De wetenschappelijk botsende deeltjes doen Piek denken aan wat de dolfijnen vertelden: Dat er niet alleen geluid mee gaat in de communicatie maar ook voelbare energie. Ze laten het zien als een geluidslijn met direct daaronder een gevoel/emotie. Maar die is niet meetbaar. ‘Je ontvangt elkaars gevoelens,’ zeggen ze. De dolfijnen opperen zelfs een oefening: Tegenover elkaar gaan zitten met je ogen dicht en proberen op te vangen welke emotie de ander uitzendt.
Dat kan ook op afstand. Schrijf iemand bijvoorbeeld eens een brief, alsof je hem gaat sturen, maar stuur 'm niet. Let dan op wat er gebeurt. Ik heb het eens meegemaakt dat een brief, die nog onderweg was al z'n effect had voordat ie aankwam. Toen vond ik het jammer dat ik 'm had opgestuurd.
Als experimenteerders zijn we weliswaar geen officiële wetenschappers, maar we hebben al heel wat 'wonderen' meegemaakt op dit terrein. Hoe zou je überhaupt met dieren kunnen communiceren, laat staan met overleden dieren, als dit 'onmeetbare energieveld' er niet was? Zelfs mensen die er eigenlijk niet in geloven, moeten beamen dat bepaalde informatie waar Piek mee komt - die ze niet op een andere manier kan weten - klopt.
Stap ik nu weer in de valkuil ongelovigen te willen overtuigen? Nee hoor. Daar begin ik niet meer aan. Ieder z'n eigen overtuiging. Maar mocht je eens een probleem hebben waar je in vast lijkt te zitten, dan raad ik je aan het gewoon zelf eens uit te testen. Wat gebeurt er als je je (negatieve) gedachten en gevoelens ergens over aanpakt, omzet (ook al kost dat soms wat moeite) en daarmee de boodschap die je uitzendt, verandert?
.
woensdag 31 maart 2010
dinsdag 30 maart 2010
Deeltjes botsen frontaal
Groot nieuws uit Genève: Vandaag botsten deeltjes met een energie van 3,5 tera-elektronvolt voor het eerst frontaal in de LHC-versneller. De botsingen moeten geheimen onthullen over de bouwsteentjes van de kosmos en de krachten ertussen.
Zelf heb ik hier geen verstand van, maar ik herinner me dat Sylvia Lucia me van de zomer tijdens een interview vertelde dat met dit experiment iets wordt aangetoond van het bovennatuurlijke, de voor wetenschappers totnutoe zo onverklaarbare, onzichtbare energie die er is. Bepaalde zaken waar ik allang in geloof - 'leven na de dood' bijvoorbeeld - of ze nu bewezen zijn of niet. Naar mijn mening loopt de wetenschap per definitie achter de feiten aan. Maar als iets wetenschappelijk kan worden aangetoond, betekent dat wel dat het toegepast kan worden en revoluties kan veroorzaken. Dus ik raadpleeg Sylvia met de vragen: Is dit wat je bedoelt? En wat betekent dit nu eigenlijk? Daarover lees ik niks in de krant.
Ja dit is het... ik kan het zo verrekt moeilijk uitleggen wat het betekent, maar sowieso betekent het dat de wetenschap het nulpuntveld op 273 onder nul gesteld had. Voor hen was daarna het GROTE NIETS... parapsychologen en enkele wetenschappers, wisten dat na dat nulpunt wel energie was, maar dat er geen beweging inzat en men daar dus verder niets mee kon.
Toch werd er enige jaren geleden al geconstateerd dat er wel degelijke enige beweging inzat. Er zouden kleine deeltjes zijn die zich zichtbaar konden maken door 'zich te hechten aan gedachten'...of andersom..'dat gedachten zich kon hechten aan die materie waardoor er een 'beeld' ontstond. Zoiets zou dus te maken kunnen hebben met het zich zichtbaar maken van overledenen... als ze hun gedachtekracht kunnen koppelen aan die bewuste deeltjes.
Wat ze nu dus hebben bewezen is dat er achter het nulpuntveld wel degelijk energiebeweging is, want er zijn botsingen... De wetenschappers, die altijd zeiden 'nee er is niks, het is een grote leegte. De hemel bestaat niet, er bestaat na het nulpuntveld niets...' hadden het dus MIS.
Dit is een minimaal bewijsje dat in ieder geval die wetenschappers het mis hadden. De echte bewijzen moeten nog komen.
Ook Sylvia Lucia heeft hier haar levenswerk van gemaakt. Zij is persoonlijk de interessante combinatie van een wetenschapper op dit terrein en een ervaringsdeskundige wat betreft contacten met andere zielen in het universum, die ook op aarde hebben geleefd. Ook haar doel is dit te bewijzen. Omdat de meeste mensen nu eenmaal niet zomaar je verhalen geloven. Als ik het goed begrijp kunnen die kleine deeltjes dus straks ook gedachtenkracht aantonen. Dus is deze dag waarschijnlijk geschiedenis geschreven. Zouden ze dat wel weten bij het Journaal? Ik ben bang van niet!
.
Zelf heb ik hier geen verstand van, maar ik herinner me dat Sylvia Lucia me van de zomer tijdens een interview vertelde dat met dit experiment iets wordt aangetoond van het bovennatuurlijke, de voor wetenschappers totnutoe zo onverklaarbare, onzichtbare energie die er is. Bepaalde zaken waar ik allang in geloof - 'leven na de dood' bijvoorbeeld - of ze nu bewezen zijn of niet. Naar mijn mening loopt de wetenschap per definitie achter de feiten aan. Maar als iets wetenschappelijk kan worden aangetoond, betekent dat wel dat het toegepast kan worden en revoluties kan veroorzaken. Dus ik raadpleeg Sylvia met de vragen: Is dit wat je bedoelt? En wat betekent dit nu eigenlijk? Daarover lees ik niks in de krant.
Ja dit is het... ik kan het zo verrekt moeilijk uitleggen wat het betekent, maar sowieso betekent het dat de wetenschap het nulpuntveld op 273 onder nul gesteld had. Voor hen was daarna het GROTE NIETS... parapsychologen en enkele wetenschappers, wisten dat na dat nulpunt wel energie was, maar dat er geen beweging inzat en men daar dus verder niets mee kon.
Toch werd er enige jaren geleden al geconstateerd dat er wel degelijke enige beweging inzat. Er zouden kleine deeltjes zijn die zich zichtbaar konden maken door 'zich te hechten aan gedachten'...of andersom..'dat gedachten zich kon hechten aan die materie waardoor er een 'beeld' ontstond. Zoiets zou dus te maken kunnen hebben met het zich zichtbaar maken van overledenen... als ze hun gedachtekracht kunnen koppelen aan die bewuste deeltjes.
Wat ze nu dus hebben bewezen is dat er achter het nulpuntveld wel degelijk energiebeweging is, want er zijn botsingen... De wetenschappers, die altijd zeiden 'nee er is niks, het is een grote leegte. De hemel bestaat niet, er bestaat na het nulpuntveld niets...' hadden het dus MIS.
Dit is een minimaal bewijsje dat in ieder geval die wetenschappers het mis hadden. De echte bewijzen moeten nog komen.
Ook Sylvia Lucia heeft hier haar levenswerk van gemaakt. Zij is persoonlijk de interessante combinatie van een wetenschapper op dit terrein en een ervaringsdeskundige wat betreft contacten met andere zielen in het universum, die ook op aarde hebben geleefd. Ook haar doel is dit te bewijzen. Omdat de meeste mensen nu eenmaal niet zomaar je verhalen geloven. Als ik het goed begrijp kunnen die kleine deeltjes dus straks ook gedachtenkracht aantonen. Dus is deze dag waarschijnlijk geschiedenis geschreven. Zouden ze dat wel weten bij het Journaal? Ik ben bang van niet!
.
maandag 29 maart 2010
Masker
Wie ben je als je je masker afzet?Dit is bedoeld als een interactieve vraag. Zelf moet ik namelijk ook nog even over het antwoord nadenken.
Zondag zei ik tegen iemand: Misschien kunnen we niet leven zonder ego. Maar dan moet je het ego zien als een jasje, dat we aantrekken. Waarom zou je dan niet het jasje nemen dat het lekkerste zit en wat je het leukste vindt? Ik denk dat je van jasje kunt wisselen, zoals je ook maskers op en af kunt zetten.
zondag 28 maart 2010
Foldertje
Tussen de post zit een mini-foldertje over God en de Bijbel. Als je 'm weggooit doe je jezelf tekort en God verdriet. Hij lag al meteen in de papierbak, maar ik heb 'm er weer uit gevist om te bestuderen waar het mis gaat met deze bijbelfanaten, die vinden dat ze mij moeten redden van de ondergang. 'Het leven heeft zin,' schrijven ze. Helemaal mee eens. 'Wij hebben een toekomst en wij mogen uitzien naar een nieuw rijk! Dat is onze visie. Weet u waarop we ons baseren? Wel, op de Bijbel, het woord van God. Nee, gooit u nou niet direct deze folder weg, maar probeer hem eens uit te lezen. Daarna kunt u hem altijd nog weggooien.' Verderop staat: 'De mens is geschapen naar Zijn beeld. En dat betekent nogal wat!' Dat laatste is cruciaal, vooral de uitleg die je daar aan geeft. 'We moeten Hem liefhebben, zorgvuldig met Zijn schepping omgaan en onze naaste liefhebben als onszelf.' Daarom maken ze zich druk om mij. Jaja.
Lieve mensen van deze Hersteld Apostolische Zendingskerk, maakt u zich vooral geen zorgen om mij. Ga vooral voort op uw eigen weg en ontdek dat God nooit verdrietig kàn zijn. Hij is trouwens helemaal geen 'Hij', hoe komt u daarbij? Hij is Wij. Wij hoeven Hem niet lief te hebben. Als wij onszelf liefhebben, kunnen we vanzelf ook onze naasten liefhebben. Dat is geen kwestie van moeten. 'Moeten liefhebben' bestaat niet. Als wij het Goddelijke in onszelf herkennen, zien we het ook in de ander. 'Geschapen zijn naar 'Zijn' beeld betekent toch dat wij zelf de scheppers zijn van onze wereld? In onszelf kunnen wij een nieuwe wereld scheppen. Dat is wat Jezus en vele anderen ons hebben laten zien. De zin van het leven is naar mijn idee dat we onze eigen Goddelijkheid ontdekken. Zolang wij 'Hem' aanbidden, maken we onszelf nederig en klein en afhankelijk, bang en ondergeschikt. Dan zijn we juist afgescheiden van God. Maar ook plaatsen we 'hem' of 'haar' in een veel te klein kader. Ik heb helemaal niks tegen God, maar stop 'onze' God niet in een hokje, daar past God niet in! Evenmin als in uw foldertje, hoe goed u het ook bedoelt. Maar ik heb 'm wel gelezen! Dan mag-ie nu weer bij 't oud papier, toch?
.
Lieve mensen van deze Hersteld Apostolische Zendingskerk, maakt u zich vooral geen zorgen om mij. Ga vooral voort op uw eigen weg en ontdek dat God nooit verdrietig kàn zijn. Hij is trouwens helemaal geen 'Hij', hoe komt u daarbij? Hij is Wij. Wij hoeven Hem niet lief te hebben. Als wij onszelf liefhebben, kunnen we vanzelf ook onze naasten liefhebben. Dat is geen kwestie van moeten. 'Moeten liefhebben' bestaat niet. Als wij het Goddelijke in onszelf herkennen, zien we het ook in de ander. 'Geschapen zijn naar 'Zijn' beeld betekent toch dat wij zelf de scheppers zijn van onze wereld? In onszelf kunnen wij een nieuwe wereld scheppen. Dat is wat Jezus en vele anderen ons hebben laten zien. De zin van het leven is naar mijn idee dat we onze eigen Goddelijkheid ontdekken. Zolang wij 'Hem' aanbidden, maken we onszelf nederig en klein en afhankelijk, bang en ondergeschikt. Dan zijn we juist afgescheiden van God. Maar ook plaatsen we 'hem' of 'haar' in een veel te klein kader. Ik heb helemaal niks tegen God, maar stop 'onze' God niet in een hokje, daar past God niet in! Evenmin als in uw foldertje, hoe goed u het ook bedoelt. Maar ik heb 'm wel gelezen! Dan mag-ie nu weer bij 't oud papier, toch?
.
Trappetje
'Als je denkt dat de Nebateeërs in al die gaten in de rotsen gewoond hebben, heb je het mis,' vertelt de gids. 'Het zijn graftomben. Hoe belangrijker de personen, die overleden waren, hoe groter en mooier hun graf werd vormgegeven.' De Nebateeërs, die ruim tweeduizend jaar geleden de rotsen van Petra tot stad omtoverden, geloofden in reïncarantie. Als je lichaam maar goed geconserveerd bleef na je dood, zou je het eeuwige leven kunnen bereiken.
Hij wijst ons op het trappetje, dat boven een graftombe is uitgehouwen. Het is een trappetje naar de hemel. Een opstapje voor de ziel om te kunnen opstijgen uit het lichaam dat daar onder in de rotsen eeuwig bewaard zou blijven.De gaten in de rotsen zijn inmiddels open. De lichamen van de Nebateeërs zijn spoorloos verdwenen. Maar hun eeuwige ziel waardt hier zeker nog rond.
zaterdag 27 maart 2010
De Belgen
Niet alle foto's spreken voor zich. Sommigen vragen nog om een verhaaltje. Dit Belgische stel zat naast me in het vliegtuig. Ja, de regisseur achter de schermen van mijn leven regelt wel vaker Belgisch gezelschap... (hoe die dat toch allemaal doet...?)Om Petra te bezoeken gingen de Belgen met een Nederlands reisgezelschap mee. Dat schijnt goedkoper te zijn en meer gelegenheid te bieden.
'Hoe bevalt de groep?' vraag ik nieuwsgierig als we ze na twee dagen aantreffen op Mount Nebo, de berg van Mozes. 'Ja, het valt alles mee met die Nederlanders..,' zeggen ze. Ik moet lachen. Ik weet het, 'gezellig' is typisch Nederlands taalerfgoed, maar de Belgen verstaan dat woord vaak beter.
Het komt goed uit dat we ze weer tegenkomen, want ze waren in de opsomming van al hun bezoeken aan werelderfgoed vergeten te vertellen dat ze ook nog een 'book' in Dublin hadden gezien. Als ik poog op Wikipedia na te zoeken hoe dat book ook alweer heet, zie ik het niet staan op de Unescolijst. Wel tref ik de molens van Kinderdijk en het Rietveld-Schröderhuis aan. Plus tot mijn verrassing Safranbolu in Turkije, waarover ik eens een culinair artikel geschreven heb vanwege de saffraan. En nog veel en veel meer. Het is een prachtige hobby van deze Belgen, maar dat gaan ze nooit redden. Ik zou het bij de zeven wereldwonderen houden als ik hen was. Ik heb er nu twee: De Taj Mahal en Petra. Ik had verwacht het Belgische koppel in Jordanië nog een paar keer te ontmoeten, maar misschien zal dat een volgende keer bij de Chinese muur of de Machu Picchu zijn. Of in een Vlaams begijnhof, dat is ook werelderfgoed.
.
Foto's Jordanië
Voor wie nieuwsgierig is naar nog meer foto's uit Jordanië, hier vind je ze (bijna) allemaal. Maar pas op, je hoeft er zelf eigenlijk niet meer naar toe te gaan als je alles gezien hebt.
