De paddestoel!

Zal ik eens iets nieuws schrijven? ;)

Waarom weet ik niet precies, maar deze herfst ben ik meer dan ooit gefascineerd door paddestoelen.
Ik zie ze in allerlei vormen en kleuren overal opduiken en ervaar ze als ware kunstwerkjes in de natuur. De mooiste fotografeer ik - handig die telefoon! - en plaats ik op het feestboek. Ik deel ze graag als wonderen der natuur. Voor al die mensen die de paddestoelen niet zien omdat ze in de file staan bijvoorbeeld.

Als je erover nadenkt hebben paddestoelen een bijzondere betekenis. Het zijn opruimers, transformerende krachten. Het oude vergaat en van daaruit popt iets nieuws op. Het zou maar zo kunnen dat het me daarom zo boeit. Net als al die mooie, kleine, vernieuwende initiatieven die in de hele wereld ontstaan en langzaam maar zeker de vernieuwing vormgeven. Zo gaat dat op een natuurlijke manier. Niet een heel bos platmaaien en er iets nieuws op planten, dat is de oude, vrij gewelddadige manier. Nee, het ontstaat, vanzelf, op een natuurlijke en organische manier. Mensen bedenken oplossingen, geloven ergens in, brengen dat in de praktijk, het slaat aan en krijgt navolging. Het komt van 'onderaf', van binnenuit. Niet meer van bovenaf, niet opgelegd, niet meer die hiërarchische structuur, die onderdrukkend werkt. In de natuur heerst gelijkwaardigheid. Alles heeft z'n eigen ruimte, z'n eigen plek en z'n eigen taak. Een mooi evenwichtig geheel. Dat functioneert. En ondanks dat dat natuurlijke evenwicht aardig verstoord is in de loop der tijden - omdat de mens hardhandig en overheersend en met weinig respect voor de natuurlijke gang van zaken heeft huisgehouden op de aarde - gaat dit niet verloren. Het popt steeds weer op, zoals de paddestoelen. Het is de zachte kracht der natuur die overwint. Niet schreeuwerig, niet dominerend, maar liefdevol en met respect en verwondering. Groei rustig door, op je eigen manier, zoek de ruimte, voel de aarde en wortel jouw eigen initiatief door het vertrouwen in jezelf op te bouwen.

Gnostici en Katharen zijn vermoord omdat zij een bedreiging vormden voor de macht met hun boodschap 'God is in ieder mens'. Dat wees mensen op hun vrijheid, scheppingskracht, innerlijk weten en dus op de eigen verantwoordelijkheid. Hoezo een macht of een zogenaamde God van buitenaf gehoorzamen? Hoezo zou de mens klein, schuldig en tot lijden verdoemd zijn en alleen verlost kunnen worden door genade, die gegeven zou worden als je jezelf maar wegcijferde? Hoezo zou dat kunnen overleven? Dat is onze gezamenlijke les geweest, daardoor overleven we juist niet. Alleen door die innerlijke kracht, die toch steeds wel weer oppopt, omdat iedereen nu eenmaal een hart heeft en het vonkje daarin elk moment kan worden aangewakkerd, hebben we alles overleefd. We zijn vergaan en weer teruggekomen. De essentie kan nooit uitgemoord worden. En  zo komen ieder jaar de paddestoelen weer terug. Hoe meer rommel er moet worden opgeruimd, hoe meer paddestoelen er zullen komen!

'Een nieuwe paddestoel ontmoet,' schreef ik zondag enthousiast bij deze foto. "Nou Petra, die paddestoel is niet zo nieuw hoor," reageerde iemand, "Toen ik klein was groeiden deze bij ons op de mestvaalt, waar de mest van koeien en varkens op een hoop kwamen om later op het land te verspreiden. Dus gewoon een strontpaddestoel..." 
Grappig. 't Is maar net hoe je het bekijkt. Natuurlijk, in zekere zin is niets nieuw. Alles is er al. 
Tegelijkertijd is alles nieuw. Elke dag en elk moment. Deze paddestoel is echt nieuw, allereerst omdat hij voor mij nieuw was, maar ook omdat hij dit jaar geboren is. Kindjes waren er tweeduizend jaar geleden ook al. En toch is elke geboorte het begin van een nieuw leven. Waarom zouden we niet elke dag met nieuwe ogen naar het leven kijken? Waarom zouden we overal overheen stappen onder het mom van 'niks nieuws onder de zon'? Waarom niet genieten van al die wonderen, elke dag weer? Ons verwonderen over het leven zelf? Elke dag is een geschenk, vol verrassingen. 

Als we dat allemaal als vanzelfsprekend beschouwen, lopen we het risico alleen te letten op dat wat de harmonie verstoort. Op het geweld, het tekort en de ellende. Dat wat we dan 'nieuws' noemen. En wat gebeurt er dan? ..... Inderdaad. Dat is gebeurd. En we kunnen het tij keren. Nu, elk moment, elke dag. 

Elke paddestoel is nieuw. Elk mens is uniek. Elke ontmoeting is een nieuwe. Ik zou zeggen: Blijf je verwonderen, geniet van de schepping. Niks is hetzelfde, alles vernieuwt zich. 

Kijk eens naar deze paddestoel. Zie je dat? Hij geeft licht! 

Enne.... elk stukje dat ik schrijf is nieuw ;) 

Zo doe je dat...

En daar is - precies op het goede moment - het antwoord waar ik naar zocht. 't Schijnt dat ik steeds hetzelfde schrijf (ahum ;)), op talloze verschillende manieren... Waar ik naar zoek, wat ik me afvraag en wat ik de grote uitdaging vind is dit: Hoe doe je dat, het evenwicht bewaren tussen de innerlijke en de uiterlijke wereld, op je eigen manier de wereld betreden, naar buiten toe treden, zonder daarin 'jezelf' kwijt te raken, de stilte bewaren in de drukte, goed bij jezelf blijven en toch in interactie zijn met de wereld. Hoe 'verover' je de wereld op een nieuwe manier, vanuit wie je echt bent? Op een manier die bij je past, jezelf voortdurend trouw blijvend, vanuit je eigen kracht, rust, vrede, liefde en licht aanwezig zijn en handelen? Hoe doe je dat, zonder verstoord te worden, zonder last te hebben van chaos en negativiteit, invloeden van buitenaf? Je kunt je afsluiten, maar dat schiet niet op. Iets wil ook naar buiten toe, iets wil creueren, zich manifesteren, scheppen. De deur dicht doen en binnen blijven geeft misschien wel rust, maar de uitdaging ligt in het je niet af te hoeven sluiten en te functioneren in de wereld vanuit je 'nieuwe' zelf.

Dit zegt Mooji daarover: "We don’t have to close down the active world, the senses don’t have to shot down to make way for the Self. Let everything play. Don’t pursue anything. And yet at the same time whatever needs to be done gets done, what needs to be left gets left."

De vrijheid is in ons

"Roodkapjes grootmoeder was ziek en daarom ging Roodkapje haar wat lekkers brengen. 'Pas op, blijf op het rechte pad hoor! Want als je daarvan afwijkt, kom je het gevaar tegen!' waarschuwde haar moeder. Maar Roodkapje zag mooie bloemetjes onderweg en kon het niet laten die te gaan plukken. Ze verliet het rechte pad en ojee, daar was de boze wolf..." Bram Moerland legt aan de hand van Roodkapje het verschil uit tussen de kerkelijk-christelijke leer en de gnostische levensvisie. In de gnostische versie wordt Roodkapje door haar moeder uitgezwaaid (niks gewaarschuwd!) en plukt ze ook de bloemetjes, die ze in het bos tegenkomt. Daar treft ze een beer aan, likkend uit een pot honing. 'Ha Roodkapje, wat ga je doen?' 'Nou, mijn oma is ziek, dus ik pluk wat bloemetjes voor haar.' 'Oh', zegt de beer, 'Wat vervelend. Ze heeft zeker geen honing? Ik ga wel even met je mee. Dan krijgt ze een lepeltje van me.' Zo gezegd zo gedaan en Roodkapjes oma knapt er van op.

Bram Moerland noemt zichzelf een archeoloog van ideeën. Hij onderzoekt waar bepaalde ideeën (morele waarden en levensbeschouwelijke overtuigingen) vandaan komen. Hij schreef boeken over de Katharen, de Gnostiek en het (teruggevonden) evangelie van Thomas. Zoals velen in de wereld groeide hij zelf op in een Godvrezende omgeving, waar donderpreken de mens doodsbang, klein en onmachtig maakten. De toorn van God kon maar zo op je neerdalen. Toen zijn zus een kind verloor, kon hij niet meer geloven in zo'n medogenloos bestraffende God en haakte af. Later ontdekte hij dat de 'bestraffende' God in het leven was geroepen om de mensen onder de duim te houden.
Voor mij een feest om met hem te praten, want ik maak een programma over Adam en Eva en hij kon me vertellen dat het hele Adam en Eva verhaal, zoals we dat kennen - met de appel van de boom van kennis van goed en kwaad, waarvan ik zelf ook al nooit de logica begreep  - een krachtige en doeltreffende reactie was op een ontwikkeling in die tijd. De kennis van goed en kwaad gaf de mens namelijk juist een eigen verantwoordelijkheid en de vrijheid te scheppen, de schepping te 'voltooien'. God was in de mens, in de vorm van liefde. Dat gaf de mens dus vrijheid en betekende dat de mens juist tot het goede in staat was. Maar ja, met die visie hou je een volk niet onder de duim en verlies je als priester je machtspositie. Vandaar....

