander, beter lijken aan te slaan.
Een andere boeiende vraag uit de zaal was of hij zich ook verdiept had in de bijna-dood-ervaringen van mensen die zelfmoord hadden geprobeerd te plegen. Ja. Een enkeling kwam in een donker (angst-)gebied terecht en is sindsdien bang voor de dood, maar de overheersende ervaring was dat deze mensen in dat 'eindeloos bewustzijn' konden terugblikken op hun leven en inzagen dat ze er niks mee oplosten, met doodgaan. Dat het alleen in dit leven kon worden uitgewerkt, wat ze uit te werken hadden. En dus gingen ze terug. (Overigens is dat het hele principe achter reïncarnatie, lijkt me). 'Waarom kan dat dan alleen in dit leven?' Dat was de boeiendste vraag die er gesteld werd. 'Als alles daar al eenheid en liefde is, dan is toch alles opgelost?' Het antwoord was misschien nog interessanter: 'Het kan alleen hier, in dit leven, omdat hier dualiteit is. Verschil tussen jezelf en de ander. Die ervaring heb je nodig om het op te kunnen lossen.' Maar waarom, kun je je dan nog afvragen. Om te groeien. Want de ziel wil ook groeien in bewustzijn. Zoals je alleen maar weet wat de vrijheid waard is als je eerst gevangen hebt gezeten.
Waarom gebeurt dit allemaal? Waarom hebben mensen zulke ervaringen en komen ze met deze verhalen terug op aarde? Ik geloof dat we diep in onszelf allemaal een diep verlangen hebben naar dat, die vrijheid, dat eindeloos bewustzijn, de onvoorwaardelijke liefde, die dat is. Ergens weten we het allemaal toch wel? Als je dan die verhalen hoort, leest of ziet, wordt er dan niet diep binnenin jezelf iets getriggerd? Is dat niet de bedoeling? Dat wat ze bedoelen met 'wakker worden'?
Zou het misschien niet de bedoeling zijn dat we datzelfde eenheidsgevoel hier op aarde gaan ervaren?
Dat het daarom 'mee terug' genomen wordt. Dat het algehele bewustzijn op aarde ermee groeit en op een ander niveau terecht komt. Ja. Dat lijkt me de bedoeling.
Veel mensen willen er niks van weten, kunnen er niks mee of zijn er bang voor. Het is een terrein wat we niet beheersen, waar we geen vat op hebben en wat we niet kennen. En toch zit ergens in al die mensen toch ook het besef dat er zoiets bestaat? Waar zouden ze anders zo bang voor zijn?
Gezien het feit dat alles één is, veroorzaakt dit boek en deze film ook een bewustzijnssprong. Hoe meer mensen het beginnen te begrijpen, hoe meer invloed het heeft op het gehele bewustzijn van de mens. Daarom is het zo zinnig om ervaringen te delen! En om te weten dat er niks engs aan is. Zoals Cindy uit de film zo mooi verwoordt: Ze wilde terug, het was zo mooi. Ze maakte een prachtig lied voor een vriendin, die stervende was: Freedom is yours.
(zie de link bovenaan voor een indruk van de film en om het lied te horen van Cindy)
.
maandag 28 maart 2011
vrijdag 25 maart 2011
Heilige adem
"Wanneer ons zelf in gemeenschap met een hogere kracht is, gehoorzaamt de natuur automatisch zonder inspanning aan de wil van de mens. Heerschappij zonder inspanning over de natuur wordt door de niet begrijpende materialist 'miraculeus' genoemd."
Paramahansa Yogananda ~ autobiografie van een yogi
Het is niet zo'n gemakkelijke quote (of misschien laat de vertaling wat te wensen over) maar het omschrijft wel precies hèt geheim van de Kriya yoga. Ik ben bezig met de montage van een programma voor de OHM op 9 april en wat me toch wel het meest opvalt, is het aspect van devotie. 'God is onkenbaar,' zei de Indiase yogi, die ik interviewde, 'maar het is wel van belang een relatie aan te gaan met het Goddelijke.' En dan kan je kiezen, welk aspect van het Goddelijke jou het meest aanspreekt. 'Sommigen zeggen: "Ik zie God als een vriend, dat kan." Anderen vereren liever Jezus, dat is ook goed. Want Jezus heeft gezegd: "Als je mij kent, ken je God ook." Maar ook Maria is een aspect van het Goddelijke, daar kun je ook voor kiezen. Soms komen er mensen, die zeggen: "Ja, maar ik geloof helemaal niet in God." Okee, zeg ik dan. Dat kan ook. Maar je gelooft toch wel in de adem? Okee, hou dan maar van je adem. Dat is ook goed.'
De adem is de verbinding met het Goddelijke, is het Goddelijke. "De adem is niet van mij," zei hij. "Het is mij gegeven. Waarom daar zo slordig mee omgaan?" Op het moment dat je heel bewust met je adem omgaat, word je je bewust van het Goddelijke, het grotere, de hogere kracht. De adem leren beheersen, dat is de doelstelling.
Zelf heb ik er inmiddels een variatie op bedacht, die geweldig werkt. Dus ik wil hem graag met jullie delen! Wat wil je inademen en wat wil je loslaten, uitademen? Adem bijvoorbeeld heel bewust inspiratie, vrede, liefde, vreugde, vrijheid, rust of 'kracht' (of allemaal!) in en adem uit wat je niet meer nodig hebt: stress, onrust, zorgen, angst, spanning, enz... in de wetenschap dat het getransformeerd wordt. En als je klaar bent met uitademen wat je niet meer nodig hebt, kun je overschakelen op uitademen wat je graag wil verspreiden om je heen: Liefde, vreugde, vrede....
Mocht je deze oefening kracht bij willen zetten, maak er dan gebaren bij met je armen. Een scheppende beweging naar je hart toe bij het inademen en een loslatende, weggevende beweging bij het uitademen. Ik zou zeggen: Varieer er op los, je merkt vanzelf of en wat er werkt voor jou. O ja, adem vooral zo diep en lang mogelijk in en uit. Je zult zien, als je er een gewoonte van maakt, gebeuren er wonderen!
.
De adem is de verbinding met het Goddelijke, is het Goddelijke. "De adem is niet van mij," zei hij. "Het is mij gegeven. Waarom daar zo slordig mee omgaan?" Op het moment dat je heel bewust met je adem omgaat, word je je bewust van het Goddelijke, het grotere, de hogere kracht. De adem leren beheersen, dat is de doelstelling.
Zelf heb ik er inmiddels een variatie op bedacht, die geweldig werkt. Dus ik wil hem graag met jullie delen! Wat wil je inademen en wat wil je loslaten, uitademen? Adem bijvoorbeeld heel bewust inspiratie, vrede, liefde, vreugde, vrijheid, rust of 'kracht' (of allemaal!) in en adem uit wat je niet meer nodig hebt: stress, onrust, zorgen, angst, spanning, enz... in de wetenschap dat het getransformeerd wordt. En als je klaar bent met uitademen wat je niet meer nodig hebt, kun je overschakelen op uitademen wat je graag wil verspreiden om je heen: Liefde, vreugde, vrede....
