Focus

Ooit deed ik een slipcursus. Want ooit was ik, overvallen door ijzel, met zo'n 100 km per uur over de A12 heen en weer gevlogen alsof het een achtbaan was. Wat een opluchting, die vangrail! Achter me kwam het verkeer stapvoets aangeslopen.
De afgelopen weken heb ik heel wat mensen verteld wat ik onthouden heb van die cursus. Trouwens, ook daar was ik nog zo panisch voor gladheid, dat ik de auto uitgestapt ben en weigerde verder mee te doen. Vanachter het raam keek ik toe hoe iedereen lekker aan het slippen was. Mij niet gezien...
Maar ik werd in mijn kraag gevat: 'Moet jij niet meedoen?' Vervolgens heb ik van een hele rustige meneer, die naast me in de auto ging zitten, privéles gekregen. En zo werd ik mijn angst de baas.
Belangrijkste: Blijf altijd kijken waar je naartoe moet. Blijf gefocussed op je doel. Dan stuur je daar vanzelf naartoe. Welke uitglijder je ook maakt, je komt altijd weer op je pad.
Terwijl ik het iedere winter weer vertel aan mensen, besef ik wat een mooie metafoor het is voor het leven: Blijf gericht op je doel. En niet zomaar remmen!

.

GOED NIEUWS!

NIEUW: DVD WHITE BULL
Stichting Happy View - Petra Maartense ism Ian Graham 

GOED NIEUWS!

Dat is wat White Bull ons brengt in deze turbulente tijden op aarde. White Bull wordt gechanneld door Ian Graham, woonachtig in Zutphen. Duizenden mensen hebben al persoonlijk ervaren hoe de lessen van White Bull meer richting geven in het leven.
Voor het eerst is er nu een dvd, waarop allerlei onderwerpen aan bod komen, waar we allemaal mee te maken hebben: Wat is ons echte zelf? Waar vinden we onze eigen waarheid? Hoe zit het met onze 'mind' en ons ego? Waarom zijn er momenteel zoveel echtscheidingen? Wat gebeurt er in 2012?
De informatie van White Bull biedt ons een leidraad bij de uitdagingen waar we voor staan, maar het is vooral ook een warm bad. We worden aangesproken op een diepere laag in onszelf, waardoor we automatisch transformeren. Een goed begin voor een nieuw turbulent jaar dat voor ons ligt!

De (engelstalige) dvd is te bestellen door 27,50 (incl portokosten) over te maken op giro 8029936 tnv St. Happy View, Utrecht. Vermeld daarbij wel uw adres! Voor meer informatie: happyview@xs4all.nl   (voor overmakingen vanuit België of andere landen: IBAN:NL72INGB0008029936 / BIC:INGBNL2A / portokosten Europa: € 3,50)  

Ian Graham’s life was turned upside down in 1983 when White Bull
unexpectedly announced himself during a meditation and revealed his
intention to speak through Ian. Although a born sceptic and a self-confessed
control freak, deep down Ian knew that this was the task he had been born
to fulfil. Twenty seven years later the work continues as Ian travels to several
countries to bring the wisdom and love of White Bull to people who seek
his counsel, both individually and in groups. A book of White Bull’s teachings
entitled God Is Never Late (But Never Early Either) has been published in
ten languages. For more information about Ian and White Bull: www.mankindkindman.org

White Bull is a teacher serving us from an other dimension through his
so-called ‘instrument’ Ian Graham. Thousands of people have found help and
guidance during Ian’s 27 years of fulltime service as White Bull’s instrument.
As White Bull always says, he hopes the fruits of this service will bring
feelings of deeper peace, more clarity and better understanding.
“I can inject a little bit of oil into the wheels of your life, so that the way
forward can be a more comfortable and a more beautiful one.” – White Bull

This DVD will give you the answers on questions about mind and ego,
how to find the peace in yourself, duality and non-duality, 2012 and
much more. Most important is that you take time for these messages.
White Bull speaks to your heart. So let the love and the warmth flow
through your body and feel how it resonates with your own truth.

...

Wakker worden!

Er was eens een man met een missie. Hij wist het alleen zelf niet. Dat maakte niet uit, want hij deed het gewoon. Luisteren naar mensen, grapjes maken en mensen vrolijk stemmen, precies de goeie dingen zeggen of vragen, hij zag wie ze waren en benoemde dat. Hij geloofde in de mensen en daarmee liet hij de mensen ook weer in zichzelf geloven. Een man met een gouden hart, gewaardeerd en succesvol in wat hij deed.

Waar ging het mis? Omstandigheden? Overmoed? IJdelheid? Prestatiedrang? Eerzucht? Hard werken en de beste willen zijn, dat zat in z'n genen, zo was hij opgevoed. Dat wat ooit zo gemakkelijk en vanzelf ging, werd uiteindelijk een enorm geploeter. Natuurlijk kende hij het 'kunstje' nog wel, hoe mensen vrolijk te stemmen en te verrassen. Maar zijn lach was een pijnlijke grimas geworden, tevreden was hij niet meer. De ene ramp na de andere overspoelde hem. 'Doorgaan, doorzetten,' hield hij zichzelf dagelijks voor, jaar na jaar. Hij was moe, opgebrand, het voelde als een gevecht. Hoe lang hield hij het nog vol?

Alles zat hem tegen, hij voelde zich slachtoffer van 'het systeem' en 'het land' waarin hij woonde. Hij droomde soms nog van vroeger en wenste dat het leven weer zo eenvoudig was als toen. Maar hij kon niet meer terug. Schulden, verplichtingen, kinderen en niet te vergeten de drang om zichzelf te bewijzen. Opnieuw ligt hij 's nachts wakker van de zorgen, hij weet het niet meer. Alles draait alleen nog maar om geld. Hoe kan hij nu nog van de mensen houden? Wat heeft hij ze te bieden? Waar haalt hij de kracht nog vandaan? Hij heeft alles gegeven...

Waar gaat het om in het leven? Niet wakker liggen, maar wakker worden! Wakker worden uit zo'n nachtmerrie, wat betekent dat? Geloven in jezelf, in wat jij te bieden hebt? Vertrouwen op je eigen kracht? Dat wat hij de mensen altijd vertelde, waar hij zoveel mensen mee op het goede spoor heeft gezet. Hij wilde het voorbeeld zijn. Wat nu?

Stop het gevecht, stop het slachtofferschap, sta op en geef je over. Geef je over aan het hoogste in jezelf. Geef je over aan 'Uw wil geschiede' in plaats van 'mijn wil geschiede...' Dan heb je rust. Dan kunnen de wonderen zich gaan manifesteren.

Met al dat willen en moeten van ons ego redden we het niet meer. Het gaat er niet om hoe groot en belangrijk je bent, wat je presteert, wie je bent en wat je bereikt hebt in het leven. Het gaat om de kleine dingen, de aandacht, respect en waardering voor elkaar. Wat dat betreft hebben we allemaal dezelfde missie: Hervindt het mooiste in jezelf en het mooiste in elkaar. Zie het mooie in de wereld, de wonderen, elke dag opnieuw. Laat het licht binnenstromen. Het licht hoeft nooit te vrezen voor het donker. Wees het licht.

Steek je eigen stekker in het stopcontact, zodat je weer verbinding hebt met die oneindige stroom van licht en Liefde uit het universum. Het is in overvloed beschikbaar. Ook voor jou. Niemand anders kan het voor je doen. Je zult zelf de knop om moeten zetten. Dat is wakker worden. Een verademing!
.

Dankbaarheid

'Things pass, and the best we can do is to let them really go away',  
dat twittert Paulo Coelho zo aan het eind van het jaar. 

'Ik vind dit altijd een zware tijd,' bekende ik een vriend zondag. We dronken een kopje koffie na een mooie wandeling door de stad. We waren dikke bomen tegengekomen van wel 400 jaar oud. Wat die allemaal niet meegemaakt hebben...

'Alweer een jaar voorbij, je gaat automatisch terugblikken en kijken wat je bereikt hebt. Dat is nooit wat je je allemaal voorgenomen had.' Zo'n jaar vliegt om. 'Maar als ik nou zou bekijken wat er aan onzichtbare dingen bereikt was, zou ik wel heel tevreden zijn,' stelde ik vast. Niet alles is meetbaar en in concrete resultaten te vangen. 
'En ik ben jou tegengekomen,' sloeg ik hem op de rug. 'Ja,' keek hij triomfantelijk. 'Das toch niet niks!' Zelf was hij druk bezig met het bedenken van nieuwe projecten voor het nieuwe jaar. Zowel het terugblikken als het vooruitkijken trekt je in feite uit het hier en nu. Dat is de grootste kunst in deze dagen: om in hier en nu te blijven. Of je wilt of niet, alles staat in het teken van wat geweest is, wat gebeurd is, de huidige situatie ten opzichte van je dromen, doelen en verlangens, we maken massaal weer goede voornemens, maar we hebben geen idee wat er gaat gebeuren en voor welke nieuwe uitdagingen we komen te staan! 
Het is grotendeels conditionering om zo bezig te zijn, bedenk ik me nu ik dit schrijf. Je kunt het allemaal niet meten en ook niet plannen. Geef je over aan wat er op je pad komt en beleef dat op elk moment zo volledig mogelijk. En met liefde, wat het ook is. Wij zijn zelf de creërende factoren. Creëer je vanuit angst en zorgen of creëer je vanuit Liefde en vertrouwen? Dat maakt veel uit. En dat besef zal steeds sterker doordringen bij iedereen het komende jaar. Hoe weet ik dat? Omdat ik merk dat het steeds sneller gaat en steeds heftiger wordt, de vertaalslag tussen je beleving en dat wat je meemaakt. We krijgen flink voor onze kiezen wat er opgeruimd mag worden. Het idee van tekort bijvoorbeeld of gebrek aan vertrouwen. Het idee dat we afgescheiden zijn van het geheel, van het Goddelijke, dat is wat onze drama's en pijn veroorzaakt. Het idee dat je moet vechten voor jezelf en moet knokken voor wat van jou is, dat wordt een pijnlijke strijd. Laat je dat idee los, lost het zich op. 

Geen idee hoe lang het duurt voor de hele wereld het eenheidsbesef heeft, maar die kant gaat het nu wel op. Kies voor vriendelijkheid, compassie en probeer de ander te zien zoals-ie werkelijk is. Geen vijand, geen gevaar, maar net zo goed een deel van het geheel. 'Kom je een beer op je weg tegen, omarm 'm dan,' las ik ergens. That's the way...