Zie je hoe de angst onze enige vijand is? Wie niet bang is, is vrij en kan niet onderdrukt of gemanipuleerd worden. De vrijheid is in ons. De liefde is in ons. God is in ons. Er is dus niks om bang voor te zijn. En zo hebben mensen zich massaal eeuwenlang laten misleiden. Niet iedereen, want er bestonden ook altijd vrijdenkers, gnostici bijvoorbeeld. Die werden bestreden en uitgemoord. Evenals de Katharen. Maar in wezen kan je 'het' niet uitmoorden, want het is in iedereen en kan elk moment ontwaken. Daar gaat het oorspronkelijke Adam en Eva verhaal over.

De Roodkapjevergelijking laat het ook zien: Het legt niet alleen helder het verschil uit, het toont ook  dat de bangmakerij juist gevaren creëert. Het veroorzaakt juist vijanden. Dus? Als we ons niet bang laten maken, hebben we geen vijanden. Het verdeel en heers principe. Daar trappen we nu toch niet meer in?

Bestuur jezelf.

"Geen dingen denken waar je je niet fijn bij voelt. Je kunt gedachten besturen. Alleen je eigen weliswaar, maar dat is genoeg!" Dat schreef ik iemand laatst, daarna hoorde ik niks meer. Misschien is het gelukt! ;) 

Het was ook typisch zo'n geval waarin je niet mee moet gaan in iemands gedachtenstroom, omdat het vastdenken is. Je wilt iets anders hebben dan het is, maar het is toch niet anders dan het is. Zinloos dus om daartegen te protesteren. Zinloos ook om je af te vragen wat een ander denkt, want dat weet je niet en helemaal zinloos om boos te worden over wat je denkt dat een ander wel of niet denkt, want dat heb je net zelf verzonnen. Hoezo wil je een ander besturen? Bestuur jezelf! 

Vaak hebben we niet door hoe we onze eigen onvrede projecteren op een ander. We vergeten te kijken waar het echt over gaat. Over onszelf natuurlijk. Maar in plaats van te kijken wat in onszelf door onszelf aandacht wil krijgen, gewaardeerd wil worden, liefde nodig heeft, begrip, erkenning of healing, maaien we wild om ons heen en verwijten we anderen dat ze er niet zijn voor ons of het ons moeilijk maken. We gaan oordelen. Zij doen het, zij zijn de schuld van ons ongelukkige gevoel. 

Na afloop van de stiltewandeling in het Vondelpark kwam er een vrouw naar me toe om te klagen dat zij van de hele wandeling niet had kunnen genieten omdat ze steeds met ons (een wijkfotograaf, iemand van de radio en ik met mijn camera) bezig was geweest. Ik had haar niet eens gefilmd, niet voor de voeten gelopen en de helft van de tijd op afstand shots van de groep gemaakt en de natuur gefilmd. "Het spijt me zeer, maar dat ligt dan echt aan jezelf," heb ik haar afgekapt. Het merendeel van de aanwezigen vond het prima dat ik er was en trok zich er niks van aan. Die hoor je niet eens. Dat zou je bijna vergeten als een persoon dan zo tekeer gaat. Zij projecteerde haar eigen frustratie op mij, trok daarmee alle aandacht en verpestte de sfeer. Ik wil niet eens mensen filmen die niet gefilmd willen worden, dat is heel simpel. Dus daar hou ik rekening mee. Punt. Klaar. Zou je zeggen. Het feit dat iemand dan maar door gaat betekent dat er iets heel anders aan de hand is. Een negatieve manier van aandacht vragen. 

Het lastige van een positieve, milde levenshouding is misschien wel dat je dat dan juist aantrekt. Als jij zegt: 'Kijk eens wat een mooie dag het is, geniet van dit of dat...' of je straalt dat uit, kan dat juist een trigger zijn voor anderen om hun onvrede te uiten. Het ja-maar effect. Hoe voorkom je dat? Hoe hou je dat buiten de deur? Opletten! Eckhart Tolle zou zeggen: Hier is een 'pijnlichaam' actief en dat doet er alles aan om het pijnlichaam van een ander te triggeren. Op het moment dat je boos wordt, is dat gelukt. Het pijnlichaam wil strijd, wil gevoed worden, wil jou graag op de kast krijgen. Negeren dus, je niet laten triggeren, erom lachen? Geen aandacht aan besteden, niet eens binnen laten komen, vooral niet herhalen (door erover te schrijven bijvoorbeeld, haha) en geen voet aan de grond laten krijgen. 

Dat lukt me nog niet helemaal. Omdat het voelt als geweld, omdat het mijn innerlijke vrede verstoort, wat ook precies de bedoeling was natuurlijk. En ik kijk ernaar omdat ik een manier zoek om dit voortaan buiten de deur te houden. Hoe doe je dat? 'Hou je rotzooi bij je,' zou ik willen zeggen. 'Ruim je eigen rommel op.' Het is net zwerfafval... (nietwaar Peter?) En natuurlijk kunnen we zwerfafval dat op onze stoep gegooid is opruimen. En ja, dat helpt zeker. Alle beetjes helpen. Maar wat zou het fijn zijn als iedereen zich daarvan bewust was. Dan zou het minder voelen als water naar de zee dragen....

En toch... het helpt. Alles wat je zelf doet om op te ruimen helpt. Ik herinner mezelf aan de 'Happy View': Kijk wat er wel is, wat er goed is, wat mooi is, richt de aandacht op wat je wel wilt. We kunnen alleen maar zelf het voorbeeld zijn en het voor onszelf doen. Ga niet strijden met wat je niet wilt, met de negativiteit van anderen, blijf jezelf trouw. Ik hoef de rommel van een ander niet aan te pakken. Ik ben geen afvalputje waarin anderen hun drek kunnen dumpen. Daarvoor hoef ik niet beschikbaar te zijn. Daar mag ik 'nee' tegen zeggen. Dat is ook iets om te leren. Zelfliefde is dat. 

Nu nog iets doen aan de weerstand in mijzelf. Want als zoiets gebeurt, merk ik, trekt zich een muur op. En ook dat beperkt mij in mijn vrijheid en vreugde. Laat ik eens proberen van die muur een violette vlam te maken, zodat alles al transformeert voor het mij bereikt... 

Welk terrein in mij is er nog te winnen, welk stukje kan nog ontgonnen worden door mijn eigen aandacht, liefde en waardering, zodat dit soort projecties niet meer nodig zijn? Dat is nu de uitdaging! Bestuur jezelf. Met liefde. 

Stilte

De dag van de Stilte. Dat was het gisteren, voor de vierde keer. Ik weet niet of je er iets van gemerkt heb, maar in het hele land werd vana alles georganiseerd: Stiltewandelingen, stiltediners, muziek, bijeenkomsten. Een beetje een contradictio in terminus natuurlijk, stilte-activiteiten organiseren. Maar net als met het inspannen en ontspannen, klinkt de stilte stiller na de muziek, bij wijze van spreken. Een stiltewandeling in het Vondelpark is des te stiller omdat er overal in de omgeving drukte is. De stilte temidden van de drukte vinden is een grotere uitdaging dan de stilte in jezelf vinden als het om je heen al heel rustig is.

Ik hou van de stilte, dat besefte ik toen ik dit gisteren aan het filmen was. Filmen is ook een vorm van stilte trouwens. Je concentreert je, je neemt waar en dat is wat de stilte doet: waarnemen. Door het waarnemen kom je er los van. Je bent niet wat je ziet, voelt en denkt, je neemt het waar. Een van de organisatoren vergeleek het met een modderpoel vol troebel water. Wordt het stil, dan zakt de modder naar de bodem en wordt het water weer helder. Dan kun je weer helder waarnemen. Een uitdaging waar we elke dag mee te maken hebben toch? Hoe meer je de stilte in jezelf kunt handhaven, hoe eenvoudiger het allemaal wordt. In de stilte vind je ook de antwoorden op je vragen. Niet in de drukte. Niet in de herrie van je gedachten. Gedachten zijn ook als de modder in die poel. Ze kunnen alles diffuus maken. Laat je ze bezinken, wordt het rustig en helder. Heerlijk, wie houdt daar niet van?

De themabijeenkomst ging over de poorten naar de stilte. De natuur is zo'n poort. Muziek is ook zo'n poort. Geconcentreerd bezig zijn met iets fysieks is ook zo'n poort. Sporten, schilderen, boetseren, vaak is het makkelijker om iets te doen waar je je aandacht op concentreert dan om gewoon maar stil te gaan zitten mediteren bijvoorbeeld. Niet voor niets adviseert men meestal om je dan op de ademhaling te concentreren, dan heb je toch nog iets te doen.

De stilte is verrijkend, verhelderend en verbindend. Grappig he, juist omdat je alles loslaat, kom je in  verbondenheid terecht. Verbondenheid met alles, maar wel vrij. Vrij van beperkingen, vrij van identificaties, obsessies, blokkades. De stilte geeft ruimte. Stilte is helend. Inspirerend. De basis van alles. Stilte is de essentie. Ik sluit me wat dat betreft graag aan bij Eckhart Tolle, die pleit voor meditatief leven in plaats van mediteren. Je kunt overal de stilte in proberen te vinden en vanuit deze basis in jezelf leven. Dat geeft alles meer waarde en je blijft goed bij jezelf, in verbondenheid met alles.

