Op die weg...

Teleurstellingen zijn er alleen als je verwachtingen hebt.
Het leven gaf me precies waarom ik vroeg.
0m wakker te worden, mijn ogen te openen
om te leren mezelf te waarderen
en mijn eigen weg te volgen.

Ik weet het nu, ik heb het geleerd
Alles wat je zoekt, vind je alleen in jezelf
Door te zijn wie je bent, jezelf trouw te zijn
en het van jezelf te verwachten.

Leven zonder angst, zonder afhankelijkheid
en ook zonder omkijken...
Een heel nieuw jaar ligt weer open, het oude sluiten we af.
Vooruit, doorgaan, doen...
En ervan genieten, van elke stap, van elk moment
wat het ook brengt.

Het was de moeite waard
om uiteindelijk te beseffen
dat het niet zoveel moeite hoeft te kosten
maar ook vanzelf wel gaat
zoals het gaat....

Daar kunnen we tegen protesteren
Het niet mee eens zijn, tegen vechten
maar dat heeft geen zin.

Het gaat zoals het gaat
meestromen met het leven
je kunt het niet forceren
niet afdwingen en niet tegenhouden
het volgt z'n eigen weg
en dat is de weg...
de weg naar jezelf.

En daar komen we elkaar steeds weer tegen.... op die weg.

Voorspelling

Ik ga je eens niets wensen, ik ga je voorspellen!

Alle sores die je niet meer nodig hebt, laat je lekker achter in 2014. Je hebt nog een paar dagen om er afscheid van te nemen en je bent dankbaar dat je dat niet meer nodig hebt. Je stapt opgelucht en vrij het nieuwe jaar binnen, dat weer vele nieuwe uitdagingen biedt. Je bent in staat ze het hoofd te bieden als dat nodig is, je zal je soms nog eens ergens over opwinden, maar je ziet het spel. Je kunt er dan al snel weer om lachen en het wordt steeds gemakkelijker om daar aandacht aan te besteden wat aandacht verdient.

Het komende jaar heb je het wind mee als het gaat om je eigen ontplooiïng, je wordt steeds opnieuw gestimuleerd om dat te doen wat je het liefst doet. Je wordt steeds weer aangemoedigd je angsten en onzekerheden te signaleren, maar desalniettemin ga je door. Je maakt nieuwe keuzes, vanuit je hart en vanuit je eigen kracht. Je laat de wereld zien wie je bent. Je geeft jezelf toestemming het leven te leven op jouw manier. Je krijgt meer en meer vertrouwen in jezelf en je weet waar je mee bezig bent.

Dat gaat z'n vruchten afwerpen in het nieuwe jaar. Je geniet ervan dat alles steeds makkelijker gaat en je je minder zorgen maakt. Je komt allemaal leuke nieuwe mensen tegen en je voelt je gewaardeerd. Dat komt omdat je jezelf meer bent gaan waarderen. Alles lijkt op z'n plek te vallen.

2015 wordt een jaar met een gouden rand!

Het leven zelf

Je kent het of je kent het niet. Je kunt het niet vastgrijpen, niet uitleggen, niet verklaren. Je voelt het, maar dat kan je niet afdwingen. Het is de woordenloze onderstroom, die altijd aanwezig is. Waar je op drijft, die je draagt, die vreugde is en liefde heet. Die stille mysterieuze kracht. We zijn het wel en we zijn het niet. Want zodra we zeggen 'ik heb het' is ons ego bezig het te vangen en er status aan te ontlenen en dan is het weg. Dat onbenoembare, wat mensen ook wel 'God' noemen, maar dat suggereert vaak weer iets buiten zichzelf. Iets wat je goedgezind moet zijn, wat jou als klein nietig mensje moet helpen, redden, genade moet geven. Dus moet je je best doen... 'het' bereiken of verdienen... en dat is het niet.

Ontdekken waar het leven over gaat is een interne zaak, een zeer persoonlijke beleving. Laat je niks wijs maken, je vindt het. Vroeg of laat. Het openbaart zich. Niet als je ernaar zoekt. Niet als je het probeert te bereiken. Als je het zich laat openbaren misschien, als je stil bent... en als al het moeten en willen en beoordelen naar de achtergrond verschuift. Het kan er plotseling zijn, als een tsunami, groots en overweldigend. Het kan kabbelend, bubbelend, bruisend door je heen stromen, als een beekje.

En gek genoeg, hoe zaligmakend het ook is, het is precies wat wij pogen te temmen, met onze definities, onze gedachten, onze drift om de zaken in de hand te hebben. We remmen de stroom, we pogen het leven in banen te leiden, volgens onze ideeën over hoe het zou moeten. Terwijl we daar misschien wel niet zoveel over te vertellen hebben. Of wel? We zijn trots als we door veel inspanningen iets bereikt hebben, we hebben het gevoel dat we het zelf moeten doen en doen. Ik denk dat dat een illusie is, het is vooral de kunst om het te laten gebeuren. Te laten stromen. Mee te stromen. Beschikbaar te zijn en je open te stellen voor dat wat door jou heen wil stromen. Iets groters dan wijzelf? En toch zijn wij dat. Het leven zelf.

Rijkdom

Van de week vertelde iemand mij over een nieuw geldsysteem. Het is boeiend, al die nieuwe initiatieven, nieuwe systemen en alternatieven. Ik zie het als een tussenfase, waarin we experimenteren en ons wat onafhankelijker maken, zoeken naar een nieuwe weg.

Toch is dit niet de manier om ons onafhankelijker te maken. Het is nog steeds een systeem, het is ook een reactie op het oude systeem, het is bedoeld om af te rekenen met het oude machtssysteem, misschien meer op basis van gelijkwaardigheid - maar wie bepaalt ergens de waarde van?

De werkelijke onafhankelijkheid komt van binnenuit. Alle huidige systemen die er zijn hoeven we niet te bevechten of af te keuren, ze verliezen aan dominantie als we onszelf vrij maken. Als we ons niet meer laten vangen en inperken door wat dan ook buiten onszelf.

De grote omslag vindt plaats in onszelf. Allereerst doordat we gaan begrijpen dat de buitenwereld een reflectie is van onze binnenwereld. Zolang we ons afhankelijk voelen... zijn we het ook en zal die ervaring zich blijven manifesteren in onze belevingswereld. Waar we ons tegen afzetten, blijft. We versterken juist dat waar we ons tegen afzetten. Waar we denken veel moeite voor te moeten doen - geld, klanten, succes, waardering, liefde, respect - blijft moeilijk bereikbaar. Pas als we dat aan onszelf geven, in onszelf weten te vinden, dus niet meer buiten onszelf zoeken, dan is het er.

Een ambivalente of afwijzende houding ten aanzien van geld, macht, status of succes houdt de tweedeling juist in stand. Oordelen houden je gevangen in de dualiteit. Je kunt dan niet zien dat er eenheid is. Als je weet dat er eenheid is en deze ook ervaart, stopt het oordelen vanzelf. Vanuit die Eenheid creëren we een nieuwe wereld. Vanuit die Eenheid creëren we zelf. Dat is geen reageren, maar creëren. En dat is een groot verschil. Geld maakt niet uit, je hoeft er niet voor of tegen te zijn, het gaat om wat je doet, waarom je het doet en van waaruit je het doet. Het ontstaat, vanuit de Eenheid. Er komt een moment dat we daar helemaal geen geld meer voor nodig hebben. We manifesteren vanzelf alles wat ons of anderen of de wereld dient. Geld kan een rol spelen, maar is van ondergeschikt belang. Er is helemaal geen strijd, er zijn geen strijdige belangen. Jouw belang is het belang van een ander en andersom.

We zijn aan het evolueren naar een ander soort mens-zijn. Een transparantere versie, we weten, we zien, we ervaren en we handelen vanuit vreugde en liefde, zonder enige angst. En als we werkelijk zonder enige angst kunnen leven, dan zijn we vrij. En dan zijn we rijk. dan kunnen we scheppen wat we maar willen. We hebben geen angst om iets te verliezen, om een bepaalde status hoog te houden, om beheerst te worden door anderen. Alles waarin we ons nog afhankelijk voelen, levert nu nog een soort strijd in onszelf op, we vechten ertegen. In plaats van ons te verzetten, kunnen we onszelf beter afvragen waar we nog bang voor zijn en steeds opnieuw laagjes angst ontmantelen. Vrijheid is de werkelijke rijkdom.

De kracht van de Stilte

Zaterdag 27 december bij npo2 om 11:30 (OHM):

De kracht van de Stilte

Steeds meer mensen zoeken de stilte. Maar wat zoeken ze?

Gwendoline Remmerie uit België kan zich niet herinneren dat ze ooit zonder stilte leefde. Ze haalt daar haar inspiratie uit en geeft daar in de uitzending ook een voorbeeld van. Vanuit de stilte komt ze tot schrijven of spreken en dat is geïnspireerd door waar ze op afstemt, in dit geval Babaji.

Miek Pot heeft 12 jaar in stilte geleefd in een Frans klooster en geeft nu stilteretreats. Ze vertelt wat je allemaal tegen komt als je de stilte ingaat. Gedachten die nog doorrazen, gevoelens die boven komen. Maar als alles er gewoon mag zijn, bestaansrecht krijgt en je er verder niks mee hoeft, behalve waarnemen, dan haal je de angel er uit. Het ruimt op en geeft een diepe vervulling. Het zoeken houdt op.

Ook kunstenares Francisca Tollenaar laat zich inspireren door de stilte: 'Als je stil wordt, zie je steeds meer...' We zien haar aan het werk in de Shivatempel in Amsterdam-Zuidoost.

Petra Speelman legt een link tussen de oude tradities (religies) en de behoefte aan stilte, die er is momenteel is en bijvoorbeeld de mindfulness zo populair maakt.

Ik heb geprobeerd om in dit programma de stilte ook echt voelbaar te maken, zodat je er als kijker ook even in meegenomen wordt. Dus ik ben benieuwd of jullie dat zo kunnen ervaren!

Voor meer informatie klik hier.

En HIER om het programma te bekijken of nog een keer te zien. 