En als we dan toch bezig zijn het jaar af te sluiten: Zet alles eens op een rijtje waar je dankbaar voor bent; dat het er is, dat het voorbij kwam, dat je het meegemaakt hebt. Dankbaarheid is het krachtigste instrument voor geluk! 

.

De Jezus in ons

Unwrap the Christ in you today, for you are no less God's gift to the world than the One whose birth you now celebrate - White Bull

De kerkklokken luiden op volle sterkte, net als gisteravond. Een beetje nieuwsgierig ben ik wel naar wat ze de mensen vertellen in de kerk, maar niet genoeg om me er tussen te wagen. Vrede op aarde? Heb uw naaste lief als uzelf? Geloof, hoop en Liefde? 

Het zijn dagen van bezinning. Daar kunnen er wat mij betreft niet genoeg van zijn. De rest vind ik allemaal niet zo belangrijk. Gezelligheid en genieten, vrolijk zijn, lekker eten, daar is natuurlijk niks mis mee. Als het maar echt is... Hoe meer fratsen ervoor nodig zijn om het overdadig gezellig te maken, hoe meer vraagtekens ik daarbij heb. Reken maar dat er juist veel pijn is op zulke dagen. Families, die nìet meer bij elkaar komen, verloren geliefden, eenzaamheid, wanhoop. Zo'n sprookje is het niet, kerst...

Een vriendin heeft een kerststalletje gemaakt, waarin je als je het kindeke Jezus zoekt in de kribbe vol hooi een spiegeltje tegenkomt. Dat vind ik een erg mooi idee. Zolang we ons beklagen over oorlog en ellende op de wereld, vergeten we naar onszelf te kijken. Is het al vrede in ons? In ieder mens is de Goddelijkheid aanwezig. Dat hoeven we niet buiten onszelf te zoeken. Zodra we die omslag maken, zodra dat besef tot ons doordringt, zodra we onszelf toestaan te zijn wie we werkelijk zijn, hoeven we nergens meer bang voor te zijn. Daar waar Liefde is, bestaat geen angst. Maar misschien hebben we eerst grote wanhoop nodig om die deur open te zetten. Vandaar alle ellende en wanhoop op de wereld. Als het hoofd het niet meer weet, krijgt het hart de kans en kan de Jezus in ons geboren worden.

PEACE

Een hartverwarmende en vredige kerst gewenst allemaal!


If we all wish peace, there will be peace!

wondertje

Leuk wondertje: Er staat opeens een hartje op mijn auto!

Zon en sneeuw

'Wat ben je aan het doen?' vroeg een vrolijke vriend vanmorgen. 'Ik wacht op de zon,' zei ik. Het was half elf. Mooi antwoord, vond ik zelf bij nader inzien. Hoewel ik eigenlijk met mezelf had afgesproken nooit meer ergens op te wachten.
Gisteren was ik al van plan die mooie sneeuw in de bomen te gaan filmen, maar het bleef maar donker. Vanmiddag ging ik naar het bos. De zon scheen! Kun je hem uitnodigen? Ik geloof het wel...
Kinderen op de slee, konijntjes spelend in de sneeuw, honden uitgelaten als altijd. Mensen...? De meesten genietend van het sprookjeslandschap, veel fototoestellen in de aanslag voor kerstkaarten, een enkeling die bij mij stil blijft staan om iets te vertellen of te vragen. Het baasje van Casper meldt bijvoorbeeld dat het heel bijzonder is dat de sneeuw is blijven liggen op de takken. Normaal is er wel wind en waait het er snel af. Een andere honduitlater concludeert dat het geen fototoestel is waarmee ik de bomen vastleg. 'Wat film je dan?' Als ik hem vertel dat er ook een vogel door het beeld heen vliegt, wenst hij me veel vogels toe. 'Met geluid erbij?' vraagt de volgende voorbijganger. 'Ja, je staat er nu op.'

'Mooi hè, die zwart-witbeelden,' komt een andere meneer naar me toe. Ik film een Lakenvelder in de sneeuw. Hij weet dat deze koe, o nee stier - hij heeft hoorntjes - het niet koud heeft. 'Ze hebben een hele dikke vacht en er zit nog een andere vacht onder. Een hele dunne, fijne.' O? Zo hoor je nog eens wat. De stier kijkt me aan alsof hij wil zeggen: 'Ik vermaak me wel hoor met al die belangstelling. En ik heb het inderdaad niet koud.' Maar ik krijg de indruk dat hij wel graag iets anders zou willen eten dan sneeuw. Ik maak een foto voor Piek. Kijken of het klopt wat ik verstaan heb. Wat mij verbaast is dat er net zoveel gereageerd wordt op mijn filmcamera als op Rumi. Soms neem ik de één mee naar het bos, soms de ander en een enkele keer allebei. Met bevroren handen en betoverende plaatjes keer ik terug naar mijn warme huis, waar ik Rumi vertel over de konijntjes die in de sneeuw aan het spelen waren. Haar oortjes gaan rechtop staan. Ze vindt het een leuk verhaal, maar is blij dat ze lekker binnen bij de kachel zit. 'Toch was het voor een kerstkaart wel leuk geweest, Roem!' Zoef, weg is ze. Onder de kast. Daar leent ze zich niet voor!
.

Eckhart Tolle, "The Current Economy"

De wereld verandert, op deze manier:

Oorverdovende Stilte

Tevredenheid

Het lijkt er bijna op dat die twee woordjes 'stop it' - uit het vorige bericht - zo'n sterk effect hadden dat mijn blogtoevoer stagneerde! Wie zal het zeggen...
Elk woord heeft kracht, elke gedachte heeft kracht, alles is energie. Daar heb ik het al vaker over gehad, maar het blijft een waarheid, waar je je niet genoeg bewust van kunt zijn. 'Denk na voor je denkt,' grapte ik laatst op twitter. Piek twitterde namelijk als 'tip van de dag': "Wil je je dier blij maken vandaag, denk dan alleen positief over hem/haar. Dieren pikken namelijk veel gedachten op!" Waarop ik reageerde met: "Elke gedachte heeft impact. Op een dier, op een mens, op een situatie en op jezelf. Dus: realiseer je je power en... denk na voor je denkt!"

Dat kan natuurlijk niet, nadenken voordat je denkt. Je bewust zijn of worden van je gedachten, dat kan wel. Je afvragen welke angst er achter negatieve gedachten schuilt, is ook erg nuttig. (Met positieve gedachten is natuurlijk niks mis, daar zit geen angst achter en daar maak je de wereld en jezelf alleen maar mooier mee...) Je gedachten omkeren of gedachtenpatronen doorbreken kan ook. Maar het is wel een hoop werk. Want het vergt een herprogrammering van je onderbewuste. 
Volgens White Bull (de dvd is bijna af!) kan het makkelijker. Ja, we 'vervuilen' de atmosfeer met boze, jaloerse, beschuldigende of intolerante gedachten. Als wij het zouden kunnen waarnemen, zouden we donkere wolkjes kunnen zien opstijgen. Een criminele daad van één persoon kan zelfs niet los gezien worden van het geheel en in die zin zijn we met z'n allen zelfs verantwoordelijk. Eén persoon - die daar gevoelig voor is - kan de frustratie, woede, haat of perversiteit van velen uitleven, bijvoorbeeld.
Maar hoe voorkom je dat negatieve gedachten jou in hun greep krijgen en vervuiling gaan veroorzaken of vervelende situaties juist in stand houden? Hoe bereik je dat je geen slaaf van je gedachten bent, maar dat je gedachten jouw dienaar zijn? Zodra je merkt dat boze of geïrriteerde gedachten je lastig vallen, wijst dat op 'honger' op een dieper niveau. Je ziel roept, als het ware. Meestal heeft een mens dan tijd en ruimte voor zichzelf nodig. Voor de één is dat een boswandeling, voor de ander een voetbalwedstrijd, ieder zo z'n eigen methode. Terug naar jezelf is - volgens White Bull en ik kan het beamen - terug naar je eigen innerlijke vrede. Vandaaruit ben je ook niet zo gevoelig meer voor donderwolken, die voorbij drijven en zo veroorzaak je zelf tenminste ook geen nieuwe. En als ze er wel zijn, weet je hoe je ze kunt transformeren, zodat ze geen schade meer opleveren. Is het niet mooi hoe we dan zelf vrede, vrolijkheid en liefde kunnen verspreiden?
Het is interessant om van de dieren te horen hoe het in de praktijk werkt. (Mag ik even uit de school klappen, Piek?) De kat van Piek was vorige week opeens weg. Vanwege de ontstane paniek en bezorgdheid kon de dierencommunicatie even geen soelaas bieden. Toen ze zichzelf echter tot de orde riep en rustig ging zitten, kwam de kat doodleuk aanlopen. Met die bezorgdheid kon de kat niets, liet hij weten. Het was alsof hij in een kubus werd gezet en daardoor geen kant meer opkon. Hoe goed bedoeld bezorgdheid ook is, het werkt dus averechts. Zo werkt het ook met overbezorgdheid als een dier of een mens ziek is. Goed-bedoeld kun je het erger maken of in stand houden.
Maar het belangrijkste van alles is te ontdekken welke gedachten je over jezelf hebt. Wat hou je in stand met ideeën over te dik of te dun zijn, bijvoorbeeld? Of met al die andere overtuigingen, waarmee je jezelf beperkt en in een kubus zet? Weg ermee! Vind je kracht in tevredenheid. Dan heb je ook niet de behoefte om te oordelen over anderen. Bovendien ben je niet zo vatbaar voor alle oordelen - of ze nu geuit worden of niet - van anderen. Dat is de weg naar de vrijheid, vrede en vreugde.

Zo stappen we het non-dualistische tijdperk in! Daarover later meer.
.

Stop it!

Zo doe je dat! Heb je ergens last van? Stop it! Deze bijzonder effectieve methode vergeet je nooit meer als je dit filmpje gezien hebt:

Paradigma

Een studente economie staat ons opeens te vertellen hoe zinnig het is om als er iets om je heen gebeurt, waardoor je je onzeker, gekwetst, boos of belemmerd voelt, niet meteen vanuit je emotie te reageren, maar naar binnen te keren. Je paradigma veranderen, daarin ligt de verandering van je realiteit. In je onderbewuste ligt van alles opgeslagen, van waaruit je onbewust reageert. Met andere gedachten en beelden over jezelf kun je je onderbewuste herzien. Ze schrijft er een boek over en hoopt dat mensen zich dan meer daarvan bewust worden.