Inspannen, ontspannen

Inspannen, ontspannen. Inademen, uitademen. Weet je dat je je spieren beter kunt ontspannen als je ze eerst aangespannen hebt? Bliss kijkt me nu aan en vraagt zich af of ik niks beters te schrijven heb. Gesneden koek voor haar natuurlijk. Ze haakt af. Niet interessant. Daar denkt ze niet eens over na. Sowieso waarom zou ze ergens over nadenken? Het gaat vanzelf, ze volgt haar impulsen. Lekker liggen, soezen, opstaan, uitrekken, schoonmaken, eten, spelen, plassen, kijken of er nog iets te beleven valt - waar is m'n avontuurlijke zus? - verstoppertje of krijgertje spelen en dan weer een lekker plekje zoeken om zich op te krullen. Wat valt daar nou over te schrijven? Het leven is zo eenvoudig...
Maar daar is Muni. 'Hallo, gaan we nog wat doen? Koffie maken en dus mij een snoepje geven? Douchen, zodat ik met de druppeltjes kan spelen? Anders kruip ik in je boekenkast hoor of ik ga in je dossiermappen neuzen.' Vanaf een strategische plek houdt ze alles in de gaten. Klaar om op te springen als er wat gebeurt.

Yin en Yang. Inspanning, ontspanning. We hebben de afwisseling nodig. Het is de kunst om het in evenwicht te brengen. Niet alleen om uit te rusten waar je moe van bent geworden, niet zozeer een dagje bijkomen van alle drukte, maar een echte afwisseling. Naar binnen keren en daar, in die stilte de inspiratie vinden. Die inspiratie omzetten in in iets wat de wereld ingaat, de interactie met de buitenwereld en dan weer de rust. Terug naar jezelf, alles weer loslaten, je innerlijke bron weer aanboren, je vrij voelen en dan, vanuit die kracht weer naar buiten treden.

Dat is de manier om niet geleefd te worden, maar te leven en te genieten. Om goed bij jezelf te blijven en je niet gek te laten maken. Wat we doen is krachtiger als we hierin een goeie balans vinden. Het is nodig om te selecteren waar je wel en niet je aandacht en je energie aan geeft. Dan kan je doelgerichter en efficiënter 'werken'. Maak keuzes, volg je innerlijke impulsen. En laat op tijd weer los. Keer weer terug naar jezelf, de bron, de stilte. Van daaruit zet je stevige stappen. Bewust.

Herfst

Ik kan wel wat schrijven over het ruige herfstweer, storm en regen. Maar waarom zou ik? Zie je die mooie warme kleuren, prachtige tinten rood, geel, oranje, roze, paars? Bladeren die door de lucht dansen? Kaarsjes die aangestoken willen worden? Hutspot, erwtensoep en bietjes.... De kachel brandt weer. Of liever nog een haardvuur. En zo biedt de herfst troost.

Thank you, Emoto!

Van mij had hij de Nobelprijs mogen krijgen voor zijn werk, Masaru Emoto. Vlak nadat ik gisteren over hem schreef, kwam het bericht dat hij 'passed away'. In vrede en dankbaarheid. Zijn werk leeft voort in velen. Hij heeft intenties zichtbaar gemaakt en daarmee aangetoond hoe bepalend ze zijn. Revolutionair, want daarmee heeft hij laten zien dat wat wij waarnemen wordt beïnvloed door hoe wij waarnemen. Zelfs vervuilde meren zijn weer tot leven geroepen doordat hij aan de oevers met duizenden mensen tegelijk een gebedsdienst hield. Dankbaarheid en liefde zijn healend.

Woorden hebben al dat effect. Gesproken, geschreven, gezongen of gedacht. Water in een glas reageert al op een woord dat je op een sticker schrijft en er op plakt. Kan je na gaan hoe het werkt met al die andere zaken - of menselijke gedragingen - waar wij stickertjes op plakken!

Water reageert snel. Neem een glas water, hou het een tijdje vast, richt je intenties er op en drink het dan op. Maak je voedsel klaar met liefde en aandacht, dankbaarheid en het smaakt beter. Zet mooie muziek op en je voelt je beter. Denk met liefde aan anderen en zij voelen zich beter. Waardeer jezelf, je lichaam, je huis, je metgezellen en je leeft gelukkig. Denk aan de schoonheid van de wereld, aan de zachtheid van de aarde en de overvloed die zij voortbrengt en bedank haar. Als wij van het leven zo'n gebed maken, leven we in het paradijs.

Thank you, Emoto!

They need us!

Zijn de mantra's al een beetje gewoonte geworden? Je kunt natuurlijk te pas en te onpas tegen jezelf zeggen: "I love you!" Maar doe het in elk geval een keer per dag, als je in de spiegel kijkt bijvoorbeeld. Het is de basis. Je gaat je echt vanzelf lichter voelen en alles gaat makkelijker.

Ook dankbaarheid hoort bij die basis. Liefde en dankbaarheid leverden de mooiste kristallen op bij Emoto, die onderzocht hoe water reageerde op woorden, geluiden en muziek. Lelijke woorden en geluiden gaven geen enekel kristalvorm, het ziet er uit alsof iets daardoor sterft. Mooie, vriendelijke woorden - vooral liefde en dankbaarheid - hebben daarentegen een prachtig effect, iets bloeit op. Aangezien wij ook voor het grootste deel uit water bestaan, kan je wel nagaan hoe belangrijk het is voor lichaam èn geest om vriendelijk te zijn, dankbaarheid te uiten en je liefde te benoemen. Als je zo met jezelf en alles in je eigen leven omgaat, nodig je het leven - en anderen dus - ook uit om aardig en liefdevol tegen je te zijn. En je wordt zelf ook steeds milder naar anderen toe. Hoe kun je liefdevol en dankbaar zijn naar anderen als je het niet eerst voor jezelf bent? En omgekeerd: Mensen die gewelddadig en agressief in de wereld staan, zijn dat ook voor zichzelf. Het betekent niet dat het effect daarvan onomkeerbaar is, water past zich heel snel aan. Elk positief woord, elk vriendelijk gebaar en zelfs in gedachten 'I love you' zeggen tegen onvriendelijke of agressieve types, vervelende situaties of tegen je eigen minder leuke gedachten en gevoelens, heeft effect.

Het kan zijn dat je daarin nog wat blokkades tegenkomt. Dat er een 'ja-maar' in je opkomt als je 'I love you' zegt tegen jezelf bijvoorbeeld. Onbewust kunnen er heel wat overtuigingen vastzitten dat je niet goed genoeg bent, het niet kunt of niet mag. Het doet er niet zoveel toe waarom, dat hoef je allemaal niet uit te spitten. Geef jezelf toestemming. Daarmee doorbreek je eerdere 'afspraken' die je onbewust (of zelfs in vorige levens) gemaakt kan hebben. Zelfbestraffingsprogramma's, noemen sommigen dat. Alles is makkelijk te doorbreken. Zeg alle oude contracten op die jou beperken. Als je dat vanuit een sterke intentie doet (voelbaar, vanuit het hart en krachtig, opdracht geven), maak je jezelf vrij. Doe het op je eigen manier en met je eigen woorden, dat werkt het best.

En vraag er hulp bij, ik vergeet dat vaak te zeggen, omdat het voor mij zo vanzelfsprekend is. Maar niet voor iedereen heb ik gemerkt. Sommigen voelen zich zelfs te 'klein' om die hulp te vragen. Ik schrok ervan! Dat ben je dus niet, niemand is 'te klein' of het niet waard. Er is Goddelijke hulp in overvloed, op elk moment. Het klinkt misschien gek, maar ik ben de hele dag door in communicatie met 'dat'. Wat? Ja, dat is persoonlijk. Wat voor jou werkt. Het licht, het Goddelijke, je eigen Hogere Zelf (die je toestemming kunt geven om de leiding te nemen). Je eigen Hogere Zelf werkt samen met al die Goddelijke krachten. Sommigen hebben er een beeld bij nodig. Dat kan, er zijn genoeg engelen, meesters en Goden beschikbaar. Zo kun je Michaël te hulp vragen om dingen te doorbreken waar je last van hebt. Ook die oude contracten. Hij heeft een zwaard van licht. Ik leen z'n zwaard wel eens... ;) Engelen en meesters en Goden kunnen op alle plekken tegelijk zijn. Je hoeft niet te denken dat ze het te druk hebben met anderen, ze staan voor je klaar. Het Goddelijke wil niets liever dan met ons samenwerken, door ons heen werken. En het is samenwerking. Je kunt hulp en ondersteuning vragen, bepaalde inzichten vragen, vragen om bepaalde ideeën (over jezelf) op te ruimen, geef ze toestemming om het jou makkelijk te maken. Ze doen het graag. Ze staan te trappelen! En ze zien jou en mij als groter dan wij onszelf kunnen zien. Zij zien ons Ware Zelf.
Ze willen ook niet dat wij ons klein en nietig gedragen naar hen toe, ze willen liever dat wij onszelf gaan zien zoals we werkelijk zijn: Krachtig, sterk, liefdevolle creërende wezens in een lichaam op aarde. Wij zijn "Divine beings" in een fysieke vorm. We zijn niet de fysieke vorm, niet de beperking daarvan. Een klein deel van ons past maar in dat fysieke jasje, daardoor lijkt het beperkt. Maar osn bewustzijn is veel groter. Dus het is de hoogste tijd om die beperkte ideeën over onszelf eens los te laten! Ga samen werken met de Divine, met de engelen, de meesters en de Goden, met Jezus, met Michaël, met Maria, met wie je maar wil. Zij staan te juichen. They need us!