Mocht je deze oefening kracht bij willen zetten, maak er dan gebaren bij met je armen. Een scheppende beweging naar je hart toe bij het inademen en een loslatende, weggevende beweging bij het uitademen. Ik zou zeggen: Varieer er op los, je merkt vanzelf of en wat er werkt voor jou. O ja, adem vooral zo diep en lang mogelijk in en uit. Je zult zien, als je er een gewoonte van maakt, gebeuren er wonderen!
.
maandag 21 maart 2011
zaterdag 19 maart 2011
Eenheid en energie
Alles is energie en alles is een eenheid. Wat in het klein gebeurt, gebeurt ook in het groot en andersom. Vrede vinden in jezelf is bijdragen aan de vrede in de wereld. Kleine acties hebben grote gevolgen. Veel groter dan we ons kunnen voorstellen. De vergelijking, die wel eens wordt gemaakt om ons dat te laten beseffen is: Een vlinder die landt in Afrika, kan een aardbeving veroorzaken aan de andere kant van de wereld. Momenteel is dat niet zo'n gelukkige vergelijking, want natuurlijk heeft een onschuldige vlinder het drama in Japan niet op z'n geweten...
Wat ik las in 'God is nooit te laat, maar ook nooit te vroeg' (Ian Graham, White Bull) is dat Moeder Aarde als levend wezen haar spanningen kwijt moet. Dat zijn aardbevingen. En hoe komt ze aan die spanningen? Dat zijn de spanningen van de mensheid, die zij in zich opgenomen heeft. Moeder Aarde is aan het transformeren en wij transformeren mee, daar is geen ontkomen aan. 2011 is het jaar van Moeder Aarde, het was voorspeld, dat ze van zich zou laten horen.
Het trillingsniveau op aarde verhoogt en het bewustzijn van mensen verhoogt. We zijn op weg naar het eenheidsbewustzijn. Er verandert dus veel en het gaat hard. We hebben te maken met de grote overgang van dualiteit naar non-dualiteit. Het is logisch dat dat niet zonder slag of stoot gaat. Er wordt afgerekend met oude machtssystemen, gebaseerd op angst en afhankelijkheid. In het groot en in het klein...
Iedereen heeft ermee te maken. We voelen ons niet lekker meer bij autoriteit op basis van macht en afhankelijkheid. Ik vermoed dat iedereen zo z'n eigen strijd heeft (klein of groot) met dat waar men nog mee af te rekenen heeft aan angst, afhankelijkheid en autoriteit buiten zichzelf. Daardoor zullen we ons misschien eerst bang en kwetsbaar voelen, maar uiteindelijk sterker en krachtiger. Vrijer en blijer. En daarom is het goed om te weten dat elk strijdje, dat je in jezelf kunt oplossen bijdraagt aan de harmonie van het grote geheel. Het is ook goed om te beseffen dat je niet alleen staat, maar dat je onderdeel bent van dat grote proces. Soms moet er met kracht ergens mee afgerekend worden, dat kan pijnlijk zijn. Tegelijkertijd zul je voelen dat je 'gedragen' wordt als je de goeie stappen zet. Dat geeft zoveel kracht en ruimte, dat het uiteindelijk voelt als een overwinning, een bevrijding.
Nog een mooie vergelijking, die ik las: Stel je een regenboogkamer voor, die steeds verandert van kleur. De kleur is rood, de mensen zijn rood en weten niet beter dan rood. Dan verandert de kleur opeens naar paars. Er is veel verzet, de rode mensen begrijpen het niet en willen het graag allemaal rood houden. Maar er is geen ontkomen aan. Het beste wat ze kunnen doen is het paars verwelkomen en zich er aan overgeven.
.
Wat ik las in 'God is nooit te laat, maar ook nooit te vroeg' (Ian Graham, White Bull) is dat Moeder Aarde als levend wezen haar spanningen kwijt moet. Dat zijn aardbevingen. En hoe komt ze aan die spanningen? Dat zijn de spanningen van de mensheid, die zij in zich opgenomen heeft. Moeder Aarde is aan het transformeren en wij transformeren mee, daar is geen ontkomen aan. 2011 is het jaar van Moeder Aarde, het was voorspeld, dat ze van zich zou laten horen.
Het trillingsniveau op aarde verhoogt en het bewustzijn van mensen verhoogt. We zijn op weg naar het eenheidsbewustzijn. Er verandert dus veel en het gaat hard. We hebben te maken met de grote overgang van dualiteit naar non-dualiteit. Het is logisch dat dat niet zonder slag of stoot gaat. Er wordt afgerekend met oude machtssystemen, gebaseerd op angst en afhankelijkheid. In het groot en in het klein...
Iedereen heeft ermee te maken. We voelen ons niet lekker meer bij autoriteit op basis van macht en afhankelijkheid. Ik vermoed dat iedereen zo z'n eigen strijd heeft (klein of groot) met dat waar men nog mee af te rekenen heeft aan angst, afhankelijkheid en autoriteit buiten zichzelf. Daardoor zullen we ons misschien eerst bang en kwetsbaar voelen, maar uiteindelijk sterker en krachtiger. Vrijer en blijer. En daarom is het goed om te weten dat elk strijdje, dat je in jezelf kunt oplossen bijdraagt aan de harmonie van het grote geheel. Het is ook goed om te beseffen dat je niet alleen staat, maar dat je onderdeel bent van dat grote proces. Soms moet er met kracht ergens mee afgerekend worden, dat kan pijnlijk zijn. Tegelijkertijd zul je voelen dat je 'gedragen' wordt als je de goeie stappen zet. Dat geeft zoveel kracht en ruimte, dat het uiteindelijk voelt als een overwinning, een bevrijding.
Nog een mooie vergelijking, die ik las: Stel je een regenboogkamer voor, die steeds verandert van kleur. De kleur is rood, de mensen zijn rood en weten niet beter dan rood. Dan verandert de kleur opeens naar paars. Er is veel verzet, de rode mensen begrijpen het niet en willen het graag allemaal rood houden. Maar er is geen ontkomen aan. Het beste wat ze kunnen doen is het paars verwelkomen en zich er aan overgeven.