Kerst

Kerst. We worden weer overspoeld door mooie woorden en wensen, we herinneren elkaar er aan dat het nog geen vrede is op de wereld en dat er veel mensen lijden, honger hebben en leven in erbarmelijke omstandigheden. We zorgen opeens goed voor onze daklozen, we sturen kaartjes naar mensen die we nooit meer zien, maar toch even willen laten weten dat we aan ze denken. We zetten bomen in huis, die we versieren en we steken kaarsjes aan, trekken dure flessen wijn open en in onze sjiekste kleding schuiven we aan om te proeven wat de gastheer of gastvrouw aan exclusieve gerechten heeft gecreëerd, al dan niet met behulp van middenstand, die ons dat graag zo makkelijk mogelijk maakt. Ondertussen missen we de mensen die er niet meer zijn, begraven we onze strijdbijlen, halen we herinneringen op of spelen we spelletjes om de tijd te doden.
Het zijn beladen dagen. Omdat het perfect 'moet' zijn, gezellig 'moet' zijn, iedereen erbij 'moet' zijn en omdat het een vergrootglas legt op alles wat daar niet aan voldoet. Het is dubbel, juist omdat alles een keerzijde heeft.
Vroeger was ik wel gevoelig voor die sentimentaliteit met kerst, ik hield van kerstverhalen en sprookjes, ik had te doen met al die zielige mensen op de wereld, ik heb ook wel eens een zwerver uigenodigd met kerst. Maar die vertelde me heel eerlijk dat hij graag op elke andere dag van het jaar wilde komen, maar niet met kerst. Want juist met kerst werd er van alles georganiseerd en goed voor hen gezorgd, dat wilde hij niet missen. Jaja, daar leer je wat van...

"Ik dacht dat het feestdagen waren," zei van de week iemand die achter me stond in de rij voor de kassa. Ook hij had alleen wat broodjes, kaas en sap in z'n handen, net als ik. "Ik merk er niks van. Maar misschien is dat omdat het voor mij elke dag een feestdag is!" Verrast keek ik om en gaf hem gelijk. Steeds meer mensen denken er zo over, merk ik. Gelukkig maar. We hoeven ons niet anders voor te doen dan we zijn en waarom zou je al die mooie verlangens en wensen en betrokkenheid bij de wereld en anderen beperken tot twee dagen per jaar?

Dan is er nog de "bezinning"...  ook dat hoort bij die donkere dagen van het jaar. Bezinning, naar binnen keren, je leven overdenken, het zware van het leven naar boven laten komen? En dan een lichtje aansteken als symbool voor het licht in je eigen hart. Opnieuw geboren worden, de Christ in jezelf geboren laten worden. Tja... waarom elk jaar opnieuw? Waarom laten we dat lichtje niet branden? Eenmaal herboren kun je toch ook gewoon verder gaan? We hoeven toch niet steeds terug af te dalen in het donker? Blijf gewoon lekker in het licht. Waarom zou je het vlammetje laten doven? Laat het gewoon groeien, elke dag. Tot er zoveel licht is, dat we het donker niet meer hoeven te ervaren. Dat contrast hebben we op een gegeven moment niet meer nodig. Kerst is bij uitstek een feest van de dualiteit en ik stel voor dat we die dualiteit eens ontstijgen. De vreugde, de vrede, het licht, als wij dat willen, kan het blijven. En toenemen, elke dag. Want het gaat puur en alleen om onze eigen beleving. De afgescheidenheid, wat dualiteit per definitie is, bestaat alleen in onze eigen beperkte menselijke beleving. Eenheid, verbondenheid, licht en liefde is er altijd en dat hoeft niet te wijken voor enig donker. Zullen we daar eens op inzetten deze kerst?

Het is al goed

Als je iets doet, doe het dan goed. Helemaal, met volle aandacht en overgave. Dat vraagt keuzes.
Bijvoorbeeld: Als je een afspraak hebt met iemand, maar je moet ondertussen een kerstdiner voorbereiden, dan ben je maar half aanwezig bij de ontmoeting. In ons hoofd zijn we altijd maar bezig met wat er allemaal nog moet, het hoofd trekt ons steeds weg uit het nu. Het nu is niet goed, we willen maar ergens anders zijn, of hebben het gevoel dat we ergens anders mee bezig moeten zijn. De situatie zou anders moeten zijn dan-ie is, we willen iets anders, we moeten iets of er moet iets. Dat doet het hoofd altijd, je weghalen bij waar je nu ben. Maar nu is nu en de situatie is zoals ie is. Het moment verander je niet.

Dat continue vluchten uit het nu, ongemerkt, maakt ons onrustig en ontevreden. Wat je ook doet of gaat doen, het is een keuze, die je zelf maakt. Je kunt ook nee zeggen. Maar als je 'ja' zegt, ga dan niet twijfelen. In het moment aanwezig zijn is net als de stilte, al die stemmetjes (gedachten) laten verstommen en je er niet uit laten trekken. We hoeven niet veel te doen, van alles tegelijk te doen, we kunnen alles wat we doen met onze volle aandacht doen. Vanuit het een ontstaat het ander. En alles krijgt meer waarde en geeft meer voldoening.

Is dat geen mooie oefening voor de kerstdagen? Geniet van elk moment en van de rust en de vrede in jezelf! Het is al goed! Elk moment is helemaal goed zoals het is. En vooral: Jij bent goed zoals je bent.

De weg is vrij

"... en daarom ben ik tegen alle religies," zegt Paul, de editor. Dat is mij wat te kort door de bocht. Ik weet dat veel mensen er zo over denken, maar wat is religie? Geloof? Je houden aan bepaalde leefregels en een door mensen opgestelde moraal? Nee, dat is geen religie, al ziet het er vaak wel zo uit. Dan kan je net zo goed tegen de economie zijn. Of tegen sport. Of cultuur. Want regels, ook ongeschreven wetten, bepalen de vorm. Het gaat niet om de vorm. Het gaat om de essentie. De vorm kan verstikkend of afstotend zijn, ja, maar dat is de vorm waar mensen het in gegoten hebben, omdat ze daar belang bij hadden en controle wilden hebben. Of in mildere bewoordingen: Het zijn vormen waarmee het afgebakend wordt.

Wat religie betreft is er in de eerste eeuwen van onze jaartelling iets cruciaals gebeurd. Iets waarvoor we altijd op moeten passen. De verantwoordelijkheid is de mensen zelf ontnomen, in plaats van 'het zoeken en vinden in jezelf' is er een slag gemaakt naar 'gehoorzamen' aan iets buiten jezelf en wij mensen zelf moesten ons als nederig, devoot, schuldig en gehoorzaam gaan opstellen, we konden alleen verlost worden door een hogere macht buiten onszelf. Het herschreven scheppingsverhaal is daar een goed voorbeeld van. De mens werd uit het paradijs verdreven en had zich schuldig gemaakt aan het eten van de boom van kennis van goed en kwaad. Dat mocht niet. De mens mocht vooral niet zelf verantwoordelijkheid nemen en krijgen over wat goed en kwaad was, dat moesten we overlaten aan geleerden, kerkvaders en machthebbers, die daar vervolgens al eeuwen over ruzieën. De brave, bang(-gemaakt)e mens verloor het vertrouwen in zichzelf en luisterde niet meer naar z'n innerlijke stem. We waren gedoemd tot lijden, bidden om verlossing, barmhartigheid en wee degene die sprak over occulte zaken als 'de God in jezelf' of 'wonderbaarlijke genezing', channeling, planten en kruiden. De brandstapel op met die ongehoorzame gevaarlijke burgers!

We zijn als mens monddood gemaakt en hebben ons laten misleiden. Tweeduizend jaar lang, op een enkeling na. En nu worden we wakker. Het valt misschien niet zo op, maar er is een enorme revolutie aan de gang. Voor het eerst, het is een mijlpaal volgens mij, komt er een channeling op tv, komende zaterdag (npo 2, 11.30). Als vanzelfsprekend heb ik hem verwerkt in het programma 'De kracht van de Stilte', iets wat ik een paar jaar geleden nog niet voor mogelijk had gehouden.

Natuurlijk, de gevestigde orde houdt de touwtjes nog steeds strak in handen. Gek word je van alle regeltjes en bureaucratie om het allemaal goed te beheersen. We zullen het spel mee moeten spelen, zolang het nog functioneert - ook al functioneert het niet echt, het maakt alles alleen nodeloos ingewikkeld in mijn opinie. Met veel geduld en vertrouwen kunnen we tornen aan de grenzen en zo hier en daar doorbreken met iets vernieuwends. Ga niet vechten tegen het oude, zoek de milde, de vriendelijke weg. Bewaar je geduld, ontspan en haal diep adem. Ik bots er zo nu en dan ook flink tegenaan, maar ondanks de obstakels, is de weg vrij. Je kunt door alle obstakels heenkomen als je de energetiche geheimen kent en toepast. Blijf gericht op het doel, zie het voor je en hou goed voor ogen waar naartoe we op weg zijn. Het zal alleen maar steeds gemakkelijker gaan. Maar vecht niet, ik zeg het regelmatig, want ergens 'tegen' zijn en je er aan ergeren is weerstand en dat versterkt de weerstand die je ervaart. Adem er doorheen, loop erdoorheen, je hebt de wind mee! Onze voorgangers hebben voor hetere vuren gestaan, in onze vorige levens heeft het ons misschien nog de kop gekost, maar nu is de tijd rijp. Durf. Doe het. Wees wijs, wees mild, vaar op je innerlijke kompas, laat je steunen van binnenuit. Het Goddelijke in onszelf nodigt het Goddelijke in anderen uit. En dat is wat we nodig hebben. En vergeet niet te genieten van elke kleine stap! Enjoy...

Kerstvreugde

'De Stille is vrij,' zegt Babaji - via Gwendoline, in het programma 'De kracht van de Stilte' dat ik aan het maken ben en volgende week zaterdag wordt uitgezonden (OHM, NPO-2, 11:30 u). 'En als u zegt dat u het te druk heeft, geen tijd heeft voor stilte, dan zeg ik: Maak van uw wachten in de rij voor de kassa of in de file uw stiltemoment.' Het werkt! Als je dit gelezen of gehoord hebt, zal je dat de volgende keer doen in de rij achter de kassa of in de file - als je het nog niet deed. En dat maakt je vrij, in elke situatie. 'De Stille blijft bij zichzelf, hij mag emoties hebben, hij mag van alles ervaren, maar hij wordt er niet door gevangen.'