Pas op wat je zegt!

Pas op wat je zegt! Daar begint het mee. De meeste mensen hebben geen idee hoeveel ze creëren en in stand houden met de manier waarop ze ergens over praten. En denken en voelen natuurlijk. Maar als we nou eens zouden beginnen om alert te worden op de woorden die we spreken. Het is zo'n gewoonte om maar grieven te uiten, te klagen over van alles en om als je bijvoorbeeld ziek bent het daar continue over te hebben. Het is onwetendheid om maar te herhalen dat je pijn hebt, moe bent of bang bent, je zorgen maakt en je beroerd voelt. En het is moeilijk om op dat moment tegen mensen te zeggen: "Stop daarmee." Het vergt diplomatie om subtiel de aandacht te verleggen en daarmee de geest wat te verruimen. Mensen willen gehoord worden, gekoesterd, begrepen en voelen zich al snel alleen in zo'n situatie. Als er echt iets aan de hand is, hebben we geduld, begrip en barmhartigheid nodig om daarmee om te gaan. En als er echt iets aan de hand is, zijn mensen ook blij met die steun en bemoediging. Als er echt iets aan de hand is, is dat vaak juist het moment dat we open staan voor inzichten, behoefte hebben aan Goddelijke ondersteuning. De wanhoop brengt ons bij de waarheid, zou je kunnen zeggen. Juist in de allermoelijkste situaties kunnen mensen zichzelf overstijgen, wonderen ervaren, worden ze zich opeens bewust van iets groters. De 'crack' waardoor het licht naar binnen kan. Opeens zijn oude harnassen niet meer nodig, je kunt dichter bij jezelf terecht komen.

Ik maak dus een verschil in 'echt' en onecht. Met onecht bedoel ik het 'gezeur' dat mensen onnodig volhouden en de gewoonte om te klagen. Dat mag je wat mij betreft negeren. Als dat - onbewust natuurlijk, maar toch - hun manier is om aandacht te krijgen, schenk er dan vooral geen aandacht aan. Dan houdt het vanzelf op, want het werkt niet meer. Natuurlijk is het best zinvol om eens aan te kaarten dat je daar geen zin in hebt en dat ze zichzelf er ook niet mee helpen, maar stap vooral niet in de valkuil van discussie daarover. Grapjes maken, negeren of afhaken. Je hoeft er niet in mee en je hoeft het niet te voeden met jouw aandacht. Iedereen heeft z'n eigen verantwoordelijkheid en jij dus ook.

In "echte" situaties geldt ook dat de discussie geen zin heeft. Wees aanwezig vanuit je hart. Laat iemand voelen dat je er bent. Het ergste wat je kan doen op zo'n moment is aankomen met een theorie dat mensen met negatieve gedachten zelf alles aantrekken. Zie de quote van Anita Moorjani (hieronder). Ze heeft gelijk. Ook al kennen we de wet van de aantrekkingskracht, we kunnen hem niet zomaar omgekeerd toepassen. Het is ook niet zo dat alle rampen die mensen overkomen door henzelf aangetrokken zijn. Als we dat soort dingen zouden zeggen, zijn we net zo erg als de dominees die het over de straf van God hebben als iemand ziek wordt of een dierbare verliest. Onzin!

In ieders leven gebeuren erge dingen. Dat hoort nou eenmaal bij het leven. Op die momenten leren we ook veel. Juist door die ervaringen. Al die ervaringen zijn lessen. Maar niet 'om ons eens een lesje te leren'. Niet als straf. Niet omdat we zelf de schuld zijn. Het zijn wel mogelijkheden om veel te leren en vaak wijzigt het ook de koers. We maken andere keuzes, we weten beter wat belangrijk is en wat niet. We ontdoen ons van overbodige maskers en worden uiteindelijk meer onszelf. Veel mensen worden sterker na bepaalde diepgaande ervaringen. En er zijn ook mensen die erin blijven hangen, die een trauma uit het verleden maar moeilijk achter zich kunnen laten en moeite hebben met het verwerken. Iedereen doet alles op z'n eigen tijd. En ook je eigen inzichten krijg je op precies de momenten dat ze zin hebben en je ze nodig hebt. Het is lef hebben om het persoonlijke proces met jezelf door te gaan. We kunnen er niet over oordelen voor anderen. We kunnen het ook niet doen voor anderen.

Ik geloof wel dat we allemaal onze eigen levenslessen hebben. dat dat juist bij het leven hoort. Hoe anders zouden we iets kunnen leren en kunnen groeien in ons bewustzijn? Niet als alles altijd maar van een leien dakje gaat. Wijze mensen hebben vaak veel meegemaakt. Wijsheid komt ergens vandaan. En wijsheid kan je en mag je delen. Daar hebben anderen ook veel aan. We worden allemaal wijzer als we onze ervaringen delen. We hebben ook veel aan de boeken van alle wijze schrijvers en filosofen, zoals we ook veel hebben aan alle prachtige muziek en kunst. Natuurlijk kunnen we elkaar inspireren. Door elkaar kunnen we groeien. Maar echte wijsheid komt uit het hart, vergeet dat niet. Als je er werkelijk wilt zijn voor iemand, wees dan aanwezig vanuit je hart en ga er niet boven staan. Ga niet betuttelen en invullen, ga niet redeneren en vooral niet oordelen! Wij kunnen niet oordelen over anderen. We hoeven ook helemaal niet te oordelen. We hoeven geen schuldigen aan te wijzen. Er zijn geen schuldigen. Want ook de schuldigen zijn slachtoffers. Zolang mensen verkeren in de "drama-dimensie" (de dualiteit, de derde dimensie, je weet wel, de illusie van de afgescheidenheid) lijden ze. Bepaalde gebeurtenissen halen je juist uit die dimensie, ineens ervaar je de eenheid, heb je een Godsbesef. Veel mensen verkeren nu in een overgangsfase en dat is echt niet makkelijk. Dat weten wij ook. (Ik ga ervan uit dat de lezers van deze blog allang afgehaakt zouden zijn als ze die overgang niet hadden meegemaakt of herkenden).

Aanwezig zijn vanuit het hart dus, dan kan de God in jou de God in de ander begroeten. En dan zou die ander ook wel eens opeens de Eenheid kunnen ervaren! Het is het Goddelijke dat door ons heen aanwezig wil zijn, laat het aanwezig zijn. En herken vooral de God in een ander. Benoem het goede, de eigen kracht, wees barmhartig, geduldig en vooral het voorbeeld. Veel meer hoef je niet te doen. Jezelf zijn. Dat is dat.

Anita Moorjani schreef het boek 'Dying to be me' over hoe zij na een bijna-dood ervaring compleet genezen terugkeerde en daarmee haar artsen voor een raadsel stelde. Ze was niet alleen genezen, ze had ook diepe inzichten gekregen over het leven. Zie: "Live your life fearlessly."

Doorstroming

Het is nog donker, het is veel te vroeg! Daar heeft Muni geen boodschap aan, zij heeft de dag al enthousiast ingezet met een nieuw spelletje: Mijn tenen te pakken krijgen. Elke dag opnieuw verbaast ze me met haar speelsheid en creativiteit, een echte lolbroek is het. Altijd op zoek naar een nieuw avontuur. Bliss doet soms mee, soms niet. Die trekt haar eigen plan. Ze zijn allebei gewoon helemaal zoals ze zijn, zichzelf. En wat er verder in de wereld gebeurt, het zal ze een zorg zijn. Als het onweert, duiken ze onder de bank. Maar ze gaan zich echt geen zorgen maken over het eventuele onweer van morgen. Zo maakt een boom zich ook echt geen zorgen of hij de komende lente wel weer nieuwe blaadjes zal krijgen. Hij laat rustig elke herfst z'n oude bladeren weer vallen. 

Wij mensen zijn ervan overtuigd dat het nodig is om ons druk te maken over morgen. Om alle mogelijke gevaren in kaart te brengen en er op te anticiperen. Wij denken dat we alles zelf kunnen en moeten beheersen en juist omdat we die controle willen (of denken te moeten) hebben, houden we vast. Daarmee belemmeren we de levensenergie juist, die wil stromen. Die door ons heen wil stromen en die ons liefde, geluk, geld, gezondheid, inpsiratie en vreugde wil brengen. We vertrouwen er echt niet op dat het wel vanzelf komt, dus doen we er heel veel moeite voor te bereiken wat we willen bereiken. We zijn voorzichtig met het (uit)geven, daarmee beperken we de stroom. We zijn niet gewend dat alles vanzelf wel komt, dus daar gaan we niet van uit. We gaan moeite doen. Wat nou als wij eens los zouden laten en het ‘de natuur’ zouden laten regelen? 

