Dat is nog eens een leuke verschrijving, al zeg ik het zelf: Give peace a change...
John Lennon begreep de kracht van woorden; het is als een mantra, zijn 'Give peace a chance'. Je hoeft niet eens naar het nummer te luisteren om het te horen, bij wijze van spreken. Woorden hebben kracht, gedachten hebben kracht. Uitgesproken of gezongen woorden zijn energie, die je de wereld instuurt. Intenties, die hun weg weten te vinden. Zelfs als wij niet precies weten hoe en waar ze een uitwerking hebben. Probeer maar eens of het een effect op je heeft als je hier naar luistert:
En dan de "change": the peace inside. Wanneer voel je je het lekkerste? Als het vrede is in jou. Als het gekakel van gedachten aan dingen die niet goed zijn of die nog moeten of die je niet 'in vrede' hebt, verstomt en plaats maakt voor de stilte. Geen gewone stilte, een stilte vol van vrede en 'bliss', een diep gevoel van 'fulfillment' dat zich niet laat omschrijven. Dat is wat je Eenheid kan noemen, want je voelt je een met alles, met iets veel groters, het is onbeschrijflijk, het is onbenoembaar. Je kunt het inademen, je kunt het laten stromen door je hele lichaam, je kunt het voelen tintelen. De 'peace inside' staat los van de buitenwereld, maar zal zeker z'n invloed uitstralen op de buitenwereld en iedereen, die met je verbonden is. Dat is de "change", die je kunt zijn.
Om dit te versterken en om deze vrede door te laten breken - dwars door de mind-spinsels heen - hier een hulpmiddel: Kijk er eens naar en merk dan wat het met je doet. Soms merk je het pas de volgende dag. Eerst wordt uitgelegd hoe het werkt en dan is er een blessing van 15 minuten, Goddelijke, bevrijdende energie die doorgegeven wordt door Bhagavan (Oneness). Give it a chance! Give peace a change... ;)
zondag 23 september 2012
vrijdag 21 september 2012
Grenzen
Het is geen liefde als je anderen jouw grenzen laat overschrijden. Het is zelfliefde om je eigen grenzen te respecteren en als anderen jouw eigenheid, jouw eigen ruimte en jouw grenzen niet respecteren, dan hoef je dat niet te accepteren. Als je dat onder het mom van 'liefde' of 'vergeving' of 'door de vingers zien' of wat voor een excuus dan ook, wel laat gebeuren, doe je jezelf tekort.
Een excuus, ja. Want is het geen angst, die je ervan weerhoudt te gaan staan voor jezelf en achter jezelf? Een belangrijke angst om eens naar te kijken. Ben je bang een ander kwijt te raken? En zou je daarvoor wel jezelf in de steek mogen laten?
Ben je bang om afgewezen te worden? Terwijl je jezelf alleen maar afwijst als je geen gehoor geeft aan jouw gevoelens? Ben je bang dat je te zwak bent om tegen de ander opgewassen te zijn? Terwijl je jezelf alleen maar zwakker maakt en bovendien afhankelijk? Ben je afhankelijk van die ander of zijn/haar goedkeuring? Zou je je niet beter voelen als je jezelf en je eigen gevoelens respecteerde?
Zoek je de liefde bij een ander? Of geef je jezelf de liefde die je verdient?
Hou eerst van jezelf. Respecteer jezelf. Eer jezelf. Want het 'gat' wat anders ontstaat, kan nooit gevuld worden door een ander. Alleen maar groter worden. Als je van jezelf houdt, jezelf respecteert en waardeert, dan pas zullen anderen dat ook doen.
Stel jezelf voor met een bepaalde ruimte om je heen. Dat is je vrijheid. Een ander heeft nooit het recht die vrijheid aan te tasten. Jij bent vrij om jezelf te zijn. Je eigen keuzes te maken. Niemand anders heeft daar zeggenschap over. Hou je ruimte vrij en neem je eigen beslissingen. Luister daarbij naar jezelf. En als het tijd is om voor jezelf op te komen, om je grenzen aan te geven of om je eigen ruimte vrij te maken: Doe het dan met respect. Ook voor die ander. Want ook die ander heeft recht op z'n eigen ruimte, waar jij niet over gaat. Blijf bij jezelf en op je eigen terrein!
Een excuus, ja. Want is het geen angst, die je ervan weerhoudt te gaan staan voor jezelf en achter jezelf? Een belangrijke angst om eens naar te kijken. Ben je bang een ander kwijt te raken? En zou je daarvoor wel jezelf in de steek mogen laten?