We staan met Ganpati op een druk kruispunt midden in een universiteitsgebouw op de Uithof om studenten hun intenties, dromen en talenten te ontlokken. Buitenlandse studenten, die zich bezig houden met milieuvraagstukken; actieve studenten, die hopen dat andere studenten ook wat actiever worden. Een theologie-student, die iedereen hoopt te redden met Jezus. Die gelooft natuurlijk niet in Ganpati...

In opdracht van de afdeling 'handicaps' maken we een filmpje, waarbij we ervoor gekozen hebben om te focussen op talent (wat kun je wel?) in plaats van op de beperkingen. De universiteit wil duidelijk maken dat er mogelijkheden zijn om studenten met handicaps te ondersteunen.
'Welke blokkades zijn er te overwinnen?' vragen we dan in Ganesha-taal. Opvallend is dat een blinde jongen het best lijkt te weten wat het waard is om te kunnen studeren en je dromen waar te kunnen maken. Hij is dankbaar voor alle ondersteuning die hij krijgt, vooral van z'n medestudenten. Hij wenst dat iedereen zichzelf kan zijn. Z'n vriendin, trouw aan z'n zijde, spreekt ook nog een intentie voor de wereld uit: Liefde voor iedereen. Das nog eens een mooi paradigma! 
.

Oneness

 'Het ware te wensen dat alle mensen zichzelf eens bekeken
dan zouden ze het wel laten om over een ander te praten.'

Dat stond boven een overlijdensbericht dat ik van de week ontving. 
Het 'toeval' wil dat ik dit stukje nog niet geschreven heb of in andermans blog lees:

* waar je je bij een ander aan ergert, is vaak iets wat je zelf ook hebt/doet, maar ontkent. 
* alle adviezen die je aan een ander geeft, zijn vaak de adviezen die je zelf nodig hebt. 
* zo iemand komt niet toevallig op je pad; het is een boodschap waar je iets mee moet doen.

It takes a God to see a God, kun je ook zeggen. Die heb ik van White Bull. Ik sprak hem laatst over de 'oneness', hoe zit dat met die eenheid? In hoeverre zien we onszelf weerspiegeld in een ander, zijn we een ander? Nee, we zijn niet de ander. Op persoonlijkheidsniveau verschillen we van elkaar. Maar als je daar doorheen kijkt, is er een kern die overeenkomt. Op zielsniveau is er eenheid.

Toch is het zo dat alles wat je ziet in een ander, je iets over jezelf vertelt. We hebben elkaar nodig om onszelf te ontdekken en om te groeien. Alles gaat over groei. Het heeft dus helemaal geen zin om een ander verwijten te maken. De ander confronteert je met een deel van jezelf dat wil groeien. Tot je je grootste vijand als vriend kunt zien en kunt zeggen: Thank you so much...

Op zielsniveau hebben we afspraken gemaakt met elkaar over welke rollen we spelen in het leven. Een bepaalde groep mensen komt elkaar steeds in verschillende levens weer tegen en steeds in een andere hoedanigheid. Om elkaar te steunen en soms - lijkt het - om elkaar pijn te doen. Die pijn bestaat alleen op het persoonlijkheidsniveau, in je beleving als mens. Op zielsniveau is iedereen voor iedereen, niemand is tegen je.

Laatst vertelde iemand me dat onze ziel erbij staat te juichen als wij als mens onze grootste pijn ervaren. Dat lijkt bizar en onrechtvaardig, maar het zijn de momenten waarop we onszelf juist kunnen vinden. Het zijn de levenslessen die we nodig hebben. Pijn en liefde liggen heel dicht bij elkaar. Op momenten van diepe pijn kan de liefde binnenstromen. Op zulke momenten weet je dat er iets veel groters werkzaam is.

Iedereen kan wel mensen bedenken met wie hij op persoonlijkheidsniveau nogal wat te stoeien heeft of heeft gehad. Achteraf is het vaak makkelijk te bedenken wat voor 'n zin dat heeft gehad, wat je ervan geleerd heb.

Helaas zijn er ook mensen die zich dat niet afvragen en in de verbittering blijven hangen. Zo lag de moeder van 'mijn duizendpoot' op sterven (althans, dat was de boodschap van de dokter op dat moment) en vroeg ik haar of ze haar dochter nog wilde zien, met wie ze al jaren geen contact meer had. Eerst was het 'nee' met argumenten, die in mijn ogen onzinnig zijn als het gaat om leven en dood. De volgende dag mocht 'duizendpoot' haar toch bellen, maar was het de dochter die 'nee' zei. Wonder-boven-wonder is ze nog blijven leven. Wie weet om dochterlief een herkansing te geven...

Eenheid gaat dus eigenlijk juist ook over de verschillen, de spiegels die we voor elkaar zijn. Alles heeft met elkaar te maken en is met elkaar verbonden. Dat kun je ook eenheid noemen. Op het moment dat je dat kunt zien en ervaren, ontstijg je de beperkingen van het mens-zijn. Dan hoef je ook niet meer te oordelen over anderen in termen van goed of fout. In iedereen valt een God te ontdekken. Zie de God in een ander, spreek het beste in elkaar aan, waarom niet?

Het is Thanksgiving Day, thank you all for being my mirror. I greet the God in you!

***

Ganesha symbolen

Ganpati Spirit: Ascentraal & Ascentreren

'Ascentraal,' prijkt hier al weken op een geel plakkertje in de Ganpati-corner op de muur. Een nieuw woord, een begrip.
Op een goede ochtend stond Adri ermee op: 'Wat betekent ascentraal?' Het woord was die nacht binnen komen varen en wilde niet meer vertrekken. Net als Ganpati zelf ooit, lang geleden, naast z'n bed stond om nooit meer te vertrekken uit z'n leven.
Ascentraal. Interessant. Ascentraal, ascentreren...  Opstijgen! Zoiets moest het zijn. We pakten het Franse, Spaanse en Italiaanse woordenboek erbij. Jawel, het leek op het woordje lift. Naar een hoger niveau tillen. Prachtig! 'Via je je eigen as.' Ascentreren: vindt de weg in jezelf naar je ware kern, die zich - natuurlijk altijd - op een hoger niveau bevindt.

We ontdekken iedere keer weer nieuwe aspecten aan Ganesha (wiens koosnaam Ganpati is). Wereldwijd is vrij bekend dat Ganesha de godheid is, die obstakels uit de weg ruimt en staat voor een nieuw begin. In India is het gebruikelijk om iemand die verhuist of aan een nieuwe baan begint, trouwt of op reis gaat een Ganesha-beeld kado te doen. Het brengt je geluk en voorspoed, een goed begin is het halve werk. Ganesha beschermt reizigers en kinderen, begrepen we. Maar hij staat ook voor de verbinding. Tussen mensen, maar ook met de natuur en tussen mens en dier (de olifantenkop). 'Soms roept hij ook juist obstakels op,' zei een ander. 'Omdat ze anders verborgen zouden blijven en als ze opgeworpen worden, kunnen ze uit de weg geruimd worden.' De kracht van de olifant maakt de weg vrij. 'Rechtdoor,' roept Adri regelmatig, al vraagt-ie zichzelf ook wel eens af waar dat heengaat. 'Naar de nieuwe wereld,' zeggen we dan.
'Wat is dan die nieuwe wereld?' kun je je afvragen. Toen Adri, 'spokesman' van Ganesha, een lokatie zocht, die deze 'nieuwe wereld' vertegenwoordigde, om op de aangekondigde bijeenkomst van 10-10-'10 zijn gasten te ontvangen, fluisterde Ganesha hem in: 'De nieuwe wereld vind je in jezelf!'

Ascentreren, daarmee doelt Ganpati op de reis in jezelf. Ascentraal, rechtdoor!   

Ter illustratie hier nog even het beroemde filmpje, waarin ook Rumi zichzelf onsterfelijk heeft gemaakt:

 

De nieuwe wereld. Dat is de wereld van vrijheid. Vrij van zorgen, angsten, ballast, verleden, beperkende ideeën, tekortkomingen, oordelen, pijn, verdriet en frustratie. Het is de vrede, die gepaard gaat met onvoorwaardelijke liefde, voor jezelf en anderen. De vrede, die ontstaat door het inzicht dat alles goed is zoals het is, dat alles er eigenlijk al is. Het is de eenheid, die je kunt ervaren als je het hoogste in jezelf en in de ander durft te zien en te erkennen.
Ascentreren, dat is Leven vanuit je Hart. Vandaaruit loopt de as, die ons verbindt met het hoogste - ons ware zelf, het Goddelijke. Daar zijn we allemaal naartoe op weg. Er is geen weg terug!
.

Validation

Heb ik dit filmpje al eens met jullie gedeeld? Blijft geweldig! En om even terug te komen op intenties: Zo hoogdravend hoeven intenties dus helemaal niet te zijn...  

Intentie

"Intentie is de leidende kracht die de keuze van je hart vorm gaat geven. Het is liefde in actie en een reflectie van het ‘proces van scheppen’ dat zich dan via je intentie manifesteert." 

Intentie is een leidende kracht. Is dat niet heerlijk? Sta er eens bij stil wat je ècht zou willen, wat je diep in je hart het liefst wenst. En dan? Dan gaat 'het' vanzelf aan de slag. Hoe bewuster de intentie, die je formuleert, des te meer impact het zal hebben in je leven. Het bepaalt je koers. Daar hoef je niet eens over na te denken verder. Je hebt de richting dan al aangegeven.
Omgekeerd is natuurlijk ook het geval. Als je niet precies weet waar je mee bezig bent of wat je zou willen, dan blijft het wat zwabberen en zoeken, verdwalen en bijstellen, twijfelen en ploeteren.
Keuzes maken, doelstellingen hebben, dromen formuleren; het is belangrijk. Dat nestelt zich in je systeem en gaat voor je aan het werk. Dat wat je nog in de weg zit om je intentie waar te maken, dat dient zich vanzelf aan. Drempelvrees, faalangst en andere obstakels zullen zich juist manifesteren. Alleen omdat ze opgeruimd willen worden. Zo groei je naar je doel toe, wat het ook is. In elk geval volg je je hart, onontkoombaar!


.