Dat zou betekenen dat we niet bang zouden moeten zijn. Want angst is een belemmering. Het is de angst waardoor we vasthouden en waardoor het dus niet kan stromen. Wonderen kunnen alleen op je pad komen als je ervoor open staat om ze te ontvangen. Ben je een open kanaal voor de voedende stroom dan gaat het vanzelf. Het stroomt, je hoeft je geen zorgen te maken, alles wat je nodig hebt komt vanzelf naar je toe. Alles is een wisselwerking, een groot energiesysteem, waarin je voortdurend wordt gevoed en voedt. Zoals de natuur. Het komt en het gaat, het ontstaat en het groeit, bloeit en vergaat weer, er ontstaat vanzelf weer iets nieuws.
Wij mensen moeten onszelf een handje helpen met die doorstroming. Om het leven te leven zoals het bedoeld is. Om te kunnen zijn wie we werkelijk zijn. Gek genoeg moeten wij het leren, wat voor de natuur al vanzelfsprekend is. Neem vandaag eens een andere route, doe eens iets geks, iets anders dan normaal. Sta eens een uur eerder op... Dat brengt de stroom op gang. Je brein wordt er creatiever van.

Net als in de natuur is het een wisselwerking, "het" wil er ook uitstromen. Als je "het" oppot - of dat nou geld is of liefde, enthousiasme, levensvreugde, spontaniteit of creativiteit - dan droogt de stroom op. Het beweegt niet meer. Het wil doorstromen, het wil ook naar buiten... spelen... zoals de bladeren in de wind. En een kat met je tenen...

De illusie corrigeren

Van het weekend wees iemand mij er op dat ik het woord "illusie" steeds verkeerd schreef (dankje Anna!). Dus dook ik - met behulp van de zoekfunctie - een grote hoeveelheid eerdere blogs in om 'illussie' en 'ilussie' te corrigeren. Grappig, de illusie corrigeren... mooie symboliek! Misschien is het wel de grote gemene deler van al mijn blogs: De illusie corrigeren.

De 'illusie van de afgescheidenheid' kwam ik steeds weer tegen. Ik heb alles al geschreven, concludeerde ik onderweg. Het is steeds hetzelfde op duizend verschillende manieren. Als ik eens een dagje geen blog schrijf, kunnen jullie best even terugbladeren naar iets 'ouds'. Het is alleen maar tijdgebonden door de datum die er toevallig bijgevoegd is, meer niet. Waarom dan toch steeds weer een nieuw stukje?

Tja.... het wil blijven stromen en het wil gevoed blijven worden. Als je op een bepaald moment begrijpt dat je zelf degene bent die 'stuurt' en keuzes maakt - waar besteden we onze aandacht aan, wat voeden we wel en wat niet en waar voeden we onszelf mee? - dan ben je natuurlijk niet klaar. Het weten is één ding, maar het toepassen is waar het werkelijk om gaat. En dat blijft een uitdaging, elke dag. Natuurlijk wordt het steeds meer een gewoonte, maar pas als je er eerst heel bewust dagelijks alert op bent.

Niet voor niets zijn er veel van die 30-dagen oefeningen, een nieuwe 'gewoonte' heeft even tijd nodig om zich te settelen en het oude te vervangen. Het schijnt dat als je bijvoorbeeld de inhoud van je keukenkastjes omwisselt, je nog dertig dagen lang verkeerd grijpt. Dat is mijn ervaring niet trouwens, maar ik weet wel dat het heel makkelijk is om in het oude te vervallen en dat je echt discipline nodig hebt om een patroon te doorbreken en te vervangen. Het vraagt comittment, een beslissing. (By the way: hoe staat het met de mantra's?)

En dan nog ben je nooit klaar, want er zijn steeds weer nieuwe uitdagingen. Dat is het leven. Stel je toch eens voor dat we niets meer te doen hadden! We komen steeds diepere lagen tegen. Soms denk je dat je ergens klaar mee bent, geniet je daar volop van, maar vroeg of laat dient zich weer iets nieuws aan. Dat is ook wat we willen. We kunnen het onszelf wel steeds gemakkelijker maken, omdat we de technieken kennen. Loslaten bijvoorbeeld. Als je eenmaal ervaren hebt hoe je dat doet en dat dat helpt, is het een volgende keer veel makkelijker.

Het leven wordt meer en meer een spel, wat de illusie ook is natuurlijk en met het kennen van de spelregels, wordt het steeds leuker om het spel te spelen. Je laat je niet meer zo makkelijk vangen in de drama's, je kunt er om lachen zelfs. Soms verdwalen we er misschien nog een beetje in, maar we weten de basis steeds wel weer te vinden. Vanuit die basis spelen we het spel der illusie. Hier en daar corrigeren we de illusie een beetje...

Dromen

Als je een droom hebt, besteedt dan minimaal een uur per dag aan het bezig zijn daarmee. Wat je precies doet, maakt niet uit, maar het is wel belangrijk om ermee bezig te zijn. Om de energie in werking te zetten. Ik las het in een boekje van Doreen Virtue. Wat ook belangrijk is, is jezelf in beweging zetten. Minimaal een half uur per dag wandelen of sporten. Ook gezond (vers en puur natuur) eten is van belang. Goed voor jezelf zorgen en je goed voelen, dus doen waar je je goed bij voelt is nodig om de levensenergie optimaal te laten stromen. Die levensenergie, de levenskracht stroomt door ons heen en wij geven er richting aan. Het biedt ons alles: enthousiasme, inspiratie, helderheid, vertrouwen en kracht. Daarmee kunnen we manifesteren wat we maar willen.

Toen ik gisteren in het bos wandelde, merkte ik dat ook. Alles wordt eenvoudiger, helderder. Vroeger wandelde ik vaak rond met vraagstukken, met kwesties, die losgelaten wilden worden. En ook dat kan hoor. Als er iets is waar je je druk over maakt, waar je niet uitkomt, ga eens een lekkere lange boswandeling maken en het verdwijnt, het lost zich op. Het eerste half uur ben je er misschien nog mee bezig, maar je loopt er vanzelf 'doorheen' als het ware. Je kunt het je ook letterlijk voorstellen, hoe je ergens doorheen loopt, hoe je iets bij elke stap loslaat. Je hoeft het niet te bedenken, de oplossingen komen vanzelf. Je maakt de weg ervoor vrij. We kunnen ook onze mantra's kracht bijzetten door te lopen. Het handige daarvan is dat je meteen al je gedachten vervangt door positieve affirmaties, die hun werk kunnen gaan doen.

De geest wil vrij zijn. Dan kan het stromen. De creativiteit wil stromen. Nieuwe ideeën willen binnenkomen en ruim baan krijgen. We hoeven onszelf alleen maar te bevrijden van de ballast, de blokkades. En dat doe je niet door daar je aandacht op te blijven richten. Zelfs niet met de intentie dat je het opgelost wil hebben. Want ook daarmee erken je iets als probleem en is het dus ook een probleem. Stel dat ik rondloop met een bepaald verlangen, ik wil dit of ik wil dat, dan zeg ik daarmee in feite dat het er niet is. Dromen is je voorstellen dat het er wel is. Dat alles er is.

Wat ons dus alleen maar blokkeert, is het idee dat de wereld zoals we hem waarnemen onze wereld is. Dat dat de realiteit is. Het tekort dat we ervaren in ons leven, of dat nu liefde, geld, erkenning, geluk, gezondheid of plezier is, het is er alleen maar omdat we ons vergissen! We geven het tekort bestaansrecht, omdat we niet door hebben dat het niet de werkelijkheid is. We erkennen de projectie als 'werkelijkheid' in plaats van andersom. Veel mensen willen dat niet zien en niet weten, gek genoeg, maar dat zal zijn omdat ze zich niet schuldig willen voelen. Of omdat het veel makkelijker lijkt om anderen ergens de schuld van te geven. En natuurlijk omdat het een gewoonte is om zo naar de wereld te kijken. Maar daarmee beperken we onszelf nou net. Dus wat is dan onze beperking? Inderdaad, alleen maar onze gedachten.

Ga maar na, wat is je droom? Groot of klein, maakt niet uit. Neem een voorbeeld. Lukt het je geest om dat voor te stellen? Probeer er eens invulling aan te geven. Zie het voor je. En hou dat eens vijf minuten vol. Dat beeld, het gevoel dat het je geeft. Laat je fantasie de vrije loop. Ondertussen ben je het hele universum in werking aan het zetten om dat te bewerkstelligen. Lukt het?

Je zal jezelf allicht betrappen op gedachten als 'dat kan niet, dat lukt niet, dat mag niet of dat ben ik niet waard', maar als we die gedachten nu eens geen aandacht meer geven? Wat zou er dan gebeuren?
Hou vol! ;) Natuurlijk kan je dat!