Krentjes uit de pap
'Komt er nog meer 'soap' uit Jordanië?' vraagt een vaste gast. Ook anderen laten weten dat ze genieten van mijn blogs uit de verte. Leuk dat het zo gewaardeerd wordt en geweldig dat dat tegenwoordig allemaal kan. Heet van de naald verslag doen.
In het superdeluxe relaxoord aan de dode zee zat ik 's morgens vroeg of 's avonds laat hetzelfde te doen als thuis, maar dan op het balkonnetje met uitzicht op de zee en daarachter 'het beloofde land'. Dagelijkse gebeurtenissen, die anders misschien onopgemerkt zouden blijven omzetten in kleine verhaaltjes. Schrijven is voor mij iets heel anders dan denken of 'gewoon' communiceren. Het publiek is fictief zolang je schrijft, dus ik vertel het vooral aan mezelf. Dat is de reden dat ik zo goed alleen kan zijn: Ik ben nooit alleen. Ik vermaak me altijd, want ik zie, hoor, vertel en bedenk altijd verhaaltjes, wijsheden, wetenswaardigheden. In die zin ben ik nog steeds wel een journalist, maar ik richt me nu op andere zaken dan in de reguliere journalistiek van je gevraagd wordt. Dat bevalt me veel beter. Mijn eigen neus achterna. En daar zit lijn in. Geen idee of dat 'mijn publiek' ook opvalt, want een weblog is nogal fragmentarisch. Ik schrijf meer dan dat, jullie krijgen hooguit wat krentjes uit de pap voorgeschoteld. Wacht maar af...
.
In het superdeluxe relaxoord aan de dode zee zat ik 's morgens vroeg of 's avonds laat hetzelfde te doen als thuis, maar dan op het balkonnetje met uitzicht op de zee en daarachter 'het beloofde land'. Dagelijkse gebeurtenissen, die anders misschien onopgemerkt zouden blijven omzetten in kleine verhaaltjes. Schrijven is voor mij iets heel anders dan denken of 'gewoon' communiceren. Het publiek is fictief zolang je schrijft, dus ik vertel het vooral aan mezelf. Dat is de reden dat ik zo goed alleen kan zijn: Ik ben nooit alleen. Ik vermaak me altijd, want ik zie, hoor, vertel en bedenk altijd verhaaltjes, wijsheden, wetenswaardigheden. In die zin ben ik nog steeds wel een journalist, maar ik richt me nu op andere zaken dan in de reguliere journalistiek van je gevraagd wordt. Dat bevalt me veel beter. Mijn eigen neus achterna. En daar zit lijn in. Geen idee of dat 'mijn publiek' ook opvalt, want een weblog is nogal fragmentarisch. Ik schrijf meer dan dat, jullie krijgen hooguit wat krentjes uit de pap voorgeschoteld. Wacht maar af...
.
vrijdag 26 maart 2010
Thuis
Vroeger kwam je thuis en was je benieuwd naar de post. En naar al je foto's, die je nog moest laten ontwikkelen. Nu de wereld klein en snel (digitaal) is geworden, is dat allemaal niet meer aan de orde. Ik wilde alleen maar weten hoe het met mijn Rumi was. Toen ik haar de avond voor vertrek wegbracht, mankeerde ze ineens iets aan haar pootjes. 'Kan je niet op eigen benen staan?' had Piek nog gevraagd. Ze miste me. De laatste dagen had ik niet meer gehoord hoe het met haar ging. Het contact met Piek was - onverklaarbaar - verbroken en die stilte maakte me wat ongerust. Terwijl ik letterlijk en figuurlijk ge-upgrade in de bussinness-class zalm en witte wijn voorgeschoteld kreeg, was Rumi opgehouden met eten. Kan je iemand zo missen dat je er bijna dood van gaat?
Ik ben haar meteen op gaan halen en het droppie was zo slapjes en zwak, kroop meteen bij me weg en hield niet meer op mijn vestje kusjes te geven. Richard had haar wel goed verzorgd, maar was hard aan het werk geweest. Thuisgekomen vroeg ik Piek of ze wist dat het zo slecht ging met Rumi. Ze bleek zich zelfs woensdagavond afgevraagd of Rumi nog wel leefde, want ze kreeg geen contact en wel een beeld dat ze buiten haar lichaam naar zichzelf keek. Ook Rakker was erbij (mijn grote held, die overleed toen ik vorige keer terugkwam uit India). Ik geloof dat ik geen dag later terug had moeten komen. Het gaat inmiddels weer beter met haar, basilicum doet wonderen als het om de eetlust gaat. Het knuffelen geeft haar weer nieuwe kracht. 'Ze liet mij niet toe,' zei Richard. 'Ze is zo gehecht aan jou.' Das duidelijk...
Piek, die vaker geteisterd wordt door onduidelijkheid over of een dier nu nog leeft of niet, sprak net nog effe met Rumi. 'Ik was zo ziek.' Dood was een logische volgende stap geweest. Ze was zichzelf helemaal kwijt. Maar Rumi begreep zelf - dinsdagavond al - dat ze mij zo niet kon ontvangen en is wonder-boven-wonder blijven leven. Nu gaat het weer goed, ze is aan het bijtanken.
Een ding weet ik wel, je gaat niet voor
de lol bijna dood, dus aanstellerij is
het niet. Ze heeft het zwaar gehad en ik heb dat onderschat. Ik ben blij dat ze nog leeft na deze bijna-dood ervaring. Sms, mail, afstandshealing, dierencommunicatie, je kunt tegenwoordig nog zoveel mogelijkheden tot je beschikking hebben, een konijn heeft toch fysieke aandacht en nabijheid nodig. Dus ligt ze nu languit over één arm en tik ik met de andere. Maar wat er gebeurd was zonder de communicatie met Piek, wil ik niet weten!
.
Ik ben haar meteen op gaan halen en het droppie was zo slapjes en zwak, kroop meteen bij me weg en hield niet meer op mijn vestje kusjes te geven. Richard had haar wel goed verzorgd, maar was hard aan het werk geweest. Thuisgekomen vroeg ik Piek of ze wist dat het zo slecht ging met Rumi. Ze bleek zich zelfs woensdagavond afgevraagd of Rumi nog wel leefde, want ze kreeg geen contact en wel een beeld dat ze buiten haar lichaam naar zichzelf keek. Ook Rakker was erbij (mijn grote held, die overleed toen ik vorige keer terugkwam uit India). Ik geloof dat ik geen dag later terug had moeten komen. Het gaat inmiddels weer beter met haar, basilicum doet wonderen als het om de eetlust gaat. Het knuffelen geeft haar weer nieuwe kracht. 'Ze liet mij niet toe,' zei Richard. 'Ze is zo gehecht aan jou.' Das duidelijk...
Piek, die vaker geteisterd wordt door onduidelijkheid over of een dier nu nog leeft of niet, sprak net nog effe met Rumi. 'Ik was zo ziek.' Dood was een logische volgende stap geweest. Ze was zichzelf helemaal kwijt. Maar Rumi begreep zelf - dinsdagavond al - dat ze mij zo niet kon ontvangen en is wonder-boven-wonder blijven leven. Nu gaat het weer goed, ze is aan het bijtanken.
Een ding weet ik wel, je gaat niet voor
de lol bijna dood, dus aanstellerij is
het niet. Ze heeft het zwaar gehad en ik heb dat onderschat. Ik ben blij dat ze nog leeft na deze bijna-dood ervaring. Sms, mail, afstandshealing, dierencommunicatie, je kunt tegenwoordig nog zoveel mogelijkheden tot je beschikking hebben, een konijn heeft toch fysieke aandacht en nabijheid nodig. Dus ligt ze nu languit over één arm en tik ik met de andere. Maar wat er gebeurd was zonder de communicatie met Piek, wil ik niet weten!
.
Waardering
Wat vertelt een gevoel van 'gebrek aan waardering' je over jezelf? Allereerst dat je de waardering van anderen nodig hebt. Waarom heb je dat nodig? Omdat je jezelf niet genoeg waardeert. Hetzelfde geldt voor aandacht. Misschien is het hetzelfde: Gezien willen worden. Erkenning willen voor wie je werkelijk bent.
Iets dat we van buitenaf dringend nodig lijken te hebben is uiteindelijk alleen maar van binnenuit te bewerkstelligen. Niet dat dat eenvoudig is als je er een gewoonte van hebt gemaakt jezelf weg te cijferen, aan te passen of een andere overlevingsstrategie hebt ontwikkeld. Een zelfbeeld dat zich in de loop der jaren sluipenderwijs negatief heeft ontwikkeld is als een ondergronds mijnenstelsel dat zichzelf graag in het donker verborgen houdt om vooral niet ontmanteld te worden.
Met hand en tand verdedigt Suus, die ik lang niet heb gezien, haar loopgraven. Waag het niet er ook maar naar te wijzen. De wereld is slecht, mensen zijn onbetrouwbaar en onrechtvaardig, ze hebben het op haar gemunt, ze heeft altijd het beste voor gehad met iedereen, maar nu gaat het haar de kop kosten. Durf dat niet te betwijfelen! Want dan doet ze er nog een schepje bovenop. Geen uitweg mogelijk.
Waar is iedereen, nu Suus het moeilijk heeft? Sprong zij niet altijd voor iedereen in de bres? Nu laten ze haar stuk voor stuk vallen als een baksteen. Nee, haar wereldbeeld is er in de loop der jaren niet positiever op geworden, illusies heeft ze niet meer. Wonderbaarlijk hoe Suus toch al die jaren overleefd heeft en het op zich niet slecht doet. Maar kom bij haar niet aan met die bullshit dat je overal de positieve kanten van moet proberen te zien. Die zijn er niet. Het leven is niet leuk, dramatisch zelfs. En daarom moeten we elkaar steunen, onze ellende delen, beamen dat het shit is, we moeten solidair zijn.
Hier laat ik me niet in meesleuren. Ik weet dat het echt je eigen blik is die bepaalt hoe je wereld eruit ziet. Zie je het mooie, krijg je nog veel meer moois. Durf je te vertrouwen, durf je je mee te laten stromen met wat het leven te bieden heeft of verzet je je uit alle macht, waardoor het leven een grote strijd wordt? Ik kan wel zeggen dat het een keuze is, maar dat stuit op enorme weerstand. Ik weet ook niet of het voor iedereen een keuze is, maar ik denk dat het dat vroeg of laat wel is.
Dus ben ik weinig solidair. 'Het feit dat anderen jouw lot in handen hebben, dat je afhankelijk bent van het oordeel van anderen, dat geeft je een machteloos gevoel,' probeer ik. Nee, dat is het niet. Dat is 'mijn ding', ik ben van de vrijheid. Het ligt echt aan hoe de mensen met je om gaan, hoe ze durven, hoe ze het niet begrijpen, hoe schandalig het is dat ze dit of dat zeggen of doen. Ik hou mijn mond. Het heeft weinig zin om olie op het vuur te gooien. Alles wat anderen zeggen of doen interpreteer je zelf. Los van het feit hoe iemand een opmerking bedoelt, kun je 'm ervaren als kritiek of als support - al naar gelang je gemoedstoestand en je zelfbeeld.
'Je moet echt eens iets doen aan je zelfbeeld,' is de enige speld die ik er tussen kan krijgen. Zeg niet dat ze wel aardig is, charme heeft, het goed doet, nog veel meer kan, een mooi huis heeft, haar partner goud waard is, haar kind geweldig en som vooral geen mogelijke uitwegen op. Dat is niet de bedoeling.
Wat is dan wel de bedoeling? Zou het ook een overlevingsstrategie zijn om te zeggen 'ik stel niks voor' en dat een ander dan keer op keer als reactie daarop zegt 'jawel hoor, je bent geweldig!'? En zou dat helpen?
Je kunt het niet voor een ander doen, heb ik in de loop der jaren geleerd. Vaak genoeg heb ik dat wel geprobeerd. Soms zelfs een heleboel verantwoordelijkheid voor een ander op mijn schouders genomen. Omdat ik dacht dat ik die ander moest zien te redden. Hetzelfde machteloze gevoel, dat daarachter schuilde, steekt nu weer de kop op. Maar wat ik nooit zag is dat die anderen iets aan jou proberen uit te besteden wat onmogelijk is. Ze moeten eerst zelf de knop omzetten. Natuurlijk, soms zijn ze blij dat je hen helpt, soms was het misschien ook even hard nodig, maar vroeg of laat wil en moet iedereen het toch zelf doen. Je helpt mensen niet door hun zwakte, hulpeloosheid, afhankelijkheid en ellende te beamen. Je helpt ze alleen door het grotere, betere en mooiere in hen te zien en aan te spreken. 'Natuurlijk kan je dat wel,' zeg ik nu bijvoorbeeld. Of: 'Natuurlijk durf je dat wel.'
'Je hoeft het ego van een ander niet te steunen,' zei White Bull en dat is voor mij nu een behulpzame richtlijn in dit soort situaties. Alles wat je kleiner maakt dan wie je werkelijk bent, is het werk van je ego; het spookje dat rondwaart in die donkere krochten en overleeft door daar zoveel mogelijk angst, twijfel, strijd en onzekerheid te zaaien.
Kom je die spelonken uit, is er ineens enorm veel ruimte en licht. Dat is vrijheid. Mijn ding? Zeker, ik kan er geen genoeg van krijgen. En er is ruimte genoeg voor iedereen!
.
Iets dat we van buitenaf dringend nodig lijken te hebben is uiteindelijk alleen maar van binnenuit te bewerkstelligen. Niet dat dat eenvoudig is als je er een gewoonte van hebt gemaakt jezelf weg te cijferen, aan te passen of een andere overlevingsstrategie hebt ontwikkeld. Een zelfbeeld dat zich in de loop der jaren sluipenderwijs negatief heeft ontwikkeld is als een ondergronds mijnenstelsel dat zichzelf graag in het donker verborgen houdt om vooral niet ontmanteld te worden.
Met hand en tand verdedigt Suus, die ik lang niet heb gezien, haar loopgraven. Waag het niet er ook maar naar te wijzen. De wereld is slecht, mensen zijn onbetrouwbaar en onrechtvaardig, ze hebben het op haar gemunt, ze heeft altijd het beste voor gehad met iedereen, maar nu gaat het haar de kop kosten. Durf dat niet te betwijfelen! Want dan doet ze er nog een schepje bovenop. Geen uitweg mogelijk.
Waar is iedereen, nu Suus het moeilijk heeft? Sprong zij niet altijd voor iedereen in de bres? Nu laten ze haar stuk voor stuk vallen als een baksteen. Nee, haar wereldbeeld is er in de loop der jaren niet positiever op geworden, illusies heeft ze niet meer. Wonderbaarlijk hoe Suus toch al die jaren overleefd heeft en het op zich niet slecht doet. Maar kom bij haar niet aan met die bullshit dat je overal de positieve kanten van moet proberen te zien. Die zijn er niet. Het leven is niet leuk, dramatisch zelfs. En daarom moeten we elkaar steunen, onze ellende delen, beamen dat het shit is, we moeten solidair zijn.
Hier laat ik me niet in meesleuren. Ik weet dat het echt je eigen blik is die bepaalt hoe je wereld eruit ziet. Zie je het mooie, krijg je nog veel meer moois. Durf je te vertrouwen, durf je je mee te laten stromen met wat het leven te bieden heeft of verzet je je uit alle macht, waardoor het leven een grote strijd wordt? Ik kan wel zeggen dat het een keuze is, maar dat stuit op enorme weerstand. Ik weet ook niet of het voor iedereen een keuze is, maar ik denk dat het dat vroeg of laat wel is.