.
vrijdag 18 maart 2011
Brief uit Japan
Veel mensen voelen zich machteloos, boos, nietig of kwetsbaar als ze naar het nieuws kijken. Ja, zeker, de mensheid wordt flink op z'n nummer gezet - wat betreft het idee dat alles maakbaar en controleerbaar is. Maar machteloos zijn we niet. We kunnen de Japanners (en ook de Libiërs!) steunen in hun 'strijd' en hun kracht voeden. Ook al lijkt het alsof je letterlijk niets kunt doen, dat wat je geestelijk kunt doen, maakt heel veel uit. Bedenk dat gedachten kracht zijn. Een niet te onderschatten (maar totnutoe wel enorm onderschatte) kracht. Welke vorm je daar ook voor kiest (gebed, meditatie, licht sturen, de violette vlam van de transformatie visualiseren rond de kerncentrale, mensen in gedachten steunen), alles werkt en draagt bij, want alles is energie. Je kunt er een gewoonte van maken om zo naar het nieuws te kijken en zelf een transformerende bijdrage te leveren aan alles wat je hoort en ziet. Zet daarvoor je eigen angst, zorgen, oordelen en fatalistische gedachten opzij of transformeer die, want meegaan in de pijn en de ellende verergert de situatie alleen maar. De uitdaging is - juist nu - om vertrouwen te hebben in het grote transformatieproces op aarde, in de enorme kracht die mensen in zich hebben en vooral in de kracht van het onzichtbare, maar voelbare. De kracht van het hart. Elkaar steunen op afstand of dichtbij. Als alles om je heen wegvalt, wat is er dan nog belangrijk? Medemenselijkheid, elkaar steunen, delen, compassie. Deze brief van iemand uit Sendai, Japan, getuigt van die kracht:
I am now staying at a friend's home. We share supplies like water, food and a kerosene heater. We sleep lined-up in one room, eat by candlelight, share stories.
It is warm, friendly and beautiful. During the day we help each other clean up the mess in our homes. People sit in their cars, looking at news on their navigation screens or line up to get drinking water when a source is open. If someone has water running in their home, they put out sign so people can come to fill up their jugs and buckets. Utterly amazingly where I am there has been no looting, no pushing inlines. People leave their front door open, as it is safer when an earthquake strikes. People keep saying, "Oh, this is how it used to be in the old days when everyone helped one another."
Quakes keep coming. Last night they struck about every 15 minutes. Sirens are constant and helicopters pass overhead often.We got water for a few hours in our homes last night, and now it isfor half a day. Electricity came on this afternoon. Gas has not yet come on. But all of this is by area. Some people have these things, others do not. No one has washed for several days.
We feel grubby, but there are so much more important concerns than that for us now. I love this peeling away of non-essentials. Living fully on the level of instinct, of intuition, of caring, of what is needed for survival, not just of me, but of the entire group. There are strange parallel universes happening. Houses a mess in some places, yet then a house with futons or laundry out drying in the sun. People lining up for water and food, and yet a few people out walking their dogs. All happening at the same time. Other unexpected touches of beauty are first, the silence at night. No cars. No one out on the streets. And the heavens at night are scattered with stars. I usually can see about two, but now the whole sky is filled. The mountains are Sendai are solid and with the crisp air we can see them silhouetted against the sky magnificently. And the Japanese themselves are so wonderful.
I come back to my shack to check on it each day, now to send this e-mail since the electricity is on, and I find food and water left in my entranceway. I have no idea from whom, but it is there. Old men in green hats go from door todoor checking to see if everyone is OK. People talk to complete strangers asking if they need help. I see no signs of fear. Resignation, yes, but fear orpanic, no. They tell us we can expect aftershocks, and even other major quakes, for another month or more. And we are getting constant tremors, rolls, shaking, rumbling.
I am blessed in that I live in a part of Sendai that is a bit elevated, a bit more solid than other parts. So, so far this area is better off than others. Last night my friend's husband came in from the country, bringing food and water. Blessed again. Somehow at this time I realize from direct experience that there is indeed an enormous Cosmic evolutionary step that is occurring all over the world right at this moment. And somehow as I experience the events happening now in Japan, I can feel my heart opening very wide. My brother asked me if I felt so small because of all that is happening. I don't. Rather, I feel as part of something happening that much larger than myself. This wave of birthing (worldwide) is hard, and yet magnificent. Thank you again for your care and Love of me, With Love in return, to you all.
Dan deel ik graag ook nog even de Hopi-boodschap, die aansluit op dit verhaal:
Nog een optie om zelf iets bijdragen, zie hier hoe je de violette vlam kunt visualiseren rond de kerncentrales in Japan (en als je toch bezig bent, doe het ook voor de situatie in Libië!):
Nuclear Reactor Violet Flame Visualization
.
I am now staying at a friend's home. We share supplies like water, food and a kerosene heater. We sleep lined-up in one room, eat by candlelight, share stories.
It is warm, friendly and beautiful. During the day we help each other clean up the mess in our homes. People sit in their cars, looking at news on their navigation screens or line up to get drinking water when a source is open. If someone has water running in their home, they put out sign so people can come to fill up their jugs and buckets. Utterly amazingly where I am there has been no looting, no pushing inlines. People leave their front door open, as it is safer when an earthquake strikes. People keep saying, "Oh, this is how it used to be in the old days when everyone helped one another."
Quakes keep coming. Last night they struck about every 15 minutes. Sirens are constant and helicopters pass overhead often.We got water for a few hours in our homes last night, and now it isfor half a day. Electricity came on this afternoon. Gas has not yet come on. But all of this is by area. Some people have these things, others do not. No one has washed for several days.
We feel grubby, but there are so much more important concerns than that for us now. I love this peeling away of non-essentials. Living fully on the level of instinct, of intuition, of caring, of what is needed for survival, not just of me, but of the entire group. There are strange parallel universes happening. Houses a mess in some places, yet then a house with futons or laundry out drying in the sun. People lining up for water and food, and yet a few people out walking their dogs. All happening at the same time. Other unexpected touches of beauty are first, the silence at night. No cars. No one out on the streets. And the heavens at night are scattered with stars. I usually can see about two, but now the whole sky is filled. The mountains are Sendai are solid and with the crisp air we can see them silhouetted against the sky magnificently. And the Japanese themselves are so wonderful.
I come back to my shack to check on it each day, now to send this e-mail since the electricity is on, and I find food and water left in my entranceway. I have no idea from whom, but it is there. Old men in green hats go from door todoor checking to see if everyone is OK. People talk to complete strangers asking if they need help. I see no signs of fear. Resignation, yes, but fear orpanic, no. They tell us we can expect aftershocks, and even other major quakes, for another month or more. And we are getting constant tremors, rolls, shaking, rumbling.
I am blessed in that I live in a part of Sendai that is a bit elevated, a bit more solid than other parts. So, so far this area is better off than others. Last night my friend's husband came in from the country, bringing food and water. Blessed again. Somehow at this time I realize from direct experience that there is indeed an enormous Cosmic evolutionary step that is occurring all over the world right at this moment. And somehow as I experience the events happening now in Japan, I can feel my heart opening very wide. My brother asked me if I felt so small because of all that is happening. I don't. Rather, I feel as part of something happening that much larger than myself. This wave of birthing (worldwide) is hard, and yet magnificent. Thank you again for your care and Love of me, With Love in return, to you all.