De zachte kracht

"Er bestaat geen goede journalist, die niet wantrouwig is," hoor ik Arend Jan Heerma van Voss beweren in een documentaire over zijn schrijversgezin. Hij, zijn vrouw en zijn twee zonen publiceren boeken, waarin privésituaties en fictie door elkaar lopen. Een boeiend gegeven, mocht je geïnteresseerd zijn, het wordt zondagmiddag (om 1600 uur) nog een keer uitgezonden in het Uur van de Wolf (NTR). Arend Jan vindt wantrouwen geen slechte eigenschap. Zoon Daan lijkt er echter toch wel last van te hebben. In zijn jeugd was hij altijd bang, benauwd. Voor kritiek, voor z'n vader.
Hij werd beschermd door z'n moeder, die zich later zeer gekwetst voelde omdat zij die rol niet kreeg in een boek van Daan, maar vader wel. Zij was afwezig in dat verhaal en vertelde ook hoeveel moeite ze had haar plek te veroveren in het gezin. Ook in de maatschappij, maar meer nog in haar gezin. Zij was de vanzelfsprekende factor, zo vanzelfsprekend aanwezig dat ze nauwelijks werd opgemerkt. Afijn, geen onbekend verschijnsel... maar wat ik interessant vond was de opmerking van zoon Daan: "Als je als ouder zo wantrouwig en kritisch in het leven staat, kan je geen niet-wantrouwige kinderen verwachten." Het feit dat hij zich niet veilig voelde als kind, was naar mijn idee meer de essentie van het verhaal. Hoe kun je je veilig voelen in de wereld als je je thuis al niet veilig voelt? Poeh... Het is een samenleving in het klein, zo'n gezin.

Zolang we kritisch en wantrouwig zijn als een deugd beschouwen, zal de wereld een strijdtoneel blijven. Vrouwen hebben in vele opzichten misschien moeite om hun rol te vinden en hun plek te 'veroveren', worden al te gemakkelijk als vanzelfsprekend en zorgend ondergewaardeerd, cijferen zichzelf over het algemeen teveel weg in het belang van anderen, maar wat er meer nog aan de hand is, is dat het ontbreekt aan de vrouwelijke krachten. De vrouwelijke eigenschappen, zoals zachtheid, veiligheid, warmte, intuïtie, compassie, verbondenheid, liefde. Waarden die niet tot z'n recht komen omdat ze niet domineren, maar zacht spreken. Ook in vrouwen zelf is dit aspect onderdrukt. Zowel mannen als vrouwen hebben er last van dat het evenwicht tussen yin en yang - het handelende, naar buiten toe gerichte en het innerlijke, naar binnen toe gerichte - uit balans is. Oorlogen en geweld zijn extreem yang, niet in evenwicht gehouden handelingen - interactie met de wereld - door de miskenning van de zachte kracht, de tolerantie, het begrip, de warmte, de liefde, de innerlijke kracht.

Kritiek, ook zelfkritiek, is een vorm van geweld in mijn ogen. En wat kennelijk door de meeste mensen nog niet begrepen wordt, is dat wij deel zijn van een geheel, dat wij zelf sturende krachten zijn. Dat wij door onze eigen manier van denken - en dus vooral ook het regelmatig naar binnenkeren om ons weer vrij te maken van al die oordelen en kritiek - bijdragen leveren aan het geheel. Een goede journalist, maar ook een goede ouder, geeft de mensen of de kinderen vertrouwen, geeft hen bemoediging, stimuleert het positieve beeld over elkaar, de wereld en laat zien wat de mogelijkheden zijn. Die houdt op met bangmakerij en het voeden van de onrust, het wantrouwen. Een goede journalist beseft zijn of haar aandeel en invloed. Die is zich bewust van wat hij of zij verspreidt.

Wij zijn het zelf die allerlei onwenselijke situaties in stand houden, als we ze maar blijven herhalen. Vaak hebben we geen idee wat de woorden doen die we spreken, wat de effecten zijn, wat de energie is in alles. Ik wou dat ik een manier vond om de hele wereld dat in een klap duidelijk te maken. Maar ja... dat zou wel erg yang zijn. De revolutie, die zo hard nodig is en zo gewenst is, komt op een yin-manier. Het is een revolutie van binnenuit. De revolutie van bewustwording. De zachte, onmiskenbare kracht, de onderstroom, die toch echt, ondanks al het wapengekletter, sterker en sterker wordt. Misschien is die onderstroom alleen voelbaar en zichtbaar voor wie zich daar op richt. Laat je niet van de wijs brengen door het uiterlijk vertoon. Voel liever die onderstroom. Het kan niet anders dan dat dat uiteindelijk 'wint', het is namelijk de enige kracht die ergens toe leidt. De rest is een doodlopende weg. Maar elk moment kan je de andere kant op. En het is geen lange weg. Dat is het mooie. Hoe ver je ook bent afgedwaald - in de illusie van de afgescheidenheid, in de wereld van argumenten, rationele conclusies, oordelen, overtuigingen en de rest van het doolhof, waar de mind je in gevangen kan houden - het is maar een stap naar het hart. Naar de stilte. De vrede in jezelf. Alleen de vrede in onszelf zal de wereld vrede brengen. Niet ons commentaar.

Als je vandaag nog even de tijd neemt om je mantra's te reciteren, zou ik je nog een tip willen geven: Aai jezelf over je hand terwijl je je mantra's uitspreekt. Het is een creatieve toepassing van de MIR-methode: Als je jezelf over je hand (of arm of been, wat je wilt) aait, heb je makkelijker toegang tot je onderbewuste omdat het effect daarvan is dat je gerustgesteld wordt. Zo zal je onderbewuste  gemakkelijker informatie opnemen en opdrachten gaan uitvoeren. Aai ook eens: vrede, rust, innerlijke kracht, liefde, vrolijkheid en vertrouwen!

Wildplassen

De vraag die mij niet gesteld is, maar die ik mezelf wel stel is: Waarom komt dat 'gezeur en geklaag' dan op mijn pad? En waarom bevestig ik het ook nog door er over te schrijven? Het is natuurlijk handig om bepaalde situaties uit het dagelijks leven te belichten. Je kunt van alles weten en begrijpen, maar het gaat om de toepassing ervan. Maar ik begrijp ook dat ik nu moet oppassen dat ik mijn eigen beleving van de buitenwereld niet ga voeden en manifesteren als 'problematisch' en precies daar de nadruk op leg. Dan doe ik namelijk precies hetzelfde: Als ik ga klagen over de negativiteit of het slachtofferschap van anderen, maak ik mezelf dan ook niet tot slachtoffer daarvan? Jaja...
Het is misschien beter om niet in te gaan op iemands 'gezeur' en de nadruk juist te leggen op andere onderwerpen. Dat lukt natuurlijk niet altijd omdat het zogenaamde 'pijnlichaam' er alles aan zal doen toch je aandacht te krijgen. Je kunt die situaties niet altijd vermijden. In dat geval kan je het bespreekbaar maken en hopen dat die ander het oppikt en gewoon afhaken als het toch doorgaat.
 
Maar wat in mijn systeem nodigt het uit? Waar maak ik me druk over? Hoezo zou het mij moeten beïnvloeden? Kennelijk wordt er toch iets in mij getriggerd. De wereldverbeteraar, het willen oplossen. Ja, zeker, ik wou dat ik een makkelijke oplossing had voor iedereen. Maar ik weet ook wel dat iedereen het zelf op z'n eigen manier doet. Het is natuurlijk prima als het helpt om zo hier en daar mensen op andere gedachten te brengen en nieuwe inzichten te geven. Het is ook precies mijn uitdaging om het simpel en toegankelijk te maken voor iedereen en wat dat betreft leer ik veel van al die voorbeelden. Maar mensen moeten het wel willen. Ik leer de laatste tijd vooral dat niet iedereen het wil en dat ik dus selectiever mag zijn in waar ik mijn tijd, aandacht en energie in steek.

Piek krijgt regelmatig mensen met vragen over 'wildplassende' katten. Ook in ons boek (In de Stilte hoor je alles) stonden daarvan al voorbeelden. Door midden op het vloerkleed of op tafel te plassen daagden deze katten de desbetreffende personen uit om grenzen te stellen. Ook bij mij is het even gebeurd. Muni plaste op kussentjes. Gisteren vroeg ik Piek: "Wat denk je, misschien kan je het even nagaan bij alle voorbeelden die je inmiddels hebt, zou het betekenen dat we ergens een grens te stellen hebben, ergens "nee" tegen moeten zeggen? Geen ruimte meer bieden voor het "gezeik" van anderen? Haha, dat zou mooi zijn als het dat betekende. Dan zeg je tegen de volgende kandidaat gewoon: Mijn ervaring is dat het te maken heeft met....."
 
Het punt is dat alles energie is. Energie met bepaalde lading. En of je nou wil of niet, die ladingen kunnen in je systeem terecht komen. De onvrede en frustratie van anderen kan als lading ook voor jou voelbaar zijn. Iemand die aan het vechten is met de wereld - of met zichzelf - zal ook met jou willen vechten. Je zou de deur er voor dicht moeten houden. Want als je dat niet doet, als je er om wat voor reden ook een ingang voor biedt, wordt ook jouw 'systeem' vervuild. En voor je het weet verspreid je het ook, die ontevredenheid. Sommige mensen vinden het de normaalste zaak van de wereld om via de social media hun gal te spuwen - zie je de vergelijking met de wildplassende katten? - en het ergste is: ze zoeken en krijgen dan vaak ook nog bevestiging. Laten we daar vooral niet aan meedoen.

