Teleurstellingen zijn er alleen als je verwachtingen hebt.
Het leven gaf me precies waarom ik vroeg.
0m wakker te worden, mijn ogen te openen
om te leren mezelf te waarderen
en mijn eigen weg te volgen.
Ik weet het nu, ik heb het geleerd
Alles wat je zoekt, vind je alleen in jezelf
Door te zijn wie je bent, jezelf trouw te zijn
en het van jezelf te verwachten.
Leven zonder angst, zonder afhankelijkheid
en ook zonder omkijken...
Een heel nieuw jaar ligt weer open, het oude sluiten we af.
Vooruit, doorgaan, doen...
En ervan genieten, van elke stap, van elk moment
wat het ook brengt.
Het was de moeite waard
om uiteindelijk te beseffen
dat het niet zoveel moeite hoeft te kosten
maar ook vanzelf wel gaat
zoals het gaat....
Daar kunnen we tegen protesteren
Het niet mee eens zijn, tegen vechten
maar dat heeft geen zin.
Het gaat zoals het gaat
meestromen met het leven
je kunt het niet forceren
niet afdwingen en niet tegenhouden
het volgt z'n eigen weg
en dat is de weg...
de weg naar jezelf.
En daar komen we elkaar steeds weer tegen.... op die weg.
dinsdag 30 december 2014
maandag 29 december 2014
Voorspelling
Ik ga je eens niets wensen, ik ga je voorspellen!
Alle sores die je niet meer nodig hebt, laat je lekker achter in 2014. Je hebt nog een paar dagen om er afscheid van te nemen en je bent dankbaar dat je dat niet meer nodig hebt. Je stapt opgelucht en vrij het nieuwe jaar binnen, dat weer vele nieuwe uitdagingen biedt. Je bent in staat ze het hoofd te bieden als dat nodig is, je zal je soms nog eens ergens over opwinden, maar je ziet het spel. Je kunt er dan al snel weer om lachen en het wordt steeds gemakkelijker om daar aandacht aan te besteden wat aandacht verdient.
Het komende jaar heb je het wind mee als het gaat om je eigen ontplooiïng, je wordt steeds opnieuw gestimuleerd om dat te doen wat je het liefst doet. Je wordt steeds weer aangemoedigd je angsten en onzekerheden te signaleren, maar desalniettemin ga je door. Je maakt nieuwe keuzes, vanuit je hart en vanuit je eigen kracht. Je laat de wereld zien wie je bent. Je geeft jezelf toestemming het leven te leven op jouw manier. Je krijgt meer en meer vertrouwen in jezelf en je weet waar je mee bezig bent.
Dat gaat z'n vruchten afwerpen in het nieuwe jaar. Je geniet ervan dat alles steeds makkelijker gaat en je je minder zorgen maakt. Je komt allemaal leuke nieuwe mensen tegen en je voelt je gewaardeerd. Dat komt omdat je jezelf meer bent gaan waarderen. Alles lijkt op z'n plek te vallen.
2015 wordt een jaar met een gouden rand!
Alle sores die je niet meer nodig hebt, laat je lekker achter in 2014. Je hebt nog een paar dagen om er afscheid van te nemen en je bent dankbaar dat je dat niet meer nodig hebt. Je stapt opgelucht en vrij het nieuwe jaar binnen, dat weer vele nieuwe uitdagingen biedt. Je bent in staat ze het hoofd te bieden als dat nodig is, je zal je soms nog eens ergens over opwinden, maar je ziet het spel. Je kunt er dan al snel weer om lachen en het wordt steeds gemakkelijker om daar aandacht aan te besteden wat aandacht verdient.
Het komende jaar heb je het wind mee als het gaat om je eigen ontplooiïng, je wordt steeds opnieuw gestimuleerd om dat te doen wat je het liefst doet. Je wordt steeds weer aangemoedigd je angsten en onzekerheden te signaleren, maar desalniettemin ga je door. Je maakt nieuwe keuzes, vanuit je hart en vanuit je eigen kracht. Je laat de wereld zien wie je bent. Je geeft jezelf toestemming het leven te leven op jouw manier. Je krijgt meer en meer vertrouwen in jezelf en je weet waar je mee bezig bent.Dat gaat z'n vruchten afwerpen in het nieuwe jaar. Je geniet ervan dat alles steeds makkelijker gaat en je je minder zorgen maakt. Je komt allemaal leuke nieuwe mensen tegen en je voelt je gewaardeerd. Dat komt omdat je jezelf meer bent gaan waarderen. Alles lijkt op z'n plek te vallen.
2015 wordt een jaar met een gouden rand!
zondag 28 december 2014
Het leven zelf
Je kent het of je kent het niet. Je kunt het niet vastgrijpen, niet uitleggen, niet verklaren. Je voelt het, maar dat kan je niet afdwingen. Het is de woordenloze onderstroom, die altijd aanwezig is. Waar je op drijft, die je draagt, die vreugde is en liefde heet. Die stille mysterieuze kracht. We zijn het wel en we zijn het niet. Want zodra we zeggen 'ik heb het' is ons ego bezig het te vangen en er status aan te ontlenen en dan is het weg. Dat onbenoembare, wat mensen ook wel 'God' noemen, maar dat suggereert vaak weer iets buiten zichzelf. Iets wat je goedgezind moet zijn, wat jou als klein nietig mensje moet helpen, redden, genade moet geven. Dus moet je je best doen... 'het' bereiken of verdienen... en dat is het niet.
Ontdekken waar het leven over gaat is een interne zaak, een zeer persoonlijke beleving. Laat je niks wijs maken, je vindt het. Vroeg of laat. Het openbaart zich. Niet als je ernaar zoekt. Niet als je het probeert te bereiken. Als je het zich laat openbaren misschien, als je stil bent... en als al het moeten en willen en beoordelen naar de achtergrond verschuift. Het kan er plotseling zijn, als een tsunami, groots en overweldigend. Het kan kabbelend, bubbelend, bruisend door je heen stromen, als een beekje.
En gek genoeg, hoe zaligmakend het ook is, het is precies wat wij pogen te temmen, met onze definities, onze gedachten, onze drift om de zaken in de hand te hebben. We remmen de stroom, we pogen het leven in banen te leiden, volgens onze ideeën over hoe het zou moeten. Terwijl we daar misschien wel niet zoveel over te vertellen hebben. Of wel? We zijn trots als we door veel inspanningen iets bereikt hebben, we hebben het gevoel dat we het zelf moeten doen en doen. Ik denk dat dat een illusie is, het is vooral de kunst om het te laten gebeuren. Te laten stromen. Mee te stromen. Beschikbaar te zijn en je open te stellen voor dat wat door jou heen wil stromen. Iets groters dan wijzelf? En toch zijn wij dat. Het leven zelf.
Ontdekken waar het leven over gaat is een interne zaak, een zeer persoonlijke beleving. Laat je niks wijs maken, je vindt het. Vroeg of laat. Het openbaart zich. Niet als je ernaar zoekt. Niet als je het probeert te bereiken. Als je het zich laat openbaren misschien, als je stil bent... en als al het moeten en willen en beoordelen naar de achtergrond verschuift. Het kan er plotseling zijn, als een tsunami, groots en overweldigend. Het kan kabbelend, bubbelend, bruisend door je heen stromen, als een beekje.
En gek genoeg, hoe zaligmakend het ook is, het is precies wat wij pogen te temmen, met onze definities, onze gedachten, onze drift om de zaken in de hand te hebben. We remmen de stroom, we pogen het leven in banen te leiden, volgens onze ideeën over hoe het zou moeten. Terwijl we daar misschien wel niet zoveel over te vertellen hebben. Of wel? We zijn trots als we door veel inspanningen iets bereikt hebben, we hebben het gevoel dat we het zelf moeten doen en doen. Ik denk dat dat een illusie is, het is vooral de kunst om het te laten gebeuren. Te laten stromen. Mee te stromen. Beschikbaar te zijn en je open te stellen voor dat wat door jou heen wil stromen. Iets groters dan wijzelf? En toch zijn wij dat. Het leven zelf.
zaterdag 27 december 2014
Rijkdom
Van de week vertelde iemand mij over een nieuw geldsysteem. Het is boeiend, al die nieuwe initiatieven, nieuwe systemen en alternatieven. Ik zie het als een tussenfase, waarin we experimenteren en ons wat onafhankelijker maken, zoeken naar een nieuwe weg.
Toch is dit niet de manier om ons onafhankelijker te maken. Het is nog steeds een systeem, het is ook een reactie op het oude systeem, het is bedoeld om af te rekenen met het oude machtssysteem, misschien meer op basis van gelijkwaardigheid - maar wie bepaalt ergens de waarde van?
De werkelijke onafhankelijkheid komt van binnenuit. Alle huidige systemen die er zijn hoeven we niet te bevechten of af te keuren, ze verliezen aan dominantie als we onszelf vrij maken. Als we ons niet meer laten vangen en inperken door wat dan ook buiten onszelf.
De grote omslag vindt plaats in onszelf. Allereerst doordat we gaan begrijpen dat de buitenwereld een reflectie is van onze binnenwereld. Zolang we ons afhankelijk voelen... zijn we het ook en zal die ervaring zich blijven manifesteren in onze belevingswereld. Waar we ons tegen afzetten, blijft. We versterken juist dat waar we ons tegen afzetten. Waar we denken veel moeite voor te moeten doen - geld, klanten, succes, waardering, liefde, respect - blijft moeilijk bereikbaar. Pas als we dat aan onszelf geven, in onszelf weten te vinden, dus niet meer buiten onszelf zoeken, dan is het er.
Een ambivalente of afwijzende houding ten aanzien van geld, macht, status of succes houdt de tweedeling juist in stand. Oordelen houden je gevangen in de dualiteit. Je kunt dan niet zien dat er eenheid is. Als je weet dat er eenheid is en deze ook ervaart, stopt het oordelen vanzelf. Vanuit die Eenheid creëren we een nieuwe wereld. Vanuit die Eenheid creëren we zelf. Dat is geen reageren, maar creëren. En dat is een groot verschil. Geld maakt niet uit, je hoeft er niet voor of tegen te zijn, het gaat om wat je doet, waarom je het doet en van waaruit je het doet. Het ontstaat, vanuit de Eenheid. Er komt een moment dat we daar helemaal geen geld meer voor nodig hebben. We manifesteren vanzelf alles wat ons of anderen of de wereld dient. Geld kan een rol spelen, maar is van ondergeschikt belang. Er is helemaal geen strijd, er zijn geen strijdige belangen. Jouw belang is het belang van een ander en andersom.
We zijn aan het evolueren naar een ander soort mens-zijn. Een transparantere versie, we weten, we zien, we ervaren en we handelen vanuit vreugde en liefde, zonder enige angst. En als we werkelijk zonder enige angst kunnen leven, dan zijn we vrij. En dan zijn we rijk. dan kunnen we scheppen wat we maar willen. We hebben geen angst om iets te verliezen, om een bepaalde status hoog te houden, om beheerst te worden door anderen. Alles waarin we ons nog afhankelijk voelen, levert nu nog een soort strijd in onszelf op, we vechten ertegen. In plaats van ons te verzetten, kunnen we onszelf beter afvragen waar we nog bang voor zijn en steeds opnieuw laagjes angst ontmantelen. Vrijheid is de werkelijke rijkdom.
Toch is dit niet de manier om ons onafhankelijker te maken. Het is nog steeds een systeem, het is ook een reactie op het oude systeem, het is bedoeld om af te rekenen met het oude machtssysteem, misschien meer op basis van gelijkwaardigheid - maar wie bepaalt ergens de waarde van?
De werkelijke onafhankelijkheid komt van binnenuit. Alle huidige systemen die er zijn hoeven we niet te bevechten of af te keuren, ze verliezen aan dominantie als we onszelf vrij maken. Als we ons niet meer laten vangen en inperken door wat dan ook buiten onszelf.
De grote omslag vindt plaats in onszelf. Allereerst doordat we gaan begrijpen dat de buitenwereld een reflectie is van onze binnenwereld. Zolang we ons afhankelijk voelen... zijn we het ook en zal die ervaring zich blijven manifesteren in onze belevingswereld. Waar we ons tegen afzetten, blijft. We versterken juist dat waar we ons tegen afzetten. Waar we denken veel moeite voor te moeten doen - geld, klanten, succes, waardering, liefde, respect - blijft moeilijk bereikbaar. Pas als we dat aan onszelf geven, in onszelf weten te vinden, dus niet meer buiten onszelf zoeken, dan is het er.
Een ambivalente of afwijzende houding ten aanzien van geld, macht, status of succes houdt de tweedeling juist in stand. Oordelen houden je gevangen in de dualiteit. Je kunt dan niet zien dat er eenheid is. Als je weet dat er eenheid is en deze ook ervaart, stopt het oordelen vanzelf. Vanuit die Eenheid creëren we een nieuwe wereld. Vanuit die Eenheid creëren we zelf. Dat is geen reageren, maar creëren. En dat is een groot verschil. Geld maakt niet uit, je hoeft er niet voor of tegen te zijn, het gaat om wat je doet, waarom je het doet en van waaruit je het doet. Het ontstaat, vanuit de Eenheid. Er komt een moment dat we daar helemaal geen geld meer voor nodig hebben. We manifesteren vanzelf alles wat ons of anderen of de wereld dient. Geld kan een rol spelen, maar is van ondergeschikt belang. Er is helemaal geen strijd, er zijn geen strijdige belangen. Jouw belang is het belang van een ander en andersom.