Dan deel ik graag ook nog even de Hopi-boodschap, die aansluit op dit verhaal:
Nog een optie om zelf iets bijdragen, zie hier hoe je de violette vlam kunt visualiseren rond de kerncentrales in Japan (en als je toch bezig bent, doe het ook voor de situatie in Libië!):
Nuclear Reactor Violet Flame Visualization
.
dinsdag 15 maart 2011
Verleden loslaten
'Ik loop eigenlijk nog steeds met het verleden op mijn nek, terwijl ik dacht dat ik het losgelaten had,' kwam iemand me vertellen. Opnieuw had hij nu een ritueel bedacht om radicaal met dat verleden af te rekenen. 'En zo blijf je bezig met het verleden,' zei ik. 'Je kunt ook nu - op dit moment - beslissen om je op de toekomst te richten, te bedenken wat je wilt, hoe, wat je missie is en ervoor gaan.'
'Ja, maar daarvoor moet ik eerst dit doen, anders kan ik niet verder,' vond hij.
'Het is een vorm, dat kan best hoor, dat dat werkt. Maar het gaat niet om de vorm. Het gaat uiteindelijk om de innerlijke omslag. Daar alleen zit de verandering.'
Naar mijn idee was hier iets anders aan de hand. Identificatie met het verleden, het verhaal van het verleden. Dat is vastzitten. Je kunt rituelen verzinnen tot je een ons weegt, maar daarmee kun je nog steeds het verhaal in stand houden. Vaak zitten er bepaalde gevoelens achter, waar je mee wilt afrekenen. Gevoelens van pijn, verdriet, mislukking, teleurstelling. Die begraaf je niet door het verleden te begraven. De kunst is je eigen patronen te zien, in te zien waardoor ze zijn ontstaan, jezelf te begrijpen en in het hier en nu te blijven.
Steeds opnieuw krijgen we dezelfde lessen, in het hier en nu ligt alles wat je nodig hebt. Hoe opener en vrijer je daarnaar kan kijken, hoe meer mogelijkheden je hebt. Geen vertrouwen hebben in jezelf of in anderen (die gaan hand-in-hand volgens mij) is bijvoorbeeld duidelijk iets, dat ergens in het verleden is ontstaan. Neem het waar en begrijp dat dat bij dat verhaal in het verleden hoort. En dat je dat per ongeluk hebt meegenomen naar het nu. Denken dat je iets niet kan en er een ander voor nodig hebt, bijvoorbeeld, dat kan niet anders dan een oud gevoel zijn. Zonder je verhaal uit het verleden kun je weer met een schone lei beginnen. We blijven veel te veel hangen in ons oude verhaal. Dat werkt belemmerend.
Natuurlijk, we hebben er allemaal mee te maken dat gebeurtenissen uit het verleden verwerkt moeten worden, een plek moeten krijgen. Maar het verleden moet vooral losgelaten worden. Door er steeds opnieuw de aandacht op te vestigen, blijf je het verleden leven. Het verleden is je verhaal. Soms een mooi verhaal, soms een treurig verhaal. Welk verhaal je ervan maakt, is aan jou. Zo hebben we allemaal onze verhalen. Ik ben gek op al die verhalen. Omdat ze ons het leven laten zien, leren wat het leven is. Maar ze vertellen ons ook wat de bedoeling is, hoe het werkt. Sommige (of veel?) mensen zitten nogal vast in hun verhaal. Ze identificeren zich ermee. Dàt is het punt. Kun je je eigen verhaal zien als verhaal? Dan koppel je jezelf er automatisch los van en dat is de bevrijding. Die bevrijding heb je nodig. Anders vormt het verleden een blokkade voor de toekomst. Het levert je beperkende overtuigingen op.
We spelen allemaal een rol in het grote toneelstuk hier op aarde. Maar we zijn vergeten dat we zelf de regisseurs zijn.
.
'Ja, maar daarvoor moet ik eerst dit doen, anders kan ik niet verder,' vond hij.
'Het is een vorm, dat kan best hoor, dat dat werkt. Maar het gaat niet om de vorm. Het gaat uiteindelijk om de innerlijke omslag. Daar alleen zit de verandering.'
Naar mijn idee was hier iets anders aan de hand. Identificatie met het verleden, het verhaal van het verleden. Dat is vastzitten. Je kunt rituelen verzinnen tot je een ons weegt, maar daarmee kun je nog steeds het verhaal in stand houden. Vaak zitten er bepaalde gevoelens achter, waar je mee wilt afrekenen. Gevoelens van pijn, verdriet, mislukking, teleurstelling. Die begraaf je niet door het verleden te begraven. De kunst is je eigen patronen te zien, in te zien waardoor ze zijn ontstaan, jezelf te begrijpen en in het hier en nu te blijven.
Steeds opnieuw krijgen we dezelfde lessen, in het hier en nu ligt alles wat je nodig hebt. Hoe opener en vrijer je daarnaar kan kijken, hoe meer mogelijkheden je hebt. Geen vertrouwen hebben in jezelf of in anderen (die gaan hand-in-hand volgens mij) is bijvoorbeeld duidelijk iets, dat ergens in het verleden is ontstaan. Neem het waar en begrijp dat dat bij dat verhaal in het verleden hoort. En dat je dat per ongeluk hebt meegenomen naar het nu. Denken dat je iets niet kan en er een ander voor nodig hebt, bijvoorbeeld, dat kan niet anders dan een oud gevoel zijn. Zonder je verhaal uit het verleden kun je weer met een schone lei beginnen. We blijven veel te veel hangen in ons oude verhaal. Dat werkt belemmerend.
Natuurlijk, we hebben er allemaal mee te maken dat gebeurtenissen uit het verleden verwerkt moeten worden, een plek moeten krijgen. Maar het verleden moet vooral losgelaten worden. Door er steeds opnieuw de aandacht op te vestigen, blijf je het verleden leven. Het verleden is je verhaal. Soms een mooi verhaal, soms een treurig verhaal. Welk verhaal je ervan maakt, is aan jou. Zo hebben we allemaal onze verhalen. Ik ben gek op al die verhalen. Omdat ze ons het leven laten zien, leren wat het leven is. Maar ze vertellen ons ook wat de bedoeling is, hoe het werkt. Sommige (of veel?) mensen zitten nogal vast in hun verhaal. Ze identificeren zich ermee. Dàt is het punt. Kun je je eigen verhaal zien als verhaal? Dan koppel je jezelf er automatisch los van en dat is de bevrijding. Die bevrijding heb je nodig. Anders vormt het verleden een blokkade voor de toekomst. Het levert je beperkende overtuigingen op.