Doorgeven

Op mijn verjaardag kreeg ik een boek om door te geven. Lezen, eruit halen wat je mee wilt nemen (figuurlijk dan, anders blijft er niet veel van zo'n boek over natuurlijk) en doorgeven. Dat heb ik gedaan, maar niet zonder voorin de doorgeefdoelstelling en mijn mailadres te hebben geschreven. Ik ben nieuwsgierig bij wie het boek allemaal terecht komt!
Zulke dingen zouden we vaker moeten verzinnen! Wat een leuke wereld krijg je dan. Zomaar iemand een bloemetje geven, een kunstwerkje, een compliment, een bakje koffie... En zie hier, dit filmpje kreeg ik via-via toegespeeld:

 

Delen. Andere mensen blij maken, daar word je zelf ook blij van!
.

Home

There is you
there is me
there is a place 
where we meet

There is no difference
between you and me
I am you and you are me

That's our home
.

The bright side!

Reactie van Peter op de blog van gisteren (ik heb er erg om gelachen...):

 

Liefde voor jezelf op een regenachtige novemberdag is regenlaarzen aantrekken en dan lekker in de regenplassen springen en dan 'always look on the bright side of life' zingen... 

.

Liefde voor jezelf

Helemaal grappig: Degene die het verzoeknummer 'liefde en relaties' had aangevraagd, mailt me terwijl ik daar de laatste hand aan leg: 'Je blog over 'liefde voor jezelf' wordt nog wel op prijs gesteld hoor!' Die heeft mijn vorige blog dus al niet meer nodig...

Liefde voor jezelf. Ja. Daar gaat alles om. Maar hoe doe je dat? Hoe doe je dat op een regenachtige, saaie novemberdag? Ik hou niet van donkere sombere regenachtige novemberdagen. Maar misschien moet ik de confrontatie juist aangaan en eens lekker door de regen gaan wandelen. En dan onderweg meteen bloemen halen om in huis neer te zetten. Gewoon dingen doen waar je blij van wordt. En als er iets is waar je niet blij van wordt, ook daar even aandacht aan besteden. Wat is er dan aan de hand? Hoe zit dat? Welk gevoel zit daarachter? Waarom? Hoe komt dat? Is het terecht? Hoe keren we dat om? Hoe laten we de gedachten die maar in ons achterhoofd blijven sputteren, los? In de Beschermengel van Paulo Coelho wordt dat heel mooi 'de tweede geest' genoemd. Luister ernaar, naar die gedachten op de achtergrond, laat ze komen en er zijn tot ze moe worden en verdwijnen.

In elk unheimisch gevoel ligt een kans besloten om het om te draaien. Maar geef er eerst even aan toe. Dat mag ook. Want tenslotte ben je wel lief voor jezelf en heb je ook begrip voor jezelf. En anders blijft het maar doorsudderen. Er zelf aandacht aan besteden en met jezelf in gesprek gaan, vind ik persoonlijk beter dan er anderen mee 'lastig' vallen, omdat het zichzelf dan zo bevestigt en je er zoveel bestaansrecht aan geeft. Bovendien kunnen we elkaar beter bemoedigen met positieve gedachten in plaats van bevestigen in de negatieve. Dat geeft een beter gevoel. Er zijn mensen die vinden dat ik daarmee bepaalde dingen ontken, maar dat is niet zo. Ik deel liever rijkdom dan tekort...

Misschien delen 'we' (ik dus niet) graag onze smart met anderen omdat we denken dat dat de 'pijn' verlicht? Of zoeken we bevestiging van onszelf bij anderen? Of waardering, stimulans, oplossingen? Dat mag allemaal best, natuurlijk. Een luisterend oor, begrip en acceptatie, allemaal niks mis mee. Het is ook fijn als mensen lief en leed met elkaar kunnen delen en zich bij elkaar prettig voelen. Maar het is zo'n gewoonte van mensen om maar aandacht te vragen en te krijgen met problemen. Wat heb je daaraan? Liefde, begrip, steun, een arm om je heen, helemaal niks mis mee, maar iedereen zal 'het' uiteindelijk echt zelf moeten doen: Zich goed voelen en tevreden zijn met het leven en zichzelf. Je kunt dat niet uitbesteden aan een ander. Dat is juist liefde voor jezelf!

Voor de meeste mensen geldt: Je zou het van geen enkel ander accepteren als ze zo met je omgingen zoals je met jezelf omgaat. Je bent je eigen grootste criticus, je eigen grootste beperker van je plezier, je talent, je vrijheid en je vrede. Daarom helpt het om vanuit je Zelf naar je ik te kijken en te zien hoe je het als ikje moeilijker maakt dan nodig is. Waarom? Waarom geloven we niet gewoon in onszelf en gunnen we onszelf niet alle plezier en ruimte? Dat is een goeie vraag. Het antwoord is - denk ik - dat we bang zijn voor onze eigen kracht, onze grote Zelf en liever op bekend terrein blijven. We houden onszelf er graag in gevangen. Hoogste tijd voor een uitbraak.

En voor diegenen, die zich nog steeds wanhopig afvragen: Hoe doe ik dat, van mezelf houden? Zeg het gewoon hardop. Tien keer, honderd keer, zo vaak als je het nodig hebt, elke dag. Het is de kracht van de oosterse mantra's: hardop dingen zeggen en herhalen. Roep je kracht terug, roep dat je blij bent, geweldig bent en er zin in hebt. Ga voor de spiegel staan en lach jezelf toe.
Belachelijk? Nee. Het werkt. En waarom zou je jezelf dat allemaal niet gunnen?
.

Liefde en relaties

Op speciaal verzoek: 'Leer mij maar hoe het zit met liefde en relaties...'

Voor mij zijn dat twee verschillende onderwerpen. Maar ik weet hoeveel mensen 'op zoek' zijn naar een relatie, verbetering van hun relatie of misschien eigenlijk naar 'De Liefde'. Dat is iets anders, De Liefde. Groter, alom tegenwoordig, onvoorwaardelijk, die stelt geen eisen, laat zich niet vangen of beperken, die is vrij.

Mijn kijk op 'liefde en relaties' is nogal afwijkend - of vooruitstrevend, net hoe je het wilt zien: We zoeken buiten onszelf, wat we in onszelf kunnen vinden. Bevestiging, waardering, rust, veiligheid, geborgenheid, liefde, vertrouwen, daar hebben we behoefte aan. We hopen dat een ander die behoefte vervult. We worden verliefd op iemand, die we alle eigenschappen toekennen, waar we naar snakken en we zijn teleurgesteld als die ander iets minder ideaal blijkt te zijn dan we dachten en we weer op onszelf teruggeworpen worden. Relaties zijn leerzaam en nuttig, zeker. Maar zie wat je projecteert. Zie jezelf. En begrijp dat elke relatie ten doel heeft jou iets van jezelf te laten zien. En ja, dat kan ook liefde zijn. Graag zelfs! Zie de God in de ander en je hebt 'm in jezelf ook ontdekt...

Maar als je het geluk bij de ander zoekt, als de ander een 'gat' in jou moet opvullen, kom je van een kouwe kermis thuis. Je komt steevast precies iemand tegen die dat in jou bovenhaalt, wat je zelf nog hebt te helen. Dus, bedenk je voordat je de ander het verwijt maakt 'er niet te zijn' of 'altijd zus of zo te reageren' dat die ander alleen maar jouw spiegel is en je jezelf laat zien.
Je hoort mij niet zeggen dat relaties niet waardevol of zinvol zijn, integendeel. Je kunt samen groeien. Je kunt dat avontuur aangaan. Maar je kunt elkaar ook beperken en vast komen te zitten. Uiteindelijk gaat het om jouw persoonlijke groei, je ruimte en je vrijheid om jezelf te kunnen ontwikkelen. En daarvoor heb je in de eerste plaats jezelf nodig.

Pas als het helemaal niet meer nodig is, als je gelukkig bent met jezelf en het leven, kun je volgens mij de ideale relatie aangaan. Pas als je van jezelf houdt, kun je echt van een ander houden en kan een ander van jou houden. Waarom zou zich dat dan nog beperken tot één ander persoon? Ik denk dat je dan zelfs van de hele wereld kunt houden.

'Hij laat mijn liefde niet toe,' zegt een vriendin en ze is niet de enige die dat zo ervaart... Je kunt je afvragen waarom je van iemand houdt, die zo onbereikbaar is voor jouw liefde. Hoeveel hou je dan van jezelf? Zou het kunnen zijn dat het je als een spiegel laat zien hoe je de liefde voor jezelf niet toestaat er te zijn? Misschien klinkt het wel egoïstisch, liefde voor jezelf. Maar toch gaat het daar wel om. Want als je jezelf kunt accepteren zoals je bent, toestaat te zijn wie je bent, jezelf goed genoeg vindt, de moeite waard vindt, belangrijk genoeg vindt, plezier te hebben, dan kun je ook zo met anderen omgaan. En dan is het zelfs niet erg of iemand jouw liefde kan ontvangen of niet. Je bent gewoon in liefde aanwezig. En er is niks voorwaardelijk, dus daar hoeft zelfs niks voor terug te komen. Dat is vrijheid. Die alleen maar kan bestaan als je genoeg van jezelf houdt. Anders wens je wel iets 'terug'. En dan is het dus een deal: Jij moet van mij houden omdat ik van jou hou...

So within, so without. Vreugde en blijdschap in jezelf levert nog meer vreugde op. En De Liefde stroomt dan vanzelf. Daar hoef je niet naar te zoeken, die is er gewoon. Die is er altijd al, behalve als je denkt dat-ie er niet is. De liefde zit in je. Sta 'm toe er te zijn, van binnenuit. Adem 'm in en uit, zie 'm in de bomen, de wind of de zon, het maakt niet uit. Maar denk niet dat-ie te vinden is bij die ene andere persoon, zo werkt het niet. Pas als je 'm zelf gevonden hebt, zul je 'm overal om je heen aantreffen. Daar hoef je geen moeite voor te doen. Er is geen gat meer dat gevuld hoeft te worden van buitenaf. Je kunt delen waar je zelf van overstroomt. Dan is de liefde vrij. Hoef je 'm volgens mij ook niet meer vast te leggen in huwelijkse contracten of afspraken. Het is wat het is. Dat moet je vooral niet proberen vast te grijpen!