We zijn aan het evolueren naar een ander soort mens-zijn. Een transparantere versie, we weten, we zien, we ervaren en we handelen vanuit vreugde en liefde, zonder enige angst. En als we werkelijk zonder enige angst kunnen leven, dan zijn we vrij. En dan zijn we rijk. dan kunnen we scheppen wat we maar willen. We hebben geen angst om iets te verliezen, om een bepaalde status hoog te houden, om beheerst te worden door anderen. Alles waarin we ons nog afhankelijk voelen, levert nu nog een soort strijd in onszelf op, we vechten ertegen. In plaats van ons te verzetten, kunnen we onszelf beter afvragen waar we nog bang voor zijn en steeds opnieuw laagjes angst ontmantelen. Vrijheid is de werkelijke rijkdom.
vrijdag 26 december 2014
De kracht van de Stilte
Zaterdag 27 december bij npo2 om 11:30 (OHM):
De kracht van de Stilte
Steeds meer mensen zoeken de stilte. Maar wat zoeken ze?
Gwendoline Remmerie uit België kan zich niet herinneren dat ze ooit zonder stilte leefde. Ze haalt daar haar inspiratie uit en geeft daar in de uitzending ook een voorbeeld van. Vanuit de stilte komt ze tot schrijven of spreken en dat is geïnspireerd door waar ze op afstemt, in dit geval Babaji.
Miek Pot heeft 12 jaar in stilte geleefd in een Frans klooster en geeft nu stilteretreats. Ze vertelt wat je allemaal tegen komt als je de stilte ingaat. Gedachten die nog doorrazen, gevoelens die boven komen. Maar als alles er gewoon mag zijn, bestaansrecht krijgt en je er verder niks mee hoeft, behalve waarnemen, dan haal je de angel er uit. Het ruimt op en geeft een diepe vervulling. Het zoeken houdt op.
Ook kunstenares Francisca Tollenaar laat zich inspireren door de stilte: 'Als je stil wordt, zie je steeds meer...' We zien haar aan het werk in de Shivatempel in Amsterdam-Zuidoost.
Petra Speelman legt een link tussen de oude tradities (religies) en de behoefte aan stilte, die er is momenteel is en bijvoorbeeld de mindfulness zo populair maakt.
Ik heb geprobeerd om in dit programma de stilte ook echt voelbaar te maken, zodat je er als kijker ook even in meegenomen wordt. Dus ik ben benieuwd of jullie dat zo kunnen ervaren!
Voor meer informatie klik hier.
En HIER om het programma te bekijken of nog een keer te zien.
De kracht van de Stilte
Steeds meer mensen zoeken de stilte. Maar wat zoeken ze?
Gwendoline Remmerie uit België kan zich niet herinneren dat ze ooit zonder stilte leefde. Ze haalt daar haar inspiratie uit en geeft daar in de uitzending ook een voorbeeld van. Vanuit de stilte komt ze tot schrijven of spreken en dat is geïnspireerd door waar ze op afstemt, in dit geval Babaji.
Miek Pot heeft 12 jaar in stilte geleefd in een Frans klooster en geeft nu stilteretreats. Ze vertelt wat je allemaal tegen komt als je de stilte ingaat. Gedachten die nog doorrazen, gevoelens die boven komen. Maar als alles er gewoon mag zijn, bestaansrecht krijgt en je er verder niks mee hoeft, behalve waarnemen, dan haal je de angel er uit. Het ruimt op en geeft een diepe vervulling. Het zoeken houdt op.
Ook kunstenares Francisca Tollenaar laat zich inspireren door de stilte: 'Als je stil wordt, zie je steeds meer...' We zien haar aan het werk in de Shivatempel in Amsterdam-Zuidoost.
Petra Speelman legt een link tussen de oude tradities (religies) en de behoefte aan stilte, die er is momenteel is en bijvoorbeeld de mindfulness zo populair maakt.
Ik heb geprobeerd om in dit programma de stilte ook echt voelbaar te maken, zodat je er als kijker ook even in meegenomen wordt. Dus ik ben benieuwd of jullie dat zo kunnen ervaren!
Voor meer informatie klik hier.
En HIER om het programma te bekijken of nog een keer te zien.
donderdag 25 december 2014
Kerst
Kerst. We worden weer overspoeld door mooie woorden en wensen, we herinneren elkaar er aan dat het nog geen vrede is op de wereld en dat er veel mensen lijden, honger hebben en leven in erbarmelijke omstandigheden. We zorgen opeens goed voor onze daklozen, we sturen kaartjes naar mensen die we nooit meer zien, maar toch even willen laten weten dat we aan ze denken. We zetten bomen in huis, die we versieren en we steken kaarsjes aan, trekken dure flessen wijn open en in onze sjiekste kleding schuiven we aan om te proeven wat de gastheer of gastvrouw aan exclusieve gerechten heeft gecreëerd, al dan niet met behulp van middenstand, die ons dat graag zo makkelijk mogelijk maakt. Ondertussen missen we de mensen die er niet meer zijn, begraven we onze strijdbijlen, halen we herinneringen op of spelen we spelletjes om de tijd te doden.
Het zijn beladen dagen. Omdat het perfect 'moet' zijn, gezellig 'moet' zijn, iedereen erbij 'moet' zijn en omdat het een vergrootglas legt op alles wat daar niet aan voldoet. Het is dubbel, juist omdat alles een keerzijde heeft.
Vroeger was ik wel gevoelig voor die sentimentaliteit met kerst, ik hield van kerstverhalen en sprookjes, ik had te doen met al die zielige mensen op de wereld, ik heb ook wel eens een zwerver uigenodigd met kerst. Maar die vertelde me heel eerlijk dat hij graag op elke andere dag van het jaar wilde komen, maar niet met kerst. Want juist met kerst werd er van alles georganiseerd en goed voor hen gezorgd, dat wilde hij niet missen. Jaja, daar leer je wat van...
"Ik dacht dat het feestdagen waren," zei van de week iemand die achter me stond in de rij voor de kassa. Ook hij had alleen wat broodjes, kaas en sap in z'n handen, net als ik. "Ik merk er niks van. Maar misschien is dat omdat het voor mij elke dag een feestdag is!" Verrast keek ik om en gaf hem gelijk. Steeds meer mensen denken er zo over, merk ik. Gelukkig maar. We hoeven ons niet anders voor te doen dan we zijn en waarom zou je al die mooie verlangens en wensen en betrokkenheid bij de wereld en anderen beperken tot twee dagen per jaar?
Dan is er nog de "bezinning"... ook dat hoort bij die donkere dagen van het jaar. Bezinning, naar binnen keren, je leven overdenken, het zware van het leven naar boven laten komen? En dan een lichtje aansteken als symbool voor het licht in je eigen hart. Opnieuw geboren worden, de Christ in jezelf geboren laten worden. Tja... waarom elk jaar opnieuw? Waarom laten we dat lichtje niet branden? Eenmaal herboren kun je toch ook gewoon verder gaan? We hoeven toch niet steeds terug af te dalen in het donker? Blijf gewoon lekker in het licht. Waarom zou je het vlammetje laten doven? Laat het gewoon groeien, elke dag. Tot er zoveel licht is, dat we het donker niet meer hoeven te ervaren. Dat contrast hebben we op een gegeven moment niet meer nodig. Kerst is bij uitstek een feest van de dualiteit en ik stel voor dat we die dualiteit eens ontstijgen. De vreugde, de vrede, het licht, als wij dat willen, kan het blijven. En toenemen, elke dag. Want het gaat puur en alleen om onze eigen beleving. De afgescheidenheid, wat dualiteit per definitie is, bestaat alleen in onze eigen beperkte menselijke beleving. Eenheid, verbondenheid, licht en liefde is er altijd en dat hoeft niet te wijken voor enig donker. Zullen we daar eens op inzetten deze kerst?
Het zijn beladen dagen. Omdat het perfect 'moet' zijn, gezellig 'moet' zijn, iedereen erbij 'moet' zijn en omdat het een vergrootglas legt op alles wat daar niet aan voldoet. Het is dubbel, juist omdat alles een keerzijde heeft.
Vroeger was ik wel gevoelig voor die sentimentaliteit met kerst, ik hield van kerstverhalen en sprookjes, ik had te doen met al die zielige mensen op de wereld, ik heb ook wel eens een zwerver uigenodigd met kerst. Maar die vertelde me heel eerlijk dat hij graag op elke andere dag van het jaar wilde komen, maar niet met kerst. Want juist met kerst werd er van alles georganiseerd en goed voor hen gezorgd, dat wilde hij niet missen. Jaja, daar leer je wat van...
"Ik dacht dat het feestdagen waren," zei van de week iemand die achter me stond in de rij voor de kassa. Ook hij had alleen wat broodjes, kaas en sap in z'n handen, net als ik. "Ik merk er niks van. Maar misschien is dat omdat het voor mij elke dag een feestdag is!" Verrast keek ik om en gaf hem gelijk. Steeds meer mensen denken er zo over, merk ik. Gelukkig maar. We hoeven ons niet anders voor te doen dan we zijn en waarom zou je al die mooie verlangens en wensen en betrokkenheid bij de wereld en anderen beperken tot twee dagen per jaar?
Dan is er nog de "bezinning"... ook dat hoort bij die donkere dagen van het jaar. Bezinning, naar binnen keren, je leven overdenken, het zware van het leven naar boven laten komen? En dan een lichtje aansteken als symbool voor het licht in je eigen hart. Opnieuw geboren worden, de Christ in jezelf geboren laten worden. Tja... waarom elk jaar opnieuw? Waarom laten we dat lichtje niet branden? Eenmaal herboren kun je toch ook gewoon verder gaan? We hoeven toch niet steeds terug af te dalen in het donker? Blijf gewoon lekker in het licht. Waarom zou je het vlammetje laten doven? Laat het gewoon groeien, elke dag. Tot er zoveel licht is, dat we het donker niet meer hoeven te ervaren. Dat contrast hebben we op een gegeven moment niet meer nodig. Kerst is bij uitstek een feest van de dualiteit en ik stel voor dat we die dualiteit eens ontstijgen. De vreugde, de vrede, het licht, als wij dat willen, kan het blijven. En toenemen, elke dag. Want het gaat puur en alleen om onze eigen beleving. De afgescheidenheid, wat dualiteit per definitie is, bestaat alleen in onze eigen beperkte menselijke beleving. Eenheid, verbondenheid, licht en liefde is er altijd en dat hoeft niet te wijken voor enig donker. Zullen we daar eens op inzetten deze kerst?
woensdag 24 december 2014
Het is al goed
Als je iets doet, doe het dan goed. Helemaal, met volle aandacht en overgave. Dat vraagt keuzes.
Bijvoorbeeld: Als je een afspraak hebt met iemand, maar je moet ondertussen een kerstdiner voorbereiden, dan ben je maar half aanwezig bij de ontmoeting. In ons hoofd zijn we altijd maar bezig met wat er allemaal nog moet, het hoofd trekt ons steeds weg uit het nu. Het nu is niet goed, we willen maar ergens anders zijn, of hebben het gevoel dat we ergens anders mee bezig moeten zijn. De situatie zou anders moeten zijn dan-ie is, we willen iets anders, we moeten iets of er moet iets. Dat doet het hoofd altijd, je weghalen bij waar je nu ben. Maar nu is nu en de situatie is zoals ie is. Het moment verander je niet.
Dat continue vluchten uit het nu, ongemerkt, maakt ons onrustig en ontevreden. Wat je ook doet of gaat doen, het is een keuze, die je zelf maakt. Je kunt ook nee zeggen. Maar als je 'ja' zegt, ga dan niet twijfelen. In het moment aanwezig zijn is net als de stilte, al die stemmetjes (gedachten) laten verstommen en je er niet uit laten trekken. We hoeven niet veel te doen, van alles tegelijk te doen, we kunnen alles wat we doen met onze volle aandacht doen. Vanuit het een ontstaat het ander. En alles krijgt meer waarde en geeft meer voldoening.
Is dat geen mooie oefening voor de kerstdagen? Geniet van elk moment en van de rust en de vrede in jezelf! Het is al goed! Elk moment is helemaal goed zoals het is. En vooral: Jij bent goed zoals je bent.