Dus ben ik weinig solidair. 'Het feit dat anderen jouw lot in handen hebben, dat je afhankelijk bent van het oordeel van anderen, dat geeft je een machteloos gevoel,' probeer ik. Nee, dat is het niet. Dat is 'mijn ding', ik ben van de vrijheid. Het ligt echt aan hoe de mensen met je om gaan, hoe ze durven, hoe ze het niet begrijpen, hoe schandalig het is dat ze dit of dat zeggen of doen. Ik hou mijn mond. Het heeft weinig zin om olie op het vuur te gooien. Alles wat anderen zeggen of doen interpreteer je zelf. Los van het feit hoe iemand een opmerking bedoelt, kun je 'm ervaren als kritiek of als support - al naar gelang je gemoedstoestand en je zelfbeeld.
'Je moet echt eens iets doen aan je zelfbeeld,' is de enige speld die ik er tussen kan krijgen. Zeg niet dat ze wel aardig is, charme heeft, het goed doet, nog veel meer kan, een mooi huis heeft, haar partner goud waard is, haar kind geweldig en som vooral geen mogelijke uitwegen op. Dat is niet de bedoeling.
Wat is dan wel de bedoeling? Zou het ook een overlevingsstrategie zijn om te zeggen 'ik stel niks voor' en dat een ander dan keer op keer als reactie daarop zegt 'jawel hoor, je bent geweldig!'? En zou dat helpen?
Je kunt het niet voor een ander doen, heb ik in de loop der jaren geleerd. Vaak genoeg heb ik dat wel geprobeerd. Soms zelfs een heleboel verantwoordelijkheid voor een ander op mijn schouders genomen. Omdat ik dacht dat ik die ander moest zien te redden. Hetzelfde machteloze gevoel, dat daarachter schuilde, steekt nu weer de kop op. Maar wat ik nooit zag is dat die anderen iets aan jou proberen uit te besteden wat onmogelijk is. Ze moeten eerst zelf de knop omzetten. Natuurlijk, soms zijn ze blij dat je hen helpt, soms was het misschien ook even hard nodig, maar vroeg of laat wil en moet iedereen het toch zelf doen. Je helpt mensen niet door hun zwakte, hulpeloosheid, afhankelijkheid en ellende te beamen. Je helpt ze alleen door het grotere, betere en mooiere in hen te zien en aan te spreken. 'Natuurlijk kan je dat wel,' zeg ik nu bijvoorbeeld. Of: 'Natuurlijk durf je dat wel.'
'Je hoeft het ego van een ander niet te steunen,' zei White Bull en dat is voor mij nu een behulpzame richtlijn in dit soort situaties. Alles wat je kleiner maakt dan wie je werkelijk bent, is het werk van je ego; het spookje dat rondwaart in die donkere krochten en overleeft door daar zoveel mogelijk angst, twijfel, strijd en onzekerheid te zaaien.
Kom je die spelonken uit, is er ineens enorm veel ruimte en licht. Dat is vrijheid. Mijn ding? Zeker, ik kan er geen genoeg van krijgen. En er is ruimte genoeg voor iedereen!
.
donderdag 25 maart 2010
dinsdag 23 maart 2010
Drijven
Het schept een band. Iedereen, die zich voor het eerst in de dode zee waagt zoekt elkaars blik en wisselt 'wat een avontuur, hè?' uit. Eén vrouw, zeker twintig jaar ouder dan ik, begon zelfs 'O, mamma,' te roepen, echt waar. De die-hards pakken er een tijdschriftje bij.
Daar drijf ik dan. Met een boekje voor de show. Je kunt ook op je buik drijven. Dan zie je hoe helder het water is. Voor je het weet drijf je ook weg. Gistermiddag op hoge golven, want er stond er een stevig windje. Gelukkig maar, want de temperatuur liep flink op. Er liggen boeien in het water, die de veilige zone van het hotel afbakenen. Maar wat kan je gebeuren? Het zal niemand lukken om hier te verdrinken.
'Waar zijn al die vissen gebleven?' vraag ik me af. Want in de Jordaan, die hiernaartoe stroomt, worden ze vast niet allemaal eerst gevangen voor ze de dode zee bereiken. 'Misschien weten de vissen dat ze hier niet naartoe moeten en zwemmen ze de andere kant op,' zegt Yoka.
'Tegen de stroom in?'
'Ja, dat kunnen ze best.'
'Interessant, dat zal ik eens aan Piek vragen!'
Hoe zit dat Piek? Kan jij daar achter komen?
.
Daar drijf ik dan. Met een boekje voor de show. Je kunt ook op je buik drijven. Dan zie je hoe helder het water is. Voor je het weet drijf je ook weg. Gistermiddag op hoge golven, want er stond er een stevig windje. Gelukkig maar, want de temperatuur liep flink op. Er liggen boeien in het water, die de veilige zone van het hotel afbakenen. Maar wat kan je gebeuren? Het zal niemand lukken om hier te verdrinken.
'Waar zijn al die vissen gebleven?' vraag ik me af. Want in de Jordaan, die hiernaartoe stroomt, worden ze vast niet allemaal eerst gevangen voor ze de dode zee bereiken. 'Misschien weten de vissen dat ze hier niet naartoe moeten en zwemmen ze de andere kant op,' zegt Yoka.
'Tegen de stroom in?'
'Ja, dat kunnen ze best.'
'Interessant, dat zal ik eens aan Piek vragen!'
Hoe zit dat Piek? Kan jij daar achter komen?
.
zondag 21 maart 2010
Zoutpilaar
Dat Jezus en Mozes hier in dit gebied rondgewandeld hebben is indrukwekkend. Ik kan het me voorstellen. Het is zelfs voelbaar. Maar soms gaat het een beetje ver, de manier waarop men de bijbelse geschiedenis wil aanwijzen. Zo stopt iedereen bijvoorbeeld op deze plek om deze foto te maken. Rara, wat is dit? Als je de bijbelverhalen niet helemaal paraat hebt, hoor je ze wel. Je weet wel Ruth, de vrouw van Lot. Ze mocht niet achterom kijken anders zou ze veranderen in een zoutpilaar. En Ruth, domme Ruth, keek toch achterom. Zie hier de zoutpilaar:
Wij geloven er niks van. Een zoutpilaar is geen bergpunt, die er na meer dan 2000 jaar nog staat. De boodschap op zich 'Niet achterom kijken' is wel mooi natuurlijk.
'Weet je wat het enige is dat ons scheidt van het Goddelijke?' vroeg ik Mo eerder deze week nog, omdat hij ons steeds vantevoren al wilde laten bedenken wat we de dagen erna wilden en hoe laat of via welke route. 'Tijd.' Genieten van het moment, in het hier en nu aanwezig zijn, dat is de kunst. Niet met gisteren of morgen bezig zijn. 'Dat laten we aan jou over,' grapte ik. Hij was onder de indruk van mijn 'strong belief' zei hij. Het was me bijvoorbeeld - tegen alle voorspellingen in - gelukt om een stralende zonnige dag in Petra te bestellen. In de rest van het land regende het, vertelde hij later.
Strong belief, ja. Maar niet in een God die straft. En ook niet in de puinhoop die het hier in het Midden Oosten is geworden met strijdende religies, die de essentie van God (eenheid) dus helemaal niet begrijpen.
Om nog even terug te komen op Jezus; stel dat hij (of zij) teruggekeerd is op aarde - op dit moment - denk je dan dat de mensen hem (of haar) zouden herkennen en erkennen? Ik denk het niet. Ik denk zelf dat zo iemand al vele malen is opgestaan en zelfs in ons allemaal op zou kunnen staan. Maar niet als we star vasthouden aan 'onze' oude dogma's. Dan zien we hem of haar niet. Het is natuurlijk heel oneerbiedig, maar tegelijkertijd heel terecht om dat juist hier en nu te zeggen.
Verderop staat nog zo'n zogenaamde zoutpilaar, dat is de reden dat Mo het verhaal zelf ook niet gelooft. Misschien heeft er nog iemand achterom gekeken? Wie zal het zeggen?
.
Wij geloven er niks van. Een zoutpilaar is geen bergpunt, die er na meer dan 2000 jaar nog staat. De boodschap op zich 'Niet achterom kijken' is wel mooi natuurlijk.
'Weet je wat het enige is dat ons scheidt van het Goddelijke?' vroeg ik Mo eerder deze week nog, omdat hij ons steeds vantevoren al wilde laten bedenken wat we de dagen erna wilden en hoe laat of via welke route. 'Tijd.' Genieten van het moment, in het hier en nu aanwezig zijn, dat is de kunst. Niet met gisteren of morgen bezig zijn. 'Dat laten we aan jou over,' grapte ik. Hij was onder de indruk van mijn 'strong belief' zei hij. Het was me bijvoorbeeld - tegen alle voorspellingen in - gelukt om een stralende zonnige dag in Petra te bestellen. In de rest van het land regende het, vertelde hij later.
Strong belief, ja. Maar niet in een God die straft. En ook niet in de puinhoop die het hier in het Midden Oosten is geworden met strijdende religies, die de essentie van God (eenheid) dus helemaal niet begrijpen.
Om nog even terug te komen op Jezus; stel dat hij (of zij) teruggekeerd is op aarde - op dit moment - denk je dan dat de mensen hem (of haar) zouden herkennen en erkennen? Ik denk het niet. Ik denk zelf dat zo iemand al vele malen is opgestaan en zelfs in ons allemaal op zou kunnen staan. Maar niet als we star vasthouden aan 'onze' oude dogma's. Dan zien we hem of haar niet. Het is natuurlijk heel oneerbiedig, maar tegelijkertijd heel terecht om dat juist hier en nu te zeggen.
Verderop staat nog zo'n zogenaamde zoutpilaar, dat is de reden dat Mo het verhaal zelf ook niet gelooft. Misschien heeft er nog iemand achterom gekeken? Wie zal het zeggen?
.
Dode Zee
Gek idee: We bevinden ons op het diepste punt van de wereld. Bepaald geen dieptepunt voor wie hier z'n tijd verdrijft, want de dode zee is een en al heilzaam met al z'n mineralen. Het enige waar je voor moet oppassen is dat je geen water in je ogen krijgt, want dan ben je nog niet jarig.
Het is eigenlijk helemaal geen zee, want hij (of zij?) ligt temidden van het land. Van verschillende kanten komt het water toegestroomd en blijft dan hier stilstaan. Dat je blijft drijven is echt een wonderbaarlijke ervaring. Het lukt je gewoon niet om onder water te komen met al je ledematen. Behalve zout is het water ook olieachtig, dus zacht. Er worden talloze zalfjes en zeepjes gemaakt met dode-zee-extracten. Mensen laten zich op het strand insmeren met modder, een komisch gezicht.
De dode zee ligt vierhonderd meter onder de normale zeespiegel. Daarom is het hier veel warmer dan in de rest van het land. Per jaar zakt het waterpeil een meter, dat kan je goed zien. Maar onlangs is de zeespiegel weer 8 centimeter gestegen, tot grote vreugde van de omgeving. En waarom de zee 'dood' heet, weet ik inmiddels ook: Er leeft niks in deze zee. Er vaart zelfs geen boot!
Het is eigenlijk helemaal geen zee, want hij (of zij?) ligt temidden van het land. Van verschillende kanten komt het water toegestroomd en blijft dan hier stilstaan. Dat je blijft drijven is echt een wonderbaarlijke ervaring. Het lukt je gewoon niet om onder water te komen met al je ledematen. Behalve zout is het water ook olieachtig, dus zacht. Er worden talloze zalfjes en zeepjes gemaakt met dode-zee-extracten. Mensen laten zich op het strand insmeren met modder, een komisch gezicht.
De dode zee ligt vierhonderd meter onder de normale zeespiegel. Daarom is het hier veel warmer dan in de rest van het land. Per jaar zakt het waterpeil een meter, dat kan je goed zien. Maar onlangs is de zeespiegel weer 8 centimeter gestegen, tot grote vreugde van de omgeving. En waarom de zee 'dood' heet, weet ik inmiddels ook: Er leeft niks in deze zee. Er vaart zelfs geen boot!
Mist
Mo kletst maar door over wat er links en rechts allemaal te zien is. Ik krijg er de slappe lach van. 'Ja, en daar is zeker een kasteel? En daar een prachtig uitzicht op Israel? Daar een bloementuin? Je kunt ons alles wijsmaken nu!'De weg tussen Wadi Rum en Petra is gehuld in een dikke mist.
Donkey-taxi
'Taxi?'Ik heb te doen met de ezels, die ingezet worden voor wie de zware klim naar de monestry niet op eigen kracht kan of wil ondernemen.
'Donkey is ready!'
We hebben net gelunchd.
'Me too!'
Een uur klimmen, 800 traptreden omhoog. Achter de berg ligt nog een verborgen schat te wachten.
Zie ook het verhaal van de ezel.
.
zaterdag 20 maart 2010
Whiskey aan de Dode Zee
Aan de overkant zie ik de lichtjes van Jericho en Jeruzalem. De dode zee is nu even een zwart gat, maar was vanmiddag prachtig blauwgroen. Een voetje heb ik er vast ingestoken. Morgen gaan we drijven. Onder een prachtige sterrenhemel geniet ik nog even van mijn 'overwinning', een slokje whiskey, terwijl ik hoop dat Yoka niet wakker wordt van het net opgestookte discovolume, dat niet helemaal strookt met zo'n sjiek hotel op zo'n magische plek.Met uiterst vriendelijke glimlachen en praatjes werden we hier onthaald vanmiddag. Met diezelfde schattige glimlach joegen ze ons op de kast. Onze spullen bleken door een scanner gehaald te zijn en ze hadden een fles 'liquor' in mijn koffer ontdekt. 'Ja, èn?' Dat was niet 'the policy' van dit hotel, dus die moesten we inleveren, we zouden een bonnetje krijgen en als we naar huis gingen, kregen we hem weer mee. Dat was natuurlijk niet de bedoeling van die fles whiskey. 'Geen meegebrachte eet- en drinkwaren,' is hier beleid. Dat werd tien keer herhaald. 'Ja, zo kan ik ook beleid maken, als iedereen zo z'n eigen beleid maakt...' Water mocht wel kennelijk. Het ging niet om de alcohol, maar om onze privacy en onze vrijheid. Belachelijk dat ze je koffer screenen. 'Wij komen uit een vrij land en dit hebben we nog nooit ter wereld ergens meegemaakt.' Yoka vond het niet sjiek om ons zo te ontvangen en ik vond het met name onvrij. Patstelling. Wat nu?
Ter plekke mocht ik een brief schrijven naar de general manager, dat is een mooi epistel geworden over vrijheid en mensenrechten geloof ik, die onmiddellijk aan hem bezorgd werd.
Daarna leverde ik mijn fles keurig in en werden we naar onze superdeluxe hotelkamer gereden.Telefoon. De general manager maakte een uitzondering. De manager kwam persoonlijk onze fles terugbezorgen. We mochten hem alleen niet bij het zwembad soldaat maken. 'Stel je voor dat je je zonnebrandcrème moet inleveren, omdat ze hier ook zonnebrandcrème verkopen,' zei Yoka. En zo is het. Stel je voor dat ze de policy hebben om je in de gevangenis te stoppen. 'Tja, dat is nu eenmaal ons beleid,' zeggen ze dan. Een glaasje wijn is hier overigens op z'n minst 10 Euro...
.