Geloof ik dan helemaal niet in relaties? Ja hoor, sommige mensen zijn er heel goed in. Een stel dat ik laatst sprak was al vanaf hun achttiende bij elkaar en nog steeds blij en gelukkig. Weet je wat het geheim is? verklapte zij me: 'Elkaar de ruimte geven en helemaal vrij laten!' Lachend vertelde ze erbij dat hij op de datum van hun 20-jarig jubileum een wielerwedstrijd had gepland. Ga je dan kijken? 'Nee, ik ben gek. Om hem twee seconden voorbij te zien flitsen?' 
.

Zelf en ik

Er is een groot verschil tussen ik en Zelf (hoewel dat maar woorden zijn waarmee we iets proberen te benoemen). Het Zelf kan naar het 'ik' kijken en zien hoe het reageert in bepaalde situaties. Dat kan. Het gebeurt niet altijd, want vaak hebben we de neiging ons te ïdentificeren met het 'ik'.
Het 'ik' wil bijvoorbeeld altijd graag alles oplossen, regelen, organiseren, bedenken hoe het allemaal moet. Daar kan het 'ikje' het lekker druk mee hebben, want er is altijd wel iets op te lossen of te regelen. Dat 'ik' denkt dus dat het altijd iets moet doen, wordt onrustig als er iets opduikt wat-ie niet onder controle heeft of niet begrijpt en wil het graag overzichtelijk hebben of houden. En zelfs als er geen enkele reden tot bezorgheid is, verzint het ik wel iets om ontevreden over te zijn, waar dus iets aan moet gebeuren. Het ik klampt zich graag vast aan wetmatigheden, regels en (bedenkt) systemen. Zo hebben we dan de touwtjes weer in handen. Denken we... Helaas - of liever gezegd: gelukkig - hebben we dat nooit. Maar ook daar heeft het 'ik' dan weer oplossingen voor bedacht: verzekeringen bijvoorbeeld. In feite functioneert dat hele 'ik' dus uit angst. Het wil z'n wereldje veilig stellen, want het is per definitie onveilig.
Loslaten en vertrouwen is overschakelen naar het Zelf. Zien wat het 'ik' aan het doen is, het begrijpen, maar vervolgens niet de macht geven. Loslaten en vertrouwen. Tja... het stuit op veel weerstand als je dat zegt. Alle ikjes protesteren. Want 'ikjes' geloven niet in zichzelf, vertrouwen niet op zichzelf en anderen, ikjes denken dat ze ervoor moeten vechten en knokken, pijn en verdriet en boosheid moeten doorstaan. Hun recht moeten halen, ze denken dat anderen hen wil benadelen, en tja... dat is het lot van het ikje: Zoals je denkt dat de wereld is, zoals je 'm ziet, zo issie ook. Want zo komt-ie naar je toe. Dat is de wet van de aantrekkingskracht. Dat zijn de spiegels, die we voorgehouden krijgen.

Gisteren kreeg ik een reactie op een blog van een tijd geleden. Iemand, die met een schuldgevoel rondliep. 'Ik weet wel dat het geen zin heeft, maar...' Interessant, want een schuldgevoel geeft aan hoeveel macht je denkt te hebben. Je kunt dan zeggen 'jezelf en de ander vergeven,' maar daar zit in feite al zo'n oordeel in. Het schuldgevoel kwam voort uit het feit dat zij zich verantwoordelijk voelde voor de relatie van haar dochter, ze had haar aanstaande ideale schoonzoon 'doodgeknuffeld' en nu was het uit.
'Loslaten en vertrouwen,' was mijn reactie dus. Het idee dat je verantwoordelijk bent voor een ander of zelfs voor de relatie van twee anderen, dat jij daar een rol in speelt, geeft al aan hoe je probeert dat allemaal te sturen. En waarom? Omdat het 'ik' bang ergens bang voor is en geen vertrouwen heeft.
Mijn 'voorspelling' is dat we hier de komende tijd allemaal steeds meer mee geconfronteerd worden. Van alle kanten zullen we tegen ons 'ik' aanbotsen, tot we het loslaten en vertrouwen beginnen te begrijpen. Dat wordt nog wat de komende tijd. Maar het is tegelijkertijd een prachtige ontwikkeling. Want alles wat boven komt drijven, alles wat ons dwars zit, alles wat pijn en wanhoop oplevert, laat ons precies zien op welk vlak we iets te doen hebben. Welke angst zit erachter, wat moet je loslaten, op welk vlak heb je nog geen vertrouwen?

'Loslaten is zo moeilijk,' zei ze. Het lijkt moeilijk. Want zodra je het doet, pluk je er onmiddellijk de vruchten van. En dan begin je te ontdekken hoe het werkt. Hoeveel meer betrouwbaar het Zelf is, hoeveel wijzer en vrijer en onverstoorbaarder. En dan ontdek je vanzelf hoeveel kracht het heeft, loslaten en vertrouwen! De 'ikjes' zullen gaan verdwijnen, maar dat gaat natuurlijk met een hoop verzet gepaard. Wie het proces wil vergemakkelijken, verzet zich niet en vertrouwt erop dat dat de weg baant naar iets groters en mooiers. De weg naar ons ZELF.
.

No Matter

No matter how big your problem is, God is bigger.
No matter how intense your fear is, love dissolves it.
No matter who you are, you matter.
Always and forever.
Lean on that.
***
*

Eenderde

'Als eenderde van de wereldbevolking vanuit het hart gaat leven zal de energie op aarde veranderen.'

Hilde is van de week - net als vele anderen - bij Keisha, beter bekend als Little Grandmother, geweest en doet daarvan verslag op natuurmens. Beter voor de aarde zorgen, de verbinding voelen met de natuur, dat is de boodschap die momenteel van vele kanten komt. Leven vanuit het hart is niet alleen liefde en begrip hebben voor elkaar, maar ook voor dieren, bomen, planten, alles wat ons omringt. Leven met waardering, respect en zelfs ontzag voor alles wat er is.

In de eerste plaats voor onszelf. Want hoe kunnen we beginnen te houden van een ander of van de natuur als we niet eerst van onszelf houden? Hoe doe je dat? Jezelf accepteren zoals je bent, jezelf waarderen, vergeven, geduld hebben met jezelf, in jezelf geloven en weten dat je mag genieten van alles wat het leven je te bieden heeft. Doe jezelf niet tekort. Dan doe je het ook de wereld niet!

Dat is leven vanuit het hart. Het klinkt simpel, maar zo eenvoudig is het niet. Anders zou de wereld allang een paradijs zijn. We zijn juist op aarde om dit te ontdekken. En om, als we het ontdekt hebben, het te vervolmaken door het te leven. Eenderde? Ach, het proces is in volle gang. Al zou er maar één persoon op de wereld zijn, die vanuit z'n hart de harten van anderen weet te raken, het is genoeg om een kettingreactie te bewerkstelligen. Maar gelukkig zijn er een heleboel! En gelukkig weten we het - ergens diep in onszelf - allemaal. Of zoals Keisha het zegt: Remind who you are! Be who you are.

Verhalen

Voordat we het verhaal van Hamlet gingen bekijken in de Paardenkathedraal, aten we een zalig Jamie-Oliver groentensoepje met chorizo onder het genot van een mij onbekend muziekje. 'Ken je die film niet?' Nee, net zo min als de 'verplichte kost' van Hamlet zich in mijn repertoire bevond. Hoewel ik gelukkig wel 'zijn of niet zijn, daar gaat het om' wist te herkennen als het fameuse 'to be or not be'...
De film (en de muziek) ging over iemand die al z'n bezittingen verpatste en de wildernis van Alaska introk om te overleven in de natuur. 'Wil je 'm zien?' Op zich spreekt zo'n verhaal me wel aan. Maar 'het loopt slecht af...' weerhield me ervan. Ik hou niet van slechte aflopen. De jongeman overleefde wonderwel met behulp van een boekje waarin stond welke vruchten hij wel en niet kon eten. Tot hij een vergissing maakte en in z'n boekje zag dat hij precies de verkeerde bes had gegeten. Hij zou een langzame dood sterven. De laatste zin in zijn dagboek - gelukkig had hij dat bij zich! - was het heldere inzicht dat het er om ging dat z'n verhaal gedeeld werd, anders had het geen zin gehad. Anders was de film ook nooit gemaakt en had niemand mij dat verhaal ooit verteld.
Voor de derde keer op één dag kwam 'het belang van het verhaal' voorbij. 'Als je oud bent gaat het erom welke verhalen je kunt vertellen, niet om bezittingen ofzo,' hoorde ik iemand zeggen in het stukje dat we in Leeuwarden hebben gefilmd tijdens de Ganpati-tour. Op hetzelfde moment citeert collega-blogger Peter de Kock 'vertel je verhalen' van Paulo Coelho.
We zijn allemaal in een verhaal gestapt, dat verhaal heet ons leven. To be or not to be, hangt af van je verhaal. Leef je eigen verhaal! Of herschrijf je verhaal, dat kan natuurlijk ook.

En wat zou nu de boodschap voor mij zijn van al die verhalen over verhalen?
Ik vertel verhalen. Groot en klein, lang of kort, geschreven of gefilmd. Hier is er zomaar eentje... uit Leeuwarden:



Het vertellen van die verhalen heeft ook invloed op de verhalen. En weer invloed op anderen, die de verhalen lezen of zien. Hoeveel precies weet je natuurlijk nooit. Soms meer, soms minder. Maar dat het invloed heeft, dat weet ik wel. Op elk moment kies je wat je wel en niet vertelt en hoe je het vertelt. Verder vindt een verhaal z'n eigen weg, het verspreidt zich. Je verliest het uit het oog. En wat mensen er verder mee doen, wat ze eruit meenemen, of niet, dat weet je niet.
Deze mevrouw uit Friesland weet niet dat haar verhaal nu te zien is op youtube. Misschien ziet ze het volgend jaar pas. Dan wordt ze opnieuw herinnerd aan haar intentie. Misschien zet haar verhaal anderen ertoe aan om hun eigen intentie te verwoorden. Wie weet. En daarom maakt het wel uit welk verhaal je vertelt! Vooral als je de ambitie hebt dat verhalen goed aflopen. Laat mij daarom nu maar vast verhalen vertellen. Wie weet loopt het dan toch nog goed af met de wereld! Dat is mijn intentie...
.

Don't give up!

Voor iedereen, die soms de moed een beetje verliest...

Don't give up... te geloven in het goede. There is a place where we belong...

Onze gedachten...