Bijvoorbeeld: Als je een afspraak hebt met iemand, maar je moet ondertussen een kerstdiner voorbereiden, dan ben je maar half aanwezig bij de ontmoeting. In ons hoofd zijn we altijd maar bezig met wat er allemaal nog moet, het hoofd trekt ons steeds weg uit het nu. Het nu is niet goed, we willen maar ergens anders zijn, of hebben het gevoel dat we ergens anders mee bezig moeten zijn. De situatie zou anders moeten zijn dan-ie is, we willen iets anders, we moeten iets of er moet iets. Dat doet het hoofd altijd, je weghalen bij waar je nu ben. Maar nu is nu en de situatie is zoals ie is. Het moment verander je niet.
Dat continue vluchten uit het nu, ongemerkt, maakt ons onrustig en ontevreden. Wat je ook doet of gaat doen, het is een keuze, die je zelf maakt. Je kunt ook nee zeggen. Maar als je 'ja' zegt, ga dan niet twijfelen. In het moment aanwezig zijn is net als de stilte, al die stemmetjes (gedachten) laten verstommen en je er niet uit laten trekken. We hoeven niet veel te doen, van alles tegelijk te doen, we kunnen alles wat we doen met onze volle aandacht doen. Vanuit het een ontstaat het ander. En alles krijgt meer waarde en geeft meer voldoening.
Is dat geen mooie oefening voor de kerstdagen? Geniet van elk moment en van de rust en de vrede in jezelf! Het is al goed! Elk moment is helemaal goed zoals het is. En vooral: Jij bent goed zoals je bent.
dinsdag 23 december 2014
De weg is vrij
"... en daarom ben ik tegen alle religies," zegt Paul, de editor. Dat is mij wat te kort door de bocht. Ik weet dat veel mensen er zo over denken, maar wat is religie? Geloof? Je houden aan bepaalde leefregels en een door mensen opgestelde moraal? Nee, dat is geen religie, al ziet het er vaak wel zo uit. Dan kan je net zo goed tegen de economie zijn. Of tegen sport. Of cultuur. Want regels, ook ongeschreven wetten, bepalen de vorm. Het gaat niet om de vorm. Het gaat om de essentie. De vorm kan verstikkend of afstotend zijn, ja, maar dat is de vorm waar mensen het in gegoten hebben, omdat ze daar belang bij hadden en controle wilden hebben. Of in mildere bewoordingen: Het zijn vormen waarmee het afgebakend wordt.
Wat religie betreft is er in de eerste eeuwen van onze jaartelling iets cruciaals gebeurd. Iets waarvoor we altijd op moeten passen. De verantwoordelijkheid is de mensen zelf ontnomen, in plaats van 'het zoeken en vinden in jezelf' is er een slag gemaakt naar 'gehoorzamen' aan iets buiten jezelf en wij mensen zelf moesten ons als nederig, devoot, schuldig en gehoorzaam gaan opstellen, we konden alleen verlost worden door een hogere macht buiten onszelf. Het herschreven scheppingsverhaal is daar een goed voorbeeld van. De mens werd uit het paradijs verdreven en had zich schuldig gemaakt aan het eten van de boom van kennis van goed en kwaad. Dat mocht niet. De mens mocht vooral niet zelf verantwoordelijkheid nemen en krijgen over wat goed en kwaad was, dat moesten we overlaten aan geleerden, kerkvaders en machthebbers, die daar vervolgens al eeuwen over ruzieën. De brave, bang(-gemaakt)e mens verloor het vertrouwen in zichzelf en luisterde niet meer naar z'n innerlijke stem. We waren gedoemd tot lijden, bidden om verlossing, barmhartigheid en wee degene die sprak over occulte zaken als 'de God in jezelf' of 'wonderbaarlijke genezing', channeling, planten en kruiden. De brandstapel op met die ongehoorzame gevaarlijke burgers!
We zijn als mens monddood gemaakt en hebben ons laten misleiden. Tweeduizend jaar lang, op een enkeling na. En nu worden we wakker. Het valt misschien niet zo op, maar er is een enorme revolutie aan de gang. Voor het eerst, het is een mijlpaal volgens mij, komt er een channeling op tv, komende zaterdag (npo 2, 11.30). Als vanzelfsprekend heb ik hem verwerkt in het programma 'De kracht van de Stilte', iets wat ik een paar jaar geleden nog niet voor mogelijk had gehouden.
Natuurlijk, de gevestigde orde houdt de touwtjes nog steeds strak in handen. Gek word je van alle regeltjes en bureaucratie om het allemaal goed te beheersen. We zullen het spel mee moeten spelen, zolang het nog functioneert - ook al functioneert het niet echt, het maakt alles alleen nodeloos ingewikkeld in mijn opinie. Met veel geduld en vertrouwen kunnen we tornen aan de grenzen en zo hier en daar doorbreken met iets vernieuwends. Ga niet vechten tegen het oude, zoek de milde, de vriendelijke weg. Bewaar je geduld, ontspan en haal diep adem. Ik bots er zo nu en dan ook flink tegenaan, maar ondanks de obstakels, is de weg vrij. Je kunt door alle obstakels heenkomen als je de energetiche geheimen kent en toepast. Blijf gericht op het doel, zie het voor je en hou goed voor ogen waar naartoe we op weg zijn. Het zal alleen maar steeds gemakkelijker gaan. Maar vecht niet, ik zeg het regelmatig, want ergens 'tegen' zijn en je er aan ergeren is weerstand en dat versterkt de weerstand die je ervaart. Adem er doorheen, loop erdoorheen, je hebt de wind mee! Onze voorgangers hebben voor hetere vuren gestaan, in onze vorige levens heeft het ons misschien nog de kop gekost, maar nu is de tijd rijp. Durf. Doe het. Wees wijs, wees mild, vaar op je innerlijke kompas, laat je steunen van binnenuit. Het Goddelijke in onszelf nodigt het Goddelijke in anderen uit. En dat is wat we nodig hebben. En vergeet niet te genieten van elke kleine stap! Enjoy...
Wat religie betreft is er in de eerste eeuwen van onze jaartelling iets cruciaals gebeurd. Iets waarvoor we altijd op moeten passen. De verantwoordelijkheid is de mensen zelf ontnomen, in plaats van 'het zoeken en vinden in jezelf' is er een slag gemaakt naar 'gehoorzamen' aan iets buiten jezelf en wij mensen zelf moesten ons als nederig, devoot, schuldig en gehoorzaam gaan opstellen, we konden alleen verlost worden door een hogere macht buiten onszelf. Het herschreven scheppingsverhaal is daar een goed voorbeeld van. De mens werd uit het paradijs verdreven en had zich schuldig gemaakt aan het eten van de boom van kennis van goed en kwaad. Dat mocht niet. De mens mocht vooral niet zelf verantwoordelijkheid nemen en krijgen over wat goed en kwaad was, dat moesten we overlaten aan geleerden, kerkvaders en machthebbers, die daar vervolgens al eeuwen over ruzieën. De brave, bang(-gemaakt)e mens verloor het vertrouwen in zichzelf en luisterde niet meer naar z'n innerlijke stem. We waren gedoemd tot lijden, bidden om verlossing, barmhartigheid en wee degene die sprak over occulte zaken als 'de God in jezelf' of 'wonderbaarlijke genezing', channeling, planten en kruiden. De brandstapel op met die ongehoorzame gevaarlijke burgers!
We zijn als mens monddood gemaakt en hebben ons laten misleiden. Tweeduizend jaar lang, op een enkeling na. En nu worden we wakker. Het valt misschien niet zo op, maar er is een enorme revolutie aan de gang. Voor het eerst, het is een mijlpaal volgens mij, komt er een channeling op tv, komende zaterdag (npo 2, 11.30). Als vanzelfsprekend heb ik hem verwerkt in het programma 'De kracht van de Stilte', iets wat ik een paar jaar geleden nog niet voor mogelijk had gehouden.
Natuurlijk, de gevestigde orde houdt de touwtjes nog steeds strak in handen. Gek word je van alle regeltjes en bureaucratie om het allemaal goed te beheersen. We zullen het spel mee moeten spelen, zolang het nog functioneert - ook al functioneert het niet echt, het maakt alles alleen nodeloos ingewikkeld in mijn opinie. Met veel geduld en vertrouwen kunnen we tornen aan de grenzen en zo hier en daar doorbreken met iets vernieuwends. Ga niet vechten tegen het oude, zoek de milde, de vriendelijke weg. Bewaar je geduld, ontspan en haal diep adem. Ik bots er zo nu en dan ook flink tegenaan, maar ondanks de obstakels, is de weg vrij. Je kunt door alle obstakels heenkomen als je de energetiche geheimen kent en toepast. Blijf gericht op het doel, zie het voor je en hou goed voor ogen waar naartoe we op weg zijn. Het zal alleen maar steeds gemakkelijker gaan. Maar vecht niet, ik zeg het regelmatig, want ergens 'tegen' zijn en je er aan ergeren is weerstand en dat versterkt de weerstand die je ervaart. Adem er doorheen, loop erdoorheen, je hebt de wind mee! Onze voorgangers hebben voor hetere vuren gestaan, in onze vorige levens heeft het ons misschien nog de kop gekost, maar nu is de tijd rijp. Durf. Doe het. Wees wijs, wees mild, vaar op je innerlijke kompas, laat je steunen van binnenuit. Het Goddelijke in onszelf nodigt het Goddelijke in anderen uit. En dat is wat we nodig hebben. En vergeet niet te genieten van elke kleine stap! Enjoy...
zaterdag 20 december 2014
Kerstvreugde
'De Stille is vrij,' zegt Babaji - via Gwendoline, in het programma 'De kracht van de Stilte' dat ik aan het maken ben en volgende week zaterdag wordt uitgezonden (OHM, NPO-2, 11:30 u). 'En als u zegt dat u het te druk heeft, geen tijd heeft voor stilte, dan zeg ik: Maak van uw wachten in de rij voor de kassa of in de file uw stiltemoment.' Het werkt! Als je dit gelezen of gehoord hebt, zal je dat de volgende keer doen in de rij achter de kassa of in de file - als je het nog niet deed. En dat maakt je vrij, in elke situatie. 'De Stille blijft bij zichzelf, hij mag emoties hebben, hij mag van alles ervaren, maar hij wordt er niet door gevangen.'
Ik zag een indrukwekkende film over Coco Chanel. Een sterke vrouw, met een visie, een missie, een enorme eigen kracht. Ondanks alle omstandigheden en moeilijke situaties die zij meemaakte in het leven, is zij zichzelf trouw gebleven en dat is het geheim van haar succes. Soms heb je die uitdagingen nodig om sterker te worden en duidelijke keuzes te maken. Jezelf trouw zijn, dat is niet altijd de makkelijkste weg, maar wel de weg die je de meeste vervulling geeft. Innerlijke kracht ontwikkel je door jezelf trouw te blijven. Door te luisteren naar je innerlijke stem. De stem die je hoort in de Stilte - hoewel het daarvoor niet letterlijk stil hoeft te zijn.
Jezelf trouw blijven in een wereld die jou niet altijd begrijpt. Ben je afhankelijk van de oordelen van anderen? Nee, ook daar kun je vrij van zijn. Het valt me vaak op, die afhankelijkheid. De onafhankelijkheid is zeker iets dat we met z'n allen nog verder kunnen ontwikkelen. Vrij zijn. Het is aan onszelf, die vrijheid te ontwikkelen in onszelf. Op elk punt waar we afhankelijkheid voelen, kunnen we ons nog verder bevrijden en dat zal meer kracht en vreugde brengen.
Ben je of voel je je afhankelijk van het oordeel van je baas, je werkgever, je partner, je omgeving? Onderzoek dan de angst die daarachter zit. Het valt me op dat zelfs mensen die zich behoorlijk vrijgemaakt hebben door eigen keuzes te maken, nog kampen met de angst dat ze het niet redden of tekort zullen ervaren. Daarin ligt een deel vertrouwen te winnen in jezelf en 'het Goddelijke', de kosmos of het universum. Want het hele universum steunt jouw sterke stappen, de keuzes die jou dichter bij jezelf brengen - bij je Goddelijke kern, je missie, je persoonlijke ontwikkeling. Ons wordt niet gevraagd te gehoorzamen aan Jan en alleman, ons best te doen om in de pas te lopen, te voldoen aan alle eisen en behoeften van mensen om ons heen, nee, ons wordt gevraagd onszelf te zijn, keuzes te maken die de ziel voeden, ons sterker maken, om ons werkelijke zelf trouw te zijn.
Natuurlijk kunnen we veel betekenen voor elkaar, elkaar steunen en versterken. Maar er is een groot grijs gebied waarin al die aandacht en zorg voor elkaar niet zozeer vanuit authenticiteit gebeurt, maar vanuit angst. Hoeveel mensen helpen anderen niet om zichzelf beter te voelen, om maar niet aan zichzelf toe te komen? Ach, al die zielige mensen die alleen zijn met de kerst.... we kunnen onze charitatieve behoeften - vanuit schuldgevoel, vanuit leegte of eigen angst of projectie? - weer volop kwijt deze dagen.
Wie is er zielig? Degene die zich mee laat slepen in de overdaad van stervormige koekjes, exclusieve hapjes, opgelegde gezelligheid en dure cadeaus? Of degene die tevreden is met wat er al is, die prima met zichzelf alleen kan zijn en geniet van een wandeling in de natuur? Als je mensen zielig vindt, ga dan eens te rade bij jezelf. Waar ben je bang voor? Wat projecteer je op die anderen?