We spelen allemaal een rol in het grote toneelstuk hier op aarde. Maar we zijn vergeten dat we zelf de regisseurs zijn.
.
zondag 13 maart 2011
Verbondenheid
Tussen de vele enthousiaste reacties die ik krijg op de White Bull dvd, zitten voor mij een paar interessante:
Marian: Je hebt er iets moois van gemaakt met die mooie natuurbeelden erbij! Het is ook weer heel fijn om de visie van White Bull te horen. Het stuk over de relationships is echt een blikopener hè? Vond jij het moeilijk om te reageren op wat hij zo zei of had je alles van tevoren doorgesproken?
Irene: Vandaag heb ik werkelijk een verrukkelijke dag gehad achter de tv met jou en Ian/White Bull. Ooit had ik een boekje met channelings van White Bull. Dat vond ik toen maar niets. Raar. Jouw DVD vind ik ontroerend mooi. Ik heb er werkelijk van genoten. En gelachen om jou. Ze schreef ook nog (zij kan dat op een of andere manier waarnemen): En jij groeit harder dan je zelf beseft. Goed zo! Heb je wel gehoord dat alleen zijn een soort voorwaarde is om dat te kunnen?
Grappig dat beiden op mijn rol reageren. Het is wel leuk om de vraag van Marian even te beantwoorden. Want het interviewen van White Bull verliep wel een beetje anders dan 'normaal'. Gaandeweg kwam ik erachter dat White Bull zelf wel wist wat het onderwerp was dat aan de orde was. Hij had ook allang alles opgepikt wat ik met vantevoren met Ian besproken had. Vandaar dat ik in de eerste interviews meer vragen stelde dan in de laatste. Ik kon de regie beter aan hem overlaten...
Veel mensen reageren inderdaad op het stukje over relaties. Het is ook een erg actueel onderwerp. Iedereen heeft ruimte nodig voor het bewustwordingsproces en in die zin zullen we juist nu wat meer 'egoïstisch' moeten zijn. In de zin van 'je eigen weg' en 'je eigen pad' voorop stellen, niet de ander en zijn/haar belang. Wat er momenteel in veel relaties aan de hand is, is dat ieder z'n eigen ruimte en rust nodig heeft voor zijn/haar eigen groeiproces. Dat kan veel onderlinge strijd opleveren. Het advies van White Bull is om blij te zijn als een ander aangeeft die ruimte nodig te hebben. En om het niet erg te vinden dat het soms beter is dat de wegen scheiden. Dat zal dan zeker ook het hoogste doel in jouzelf dienen. Loslaten is een grote uitdaging en een hele kunst, vooral op relationeel vlak. Niet dat dat altijd noodzakelijk is, maar soms kan een relatie jouw persoonlijke ontwikkelingsproces in de weg staan.
Je kunt van de ander niet vragen gelijk met jou op te gaan, ieder heeft z'n eigen pad. Maar... ook dat gebeurt nu meer en meer: Mensen kunnen ook juist bij elkaar komen om elkaar te versterken en samen te werken. Zoals mensen ook (tijdelijk) bij elkaar kunnen komen om kinderen als gezamenlijk 'project' op de wereld te zetten.
De grootste groei doe je alleen, niet samen met een ander. Zelfstandig, van binnenuit. Omdat het simpelweg een innerlijk proces is. Het woord 'alleen' vind ik zelf niet helemaal het goeie woord, want dat suggereert eenzaamheid, die je mijns inziens alleen voelt als je de verbinding met jezelf kwijt bent geraakt - in processen met anderen... bijvoorbeeld. Wat er juist gebeurt is dat je rijker wordt en juist minder 'alleen' bent, omdat je de aanwezigheid kunt voelen van veel meer en de verbondenheid met alles en iedereen. Maar het klopt wel dat je het proces zelf doet, met jezelf, in jezelf. Mijn ervaring is dat het met een ander erbij niet zo werkt, omdat je al snel projecteert en vergeet dat dat projectie is. Wel nuttig, daar niet van, want door al die projecties kun je juist jezelf waarnemen. Maar het is zo belangrijk steeds weer terug naar jezelf te gaan naar je eigen rust en vrede en je in die basis stevig te wortelen. De een is daar misschien wat beter in dan de ander, dat zou kunnen. Maar het lijkt me dat iedereen daar tijd, rust en ruimte voor nodig heeft, hoe dan ook. Het is ook zeker een feest om je eigen beste maatje te worden. Dan ben je nooit alleen. Dat is het mooie ervan. Je gaat de verbinding voelen met het grote geheel, juist met alles wat je niet kunt waarnemen met je ogen.
Terwijl ik dit schrijf, herinner ik me het beeld van hoe ik leerde fietsen. Ik fietste allang zelf, maar dacht dat mijn moeder m'n zadel nog vasthield. Toen ik ontdekte dat dat niet zo was, schrok ik en viel ik om. Terwijl ik dus allang 'los' kon fietsen!
.
Irene: Vandaag heb ik werkelijk een verrukkelijke dag gehad achter de tv met jou en Ian/White Bull. Ooit had ik een boekje met channelings van White Bull. Dat vond ik toen maar niets. Raar. Jouw DVD vind ik ontroerend mooi. Ik heb er werkelijk van genoten. En gelachen om jou. Ze schreef ook nog (zij kan dat op een of andere manier waarnemen): En jij groeit harder dan je zelf beseft. Goed zo! Heb je wel gehoord dat alleen zijn een soort voorwaarde is om dat te kunnen?
Grappig dat beiden op mijn rol reageren. Het is wel leuk om de vraag van Marian even te beantwoorden. Want het interviewen van White Bull verliep wel een beetje anders dan 'normaal'. Gaandeweg kwam ik erachter dat White Bull zelf wel wist wat het onderwerp was dat aan de orde was. Hij had ook allang alles opgepikt wat ik met vantevoren met Ian besproken had. Vandaar dat ik in de eerste interviews meer vragen stelde dan in de laatste. Ik kon de regie beter aan hem overlaten...
Veel mensen reageren inderdaad op het stukje over relaties. Het is ook een erg actueel onderwerp. Iedereen heeft ruimte nodig voor het bewustwordingsproces en in die zin zullen we juist nu wat meer 'egoïstisch' moeten zijn. In de zin van 'je eigen weg' en 'je eigen pad' voorop stellen, niet de ander en zijn/haar belang. Wat er momenteel in veel relaties aan de hand is, is dat ieder z'n eigen ruimte en rust nodig heeft voor zijn/haar eigen groeiproces. Dat kan veel onderlinge strijd opleveren. Het advies van White Bull is om blij te zijn als een ander aangeeft die ruimte nodig te hebben. En om het niet erg te vinden dat het soms beter is dat de wegen scheiden. Dat zal dan zeker ook het hoogste doel in jouzelf dienen. Loslaten is een grote uitdaging en een hele kunst, vooral op relationeel vlak. Niet dat dat altijd noodzakelijk is, maar soms kan een relatie jouw persoonlijke ontwikkelingsproces in de weg staan.