Mooier en komischer dan Eckhart Tolle kan ik het niet verwoorden. Wij zijn onze gedachten niet, maar vaak identificeren we ons wel met onze gedachten. We zien de wereld volgens onze eigen perceptie en die is beperkt. 'We don't see things as they are, we see them as we are...' Dat betekent: Je kijkt naar de realiteit door het scherm van je gedachten. En die zienswijze is gekleurd door het verleden. Heerlijk verhelderend om Tolle te horen!

Vriendelijk

'Denk positief en wees vriendelijk,' hoorde ik Prajnanananda (van de Kriya-yoga) dit weekend weer even zeggen tegen z'n publiek. Als ik dat soort dingen aan het monteren ben, weet ik: Ja, zo simpel is het inderdaad. 'Het resoneert met de 'thruth' in jezelf', zou White Bull zeggen.

'Denk positief, want negatieve gedachten komen - morgen of overmorgen - uit,' zegt Prajnanananda. 'Wees vriendelijk tegen elkaar en denk positief over anderen.' Je bouwt mentale power op door positief te denken. Kan dat zomaar? Ja dat kan. Je kunt jezelf ook een ander verhaal vertellen. In gesprek met jezelf, jezelf vragen stellen, jezelf andere antwoorden geven, waarom niet? Het werkt meteen!


.

Eenvoudig

Vreemd dat hele volksstammen geloven in openbaringen van 2000 jaar geleden (of langer of korter, afhankelijk van de religie) en daarvoor zelfs bereid zijn hun leven te geven, terwijl niemand meer kan achterhalen wat er letterlijk gezegd of bedoeld is door profeten als Jezus, Mohammed, Mozes of Maria of vele anderen. Alles is interpretatie en overlevering. Tegelijkertijd zou je zeggen dat er toch geen misverstand kan bestaan over een boodschap als 'Heb uw naaste lief als uzelf'.
Wat heeft het voor een zin vast te houden aan de letters van de Bijbel of de Koran als je de kern van de Goddelijke boodschap niet weet te vertalen in het hier en nu? En als je niet ziet dat er heden ten dage nog steeds vele actuele boodschappen van het Goddelijke tot ons komen?
Ik lees, hoor en zie regelmatig berichten van Maria of Michaël of iets minder bekende 'Goddelijke aspecten' en die komen nu, in deze tijd tot ons. Abraham, White Bull, St Germain, Babaji, noem maar op. Ze vertellen ons keer op keer hetzelfde, steeds in een andere vorm. Alles komt uit dezelfde bron. De bron is Liefde, die bron kun je God noemen. Het is de bron in jezelf, die je kunt aanboren. Het is licht, het is beschikbaar, het is de eenheid, het is er in overvloed. Het is er altijd, overal. Eigenlijk heel eenvoudig.

.

About the mind...

Liefde en Compassie

'Wat zou de liefde doen?' Dat kun je je op elk moment afvragen. Ik ontmoette laatst een kunstenaar, die deze vraag aan iedereen stelt, ongeacht de situatie.  
'Choose Love', zegt Joe Vitale, 'In elke beslissing, is altijd een keuze.'
Deze vorm van liefde is compassie. De Dalai Lama zegt het zo: 'According to my own experience, the highest level of inner calm comes from the development of love and compassion.' En zo:
'I believe that at all levels of society - family, national, and international - the key to a better, happier world is greater compassion.'
'Compassion is quite detached,' zegt White Bull in het filmpje hieronder. Je kunt naar het lijden van de wereld of de pijn van een ander kijken zonder er in mee te gaan en zonder te oordelen, maar met begrip. Met compassie blijf je in je eigen 'peace' en dat alleen al is genoeg om de pijn van anderen te verlichten. 
Het is de reden zijn waarom duizenden mensen vandaag, morgen en overmorgen naar Amma gaan voor een Goddelijke 'hug'. Niet voor een gesprek, maar om één moment die liefdevolle omhelzing te voelen, die tijdloos, eindeloos en vol compassie is. 
En dan zijn we er. Want de 'mind divides' en 'the heart unites'. Zo eenvoudig is het. Bekijk alles met liefde en doe alles met liefde. Laat je niet van de wijs brengen door gedachten, die je willen overtuigen van gevaren en bedreigingen. Want de wereld is het resultaat van onze gedachten. Deze gedachten manifesteren zich steeds sneller en heftiger, om het ons te laten zien. Er is maar een antwoord... Creëer vanuit je hart! Dat is de healing power of LOVE.  
.

Wrakstukken...

Anja, altijd in voor culturele verrassingen, stapte om half zes bij me in de auto om mee te gaan naar een theatervoorstelling in Amsterdam.  Het 'vooraf even een hapje eten' was snel afgesproken. We stappen het eerste het beste kroegje in, waar buiten een bord hing met een veelbelovend herfstmenu. Dat was er niet. Waar zijn we nu beland? Op een bank met vreemde kussens en knipperlichtjes en wat mannelijke hangers aan de bar. 
'Ik heb alleen die stokjes, hoe heet het ook alweer?' zei de barjuf. Saté. Ik vond alles best. Anja wilde echter geen kip. We keken mee wat ze zoal in de diepvries had liggen. Gamba's? Lekker! Maar dat zou een uur duren om ze schoon te maken. 'Waarom? Zal ik ze effe zelf in de pan gooien dan?' vroeg ik verbaasd. Rare gamba's had die mevrouw dan. 'Zal ik een lekkere visschotel voor jullie maken?' Ook goed. Anja had er weinig vertrouwen in. Ik waande me in een vreemd dorp in plaats van in een wereldstad. Er liep een poes door de keuken. 'Die vangt de muizen toch?' lachte ik. De barmadam was gewoon weer achter de bar gaan staan en had de grootste moeite met uitrekenen wat een van haar klanten gedronken hadden. Tegen de tijd dat Anja besloot onze drankjes af te rekenen, kwam er opeens een nieuwe dame binnen, die opgeroepen was ons maaltje te bereiden. Ik dacht dat de vis allang in de oven stond te pruttelen... Afijn, we vertrokken. Ik haalde de kaartjes vast op, Anja liep naar een Italiaan - die we eerder over het hoofd gezien hadden - om vast pizza te bestellen. Na twintig minuten was onze pizza nog steeds de oven niet ingeschoven. Zo zouden we echt te laat komen. 'Ik maak snel lasagna,' zei de Italiaanse mooie mama en wachtte toen nog tien minuten met de borden - omstebeurt -  in de magnetron zetten. Samen aten we eerst het eerste bord lasagna (te heet) en toen het tweede (te koud) in razendtempo op. 'Wat is dit?' vraag je je dan af. Ik wenste ondertussen even dat de voorstelling iets later begon. 'Ik hoop dat alles goed gaat met je auto,' zei Anja. 'Hee, hou eens even op!' Snel riep ik mijn vaste hulptroepen erbij om op mijn auto te letten, voor het geval ze dat waren vergeten.

Komen we het theater binnen, worden we naar de foyer geleid - waar we ook nog tomatensoep hadden kunnen bestellen - waar iedereen nog rustig aan de koffie en thee zit. Wat blijkt? De voorstelling begint om half 9 en niet om 8 uur! Ik heb zelden iemand zo tranen met tuiten zien lachen als Anja op dat moment. 'Maar we hebben wel een verhaal! Ben benieuwd wat jij ervan maakt,' daagde ik haar uit.
De 'moraal van het verhaal' was voor Anja vergelijkbaar met een artikel wat ze 's middags had geschreven: Vantevoren eerlijk zijn naar je klanten in wat je kunt bieden en wat niet. Dat hadden beide vrouwen - in de kroeg en bij de Italiaan - naar haar idee niet gedaan. Ze had mooie voorbeelden kado gekregen bij haar eigen verhaal. 'Wil je zulke dingen voortaan schrijven op een dag dat we niet samen op stap gaan?' grapte ik.
Maar, ik geef toe: Ik had me niet goed geconcentreerd op hoe laat de voorstelling begon en me al helemaal geen voorstelling gemaakt over het hapje eten. En toch kwam alles goed, want de voorstelling was voortreffelijk! Indrukwekkend. Theatergroep BOINK met het stuk Wrakstukken...
Moet je wel van goeie huize komen wil dat geen brokken opleveren, zo'n doel op een dag!
.

Voorgevoel

In hoeverre kun je zeggen dat een voorgevoel klopt? Mijn idee daarover is in de loop van de tijd veranderd. Vroeger dacht ik vaak: 'Zie je wel, dat had ik al gedacht...' of 'dat wist ik al' of 'daar was ik al bang voor' als er iets gebeurde wat ik al voorvoelde. Tegenwoordig ben ik er steeds meer van overtuigd dat het andersom is. Dat een voorgevoel zichzelf simpelweg manifesteert. Met name een 'bang voorgevoel' speelt zich af op een onbewust niveau en dat laat 'de realiteit' je dan juist zien: Je hebt er geen vertrouwen in! Doe er wat aan!
Zo manifesteert een goed voorgevoel zichzelf natuurlijk ook. Zolang er geen moment komt waarop je gaat twijfelen. Niet dat je jezelf zomaar kunt dwingen ergens in te geloven, maar het is wel mogelijk om naar je twijfels en onzekerheden te kijken en ze op te ruimen. Als je niet wilt dat zich in je leven steeds dezelfde patronen herhalen, zul je daar wel naar moeten kijken. Het is mij te makkelijk om 'zie je wel' te zeggen. Alsof iets 'gedoemd' is te gebeuren of te mislukken of juist te slagen. Alsof we slachtoffers zijn van omstandigheden. Nee, ik geloof dat we overal zelf bij zijn en er zelf invloed op hebben. Dat we zelf de omstandigheden maken zoals ze zijn. Dat het leven maakbaar is dus? Ja, in zekere zin wel. Je kunt kiezen. Het leven is een avontuur dat je kunt leren. Sta je er helemaal open voor, is het ook nog erg lollig en verrassend.

Nu moet ik wel zeggen dat het vooral de kunst is je daar bewust van te zijn en er heel sterk in te staan. Je hebt namelijk ook met anderen te maken, die ook hun invloed uitoefenen op het geheel. Hoewel ik geloof dat de kracht van het bewustzijn veel groter is dan die van het 'onbewust-zijn'. Want die heeft de onbewuste factoren al achter zich gelaten. Twijfel en onzekerheid van anderen laten je ook je eigen (onbewuste) twijfels zien. Alles is een spiegel van wat zich in jezelf afspeelt. Dus: Niet klagen of oordelen, maar ernaar kijken en aanpakken!

 .