Ik zag een indrukwekkende film over Coco Chanel. Een sterke vrouw, met een visie, een missie, een enorme eigen kracht. Ondanks alle omstandigheden en moeilijke situaties die zij meemaakte in het leven, is zij zichzelf trouw gebleven en dat is het geheim van haar succes. Soms heb je die uitdagingen nodig om sterker te worden en duidelijke keuzes te maken. Jezelf trouw zijn, dat is niet altijd de makkelijkste weg, maar wel de weg die je de meeste vervulling geeft. Innerlijke kracht ontwikkel je door jezelf trouw te blijven. Door te luisteren naar je innerlijke stem. De stem die je hoort in de Stilte - hoewel het daarvoor niet letterlijk stil hoeft te zijn.

Jezelf trouw blijven in een wereld die jou niet altijd begrijpt. Ben je afhankelijk van de oordelen van anderen? Nee, ook daar kun je vrij van zijn. Het valt me vaak op, die afhankelijkheid. De onafhankelijkheid is zeker iets dat we met z'n allen nog verder kunnen ontwikkelen. Vrij zijn. Het is aan onszelf, die vrijheid te ontwikkelen in onszelf. Op elk punt waar we afhankelijkheid voelen, kunnen we ons nog verder bevrijden en dat zal meer kracht en vreugde brengen.

Ben je of voel je je afhankelijk van het oordeel van je baas, je werkgever, je partner, je omgeving? Onderzoek dan de angst die daarachter zit. Het valt me op dat zelfs mensen die zich behoorlijk vrijgemaakt hebben door eigen keuzes te maken, nog kampen met de angst dat ze het niet redden of tekort zullen ervaren. Daarin ligt een deel vertrouwen te winnen in jezelf en 'het Goddelijke', de kosmos of het universum. Want het hele universum steunt jouw sterke stappen, de keuzes die jou dichter bij jezelf brengen - bij je Goddelijke kern, je missie, je persoonlijke ontwikkeling. Ons wordt niet gevraagd te gehoorzamen aan Jan en alleman, ons best te doen om in de pas te lopen, te voldoen aan alle eisen en behoeften van mensen om ons heen, nee, ons wordt gevraagd onszelf te zijn, keuzes te maken die de ziel voeden, ons sterker maken, om ons werkelijke zelf trouw te zijn.

Natuurlijk kunnen we veel betekenen voor elkaar, elkaar steunen en versterken. Maar er is een groot grijs gebied waarin al die aandacht en zorg voor elkaar niet zozeer vanuit authenticiteit gebeurt, maar vanuit angst. Hoeveel mensen helpen anderen niet om zichzelf beter te voelen, om maar niet aan zichzelf toe te komen? Ach, al die zielige mensen die alleen zijn met de kerst.... we kunnen onze charitatieve behoeften - vanuit schuldgevoel, vanuit leegte of eigen angst of projectie? - weer volop kwijt deze dagen.

Wie is er zielig? Degene die zich mee laat slepen in de overdaad van stervormige koekjes, exclusieve hapjes, opgelegde gezelligheid en dure cadeaus? Of degene die tevreden is met wat er al is, die prima met zichzelf alleen kan zijn en geniet van een wandeling in de natuur? Als je mensen zielig vindt, ga dan eens te rade bij jezelf. Waar ben je bang voor? Wat projecteer je op die anderen?

Wees elke dag aardig voor de medemens - of hij nu in nood verkeert of niet. Geef iedereen een glimlach, elke dag. Laat je vreugde niet afhangen van de kerstversiering. Wie de vreugde in zichzelf leert kennen, heeft niets nodig om gelukkig te zijn en wordt niet beïnvloed door alle schone schijn. Die hoeft ook niet in de stress te stappen, die voorafgaat aan de feestdagen. En niet in een gat te vallen als het voorbij is. Die is tevreden zoals het is. Op elk moment. Dat is vrijheid.

En volgens mij is dat zelfs de werkelijke kerstboodschap: Laat de vreugde, de vrijheid, de liefde voor al wat is, het Goddelijke, in jezelf geboren worden. Wees zelf het licht in donkere dagen. Laat je niet vangen door al die behoeften. Alleen van binnenuit kan er vrede en vreugde zijn.

Alleen in jezelf

In de Stilte kom je tot de kern van wie je bent, ook al laat dat zich niet omschrijven, omdat het eindeloos is en zich steeds meer kan verdiepen. "Voor mij is het alles, het is het begin en het einde," omschreef Gwendoline. Vanuit die basis, de Stilte, wordt alles geboren. Ja, vanuit de zee van Stilte borrelen leuke nieuwe ideeën op, vanuit die vrijheid en vreugde kan alles stromen.

Los alle weerstanden op.... Toen ik gisteren een lange autorit maakte, merkte ik hoe je ruimte kunt creëren door je voor te stellen hoe je door alle weerstanden heengaat. De weerstanden, die door gedachten in je opkomen, de ja-maren, het commentaar van de mind, die steeds maar blijft proberen balletjes op te gooien. Zolang je ze niet opvangt maar gewoon doorgaat - doorrijdt als je in de auto zit of er doorheen wandelt als je aan het lopen bent - krijgen ze geen bestaansrecht. Wij bepalen wat bestaansrecht krijgt. Wat we voeden, waar we onze aandacht op richten. Al dat ja-maar is een oude gewoonte, het neemt vanzelf af als het geen voet meer aan de grond krijgt. En mocht je er toch even door gevangen worden, laat je het gewoon weer los. Dat wordt steeds makkelijker.

Als je iets niet weet, laat het. De helderheid komt vanzelf. Maar niet als je er bovenop gaat zitten. Blijf gericht op het doel. De hoogste uitkomst, de beste uitkomst. Hou de meest ideale situatie voor ogen. Geen verzet tegen wat er zich aandient, maar totale acceptatie en weten dat het doel groter is dan de blokkade die je eventueel tegenkomt onderweg. Door gericht te blijven op het doel, lost de blokkade zich vanzelf op. Blijf bij het gevoel van 'het doel', wat altijd vreugde, vrijheid, eenheid en vrede is, dan blijft dat 'doel' bij jou en is het al aanwezig. Het kleurt alles onderweg lichter, het verlicht de weg en 'het doel' wordt 'het nu'. Zo gaat het van binnenuit. Van binnenuit bepaal je de kleur van wat is. Je verzetten tegen wat is, is onzinnig. Ergens anders willen zijn dan waar je nu bent, is niet aanwezig zijn. Dat is verzet. Verzet gaat je nooit helpen, alleen volledige acceptatie - vrede met wat is. Zoek in alles de vreugde. Dat is de weg. Dat doel kan zich ontvouwen in het moment.

Dus het doel is zo ver weg als je het laat zijn. Heb je het gevoel dat het ver en onbereikbaar is, dan is dat zo. Heb je het idee dat het van buitenaf moet komen, je wacht er op en je doet ondertussen je best het te bereiken, dan blijf je je best doen. Is alles goed zoals het is en kun je dat voelen? Kun je je daarin verdiepen en vreugde ervaren? Dat is de Stilte, de heilzame Stilte, de weg binnendoor, die je alles brengt en schenkt wat je nu nodig hebt. Kleine dingen worden groots. Je kijkt met andere ogen.

Het mooiste en makkelijkste voorbeeld dat ik kan geven gaat over twee eieren. Ze lagen in een doosje op de aanrecht en ik had er geen acht op geslagen toen ik vertrok. Toen ik 's avonds weer thuiskwam, stonden ze er nog steeds. Ondertussen was ik naar Venlo geweest en had daar iets bijzonders bijgewoond, een zeer krachtige Oneness meditatie. Ik kwam thuis en zag de eieren en voelde een enorme ontroering. Wat waren ze prachtig! Natuurlijk moest ik er zelf om lachen, maar het was echt zo: Ik bekeek ze ineens als een wonder. Met nieuwe ogen. Mijn perceptie. Zo mooi!

En zo kan alles mooi en wonderbaarlijk zijn. Vanuit die verdieping in onszelf. Vanuit het aanwezig zijn vanuit onze kern. En die kern is zo groots, zo vol vreugde, zo vrij.... dat je er geen genoeg van krijgt en door zal gaan met daarin steeds zoveel mogelijk aanwezig te zijn. Dat is onze heimwee, daar zoeken we naar. Die eenheid, die vreugde, want we weten dat het er is. Je vindt het in jezelf. Alleen in jezelf!

De alles-oplossende Stilte

In de Stilte lossen dingen zich op. Ze komen op, worden als het ware doorgeprikt, spatten uiteen en verdwijnen in het licht. Dat hoor ik van verschillende mensen die ik aan het interviewen ben over hun ervaringen met regelmatig en langdurig in stilte zijn. Het hoeft niet allemaal uitgebreid geanalyseerd of besproken te worden, 'getherapeutiseerd', het gaat vanzelf. Dat is ook mijn eigen ervaring. Juist het waarnemen zonder te oordelen of er iets mee te willen, maakt dat mogelijk. Maar er gebeurt nog veel meer in de Stilte. Je komt in ander vaarwater terecht. Het vaarwater van de verbondenheid met alles, zonder 'attachement', want dat is juist wat je loslaat. Je koppelt je los van alle identificaties - met pijn, met zorgen, met alle rollen die je 'speelt', met alle verhalen in je mind. En daardoor voel je steeds meer ruimte. Vanuit die ruimte kun je helderder waarnemen. Je ziet meer, meer details en meer grote lijnen. En op een zeker moment bereik je de vreugde. Dat is het mooiste en laat zich tegelijkertijd het moeilijkst omschrijven.

Afgelopen zondag deed ik zelf mee met een contemplatiedag in het klooster bij Miek Pot. Ik dacht dat ik de Stilte wel kende, maar het is toch heel anders in een groep. Omdat ik niet van strakke regels en strenge begeleiding hou, heb ik er nooit eerder voor gekozen om 5 of 10 dagen in zo'n Stilteretreat te stappen. Maar bij Miek mag je het helemaal op je eigen manier doen. Zelfs geen aanwijzingen over hoe je moet ademen of zitten. Wel een tijdschema: 25 minuten zitten, dan 25 minuten rondjes lopen - met een vertraging erin - en dan weer 25 minuten zitten, enz... zwijgend lunchen met een kommetje rijst - wat heerlijk smaakte! - en dan weer verder, met af en toe een pauze.