Je kunt van de ander niet vragen gelijk met jou op te gaan, ieder heeft z'n eigen pad. Maar... ook dat gebeurt nu meer en meer: Mensen kunnen ook juist bij elkaar komen om elkaar te versterken en samen te werken. Zoals mensen ook (tijdelijk) bij elkaar kunnen komen om kinderen als gezamenlijk 'project' op de wereld te zetten.
De grootste groei doe je alleen, niet samen met een ander. Zelfstandig, van binnenuit. Omdat het simpelweg een innerlijk proces is. Het woord 'alleen' vind ik zelf niet helemaal het goeie woord, want dat suggereert eenzaamheid, die je mijns inziens alleen voelt als je de verbinding met jezelf kwijt bent geraakt - in processen met anderen... bijvoorbeeld. Wat er juist gebeurt is dat je rijker wordt en juist minder 'alleen' bent, omdat je de aanwezigheid kunt voelen van veel meer en de verbondenheid met alles en iedereen. Maar het klopt wel dat je het proces zelf doet, met jezelf, in jezelf. Mijn ervaring is dat het met een ander erbij niet zo werkt, omdat je al snel projecteert en vergeet dat dat projectie is. Wel nuttig, daar niet van, want door al die projecties kun je juist jezelf waarnemen. Maar het is zo belangrijk steeds weer terug naar jezelf te gaan naar je eigen rust en vrede en je in die basis stevig te wortelen. De een is daar misschien wat beter in dan de ander, dat zou kunnen. Maar het lijkt me dat iedereen daar tijd, rust en ruimte voor nodig heeft, hoe dan ook. Het is ook zeker een feest om je eigen beste maatje te worden. Dan ben je nooit alleen. Dat is het mooie ervan. Je gaat de verbinding voelen met het grote geheel, juist met alles wat je niet kunt waarnemen met je ogen.
Terwijl ik dit schrijf, herinner ik me het beeld van hoe ik leerde fietsen. Ik fietste allang zelf, maar dacht dat mijn moeder m'n zadel nog vasthield. Toen ik ontdekte dat dat niet zo was, schrok ik en viel ik om. Terwijl ik dus allang 'los' kon fietsen!
.
zaterdag 12 maart 2011
Het vijfde gebed
Het grote geheim van het leven is even moeilijk als eenvoudig: De sleutel ligt in onszelf en we worden op alle mogelijke manieren - door het leven zelf - uitgedaagd om die sleutel te ontdekken en te gebruiken. We zijn als mens in het diepe beland met één grote handicap: onze beperkte en subjectieve waarneming. We zien en ervaren tekort om ons heen. Tekort aan aandacht, liefde, medemenselijkheid, begrip, vreugde, vaak ook materiële zaken, of zelfs voedsel; en dat nemen we elkaar kwalijk in de wereld. We reageren op problemen, op wat we ervaren als tekort. We kunnen ons machteloos voelen en wensen dat alles verandert en verbetert. We bedenken hoe dat moet, richten politieke partijen op uit idealisme, gaan het onderzoeken, bedenken systemen en proberen de zaak vooral te regelen en te organiseren. En het werkt niet. Hoe high-tech we ook op alle risico's zijn voorbereid, één tsunami spoelt zo alles weg... Op zo'n moment word je als mens geconfronteerd met de nietigheid. Zo machtig en gewichtig als we alles dachten onder controle te hebben, moeten we inzien dat er grotere krachten zijn. Niet om ons te straffen, nee, ze zijn er om ons te helpen en ons te helpen elkaar te helpen.
Het geheim is niet zozeer geloven, hopen, wensen en bidden; het geheim is gevoelsmatig weten en vertrouwen. Als je hoopt, wenst of bidt dat iets goedkomt, geef je daarmee aan dat het nog niet goed is en hou je het in stand. Je kunt beter zeggen en voelen: Dank voor de oplossing, fijn dat alles al perfect is! Dat klinkt voor onze rationele hersenen vrij belachelijk, want die nemen toch zeker oorlog, ellende en tekorten waar? Als je zegt dat het anders is, zal iedereen je voor gek verklaren. En zo blijven we maar ploeteren en elkaar gevangen houden in de illusie.
Illusie? Ja, illusie. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die ontdekken dat het de illusie is, die we zelf in stand houden. En zelf kunnen doorbreken. Jazeker, je hebt er wel verbeeldingskracht voor nodig. Het geheim, zoals ik het noem, kun je op verschillende manieren uitleggen. Gregg Braden doet het zo:
.
Het geheim is niet zozeer geloven, hopen, wensen en bidden; het geheim is gevoelsmatig weten en vertrouwen. Als je hoopt, wenst of bidt dat iets goedkomt, geef je daarmee aan dat het nog niet goed is en hou je het in stand. Je kunt beter zeggen en voelen: Dank voor de oplossing, fijn dat alles al perfect is! Dat klinkt voor onze rationele hersenen vrij belachelijk, want die nemen toch zeker oorlog, ellende en tekorten waar? Als je zegt dat het anders is, zal iedereen je voor gek verklaren. En zo blijven we maar ploeteren en elkaar gevangen houden in de illusie.
Illusie? Ja, illusie. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die ontdekken dat het de illusie is, die we zelf in stand houden. En zelf kunnen doorbreken. Jazeker, je hebt er wel verbeeldingskracht voor nodig. Het geheim, zoals ik het noem, kun je op verschillende manieren uitleggen. Gregg Braden doet het zo:
.
woensdag 9 maart 2011
Mystiek huwelijk
Ik moet er nog even aan wennen, aan mijn nieuwe status. Gisteravond ben ik getrouwd! Het gebeurde gewoon. Zomaar, pats, boem. Ik was aan het filmen, vrouwendag, vrouwenavond, een kelder vol vrouwen en Karin, die het verhaal van de heilige Catharina van Alexandrië vertelde voor zij haar Catharinadans ten uitvoer bracht. Vele plekken hier in Utrecht zijn naar haar genoemd, waaronder de Catharinakerk. Ik geloof dat ze ook uit Utrecht kwam. Haar verhaal is in de loop der eeuwen ondergesneeuwd, zoals de rol van de vrouw in het algemeen door kerkelijke (mannelijke) overheersing ondergeschikt is gemaakt. Tijd om dat evenwicht te herstellen, sowieso. Maar voor Karin Elich reden om de aandacht te vestigen op kracht van Catharina, met wie zij zich zeer nauw verbonden voelt.
Daarover allemaal ooit een keer meer, in documentairevorm...