Wees elke dag aardig voor de medemens - of hij nu in nood verkeert of niet. Geef iedereen een glimlach, elke dag. Laat je vreugde niet afhangen van de kerstversiering. Wie de vreugde in zichzelf leert kennen, heeft niets nodig om gelukkig te zijn en wordt niet beïnvloed door alle schone schijn. Die hoeft ook niet in de stress te stappen, die voorafgaat aan de feestdagen. En niet in een gat te vallen als het voorbij is. Die is tevreden zoals het is. Op elk moment. Dat is vrijheid.
En volgens mij is dat zelfs de werkelijke kerstboodschap: Laat de vreugde, de vrijheid, de liefde voor al wat is, het Goddelijke, in jezelf geboren worden. Wees zelf het licht in donkere dagen. Laat je niet vangen door al die behoeften. Alleen van binnenuit kan er vrede en vreugde zijn.
Ik zag een indrukwekkende film over Coco Chanel. Een sterke vrouw, met een visie, een missie, een enorme eigen kracht. Ondanks alle omstandigheden en moeilijke situaties die zij meemaakte in het leven, is zij zichzelf trouw gebleven en dat is het geheim van haar succes. Soms heb je die uitdagingen nodig om sterker te worden en duidelijke keuzes te maken. Jezelf trouw zijn, dat is niet altijd de makkelijkste weg, maar wel de weg die je de meeste vervulling geeft. Innerlijke kracht ontwikkel je door jezelf trouw te blijven. Door te luisteren naar je innerlijke stem. De stem die je hoort in de Stilte - hoewel het daarvoor niet letterlijk stil hoeft te zijn.
Jezelf trouw blijven in een wereld die jou niet altijd begrijpt. Ben je afhankelijk van de oordelen van anderen? Nee, ook daar kun je vrij van zijn. Het valt me vaak op, die afhankelijkheid. De onafhankelijkheid is zeker iets dat we met z'n allen nog verder kunnen ontwikkelen. Vrij zijn. Het is aan onszelf, die vrijheid te ontwikkelen in onszelf. Op elk punt waar we afhankelijkheid voelen, kunnen we ons nog verder bevrijden en dat zal meer kracht en vreugde brengen.
Ben je of voel je je afhankelijk van het oordeel van je baas, je werkgever, je partner, je omgeving? Onderzoek dan de angst die daarachter zit. Het valt me op dat zelfs mensen die zich behoorlijk vrijgemaakt hebben door eigen keuzes te maken, nog kampen met de angst dat ze het niet redden of tekort zullen ervaren. Daarin ligt een deel vertrouwen te winnen in jezelf en 'het Goddelijke', de kosmos of het universum. Want het hele universum steunt jouw sterke stappen, de keuzes die jou dichter bij jezelf brengen - bij je Goddelijke kern, je missie, je persoonlijke ontwikkeling. Ons wordt niet gevraagd te gehoorzamen aan Jan en alleman, ons best te doen om in de pas te lopen, te voldoen aan alle eisen en behoeften van mensen om ons heen, nee, ons wordt gevraagd onszelf te zijn, keuzes te maken die de ziel voeden, ons sterker maken, om ons werkelijke zelf trouw te zijn.
Natuurlijk kunnen we veel betekenen voor elkaar, elkaar steunen en versterken. Maar er is een groot grijs gebied waarin al die aandacht en zorg voor elkaar niet zozeer vanuit authenticiteit gebeurt, maar vanuit angst. Hoeveel mensen helpen anderen niet om zichzelf beter te voelen, om maar niet aan zichzelf toe te komen? Ach, al die zielige mensen die alleen zijn met de kerst.... we kunnen onze charitatieve behoeften - vanuit schuldgevoel, vanuit leegte of eigen angst of projectie? - weer volop kwijt deze dagen.
Wie is er zielig? Degene die zich mee laat slepen in de overdaad van stervormige koekjes, exclusieve hapjes, opgelegde gezelligheid en dure cadeaus? Of degene die tevreden is met wat er al is, die prima met zichzelf alleen kan zijn en geniet van een wandeling in de natuur? Als je mensen zielig vindt, ga dan eens te rade bij jezelf. Waar ben je bang voor? Wat projecteer je op die anderen?
Wees elke dag aardig voor de medemens - of hij nu in nood verkeert of niet. Geef iedereen een glimlach, elke dag. Laat je vreugde niet afhangen van de kerstversiering. Wie de vreugde in zichzelf leert kennen, heeft niets nodig om gelukkig te zijn en wordt niet beïnvloed door alle schone schijn. Die hoeft ook niet in de stress te stappen, die voorafgaat aan de feestdagen. En niet in een gat te vallen als het voorbij is. Die is tevreden zoals het is. Op elk moment. Dat is vrijheid.
En volgens mij is dat zelfs de werkelijke kerstboodschap: Laat de vreugde, de vrijheid, de liefde voor al wat is, het Goddelijke, in jezelf geboren worden. Wees zelf het licht in donkere dagen. Laat je niet vangen door al die behoeften. Alleen van binnenuit kan er vrede en vreugde zijn.
maandag 15 december 2014
Alleen in jezelf
In de Stilte kom je tot de kern van wie je bent, ook al laat dat zich niet omschrijven, omdat het eindeloos is en zich steeds meer kan verdiepen. "Voor mij is het alles, het is het begin en het einde," omschreef Gwendoline. Vanuit die basis, de Stilte, wordt alles geboren. Ja, vanuit de zee van Stilte borrelen leuke nieuwe ideeën op, vanuit die vrijheid en vreugde kan alles stromen.
Los alle weerstanden op.... Toen ik gisteren een lange autorit maakte, merkte ik hoe je ruimte kunt creëren door je voor te stellen hoe je door alle weerstanden heengaat. De weerstanden, die door gedachten in je opkomen, de ja-maren, het commentaar van de mind, die steeds maar blijft proberen balletjes op te gooien. Zolang je ze niet opvangt maar gewoon doorgaat - doorrijdt als je in de auto zit of er doorheen wandelt als je aan het lopen bent - krijgen ze geen bestaansrecht. Wij bepalen wat bestaansrecht krijgt. Wat we voeden, waar we onze aandacht op richten. Al dat ja-maar is een oude gewoonte, het neemt vanzelf af als het geen voet meer aan de grond krijgt. En mocht je er toch even door gevangen worden, laat je het gewoon weer los. Dat wordt steeds makkelijker.
Als je iets niet weet, laat het. De helderheid komt vanzelf. Maar niet als je er bovenop gaat zitten. Blijf gericht op het doel. De hoogste uitkomst, de beste uitkomst. Hou de meest ideale situatie voor ogen. Geen verzet tegen wat er zich aandient, maar totale acceptatie en weten dat het doel groter is dan de blokkade die je eventueel tegenkomt onderweg. Door gericht te blijven op het doel, lost de blokkade zich vanzelf op. Blijf bij het gevoel van 'het doel', wat altijd vreugde, vrijheid, eenheid en vrede is, dan blijft dat 'doel' bij jou en is het al aanwezig. Het kleurt alles onderweg lichter, het verlicht de weg en 'het doel' wordt 'het nu'. Zo gaat het van binnenuit. Van binnenuit bepaal je de kleur van wat is. Je verzetten tegen wat is, is onzinnig. Ergens anders willen zijn dan waar je nu bent, is niet aanwezig zijn. Dat is verzet. Verzet gaat je nooit helpen, alleen volledige acceptatie - vrede met wat is. Zoek in alles de vreugde. Dat is de weg. Dat doel kan zich ontvouwen in het moment.
Dus het doel is zo ver weg als je het laat zijn. Heb je het gevoel dat het ver en onbereikbaar is, dan is dat zo. Heb je het idee dat het van buitenaf moet komen, je wacht er op en je doet ondertussen je best het te bereiken, dan blijf je je best doen. Is alles goed zoals het is en kun je dat voelen? Kun je je daarin verdiepen en vreugde ervaren? Dat is de Stilte, de heilzame Stilte, de weg binnendoor, die je alles brengt en schenkt wat je nu nodig hebt. Kleine dingen worden groots. Je kijkt met andere ogen.
Het mooiste en makkelijkste voorbeeld dat ik kan geven gaat over twee eieren. Ze lagen in een doosje op de aanrecht en ik had er geen acht op geslagen toen ik vertrok. Toen ik 's avonds weer thuiskwam, stonden ze er nog steeds. Ondertussen was ik naar Venlo geweest en had daar iets bijzonders bijgewoond, een zeer krachtige Oneness meditatie. Ik kwam thuis en zag de eieren en voelde een enorme ontroering. Wat waren ze prachtig! Natuurlijk moest ik er zelf om lachen, maar het was echt zo: Ik bekeek ze ineens als een wonder. Met nieuwe ogen. Mijn perceptie. Zo mooi!
En zo kan alles mooi en wonderbaarlijk zijn. Vanuit die verdieping in onszelf. Vanuit het aanwezig zijn vanuit onze kern. En die kern is zo groots, zo vol vreugde, zo vrij.... dat je er geen genoeg van krijgt en door zal gaan met daarin steeds zoveel mogelijk aanwezig te zijn. Dat is onze heimwee, daar zoeken we naar. Die eenheid, die vreugde, want we weten dat het er is. Je vindt het in jezelf. Alleen in jezelf!
Los alle weerstanden op.... Toen ik gisteren een lange autorit maakte, merkte ik hoe je ruimte kunt creëren door je voor te stellen hoe je door alle weerstanden heengaat. De weerstanden, die door gedachten in je opkomen, de ja-maren, het commentaar van de mind, die steeds maar blijft proberen balletjes op te gooien. Zolang je ze niet opvangt maar gewoon doorgaat - doorrijdt als je in de auto zit of er doorheen wandelt als je aan het lopen bent - krijgen ze geen bestaansrecht. Wij bepalen wat bestaansrecht krijgt. Wat we voeden, waar we onze aandacht op richten. Al dat ja-maar is een oude gewoonte, het neemt vanzelf af als het geen voet meer aan de grond krijgt. En mocht je er toch even door gevangen worden, laat je het gewoon weer los. Dat wordt steeds makkelijker.
Als je iets niet weet, laat het. De helderheid komt vanzelf. Maar niet als je er bovenop gaat zitten. Blijf gericht op het doel. De hoogste uitkomst, de beste uitkomst. Hou de meest ideale situatie voor ogen. Geen verzet tegen wat er zich aandient, maar totale acceptatie en weten dat het doel groter is dan de blokkade die je eventueel tegenkomt onderweg. Door gericht te blijven op het doel, lost de blokkade zich vanzelf op. Blijf bij het gevoel van 'het doel', wat altijd vreugde, vrijheid, eenheid en vrede is, dan blijft dat 'doel' bij jou en is het al aanwezig. Het kleurt alles onderweg lichter, het verlicht de weg en 'het doel' wordt 'het nu'. Zo gaat het van binnenuit. Van binnenuit bepaal je de kleur van wat is. Je verzetten tegen wat is, is onzinnig. Ergens anders willen zijn dan waar je nu bent, is niet aanwezig zijn. Dat is verzet. Verzet gaat je nooit helpen, alleen volledige acceptatie - vrede met wat is. Zoek in alles de vreugde. Dat is de weg. Dat doel kan zich ontvouwen in het moment.
Dus het doel is zo ver weg als je het laat zijn. Heb je het gevoel dat het ver en onbereikbaar is, dan is dat zo. Heb je het idee dat het van buitenaf moet komen, je wacht er op en je doet ondertussen je best het te bereiken, dan blijf je je best doen. Is alles goed zoals het is en kun je dat voelen? Kun je je daarin verdiepen en vreugde ervaren? Dat is de Stilte, de heilzame Stilte, de weg binnendoor, die je alles brengt en schenkt wat je nu nodig hebt. Kleine dingen worden groots. Je kijkt met andere ogen.
Het mooiste en makkelijkste voorbeeld dat ik kan geven gaat over twee eieren. Ze lagen in een doosje op de aanrecht en ik had er geen acht op geslagen toen ik vertrok. Toen ik 's avonds weer thuiskwam, stonden ze er nog steeds. Ondertussen was ik naar Venlo geweest en had daar iets bijzonders bijgewoond, een zeer krachtige Oneness meditatie. Ik kwam thuis en zag de eieren en voelde een enorme ontroering. Wat waren ze prachtig! Natuurlijk moest ik er zelf om lachen, maar het was echt zo: Ik bekeek ze ineens als een wonder. Met nieuwe ogen. Mijn perceptie. Zo mooi!