Het eerste half uur duurde het langst. Een en al gemekker stak de kop op: Ik zit niet goed. Hoe zou ik het lekkerste zitten? Hoe hou ik dat de hele dag vol? Ik moet naar de wc.... Ik heb honger... dat soort dingen. Tot ik daar op een gegeven moment opeens om moest lachen. Ik was net Moentje, dan weer dit, dan weer dat, steeds wat... altijd wat willen beleven en iets willen gaan doen... ik kreeg bijna de slappe lach. En vanaf dat moment ging het vanzelf, de tijd vloog om - ik merkte het nauwelijks. Wat ik wel ontdekte was dat je steeds dieper en dieper de Stilte in kon gaan. En nog dieper en nog dieper. Ergens in de middag viel me op dat er nog wel af en toe een gedachte opkwam, maar die verdampte gewoon. Dan is het net alsof je zwemt in een zee, een eindeloze zee. Heerlijk. En het mooiste is dat dat gevoel in je blijft, een basis vormt, alsof je drijft. Ook de volgende dag had ik nog een hoop lol om alles. Je gaat de relativiteit zien van alles. En je ontdekt dat de dingen vanzelf ook wel gaan, zonder dat je overal op reageert of je er druk over maakt. Bevrijdend.

We hebben allemaal onze eigen triggers en ja, die vertonen zich juist op de momenten dat je 'vrij' lijkt te zijn. Ze komen zich even aandienen, omdat ze willen vervliegen. Hun vaste vorm (dwz: de gedachtenen gevoelens die in ons nog ergens aan vasthouden) kan niet meer stand houden in deze 'nieuwe' staat van zijn en willen meebewegen. Het kan zijn dat ze dus juist de kop opsteken. Dat gebeurde mij ook. Er niet voor weglopen, maar er op een nieuwe manier naar kijken, dat is de oplossing. Maarje hoeft er niet veel voor te doen, het gaat vanzelf. Dus ook de dingen buiten jezelf gaan zichzelf oplossen. Dat is het effect. Alsof je een steentje in het water gooit: de kringen verbreiden zichzelf. Dus de Stilte heeft een weldadig, oplossend, vreugdevol en heilzaam effect. Terwijl je alles loslaat word je meer jezelf, je voelt een sterke basis, van waaruit je krachtiger in de wereld staat.

Je bent nooit alleen!

Ook als ik een blogje schrijf, stem ik me af. Ook op jullie, van sommigen weet ik dat ze mijn blog lezen, niet van iedereen natuurlijk, maar dat maakt niet uit. Wat wil er vandaag verteld worden? Het is een combinatie van wat mij bezig houdt, wat er zoal gebeurt, maar ook van wat er 'in de lucht hangt' en wat anderen bezig houdt. Of een antwoord daarop misschien. Ik zoek de onderstroom. En die onderstroom is echt niet alleen mijn onderstroom. Die onderstroom is aanwezig in alles. Die verbindt ons. Regelmatig heb ik gemerkt dat als er in mij een knopje omging, een bepaald issue ineens opspeelde om gezien te worden en losgelaten, er een transformatie in werking trad die een groter bereik had. Of andersom: Die transformatie is aan de gang en wij bewegen mee. We doen het samen. En we worden gesteund. Door elkaar, door onzichtbare krachten, door het geheel. Naadloos is alles met elkaar verbonden. We versterken elkaar. No reason to feel alone.....

Ik weet dat sommige mensen zich wel alleen voelen. Zich graag verbonden willen voelen. Ik denk dat je alleen als je denkt dat je iets mist in jezelf je je alleen voelt. Het is meer een niet weten of nog niet ervaren hebben, maar diep in jezelf ben je niet alleen, je bent juist verbonden. Leg dat maar eens uit... Het is net zo lastig uitleggen als de kracht in jezelf. Het is er. In iedereen. Maar hoe ontdek je dat als je het niet zo ervaart? Dat is wat je niet voor een ander kunt doen. Alleen benoemen. Vanuit een ziekenhuisbed, met slangen aan alle kanten, pillen in potjes en verpleegsters voor elk wissewasje keek iemand me verdwaasd aan toen ik zei: "Je moet het wel zelf doen. Niemand kan het voor je doen." Dat denk ik: Alle hulpmiddelen zijn er, alle technische mogelijkheden, die zich maar blijven ontwikkelen, alle mogelijke instrumenten om alles te controleren en te beheersen. Maar de wil, de kracht, de genezing, die komt van binnenuit. Vanuit de kracht, de stilte, de Goddelijke stroming in onszelf. Wat je wel kunt doen is de kracht van iemand aanspreken, door zelf in je kracht te blijven. Vanuit jouw innerlijke bron heb je toegang tot die bron van een ander. Daar hoef je geen moeite voor te doen, je hoeft zelfs niet eens wat te zeggen bij wijze van spreken. Door jouw aanwezigheid nodig je de ander ook uit om aanwezig te zijn. Aanwezigheid, werkelijke aanwezigheid is de kracht.

Dat ontwijken is een hardnekkig mechanisme. Het zit ingebakken in de mens. Dat is angst, dat is ego. Maar hoe meer we dat doorbreken in onszelf, hoe meer we dat ook doorbreken voor anderen. Je alleen voelen kan niet anders dan het ego zijn. Dus angst zijn. Want het niet-ego is verbonden. Het 'alleen-voelen' bestaat uit angstverhalen, die het ego vertelt. "Ik word niet begrepen," is ook zo'n verhaal. Het is niet waar. Als je vanuit je hart aanwezig bent, in plaats van vanuit dat verongelukte ego-gevoel, word je prima begrepen. De taal van het hart verstaat iedereen. Woorden die recht uit je hart komen, missen nooit hun doel. Al spreek je ze tegen een Chinees!

Iets om te onthouden: Je bent nooit alleen!

Concentratie

Aandacht. Ik heb mezelf aangewend, geoefend, gediciplineerd om alles wat ik doe met mijn volle aandacht te doen. Laatst hoorde ik iemand het verschil tussen mannen en vrouwen uitleggen: 'Mannen rijden op een tweebaansweg. Ze nemen of de ene of de andere baan. Vrouwen rijden ondertussen op een tienbaansweg en overzien ze alle tien.' I don't know. Misschien kunnen we dat, maar of dat nou wel zo wenselijk is? Vroeger was mijn werk moeilijker omdat ik het moeilijker maakte. Dat is langzaamaan veranderd. Voor een groot deel gaat dat vanzelf. Ik zal je vertellen hoe het voor mij werkt, hoe het het makkelijkste werkt. Voor het geval je dat nog niet wist....

Voordat je iets gaat doen, concentreer je op wat je gaat doen. Wat je ermee wenst te bereiken. Zie het doel voor je en hou dat doel goed voor ogen. Stem je af. Vraag 'hulp' aan het onzichtbare, je hoogste zelf of andere hulptroepen. (Die kunnen en willen je namelijk heel graag helpen, ze willen alleen wel duidelijk weten wat de bedoeling is!) Zet je twijfels en kritische gedachten op een zijspoor, die heb je niet nodig. Kortom: Stem je af en concentreer je. Spreek met jezelf goed af wat je gaat doen en hoe, maar hou tegelijkertijd ruimte voor de invulling zoals ie komt. Voor inspiratie terwijl je bezig bent. Ofwel: Blijf in de verbinding. Laat je niet afleiden door van alles. (telefoons en zo).

Wees helemaal aanwezig in wat je doet, let goed op, maak of doe het zo goed als je kunt. Denk vooral niet: laat maar zitten of komt later wel. Blijf gericht op je doel en verzand vooral niet in wat zijsporen zijn, wat niet op het doel is gericht. Doe wat je doet met je volle aandacht! Het is een vorm van meditatie. Maar het is gewoon doen. Helemaal aanwezig zijn in wat je op dat moment doet. Het levert betere resultaten op. Want wat je erin stopt, komt er ook uit. Alles is energie. Natuurlijk overkomt het mij ook wel eens dat ik even wordt afgeleid of dat even iets anders aandacht vraagt. Maar ik vergeet niet waar ik mee bezig ben.

Waarom schrijf ik dit? Omdat ik regelmatig mensen tegenkom die 'ontwijken'. Die hele andere, vaak nodeloze dingen opeens aandacht gaan geven, terwijl ze op dat moment geacht worden aanwezig te zijn bij wat ze aan het doen zijn. Doe het of doe het niet. En als je het doet, doe het dan goed. Met je volle aandacht. Het heeft geen zin dingen te doen als je met je gedachten ergens anders bent. Dan heeft het geen draagkracht. Geen bodem. Dus daarin ligt de kwaliteit. Niet in de kwantiteit, de hoeveelheid tijd die je ergens aan besteedt. Of hoe druk je je maakt. Of hoe hard je werkt (zes dingen tegelijk). Nee, in de concentratie, in de afstemming, in het aanwezig zijn. Dat geldt voor alles. Het lijkt misschien moeilijk, maar het maakt alles makkelijker. Eenvoudiger. Krachtiger.

Love never dies

Soms vraag ik me af waarom dingen nooit klaar zijn. Soms waarom ik ze nooit afmaak. Of waarom ze nooit afgerond zijn. Het afronden voelt voor mij vaak kunstmatig. Alsof je nooit klaar ben. Toch is het wel fijn als iets uiteindelijk een vorm krijgt en afgerond is. Bepaalde dingen vragen daarom, documentaires die uitgezonden gaan worden op bepaalde dagen bijvoorbeeld. Dan werk je daar naartoe. Handig. Maar net zo goed zou ik door kunnen gaan en een langere documentaire kunnen maken, verbanden kunnen leggen tussen de verschillende documentaires, combinaties kunnen maken. Hetzelfde geldt voor schrijven, wanneer ben je klaar? Ik heb de neiging steeds opnieuw te beginnen.
Je kunt steeds een nieuw hoofdstuk beginnen, steeds een nieuw boek beginnen. Maar ondertussen kun je ook hoofdstukken afronden. Of boeken afronden ;) Ik ben niet zo'n afronder, heb ik gemerkt, meer een vernieuwer. Maar soms wil iets wel afgerond worden, om weer plaats te maken voor het volgende. Uit het een wordt het ander geboren; creëren is zoiets als een lotusbloem, vanuit het midden verschijnen steeds nieuwe blaadjes. Alles vernieuwt zich voortdurend.