Catharina was - op haar achttiende al - getrouwd. Met zichzelf! Of met God, zoals je het ook kunt zien. Het mystieke huwelijk. Daarom weigerde zij - tot drie keer toe - met de keizer te trouwen. En er gebeurden allemaal wonderen, waardoor zij steeds gered werd als de keizer haar wilde laten vermoorden. Een prachtig verhaal op deze vrouwendag over de kracht van de vrouw.
Bij mij sloeg het in als een bom. Of liever gezegd als een pijl in mijn hart. Ik voelde het gebeuren. En het is onbeschrijflijk hoe er een hele puzzel op z'n plek viel. Toen ik mijn tafelgenoten vertelde dat het zo'n indruk had gemaakt en ik er een grapje over maakt 'daar ga ik ook eens over nadenken..' werd ik gecorrigeerd door de elfjarige Luna: 'Dat kan niet als je er eerst over na moet denken. Dan is het niet echt.' Ik stond perplex van die wijsheid. Ze had gelijk. Haar moeder haalde sangria en gezamenlijk proostten we op mijn huwelijk. Ik had drie getuigen. Het was al gebeurd.
Het leek een grap, maar dat is het niet. Ik ben werkelijk in een feeststemming sinds dat moment. Ik ben namelijk vrij. Wat er ook gebeurt, ik ben vrij. Rumi was vrolijk aan het huppelen vandaag, ik betrapte mezelf erop dat ik steeds aan het zingen was en grappig genoeg kwam ik allemaal berichten tegen die hier helemaal op aansloten. Zo organiseert iemand op 20 maart 'trouwen met jezelf' met een heel ritueel (heb ik niet meer nodig, ik weet ook niet of het zo werkt, zo gepland, maar een mooi idee!) en ik kreeg een telefoontje dat de drukker het afleveradres wil weten voor mijn boek. Ineens snapte ik dat mijn eigen boek er eigenlijk ook over gaat; Straks wordt De Magische Gouden Ring afgeleverd!
Past dat niet perfect bij zo'n mystiek huwelijk?
.
Daarover allemaal ooit een keer meer, in documentairevorm...
Catharina was - op haar achttiende al - getrouwd. Met zichzelf! Of met God, zoals je het ook kunt zien. Het mystieke huwelijk. Daarom weigerde zij - tot drie keer toe - met de keizer te trouwen. En er gebeurden allemaal wonderen, waardoor zij steeds gered werd als de keizer haar wilde laten vermoorden. Een prachtig verhaal op deze vrouwendag over de kracht van de vrouw.
Bij mij sloeg het in als een bom. Of liever gezegd als een pijl in mijn hart. Ik voelde het gebeuren. En het is onbeschrijflijk hoe er een hele puzzel op z'n plek viel. Toen ik mijn tafelgenoten vertelde dat het zo'n indruk had gemaakt en ik er een grapje over maakt 'daar ga ik ook eens over nadenken..' werd ik gecorrigeerd door de elfjarige Luna: 'Dat kan niet als je er eerst over na moet denken. Dan is het niet echt.' Ik stond perplex van die wijsheid. Ze had gelijk. Haar moeder haalde sangria en gezamenlijk proostten we op mijn huwelijk. Ik had drie getuigen. Het was al gebeurd.
Het leek een grap, maar dat is het niet. Ik ben werkelijk in een feeststemming sinds dat moment. Ik ben namelijk vrij. Wat er ook gebeurt, ik ben vrij. Rumi was vrolijk aan het huppelen vandaag, ik betrapte mezelf erop dat ik steeds aan het zingen was en grappig genoeg kwam ik allemaal berichten tegen die hier helemaal op aansloten. Zo organiseert iemand op 20 maart 'trouwen met jezelf' met een heel ritueel (heb ik niet meer nodig, ik weet ook niet of het zo werkt, zo gepland, maar een mooi idee!) en ik kreeg een telefoontje dat de drukker het afleveradres wil weten voor mijn boek. Ineens snapte ik dat mijn eigen boek er eigenlijk ook over gaat; Straks wordt De Magische Gouden Ring afgeleverd!
Past dat niet perfect bij zo'n mystiek huwelijk?
.
zaterdag 5 maart 2011
We zijn al verlicht
Grappig om - als je je nog wat beneveld voelt door de Goddelijke Griekse wijn van de avond ervoor - van Eckhart Tolle te horen dat je verlicht bent. O ja, zo begon ons gesprek (waar het eindigde, kan ik niet meer helemaal navertellen...) toen we nog aan de koffie zaten. 'We zijn al heel. Er is helemaal niks mis met ons. Het enige waar wat mee mis is, is in de relatie met onszelf,' had collegablogger Peter de Kock een van z'n favoriete schrijvers horen zeggen. 'De ziel is heel,' was mijn optiek. Dat kan niet anders, want de ziel bevindt zich op het level van onvoorwaardelijke liefde en eenheid. De pijn - als je dat als niet-heelheid kunt beschouwen - is menselijk, maar het menselijke is slechts een reflectie van wie we denken te zijn, dat zijn we niet echt. De gewonde ziel, dat kan dus eigenlijk niet. Wel groeit de ziel naar mijn idee door het opdoen van ervaringen in het leven. 'Zoals suiker niet weet dat het suiker is,' zei Peter. Inderdaad. Maar hoe kom je erachter? Door eerst die andere ervaring te hebben, de ervaring van de afgescheidenheid, kun je ontdekken wie je werkelijk bent. Zoals je blij bent weer lekker in het zonnetje op een terras te kunnen zitten, juist nadat het winter is geweest.
.
vrijdag 4 maart 2011
'Vraag... en het wordt u gegeven'
Steeds vaker merk ik dat dingen zichzelf oplossen als je het loslaat. Juist door het loslaten geef je het de kans zichzelf op te lossen. Dat is misschien wel het meest waardevolle, verrijkende, verruimende en rustgevende wat we als mens kunnen ervaren en het geeft vooral veel vertrouwen.
Het is niet zo dat je dan niet meer hoeft op te letten. Juist wel. Je hoeft alleen niet meer te piekeren. Je constateert iets wat je niet lekker zit, bijvoorbeeld. Als je niet precies weet wat het is, kun je helderheid daaromtrent wensen. En als je het helder hebt, kun je een oplossing wensen. Op die manier heb ik het piekeren afgeschaft. Als ik me iets afvraag, komt het antwoord wel naar me toe. Soms zelfs ongevraagd! Hoewel, het sluit altijd aan op dat wat me bezighoudt.