En zo kan alles mooi en wonderbaarlijk zijn. Vanuit die verdieping in onszelf. Vanuit het aanwezig zijn vanuit onze kern. En die kern is zo groots, zo vol vreugde, zo vrij.... dat je er geen genoeg van krijgt en door zal gaan met daarin steeds zoveel mogelijk aanwezig te zijn. Dat is onze heimwee, daar zoeken we naar. Die eenheid, die vreugde, want we weten dat het er is. Je vindt het in jezelf. Alleen in jezelf!
vrijdag 12 december 2014
De alles-oplossende Stilte
In de Stilte lossen dingen zich op. Ze komen op, worden als het ware doorgeprikt, spatten uiteen en verdwijnen in het licht. Dat hoor ik van verschillende mensen die ik aan het interviewen ben over hun ervaringen met regelmatig en langdurig in stilte zijn. Het hoeft niet allemaal uitgebreid geanalyseerd of besproken te worden, 'getherapeutiseerd', het gaat vanzelf. Dat is ook mijn eigen ervaring. Juist het waarnemen zonder te oordelen of er iets mee te willen, maakt dat mogelijk. Maar er gebeurt nog veel meer in de Stilte. Je komt in ander vaarwater terecht. Het vaarwater van de verbondenheid met alles, zonder 'attachement', want dat is juist wat je loslaat. Je koppelt je los van alle identificaties - met pijn, met zorgen, met alle rollen die je 'speelt', met alle verhalen in je mind. En daardoor voel je steeds meer ruimte. Vanuit die ruimte kun je helderder waarnemen. Je ziet meer, meer details en meer grote lijnen. En op een zeker moment bereik je de vreugde. Dat is het mooiste en laat zich tegelijkertijd het moeilijkst omschrijven.
Afgelopen zondag deed ik zelf mee met een contemplatiedag in het klooster bij Miek Pot. Ik dacht dat ik de Stilte wel kende, maar het is toch heel anders in een groep. Omdat ik niet van strakke regels en strenge begeleiding hou, heb ik er nooit eerder voor gekozen om 5 of 10 dagen in zo'n Stilteretreat te stappen. Maar bij Miek mag je het helemaal op je eigen manier doen. Zelfs geen aanwijzingen over hoe je moet ademen of zitten. Wel een tijdschema: 25 minuten zitten, dan 25 minuten rondjes lopen - met een vertraging erin - en dan weer 25 minuten zitten, enz... zwijgend lunchen met een kommetje rijst - wat heerlijk smaakte! - en dan weer verder, met af en toe een pauze.
Het eerste half uur duurde het langst. Een en al gemekker stak de kop op: Ik zit niet goed. Hoe zou ik het lekkerste zitten? Hoe hou ik dat de hele dag vol? Ik moet naar de wc.... Ik heb honger... dat soort dingen. Tot ik daar op een gegeven moment opeens om moest lachen. Ik was net Moentje, dan weer dit, dan weer dat, steeds wat... altijd wat willen beleven en iets willen gaan doen... ik kreeg bijna de slappe lach. En vanaf dat moment ging het vanzelf, de tijd vloog om - ik merkte het nauwelijks. Wat ik wel ontdekte was dat je steeds dieper en dieper de Stilte in kon gaan. En nog dieper en nog dieper. Ergens in de middag viel me op dat er nog wel af en toe een gedachte opkwam, maar die verdampte gewoon. Dan is het net alsof je zwemt in een zee, een eindeloze zee. Heerlijk. En het mooiste is dat dat gevoel in je blijft, een basis vormt, alsof je drijft. Ook de volgende dag had ik nog een hoop lol om alles. Je gaat de relativiteit zien van alles. En je ontdekt dat de dingen vanzelf ook wel gaan, zonder dat je overal op reageert of je er druk over maakt. Bevrijdend.
We hebben allemaal onze eigen triggers en ja, die vertonen zich juist op de momenten dat je 'vrij' lijkt te zijn. Ze komen zich even aandienen, omdat ze willen vervliegen. Hun vaste vorm (dwz: de gedachtenen gevoelens die in ons nog ergens aan vasthouden) kan niet meer stand houden in deze 'nieuwe' staat van zijn en willen meebewegen. Het kan zijn dat ze dus juist de kop opsteken. Dat gebeurde mij ook. Er niet voor weglopen, maar er op een nieuwe manier naar kijken, dat is de oplossing. Maarje hoeft er niet veel voor te doen, het gaat vanzelf. Dus ook de dingen buiten jezelf gaan zichzelf oplossen. Dat is het effect. Alsof je een steentje in het water gooit: de kringen verbreiden zichzelf. Dus de Stilte heeft een weldadig, oplossend, vreugdevol en heilzaam effect. Terwijl je alles loslaat word je meer jezelf, je voelt een sterke basis, van waaruit je krachtiger in de wereld staat.
Afgelopen zondag deed ik zelf mee met een contemplatiedag in het klooster bij Miek Pot. Ik dacht dat ik de Stilte wel kende, maar het is toch heel anders in een groep. Omdat ik niet van strakke regels en strenge begeleiding hou, heb ik er nooit eerder voor gekozen om 5 of 10 dagen in zo'n Stilteretreat te stappen. Maar bij Miek mag je het helemaal op je eigen manier doen. Zelfs geen aanwijzingen over hoe je moet ademen of zitten. Wel een tijdschema: 25 minuten zitten, dan 25 minuten rondjes lopen - met een vertraging erin - en dan weer 25 minuten zitten, enz... zwijgend lunchen met een kommetje rijst - wat heerlijk smaakte! - en dan weer verder, met af en toe een pauze.
Het eerste half uur duurde het langst. Een en al gemekker stak de kop op: Ik zit niet goed. Hoe zou ik het lekkerste zitten? Hoe hou ik dat de hele dag vol? Ik moet naar de wc.... Ik heb honger... dat soort dingen. Tot ik daar op een gegeven moment opeens om moest lachen. Ik was net Moentje, dan weer dit, dan weer dat, steeds wat... altijd wat willen beleven en iets willen gaan doen... ik kreeg bijna de slappe lach. En vanaf dat moment ging het vanzelf, de tijd vloog om - ik merkte het nauwelijks. Wat ik wel ontdekte was dat je steeds dieper en dieper de Stilte in kon gaan. En nog dieper en nog dieper. Ergens in de middag viel me op dat er nog wel af en toe een gedachte opkwam, maar die verdampte gewoon. Dan is het net alsof je zwemt in een zee, een eindeloze zee. Heerlijk. En het mooiste is dat dat gevoel in je blijft, een basis vormt, alsof je drijft. Ook de volgende dag had ik nog een hoop lol om alles. Je gaat de relativiteit zien van alles. En je ontdekt dat de dingen vanzelf ook wel gaan, zonder dat je overal op reageert of je er druk over maakt. Bevrijdend.
We hebben allemaal onze eigen triggers en ja, die vertonen zich juist op de momenten dat je 'vrij' lijkt te zijn. Ze komen zich even aandienen, omdat ze willen vervliegen. Hun vaste vorm (dwz: de gedachtenen gevoelens die in ons nog ergens aan vasthouden) kan niet meer stand houden in deze 'nieuwe' staat van zijn en willen meebewegen. Het kan zijn dat ze dus juist de kop opsteken. Dat gebeurde mij ook. Er niet voor weglopen, maar er op een nieuwe manier naar kijken, dat is de oplossing. Maarje hoeft er niet veel voor te doen, het gaat vanzelf. Dus ook de dingen buiten jezelf gaan zichzelf oplossen. Dat is het effect. Alsof je een steentje in het water gooit: de kringen verbreiden zichzelf. Dus de Stilte heeft een weldadig, oplossend, vreugdevol en heilzaam effect. Terwijl je alles loslaat word je meer jezelf, je voelt een sterke basis, van waaruit je krachtiger in de wereld staat.
woensdag 10 december 2014
Je bent nooit alleen!
Ook als ik een blogje schrijf, stem ik me af. Ook op jullie, van sommigen weet ik dat ze mijn blog lezen, niet van iedereen natuurlijk, maar dat maakt niet uit. Wat wil er vandaag verteld worden? Het is een combinatie van wat mij bezig houdt, wat er zoal gebeurt, maar ook van wat er 'in de lucht hangt' en wat anderen bezig houdt. Of een antwoord daarop misschien. Ik zoek de onderstroom. En die onderstroom is echt niet alleen mijn onderstroom. Die onderstroom is aanwezig in alles. Die verbindt ons. Regelmatig heb ik gemerkt dat als er in mij een knopje omging, een bepaald issue ineens opspeelde om gezien te worden en losgelaten, er een transformatie in werking trad die een groter bereik had. Of andersom: Die transformatie is aan de gang en wij bewegen mee. We doen het samen. En we worden gesteund. Door elkaar, door onzichtbare krachten, door het geheel. Naadloos is alles met elkaar verbonden. We versterken elkaar. No reason to feel alone.....
Ik weet dat sommige mensen zich wel alleen voelen. Zich graag verbonden willen voelen. Ik denk dat je alleen als je denkt dat je iets mist in jezelf je je alleen voelt. Het is meer een niet weten of nog niet ervaren hebben, maar diep in jezelf ben je niet alleen, je bent juist verbonden. Leg dat maar eens uit... Het is net zo lastig uitleggen als de kracht in jezelf. Het is er. In iedereen. Maar hoe ontdek je dat als je het niet zo ervaart? Dat is wat je niet voor een ander kunt doen. Alleen benoemen. Vanuit een ziekenhuisbed, met slangen aan alle kanten, pillen in potjes en verpleegsters voor elk wissewasje keek iemand me verdwaasd aan toen ik zei: "Je moet het wel zelf doen. Niemand kan het voor je doen." Dat denk ik: Alle hulpmiddelen zijn er, alle technische mogelijkheden, die zich maar blijven ontwikkelen, alle mogelijke instrumenten om alles te controleren en te beheersen. Maar de wil, de kracht, de genezing, die komt van binnenuit. Vanuit de kracht, de stilte, de Goddelijke stroming in onszelf. Wat je wel kunt doen is de kracht van iemand aanspreken, door zelf in je kracht te blijven. Vanuit jouw innerlijke bron heb je toegang tot die bron van een ander. Daar hoef je geen moeite voor te doen, je hoeft zelfs niet eens wat te zeggen bij wijze van spreken. Door jouw aanwezigheid nodig je de ander ook uit om aanwezig te zijn. Aanwezigheid, werkelijke aanwezigheid is de kracht.
Dat ontwijken is een hardnekkig mechanisme. Het zit ingebakken in de mens. Dat is angst, dat is ego. Maar hoe meer we dat doorbreken in onszelf, hoe meer we dat ook doorbreken voor anderen. Je alleen voelen kan niet anders dan het ego zijn. Dus angst zijn. Want het niet-ego is verbonden. Het 'alleen-voelen' bestaat uit angstverhalen, die het ego vertelt. "Ik word niet begrepen," is ook zo'n verhaal. Het is niet waar. Als je vanuit je hart aanwezig bent, in plaats van vanuit dat verongelukte ego-gevoel, word je prima begrepen. De taal van het hart verstaat iedereen. Woorden die recht uit je hart komen, missen nooit hun doel. Al spreek je ze tegen een Chinees!
Iets om te onthouden: Je bent nooit alleen!
Ik weet dat sommige mensen zich wel alleen voelen. Zich graag verbonden willen voelen. Ik denk dat je alleen als je denkt dat je iets mist in jezelf je je alleen voelt. Het is meer een niet weten of nog niet ervaren hebben, maar diep in jezelf ben je niet alleen, je bent juist verbonden. Leg dat maar eens uit... Het is net zo lastig uitleggen als de kracht in jezelf. Het is er. In iedereen. Maar hoe ontdek je dat als je het niet zo ervaart? Dat is wat je niet voor een ander kunt doen. Alleen benoemen. Vanuit een ziekenhuisbed, met slangen aan alle kanten, pillen in potjes en verpleegsters voor elk wissewasje keek iemand me verdwaasd aan toen ik zei: "Je moet het wel zelf doen. Niemand kan het voor je doen." Dat denk ik: Alle hulpmiddelen zijn er, alle technische mogelijkheden, die zich maar blijven ontwikkelen, alle mogelijke instrumenten om alles te controleren en te beheersen. Maar de wil, de kracht, de genezing, die komt van binnenuit. Vanuit de kracht, de stilte, de Goddelijke stroming in onszelf. Wat je wel kunt doen is de kracht van iemand aanspreken, door zelf in je kracht te blijven. Vanuit jouw innerlijke bron heb je toegang tot die bron van een ander. Daar hoef je geen moeite voor te doen, je hoeft zelfs niet eens wat te zeggen bij wijze van spreken. Door jouw aanwezigheid nodig je de ander ook uit om aanwezig te zijn. Aanwezigheid, werkelijke aanwezigheid is de kracht.
Dat ontwijken is een hardnekkig mechanisme. Het zit ingebakken in de mens. Dat is angst, dat is ego. Maar hoe meer we dat doorbreken in onszelf, hoe meer we dat ook doorbreken voor anderen. Je alleen voelen kan niet anders dan het ego zijn. Dus angst zijn. Want het niet-ego is verbonden. Het 'alleen-voelen' bestaat uit angstverhalen, die het ego vertelt. "Ik word niet begrepen," is ook zo'n verhaal. Het is niet waar. Als je vanuit je hart aanwezig bent, in plaats van vanuit dat verongelukte ego-gevoel, word je prima begrepen. De taal van het hart verstaat iedereen. Woorden die recht uit je hart komen, missen nooit hun doel. Al spreek je ze tegen een Chinees!