De boom vol bloesem die ik zaterdag tegenkwam op het terrein van de Babajitempel in Loenen had iets onwezenlijks. We weten dat het nog gaat vriezen en die bloemetjes zich te enthousiast al manifesteren. Dan denk ik altijd aan het verhaaltje van Thich Nath Hanh, die de bloesem vroeg: Zijn jullie dezelfde? Voor de vrieskou was er ook al bloesem geweest en na de vrieskou kwamen er weer nieuwe bloemetjes tevoorschijn in zijn boom. "Wij zijn niet dezelfde en ook geen andere. Zijn de omstandigheden gunstig, dan verschijnen we, zijn ze dat niet, dan verstoppen we ons. Zo simpel ligt dat."

Het was een mooie metafooor voor de situatie. Ik filmde Gwendoline, die ik ook in 2009 al eens had gefilmd. In die tijd had ik het niet gewaagd dat op tv uit te zenden en ook zou zij dat toen niet hebben gewild. Nu was het geen eens een vraag. We deden het gewoon. De tijd is rijp.  Dat we al 'geoefend' hadden, kwam mooi uit. Op die basis borduurden we voort. Dat had ik toen niet kunnen weten, maar zo zie je maar: niets gaat ooit verloren. Weg is niet weg.

'Love never dies,' schrijf ik een vriendin, wiens man vandaag misschien zijn laatste dag in dit leven meemaakt. En ik leen de woorden van Rumi:

On the day I die, don’t say he’s gone. Death has nothing to do with going away.
The sun sets, and the moon sets but they’re not gone.
Death is a coming together.
The human seed goes down into the ground like a bucket,
and comes up with some unimagined beauty.
Your mouth closes here, and immediately opens
with a shout of joy there.

Nog veel meer mooie woorden en beelden en voorbeelden komen in me op. Laat ik ze even bewaren voor een nieuw blogje. Dan is dit vast afgerond. Hoewel het echt wel verder wil... en zal gaan.

IJskoud bad

Ik spring in het ijskoude bad. 'Zo, dwars door de angst heen,' vergelijk ik het voor mezelf. Vlak voor ik erin wilde springen kwam de waarschuwingstekst in me op die ik gelezen had over hoge en lage bloeddruk. Zo werkt dat, je leest het en het blijft hangen, of je wil of niet. Mensen zeggen 'pas op voor dit of dat...' en terwijl je daar helemaal niet mee bezig wil zijn, zaaien ze twijfel en onzekerheid bij anderen. Daar bewust mee afrekenen, gewoon in het koude badje springen, doen wat je van plan was, je niet van de wijs laten brengen, je innerlijke leiding volgen, luisteren naar jezelf, dat maakt je sterker. Juist als je begint te twijfelen, loop je risico's. Je vertrouwt jezelf niet meer. Laat je vertrouwen niet ondermijnen, let op!

Ik was in de sauna, anders was ik nooit in zo'n koud bad gesprongen... Iemand vertelde me dat je in de sauna sowieso tot rust komt. Of je nou druk en gezellig aan het doen ben of niet. Want door de sauna zweet je de afvalstoffen uit je lijf en het is een passieve manier van sporten. Dat maakt dat er gelukshormonen vrij komen, waardoor je balans herstelt en je je zo lekker voelt. Afvalstoffen je lijf uit bonjouren is dus van belang om je goed te voelen. En je goed voelen is voor alles goed. Als de levensenergie stroomt, stroomt alles.

Gelukkig was ik in de sauna toen ik las over de acedia. Miek Pot beschrijft het uitgebreid in  'Doorkruist land' (een boek over contemplatie, de weg naar binnen). Acedia is lusteloosheid, geen zin hebben, met tegenzin opstaan, niet goed voor jezelf zorgen, moeilijk op gang komen, teveel tv kijken, afleiding zoeken, dat soort dingen. 'Het onvermogen om te voelen, een soort afstompen,' schrijft Miek Pot. 'Falling out of love' noemt ze het ook wel, dus een blokkade op weg naar het onvoorwaardelijke  'ja' tegen het leven  en de liefde. De verbinding met jezelf kwijt zijn, zou je kunnen zeggen. Het is wat de 'woestijnvaders' (die haar inspiratiebron zijn en leefden in derde, vierde eeuw in de woestijn) een van de 'demonen' noemden. Het is handig om dat wat je afhoudt van jezelf zijn - ofwel van je innerlijke pad - 'demonen' te noemen, omdat je er daardoor makkelijker grip op hebt: Het is niet van jou, het overvalt je en je kunt de demonen van je afschudden. Er zijn er nog meer: hoogmoed, gulzigheid, ijdelheid, droefheid, woede, lust en hebzucht - en ze vertegenwoordigen allemaal het ego. Dat ego wat je juist van je pad af wil houden. 'Drijfveren van het ego, die als autonome delen tegen onze bewuste wil ingaan,' staat er. De demonen springen juist op als jij grote sprongen maakt.

De acedia is niet de ergste, maar wel de moeilijkste, lees ik. Hij sluipt binnen en je moet er op tijd bij zijn om hem te overwinnen. Dat doe je door discipline, weet Miek. Gezond en op tijd eten, regelmaat, niet wegvluchten, niet 'laten zitten'. Het is een veelvoorkomend verschijnsel in deze tijd. Sommige mensen zijn te druk en hebben juist rust, inkeer, nodig, anderen hebben het juist nodig om dingen te gaan doen. Dat hangt van de situatie af.

Als je een stap zet, wijst de volgende zich vanzelf, zou ik zeggen. Begin gewoon. Maakt niet uit hoe of waarmee. De weg wijst zichzelf sowieso. Maar je zal wel in beweging moeten komen. Ook al weet je nog niet precies wat jouw levensdoel en missie is, dan toch zal de weg zich wijzen. De aanwijzingen vind je onderweg. Soms moet je gewoon doorgaan op het ingeslagen pad, soms moet je de koers een beetje wijzigen, soms moet je goed onderzoeken wat je in de weg staat, maar niet altijd. Soms spring je gewoon in het diepe. Ook al is het een ijskoud bad...

Muurtjes afbreken

Boos zijn is soms heel terecht, zeker voor je gevoel. Het vertelt je heel duidelijk iets en daarin maakt het niet zoveel uit of het terecht is of niet, want het is je gevoel. Dat gevoel wil erkend, gevoeld en ervaren worden. Geuit. Dat kan op vele manieren, het hoeft natuurlijk niet met geweld gepaard te gaan. Wraakgevoelens of -acties zijn alleen maar desastreus en maken je geen blijer mens. Je hebt er uiteindelijk vooral jezelf mee, want je laat je overheersen door bitterheid.

Nu denk je misschien aan extreme gevallen, maar ik vermoed dat we allemaal zo hier en daar nog wel wat boosheid in ons dragen. Dat veroorzaakt een vorm van lijden, waarmee we uiteindelijk onszelf tekort doen. We maken onszelf op die manier nog meer en nog langer slachtoffer van iets dat bijvoorbeeld ooit is gebeurd in ons leven. Ook als je boos bent over 'grote zaken' zoals de milieuvervuiling of de onderdrukking en uitbuiting in de wereld of de manier waarop er met vrouwen of dieren of kinderen wordt omgegaan in de wereld - allemaal heel terecht overigens - vertelt dat je iets over jezelf.

Willen we echt bijdragen aan vrede in de wereld, respect voor mens, dier en natuur, vrijheid en gelijkwaardigheid, dan is het noodzakelijk om 'naar binnen' te gaan. Ik denk zelfs dat het vechten buiten onszelf een manier is om onze innerlijke strijd te ontwijken, om de dieper liggende gevoelens in onszelf niet aan te gaan, die wel gezien en gevoeld willen worden. Want daarin ligt de bevrijding.

Het ego reageert vanuit angst, omdat het uitgaat vanjouw 'kleine ik' en niet erkent dat jij groter bent dan dat. Het ego denkt en handelt vanuit afgescheidenheid. Het is erop gericht die afgescheidenheid in stand te houden. Dat is boosheid ook, evenals geweld, arrogantie, verdediging, haat, slachtofferschap, schuld(gevoel) en schaamte. Het voelen en ervaren van macht en onmacht ten aanzien van anderen hoort daar ook bij, omdat het redeneert vanuit afgescheidenheid. Het zijn allemaal steentjes van de afscheidingsmuur. De muur is opgebouwd uit angst, onwetendheid en onbewustheid. Zodra je dat weet en je er bewust van wordt...

Ik weet niet of je 'Ask and you will receive..." al hebt uitgeprobeerd (zie de blog van gisteren), maar mijn ervaring is dat er daarmee iets in beweging komt in mijzelf, waardoor het in de buitenwereld kan gaan meebewegen. Een stukje muur van mij wordt bijvoorbeeld opeens zichtbaar, inzichtelijk en brokkelt af. Daardoor vindt een switch plaats. Brokjes ego laten los. Dat is wat de weg vrij maakt voor wat ik vraag. Dat is wat er vaak eerst moet gebeuren om een 'vibrational match' te zijn met dat wat je wenst.

We zien vaak het onbuigzame van anderen beter dan dat in onszelf. Terwijl we alleen invloed hebben op dat van onszelf. Hoe kan je nog op muurtjes van anderen stuiten als je zelf dat muurtje niet meer hebt? Dat kan niet, want alsjij geen muurtje meer hebt staan, is het ook voor de ander niet nodig z'n muurtje op te trekken. Het brokkelt net zo goed af. Het is niet meer nodig. Want jij ziet het muurtje niet meer. Je kijkt er dwars doorheen. Je ziet de kern. En die kern is wie iemand echt is. Dat kan je alleen zien als je zelf ook vanuit je kern aanwezig bent. Je krijgt antwoord.