White Bull over Twin Souls

De keuze

The ego resists love and forgiveness. It is an illusion self-created and self-maintained. It causes broken homes and broken dreams. In every decision, there is a choice: Come from love or come from ego. Most come from the latter. The higher ground is to choose love. When the choice exists, ask, “What is the more loving decision here?” Choose love. (Joe Vitale)

.

Abraham

Het is wel apart dat Abraham gechanneld wordt door een vrouw. Ik heb de afgelopen dagen heel wat stukjes op youtube bekeken, omdat ik zelf bezig ben een dvd te maken van de channelingen van White Bull. Vergelijkend warenonderzoek zeg maar. De informatie van Abraham vind ik erg boeiend. Maar persoonlijk vind ik de White Bull channelingen mooier, rustiger, liefdevoller en meer impact hebben. Omdat ik daar zelf natuurlijk niet objectief in ben, hoor ik graag ook jullie mening erover. Hier heb ik het stukje 'Abraham' geplaatst wat ik zelf het aantrekkelijkst vond, qua informatie. Het gaat over de Vortex. Wel eens van gehoord? Het betekent zoveel als 'de bron' of 'het Goddelijke' - dat deel wat zich in jezelf bevindt. Meer Abraham vind je vanzelf op youtube. White Bull vind je op mijn blog of op Youtube: HAPPYVIEWPETRA.

Permacultuur

Het lijkt ondertussen wel een bijna dagelijks tv-programma geworden... Maar onze tiendaagse tour door het land is nu afgelopen. Er ligt nog heel wat filmmateriaal te wachten. De documentaire is in aantocht. En hoe het allemaal verder gaat? Dat zien we wel!

Zutphen

Olifanten

Het Binnenhof

Op 3 oktober, hadden we bedacht, zouden we naar het Binnenhof gaan. Een beter moment hadden we niet kunnen kiezen. Als het ergens de hoogste tijd is om het over eenheid en elkaar ontmoeten, vrede en vrijheid te hebben, maar vooral over het doorbreken van angsten is het wel daar. Mooie gesprekken, ontroerende momenten en zelfs een ontmoeting met Maxima!

Nederland...

Dit filmpje gaat momenteel rond op internet. Misschien kun je er inderdaad maar beter de draak mee steken en meezingen:  

To BEE or not to BEE

Graag wil ik dit filmpje over bijen met jullie delen! De bijen zijn van essentiele betekenis in de natuur, de kruisbestuiving, de voedselketen, het leven. We kunnen op een hele eenvoudige manier iets doen om de bijen een handje te helpen. Hoe? Dat laten deze twee dames, Helma en Piek, zien. Laat het maar rondzoemen....
Als je het filmpje op je eigen site, facebookpagina, twitter of via de mail wilt delen met anderen, heel graag... Dat helpt! Dankjewel.

Bijen redden

's morgens:
'Als de bijen uitsterven, sterven wij ook uit,' heb ik al vaker horen zeggen. Vandaag ga ik eens uitzoeken hoezo en of dat echt zo is. Ik hou niet van die rampscenario's (zoals jullie onderhand wel weten), maar ik ben natuurlijk wel een voorstander van meer aandacht, zorg en waardering voor alle rijkdommen van Moeder Aarde.
De bijen hebben last van landbouwgif en straling (ik vermoed van mobiele telefoons enzo) en moeten een flink handje geholpen worden om te overleven. In Zutphen kun je al een paar maanden zakjes bloemzaad kopen om een vierkante meter bloemen voor bijen te planten. Ook wordt er gewerkt aan een bijenlint en aan bijenhotels. Het initiatief dingt mee naar een toekomstprijs en dat betekent veel aandacht en publiciteit. Steeds meer mensen worden zich bewust van deze situatie en wat ik zelf erg mooi vind, is dat je dan ook meteen de kans hebt om zelf heel eenvoudig iets te doen. Natuurlijk zit onze Piek, die de stem van het dier vertegenwoordigt ook in de organisatie. Voor meer informatie: www.zutphenbijenstad.nl

's avonds:
De bijen in Zutphen hebben weer toekomst. Het initiatief voor een bijenlint door de stad (en wie weet straks door het hele land) heeft de toekomstprijs gewonnen!

.
.

Aan de Maarsseveense plassen

Een korte impressie van een middag Ganpati Spirit aan de Maarsseveense plassen. Het idee achter 'Ganpati Spirit' is bijzonder en uniek. Samenkomen en delen in de geest van Ganpati betekent elkaar ontmoeten, jezelf zijn, levenservaringen uitwisselen, muziek maken, vuurtje stoken, spelen, maar vooral eenheid en verbinding voelen met iets groters, met jezelf en met elkaar.
Ganpati is de koosnaam voor Ganesha, de Hindoegod, die staat voor het doorbreken van blokkades, loslaten en een nieuw begin. Elke bijeenkomst is weer anders. Het is iedere keer op een andere plek en trekt steeds nieuwe mensen aan. Ik maak een documentaire over Ganpati Spirit en het idee erachter. Het is frappant hoeveel 'toevallige' scènes zich afspelen voor de lens van mijn camera. Maar die zijn te zijner tijd in de documentaire allemaal zien!



.

Jezelf Zijn

Hoe mensen met jou omgaan, vertelt je in feite alleen maar hoe je met jezelf omgaat. Dat is een verhelderend inzicht om toe te passen als je het gevoel hebt niet gezien, gehoord of gewaardeerd te worden.

Hoeveel vrouwen zijn er niet 'als vanzelfsprekend' voor hun man en vangen eventuele rampjes al als 'bommetjes' uit de lucht voordat ze kunnen inslaan? Hoeveel vrouwen hebben zichzelf niet jarenlang weggecijferd om de boel maar draaiende te houden? Vroeg of laat begint dat te knagen en vraag je je af: Hee, waar ben ik gebleven? Word ik wel gewaardeerd, gezien, wordt al mijn onzichtbare aanwezigheid wel opgemerkt? Waarom doe je dat en moet je dat eigenlijk wel doen? Neem je niet de verantwoordelijkheid van de ander over als je probeert elke misstap te verhoeden? Durf je ook de verantwoordelijkheid voor jezelf en je eigen leven te nemen? Durf je achter de schaduw van je man vandaan te komen en te laten zien wie jij bent?

Niet voor niets worden we ons massaal bewust van dit zulke mechanismen, want er verandert momenteel veel in het Yin- Yang evenwicht op aarde. Ook spoort 'dat wat in de lucht hangt' ons aan om onze eigen kracht te (her)vinden en stevig op eigen benen te gaan staan, om tevoorschijn te komen en uit onze schaduw te stappen, zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen leven en daarmee afhankelijk gedrag of een slachtofferachtige houding te overwinnen.

Eeuwenlang is het vrouwelijke aspect - intuïtie, liefdevol ontvangen en aanwezig zijn - onderdrukt en overheerst door het mannelijke doen en doorstomen, het bereiken van doelen, macht. We hebben er allemaal op onze eigen manier mee te maken. Ik heb het dan ook niet over de man-vrouw verhoudingen alsof er een nieuwe emancipatiegolf zou moeten komen. Ik heb het meer over onszelf waarderen in wie we zijn en volop durven zijn wie we zijn en niet dat vrouwelijke aspect in onszelf wegcijferen. Als we de waarde daarvan zelf erkennen en waarderen, dan zal dan ook meer gewaardeerd worden. 'So within, so without' en dat geldt net zo goed voor mannen.

Gisteren was ik aanwezig op een feestje met acht meisjes van rond de tien. Wat je dan allemaal niet ziet gebeuren... De een is overal bang voor en begint hard te huilen vanwege een piepklein beestje in de tent. Het kwam op mij niet erg overtuigd over, meer als een strategie van dit meisje om deze rol te spelen in het leven: Ik ben overal bang voor, help, huilen, aandacht...
'Ben jij overal bang voor?' vroeg ik. 'Ja,' zei ze. 'Wil je dat?' 'Mmmmm...'
'Je kunt ook tegen jezelf zeggen: Ik durf dit en ik durf dat... en dan kun je je angsten gaan overwinnen.' Een ander meisje liep hijgend en huilend te rennen, maar kon de anderen niet bijhouden. 'Kom eens even zitten,' sprak ik als strenge juf. 'Wat ben je aan het doen?'
'Het werkt gewoon niet,' zei ze. Ze was een beetje dik en had astma, wilde zo graag meedoen, maar voelde zich continue achtergesteld. 'Al klim ik in de hoogste boom om iemand te tikken, het wordt niet opgemerkt,' sprak ze als een volwassene. Ze wilde alweer achter iemand aan gaan rennen om over zichzelf te gaan struikelen. 'Het is niet waar hoor dat je niet opgemerkt wordt, dat is jouw gevoel,' zei ik. 'Jawel, dat is altijd zo. Op school ook,' zei ze. Elk klein akkefietje bevestigde haar in dat gevoel, terwijl de anderen dat helemaal niet zo bedoelden. De werkelijkheid is zoals je 'm voelt... je krijgt er steeds meer van als dat patroon niet doorbroken wordt. Tante Petra waagde een poging: 'Je wilt heel graag meedoen met de rest, dat begrijp ik. Maar als je weet dat je niet zo hard kunt rennen als de rest, waarom verzin je dan niet iets anders? Je bent slim genoeg. Verstop je achter een boom en kom te voorschijn als ze langskomen, dan kun je ze veel makkelijker tikken bijvoorbeeld. Jij bent weer goed in hele andere dingen. Doe maar gewoon waar jij goed in bent en wat je wel kan.'
'Maar iedereen kan tekenen en schrijven,' zei ze. 'Ja. Maar niet zoals jij! Iedereen is uniek. En iedereen heeft z'n eigen talenten. Wees maar gewoon blij met wie jij bent en wees trots op jezelf. Laat dat maar zien!'

Kleine drama's en mooie levenslessen... Ik vond het vooral mooi om te zien hoe sommige dametjes zich helemaal nergens door van de wijs lieten brengen. Zelfs niet positief of negatief reageerden op de overlevingsstrategie, die bepaalde drama-queens al zo jong ontwikkeld hebben.
.

Waar is Ganpati Spirit morgen?

Hier:

Vertrouwen is Kracht

'Alle angsten zijn illusies,' kom ik tegen in mijn paarse boekje, waarin ik van alles opschrijf wat me te binnen schiet of wat ik hoor of lees. 'Verbinding' staat erbij. Met twee strepen eronder. De grootste en diepste angst van ieder mens is verlatingsangst, volgens mij. We zijn tenslotte uit het grote geheel, de eenheid, de verbinding met alles gestapt om als individueel mens op deze aarde ervaringen op te doen, die ons uiteindelijk weer terug zullen brengen bij de eenheid in onszelf. Het avontuur dat Leven heet, is een grote reis naar jezelf.