Wat onze mantra's betreft, laten we er maar eens aan toevoegen:

I love myself. I honour myself. I am happy. I allow myself to choose happiness.
Ik sta mezelf toe om grenzen te stellen.
Ik sta mezelf toe om keuzes te maken. 
Ik geniet van het leven.
Ik omring me met blije mensen.
Ik ben tevreden. Ik neem verantwoordelijkheid voor mezelf.
Ik zorg goed voor mezelf.
Ik ben immuun voor "gezeik".... ;)
Mijn aura is en blijft gevuld met licht en liefde.
Ik ben vrij. Ik ben blij. :)

Wat wil je?

I cannot relate to you as if you are someone with a problem.
That’s just too much of a miserable state for me.
If I do, I actually reinforce and perpetuate an identity in you that causes you continuous suffering. Nobody should want to go there with you.
Only by not supporting your delusion, will you hopefully come out of it. But I cannot guarantee.
Why this loyalty to your time-bound identity when you could remain joyfully in your timelessness?
If your master relates to you on the level of delusion, you are in master-trouble.

~ Mooji

Kijk, dat bedoel ik! Wat word ik soms toch moe van al die klagende mensen. 'Hoe was het?' vroeg ik gisteren iemand die van de zomer een bijzonder evenement had bezocht. "Ja geweldig, maar...." en daar kwam een heel verhaal over iemand die hem en anderen had opgelicht. Daardoor had hij niet kunnen doen wat hij van plan was. Toen hij terug kwam, bleek ook een bepaalde constructie, waardoor hij klanten aangeleverd zou krijgen, zomaar niet door te gaan. En zo waren er nog een paar verhalen. 'Heb jij nooit stress dan?" vroeg hij. "Nee, dat heb ik mezelf afgeleerd." Hoe? Tja, door me niet gek te laten maken. Door 'het' niet afhankelijk te laten zijn van anderen. In al zijn verhalen zag ik hetzelfde patroon: Ik voel me prima, het gaat goed, het is leuk, maar dan gebeurt er iets, komt er iemand die roet in het eten gooit. "Je voelt je slachtoffer," concludeerde ik. "Ja."

Slachtofferschap wil graag bevestigd worden, probeert je te overtuigen en accepteert maar moeilijk de eigen verantwoordelijkheid. Als je weet dat de wereld een afspiegeling is van jouw beleving, dan is het je eigen beleving die bepaalde situaties aantrekt. Als slachtofferschap je overheersende gevoel is, trek je meer en meer situaties aan die dat bevestigen. En natuurlijk ontkennen de meeste mensen hun eigen aandeel wat dat betreft liever en worden ze vaak zelfs boos als je dat zegt. Zij hebben dat niet gedaan, anderen zijn de schuld! Het overkomt ze! Maar daarmee verander je niks, als je echt wilt dat het verandert, zal je bij jezelf te rade moeten gaan en iets moeten doen aan dat gevoel in jou dat zich zo onmachtig voelt. Los het op. In plaats van vechten met de buitenwereld, waarmee je het alleen maar erger maakt en die je toch niet verandert, kun je aan de slag gaan met jezelf. Tenzij je graag in stand wil houden dat jij er niets aan kan doen natuurlijk...

Ik maakte deze tekening. Handig om voor ogen te houden.

Want is het niet geweldig dat we zelf zoveel kunnen doen om onszelf gelukkiger en tevredener te maken? Kwestie van opletten en discipline, van weten en onderkennen ook dat je zelf aan het roer staat. Je wil ze de kost niet geven, de mensen die zelfs na het zien van deze tekening nog zeggen: "Ja, maar....." en net doen alsof ze zomaar vanzelf in die linker wolk terecht komen. Ja, misschien wel, maar op het moment dat je dat "overkomt", kun je toch een keuze maken. En vroeg of laat moet je wel, want linkt kom je vast te zitten, het is een doodlopende weg. Rechts is ruimte, daar vind je de mogelijkheden en de bevrijding. Aan jou de keus!

En hoe is het met de mantra's (zie vorige bericht)? Die brengen je snel aan de rechterkant. Het gaat namelijk niet om wat je in de zogenaamde realiteit waarneemt, het gaat om wat je voelt en ervaart. De realiteit volgt.... ! Als je dat weet, kan je lekker creatief aan de slag. Probeer je mantra's ook te voelen als je ze dagelijks herhaalt. En vul je lijstje rustig aan met wat je maar wilt!

Het Placebo-effect

"Als iemand tegen je zegt dat je iets goed kan of je zegt het tegen jezelf, ga je beter presteren."

Daar kijken wij natuurlijk niet vreemd van op, want hier hebben we het vaker over. Ik zag het gisteren 'toevallig' voorbij komen in een leuk NTR-programma over het brein. Het werd aangetoond met een wetenschappelijk onderzoek. Zogenaamd werd iemands linkerhersenhelft gestimuleerd en hij presteerde beter. Een placebo-effect dus. "Belief is powerful medicine, even if the treatment itself is a sham." Zou het placebo-effect niet het allerinteressantste zijn voor de wetenschap om nader te onderzoeken? Hoewel je kan zeggen dat het precies in tegenspraak is met de wetenschap, omdat het een 'belief' is en goed beschouwd dus zelfs invloed heeft op het onderzoek zelf. 

Het verschijnsel op zich is al eeuwen bekend, maar de consequentie ervan is niet bepaald dat de mens vertrouwt op z'n zelfgenezend vermogen, z'n eigen kracht en eigen mogelijkheden. In tegendeel zou je bijna zeggen. In feite doet-ie dat natuurlijk ook niet als ie gevoelig blijkt voor het placebo-effect, want het betekent dat-ie vertrouwt op iets van buitenaf. Niet op zichzelf. Ik kan me voorstellen dat er op grote schaal - bewust èn onbewust - gebruik wordt gemaakt van dit principe door mensen bijvoorbeeld het gevoel te geven dat iets hen gelukkiger maakt, dat ze iets nodig hebben om zich beter te voelen of om te genezen. Of dat nou een pilletje, een steentje of een paar schoenen is. Het feit dat we ons ergens beter door voelen is een innerlijk besef. Wat zou er gebeuren als je een groep mensen op een eiland zet en dagelijks kiwi's laat eten en ze vertelt dat kiwi's je eeuwig jong, blij en gezond houden en een andere groep, op een ander eiland, vertel je dat kiwi's onweerstaanbare verleiders zijn, maar uiteindelijk een desastreus effect hebben op je lichamelijke gesteldheid? Ik ben benieuwd. Zulke onderzoeken zouden natuurlijk onethisch zijn, maar zo gek is het niet. We worden ons leven lang overspoeld met allerlei informatie wat wel en niet goed is voor ons en of we willen of niet, we gaan dat geloven. Het hangt in je systeem en het heeft effect. 

Sinds Eva in het paradijs Adam verleidt heeft tot het eten van een verboden vrucht, is de vrouw gevaarlijk en onbetrouwbaar en moet zij onder de duim gehouden worden. Jaja, zulke verhalen hebben de ongelijkheid gebracht in de wereld. Mensen hebben elkaar bang gemaakt voor gevaren van buitenaf, voor elkaar, waardoor onze afhankelijkheid is gegroeid. Wie niet bang is en zich niet bang laat maken, is vrij. Het vraagt meesterschap, meesterschap over je eigen gedachten. En dat vraagt discipline, dagelijkse oefening. Bewustzijn heb je al, je weet dat het zo werkt. Het ook werkelijk toepassen is de uitdaging!

Laten we het placebo-effect eens in de praktijk gaan toepassen. Placebo is bepaald niet 'niks', zoals het misschien wel klinkt. Het is alles! Om werkelijke veranderingen te bewerkstelligen, patronen te wijzigen of jezelf te herprogrammeren heb je doorgaans 30 dagen nodig. Zeggen ze... ook dat zal onderzocht zijn. In het begin zal het misschien nog wat onwennig voelen, laten we dus doorgaan tot het effect heeft en we werkelijk iets omgevormd hebben. Doe je mee? Maak dan voor jezelf een lijstje met mantra's, die je elke dag gaat herhalen. Zoals: "Ik ben goed zoals ik ben. Ik ben gezond. Ik ben rijk. Ik heb er zin in. Ik kan goed ... (vul maar in wat je wilt!) en alles wat je nog meer kan verzinnen. En beloof jezelf om dat allemaal elke dag tegen jezelf te zeggen! Ik zal je helpen herinneren! 