Lukt het jou om vertrouwen te hebben in die ander? Dan heeft de ander dat muurtje ook niet meer nodig om zich achter te verschuilen. Je geeft en ontvangt vertrouwen. En ja, het kan zijn dat het ego je dan nog een obstakel laat zien, het volgende steentje. Jouw angst, jouw onveilige gevoel in deze wereld. Forceer niks, voel. Erken en laat het zichzelf stukje bij beetje oplossen.

Zodra je boosheid voelt, stuit je op zo'n steentje. De pijn kan heel terecht zijn. Daar oordelen we niet over. Alleen hoeft het gedrag (door de pijn) van een ander uiteindelijk niet meer van invloed te zijn op hoe jij je voelt als jij zelf je eigen proces heel liefdevol ter hand neemt en jezelf bevrijdt. Zo maak je de wereld mooier, je groeit in wie je werkelijk bent en bevrijdt ook anderen om je heen.

Ask and you shall receive...

Ask and you shall receive.

Het is een universele wet. Vraag maar iets... nu...

En dan... verzacht, 'zak' in je hart, ontspan en ontvang.
'Be a vibrational match', zou Abraham/Hicks zeggen.

Mensen vragen veel, maar wachten niet altijd op het antwoord.
Of ze ontvangen het niet als het komt.
Ze zijn het alweer vergeten of letten niet op.
Denken dat het niet mag of dat ze het niet waard zijn.
Dus sta jezelf toe het te ontvangen....

Ook is het goed om je af te vragen wat je precies wilt.
Waarom wil je het? Stel je dan de goeie vraag?
Wil je iets omdat je dan meer rust, vrede of meer plezier hebt?
Vraag dan eens rust, vrede of plezier in die situatie.

'Ask and you shall receive' is onze relatie met de 'Divine'.
Je kunt alles vragen en je krijgt altijd antwoord.
Alleen heb je daar wel je 'subtle senses' voor nodig.

Je krijgt wat je wilt, vraagt of wenst.
Of er wordt aan gewerkt.
Er wordt een ingang gezocht bij jou misschien.
Of er wordt een omweg georganiseerd.
Het punt is: kan jij het ontvangen en hoe?

Je kunt ook creatief zijn in het vragen.
Inzichten vragen, nieuwe wegen, makkelijker paden.
Duidelijke boodschappen, vertrouwen.

Ask and you shall receive...

Alles over niets

Het is een grappige film, lekker relativerend: Alles over niets. Gemaakt door ondermeer Paul Smit. De strekking is: Of we ons nou druk maken of niet, het loopt toch zoals het loopt. Als je je niet verzet tegen wat is, ook niet tegen alle gedachten en gevoelens erover, dan is er niks aan de hand. We hebben van die muppets in ons hoofd, die continue overal commentaar op hebben en zich zorgen maken of vinden dat het anders moet zijn dan het is. Maar het 'nu' is nooit anders dan het is en morgen en gisteren bestaan helemaal niet. Het is altijd nu.



Op een punt strookt deze visie niet met mijn visie: Ik denk namelijk dat je wel kunt kiezen en je gedachten kunt besturen. Althans, je kunt kiezen in welke gedachten je je niet mee laat sleuren, je kunt kiezen je te richten op waar je dankbaar voor bent, je kunt ervoor kiezen bepaalde zaken los te laten die je gevangen houden. En energetisch gezien geeft dat ontspanning en kan het dan weer bewegen. En alles wil bewegen, helen, groeien, vrij zijn, naar het licht.

In frequenties gesproken: Alles wil naar een hogere frequentie. En blij zijn heeft een hogere frequentie dan je ellendig voelen. Hoe blij of ellendig je je voelt heeft zeker te maken met gedachten. Je gedachten beïnvloeden hoe je je voelt. Door de relativiteit van die gedachten te zien - zoals in deze film - kun je jezelf wel degelijk bevrijden uit hun greep. Je kunt gedachten waarnemen en je bent je gedachten niet. Dat klopt. En als je dat ziet, kun je meer ontspannen leven en meer laten. Je trillingsniveau verhoogt, want je maakt je niet meer zoveel zorgen. En dus voel je je beter en gaat alles makkelijker. Er kan meer op je pad komen wat aansluit op jouw hogere frequentie. En dat wat er niet meer bij aansluit, verdwijnt vanzelf. Richt je aandacht op het hoogste, het beste, het mooiste in alles en op het licht. Zo maak je alles lichter voor jezelf en in je omgeving.

Grootsheid

Onze grootste angst is de angst voor onze eigen grootsheid.

Iedereen kent dat gedicht wel, dat vaak wordt toegeschreven aan Mandela (z'n inauguratiespeech) en dan van Marianne Williamson zou zijn. Dat doet er nu even niet toe.  De discussie die daar dan vervolgens altijd over ontstaat, leidt af van de boodschap. Dat we bang zijn voor onze eigen grootsheid. Dat er in onszelf kennelijk een aarzeling zit om onszelf te zijn, te zeggen en te doen wat we willen. Als excuus wijzen we naar de wereld, die er nog niet klaar voor is, bedreigend is, ons de kop af heeft gehakt in vorige levens, of op de brandstapel gegooid. Dus onze angst is gerechtvaardigd...?

Nee. Waarom zouden we die angst rechtvaardigen? Waarom 'm zoveel bestaansrecht geven? Waarom in hemelsnaam in stand houden? Hou jezelf in de gaten en zie het. We (ofwel onze mind) verzint steeds opnieuw smoezen waarom niet. Waarom we nog niet gelukkig zijn, waarom we nog niet kunnen genieten, waarom we nog niet goed genoeg zijn, waarom we moeten oppassen, voorzichtig moeten zijn, niet te vroeg mogen juichen en al helemaal niet trots mogen zijn op wat we doen en wie we zijn.

Zijn we pas tevreden als we dit of dat hebben bereikt? En in de tussentijd niet? In dat geval is er altijd wel iets wat nog niet bereikt is en kun je dus nooit tevreden zijn. Want als je 'het' dan bereikt hebt, ben je alweer vergeten dat dat was wat je wilde bereiken. Tegen die tijd is er al weer iets nieuws.

Het einde van het jaar nadert. Laten we eens terugblikken. Wat hebben we dit jaar allemaal bereikt, gedaan, voor elkaar gekregen, waar hebben we van genoten, wat stemt ons dankbaar? Waar ben je blij mee, waar ben je trots op? En nee, niet meteen beginnen te bedenken wat er nog niet is, wat nog beter kan, wat je nog meer zou willen, nog niet goed genoeg is! Daar word je alleen maar ongelukkig van! Effe geen goede voornemens... ;) Behalve dan dankbaar en tevreden zijn met wat er wel is! Je zal zien: je bent een rijk mens. Als je jezelf toestaat je eigen grootsheid te zien en te erkennen.

De grootsheid van het leven ontvouwt zich in het moment. In het nu.
Door dankbaar te zijn voor wat er nu allemaal al is.

Kadootjes

Het kadootjesseizoen is weer aangebroken. Vorig jaar - en misschien ook dat jaar ervoor al - ging er een oproep rond op het feestboek om vooral kadootjes te kopen bij kleine ondernemers. Daar wil ik nog wel een schepje bovenop doen. Want we willen graag die andere mooiere wereld, nietwaar? De contouren van de nieuwe wereld zijn al zichtbaar, ze schemert al door. Een wereld waarin we bewuster keuzes maken en met meer aandacht en liefde voor dier en natuur, elkaar en onszelf, gezondheid en welzijn leven. Alles wat je doet - of laat - draagt daaraan bij.

We zijn geneigd om 'ze' de schuld te geven, de verantwoordelijkheid buiten onszelf te leggen. Maar wie is 'ze'? Dat zijn wij ook. Ik herinner me hoe verbaasd ik was toen ik lesgaf op een school voor journalistiek en als 'ze' werd aangesproken door bepaalde studenten. Ineens hoorde ik bij het machtsblok der docenten en werd ik gezien als medebepaler van het beleid en al het oneerlijks dat daarbij hoorde. Interessant om mee te maken, want gevoelsmatig stond ik dichter bij de studenten dan bij 'het systeem', waar ik in de ogen van een enkeling opeens een vertegenwoordiger van was geworden. Zo kan je dus zomaar die 'ze' worden! De student in kwestie bekeek de wereld vanuit een vechthouding, alles moet aangekaart en ter discussie gesteld worden. Macht was nooit te vertrouwen...

Als je zo'n situatie gaat ontleden, kun je zien dat zij een vijand creëert en juist macht geeft. Het is haar gevoel. Niet gebaseerd op het feit dat ik ook die macht had. Zij kon niet zien dat ik ook last had van het systeem en het beleid en namens studenten sprak in vergaderingen. Zo gaat dat dus, dat 'macht' bij voorbaat wordt gewantrouwd. Dat 'we' onszelf als slachtoffer beschouwen. En dat 'we' onze eigen kracht en mogelijkheden dus niet zien. Ik heb het ook gedaan hoor, toen ik zelf op de school voor journalistiek zat, protest gevoerd en dingen aangekaart. Dat geeft in elk geval een gevoel van macht. Ze vroegen mij toen in een commissie te komen zitten, wat ik niet gedaan heb. Destijds zag ik zelf ook echt niet dat het allemaal mensen waren, die het zelf ook niet altijd wisten en misschien wel tegen dezelfde zaken aanliepen. Dat kan je niet zien als je ergens 'tegen' bent. En je ziet al helemaal niet hoe je daarmee zelf een tegenstander creëert, die je veel groter maakt dan-ie is.

Laten we het simpel houden en teruggaan naar onze kadootjes. Ben je blij met een leuke zaak om de hoek? Koop dan daar je kadootjes. Wil je iemand een boek geven? Koop dan eens een ander boek dan de tien bestsellers. Sigarenboer Jan zet wel eens zomaar een ander boek in de top tien en dan verkoopt dat. Zo makkelijk laten we ons misleiden. Van de week schreef ik over het nieuwe boek van Paulo Coelho, geen negatieve recensie over te vinden op internet trouwens, maar ik vond het geen goed boek. Het verkoopt vanzelf, omdat hij het is en iedereen het toch wil lezen. Ik dus ook. Het zal wereldwijd de bestseller zijn van het jaar, maar dat is niet gebaseerd op kwaliteit. Mijn blog hierover is trouwens zomaar verdwenen, ik kan me niet voorstellen dat enige 'macht' zo groot is dat dat zomaar kan, maar we zullen zien of deze stand houdt. Ik zag het zelf meer in de lijn van 'correctie' - richt de aandacht op het positieve, dat wat je wel wilt en goed vindt, in plaats van iets af te kraken. Soms gaat die correctie vanzelf. Raar maar waar.