Alles en iedereen om je heen laat je jezelf zien. Kijk je met angst en wantrouwen naar de wereld, dan realiseer je je (nog) niet dat je zelf alles in huis hebt om je wereld een wereld van vrede, liefde en geluk te laten zijn. Dat het gaat om de vrede in jezelf, de liefde voor jezelf en het geluk in jezelf. Onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen is een level dat je kunt bereiken door het niet bij een ander te zoeken, maar in jezelf.

Het mooie is dat als je in jezelf die knop om kunt zetten, je wereld zich daar vanzelf naar voegt. Kijken zonder te oordelen naar elke situatie, naar jezelf of anderen, is genoeg. Je kijkt en ziet en accepteert dat het zo is en daarmee verdwijnt alle angst. Dan verdwijnt ook de neiging om het vast te grijpen, te controleren of te regelen. Loslaten is puur vertrouwen. Vertrouwen is kracht. Sinds ik regelmatig 'alles' loslaat en het daarmee overlaat aan het universum of God of hoe je het grote geheel maar wilt zien, gaat alles vanzelf. Beter dan dat ik het zelf ooit zou hebben kunnen bedenken of organiseren. 

. 

De achterflap

Ik had net een verhaal gelezen over een molenaar, die met zoveel liefde het meel voor een heel dorp maalde, dat iedereen heel gelukkig was. Dat merkten ze pas toen de molenaar er niet meer was. XXXXXXXX Wat je ook doet, het gaat om de intentie waarmee je het doet. Dat vertelde ik een juwelier die ik tegenkwam en hij was verbijsterd. Ik verwoordde daarmee wat hij z’n leven lang in stilte deed: sieraden maken met liefde en aandacht voor de mens.

XXXXXXXX: 'Hier zou een verbindend zinnetje tussen moeten om het verband duidelijk te maken,' adviseerde mijn vader, die ik gevraagd had om de tekst voor de achterflap van mijn boek te bekijken. Ik was eerst een beetje verbaasd dat dat niet logisch was, maar bedacht me toen dat dit eigenlijk heel mooi is: Als dat niet 'vanzelf' duidelijk is voor iedereen, dan heb ik dit verhaal ook niet voor niets geschreven!

'Alles wat je met liefde doet, gaat goed. Dat is geen sprookje, dàt is juist de realiteit,' schreef ik ertussen. Joepie, de achterflap is klaar! Het boek bijna.....

.

Cortez (vervolg op buurman en poes)

Diana stuurt een foto van de oude poes Cortez met het volgende bericht: Na zijn opleving zaterdag was hij zondagochtend weer slecht. We zijn maandagavond weer naar de buurman geweest en die heeft toen vooral zijn koppie vastgehouden. Daarna was hij weer wat rustiger maar dinsdagavond liep hij weer slecht en gisterochtend tilde hij zijn kop niet eens op toen ik brokjes in zijn bak deed. Omdat ie zo snel achteruit ging, wilde ik hem dat geen heel weekend meer aandoen en heb bij de dierenarts gevraagd wanneer we daar terecht konden. Vrijdagavond leek mij de beste optie omdat Joanne het dan in het weekend een beetje kan verwerken. Maar gisteravond was Cortez ineens weer een stuk beter: goed lopen, lekker knorren en ook vanochtend kijkt-ie weer helder uit zijn ogen. Ik weet niet meer wat ik nu moet doen. Werkt het door wat de buurman deed en zou het nog een tijdje goed kunnen gaan of is ie echt op en kunnen we hem maar beter zijn rust gunnen? Ik begreep de laatste keer dat Piek ook met niet-vrije dieren kan praten en wil eigenlijk vragen of zij wil vragen wat Cortez zelf wil. Ik heb er een foto bij gedaan. Ik erg benieuwd naar zijn reactie.

Bij deze vraag ik aan Piek of zij de vraag aan Cortez zou willen voorleggen. Misschien kan Cortez zelf ook aangeven of hij baat heeft bij nog meer 'behandeling'. En ja, kan ik alvast zelf beantwoorden: het kan een doorwerking hebben op termijn.
Gek genoeg kan ik momenteel wel berichten ontvangen en ook stukjes op dit blog schrijven, maar mijn eigen mails gaan de deur niet uit... Vandaar deze openbare weg.

(even later):
Het antwoord:
Cortez kwam bij mij meteen binnen als een rustige, evenwichtige kat. Hij wist dat ik er aan zou komen. Hij liep me een beetje hard van stapel dus ik ging een paar stapjes terug en ging naar het moment dat de buurman bezig was met zijn handen. Vroeg wat dat bij hem gedaan had.
'Verstoorde energie rechtzetten,' hoorde ik. Hij liet het zien als een chaos van door elkaar heen lopende energie rond zijn hoofd die nu weer recht staat, als een soort zonnestralen rond zijn hoofd (dus niet met de vorm van zijn koppie meedraaiend maar als verticale stralen).
Hij wil eigenlijk wel dat de buurman zijn hele lijf doet: het koppie apart, dan van zijn rug tot en met zijn staart en via de poten naar de grond.

Toen ging ik naar het punt dat ze hem morgen willen laten inslapen. De reactie was deze: 'Het zou toch niet zo zijn dat ik me moet verstoppen om aan de spuit te ontkomen?!' Hij straalde veel rust en zelfverzekerdheid uit en zei dat hij Joanne nog wil meemaken. Hij vindt dat hij zelf kan gaan als het zijn tijd is. Hij raakte geïrriteerd toen ik hem de spuit liet zien. Begon er tegen te blazen, sloeg het weg met zijn poten en liet merken dat hij heel boos zou zijn als ze dat zouden doen. Hij deed zo lelijk dat ik zei: 'Je wilt het echt niet, hè?' 'Nee, echt niet.'
Nogmaals liet hij weten dat hij in alle rust wil genieten van Joanne. Ik heb het idee dat hij veel naar haar kijkt.

Toen: 'Ik zal Joanne zeggen als het genoeg is.' Hij liet merken dat Joanne (dezelfde) rust heeft (als hij). 'Zij begrijpt dat wel.' Ik vroeg hem of dat niet een te grote verantwoordelijkheid is voor een kind. 'Nee, voor Diana wel maar niet voor Joanne.'

Dit dier kwam de hele tijd heel geïnteresseerd, wijs en rustig op me over. Ik vroeg hem of hij een bewijs kan leveren dat dit gesprek klopt. Hij liet toen zien dat hij zich zal gaan likken, gaan schoonmaken: het leven gaat gewoon door. (Ik vraag normaal gesproken nooit om bewijzen.)
Hij kreeg het laatste woord: Dit is iets tussen Joanne en hem.

Mijn indruk is dat het hier om een kat gaat met een sterke, gezonde geest. Rustig, ook resoluut. Geen 'theater-kat' maar een dier dat met beide benen op de grond staat. Voor de allerzekerste zekerheid vroeg ik hem of ik hem goed begrepen heb. 'Helemaal! Vertel het ze maar!'

Het spuitje gaat niet door morgen...
Lang leve de communicatie, vooral de onzichtbare!

Ganpati Spirit

Ganpati is de koosnaam van Ganesha, de Hindoe-God met de olifantenkop. Die staat voor het opruimen van oude ballast, obstakels, loslaten, zuivering en een nieuw begin. Toepasselijker bestaat niet. Sinds de Ganpati Spirit hier rondwaart is er een grote opruiming in gang gezet. Het kantoor heeft in drie dagen tijd een ware metamorfose ondergaan. Stapels banden en 'oude journalistiek' zijn de deur uit. Belastende documenten uit het verleden zelfs ritueel verbrand!
Vrolijk hebben we het nieuwe begin ingeluid van de vruchtbare samenwerking tussen Ganpati Spirit en Happy View.

.

Handje geholpen

Met de föhn maak ik mijn computer aan, de wasmachine help ik af en toe een tikkeltje met doordraaien en met mijn auto rijd ik het hele land door, maar het mag opeens niet want... het chassisnummer is onleesbaar volgens de garage.

Wat betekent dat toch allemaal, begin ik me af te vragen. Het functioneert wel, maar het hapert. Alles moet een handje geholpen worden. Ai, ai... Alles om je heen is een spiegel. Als dat mijn spiegel is... hoe is het dan met mij gesteld? 

Ik geloof dat ik toe moet geven dat ik altijd maar door ben gegaan, ook al liep ik schade op. Niet omkijken, vooruit. Verder gaan. Maar opeens lijkt het hele universum samen te spannen om alle wonden uit het verleden te helen, de berg ballast die nog achter me lag af te voeren en mij vleugels aan te meten om straks echt te kunnen vliegen. 

.

De buurman en de poes

'Ik heb een verhaal voor je,' zei Diana, de moeder van mijn grote nicht - die al bijna tien is. Het was haar opgevallen dat het de laatste tijd wat stilviel op mijn blog. Dat is overigens niet zozeer gebrek aan inspiratie, maar meer een gevolg van de stroomversnelling waarin mijn leven is beland. Niet bij te benen op papier...
Het verhaal ging over de buurman. Een zeurpiet met wie ze heel wat te stellen hadden. Hun dakterrassen grenzen aan elkaar en hij kon al mopperen over de rook van de barbecue. Nu was de oude poes ziek. Viel om en kon nauwelijks meer lopen, mauwde klaaglijk en had pijn. Diana wilde hem nog even laten genieten van het zonnetje en nam hem mee naar het dakterras. Daar zag de buurman het tafereel en vroeg: Is hij ziek? Toen vertelde hij dat hij dieren wel eens beter kon maken. 'Kom maar even langs.' Hij was een tijdje gaan zitten met de poes en had z'n handen erop gelegd. Wat hij precies deed, kon hij niet vertellen. Maar daarna kon het oude beestje weer recht lopen en ging ergens rustig liggen knorren. De behandeling gaat nog twee keer herhaald worden. Of de poes nu echt beter wordt of niet, hij voelt zich er in elk geval lekkerder door. 'Als ik die verhalen van jou niet gehoord en gelezen had, had ik het misschien niet eens geprobeerd,' zei Diana. En zelfs de burenrelatie geneest ervan!
.