Wonderen

Gisteren werd ik gefilmd. Over wonderen. Goede vriend Jan kwam ervoor uit België en stelde me vragen over een boek in wording, dat begon als experiment om wonderen te bewerkstelligen. Zo wordt de film ook deel van het experiment, een soort 'making-of', waarvan we halverwege de dag concludeerden dat het ook wel weer interessant zou zijn om dat te filmen: de 'making-of' van de 'making-of'.
Processen zijn interessant, vind ik. Vooral als je nog niet weet waar het heengaat. Het ontstaat, het schept zichzelf. We zijn voortdurend aan het scheppen. Misschien is dat de essentie van wonderen: Ze scheppen zichzelf, je hoeft alleen maar ruimte te bieden en mee te bewegen. Als je de uitkomsten open laat, is alles mogelijk. Met het zetten van een stap, begint een proces. De volgende stap wijst zichzelf. Het ontstaat.
Er is dus wel enige handeling voor nodig: een stap zetten. Iets in beweging zetten. Als je stil blijft staan, gebeurt er niks. De wonderen willen wel, maar weten niet wat jij wilt als je geen keuzes maakt. Je maakt keuzes door 'ja' te zeggen, de deur open te zetten, te volgen... Nee zeggen is natuurlijk ook een keuze. Dat sluit mogelijkheden af. Twijfel vertraagt. Vertrouwen stimuleert.
'Is het niet juist een natuurlijke staat van zijn, waarin wonderen gebeuren?' vroeg Jan. Ja, in zekere zin wel. Maar de meeste mensen bevinden zich doorgaans niet in die natuurlijke staat van zijn, maar ervaren tekort en beperking. Dat is de beperking waarmee we leven. En wonderen mogen dan wel een gevolg van de natuurlijke staat van zijn zijn, het wil nog niet zeggen dat ze dan 'gewoon' zijn. Want als je het 'gewoon' vindt, mis je de wonderen juist weer. Het is de verwondering, waarin ook dankbaarheid en plezier schuilt, die de wonderen uitnodigt. Verwondering over alle kleine wonderen elke dag. Alles als bijzonder ervaren, juist niet als 'gewoon'. Geef wonderen de ruimte door ze te waarderen, ervan te genieten, ze te erkennen en je er aan over te geven.

Bevrijding van schuld

Wat ik gisteren - op de dag dat ik ooit werd geboren - vooral gevierd heb is de vrijheid. De vrijheid om te gaan en staan waar je wilt, te doen wat je wilt, maar vooral de vrijheid van geest. Geen knellend gevoel van iets 'moeten', wat een bevrijding is dat! Bevrijding van "schuld". Dat klinkt veel te zwaar, wat ik ermee bedoel is veel subtieler: Het gevoel dat je dit had moeten doen of dat. Het gevoel dat iets niet goed is, dat je niet mag kiezen voor jezelf, dat je eigenlijk zus of zo had moeten doen, dat iets nog opgelost zou moeten worden, dat je beter... enzovoort. Je kent het misschien wel.
Even had ik het nog toen ik de deur uitging en de cats me vragend aankeken. Gewoon uit nieuwsgierigheid en misschien omdat ze best mee zouden willen. Maar ook zonder mij vermaken ze zich prima, ook met z'n tweeën hebben ze veel plezier en als ik weer thuis kom zijn ze nog net zo vrolijk en nieuwsgierig. Dus het is maar net hoe ik het interpreteer. En zo is het met alles. Je kunt je bijvoorbeeld eindeloos bezig houden met wat anderen denken, vinden en daar per ongeluk of expres veel rekening mee houden, je kunt ook bij jezelf te rade gaan en kijken wat je zelf vindt en wilt. Daarin ligt de vrijheid. Dat je jezelf trouw bent, zonder mitsen en maren.

'Hoe heb je dat gedaan?' vraagt een bekende die aan het eind van de dag aanschuift op het terras als ik vertel hoe heerlijk die vrijheid is. "Tja... dat heeft wel 48 jaar geduurd..," lach ik. Het is een heel proces. Wat er vooral heerlijk aan is, is dat je niet meer zit te wachten op iets of iemand, dat besef dat alles er gewoon is en dat het prima is zoals het is. Hij weet het nog zo net niet, want vrijheid is wel leuk, maar een mens wil toch ook genegenheid en gezelligheid? "Gaat dat niet samen dan?" vraag ik. "Wat is er genegenheid als het verplicht is, als het 'moet' en gepaard gaat met van alles wat wel of niet mag? Als jij een vriendin hebt die aan je zit te trekken en van je verwacht dat je dit of dat...?" In principe gaat alles juist samen met vrijheid. Door vrijheid wordt het oprecht, echt. Dat geldt voor relaties, werk, maar ook voor je gezondheid bijvoorbeeld. Eet je gezond omdat het moet? Of eet je gezond omdat je het lekker vindt en je er goed bij voelt? Ga je bewegen omdat het moet of omdat je er zin in hebt en je er lekker bij voelt? Bel je iemand op omdat het moet, ga je naar verjaardagsfeestjes omdat het moet, werk je omdat het moet, leef je omdat het moet?
Of besef je dat alles een keuze is en geniet je er van als je iets doet?

Schuld is ons aangepraat. Lang geleden al. In het paradijs. De mens was zondig en moest boeten, Eva was gevaarlijk..., we konden slechts verlost worden van onze zonden door... we moesten smeken om genade om bevrijd te worden... Misschien denk je dat dat onzin is en we daar nu toch niet meer mee bezig zijn, maar het heeft een enorme impact gehad op de wereld, ons onderbewuste en dit is waar we nog steeds mee aan het afrekenen zijn. We zijn in staat onszelf te bevrijden en te ontdekken dat het paradijs precies daarin te vinden is!

Liefdesadvies ;)

Na een gezellig etentje aan het strand (jaja, we zaten zelfs buiten op 30 september!) krijg ik een berichtje: 'Mag ik je nu bellen voor advies bij liefdesverdriet?' Huh? Ben ik lieve Lita geworden? Ik moet er om lachen, maar de persoon in kwestie zal niet aan het lachen zijn op dit moment. Over een uurtje ben ik thuis...
'Heb ik daar advies voor?' vraag ik me ondertussen af. Geen idee. Laten zijn wat het is... accepteren en vooral niet jezelf afwijzen, komt in me op. Als je jezelf niet afwijst, kun je nooit afgewezen worden of je afgewezen voelen. Dan hoef je ook niet bang te zijn afgewezen te worden. Dat werkt volgens hetzelfde principe als jezelf waarderen, jezelf respecteren en van jezelf houden. Als je dat voor eigen rekening neemt, hoef je het niet bij een ander te halen. En nog mooier: je zult het teruggespiegeld krijgen.
Ik ben nog niet thuis of de telefoon gaat. De nood is hoog... Ik luister... Het advies wat wordt gevraagd is in feite een verzoek om mee te interpreteren wat de dame in kwestie precies bedoeld heeft met haar woorden, gebaren en reacties. Hier is een mind overuren aan het maken... Alles op een weegschaaltje aan het leggen en dan op verschillende manieren uitleggen, invullen voor de ander.
"Ik weet niet wat zij denkt of wat zij voelt, daar kan ik niks over zeggen. Maar jij ook niet. Je gaat op de stoel van een ander zitten door voor haar te bedenken wat haar angsten zijn, wat zij wel of niet zou moeten doen, wat ze bedoelt. Blijf bij jezelf!" Ze heeft hem niet afgewezen, ze heeft wel gezegd dat ze op dit moment geen relatie wil. Dat is duidelijk en dat moet je dan aannemen en accepteren. Wat blijft er dan over? Dat je haar leuk vindt. Prima. Dat het leuk is? Hou het dan vooral leuk! Maak het niet moeilijk, ga niet pushen, dan jaag je haar alleen maar weg. "Je maakt jezelf gek op deze manier, dus laat het los!" Dat is mijn advies. En vervolgens dat elk gevoel er mag zijn, laat het er zijn, geniet ervan, droom, je hoeft jezelf niet te verbieden om te dromen en te idealiseren, te bedenken wat je het liefst zou willen. Alleen: besef wel dat verliefdheid een en al projectie is. Je kan het je nu misschien niet voorstellen, maar het gaat niet om haar. Het had ook iemand anders kunnen zijn. Dus het is van jou."
Dat vindt hij wel een interessante zienswijze, alleen nu voelt het niet zo. Ik doe nog een poging hem te laten inzien dat iemand geen kant op kan als je hem - haar in dit geval - klem zet in je verwachtingen. Bovendien: hoe meer je ergens achteraan jaagt, hoe verder het zich van je verwijdert. Eigenlijk zou het je niet meer uit moeten maken, dan kan het weer vrij bewegen. We gaan nog een stap verder: Wat vertelt het over jou? Waarom vallen sommige mensen altijd op onbereikbare mannen of vrouwen? Hoe zou het zijn als het andersom was, als iemand jou achterna zou 'jagen'? Wat krijg jij gespiegeld? Kortom: het gaat allemaal over jou. Interessant om naar te kijken. Je komt al je onzekerheid tegen. Je komt je angsten tegen.
En hij is blij met al z'n gevoelens. Mooi! Dat is waardevol. "Zorg goed voor jezelf, zorg dat je je goed voelt, dat je plezier hebt. Iemand die in zak en as zit, is nooit aantrekkelijk. Iemand die blij en vrolijk is en zichzelf wel vermaakt wel. Een ander kan je nooit gelukkig maken! Dat moet je zelf doen!" Hopelijk helpt mijn advies en hebben ze het straks toch nog heel leuk samen! ;)

Wat ik ook nog vertelde en wat misschien wel leuk is om te weten: Ik ken iemand die een heel lijstje had gemaakt voor de ideale man, die zij tegen wilde komen. En op een dag kwam ze hem tegen. Het was meteen koek en ei, ze wonen nu al jaren happy samen. Dat kan ook. Ga alleen niet invullen wie het dan zou moeten zijn. Maak je wensenlijstje en pas het eventueel dagelijks aan. Het universum gaat wel aan de slag voor je! Maar: Be careful where you wish for! Je krijgt het precies zoals je het hebben wil!