Ben je bang om afgewezen te worden? Terwijl je jezelf alleen maar afwijst als je geen gehoor geeft aan jouw gevoelens? Ben je bang dat je te zwak bent om tegen de ander opgewassen te zijn? Terwijl je jezelf alleen maar zwakker maakt en bovendien afhankelijk? Ben je afhankelijk van die ander of zijn/haar goedkeuring? Zou je je niet beter voelen als je jezelf en je eigen gevoelens respecteerde?
Zoek je de liefde bij een ander? Of geef je jezelf de liefde die je verdient?
Hou eerst van jezelf. Respecteer jezelf. Eer jezelf. Want het 'gat' wat anders ontstaat, kan nooit gevuld worden door een ander. Alleen maar groter worden. Als je van jezelf houdt, jezelf respecteert en waardeert, dan pas zullen anderen dat ook doen.
Stel jezelf voor met een bepaalde ruimte om je heen. Dat is je vrijheid. Een ander heeft nooit het recht die vrijheid aan te tasten. Jij bent vrij om jezelf te zijn. Je eigen keuzes te maken. Niemand anders heeft daar zeggenschap over. Hou je ruimte vrij en neem je eigen beslissingen. Luister daarbij naar jezelf. En als het tijd is om voor jezelf op te komen, om je grenzen aan te geven of om je eigen ruimte vrij te maken: Doe het dan met respect. Ook voor die ander. Want ook die ander heeft recht op z'n eigen ruimte, waar jij niet over gaat. Blijf bij jezelf en op je eigen terrein!
woensdag 19 september 2012
Wat je gelijk heb!
Een apart verschijnsel, het is me nu al een paar keer gebeurd: Als iemand overleden is, droom ik dat die persoon weer opstaat. Er is dan wel enige verwarring, want de meeste mensen hebben niet door dat diegene er weer of nog is. Ik begrijp die dromen wel, maar ik weet niet of ik het kan uitleggen aan mensen die het niet begrijpen. Toch zal ik een poging doen...
Zo vind ik het soms opeens heel jammer dat ik mijn oma niet meer even als vanouds op kan bellen, omdat het bijvoorbeeld altijd zo leuk was dat ze zei: "Ja hoor, kind, vind ik ook. Wat je gelijk heb." Het maakte niet uit, voor haar had ik altijd gelijk. En als er iets aan de hand was, konden we daar altijd om lachen. Dat wil zeggen: Zij begon te lachen en dan kon ik er ook om lachen.
Ja, dat kan je missen. Maar met dat ik het besef, doe ik eigenlijk hetzelfde. Ik klets met haar, als vanouds en ik hoor haar bijna lachen en zeggen: "Wat je gelijk heb!"
En daar gaat het over: Hoe dik is de scheidslijn? Dat hangt van je eigen beleving af. Maar de scheidslijn wordt dunner en dunner. Misschien nog niet in ieders beleving, maar hoe dan ook is dit de 'beweging', het proces, de grote verschuiving, de transformatie die we doormaken. Is er wel een scheidslijn? Als alles energie is, als je het zo kunt zien, kan je je voorstellen dat wat we tastbaar kunnen waarnemen slechts een deel van de realiteit is. De realiteit in vaste vorm, zoals er ook een realiteit is in transparante vorm, die net zo reëel is. Je kunt zelfs zeggen dat de realiteit in vaste vorm verleden tijd is. Het is gemanifesteerd vanuit het onzichtbare, vanuit het achterliggende, de niet tastbare realiteit. Zo wordt het verschil tussen droom en realiteit steeds kleiner. Als je je iets kunt voorstellen, als je je kunt voorstellen dat iets er is of er al is, dan kan het zich manifesteren. En daarom wordt wel gezegd: 'Je zorgen maken is de verkeerde kant op fantaseren.'
Dit is de realiteit die ons momenteel uitdaagt: Wat creëer je? Hoe is jouw beleving? Hoe voed je jouw realiteit en waarmee? Ben je nog steeds aan het reageren op de buitenwereld en doe je pogingen die te beheersen of kijk je achter de schermen en kom je er achter dat je van binnenuit jouw werkelijkheid inkleurt? Ontdek je meesterschap, kijk naar binnen. Wat zich om je heen vertoont is de weerslag daarvan. Jouw intentie en je aandacht zijn je instrumenten, waarmee je jouw leven vormgeeft en bestuurt. Van binnenuit, vanuit je hart, heb je de kracht om licht te sturen naar dat wat donker lijkt en daarmee verlicht je dat waar je aandacht op gericht is.