Iets om te onthouden: Je bent nooit alleen!
dinsdag 9 december 2014
Concentratie
Aandacht. Ik heb mezelf aangewend, geoefend, gediciplineerd om alles wat ik doe met mijn volle aandacht te doen. Laatst hoorde ik iemand het verschil tussen mannen en vrouwen uitleggen: 'Mannen rijden op een tweebaansweg. Ze nemen of de ene of de andere baan. Vrouwen rijden ondertussen op een tienbaansweg en overzien ze alle tien.' I don't know. Misschien kunnen we dat, maar of dat nou wel zo wenselijk is? Vroeger was mijn werk moeilijker omdat ik het moeilijker maakte. Dat is langzaamaan veranderd. Voor een groot deel gaat dat vanzelf. Ik zal je vertellen hoe het voor mij werkt, hoe het het makkelijkste werkt. Voor het geval je dat nog niet wist....
Voordat je iets gaat doen, concentreer je op wat je gaat doen. Wat je ermee wenst te bereiken. Zie het doel voor je en hou dat doel goed voor ogen. Stem je af. Vraag 'hulp' aan het onzichtbare, je hoogste zelf of andere hulptroepen. (Die kunnen en willen je namelijk heel graag helpen, ze willen alleen wel duidelijk weten wat de bedoeling is!) Zet je twijfels en kritische gedachten op een zijspoor, die heb je niet nodig. Kortom: Stem je af en concentreer je. Spreek met jezelf goed af wat je gaat doen en hoe, maar hou tegelijkertijd ruimte voor de invulling zoals ie komt. Voor inspiratie terwijl je bezig bent. Ofwel: Blijf in de verbinding. Laat je niet afleiden door van alles. (telefoons en zo).
Wees helemaal aanwezig in wat je doet, let goed op, maak of doe het zo goed als je kunt. Denk vooral niet: laat maar zitten of komt later wel. Blijf gericht op je doel en verzand vooral niet in wat zijsporen zijn, wat niet op het doel is gericht. Doe wat je doet met je volle aandacht! Het is een vorm van meditatie. Maar het is gewoon doen. Helemaal aanwezig zijn in wat je op dat moment doet. Het levert betere resultaten op. Want wat je erin stopt, komt er ook uit. Alles is energie. Natuurlijk overkomt het mij ook wel eens dat ik even wordt afgeleid of dat even iets anders aandacht vraagt. Maar ik vergeet niet waar ik mee bezig ben.
Waarom schrijf ik dit? Omdat ik regelmatig mensen tegenkom die 'ontwijken'. Die hele andere, vaak nodeloze dingen opeens aandacht gaan geven, terwijl ze op dat moment geacht worden aanwezig te zijn bij wat ze aan het doen zijn. Doe het of doe het niet. En als je het doet, doe het dan goed. Met je volle aandacht. Het heeft geen zin dingen te doen als je met je gedachten ergens anders bent. Dan heeft het geen draagkracht. Geen bodem. Dus daarin ligt de kwaliteit. Niet in de kwantiteit, de hoeveelheid tijd die je ergens aan besteedt. Of hoe druk je je maakt. Of hoe hard je werkt (zes dingen tegelijk). Nee, in de concentratie, in de afstemming, in het aanwezig zijn. Dat geldt voor alles. Het lijkt misschien moeilijk, maar het maakt alles makkelijker. Eenvoudiger. Krachtiger.
Voordat je iets gaat doen, concentreer je op wat je gaat doen. Wat je ermee wenst te bereiken. Zie het doel voor je en hou dat doel goed voor ogen. Stem je af. Vraag 'hulp' aan het onzichtbare, je hoogste zelf of andere hulptroepen. (Die kunnen en willen je namelijk heel graag helpen, ze willen alleen wel duidelijk weten wat de bedoeling is!) Zet je twijfels en kritische gedachten op een zijspoor, die heb je niet nodig. Kortom: Stem je af en concentreer je. Spreek met jezelf goed af wat je gaat doen en hoe, maar hou tegelijkertijd ruimte voor de invulling zoals ie komt. Voor inspiratie terwijl je bezig bent. Ofwel: Blijf in de verbinding. Laat je niet afleiden door van alles. (telefoons en zo).
Wees helemaal aanwezig in wat je doet, let goed op, maak of doe het zo goed als je kunt. Denk vooral niet: laat maar zitten of komt later wel. Blijf gericht op je doel en verzand vooral niet in wat zijsporen zijn, wat niet op het doel is gericht. Doe wat je doet met je volle aandacht! Het is een vorm van meditatie. Maar het is gewoon doen. Helemaal aanwezig zijn in wat je op dat moment doet. Het levert betere resultaten op. Want wat je erin stopt, komt er ook uit. Alles is energie. Natuurlijk overkomt het mij ook wel eens dat ik even wordt afgeleid of dat even iets anders aandacht vraagt. Maar ik vergeet niet waar ik mee bezig ben.
Waarom schrijf ik dit? Omdat ik regelmatig mensen tegenkom die 'ontwijken'. Die hele andere, vaak nodeloze dingen opeens aandacht gaan geven, terwijl ze op dat moment geacht worden aanwezig te zijn bij wat ze aan het doen zijn. Doe het of doe het niet. En als je het doet, doe het dan goed. Met je volle aandacht. Het heeft geen zin dingen te doen als je met je gedachten ergens anders bent. Dan heeft het geen draagkracht. Geen bodem. Dus daarin ligt de kwaliteit. Niet in de kwantiteit, de hoeveelheid tijd die je ergens aan besteedt. Of hoe druk je je maakt. Of hoe hard je werkt (zes dingen tegelijk). Nee, in de concentratie, in de afstemming, in het aanwezig zijn. Dat geldt voor alles. Het lijkt misschien moeilijk, maar het maakt alles makkelijker. Eenvoudiger. Krachtiger.
maandag 8 december 2014
Love never dies
Soms vraag ik me af waarom dingen nooit klaar zijn. Soms waarom ik ze nooit afmaak. Of waarom ze nooit afgerond zijn. Het afronden voelt voor mij vaak kunstmatig. Alsof je nooit klaar ben. Toch is het wel fijn als iets uiteindelijk een vorm krijgt en afgerond is. Bepaalde dingen vragen daarom, documentaires die uitgezonden gaan worden op bepaalde dagen bijvoorbeeld. Dan werk je daar naartoe. Handig. Maar net zo goed zou ik door kunnen gaan en een langere documentaire kunnen maken, verbanden kunnen leggen tussen de verschillende documentaires, combinaties kunnen maken. Hetzelfde geldt voor schrijven, wanneer ben je klaar? Ik heb de neiging steeds opnieuw te beginnen.
Je kunt steeds een nieuw hoofdstuk beginnen, steeds een nieuw boek beginnen. Maar ondertussen kun je ook hoofdstukken afronden. Of boeken afronden ;) Ik ben niet zo'n afronder, heb ik gemerkt, meer een vernieuwer. Maar soms wil iets wel afgerond worden, om weer plaats te maken voor het volgende. Uit het een wordt het ander geboren; creëren is zoiets als een lotusbloem, vanuit het midden verschijnen steeds nieuwe blaadjes. Alles vernieuwt zich voortdurend.
De boom vol bloesem die ik zaterdag tegenkwam op het terrein van de Babajitempel in Loenen had iets onwezenlijks. We weten dat het nog gaat vriezen en die bloemetjes zich te enthousiast al manifesteren. Dan denk ik altijd aan het verhaaltje van Thich Nath Hanh, die de bloesem vroeg: Zijn jullie dezelfde? Voor de vrieskou was er ook al bloesem geweest en na de vrieskou kwamen er weer nieuwe bloemetjes tevoorschijn in zijn boom. "Wij zijn niet dezelfde en ook geen andere. Zijn de omstandigheden gunstig, dan verschijnen we, zijn ze dat niet, dan verstoppen we ons. Zo simpel ligt dat."
Het was een mooie metafooor voor de situatie. Ik filmde Gwendoline, die ik ook in 2009 al eens had gefilmd. In die tijd had ik het niet gewaagd dat op tv uit te zenden en ook zou zij dat toen niet hebben gewild. Nu was het geen eens een vraag. We deden het gewoon. De tijd is rijp. Dat we al 'geoefend' hadden, kwam mooi uit. Op die basis borduurden we voort. Dat had ik toen niet kunnen weten, maar zo zie je maar: niets gaat ooit verloren. Weg is niet weg.
'Love never dies,' schrijf ik een vriendin, wiens man vandaag misschien zijn laatste dag in dit leven meemaakt. En ik leen de woorden van Rumi:
On the day I die, don’t say he’s gone. Death has nothing to do with going away.
The sun sets, and the moon sets but they’re not gone.
Death is a coming together.
The human seed goes down into the ground like a bucket,
and comes up with some unimagined beauty.
Your mouth closes here, and immediately opens
with a shout of joy there.
Nog veel meer mooie woorden en beelden en voorbeelden komen in me op. Laat ik ze even bewaren voor een nieuw blogje. Dan is dit vast afgerond. Hoewel het echt wel verder wil... en zal gaan.
Je kunt steeds een nieuw hoofdstuk beginnen, steeds een nieuw boek beginnen. Maar ondertussen kun je ook hoofdstukken afronden. Of boeken afronden ;) Ik ben niet zo'n afronder, heb ik gemerkt, meer een vernieuwer. Maar soms wil iets wel afgerond worden, om weer plaats te maken voor het volgende. Uit het een wordt het ander geboren; creëren is zoiets als een lotusbloem, vanuit het midden verschijnen steeds nieuwe blaadjes. Alles vernieuwt zich voortdurend.
De boom vol bloesem die ik zaterdag tegenkwam op het terrein van de Babajitempel in Loenen had iets onwezenlijks. We weten dat het nog gaat vriezen en die bloemetjes zich te enthousiast al manifesteren. Dan denk ik altijd aan het verhaaltje van Thich Nath Hanh, die de bloesem vroeg: Zijn jullie dezelfde? Voor de vrieskou was er ook al bloesem geweest en na de vrieskou kwamen er weer nieuwe bloemetjes tevoorschijn in zijn boom. "Wij zijn niet dezelfde en ook geen andere. Zijn de omstandigheden gunstig, dan verschijnen we, zijn ze dat niet, dan verstoppen we ons. Zo simpel ligt dat."
Het was een mooie metafooor voor de situatie. Ik filmde Gwendoline, die ik ook in 2009 al eens had gefilmd. In die tijd had ik het niet gewaagd dat op tv uit te zenden en ook zou zij dat toen niet hebben gewild. Nu was het geen eens een vraag. We deden het gewoon. De tijd is rijp. Dat we al 'geoefend' hadden, kwam mooi uit. Op die basis borduurden we voort. Dat had ik toen niet kunnen weten, maar zo zie je maar: niets gaat ooit verloren. Weg is niet weg.
'Love never dies,' schrijf ik een vriendin, wiens man vandaag misschien zijn laatste dag in dit leven meemaakt. En ik leen de woorden van Rumi:
On the day I die, don’t say he’s gone. Death has nothing to do with going away.
The sun sets, and the moon sets but they’re not gone.
Death is a coming together.
The human seed goes down into the ground like a bucket,
and comes up with some unimagined beauty.
Your mouth closes here, and immediately opens
with a shout of joy there.
Nog veel meer mooie woorden en beelden en voorbeelden komen in me op. Laat ik ze even bewaren voor een nieuw blogje. Dan is dit vast afgerond. Hoewel het echt wel verder wil... en zal gaan.
zaterdag 6 december 2014
IJskoud bad
Ik spring in het ijskoude bad. 'Zo, dwars door de angst heen,' vergelijk ik het voor mezelf. Vlak voor ik erin wilde springen kwam de waarschuwingstekst in me op die ik gelezen had over hoge en lage bloeddruk. Zo werkt dat, je leest het en het blijft hangen, of je wil of niet. Mensen zeggen 'pas op voor dit of dat...' en terwijl je daar helemaal niet mee bezig wil zijn, zaaien ze twijfel en onzekerheid bij anderen. Daar bewust mee afrekenen, gewoon in het koude badje springen, doen wat je van plan was, je niet van de wijs laten brengen, je innerlijke leiding volgen, luisteren naar jezelf, dat maakt je sterker. Juist als je begint te twijfelen, loop je risico's. Je vertrouwt jezelf niet meer. Laat je vertrouwen niet ondermijnen, let op!
Ik was in de sauna, anders was ik nooit in zo'n koud bad gesprongen... Iemand vertelde me dat je in de sauna sowieso tot rust komt. Of je nou druk en gezellig aan het doen ben of niet. Want door de sauna zweet je de afvalstoffen uit je lijf en het is een passieve manier van sporten. Dat maakt dat er gelukshormonen vrij komen, waardoor je balans herstelt en je je zo lekker voelt. Afvalstoffen je lijf uit bonjouren is dus van belang om je goed te voelen. En je goed voelen is voor alles goed. Als de levensenergie stroomt, stroomt alles.