Dus: Laten we kadootjes geven die met liefde zijn gemaakt, ingepakt, die de wereld mooier maken. Waar liefde inzit. Als alles energie is, kun je je voorstellen dat het niet goed voor je is om kleding te dragen, die gemaakt is door mensen, die in erbarmelijke omstandigheden het hoofd boven water moeten zien te houden. Wil je daar iets aan doen, kies dan kleding waarvan je zeker weet dat het met respect voor ieders welzijn is geproduceerd. Dat is niet altijd mogelijk, dat weet ik, maar je geeft wel een boodschap: Ik wil eerlijke produkten. Wij bepalen de tendens. Wij maken zelf de keuzes. De vervuilers en de uitbuiters kunnen alleen blijven bestaan als wij dat accepteren en hun produkten blijven kopen. Zo simpel is het. Wat hebben we nou eigenlijk nodig? In elk geval niet die bergen afval en die vervuiling, we hebben een schone wereld nodig met gelukkige mensen, die trots zijn op wat ze doen. Laat onze vreugde ook hun vreugde zijn en andersom. En vergeet niet dat mensen niet zozeer blij worden van een kadootje dat je ze geeft of hoe duur het is, maar wel van de aandacht die er aan besteed is en de liefde waarmee je het geeft. Iedereen heeft aandacht en liefde nodig. Dat is het mooiste dat je kunt geven.

Opruimen...

De vernieuwers staan op. Je ziet ze overal. Dat meisje bijvoorbeeld dat bij de herdenking van de vliegtuigslachtoffers sprak, geeft 'heel Nederland' even een eenvoudige en krachtige boodschap mee: 'Als het vanuit je hart komt, gaat het vanzelf. Dan is het goed.' Dan die Robbert Dijkgraaf, die vertelt over de oneindigheid. In een live-uitzending. Niet zenuwachtig. Op zo'n eenvoudige manier heeft nog nooit iemand het moeilijkste van het moeilijkste inzichtelijk gemaakt. Ik zie geen personen, geen ego's, ik zie 'spirit' spreken en handelen door deze mensen. Dat is hun kracht. Ze zijn simpelweg goede kanalen, voor wat door hun heen verteld wil worden aan de wereld. Dat is de kracht en daardoor komt de boodschap over.

We hebben allemaal die mogelijkheid. Voor de een gaat het misschien wat makkelijker als voor de ander. Nieuwetijdskinderen zijn ermee geboren. Veel oudere nieuwetijdskinderen zijn gefrustreerd geraakt. Ze moesten mee in het systeem en het was moeilijk iets in beweging te krijgen. Toch hebben ze dat wel gedaan, al voelt het niet altijd zo. En de frustratie die er is, is helaas een blokkade. Het wordt vechten tegen het systeem. Wat niet bevorderlijk is voor de doorstroom. Je zou je er in wezen niets van aan moeten trekken, het niet persoonlijk moeten nemen, schudt het van je af, zoals eenden de waterdruppels afschudden en ga door! Nu is de tijd. De tijd voor verandering!

Een beetje meebewegen is nodig. Aansluiting zien te vinden. Ingangen zoeken. Speels en achteloos zo hier en daar wat in beweging zetten. Natuurlijk stuit je op weerstand. Dat is logisch, want alles wat meer vast zit dan jij, weigert nog in beweging te komen. Ego's zijn zich aan het verdedigen. Als mensen het niet meer weten en niet durven te vertrouwen op hun innerlijke kracht, de stroom, de spirit, dan houden ze zich vast aan wat ze weten. Aan regeltjes en structuren. Ze hebben nog niet door dat dat niet werkt, maar natuurlijk lopen ze er zelf ook in vast. Dat kan paniek veroorzaken. Geen controle hebben, dat is doodeng! Voor hen kunnen we juist voorbeelden zijn. Licht brengen. Gerust stellen.

Wat je kunt doen is bij jezelf blijven, rustig blijven, niet gaan vechten. Vertrouwen op de innerlijke kracht en steun die er is. Er wordt aan gewerkt. Er wordt met jou, door jou, voor jou meegewerkt. Ten behoeve van een hoger doel, een doel dat goed is voor iedereen. We worden daarin gesteund en er is samenwerking met ons. Die 'samenwerking' kan je opmerken, vragen, bedanken en inzetten. Op elk moment in elke situatie.
Hou het doel voor ogen. Laat je niet meesleuren in de valkuil. Maak je vrij. Voel je vrij. Laat je niet bang maken. Laat de angst van anderen geen invloed hebben op jou. Het onmogelijke is mogelijk, dus waarom zou je? Vertrouwen is kracht. Als je dat uitstraalt, sus je de paniek van anderen. Vertrouwen en rust is de nieuwe stabiliteit.

Je hebt tijd nodig voor jezelf. Want steeds als er iets gebeurt wat je raakt, is het nodig dat te erkennen, te voelen en te healen. Je brengt de opgewaaide stofdeeltjes weer naar het licht, het ruimt op. Het verbetert je zicht. Als jij dat opgeruimd hebt, kun je zien dat er geen gevaar is. Weerstand misschien, vast en zeker, maar dat hoeft jou niet te raken. Pas als je weerstand terugbiedt, wordt het lastig. In wezen zijn er geen tegenstanders. Alleen als je dat zo voelt. En dat is vanuit oude angst, pijn en frustratie.

Dat waar je je het meest aan ergert, waar je het meeste last van hebt, vertelt je iets. De sleutel ligt daar. Iets wat je niet wilt zien. Een angst. Machteloosheid. In wezen een deel van jezelf wat je niet wilt zien, nog niet heel is. In jouw ogen dan, want het is wel heel. Bepaalde situaties kunnen dat aanraken. Dat deel waarin je nog niet overeind staat. Dat deel wat je als kind de mond gesnoerd is, bijvoorbeeld. Een deel wat verteld is dat-ie het niet goed genoeg doet, moet doen wat er gezegd wordt, geen inspraak heeft, .... zoiets. In verschillende situaties kan je steeds hetzelfde gevoel tegenkomen. Is het niet? Niet gehoord, gezien, begrepen worden. De kop in gedrukt?

Als je je eigen deel aan het healen ben, ga je zien dat de 'tegenstanders' helemaal niet zo sterk zijn, maar bang. Ze kunnen een deel op jou projecteren, je kunt een gevoel van frustratie overnemen zelfs. Wat helpt is om niet in die strijd te gaan, maar het in jezelf op te lossen. Je doel voor ogen houden, want dat wat zich kan manifesteren komt niet 'uit de wereld', maar uit je verbeeldingskracht. Vanuit de bron. Je kunt de obstakels laten voor wat ze zijn. Blijf gericht op het doel. Stel het je voor en focus op de uitkomsten. Laat je niet misleiden onderweg....

We hebben onzichtbare invloed, op alles. Daar hoef je niet voor te vechten. Het gaat vanzelf. Zodra je het gevecht opgeeft, wat wil zeggen dat je niet meer vanuit het ego handelt dat iets te verdedigen heeft... Zoals licht altijd invloed heeft op donker, daar hoef je niks voor te doen. Dat is niet van jou (ego), het stroomt door je heen en hoe meer je dat laat stromen, de weg ervoor vrij maakt, hoe eenvoudiger het voor je zal zijn.

Wensen

If you could snap your fingers and change one thing in your life, 

what would it be?

Leuke vraag hè? Van Doreen Virtue, via twitter. Ik had 'm even bewaard, want hij is wel een blogje waard. Meer dan een blogje zelfs. Een boek! Een boek? Ja, stel je voor... Iemand die met haar vingers knipt en floep, het is veranderd! De eerste wens die zij doet is dat ze deze kunst blijft beheersen, ze verandert alles wat ze maar wil. Ze krijgt het druk natuurlijk, iedereen staat op de stoep. Kun je voor mij even dit veranderen en voor mij even dat? Dat kan. Maar ze moet wel na gaan denken, want de wens van de een kan weer gevolgen hebben voor de ander. Wie is daar dan verantwoordelijk voor? Zij? Kan ze die verantwoordelijkheid wel nemen? Er komen vrouwen langs die willen dat hun man verandert. Ze heeft even bedenktijd nodig. Ze knipt in haar vingers en wenst ultieme wijsheid en ondersteuning van de spirits, die meer kunnen overzien.
Dan mag de eerste vrouw met een 'verander-mijn-man-wens' binnenkomen. 'Wat wil je echt?' vraagt ze. 'Wil je dat je man verandert of wil je dat de situatie verandert?' Euh..... 'Denk er goed over na!' zegt ze streng. 'Ik geloof namelijk niet dat je er gelukkig van wordt als je man als een hondje achter je aanloopt en alles doet wat jij zegt.' 'Nouhou...,' zegt de vrouw. Het lijkt haar wel wat. 'Zou je dan gelukkig zijn?' 'Misschien wel,' antwoordt de vrouw. 'Waarom wens je dan niet gewoon dat je gelukkig bent?' 'Omdat ik wil dat mijn man verandert.'
Onze tovenaarster staat voor een dilemma. Ze wil geen andere mensen veranderen omdat dat een ander beter uitkomt. Dat is vast niet de bedoeling van haar gave. 'Wil je dat je man gelukkig is?' Oei, lastige vraag. Alleen als zij daar ook plezier van heeft. Niet als hij dan de hort op gaat en wie weet wel een ander tegenkomt... 'Dus je wil dat hij verandert en alleen gelukkig is met jou? En ook nog doet wat jij zegt?' Daar kwam het wel op neer. 'Weet je wat? Slaap er nog een nachtje over en kom morgen maar terug.' Hetzelfde zei ze tegen de andere vrouwen die wachtten. 'Denk er eerst nog eens goed over na wat je echt wilt!'
Daarna trok ze zich terug in haar tovernaarsruimte en wenste - floep - de beste oplossing voor iedereen. Geen van de vrouwen kwam de volgende dag nog terug. Hoe kon dat? Hun wens was verdwenen! Ze hoefden hun mannen niet meer te veranderen, ze waren gewoon gelukkig. Omdat ze geen wens meer hadden! En wat denk je? Hun mannen ook!