Zo vind ik het soms opeens heel jammer dat ik mijn oma niet meer even als vanouds op kan bellen, omdat het bijvoorbeeld altijd zo leuk was dat ze zei: "Ja hoor, kind, vind ik ook. Wat je gelijk heb." Het maakte niet uit, voor haar had ik altijd gelijk. En als er iets aan de hand was, konden we daar altijd om lachen. Dat wil zeggen: Zij begon te lachen en dan kon ik er ook om lachen.
Ja, dat kan je missen. Maar met dat ik het besef, doe ik eigenlijk hetzelfde. Ik klets met haar, als vanouds en ik hoor haar bijna lachen en zeggen: "Wat je gelijk heb!"
En daar gaat het over: Hoe dik is de scheidslijn? Dat hangt van je eigen beleving af. Maar de scheidslijn wordt dunner en dunner. Misschien nog niet in ieders beleving, maar hoe dan ook is dit de 'beweging', het proces, de grote verschuiving, de transformatie die we doormaken. Is er wel een scheidslijn? Als alles energie is, als je het zo kunt zien, kan je je voorstellen dat wat we tastbaar kunnen waarnemen slechts een deel van de realiteit is. De realiteit in vaste vorm, zoals er ook een realiteit is in transparante vorm, die net zo reëel is. Je kunt zelfs zeggen dat de realiteit in vaste vorm verleden tijd is. Het is gemanifesteerd vanuit het onzichtbare, vanuit het achterliggende, de niet tastbare realiteit. Zo wordt het verschil tussen droom en realiteit steeds kleiner. Als je je iets kunt voorstellen, als je je kunt voorstellen dat iets er is of er al is, dan kan het zich manifesteren. En daarom wordt wel gezegd: 'Je zorgen maken is de verkeerde kant op fantaseren.'
Dit is de realiteit die ons momenteel uitdaagt: Wat creëer je? Hoe is jouw beleving? Hoe voed je jouw realiteit en waarmee? Ben je nog steeds aan het reageren op de buitenwereld en doe je pogingen die te beheersen of kijk je achter de schermen en kom je er achter dat je van binnenuit jouw werkelijkheid inkleurt? Ontdek je meesterschap, kijk naar binnen. Wat zich om je heen vertoont is de weerslag daarvan. Jouw intentie en je aandacht zijn je instrumenten, waarmee je jouw leven vormgeeft en bestuurt. Van binnenuit, vanuit je hart, heb je de kracht om licht te sturen naar dat wat donker lijkt en daarmee verlicht je dat waar je aandacht op gericht is.
The dreamer awakens to his dream, when he learns that reality can be changed with the power of his own thoughts.
dinsdag 18 september 2012
Kriya yoga uitzending
Voor wie de uitzending heeft gemist of 'm nog eens wil bekijken: HIER klikken! Ook de links naar de twee eerdere programma's die ik heb gemaakt over Kriya yoga vind je op deze pagina.
De website van Gyan Swami (in India) vind je hier.
En wie zich aan wil melden om mee te doen met de lessen van Mitali kan haar mailen, in het engels. De lessen worden gegeven in Amstelveen.
Dat waren even de huishoudelijke mededelingen ;)
Dank voor jullie aandacht!
De website van Gyan Swami (in India) vind je hier.
En wie zich aan wil melden om mee te doen met de lessen van Mitali kan haar mailen, in het engels. De lessen worden gegeven in Amstelveen.
Dat waren even de huishoudelijke mededelingen ;)
Dank voor jullie aandacht!
woensdag 12 september 2012
Compleet
Alvast een klein voorproefje van de documentaire, die komend weekend wordt uitgezonden bij de OHM (zaterdag 11:30 ned 2, zondag 15.00 ned 2). "Compleet minus compleet = compleet" vind ik een hele mooie 'boodschap' in dit verhaal. We zijn compleet, zo compleet als God, alleen zijn we het vergeten. Kriya yoga is een krachtige methode om dat te herontdekken.
Zie hier een artikel over dit programma!