The Seven Pillars of Wisdom
Als we Wadi Rum binnen rijden stuiten we eerst op 'het aangezicht' van deze woestijn, die zich kenmerkt door prachtige rode rotsformaties temidden van de eindeloze zandzee. 'The seven pillars of wisdom' noemde de hier beroemde Lawrence of Arabia deze berg, vertelt Mo, onze driver annex gids, annex cook, annex filosoof, annex woestijnliefhebber. Hij heeft zowel de Koran als de bijbel als de Tora gelezen en overal uit meegepikt wat hem goed leek. Ooit was hij miljonair en reisde als handelsman de wereld over. Nederland kent hij ook goed. Maar plotseling verloor hij al z'n kapitaal in Saoudi Arabië, dat had te maken met de Golfoorlog. Hij wil over een paar jaar - als hij z'n schulden afgelost heeft - in de woestijn gaan wonen, net als z'n voorouders, de Bedoeïen. Met een ezel, tien schapen en een tent. Dat is genoeg.
'Wat zijn de zeven pijlers van wijsheid?' vraag ik hem. Het antwoord moeten we zelf bedenken, want kennelijk heeft nog geen van de talloze toeristen hem dat ooit eerder gevraagd. 'Geduld en vertrouwen,' opper ik. 'Moed,' zegt hij. Als hij terugkomt met de toegangstickets (ja, zelfs voor de woestijn heb je een ticket nodig) heb ik bedacht: Harmonie, Vrijheid, dat zijn er al vijf. Vrede, maar dat komt overeen met harmonie. 'Joy, plezier!' roep ik. 'Denk je?' 'Ja, zeker, heel belangrijk.'
Voor nummer zeven hebben we als optie: Verbeeldingsvermogen, verwondering en Liefde. Met als gevolg dat we de tel kwijt raken en de hele avond in de woestijn zoet zijn met filosoferen over het leven. 'Hoe moet het hier met de vrede?' vraagt hij. 'Wij hebben vrede nodig.'
Daar heb ik alleen het antwoord op: 'vrede in jezelf is vrede in de wereld.' Hij vindt het mooi. Vrede heeft met tolerantie te maken. Als je vrede in jezelf hebt, ben je vanzelf tolerant.
Een paar dagen later komt Yoka in haar reisgids het antwoord tegen... Lawrence of Arabia bedoelde zeven steden: Damascus, Istanbul, Izmir, Beirut, Ellepi, Cairo en Medina. Steden waar de spoorlijn van Istanbul naar Mekka - dwars door deze woestijn - langskwam, concludeert Mo. Wat dat met wijsheid te maken heeft, begrijp ik nog steeds niet.
In elk geval weten we zeker dat Mo al zijn volgende gasten gaat vragen: Wat denk je dat de zeven pijlers van wijsheid zijn? En zo heeft hij iedere keer weer nieuwe inspirerende filosofische gesprekken in de woestijn. Hij belooft ons op te schrijven wat iedereen noemt en zo een verzameling aan wijsheid aan te leggen. Pas op het einde van de reis mag hij dan verklappen dat die zeven steden bedoeld werden.
.
'Wat zijn de zeven pijlers van wijsheid?' vraag ik hem. Het antwoord moeten we zelf bedenken, want kennelijk heeft nog geen van de talloze toeristen hem dat ooit eerder gevraagd. 'Geduld en vertrouwen,' opper ik. 'Moed,' zegt hij. Als hij terugkomt met de toegangstickets (ja, zelfs voor de woestijn heb je een ticket nodig) heb ik bedacht: Harmonie, Vrijheid, dat zijn er al vijf. Vrede, maar dat komt overeen met harmonie. 'Joy, plezier!' roep ik. 'Denk je?' 'Ja, zeker, heel belangrijk.'
Voor nummer zeven hebben we als optie: Verbeeldingsvermogen, verwondering en Liefde. Met als gevolg dat we de tel kwijt raken en de hele avond in de woestijn zoet zijn met filosoferen over het leven. 'Hoe moet het hier met de vrede?' vraagt hij. 'Wij hebben vrede nodig.'
Daar heb ik alleen het antwoord op: 'vrede in jezelf is vrede in de wereld.' Hij vindt het mooi. Vrede heeft met tolerantie te maken. Als je vrede in jezelf hebt, ben je vanzelf tolerant.
Een paar dagen later komt Yoka in haar reisgids het antwoord tegen... Lawrence of Arabia bedoelde zeven steden: Damascus, Istanbul, Izmir, Beirut, Ellepi, Cairo en Medina. Steden waar de spoorlijn van Istanbul naar Mekka - dwars door deze woestijn - langskwam, concludeert Mo. Wat dat met wijsheid te maken heeft, begrijp ik nog steeds niet.
In elk geval weten we zeker dat Mo al zijn volgende gasten gaat vragen: Wat denk je dat de zeven pijlers van wijsheid zijn? En zo heeft hij iedere keer weer nieuwe inspirerende filosofische gesprekken in de woestijn. Hij belooft ons op te schrijven wat iedereen noemt en zo een verzameling aan wijsheid aan te leggen. Pas op het einde van de reis mag hij dan verklappen dat die zeven steden bedoeld werden.
.
The Power of Petra
Overal in de wereld vragen ze 'What's your name?' Er is geen leukere plek dan hier om daar antwoord op te geven. Het schijnt dat ze twee jaar geleden alle Petra's in de wereld uitgenodigd hebben om Petra te komen bezoeken. Ik wist het niet, het had me wel leuk geleken. In elk geval is het nu helemaal een naam om t-rots op te zijn.
Petra is zo overweldigend dat het zich moeilijk laat beschrijven. Het schijnt dat 85% nog niet ontdekt is, dus slechts een deel van deze stad, die rond het jaar nul zijn bloeitijd had, is nu te herkennen. Het is groot, maar vooral krachtig. Je voelt dat heel duidelijk. Misschien alleen al omdat de rotsen vol mineralen zitten, die ook de prachtige kleurschakeringen veroorzaken. Het meest magische aan Petra is dat het iedere keer van kleur lijkt te veranderen, bij elke lichtval ziet het er weer anders uit. Je blijft je verwonderen.
Petra is zo overweldigend dat het zich moeilijk laat beschrijven. Het schijnt dat 85% nog niet ontdekt is, dus slechts een deel van deze stad, die rond het jaar nul zijn bloeitijd had, is nu te herkennen. Het is groot, maar vooral krachtig. Je voelt dat heel duidelijk. Misschien alleen al omdat de rotsen vol mineralen zitten, die ook de prachtige kleurschakeringen veroorzaken. Het meest magische aan Petra is dat het iedere keer van kleur lijkt te veranderen, bij elke lichtval ziet het er weer anders uit. Je blijft je verwonderen.
Kaasomelet
Je kunt overal fantastisch eten. Amman heeft hele hippe restaurants. Ik bestel een omelet met kaas. Daar krijg je aardappelpuree bij, met tijm eroverheen. En de kaas? Die ligt er keurig bovenop.
Waterpijp
Wie de Arabische wereld kent vindt dit heel normaal, maar ik kijk mijn ogen uit. Iedereen zit hier aan de waterpijp.
Parkeren in Amman
Het is behoorlijk knap zoals Nicole zich door het drukke Amman een weg weet te banen. Zeker als je bedenkt dat ze vroeger elke keer opnieuw hopeloos verdwaalde als ze vanuit Amsterdam naar Utrecht kwam.Parkeren met zo'n grote kar is iets lastiger. Maar daar hebben we politieagenten voor. Wees een vrouw en laat je begeleiden, leert ze ons. En ja hoor, de politieman biedt ons zijn parkeerplek aan. Damesprobleem opgelost, wij dankbaar, hij vereerd...
zaterdag 13 maart 2010
Rumi en de koffer
Mijn grote liefde, Rumi, is weer helemaal tevreden en zelfs vrolijk. Ze mocht op mijn bed zitten om onder het genot van radijsjes belangstellend toe te kijken hoe ik mijn koffer vulde. We hebben heel wat afgekletst ondertussen. 'Ja, konijntjes hebben geen kleren nodig. Jij hebt altijd je bontjasje aan, lekker makkelijk.' Koffer te vol, weer helemaal leeg. We beginnen opnieuw. 'Zie je, jij past er echt niet bij.' Het is best stoer dat ze gaat logeren. En ja, de beer mag ook mee. 'Richard is ook hardstikke gek op jou hoor! Wist je dat?' Dat wist ze niet. Maar nu wel. 'Wedden dat het heel gezellig is? Ik zal zeggen dat hij radijsjes moet kopen voor je. Want je moet wel gezond en goed eten!' Ik heb natuurlijk ook beloofd dat ik heus wel weer terugkom. Toen was het goed..
Universele Liefde
Ware Liefde is (voor mij!) iets heel anders dan verliefd zijn op iemand, wat ik 'beperkend' heb genoemd. En ja, ook relaties zie ik (doorgaans!) als beperkend. Iemand heeft ooit bedacht dat het zus en zo moet. Het is aan of uit. Ik denk zelfs niet eens in termen van 'aan' of 'uit'. Het is wat het is. Probeer me niet te vangen of in een hokje stoppen!
Maar let wel, dat is mijn persoonlijke beleving en ik weet dat de meeste andere mensen daar heel anders tegenaan kijken. Natuurlijk mag iedereen van mij verliefd zijn wat-ie wil en juich ik het alleen maar toe als mensen samen gelukkig zijn.
Voor mij is de hoogst haalbare vorm van liefde totaal onvoorwaardelijk en vrij. Ik ben blij dat ik door schade en schande geleerd heb wat dat betekent. Dan bedoel ik dat het een hele kunst is elkaar vrij te laten en niet te willen bezitten, controleren of afhankelijk van elkaar te zijn. Dat is wat ik ervan geleerd heb, het is Liefde met een grote L.
Ik kom er op terug, omdat ik met mijn visie mensen gekwetst lijk te hebben terwijl dat geenzins mijn bedoeling was. Mijn persoonlijke beleving is gebaseerd op mijn eigen ervaring en verder geen oordeel over een ander. Ieder z'n eigen weg en z'n eigen leven, vanzelfsprekend!
Wat ik zelf heb gemerkt en wat ik wel veel om me heen zie, is dat het erg verleidelijk is je met de ander bezig te houden, te projecteren en van een ander te verwachten dat-ie jouw behoeftes vervult. Dat kan nooit. Verder is er niks mis met de Liefde, integendeel. Hoe meer liefde in de wereld, hoe beter. Maar ik geloof dat je pas echt een goede relatie kunt hebben als je een goede relatie met jezelf hebt en ook heel goed alleen kunt zijn. Als het eigenlijk niet 'nodig' is. Om het maar vooral bij mezelf te houden: Dat is mijn streven. Ik bewaak mijn vrijheid, omdat ik 'm (geheel vrijwillig) nogal eens ingeleverd heb. In deze vrijheid voel ik me nooit alleen, wel rijk.
Toevallig lees ik net een stukje van Michael Roads, die in april in Nederland is en zich vorig jaar tijdens zijn lezingen realiseerde dat veel mensen eigenlijk niet wisten waar hij het over had als hij sprak over Universele Liefde: "Persoonlijke liefde, waarbij je uit kan vallen, of zelfs grof worden, tegen de mensen waarvan je zegt dat je om ze geeft of persoonlijk lief hebt, is bekend terrein, maar het idee van een Liefde die alle grenzen van onze persoonlijkheid overstijgt, lijkt moeilijk te bevatten. Persoonlijke liefde kan net zo krachtig geuit worden bij een waardevol voorwerp of een begeerde nieuwe auto als wanneer het gaat om een mens! Persoonlijke liefde is een uiting van emoties en als zodanig kan het geuit worden op manieren die ver verwijderd zijn van de ware betekenis van Liefde. Universele Liefde is niet een emotie en het wordt ook niet geuit door emoties. Universele Liefde is bewust scheppen. Universele Liefde is onvoorwaardelijk; het is ook ware Vrijheid. Universele Liefde gaat ver boven de betekenis en uiting van persoonlijke liefde uit; het komt vanuit een hogere staat van bewustzijn. Het is vanuit deze hogere staat van bewustzijn dat we Universele Liefde beleven. Onze verhouding met het Zelf is onze verhouding met het leven. Onze uiting van deze wezenlijke verhouding vormt de werkelijke grondslag van bewustzijn en terwijl we ons dagelijkse leven beleven zijn we bezig met onze eigen staat van bewustzijn te verlagen of te verhogen.
We leven in tijden waarin het ‘Kennen van het Zelf als Liefde’ nooit een grotere betekenis of waarde heeft gehad. Een hele lange tijd hebben we met z’n allen gestrompeld; nu is het de tijd om je eigen pad met gratie en zekerheid te bewandelen."
.
Maar let wel, dat is mijn persoonlijke beleving en ik weet dat de meeste andere mensen daar heel anders tegenaan kijken. Natuurlijk mag iedereen van mij verliefd zijn wat-ie wil en juich ik het alleen maar toe als mensen samen gelukkig zijn.
Voor mij is de hoogst haalbare vorm van liefde totaal onvoorwaardelijk en vrij. Ik ben blij dat ik door schade en schande geleerd heb wat dat betekent. Dan bedoel ik dat het een hele kunst is elkaar vrij te laten en niet te willen bezitten, controleren of afhankelijk van elkaar te zijn. Dat is wat ik ervan geleerd heb, het is Liefde met een grote L.
Ik kom er op terug, omdat ik met mijn visie mensen gekwetst lijk te hebben terwijl dat geenzins mijn bedoeling was. Mijn persoonlijke beleving is gebaseerd op mijn eigen ervaring en verder geen oordeel over een ander. Ieder z'n eigen weg en z'n eigen leven, vanzelfsprekend!
Wat ik zelf heb gemerkt en wat ik wel veel om me heen zie, is dat het erg verleidelijk is je met de ander bezig te houden, te projecteren en van een ander te verwachten dat-ie jouw behoeftes vervult. Dat kan nooit. Verder is er niks mis met de Liefde, integendeel. Hoe meer liefde in de wereld, hoe beter. Maar ik geloof dat je pas echt een goede relatie kunt hebben als je een goede relatie met jezelf hebt en ook heel goed alleen kunt zijn. Als het eigenlijk niet 'nodig' is. Om het maar vooral bij mezelf te houden: Dat is mijn streven. Ik bewaak mijn vrijheid, omdat ik 'm (geheel vrijwillig) nogal eens ingeleverd heb. In deze vrijheid voel ik me nooit alleen, wel rijk.
Toevallig lees ik net een stukje van Michael Roads, die in april in Nederland is en zich vorig jaar tijdens zijn lezingen realiseerde dat veel mensen eigenlijk niet wisten waar hij het over had als hij sprak over Universele Liefde: "Persoonlijke liefde, waarbij je uit kan vallen, of zelfs grof worden, tegen de mensen waarvan je zegt dat je om ze geeft of persoonlijk lief hebt, is bekend terrein, maar het idee van een Liefde die alle grenzen van onze persoonlijkheid overstijgt, lijkt moeilijk te bevatten. Persoonlijke liefde kan net zo krachtig geuit worden bij een waardevol voorwerp of een begeerde nieuwe auto als wanneer het gaat om een mens! Persoonlijke liefde is een uiting van emoties en als zodanig kan het geuit worden op manieren die ver verwijderd zijn van de ware betekenis van Liefde. Universele Liefde is niet een emotie en het wordt ook niet geuit door emoties. Universele Liefde is bewust scheppen. Universele Liefde is onvoorwaardelijk; het is ook ware Vrijheid. Universele Liefde gaat ver boven de betekenis en uiting van persoonlijke liefde uit; het komt vanuit een hogere staat van bewustzijn. Het is vanuit deze hogere staat van bewustzijn dat we Universele Liefde beleven. Onze verhouding met het Zelf is onze verhouding met het leven. Onze uiting van deze wezenlijke verhouding vormt de werkelijke grondslag van bewustzijn en terwijl we ons dagelijkse leven beleven zijn we bezig met onze eigen staat van bewustzijn te verlagen of te verhogen.