Gelukkig was ik in de sauna toen ik las over de acedia. Miek Pot beschrijft het uitgebreid in 'Doorkruist land' (een boek over contemplatie, de weg naar binnen). Acedia is lusteloosheid, geen zin hebben, met tegenzin opstaan, niet goed voor jezelf zorgen, moeilijk op gang komen, teveel tv kijken, afleiding zoeken, dat soort dingen. 'Het onvermogen om te voelen, een soort afstompen,' schrijft Miek Pot. 'Falling out of love' noemt ze het ook wel, dus een blokkade op weg naar het onvoorwaardelijke 'ja' tegen het leven en de liefde. De verbinding met jezelf kwijt zijn, zou je kunnen zeggen. Het is wat de 'woestijnvaders' (die haar inspiratiebron zijn en leefden in derde, vierde eeuw in de woestijn) een van de 'demonen' noemden. Het is handig om dat wat je afhoudt van jezelf zijn - ofwel van je innerlijke pad - 'demonen' te noemen, omdat je er daardoor makkelijker grip op hebt: Het is niet van jou, het overvalt je en je kunt de demonen van je afschudden. Er zijn er nog meer: hoogmoed, gulzigheid, ijdelheid, droefheid, woede, lust en hebzucht - en ze vertegenwoordigen allemaal het ego. Dat ego wat je juist van je pad af wil houden. 'Drijfveren van het ego, die als autonome delen tegen onze bewuste wil ingaan,' staat er. De demonen springen juist op als jij grote sprongen maakt.
De acedia is niet de ergste, maar wel de moeilijkste, lees ik. Hij sluipt binnen en je moet er op tijd bij zijn om hem te overwinnen. Dat doe je door discipline, weet Miek. Gezond en op tijd eten, regelmaat, niet wegvluchten, niet 'laten zitten'. Het is een veelvoorkomend verschijnsel in deze tijd. Sommige mensen zijn te druk en hebben juist rust, inkeer, nodig, anderen hebben het juist nodig om dingen te gaan doen. Dat hangt van de situatie af.
Als je een stap zet, wijst de volgende zich vanzelf, zou ik zeggen. Begin gewoon. Maakt niet uit hoe of waarmee. De weg wijst zichzelf sowieso. Maar je zal wel in beweging moeten komen. Ook al weet je nog niet precies wat jouw levensdoel en missie is, dan toch zal de weg zich wijzen. De aanwijzingen vind je onderweg. Soms moet je gewoon doorgaan op het ingeslagen pad, soms moet je de koers een beetje wijzigen, soms moet je goed onderzoeken wat je in de weg staat, maar niet altijd. Soms spring je gewoon in het diepe. Ook al is het een ijskoud bad...
Ik was in de sauna, anders was ik nooit in zo'n koud bad gesprongen... Iemand vertelde me dat je in de sauna sowieso tot rust komt. Of je nou druk en gezellig aan het doen ben of niet. Want door de sauna zweet je de afvalstoffen uit je lijf en het is een passieve manier van sporten. Dat maakt dat er gelukshormonen vrij komen, waardoor je balans herstelt en je je zo lekker voelt. Afvalstoffen je lijf uit bonjouren is dus van belang om je goed te voelen. En je goed voelen is voor alles goed. Als de levensenergie stroomt, stroomt alles.
Gelukkig was ik in de sauna toen ik las over de acedia. Miek Pot beschrijft het uitgebreid in 'Doorkruist land' (een boek over contemplatie, de weg naar binnen). Acedia is lusteloosheid, geen zin hebben, met tegenzin opstaan, niet goed voor jezelf zorgen, moeilijk op gang komen, teveel tv kijken, afleiding zoeken, dat soort dingen. 'Het onvermogen om te voelen, een soort afstompen,' schrijft Miek Pot. 'Falling out of love' noemt ze het ook wel, dus een blokkade op weg naar het onvoorwaardelijke 'ja' tegen het leven en de liefde. De verbinding met jezelf kwijt zijn, zou je kunnen zeggen. Het is wat de 'woestijnvaders' (die haar inspiratiebron zijn en leefden in derde, vierde eeuw in de woestijn) een van de 'demonen' noemden. Het is handig om dat wat je afhoudt van jezelf zijn - ofwel van je innerlijke pad - 'demonen' te noemen, omdat je er daardoor makkelijker grip op hebt: Het is niet van jou, het overvalt je en je kunt de demonen van je afschudden. Er zijn er nog meer: hoogmoed, gulzigheid, ijdelheid, droefheid, woede, lust en hebzucht - en ze vertegenwoordigen allemaal het ego. Dat ego wat je juist van je pad af wil houden. 'Drijfveren van het ego, die als autonome delen tegen onze bewuste wil ingaan,' staat er. De demonen springen juist op als jij grote sprongen maakt.
De acedia is niet de ergste, maar wel de moeilijkste, lees ik. Hij sluipt binnen en je moet er op tijd bij zijn om hem te overwinnen. Dat doe je door discipline, weet Miek. Gezond en op tijd eten, regelmaat, niet wegvluchten, niet 'laten zitten'. Het is een veelvoorkomend verschijnsel in deze tijd. Sommige mensen zijn te druk en hebben juist rust, inkeer, nodig, anderen hebben het juist nodig om dingen te gaan doen. Dat hangt van de situatie af.
Als je een stap zet, wijst de volgende zich vanzelf, zou ik zeggen. Begin gewoon. Maakt niet uit hoe of waarmee. De weg wijst zichzelf sowieso. Maar je zal wel in beweging moeten komen. Ook al weet je nog niet precies wat jouw levensdoel en missie is, dan toch zal de weg zich wijzen. De aanwijzingen vind je onderweg. Soms moet je gewoon doorgaan op het ingeslagen pad, soms moet je de koers een beetje wijzigen, soms moet je goed onderzoeken wat je in de weg staat, maar niet altijd. Soms spring je gewoon in het diepe. Ook al is het een ijskoud bad...
vrijdag 5 december 2014
Muurtjes afbreken
Boos zijn is soms heel terecht, zeker voor je gevoel. Het vertelt je heel duidelijk iets en daarin maakt het niet zoveel uit of het terecht is of niet, want het is je gevoel. Dat gevoel wil erkend, gevoeld en ervaren worden. Geuit. Dat kan op vele manieren, het hoeft natuurlijk niet met geweld gepaard te gaan. Wraakgevoelens of -acties zijn alleen maar desastreus en maken je geen blijer mens. Je hebt er uiteindelijk vooral jezelf mee, want je laat je overheersen door bitterheid.
Nu denk je misschien aan extreme gevallen, maar ik vermoed dat we allemaal zo hier en daar nog wel wat boosheid in ons dragen. Dat veroorzaakt een vorm van lijden, waarmee we uiteindelijk onszelf tekort doen. We maken onszelf op die manier nog meer en nog langer slachtoffer van iets dat bijvoorbeeld ooit is gebeurd in ons leven. Ook als je boos bent over 'grote zaken' zoals de milieuvervuiling of de onderdrukking en uitbuiting in de wereld of de manier waarop er met vrouwen of dieren of kinderen wordt omgegaan in de wereld - allemaal heel terecht overigens - vertelt dat je iets over jezelf.
Willen we echt bijdragen aan vrede in de wereld, respect voor mens, dier en natuur, vrijheid en gelijkwaardigheid, dan is het noodzakelijk om 'naar binnen' te gaan. Ik denk zelfs dat het vechten buiten onszelf een manier is om onze innerlijke strijd te ontwijken, om de dieper liggende gevoelens in onszelf niet aan te gaan, die wel gezien en gevoeld willen worden. Want daarin ligt de bevrijding.
Het ego reageert vanuit angst, omdat het uitgaat vanjouw 'kleine ik' en niet erkent dat jij groter bent dan dat. Het ego denkt en handelt vanuit afgescheidenheid. Het is erop gericht die afgescheidenheid in stand te houden. Dat is boosheid ook, evenals geweld, arrogantie, verdediging, haat, slachtofferschap, schuld(gevoel) en schaamte. Het voelen en ervaren van macht en onmacht ten aanzien van anderen hoort daar ook bij, omdat het redeneert vanuit afgescheidenheid. Het zijn allemaal steentjes van de afscheidingsmuur. De muur is opgebouwd uit angst, onwetendheid en onbewustheid. Zodra je dat weet en je er bewust van wordt...
Ik weet niet of je 'Ask and you will receive..." al hebt uitgeprobeerd (zie de blog van gisteren), maar mijn ervaring is dat er daarmee iets in beweging komt in mijzelf, waardoor het in de buitenwereld kan gaan meebewegen. Een stukje muur van mij wordt bijvoorbeeld opeens zichtbaar, inzichtelijk en brokkelt af. Daardoor vindt een switch plaats. Brokjes ego laten los. Dat is wat de weg vrij maakt voor wat ik vraag. Dat is wat er vaak eerst moet gebeuren om een 'vibrational match' te zijn met dat wat je wenst.
We zien vaak het onbuigzame van anderen beter dan dat in onszelf. Terwijl we alleen invloed hebben op dat van onszelf. Hoe kan je nog op muurtjes van anderen stuiten als je zelf dat muurtje niet meer hebt? Dat kan niet, want alsjij geen muurtje meer hebt staan, is het ook voor de ander niet nodig z'n muurtje op te trekken. Het brokkelt net zo goed af. Het is niet meer nodig. Want jij ziet het muurtje niet meer. Je kijkt er dwars doorheen. Je ziet de kern. En die kern is wie iemand echt is. Dat kan je alleen zien als je zelf ook vanuit je kern aanwezig bent. Je krijgt antwoord.
Lukt het jou om vertrouwen te hebben in die ander? Dan heeft de ander dat muurtje ook niet meer nodig om zich achter te verschuilen. Je geeft en ontvangt vertrouwen. En ja, het kan zijn dat het ego je dan nog een obstakel laat zien, het volgende steentje. Jouw angst, jouw onveilige gevoel in deze wereld. Forceer niks, voel. Erken en laat het zichzelf stukje bij beetje oplossen.
Zodra je boosheid voelt, stuit je op zo'n steentje. De pijn kan heel terecht zijn. Daar oordelen we niet over. Alleen hoeft het gedrag (door de pijn) van een ander uiteindelijk niet meer van invloed te zijn op hoe jij je voelt als jij zelf je eigen proces heel liefdevol ter hand neemt en jezelf bevrijdt. Zo maak je de wereld mooier, je groeit in wie je werkelijk bent en bevrijdt ook anderen om je heen.
Nu denk je misschien aan extreme gevallen, maar ik vermoed dat we allemaal zo hier en daar nog wel wat boosheid in ons dragen. Dat veroorzaakt een vorm van lijden, waarmee we uiteindelijk onszelf tekort doen. We maken onszelf op die manier nog meer en nog langer slachtoffer van iets dat bijvoorbeeld ooit is gebeurd in ons leven. Ook als je boos bent over 'grote zaken' zoals de milieuvervuiling of de onderdrukking en uitbuiting in de wereld of de manier waarop er met vrouwen of dieren of kinderen wordt omgegaan in de wereld - allemaal heel terecht overigens - vertelt dat je iets over jezelf.
Willen we echt bijdragen aan vrede in de wereld, respect voor mens, dier en natuur, vrijheid en gelijkwaardigheid, dan is het noodzakelijk om 'naar binnen' te gaan. Ik denk zelfs dat het vechten buiten onszelf een manier is om onze innerlijke strijd te ontwijken, om de dieper liggende gevoelens in onszelf niet aan te gaan, die wel gezien en gevoeld willen worden. Want daarin ligt de bevrijding.
Het ego reageert vanuit angst, omdat het uitgaat vanjouw 'kleine ik' en niet erkent dat jij groter bent dan dat. Het ego denkt en handelt vanuit afgescheidenheid. Het is erop gericht die afgescheidenheid in stand te houden. Dat is boosheid ook, evenals geweld, arrogantie, verdediging, haat, slachtofferschap, schuld(gevoel) en schaamte. Het voelen en ervaren van macht en onmacht ten aanzien van anderen hoort daar ook bij, omdat het redeneert vanuit afgescheidenheid. Het zijn allemaal steentjes van de afscheidingsmuur. De muur is opgebouwd uit angst, onwetendheid en onbewustheid. Zodra je dat weet en je er bewust van wordt...
Ik weet niet of je 'Ask and you will receive..." al hebt uitgeprobeerd (zie de blog van gisteren), maar mijn ervaring is dat er daarmee iets in beweging komt in mijzelf, waardoor het in de buitenwereld kan gaan meebewegen. Een stukje muur van mij wordt bijvoorbeeld opeens zichtbaar, inzichtelijk en brokkelt af. Daardoor vindt een switch plaats. Brokjes ego laten los. Dat is wat de weg vrij maakt voor wat ik vraag. Dat is wat er vaak eerst moet gebeuren om een 'vibrational match' te zijn met dat wat je wenst.