Zie hier een artikel over dit programma!
dinsdag 4 september 2012
Zelfoplossend vermogen
Het halve huis huis op z'n kop; waar is toch dat rubberen ding gebleven, dat de was in de centrifugetrommel houdt als ie op volle toeren staat te draaien? Zoeken, zoeken, zoeken, ondertussen de hele badkamer opgeruimd, maar nee. Dan maar een list verzinnen, die natte was moet toch uit de machine. Ik doe de centrifuge halfvol en dan kijk ik wel wat er gebeurt. Het gaat goed! Tevreden laad ik de volgende lading over en jahoor.... wat kom ik tegen onderin de wastrommel? Inderdaad, daar ligt het ronde ding doodleuk te wachten tot ie weer aan de andere kant z'n werk mag doen. Grappig.Ik vind het een mooi voorbeeldje van hoe de zaken zichzelf oplossen als je ophoudt je blind te staren op iets dat er even niet is (of lijkt te zijn...). Je zet een heel 'systeem' in gang als je gewoon toch doorgaat en creatief (positief) een nieuwe benadering kiest. Blijf gericht op het doel en dan wijst de weg zichzelf!
En - hoe 'toevallig' weer - sluit deze quote van Abraham/Hicks daar op aan:
De enige manier om een probleem op te lossen is door naar de oplossing te kijken. En wanneer je in de richting van de oplossing kijkt, voel je altijd een verbetering van je emoties. Terugkijken naar het probleem voelt altijd slechter.
Of wat dacht je van deze:
Be sure there is a problem in the first place before working hard to solve it. (Sri Amma Bhagavan)
Conclusie: Problemen zijn er als wij er een probleem van maken!
Mooie aanvulling: de blog van Peter van vandaag.
maandag 3 september 2012
Kriya Yoga (vervolg)
zaterdag 1 september 2012
Zit!
We zijn net middenop het terras van de Indiër neergestreken, mooi onder een rooie lamp, als er een man met een hond en twee vrouwen aan komt. Hij spreekt een andere taal en schuift een van de tafeltjes dichter naar ons toe, omdat hij onder de rooie lamp wil zitten. Mijn tafelgenote wil uit automatisme al bijna inschikken en opschuiven, maar ik weerhoud haar. 'We laten ons niet zomaar opzij schuiven, ben je nou mal!'
De man staat meteen weer op om de menukaart te halen, maar komt terug met afhaal-papiertjes. 'Waarom wacht je niet tot ik er ben, ik ben de ober!' grapt Rocky in het engels als hij naar buiten komt. 'Waarom breng je mij niet de kaart, ik ben de gast,' zegt de gezelligerd. Rocky wendt zich eerst tot ons en suggereert de man dan dat ze ook op de andere hoek kunnen gaan zitten, daar is ook een rode lamp. Ze verkassen. De vrouwen hebben nog geen woord gezegd. Als ze na een uurtje weer vertrekken met een maaltijd achter de kiezen nog steeds niet. Hooguit zijn er drie woorden gewisseld over dat het te lang duurde.
Achteraf wel heel boeiend wat voor een 'toneelstukje' wij voorgeschoteld kregen. Twee vrouwen die nauwelijks bestonden, de mond gesnoerd - eigenlijk als het hondje: Zit!
Misschien moesten we dit tafereel even zien. Om ons heen proberen bepaalde figuren nog de wereld te regeren met hun Bully-gedrag... het heeft totaal geen zin. Tenminste... als je je er niet door laat intimideren!
De man staat meteen weer op om de menukaart te halen, maar komt terug met afhaal-papiertjes. 'Waarom wacht je niet tot ik er ben, ik ben de ober!' grapt Rocky in het engels als hij naar buiten komt. 'Waarom breng je mij niet de kaart, ik ben de gast,' zegt de gezelligerd. Rocky wendt zich eerst tot ons en suggereert de man dan dat ze ook op de andere hoek kunnen gaan zitten, daar is ook een rode lamp. Ze verkassen. De vrouwen hebben nog geen woord gezegd. Als ze na een uurtje weer vertrekken met een maaltijd achter de kiezen nog steeds niet. Hooguit zijn er drie woorden gewisseld over dat het te lang duurde.
Achteraf wel heel boeiend wat voor een 'toneelstukje' wij voorgeschoteld kregen. Twee vrouwen die nauwelijks bestonden, de mond gesnoerd - eigenlijk als het hondje: Zit!
Misschien moesten we dit tafereel even zien. Om ons heen proberen bepaalde figuren nog de wereld te regeren met hun Bully-gedrag... het heeft totaal geen zin. Tenminste... als je je er niet door laat intimideren!
Abonneren op:
Posts (Atom)