Zo kreeg ik laatst van iemand een lading bizarre verwijten en beschuldigingen over me heen, die in geen verhouding stond met een opmerking die ik had gemaakt. Desondanks wilde iets in mij die situatie toch oplossen. Nog nooit had ik me in narcisme verdiept, maar die week kwam dat begrip drie keer op mijn pad. Ik las erover, herkende het en wist wat me te doen stond: geen conflict aangaan. Geen excuses verwachten. En niet de illusie hebben dat die persoon je wil begrijpen. Dan hoef je het ook niet meer uit te leggen. Het was kennelijk belangrijk voor mij om iets te zien, wat ik niet had willen zien. Zo worden we een handje geholpen. Altijd. Een pijnlijke les, maar het had nog veel pijnlijker kunnen worden.
Alleen de mens die zichzelf helpt, kan geholpen worden. Meestal is dat 'jezelf helpen' een kwestie van loslaten. Loslaten van bepaalde overtuigingen, die beperkend zijn of dwingend zijn. Open staan voor oplossingen, open staan voor dat wat zich voor jou wil openbaren. Stel je voor dat er duizend onzichtbare engelen, gidsen of goden om je heen staan, klaar om jou een handje te helpen. Ze kunnen niet veel voor je doen als je ze geen toestemming geeft, als je ze niet om hulp vraagt of als je hun hulp niet aanneemt. Maar stel je eens voor wat ze wel kunnen doen als je er wel voor open staat! Ze krijgen er lol in als jij ervan geniet en dankbaar bent en je laat verrassen door hun toverkunsten.
Nog een leuk voorbeeldje. Voor een proefles Kriya-yoga, die we zouden gaan filmen had ik een lokatie gevonden op een zolder bij een boer. Er speelde een conflict tussen de boer en de zolderbewoner. Ik kreeg sterk het gevoel dat ik daar terecht was gekomen om zowel met de bewoner als met de boer te praten, want het waren allebei bijzondere gesprekken. Maar ik twijfelde of die Kriyales nu wel zo'n goed idee was op die plek. Ik vroeg helderheid daarover. Die kwam gisteren pas. De bewoner was eruit gezet, de zolder was niet meer beschikbaar, tenzij ik het de boer zou vragen.
Als de bewoner me dinsdag had gebeld over de situatie, had ik het geweten op het moment dat ik die helderheid vroeg... (Ja, iedereen moet wel meewerken natuurlijk!) Ik baalde dat ik niet beter naar mijn gevoel geluisterd had, maar in mum van tijd had ik een prachtige nieuwe lokatie geregeld (die ik ook 'toevallig' vorige week was tegengekomen). En als bevestiging 'dat het goed was' stroomden meteen de aanmeldingen binnen. Boeiend hoe dat werkt.
Jezus zei het zo: 'Vraag... en het wordt u gegeven.' Het is zo. Alles wat we nodig hebben, kan naar ons toekomen, als we zelf de deur maar open zetten. Niet precies dat wat wij (denken te) willen gebeurt, want wij kunnen het grote geheel helemaal niet overzien. Maar het zal altijd beter en mooier zijn dan wat wij hadden kunnen bedenken. Als je daarop vertrouwt, wordt het meest onmogelijke mogelijk. Overgave heet dat. Puur vertrouwen. En de zegeningen stromen je tegemoet!
.
Het is niet zo dat je dan niet meer hoeft op te letten. Juist wel. Je hoeft alleen niet meer te piekeren. Je constateert iets wat je niet lekker zit, bijvoorbeeld. Als je niet precies weet wat het is, kun je helderheid daaromtrent wensen. En als je het helder hebt, kun je een oplossing wensen. Op die manier heb ik het piekeren afgeschaft. Als ik me iets afvraag, komt het antwoord wel naar me toe. Soms zelfs ongevraagd! Hoewel, het sluit altijd aan op dat wat me bezighoudt.
Zo kreeg ik laatst van iemand een lading bizarre verwijten en beschuldigingen over me heen, die in geen verhouding stond met een opmerking die ik had gemaakt. Desondanks wilde iets in mij die situatie toch oplossen. Nog nooit had ik me in narcisme verdiept, maar die week kwam dat begrip drie keer op mijn pad. Ik las erover, herkende het en wist wat me te doen stond: geen conflict aangaan. Geen excuses verwachten. En niet de illusie hebben dat die persoon je wil begrijpen. Dan hoef je het ook niet meer uit te leggen. Het was kennelijk belangrijk voor mij om iets te zien, wat ik niet had willen zien. Zo worden we een handje geholpen. Altijd. Een pijnlijke les, maar het had nog veel pijnlijker kunnen worden.
Alleen de mens die zichzelf helpt, kan geholpen worden. Meestal is dat 'jezelf helpen' een kwestie van loslaten. Loslaten van bepaalde overtuigingen, die beperkend zijn of dwingend zijn. Open staan voor oplossingen, open staan voor dat wat zich voor jou wil openbaren. Stel je voor dat er duizend onzichtbare engelen, gidsen of goden om je heen staan, klaar om jou een handje te helpen. Ze kunnen niet veel voor je doen als je ze geen toestemming geeft, als je ze niet om hulp vraagt of als je hun hulp niet aanneemt. Maar stel je eens voor wat ze wel kunnen doen als je er wel voor open staat! Ze krijgen er lol in als jij ervan geniet en dankbaar bent en je laat verrassen door hun toverkunsten.
Nog een leuk voorbeeldje. Voor een proefles Kriya-yoga, die we zouden gaan filmen had ik een lokatie gevonden op een zolder bij een boer. Er speelde een conflict tussen de boer en de zolderbewoner. Ik kreeg sterk het gevoel dat ik daar terecht was gekomen om zowel met de bewoner als met de boer te praten, want het waren allebei bijzondere gesprekken. Maar ik twijfelde of die Kriyales nu wel zo'n goed idee was op die plek. Ik vroeg helderheid daarover. Die kwam gisteren pas. De bewoner was eruit gezet, de zolder was niet meer beschikbaar, tenzij ik het de boer zou vragen.
Als de bewoner me dinsdag had gebeld over de situatie, had ik het geweten op het moment dat ik die helderheid vroeg... (Ja, iedereen moet wel meewerken natuurlijk!) Ik baalde dat ik niet beter naar mijn gevoel geluisterd had, maar in mum van tijd had ik een prachtige nieuwe lokatie geregeld (die ik ook 'toevallig' vorige week was tegengekomen). En als bevestiging 'dat het goed was' stroomden meteen de aanmeldingen binnen. Boeiend hoe dat werkt.
Jezus zei het zo: 'Vraag... en het wordt u gegeven.' Het is zo. Alles wat we nodig hebben, kan naar ons toekomen, als we zelf de deur maar open zetten. Niet precies dat wat wij (denken te) willen gebeurt, want wij kunnen het grote geheel helemaal niet overzien. Maar het zal altijd beter en mooier zijn dan wat wij hadden kunnen bedenken. Als je daarop vertrouwt, wordt het meest onmogelijke mogelijk. Overgave heet dat. Puur vertrouwen. En de zegeningen stromen je tegemoet!
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