We leven in tijden waarin het ‘Kennen van het Zelf als Liefde’ nooit een grotere betekenis of waarde heeft gehad. Een hele lange tijd hebben we met z’n allen gestrompeld; nu is het de tijd om je eigen pad met gratie en zekerheid te bewandelen."
.
Zoef
Den Haag Zuid heeft een grote nieuwe woonwijk, waarvan de helft nog in aanbouw is. Een lange doorgaande weg voert je er dwars doorheen, je kunt links of rechts afslaan, maar je komt altijd weer op die doorgaande route uit. Er is ook water en groen. Overal is goed over nagedacht.
Ik kwam vanaf de verkeerde kant de wijk inrijden. Bijna was ik waar ik zijn moest. Aan de overkant van het water zag ik het huis al liggen. De weg over het water was - die kant op - helaas afgesloten. Hoeveel rondjes ik ook reed, op welke verboden bouwterreinen ik allemaal niet terecht kwam, ik zat echt in de val. Er zat niks anders op dan de doorgaande route terug nemen om dan met een flinke omweg via de snelweg aan de andere kant de wijk binnen te kunnen rijden.
Je begrijpt: Het stond muurvast. Ik was niet de enige die al die rondjes had uitgeprobeerd. Vanuit tien straten links en rechts kwam iedereen weer terug, drong zich ertussen en stuk voor stuk verwensten we waarschijnlijk de ambtenaar die verantwoordelijk was voor deze fuik.
Een opgewonden standje achter me poogde door voortdurend te toeteren dat ene lullige stoplicht te bedwingen. Nog effe en hij zou een hartaanval krijgen of dwars over me heen rijden... Daar sta je dan. Minstens een half uur. Rustig te blijven.
Alle tijd om mijn trucendoos open te trekken. Welke kunstjes hadden we ook alweer in huis? 'File oplossen' hielp niet, 'alle blokkades opheffen' ook niet. Ik herinnerde me het interview waarin Channie zei dat je White Time Healing werkelijk overal voor kunt inzetten. Voor de plantjes in de tuin, voor een parkeerplek (dat lukt me meestal ook zonder White Time wel), welke situatie dan ook kun je er positief mee beïnvloeden. Dus: Huppekee, White Time healing op deze totaal vastgelopen situatie.
Waar het toe leidde, is helder inzicht. Voortaan wens ik meteen helder inzicht. In een flits besefte ik dat ik onlangs in Gent - op de dag van de sneeuwchaos en het record aantal kilometers file in België - vanuit het comfortabele restaurant, de weg naar huis 'zoef' vrijgedacht had in plaats van me iets aan te trekken van alle waarschuwingen. Veel meer dan dat had ik niet gedaan en de weg naar huis was - wonder boven wonder - vrij.
Het verschil was dat ik die files niet gezien had en dus niet voor ogen had. Nu stond ik er middenin en ik keek uit op de totaal uitzichtloze vastgelopen situatie. En bij een wens die voortkomt uit frustratie is een enorme tegenkracht werkzaam.
Wat heb ik gedaan? Ogen dicht en me voorgesteld hoe ik 'zoef' door kon rijden, linksom zou slaan, effe een bochtje via de snelweg nam van een kilometer of 8 en huppekee zo de wijk weer in reed. Toen heb ik het met mijn ogen open nog een paar keer herhaald en geloof het of niet, nog geen tien minuten later stond ik vrolijk op de stoep bij de mensen die mij verwachtten.
Je moet je gewoon niet aanpassen aan de realiteit! Dat is het geheim.
.
Ik kwam vanaf de verkeerde kant de wijk inrijden. Bijna was ik waar ik zijn moest. Aan de overkant van het water zag ik het huis al liggen. De weg over het water was - die kant op - helaas afgesloten. Hoeveel rondjes ik ook reed, op welke verboden bouwterreinen ik allemaal niet terecht kwam, ik zat echt in de val. Er zat niks anders op dan de doorgaande route terug nemen om dan met een flinke omweg via de snelweg aan de andere kant de wijk binnen te kunnen rijden.
Je begrijpt: Het stond muurvast. Ik was niet de enige die al die rondjes had uitgeprobeerd. Vanuit tien straten links en rechts kwam iedereen weer terug, drong zich ertussen en stuk voor stuk verwensten we waarschijnlijk de ambtenaar die verantwoordelijk was voor deze fuik.
Een opgewonden standje achter me poogde door voortdurend te toeteren dat ene lullige stoplicht te bedwingen. Nog effe en hij zou een hartaanval krijgen of dwars over me heen rijden... Daar sta je dan. Minstens een half uur. Rustig te blijven.
Alle tijd om mijn trucendoos open te trekken. Welke kunstjes hadden we ook alweer in huis? 'File oplossen' hielp niet, 'alle blokkades opheffen' ook niet. Ik herinnerde me het interview waarin Channie zei dat je White Time Healing werkelijk overal voor kunt inzetten. Voor de plantjes in de tuin, voor een parkeerplek (dat lukt me meestal ook zonder White Time wel), welke situatie dan ook kun je er positief mee beïnvloeden. Dus: Huppekee, White Time healing op deze totaal vastgelopen situatie.
Waar het toe leidde, is helder inzicht. Voortaan wens ik meteen helder inzicht. In een flits besefte ik dat ik onlangs in Gent - op de dag van de sneeuwchaos en het record aantal kilometers file in België - vanuit het comfortabele restaurant, de weg naar huis 'zoef' vrijgedacht had in plaats van me iets aan te trekken van alle waarschuwingen. Veel meer dan dat had ik niet gedaan en de weg naar huis was - wonder boven wonder - vrij.
Het verschil was dat ik die files niet gezien had en dus niet voor ogen had. Nu stond ik er middenin en ik keek uit op de totaal uitzichtloze vastgelopen situatie. En bij een wens die voortkomt uit frustratie is een enorme tegenkracht werkzaam.
Wat heb ik gedaan? Ogen dicht en me voorgesteld hoe ik 'zoef' door kon rijden, linksom zou slaan, effe een bochtje via de snelweg nam van een kilometer of 8 en huppekee zo de wijk weer in reed. Toen heb ik het met mijn ogen open nog een paar keer herhaald en geloof het of niet, nog geen tien minuten later stond ik vrolijk op de stoep bij de mensen die mij verwachtten.
Je moet je gewoon niet aanpassen aan de realiteit! Dat is het geheim.
.
vrijdag 12 maart 2010
Verliefd
Haha, met zo'n kop weet je in elk geval zeker dat je publiek opveert. Voor ik ga lezen wat Peter over verliefd zijn OP te vertellen heeft, zal ik eens aan zijn vraag beantwoorden en mijn kijk op verliefdheid geven. Goed onderwerp nu de lente intreedt.
Verliefd zijn op het leven, dat is leven in opperste beste vorm. Genieten van elk bloemetje dat tevoorschijn komt, bruisen van energie, huppelen, zingen en dansen, je adem laten benemen door elk wonder dat geschiedt. Vlindertjes die uit hun cocon komen, konijntjes die onbekommerd spelen in het veld, terrasjes die weer vollopen, het zonnetje op je gezicht.
Laatst vroeg iemand mij of ik geen zin had om weer verliefd te worden. Niet op het leven maar op iemand. 'Lieve help, nee!' riep ik uit. 'Hoezo niet, dat is toch leuk?' vroeg ze. Vroeger, toen we nog op de middelbare school zaten was dat wel een van mijn favoriete bezigheden, ja, verliefd zijn. Misschien om alles een beetje spannender te maken en het saaie schoolleven wat sjeu te geven. Nu kijk ik wel uit. 'Ik ben blij dat ik nu mijn eigen leven leid,' zeg ik. 'Dat is nu belangrijk.'
Ik zie 'verliefd zijn op iemand' als een escape van mijzelf en een gevaar voor mijn eigen route, die ik nu volg. Omdat verliefdheid je aandacht vrij ziekelijk en volledig naar een ander toetrekt. Het maakt je afhankelijk en onzeker en beheerst je leven. Tenzij je verliefdheid als een windvlaag kunt beleven, die komt en weer gaat. Maar als de officiële vorm van verliefdheid je te pakken heeft, ben je nergens meer.
Daar komt bij dat ik geloof dat de Ware Liefde zich niet laat beperken tot één persoon. Die uit zich in alles wat je doet, zegt en voortbrengt. Ik hou van het spel van de romantiek, zeker, maar ik wil daar niet meer in verstrikt raken. Ik zie relaties als iets waar je in vast komt te zitten als je niet oppast. Relaties zijn nuttig omdat je er veel van leert, omdat het je meer dan wat ook spiegels voorhoudt. Maar vrijwel altijd raak je verstrikt in elkaars verwachtingen, nee, erger nog, heb je allerlei verwachtingen van de ander. Daarmee verdwijnt de romantiek snel uit beeld. Het wordt een ingewikkeld spel.
Ik denk dat we als mensen geneigd zijn in relaties - onbewust - bij een ander te zoeken wat we zelf missen. Veiligheid, bevestiging, ons geliefd voelen, gewaardeerd voelen, iemand hebben om voor te kunnen zorgen en onze aandacht op te kunnen richten (en daarmee de aandacht van onszelf afwenden...), iemand om over te klagen en te zeuren, kortom: 'het' buiten jezelf leggen. Geef toe, hoe vaak zie je dat niet om je heen gebeuren?
Het geeft niet, het hoort er allemaal bij, het is leerzaam. Maar vroeg of laat moeten we toch terug naar onszelf. Komen we erachter dat niet een ander, maar alleen wijzelf de gaten kunnen vullen die we voelen, die ooit ergens ontstaan zijn. Jammer dat een ander niet zaligmakend is, dat zou makkelijk zijn. Dat is verliefdheid als illusie. Als je het betoverende gevoel van verliefdheid op een andere manier kunt vormgeven in je leven, ben je echter rijk, vrij en gelukkig!
Mijn veranderde en misschien wat afwijkende visie levert overigens rijke andere vormen van relaties op, die vooral gebaseerd zijn op vrijheid en onafhankelijkheid.
.
Verliefd zijn op het leven, dat is leven in opperste beste vorm. Genieten van elk bloemetje dat tevoorschijn komt, bruisen van energie, huppelen, zingen en dansen, je adem laten benemen door elk wonder dat geschiedt. Vlindertjes die uit hun cocon komen, konijntjes die onbekommerd spelen in het veld, terrasjes die weer vollopen, het zonnetje op je gezicht.
Laatst vroeg iemand mij of ik geen zin had om weer verliefd te worden. Niet op het leven maar op iemand. 'Lieve help, nee!' riep ik uit. 'Hoezo niet, dat is toch leuk?' vroeg ze. Vroeger, toen we nog op de middelbare school zaten was dat wel een van mijn favoriete bezigheden, ja, verliefd zijn. Misschien om alles een beetje spannender te maken en het saaie schoolleven wat sjeu te geven. Nu kijk ik wel uit. 'Ik ben blij dat ik nu mijn eigen leven leid,' zeg ik. 'Dat is nu belangrijk.'
Ik zie 'verliefd zijn op iemand' als een escape van mijzelf en een gevaar voor mijn eigen route, die ik nu volg. Omdat verliefdheid je aandacht vrij ziekelijk en volledig naar een ander toetrekt. Het maakt je afhankelijk en onzeker en beheerst je leven. Tenzij je verliefdheid als een windvlaag kunt beleven, die komt en weer gaat. Maar als de officiële vorm van verliefdheid je te pakken heeft, ben je nergens meer.
Daar komt bij dat ik geloof dat de Ware Liefde zich niet laat beperken tot één persoon. Die uit zich in alles wat je doet, zegt en voortbrengt. Ik hou van het spel van de romantiek, zeker, maar ik wil daar niet meer in verstrikt raken. Ik zie relaties als iets waar je in vast komt te zitten als je niet oppast. Relaties zijn nuttig omdat je er veel van leert, omdat het je meer dan wat ook spiegels voorhoudt. Maar vrijwel altijd raak je verstrikt in elkaars verwachtingen, nee, erger nog, heb je allerlei verwachtingen van de ander. Daarmee verdwijnt de romantiek snel uit beeld. Het wordt een ingewikkeld spel.
Ik denk dat we als mensen geneigd zijn in relaties - onbewust - bij een ander te zoeken wat we zelf missen. Veiligheid, bevestiging, ons geliefd voelen, gewaardeerd voelen, iemand hebben om voor te kunnen zorgen en onze aandacht op te kunnen richten (en daarmee de aandacht van onszelf afwenden...), iemand om over te klagen en te zeuren, kortom: 'het' buiten jezelf leggen. Geef toe, hoe vaak zie je dat niet om je heen gebeuren?
Het geeft niet, het hoort er allemaal bij, het is leerzaam. Maar vroeg of laat moeten we toch terug naar onszelf. Komen we erachter dat niet een ander, maar alleen wijzelf de gaten kunnen vullen die we voelen, die ooit ergens ontstaan zijn. Jammer dat een ander niet zaligmakend is, dat zou makkelijk zijn. Dat is verliefdheid als illusie. Als je het betoverende gevoel van verliefdheid op een andere manier kunt vormgeven in je leven, ben je echter rijk, vrij en gelukkig!
Mijn veranderde en misschien wat afwijkende visie levert overigens rijke andere vormen van relaties op, die vooral gebaseerd zijn op vrijheid en onafhankelijkheid.
.
donderdag 11 maart 2010
Pijltjes
Waarom is eigen kracht zo belangrijk? Omdat we daarmee meester over onszelf kunnen zijn.
Zit ik daar nou de hele dag als een Oehoe op te broeden? En is dat mijn reactie op de blogs van Peter en Piek, die op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen hebben, behalve dat ze op mijn reacties reageren? Ja. Dat is de gemene deler.
Bij Peter gaat het over de communicatie tussen mensen onderling, over woorden en taalgebruik en bij Piek gaat het over de communicatie met dieren, die - dat hoef ik natuurlijk niet uit te leggen - geen woorden gebruiken.
Natuurlijk, wij mensen hanteren het instrument van de taal, woorden. Maar ook gedachten en gevoelens. Die tellen net zo hard mee. Woorden, gedachten en gevoelens beïnvloeden elkaar, dat wel. Zing het liedje 'Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk...' en je zult zien dat je vanzelf vrolijk wordt. We bestoken elkaar continue met woorden, gedachten en intenties. Als we communiceren, vergeten we vaak het onzichtbare deel, dat van wezenlijke invloed is.
De broedende Oehoe is via een webcam door duizenden mensen te zien en vindt dat op zich niet erg. Sommige mensen kijken echter veel te priemend. Dat ervaart ze als hinderlijk. Piek leert de Oehoe heel slim dat ze daar een schermpje tussen kan zetten, als het te dichtbij komt. Vlak daarna valt het beeld op zwart, haha. Oefeningetje van de Oehoe zeker?
Als onze gedachten, gevoelens en intenties nou eens zichtbare pijltjes zouden zijn, kon je zien hoe die je eigen en andermans ruimte zouden binnendringen. Dan zouden we allemaal allang een vangnet hebben gespannen om alle donkere lading buiten boord te houden. De ene mens is wat gevoeliger dan de ander, maar dat wil niet zeggen dat het niet je systeem inkomt als je het niet merkt. Als je met liefde aan iemand denkt, kan die persoon er zich misschien niet van bewust zijn, toch zal het positieve invloed hebben. Zo kunnen zorgelijke, jaloerse, boze of verwijtende gedachten aan het adres van een ander negatief effect hebben. Eén 'troost': Er is altijd een boemerang-effect. Dat wat je uitzendt komt minstens zo hard terug bij jezelf. Dus alle reden om lieve pijltjes af te schieten. Maar pas op: Als het niet gemeend is, zit er toch gif aan de punt...