We zien vaak het onbuigzame van anderen beter dan dat in onszelf. Terwijl we alleen invloed hebben op dat van onszelf. Hoe kan je nog op muurtjes van anderen stuiten als je zelf dat muurtje niet meer hebt? Dat kan niet, want alsjij geen muurtje meer hebt staan, is het ook voor de ander niet nodig z'n muurtje op te trekken. Het brokkelt net zo goed af. Het is niet meer nodig. Want jij ziet het muurtje niet meer. Je kijkt er dwars doorheen. Je ziet de kern. En die kern is wie iemand echt is. Dat kan je alleen zien als je zelf ook vanuit je kern aanwezig bent. Je krijgt antwoord.
Lukt het jou om vertrouwen te hebben in die ander? Dan heeft de ander dat muurtje ook niet meer nodig om zich achter te verschuilen. Je geeft en ontvangt vertrouwen. En ja, het kan zijn dat het ego je dan nog een obstakel laat zien, het volgende steentje. Jouw angst, jouw onveilige gevoel in deze wereld. Forceer niks, voel. Erken en laat het zichzelf stukje bij beetje oplossen.
Zodra je boosheid voelt, stuit je op zo'n steentje. De pijn kan heel terecht zijn. Daar oordelen we niet over. Alleen hoeft het gedrag (door de pijn) van een ander uiteindelijk niet meer van invloed te zijn op hoe jij je voelt als jij zelf je eigen proces heel liefdevol ter hand neemt en jezelf bevrijdt. Zo maak je de wereld mooier, je groeit in wie je werkelijk bent en bevrijdt ook anderen om je heen.
donderdag 4 december 2014
Ask and you shall receive...
Ask and you shall receive.
Het is een universele wet. Vraag maar iets... nu...
En dan... verzacht, 'zak' in je hart, ontspan en ontvang.
'Be a vibrational match', zou Abraham/Hicks zeggen.
Mensen vragen veel, maar wachten niet altijd op het antwoord.
Of ze ontvangen het niet als het komt.
Ze zijn het alweer vergeten of letten niet op.
Denken dat het niet mag of dat ze het niet waard zijn.
Dus sta jezelf toe het te ontvangen....
Ook is het goed om je af te vragen wat je precies wilt.
Waarom wil je het? Stel je dan de goeie vraag?
Wil je iets omdat je dan meer rust, vrede of meer plezier hebt?
Vraag dan eens rust, vrede of plezier in die situatie.
'Ask and you shall receive' is onze relatie met de 'Divine'.
Je kunt alles vragen en je krijgt altijd antwoord.
Alleen heb je daar wel je 'subtle senses' voor nodig.
Je krijgt wat je wilt, vraagt of wenst.
Of er wordt aan gewerkt.
Er wordt een ingang gezocht bij jou misschien.
Of er wordt een omweg georganiseerd.
Het punt is: kan jij het ontvangen en hoe?
Je kunt ook creatief zijn in het vragen.
Inzichten vragen, nieuwe wegen, makkelijker paden.
Duidelijke boodschappen, vertrouwen.
Ask and you shall receive...
Het is een universele wet. Vraag maar iets... nu...
En dan... verzacht, 'zak' in je hart, ontspan en ontvang.
'Be a vibrational match', zou Abraham/Hicks zeggen.
Mensen vragen veel, maar wachten niet altijd op het antwoord.
Of ze ontvangen het niet als het komt.
Ze zijn het alweer vergeten of letten niet op.
Denken dat het niet mag of dat ze het niet waard zijn.
Dus sta jezelf toe het te ontvangen....
Ook is het goed om je af te vragen wat je precies wilt.
Waarom wil je het? Stel je dan de goeie vraag?
Wil je iets omdat je dan meer rust, vrede of meer plezier hebt?
Vraag dan eens rust, vrede of plezier in die situatie.
'Ask and you shall receive' is onze relatie met de 'Divine'.
Je kunt alles vragen en je krijgt altijd antwoord.
Alleen heb je daar wel je 'subtle senses' voor nodig.
Je krijgt wat je wilt, vraagt of wenst.
Of er wordt aan gewerkt.
Er wordt een ingang gezocht bij jou misschien.
Of er wordt een omweg georganiseerd.
Het punt is: kan jij het ontvangen en hoe?
Je kunt ook creatief zijn in het vragen.
Inzichten vragen, nieuwe wegen, makkelijker paden.
Duidelijke boodschappen, vertrouwen.
Ask and you shall receive...
woensdag 3 december 2014
Alles over niets
Het is een grappige film, lekker relativerend: Alles over niets. Gemaakt door ondermeer Paul Smit. De strekking is: Of we ons nou druk maken of niet, het loopt toch zoals het loopt. Als je je niet verzet tegen wat is, ook niet tegen alle gedachten en gevoelens erover, dan is er niks aan de hand. We hebben van die muppets in ons hoofd, die continue overal commentaar op hebben en zich zorgen maken of vinden dat het anders moet zijn dan het is. Maar het 'nu' is nooit anders dan het is en morgen en gisteren bestaan helemaal niet. Het is altijd nu.
Op een punt strookt deze visie niet met mijn visie: Ik denk namelijk dat je wel kunt kiezen en je gedachten kunt besturen. Althans, je kunt kiezen in welke gedachten je je niet mee laat sleuren, je kunt kiezen je te richten op waar je dankbaar voor bent, je kunt ervoor kiezen bepaalde zaken los te laten die je gevangen houden. En energetisch gezien geeft dat ontspanning en kan het dan weer bewegen. En alles wil bewegen, helen, groeien, vrij zijn, naar het licht.
In frequenties gesproken: Alles wil naar een hogere frequentie. En blij zijn heeft een hogere frequentie dan je ellendig voelen. Hoe blij of ellendig je je voelt heeft zeker te maken met gedachten. Je gedachten beïnvloeden hoe je je voelt. Door de relativiteit van die gedachten te zien - zoals in deze film - kun je jezelf wel degelijk bevrijden uit hun greep. Je kunt gedachten waarnemen en je bent je gedachten niet. Dat klopt. En als je dat ziet, kun je meer ontspannen leven en meer laten. Je trillingsniveau verhoogt, want je maakt je niet meer zoveel zorgen. En dus voel je je beter en gaat alles makkelijker. Er kan meer op je pad komen wat aansluit op jouw hogere frequentie. En dat wat er niet meer bij aansluit, verdwijnt vanzelf. Richt je aandacht op het hoogste, het beste, het mooiste in alles en op het licht. Zo maak je alles lichter voor jezelf en in je omgeving.
Op een punt strookt deze visie niet met mijn visie: Ik denk namelijk dat je wel kunt kiezen en je gedachten kunt besturen. Althans, je kunt kiezen in welke gedachten je je niet mee laat sleuren, je kunt kiezen je te richten op waar je dankbaar voor bent, je kunt ervoor kiezen bepaalde zaken los te laten die je gevangen houden. En energetisch gezien geeft dat ontspanning en kan het dan weer bewegen. En alles wil bewegen, helen, groeien, vrij zijn, naar het licht.
In frequenties gesproken: Alles wil naar een hogere frequentie. En blij zijn heeft een hogere frequentie dan je ellendig voelen. Hoe blij of ellendig je je voelt heeft zeker te maken met gedachten. Je gedachten beïnvloeden hoe je je voelt. Door de relativiteit van die gedachten te zien - zoals in deze film - kun je jezelf wel degelijk bevrijden uit hun greep. Je kunt gedachten waarnemen en je bent je gedachten niet. Dat klopt. En als je dat ziet, kun je meer ontspannen leven en meer laten. Je trillingsniveau verhoogt, want je maakt je niet meer zoveel zorgen. En dus voel je je beter en gaat alles makkelijker. Er kan meer op je pad komen wat aansluit op jouw hogere frequentie. En dat wat er niet meer bij aansluit, verdwijnt vanzelf. Richt je aandacht op het hoogste, het beste, het mooiste in alles en op het licht. Zo maak je alles lichter voor jezelf en in je omgeving.
dinsdag 2 december 2014
Grootsheid
Onze grootste angst is de angst voor onze eigen grootsheid.
Iedereen kent dat gedicht wel, dat vaak wordt toegeschreven aan Mandela (z'n inauguratiespeech) en dan van Marianne Williamson zou zijn. Dat doet er nu even niet toe. De discussie die daar dan vervolgens altijd over ontstaat, leidt af van de boodschap. Dat we bang zijn voor onze eigen grootsheid. Dat er in onszelf kennelijk een aarzeling zit om onszelf te zijn, te zeggen en te doen wat we willen. Als excuus wijzen we naar de wereld, die er nog niet klaar voor is, bedreigend is, ons de kop af heeft gehakt in vorige levens, of op de brandstapel gegooid. Dus onze angst is gerechtvaardigd...?
Nee. Waarom zouden we die angst rechtvaardigen? Waarom 'm zoveel bestaansrecht geven? Waarom in hemelsnaam in stand houden? Hou jezelf in de gaten en zie het. We (ofwel onze mind) verzint steeds opnieuw smoezen waarom niet. Waarom we nog niet gelukkig zijn, waarom we nog niet kunnen genieten, waarom we nog niet goed genoeg zijn, waarom we moeten oppassen, voorzichtig moeten zijn, niet te vroeg mogen juichen en al helemaal niet trots mogen zijn op wat we doen en wie we zijn.
Zijn we pas tevreden als we dit of dat hebben bereikt? En in de tussentijd niet? In dat geval is er altijd wel iets wat nog niet bereikt is en kun je dus nooit tevreden zijn. Want als je 'het' dan bereikt hebt, ben je alweer vergeten dat dat was wat je wilde bereiken. Tegen die tijd is er al weer iets nieuws.
Het einde van het jaar nadert. Laten we eens terugblikken. Wat hebben we dit jaar allemaal bereikt, gedaan, voor elkaar gekregen, waar hebben we van genoten, wat stemt ons dankbaar? Waar ben je blij mee, waar ben je trots op? En nee, niet meteen beginnen te bedenken wat er nog niet is, wat nog beter kan, wat je nog meer zou willen, nog niet goed genoeg is! Daar word je alleen maar ongelukkig van! Effe geen goede voornemens... ;) Behalve dan dankbaar en tevreden zijn met wat er wel is! Je zal zien: je bent een rijk mens. Als je jezelf toestaat je eigen grootsheid te zien en te erkennen.
De grootsheid van het leven ontvouwt zich in het moment. In het nu.
Door dankbaar te zijn voor wat er nu allemaal al is.
Iedereen kent dat gedicht wel, dat vaak wordt toegeschreven aan Mandela (z'n inauguratiespeech) en dan van Marianne Williamson zou zijn. Dat doet er nu even niet toe. De discussie die daar dan vervolgens altijd over ontstaat, leidt af van de boodschap. Dat we bang zijn voor onze eigen grootsheid. Dat er in onszelf kennelijk een aarzeling zit om onszelf te zijn, te zeggen en te doen wat we willen. Als excuus wijzen we naar de wereld, die er nog niet klaar voor is, bedreigend is, ons de kop af heeft gehakt in vorige levens, of op de brandstapel gegooid. Dus onze angst is gerechtvaardigd...?
Nee. Waarom zouden we die angst rechtvaardigen? Waarom 'm zoveel bestaansrecht geven? Waarom in hemelsnaam in stand houden? Hou jezelf in de gaten en zie het. We (ofwel onze mind) verzint steeds opnieuw smoezen waarom niet. Waarom we nog niet gelukkig zijn, waarom we nog niet kunnen genieten, waarom we nog niet goed genoeg zijn, waarom we moeten oppassen, voorzichtig moeten zijn, niet te vroeg mogen juichen en al helemaal niet trots mogen zijn op wat we doen en wie we zijn.
Zijn we pas tevreden als we dit of dat hebben bereikt? En in de tussentijd niet? In dat geval is er altijd wel iets wat nog niet bereikt is en kun je dus nooit tevreden zijn. Want als je 'het' dan bereikt hebt, ben je alweer vergeten dat dat was wat je wilde bereiken. Tegen die tijd is er al weer iets nieuws.
Het einde van het jaar nadert. Laten we eens terugblikken. Wat hebben we dit jaar allemaal bereikt, gedaan, voor elkaar gekregen, waar hebben we van genoten, wat stemt ons dankbaar? Waar ben je blij mee, waar ben je trots op? En nee, niet meteen beginnen te bedenken wat er nog niet is, wat nog beter kan, wat je nog meer zou willen, nog niet goed genoeg is! Daar word je alleen maar ongelukkig van! Effe geen goede voornemens... ;) Behalve dan dankbaar en tevreden zijn met wat er wel is! Je zal zien: je bent een rijk mens. Als je jezelf toestaat je eigen grootsheid te zien en te erkennen.
De grootsheid van het leven ontvouwt zich in het moment. In het nu.
Door dankbaar te zijn voor wat er nu allemaal al is.
Abonneren op:
Posts (Atom)