Ook ongerichte negatieve lading kan in ons systeem terecht komen. We kunnen er zelfs ziek of depressief van worden als we niet oppassen. Zo'n raster is dus geen gek idee. Zodra je het je voor kunt stellen, werkt het. Wandelen in de natuur of aan zee werkt ook, de ladingen waaien weg en je systeem wordt zuiver. Voor wie genoeg verbeeldingsvermogen heeft, zijn er nog talloze andere mogelijkheden: Jezelf, je aura en je huis vol laten stromen met zacht licht bijvoorbeeld. Dan heeft het donker helemaal geen ingang meer. Want dat is het geheim: Er moet vooral geen voedingsbodem zijn.
Dat bedoel ik met eigen kracht: Niet je eigen systeem (laten) vervuilen en zo sterk staan dat jouw positieve energie, de kracht van jouw eigen licht sterker is dan welke venijnige pijl dan ook, die door de lucht zweeft. Al wordt er dan een bom op je afgevuurd, hij lost op en fladdert als een vrolijke vlinder weer weg.
Dus hoe sterker je bent, hoe meer licht je verspreidt, hoe groter de invloed daarvan zal zijn op je omgeving. Dan overrule je met het grootste gemak alle mogelijke ordeverstoorders. Zonder een enkel woord! Reden genoeg toch om te werken aan je eigen tevredenheid, vreugde, licht en liefde?
Alle communicatie - in welke vorm dan ook - is in mijn ogen alleen maar een opstapje daartoe. Anderen zijn richtingaanwijzers, spiegels die ons onze werkelijkheid tonen. Ze laten zien waar er een donker hoekje belicht wil worden.
.
Zit ik daar nou de hele dag als een Oehoe op te broeden? En is dat mijn reactie op de blogs van Peter en Piek, die op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen hebben, behalve dat ze op mijn reacties reageren? Ja. Dat is de gemene deler.
Bij Peter gaat het over de communicatie tussen mensen onderling, over woorden en taalgebruik en bij Piek gaat het over de communicatie met dieren, die - dat hoef ik natuurlijk niet uit te leggen - geen woorden gebruiken.
Natuurlijk, wij mensen hanteren het instrument van de taal, woorden. Maar ook gedachten en gevoelens. Die tellen net zo hard mee. Woorden, gedachten en gevoelens beïnvloeden elkaar, dat wel. Zing het liedje 'Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk...' en je zult zien dat je vanzelf vrolijk wordt. We bestoken elkaar continue met woorden, gedachten en intenties. Als we communiceren, vergeten we vaak het onzichtbare deel, dat van wezenlijke invloed is.
De broedende Oehoe is via een webcam door duizenden mensen te zien en vindt dat op zich niet erg. Sommige mensen kijken echter veel te priemend. Dat ervaart ze als hinderlijk. Piek leert de Oehoe heel slim dat ze daar een schermpje tussen kan zetten, als het te dichtbij komt. Vlak daarna valt het beeld op zwart, haha. Oefeningetje van de Oehoe zeker?
Als onze gedachten, gevoelens en intenties nou eens zichtbare pijltjes zouden zijn, kon je zien hoe die je eigen en andermans ruimte zouden binnendringen. Dan zouden we allemaal allang een vangnet hebben gespannen om alle donkere lading buiten boord te houden. De ene mens is wat gevoeliger dan de ander, maar dat wil niet zeggen dat het niet je systeem inkomt als je het niet merkt. Als je met liefde aan iemand denkt, kan die persoon er zich misschien niet van bewust zijn, toch zal het positieve invloed hebben. Zo kunnen zorgelijke, jaloerse, boze of verwijtende gedachten aan het adres van een ander negatief effect hebben. Eén 'troost': Er is altijd een boemerang-effect. Dat wat je uitzendt komt minstens zo hard terug bij jezelf. Dus alle reden om lieve pijltjes af te schieten. Maar pas op: Als het niet gemeend is, zit er toch gif aan de punt...
Ook ongerichte negatieve lading kan in ons systeem terecht komen. We kunnen er zelfs ziek of depressief van worden als we niet oppassen. Zo'n raster is dus geen gek idee. Zodra je het je voor kunt stellen, werkt het. Wandelen in de natuur of aan zee werkt ook, de ladingen waaien weg en je systeem wordt zuiver. Voor wie genoeg verbeeldingsvermogen heeft, zijn er nog talloze andere mogelijkheden: Jezelf, je aura en je huis vol laten stromen met zacht licht bijvoorbeeld. Dan heeft het donker helemaal geen ingang meer. Want dat is het geheim: Er moet vooral geen voedingsbodem zijn.
Dat bedoel ik met eigen kracht: Niet je eigen systeem (laten) vervuilen en zo sterk staan dat jouw positieve energie, de kracht van jouw eigen licht sterker is dan welke venijnige pijl dan ook, die door de lucht zweeft. Al wordt er dan een bom op je afgevuurd, hij lost op en fladdert als een vrolijke vlinder weer weg.
Dus hoe sterker je bent, hoe meer licht je verspreidt, hoe groter de invloed daarvan zal zijn op je omgeving. Dan overrule je met het grootste gemak alle mogelijke ordeverstoorders. Zonder een enkel woord! Reden genoeg toch om te werken aan je eigen tevredenheid, vreugde, licht en liefde?
Alle communicatie - in welke vorm dan ook - is in mijn ogen alleen maar een opstapje daartoe. Anderen zijn richtingaanwijzers, spiegels die ons onze werkelijkheid tonen. Ze laten zien waar er een donker hoekje belicht wil worden.
.
woensdag 10 maart 2010
Rumi
Ook al verstopt ze zich, Rumi steelt altijd de show als we ergens verschijnen. Ik krijg wel eens een afkeurende blik, maar de meeste mensen zijn verrast en gaan haar aaien en zeggen dan hoe mooi ze is en hoe bijzonder. Dat is ze ook, het is een engeltje. Dat vindt ze zelf ook.
Waarom zou je wel met je hond op stap gaan en niet met je konijn? Ik zie de logica niet. Als ik ga filmen, kan ze niet mee. Daar heb ik niet genoeg armen voor. Met het vliegtuig mee gaat ook niet. Dat vindt ze helemaal niet leuk en ze is het er ook niet mee eens. Piek ging het haar uitleggen en samen kwamen ze tot de conclusie dat het juist heel leuk zou zijn, een vliegtuig vol met dieren. Zie je het voor je, welk beeld die twee zich voor de geest haalden?
Rumi wil gewoon mee naar Jordanië. Dus nu is ze van slag. Ze probeert of ze in mij kan verdwijnen, dat lukt aardig... Goed, vandaag mag ze mee. Nu kan het nog.
De oplossing die ik heb bedacht is dat ik volgende week zal proberen de beelden die ik zie telepatisch aan haar door te sturen. Kan ze toch een beetje meegenieten.
.
Waarom zou je wel met je hond op stap gaan en niet met je konijn? Ik zie de logica niet. Als ik ga filmen, kan ze niet mee. Daar heb ik niet genoeg armen voor. Met het vliegtuig mee gaat ook niet. Dat vindt ze helemaal niet leuk en ze is het er ook niet mee eens. Piek ging het haar uitleggen en samen kwamen ze tot de conclusie dat het juist heel leuk zou zijn, een vliegtuig vol met dieren. Zie je het voor je, welk beeld die twee zich voor de geest haalden?
Rumi wil gewoon mee naar Jordanië. Dus nu is ze van slag. Ze probeert of ze in mij kan verdwijnen, dat lukt aardig... Goed, vandaag mag ze mee. Nu kan het nog.
De oplossing die ik heb bedacht is dat ik volgende week zal proberen de beelden die ik zie telepatisch aan haar door te sturen. Kan ze toch een beetje meegenieten.
.
maandag 8 maart 2010
Stromen zonder taal
Het vorige stukje is nog niet af of ik lees op de website van Riet Scheers:
Dieren reageren niet zozeer op wat je zegt, maar op de inhoud die je er in stopt. Wanneer je op een liefdevolle manier het dier flink uitscheldt zal hij zich geliefd voelen en wanneer je hem op boze manier de liefste troetelnaampjes geeft zal hij zich niet geliefd voelen. Dat betekent dat je intonatie belangrijk is. Het dier zal zich gaan gedragen daarnaar. Wanneer je met een medelijdende stem tegen hem praat, zal hij dat medelijden spiegelen want dat is wat je op hem overbrengt. Als je dus onzeker bent of je wel goed voor hem bent zal hij je onzekerheid spiegelen. Een dier reageert dus sterk op jouw gevoelens.
Dat bedoel ik! Zou het zo met mensen ook niet werken?
Ik wist helemaal niet dat Riet ook aan dierencommunicatie deed. Ik kwam haar gisteren ergens tegen. Het klikte terwijl we niks van elkaar wisten. Ik bedoel maar. Dat doet er niet toe. Een ander soort communicatie was al in werking getreden voordat we een woord hadden gewisseld. Op een totaal ander level - het onzichtbare level - gebeurt van alles; dàt is waar het werkelijk om gaat.
.
Dieren reageren niet zozeer op wat je zegt, maar op de inhoud die je er in stopt. Wanneer je op een liefdevolle manier het dier flink uitscheldt zal hij zich geliefd voelen en wanneer je hem op boze manier de liefste troetelnaampjes geeft zal hij zich niet geliefd voelen. Dat betekent dat je intonatie belangrijk is. Het dier zal zich gaan gedragen daarnaar. Wanneer je met een medelijdende stem tegen hem praat, zal hij dat medelijden spiegelen want dat is wat je op hem overbrengt. Als je dus onzeker bent of je wel goed voor hem bent zal hij je onzekerheid spiegelen. Een dier reageert dus sterk op jouw gevoelens.
Dat bedoel ik! Zou het zo met mensen ook niet werken?
Ik wist helemaal niet dat Riet ook aan dierencommunicatie deed. Ik kwam haar gisteren ergens tegen. Het klikte terwijl we niks van elkaar wisten. Ik bedoel maar. Dat doet er niet toe. Een ander soort communicatie was al in werking getreden voordat we een woord hadden gewisseld. Op een totaal ander level - het onzichtbare level - gebeurt van alles; dàt is waar het werkelijk om gaat.
.
Stroomtaal
Zo nu en dan is er een bericht als concept blijven liggen. Wat ga ik jullie - mijn deels bekende, deels onbekende publiek - daar nog van voorschotelen? Stroomtaal? Best leuk om te weten wat dat is. Taal op zo'n manier gebruiken dat de communicatie blijft stromen. Dat betekent ondermeer dat je andere woorden kiest. Je vindt een hele alternatieve woordenlijst op de website van stroomtaal. Daar lees je ook dat het een leefstijl is: 'Een manier van denken, praten, schrijven, voelen en vooral doen. Dit geeft plezier, ruimte en motiveert om het beste uit jezelf te halen. Het beïnvloedt je humeur, je denkwijze en je levenslust. Wie ‘stroom-taalt’ creëert een rustgevende, harmonieuze visie in zijn denk- en doepatroon en leeft met meer plezier!' Je kunt een cursus doen om het te leren.
Natuurlijk ben ik groot voorstander van doorstromen (versus blokkeren), maar waarom stroomt mijn bericht over stroomtaal er dan niet makkelijk uit? Tussen de vorige en deze alinea heb ik al koffie gezet, een vestje aangetrokken, Rumi wat te eten gegeven en nu staar ik naar mijn scherm. Ik denk aan de papegaai, die ik vanmiddag zou filmen in de achterhoek, aan mijn auto, die opeens op drie poten liep en nu geopereerd wordt, de verrassende sneeuw vanmorgen, de overnachting in de woestijn volgende week. Dan krijg ik bericht dat het gesprek met de papegaai, die trouwens Poepie heet, toch gefilmd wordt. Door de eigenaar zelf, die een videobedrijf heeft; met Piek op de speaker. Ideaal! Hoe mooi toch dat zoiets zichzelf oplost! Ik blijf thuis en alles stroomt toch door.
Waarom stagneert het stukje dat ik over stroomtaal wil schrijven dan? Mijn gevoel zegt dat er iets niet klopt. Datzelfde gevoel heb ik bij geweldloze communicatie, hoewel ik daar natuurlijk ook een voorstander van ben. 'Óf je denkt stromend óf je denkt belemmerend,' zeggen ze bij stroomtaal. 'Dit is iets anders dan positief of negatief denken, zoals men het vaak noemt. In de stroomtaal maak je gebruik van een neutrale manier van denken, zonder scherpe beoordelingen.' Ik begrijp het. Helemaal mee eens. Oordelen en beoordelen werkt stagnerend. Neem je oordelen onder de loep, met de vier vragen van Byron Katie bijvoorbeeld en er blijft niks van over. Daar sta ik dan wel weer bij te juichen.
Wat is het verschil? De vragen van Byron Katie verwijzen je regelrecht terug naar jezelf, zodat je jezelf betrapt op je eigen vooroordelen, vreemde of vastgeroeste denkpatronen en verwachtingen, die je bij anderen neerlegt in plaats van bij jezelf. Het maakt je innerlijk vrij. Daar hou ik wel van. Het is een doeltreffende en fundamentele aanpak, die uiteindelijk natuurlijk ook stroomtaal tot gevolg heeft. Er is dus op zich helemaal niks mis met stroomtaal of geweldloze communicatie, maar in mijn ogen werkt het niet als het een 'kunstje' is dat je kunt leren. Het komt op mij dus gekunsteld over. 'Het werkt andersom', zegt mijn inner voice. Het gaat om de omslag van binnenuit. Je kunt kinderen leren om netjes 'dankjewel' te zeggen als ze een plakje worst krijgen van de slager. Niets mis mee. Maar wat is het waard als ze keurig verplicht 'dankjewel' zeggen? Hoe weet je dan of ze er echt blij mee zijn?
Zo is het met alles. Ik ken mensen die alle mogelijke methodes en cursussen hebben gedaan op het terrein van spiritualiteit of alternatieve genezing, alle boeken van grote meesters kennen, macrobiotisch verantwoord eten, voor iedereen een advies of een boodschap hebben, maar... als je zelf het voorbeeld niet bent van een vrij, blij, liefdevol en tevreden mens, wat is het dan waard?
Welke weg we ook bewandelen, het maakt niet uit. Het is ook allemaal goed. Ook stroomtaal zal natuurlijk kunnen leiden tot innerlijke veranderingen. Maar het zijn alleen de innerlijke veranderingen zelf die tellen, los van elke methode. Het gaat niet om de ander, niet om de methode, zelfs niet om de manier van communiceren. Daar hoef je allemaal niet meer over na te denken als je de vrede in jezelf gevonden hebt.
Als we andere woorden leren gebruiken, ons op een andere manier leren uitdrukken, dan krijgen we vast andere reacties en vermijden we wellicht vele conflicten. Maar als in onszelf nog onopgeloste conflicten aanwezig zijn, zullen onze woorden lege hulzen zijn en weinig overtuigend overkomen. Het gaat helemaal niet om woorden, het gaat om wat je uitstraalt en wat voelbaar is! Hèhè, het is me gelukt om onder woorden te brengen wat ik zonder woorden al wist.
.
Natuurlijk ben ik groot voorstander van doorstromen (versus blokkeren), maar waarom stroomt mijn bericht over stroomtaal er dan niet makkelijk uit? Tussen de vorige en deze alinea heb ik al koffie gezet, een vestje aangetrokken, Rumi wat te eten gegeven en nu staar ik naar mijn scherm. Ik denk aan de papegaai, die ik vanmiddag zou filmen in de achterhoek, aan mijn auto, die opeens op drie poten liep en nu geopereerd wordt, de verrassende sneeuw vanmorgen, de overnachting in de woestijn volgende week. Dan krijg ik bericht dat het gesprek met de papegaai, die trouwens Poepie heet, toch gefilmd wordt. Door de eigenaar zelf, die een videobedrijf heeft; met Piek op de speaker. Ideaal! Hoe mooi toch dat zoiets zichzelf oplost! Ik blijf thuis en alles stroomt toch door.
Waarom stagneert het stukje dat ik over stroomtaal wil schrijven dan? Mijn gevoel zegt dat er iets niet klopt. Datzelfde gevoel heb ik bij geweldloze communicatie, hoewel ik daar natuurlijk ook een voorstander van ben. 'Óf je denkt stromend óf je denkt belemmerend,' zeggen ze bij stroomtaal. 'Dit is iets anders dan positief of negatief denken, zoals men het vaak noemt. In de stroomtaal maak je gebruik van een neutrale manier van denken, zonder scherpe beoordelingen.' Ik begrijp het. Helemaal mee eens. Oordelen en beoordelen werkt stagnerend. Neem je oordelen onder de loep, met de vier vragen van Byron Katie bijvoorbeeld en er blijft niks van over. Daar sta ik dan wel weer bij te juichen.
Wat is het verschil? De vragen van Byron Katie verwijzen je regelrecht terug naar jezelf, zodat je jezelf betrapt op je eigen vooroordelen, vreemde of vastgeroeste denkpatronen en verwachtingen, die je bij anderen neerlegt in plaats van bij jezelf. Het maakt je innerlijk vrij. Daar hou ik wel van. Het is een doeltreffende en fundamentele aanpak, die uiteindelijk natuurlijk ook stroomtaal tot gevolg heeft. Er is dus op zich helemaal niks mis met stroomtaal of geweldloze communicatie, maar in mijn ogen werkt het niet als het een 'kunstje' is dat je kunt leren. Het komt op mij dus gekunsteld over. 'Het werkt andersom', zegt mijn inner voice. Het gaat om de omslag van binnenuit. Je kunt kinderen leren om netjes 'dankjewel' te zeggen als ze een plakje worst krijgen van de slager. Niets mis mee. Maar wat is het waard als ze keurig verplicht 'dankjewel' zeggen? Hoe weet je dan of ze er echt blij mee zijn?
Zo is het met alles. Ik ken mensen die alle mogelijke methodes en cursussen hebben gedaan op het terrein van spiritualiteit of alternatieve genezing, alle boeken van grote meesters kennen, macrobiotisch verantwoord eten, voor iedereen een advies of een boodschap hebben, maar... als je zelf het voorbeeld niet bent van een vrij, blij, liefdevol en tevreden mens, wat is het dan waard?
Welke weg we ook bewandelen, het maakt niet uit. Het is ook allemaal goed. Ook stroomtaal zal natuurlijk kunnen leiden tot innerlijke veranderingen. Maar het zijn alleen de innerlijke veranderingen zelf die tellen, los van elke methode. Het gaat niet om de ander, niet om de methode, zelfs niet om de manier van communiceren. Daar hoef je allemaal niet meer over na te denken als je de vrede in jezelf gevonden hebt.
Als we andere woorden leren gebruiken, ons op een andere manier leren uitdrukken, dan krijgen we vast andere reacties en vermijden we wellicht vele conflicten. Maar als in onszelf nog onopgeloste conflicten aanwezig zijn, zullen onze woorden lege hulzen zijn en weinig overtuigend overkomen. Het gaat helemaal niet om woorden, het gaat om wat je uitstraalt en wat voelbaar is! Hèhè, het is me gelukt om onder woorden te brengen wat ik zonder woorden al wist.
.
zondag 7 maart 2010
Emoties
Emoties onderdrukken kan schadelijk zijn voor je gezondheid. Maar emoties uiten kan ook schadelijke gevolgen hebben. De kunst is om emoties wel te uiten, er ondertussen naar te kijken, niet persoonlijk te maken en de energie, die ermee vrijkomt om te zetten in iets constructiefs. Opruimen bijvoorbeeld. Niet dat je met een kwade kop moet gaan opruimen, want dan heb je misschien de boel wel aan de kant, maar de ruimte ondertussen energetisch vervuild.
Eckhart Tolle verwoordt het op een komische en heldere manier:
.
Eckhart Tolle verwoordt het op een komische en heldere manier:
.
zaterdag 6 maart 2010
Eenzame sokken
Voor wie geen genoeg krijgt van de opruimberichten (alleen ik wellicht...): Eén blik in de badkamer leidt tot de tip: Eerst opmaken wat je hebt, dan pas nieuwe kopen. Ik laat zien dat de ladenkast niet vol zit met shampoo en tandpasta, maar met sokken, hempjes en T'shirts. Natuurlijk komen we dan op het bekende fenomeen van 'de eenzame sok'. Dat kent iedereen!
Ik hoorde laatst dat een kunstenaar een klaagmuur van duizenden eenzame sokken heeft gemaakt. Al die sokken vertellen een verhaal.
Je bent opruimcoach of niet, Jackelien heeft een goed idee: Als je eenmaal een paar sokken hebt waar je gek op ben, koop dan 30 paar dezelfde. Goed idee! Ze kent ook iemand die het niet uitmaakt of ze twee verschillende sokken aan heeft. Die heeft er helemaal geen last van. Nog een beter idee!
.
Ik hoorde laatst dat een kunstenaar een klaagmuur van duizenden eenzame sokken heeft gemaakt. Al die sokken vertellen een verhaal.
Je bent opruimcoach of niet, Jackelien heeft een goed idee: Als je eenmaal een paar sokken hebt waar je gek op ben, koop dan 30 paar dezelfde. Goed idee! Ze kent ook iemand die het niet uitmaakt of ze twee verschillende sokken aan heeft. Die heeft er helemaal geen last van. Nog een beter idee!
.
Bevrijdend
Opruimen is een hele spirituele bezigheid, ontdek ik. Je ruimt verleden op, maar ook alles waarmee je de toekomst belast omdat je er misschien ooit nog iets mee zou doen. De leuke dingen bewaar je. Kaarten, foto's en mooie plaatjes, waarvan ik vermoedde dat het tot 'rommelig' gebombardeerd zou worden, heeft Jacqelien gezellig in het zicht gezet. Inspirerend!
Dat mensen moe worden of hoofdpijn krijgen zodra ze haar zien, kan ik me bijna niet voorstellen. Ik heb er wel lol in geconfronteerd te worden met mijn eigen onlogische en onbewuste redenaties, waardoor mijn bewaarsysteem nu grondig doorbroken wordt. Zo lag er bijvoorbeeld nog een hele stapel dvd's met eindexamenwerk van studenten.
'Denk je dat ze zelf het origineel niet meer hebben?'
'Geen idee.'
'Denk je dat ze jou nog gaan bellen om te vragen of je het voor ze bewaard hebt?'
'Kan...'
'Zou je dat zelf doen? Na een paar jaar een docent bellen en verwachten dat die jouw werk nog heeft?'
'Nee.' Hup, weg ermee.
Er zat bij mij sowieso een taboe op het weggooien van dvd's en cd's. Alsof dat niet mag. Vreemd. Onthechten, jaja, dat las ik dezer dagen overal. Je moet letterlijk de weg vrij maken, alle obstakels verwijderen en dan stroomt er nieuwe energie binnen. Het is werkelijk bevrijdend!
.
Dat mensen moe worden of hoofdpijn krijgen zodra ze haar zien, kan ik me bijna niet voorstellen. Ik heb er wel lol in geconfronteerd te worden met mijn eigen onlogische en onbewuste redenaties, waardoor mijn bewaarsysteem nu grondig doorbroken wordt. Zo lag er bijvoorbeeld nog een hele stapel dvd's met eindexamenwerk van studenten.
'Denk je dat ze zelf het origineel niet meer hebben?'
'Geen idee.'
'Denk je dat ze jou nog gaan bellen om te vragen of je het voor ze bewaard hebt?'
'Kan...'
'Zou je dat zelf doen? Na een paar jaar een docent bellen en verwachten dat die jouw werk nog heeft?'
'Nee.' Hup, weg ermee.
Er zat bij mij sowieso een taboe op het weggooien van dvd's en cd's. Alsof dat niet mag. Vreemd. Onthechten, jaja, dat las ik dezer dagen overal. Je moet letterlijk de weg vrij maken, alle obstakels verwijderen en dan stroomt er nieuwe energie binnen. Het is werkelijk bevrijdend!
.
Reisbureau
Het reisbureau dat onze trip door Jordanië regelt, vertelt dat we de plek kunnen bezoeken waar Jezus gedoopt is en waar Mozes van de berg kwam. 'O ja? Dat lijkt me wel bijzonder, maar hoe weet je dat, dat dat daar is?' vraag ik. 'Dat hebben ze uitgezocht.' Archeologisch zelfs, geloof ik. Ik vraag me af hoe dat kan.
'Natuurlijk weten ze dat. Als iemand het weet is het wel het reisbureau,' lacht gouden Wim. 'Ik denk dat Jezus daar ook z'n reis heeft geboekt.'
.
'Natuurlijk weten ze dat. Als iemand het weet is het wel het reisbureau,' lacht gouden Wim. 'Ik denk dat Jezus daar ook z'n reis heeft geboekt.'
.
vrijdag 5 maart 2010
Jezelf
'Heb je pen en papier?'
Telefonisch krijg ik een tekst gedicteerd van Belgische vriend Wim, de juwelier uit Turnhout (binnenkort wereldberoemd, omdat hij magische gouden ringen maakt, let maar op...):
'Jezelf is dat waar jij je aandacht op richt. Je bent gepieker of je bent vrij.'
'Mooi. Waar komt-ie vandaan?'
'Van het groene papiertje dat hier op mijn lamp hangt. Ik loop er elke dag een paar keer tegenaan en mocht ik al ergens over piekeren, is het meteen gedaan.'
.
Telefonisch krijg ik een tekst gedicteerd van Belgische vriend Wim, de juwelier uit Turnhout (binnenkort wereldberoemd, omdat hij magische gouden ringen maakt, let maar op...):
'Jezelf is dat waar jij je aandacht op richt. Je bent gepieker of je bent vrij.'
'Mooi. Waar komt-ie vandaan?'
'Van het groene papiertje dat hier op mijn lamp hangt. Ik loop er elke dag een paar keer tegenaan en mocht ik al ergens over piekeren, is het meteen gedaan.'
.
Dodo's
'Met wie?'
'.... van de dodo's...'
'O ja...'
Klatsj... verbinding verbroken.
'Dodo's?' de vormgever trekt z'n wenkbrauwen op. We zijn aan het bespreken hoe het jasje van mijn boeken en films er uit zal gaan zien nu ik heb besloten van de stichting Happy View een uitgeverij te maken.
'Ja, ik kwam laatst iemand tegen, die een boek over Dodo's heeft geschreven.'
De vormgever vertrekt en de Dodo-man komt binnen met z'n boek. Hij heeft spijt dat hij het niet in eigen beheer heeft uitgegeven. Onverwacht een mooie bevestiging van mijn eigen beslissing.
Op een of andere manier doet hij me aan Dick Bruna denken. Ik vraag of hij in z'n leven gedaan heeft wat hij wilde doen. Het antwoord is: 'Ja.' Z'n vader had graag gewild dat hij de boomkwekerij voortzette, maar hij wilde ontdekkingsreiziger worden en emigreerde tot z'n broer de zaak had overgenomen. Hij heeft altijd gereisd en gefotografeerd en boeken geschreven. Was zeer geïnteresseerd in de natuur, maar niet in het kweken. 'Dat heeft je vader veel pijn gedaan... zeggen ze in Boskoop. Maar ik kan ook zeggen dat hij mij veel pijn had gedaan, als ik dat had toegelaten.'
Dan moet hij naar Maarten van Rossum. Met de bus een mijl op zeven, dus ik breng hem even. Terwijl we voor het rode stoplicht wachten, fietst Dick Bruna nota bene voorbij. 'Nou, dat ben ik niet hoor,' zegt hij. 'Ken je hem dan?' vraag ik. Ondertussen weet ik wat het is. 'Jullie gaan allebei stoïcijns je eigen weg. Je houdt de invloed van anderen lekker op afstand.'
'Ach, dat weet ik niet...'
'Kan je het zelf vergelijken met andere mensen? ...ik wel,' zeg ik eigenwijs.
Dan neemt hij het als compliment in ontvangst: 'Nou, dankjewel.'
Hartelijk gedag-zwaaiend belt hij bij van Rossum aan.
Als je van de Dodo je levenswerk maakt en dan gewoon even dat boek langs komt brengen, dan ben je toch net zo eigengereid als de Dodo? Ik moet alleen het boek nog even lezen om te zien of dat inderdaad een Dodo-karaktertrek is.
.
'.... van de dodo's...'
'O ja...'
Klatsj... verbinding verbroken.
'Dodo's?' de vormgever trekt z'n wenkbrauwen op. We zijn aan het bespreken hoe het jasje van mijn boeken en films er uit zal gaan zien nu ik heb besloten van de stichting Happy View een uitgeverij te maken.
'Ja, ik kwam laatst iemand tegen, die een boek over Dodo's heeft geschreven.'
De vormgever vertrekt en de Dodo-man komt binnen met z'n boek. Hij heeft spijt dat hij het niet in eigen beheer heeft uitgegeven. Onverwacht een mooie bevestiging van mijn eigen beslissing.
Op een of andere manier doet hij me aan Dick Bruna denken. Ik vraag of hij in z'n leven gedaan heeft wat hij wilde doen. Het antwoord is: 'Ja.' Z'n vader had graag gewild dat hij de boomkwekerij voortzette, maar hij wilde ontdekkingsreiziger worden en emigreerde tot z'n broer de zaak had overgenomen. Hij heeft altijd gereisd en gefotografeerd en boeken geschreven. Was zeer geïnteresseerd in de natuur, maar niet in het kweken. 'Dat heeft je vader veel pijn gedaan... zeggen ze in Boskoop. Maar ik kan ook zeggen dat hij mij veel pijn had gedaan, als ik dat had toegelaten.'
Dan moet hij naar Maarten van Rossum. Met de bus een mijl op zeven, dus ik breng hem even. Terwijl we voor het rode stoplicht wachten, fietst Dick Bruna nota bene voorbij. 'Nou, dat ben ik niet hoor,' zegt hij. 'Ken je hem dan?' vraag ik. Ondertussen weet ik wat het is. 'Jullie gaan allebei stoïcijns je eigen weg. Je houdt de invloed van anderen lekker op afstand.'
'Ach, dat weet ik niet...'
'Kan je het zelf vergelijken met andere mensen? ...ik wel,' zeg ik eigenwijs.
Dan neemt hij het als compliment in ontvangst: 'Nou, dankjewel.'
Hartelijk gedag-zwaaiend belt hij bij van Rossum aan.
Als je van de Dodo je levenswerk maakt en dan gewoon even dat boek langs komt brengen, dan ben je toch net zo eigengereid als de Dodo? Ik moet alleen het boek nog even lezen om te zien of dat inderdaad een Dodo-karaktertrek is.
.
donderdag 4 maart 2010
Feestje
'Waarom bewaar ik twee filmfestivalkranten uit 1997? Omdat er ergens in staat dat er een film van mij draaide.'
'Niets menselijks is je vreemd,' zegt ze droog, terwijl ik er vrolijk de zak oud papier mee bijvul.
'Als een pen het niet doet, gooi ik 'm weg, goed?' De vuilniszak groeit ook gestaag.
'Misschien hoop ik wel dat-ie het nog gaat doen.'
'Hopen is niks mis mee...'
'Wacht maar tot ik kan toveren!'
De koffie moet wachten. Eerst nog die plank en die en die...
'Wat is dat daar?'
'Nou, dat zal ik je vertellen. In deze fles zit heilig water uit de Ganges. Weet je hoelang al? Sinds 1992. Toen was ik daar.' Al honderd keer heb ik met die fles in mijn handen gestaan.
'Ik zou 'm weggooien,' zegt ze.
'Dan kan ik er beter de planten mee water geven.'
'Ik weet niet wat er dan gebeurt,' zegt ze.
Ik sta te twijfelen of ik de fles open zal maken.
'Je kunt er een ritueel van maken,' oppert ze. 'Dan geef je een feestje en giet je 'm leeg.'
'Haha, als ik bij alles eerst een feestje moet gaan geven voor ik het weggooi...'
Toch vind ik het wel een goed plan. Ik bewaar 'm nog even. Als alles opgeruimd is, geef ik een feestje. En dan herdoop ik mijn kantoor tot relax- en inspiratieruimte met het heilige water uit de Ganges. Jullie mogen allemaal komen, maar mijn opruimcoach is eregast! Eerlijk is eerlijk: het was al een feestje vandaag.
.
'Niets menselijks is je vreemd,' zegt ze droog, terwijl ik er vrolijk de zak oud papier mee bijvul.
'Als een pen het niet doet, gooi ik 'm weg, goed?' De vuilniszak groeit ook gestaag.
'Misschien hoop ik wel dat-ie het nog gaat doen.'
'Hopen is niks mis mee...'
'Wacht maar tot ik kan toveren!'
De koffie moet wachten. Eerst nog die plank en die en die...
'Wat is dat daar?'
'Nou, dat zal ik je vertellen. In deze fles zit heilig water uit de Ganges. Weet je hoelang al? Sinds 1992. Toen was ik daar.' Al honderd keer heb ik met die fles in mijn handen gestaan.
'Ik zou 'm weggooien,' zegt ze.
'Dan kan ik er beter de planten mee water geven.'
'Ik weet niet wat er dan gebeurt,' zegt ze.
Ik sta te twijfelen of ik de fles open zal maken.
'Je kunt er een ritueel van maken,' oppert ze. 'Dan geef je een feestje en giet je 'm leeg.'
'Haha, als ik bij alles eerst een feestje moet gaan geven voor ik het weggooi...'
Toch vind ik het wel een goed plan. Ik bewaar 'm nog even. Als alles opgeruimd is, geef ik een feestje. En dan herdoop ik mijn kantoor tot relax- en inspiratieruimte met het heilige water uit de Ganges. Jullie mogen allemaal komen, maar mijn opruimcoach is eregast! Eerlijk is eerlijk: het was al een feestje vandaag.
.
woensdag 3 maart 2010
Muizen (alweer een vervolg)
Hij begint een soapfiguur te worden op mijn blog; de buurjongen. Het is mooi weer, het kàn toch niet weer lekken? Mijn gedachte 'Wat nu weer?' zal onvermijdelijk doorklinken als ik rustig en zakelijk de telefoon opneem. 'We moeten een datum afspreken dat jij ook thuis bent, want we willen nu toch echt wel iets gaan doen aan die muizen.'
'O? Wat wil je gaan doen dan?' vraag ik verbaasd.
'De bestrijdingsdienst laten komen.'
Zo, toe maar. Grof geschut.
'Nou, daar doe ik niet aan mee hoor.'
Nu is hij verbaasd. 'Hoezo niet?'
'Mag niet van mijn geloof.' Nee hoor, grapje, dat zei ik niet.
'Daarom niet. Ik ga geen dieren uitroeien.'
Hij is er stil van.
'Ik zal ze geen eten gaan geven, maar ik ga ze ook niet uitmoorden,' benadruk ik voor de duidelijkheid.
'Ja, ik begrijp dat het allemaal heel zielig is. Maar ze zitten nu al in huis. Als dat zo doorgaat eten ze je hele huis kapot.'
'Nou, dat zal wel meevallen. Ik woon hier nu al bijna twintig jaar.'
Er zijn altijd muizen geweest. Dat heb je gewoon in oude huizen. Soms is het wat meer, soms wat minder. Sinds de keukenla-perikelen gedragen ze zich prima. Ik hoor ze achter de muren. Dat mag. Ik zag er één rennen op het dakterras, dat mag ook. Best een wonder toch, achteraf bezien, dat je met muizen afspraken kunt maken? Dat ga ik allemaal niet vertellen aan de buurjongen. Ik hang op en trek bij Piek aan de bel: 'Werk aan de winkel, dierenredder!'
Piek legt het de muizen uit. Ik krijg een terugtrekkend gevoel. 'Die man is gevaarlijk,' hoor ik. Ze zitten er wel mee want in andere huizen zitten andere muizen. Dan raakt het overvol.
Dan vraag ik of ze niet zachtjes kunnen doen.
'Zachtjes doen is onnatuurlijk. Wij houden van uitbundigheid.'
Het is echt een dilemma. Dan: 'Wij kúnnen ons terugtrekken...'
'Maar eerst wilden jullie per sé niet weg?!'
'Nee, maar dit is serieus. Die man is echt gevaarlijk!'
Ik vraag wat ze van de doodsbedreiging vinden.
Ze antwoorden: 'Er is genoeg ruimte voor ons allemaal. Dit is niet meer leuk.'
Als ze zich terugtrekken is het geen slachtofferschap maar een bewuste keus.
De muizen zeggen dat ze het bij jou prettig leven vonden. Een beetje geven en een beetje nemen. Dit voelt als een kanonskogel. 'Wij kiezen voor het leven.'
Het klinkt alsof ik afscheid moet gaan nemen. Het zal nog saai worden hier! Ahum...
.
'O? Wat wil je gaan doen dan?' vraag ik verbaasd.
'De bestrijdingsdienst laten komen.'
Zo, toe maar. Grof geschut.
'Nou, daar doe ik niet aan mee hoor.'
Nu is hij verbaasd. 'Hoezo niet?'
'Mag niet van mijn geloof.' Nee hoor, grapje, dat zei ik niet.
'Daarom niet. Ik ga geen dieren uitroeien.'
Hij is er stil van.
'Ik zal ze geen eten gaan geven, maar ik ga ze ook niet uitmoorden,' benadruk ik voor de duidelijkheid.
'Ja, ik begrijp dat het allemaal heel zielig is. Maar ze zitten nu al in huis. Als dat zo doorgaat eten ze je hele huis kapot.'
'Nou, dat zal wel meevallen. Ik woon hier nu al bijna twintig jaar.'
Er zijn altijd muizen geweest. Dat heb je gewoon in oude huizen. Soms is het wat meer, soms wat minder. Sinds de keukenla-perikelen gedragen ze zich prima. Ik hoor ze achter de muren. Dat mag. Ik zag er één rennen op het dakterras, dat mag ook. Best een wonder toch, achteraf bezien, dat je met muizen afspraken kunt maken? Dat ga ik allemaal niet vertellen aan de buurjongen. Ik hang op en trek bij Piek aan de bel: 'Werk aan de winkel, dierenredder!'
Piek legt het de muizen uit. Ik krijg een terugtrekkend gevoel. 'Die man is gevaarlijk,' hoor ik. Ze zitten er wel mee want in andere huizen zitten andere muizen. Dan raakt het overvol.
Dan vraag ik of ze niet zachtjes kunnen doen.
'Zachtjes doen is onnatuurlijk. Wij houden van uitbundigheid.'
Het is echt een dilemma. Dan: 'Wij kúnnen ons terugtrekken...'
'Maar eerst wilden jullie per sé niet weg?!'
'Nee, maar dit is serieus. Die man is echt gevaarlijk!'
Ik vraag wat ze van de doodsbedreiging vinden.
Ze antwoorden: 'Er is genoeg ruimte voor ons allemaal. Dit is niet meer leuk.'
Als ze zich terugtrekken is het geen slachtofferschap maar een bewuste keus.
De muizen zeggen dat ze het bij jou prettig leven vonden. Een beetje geven en een beetje nemen. Dit voelt als een kanonskogel. 'Wij kiezen voor het leven.'
Het klinkt alsof ik afscheid moet gaan nemen. Het zal nog saai worden hier! Ahum...
.
dinsdag 2 maart 2010
Oor-helen
Oordelen. Er valt veel over te zeggen. Maar ineens zie ik hoe gek dat woord is. Je oor-delen is bepaald niet hetzelfde als je oor lenen. Een oor-deel is boeiend, een deel van je oor. Je hoort maar een deel. De rest gaat er niet in.
Niet oordelen, maar luisteren of begrijpen is een hele kunst. Je moet ongeveer jezelf met al je eigen interpretaties weg kunnen cijferen en vrij zijn van je eigen invulling, voortkomend uit je eigen kwetsbaarheden. Hoe vaak worden we niet verkeerd begrepen of begrijpen we zelf dingen verkeerd?
'Sta de wonden uit je verleden niet toe je tot een persoon te maken die je niet bent', schrijft Paulo Coelho. Laten we gaan oor-helen!
.
Niet oordelen, maar luisteren of begrijpen is een hele kunst. Je moet ongeveer jezelf met al je eigen interpretaties weg kunnen cijferen en vrij zijn van je eigen invulling, voortkomend uit je eigen kwetsbaarheden. Hoe vaak worden we niet verkeerd begrepen of begrijpen we zelf dingen verkeerd?
'Sta de wonden uit je verleden niet toe je tot een persoon te maken die je niet bent', schrijft Paulo Coelho. Laten we gaan oor-helen!
.
maandag 1 maart 2010
Spiegel
“Wanneer gij met een beschuldigende vinger naar een ander wijst,
wijzen drie andere vingers naar uzelf”
een Afghaanse boer
wijzen drie andere vingers naar uzelf”
een Afghaanse boer
"Iemand niet vergeven is net als zelf uit de gifbeker drinken
en verwachten dat iemand anders sterft"
Secret quote van de dag
en verwachten dat iemand anders sterft"
Secret quote van de dag
"In veel songteksten klinken de liefde en de relatie als een obsessie en een totale afhankelijkheid van de ander, zeg maar gerust als een flinke verslaving. Hetzelfde zie je terug in relatiedrama’s in films."
Peter de Kock blogt over 'codependency'
Peter de Kock blogt over 'codependency'
"Do you want to meet the love of your life?
Look in the mirror."
Byron Katie
Look in the mirror."
Byron Katie
Hoe we naar anderen kijken, vertelt hoe we naar onszelf kijken. En andersom. De spiegel levert ons alle antwoorden. Zoals de pot de ketel verwijt... En 'Wat je zegt ben je zelf,' wat wij als kind al naar elkaar riepen, wat een wijsheid! De spiegel is fascinerend, cruciaal en zeer verhelderend in het leren kennen van jezelf. Blijven hangen in verwijten naar anderen heeft geen zin. Het wijst op je eigen tekort. Het is zelfs iets waar je dankbaar voor kunt zijn, want het vertelt je aan welk deel in jezelf je nog te werken hebt. Alleen die conclusie kan ik trekken als iets mij raakt of kwetst. Iets in mij is dan kennelijk nog niet sterk genoeg om opgewassen te zijn tegen kritiek of commentaar. Het gaat niet om de ander, het gaat nooit om de ander. De ander is de spiegel waardoor we kunnen groeien.
Maar, nu komt de hele dikke maar: Wat zien we wel en wat zien we niet? Wat me opvalt is dat we direct geneigd zijn om kritiek wel tot ons te nemen en binnen te laten komen, zelfs als het niet eens zo bedoeld is kunnen mensen het zo opvatten. Complimenten of positieve feedback zijn kennelijk veel moeilijker om toe te laten. Wat zegt dat over ons zelfbeeld? Ook dat is een spiegel, die anderen ons voorhouden.
Iemand geloofde gewoonweg niet dat ik het meende, toen ik oprecht iets enthousiast beaamde. Een ander werd helemaal rood toen ik hem een compliment gaf over z'n nieuwe bril. Ik moest het twee keer zeggen trouwens, de eerste keer hoorde hij het helemaal niet. Ik ken iemand die nooit reageert op een positief of aardig bericht, maar direct aan de lijn hangt als er een probleem is of als ik ongeduldig begin te worden. Ik ken ook iemand die meteen vrolijk wordt en het nog wel tien keer wil horen als ik ergens blij mee ben en hem bedank. Dat doe ik, al wil hij het 1000 keer horen. Hij groeit ervan, dat is goed. Hij voedt zichzelf met positiviteit, het is zijn motor.
Eigenlijk zouden we helemaal niet zo afhankelijk moeten zijn van de reacties van anderen - dat maakt ons nou net zo 'codependent'. Maar als we er dan toch gevoelig voor zijn, laten we het dan vooral zijn voor complimenten en geschenken. Want de verbazing en ongelovigheid, het bagatelliseren ervan is waarschijnlijk net zo groot als de behoefte er aan. Als we onze medemens dankbaar zijn voor positieve interesse, weet die ook dat het de moeite waard is zo'n compliment te geven en is dat ook weer een geschenk. Zie je, dat het niet zo moeilijk is de wereld mooier te maken?
.
Maar, nu komt de hele dikke maar: Wat zien we wel en wat zien we niet? Wat me opvalt is dat we direct geneigd zijn om kritiek wel tot ons te nemen en binnen te laten komen, zelfs als het niet eens zo bedoeld is kunnen mensen het zo opvatten. Complimenten of positieve feedback zijn kennelijk veel moeilijker om toe te laten. Wat zegt dat over ons zelfbeeld? Ook dat is een spiegel, die anderen ons voorhouden.
Iemand geloofde gewoonweg niet dat ik het meende, toen ik oprecht iets enthousiast beaamde. Een ander werd helemaal rood toen ik hem een compliment gaf over z'n nieuwe bril. Ik moest het twee keer zeggen trouwens, de eerste keer hoorde hij het helemaal niet. Ik ken iemand die nooit reageert op een positief of aardig bericht, maar direct aan de lijn hangt als er een probleem is of als ik ongeduldig begin te worden. Ik ken ook iemand die meteen vrolijk wordt en het nog wel tien keer wil horen als ik ergens blij mee ben en hem bedank. Dat doe ik, al wil hij het 1000 keer horen. Hij groeit ervan, dat is goed. Hij voedt zichzelf met positiviteit, het is zijn motor.
Eigenlijk zouden we helemaal niet zo afhankelijk moeten zijn van de reacties van anderen - dat maakt ons nou net zo 'codependent'. Maar als we er dan toch gevoelig voor zijn, laten we het dan vooral zijn voor complimenten en geschenken. Want de verbazing en ongelovigheid, het bagatelliseren ervan is waarschijnlijk net zo groot als de behoefte er aan. Als we onze medemens dankbaar zijn voor positieve interesse, weet die ook dat het de moeite waard is zo'n compliment te geven en is dat ook weer een geschenk. Zie je, dat het niet zo moeilijk is de wereld mooier te maken?
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