Waardering

Wat waardeer je in anderen, in de mensen om je heen? Het is goed om daarop te letten, om het te benoemen en er een gewoonte van te maken je daarop te focussen. Het komt zowel je eigen humeur als al je relaties ten goede. En het grappige is: je gaat ook jezelf meer waarderen, let maar eens op.
Want als je er eens een lijstje van maakt (why not?) kom je precies dat tegen wat je waardeert van jezelf! Jaja... en daarmee voed je dus niet alleen het positieve, prettige van anderen, maar ook dat van jezelf. En, helemaal mooi: Je trekt er meer van aan door je aandacht daar op te richten.

Het ligt voor de hand, maar doen we het ook? Zijn we niet automatisch geneigd ons te focussen op wat ons ergert en wat we lastig vinden? Houdt dat ons niet het meest bezig - als we niet opletten? Ja, het is een automatisme om de aandacht op problemen en moeilijkheden te richten. En het vraagt bewuste actie om daar een omslag in te maken. Het is precies het verschil tussen onbewust en bewust leven. Onbewuste mensen creëren onbewust meer van wat ze juist niet willen. Het vraagt bewuste stappen om andere keuzes te maken. Inzicht, oefening en discipline.

Het verschil tussen 'bewust' en 'onbewust' is natuurlijk niet zo zwart-wit als ik het hier omschrijf. Het is een proces, soms ben je je van het een wel bewust, maar van het ander (nog) niet. En zelfs hele bewuste mensen hebben soms niet door dat ze onbewust nog een heleboel aan het oordelen zijn over anderen of gevoelig zijn voor de oordelen van anderen. We zijn allemaal geneigd om elkaar te vertellen wat er niet goed is, hoe het moet en beter kan. Terwijl we ook kunnen benoemen wat er wel goed is, goed gaat en hoe fijn dat is.

Het oordelen blijft hardheid, hoofdwerk, geen zachtheid vanuit het hart. En soms is dat heel lastig, want iedereen heeft aandacht en begrip nodig en de makkelijkste manier om dat te krijgen is door iets te hebben. Een probleem, een ziekte, een mankement... Veel problemen, ziekten en mankementen zouden als sneeuw voor de zon verdwijnen als er liefde en aandacht was. Niet zozeer voor dat probleem, maar voor wie iemand werkelijk is, de mooie kanten en de minder mooie kanten zelfs. Gewoon waardering. Vriendelijkheid. Wat zouden we daar veel mee oplossen.

Dus, bewuste mensen, laten we daar op focussen. Negeer de onhebbelijkheden van elkaar en zie het mooiste en het beste in een ander. Zet die kritische mind eens uit, leef vanuit je hart en zie ook vooral hoe geweldig je zelf bent! Mocht je dat soms even vergeten zijn, maak dan dat lijstje met wat je waardeert in de mensen om je heen. Dat ben jij ook allemaal! Anders zou je het niet kunnen waarnemen en herkennen!
 

Vernieuwing

Stel, er staat iemand op met een briljant plan voor vernieuwing en verbetering, echt briljant, het zou van alles oplossen. Al was het het beste plan van de wereld, er zou weerstand zijn. Journalisten op redacties zouden ook meteen gaan zoeken naar mensen en organisaties die het er niet mee eens zijn en die laten vertellen waarom. Waarom het niet kan en niet zou mogen gebeuren. Verandering stuit altijd op weerstand. Mensen reageren vaak vanuit angst, ze verdedigen hun eigen belang. Kennelijk zit het in onze natuur om bang te zijn voor verandering, omdat we bang te zijn om kwijt raken wat we hebben, wat we kennen. Natuurlijk zijn er ook nensen die veranderingen toejuichen en ervoor openstaan. En gelukkig zijn er ook mensen met innovatieve ideeën en laat de vernieuwing zich niet echt tegenhouden. In feite wordt een vernieuwing al geboren met de lancering van een plan. Het gaat die kant op bewegen. Alles beweegt en alles verandert. En protest hoort daarbij.

Precies hetzelfde gebeurt als er in onszelf een vernieuwend idee opkomt, een plan voor verandering. Mitsen en maren komen voorbij en protesteren tegen de uitvoering ervan. Ook onze omgeving kan bezwaren opwerpen of we denken dat ze zullen gaan doen. En zo worden waarschijnlijk veel spontane initiatieven al in de kiem gesmoord. We geven ze niet eens een kans.

Enige selectie is niet zo'n ramp natuurlijk, want je kunt niet alles tegelijk. Als ik al mijn ideeën uit zou moeten voeren... had ik nog een paar levens nodig. Sommigen blijven nog even in de broedkast liggen en op een goed moment zijn ze ineens uitvoerbaar, te combineren met iets anders of genoeg gegroeid om geboren te worden. Sommige dingen blijven liggen en verdwijnen misschien in de loop van de tijd. Niet relevant meer. Dat kan ook.

Toch zit er een lijn in, bepaalde ideeën en onderwerpen blijven terugkeren. Er is een groter 'plan' denk ik, maar we hebben alle vrijheid om onze weg daarin te vinden. Vernieuwing kan niet uitblijven, het is in volle gang. We zijn allemaal radertjes in die grote beweging, het is daarom goed om aansluiting te zoeken bij elkaar. Sommige delen komen langzaam in beweging, anderen vliegen alvast vooruit. Je kunt ervoor kiezen om mee te bewegen. Of je te verzetten. Je kunt ervoor kiezen je innerlijke stroom, je intuïtie, je creativiteit, je enthousiasme vrij te laten stromen en iets in beweging te zetten. Ook al weet je nog niet waar dat heengaat. Of je gaat op de rem staan en beperkt jezelf, je houdt vast aan wat veilig is en wat je al kent. Je kunt kiezen.

De nieuwe wereld is er al, de vraag is of wij meedoen. Durven we 'm in te stappen? Het is een briljant plan, dat tot wasdom wil komen door ons heen.

Het paradijs

Amma does not say that you should believe in Her or in a God who dwells up above in the sky. Have faith in yourself, in your own Self. You think that only that which can be seen and understood is you, that is, the body, mind and intellect; but you are something more than that. To know or to study yourself is not merely to have knowledge of your gross body and other things associated with it. That which gives you power, vigor, strength and the effulgence of life is something different. Modern science calls it energy and our Ancient Sages called it the Self, or God. You cannot deny “Shakti.” In reality, it is there that your real existence lies. That is the real “you.”

Mooi omschreven. Shakti, levensenergie. Kracht, vreugde. Onbeperkt, je 'infinite Self', waarop je kunt vertrouwen. Je kunt het 'God' noemen, maar het is onbenoembaar. Het laat zich niet vangen of uitleggen, laat staan bewijzen of toeëigenen. Toelaten, dat wel. Je vindt 'het' als je niet langer zoekt. Het is de stilte achter de stilte, de bron van waaruit alles ontspruit.

'De materie is weerbarstig,' zoiets zei Miek Pot, die ik van de week interviewde over de Stilte. Zij heeft 12 jaar in stilte geleefd, in een klooster. Zo had ik het nog niet bekeken, maar inderdaad, de resultaten van onze gezamenlijke creaties komen we in de materiële wereld tegen. Het zijn de eindprodukten van zaadjes die ooit ontstaan zijn als idee in de niet-materiële wereld. Zaadjes die in alle vrijheid kunnen ontstaan en vormgegeven kunnen worden. Of niet, je kunt ze ook verwaarlozen en dan komen ze (nog) niet tot bloei. Ze hebben tijd nodig om zich te ontwikkelen en onderweg kan je er vorm aan geven. En soms stuiten ze op de weerbarstigheid van wat er al is. Dan moet je geduld hebben en het proces de tijd geven, z'n gang laten gaan. Het heeft vruchtbare grond nodig om te wortelen en te groeien en tot bloei te komen. Dat kan je niet forceren.

De 'Infinite Power' is heel intelligent, intelligenter dan wij. Die geeft ons duidelijke aanwijzingen en werkt met ons samen. Als je dat verkeerd begrijpt, kan je wel eens het gevoel krijgen dat je tegengewerkt wordt. Dat is niet zo. Het zal op elkaar moeten aansluiten. Er is geen 'oordeel' in, alsof het een goed is en het ander niet, maar soms sluiten dingen gewoon niet op elkaar aan. Of mensen. Dan matcht het niet. Natuurlijk kan dat wel gaan bewegen en op den duur misschien wel matchen, maar niet alles en iedereen gaat in het zelfde tempo dezelfde kant op. Acceptatie is dan nodig, geen afkeuring, maar begrip en geduld. En wat er wel aansluit, vindt elkaar makkelijk en moeiteloos. Dat gaat als vanzelf. Als iets niet makkelijk gaat en niet lukt, betekent dat dat er iets beters wacht op je.

Met de programma's die ik nu aan het maken ben, zie ik het vol verwondering gebeuren. De een die ik benader zegt meteen 'ja, leuk' en we gaan aan de gang. Het klopt, het loopt en het is goed. 'Wouw, wie is die regisseur? Thank you!' denk ik dan. Een ander begint moeilijk te doen en obstakels op te werpen.... dan weet ik het al. Laat maar. Vooral niet druk over maken! Dat is een groot verschil met vroeger. Of met het Calvinistische, zoals dat in onze cultuur en natuur is geslopen. Dat je veel moeite moet doen en moet zwoegen... Ja man, het staat zo in de bijbel: Adam moest zwoegen in het zweet des aanschijns... wie heeft dat verzonnen? Een slavendrijver? En de mensen geloofden dat ook nog. Al tweeduizend jaar zijn ze aan het zwoegen. Uit het paradijs verdreven, het leven was lijden, de zogenaamde straf van God. En als je dan maar genoeg zwoegde, had je kans op vergeving van je schuld en je zonden. Maar helaas, God had geen luide stem - zoals die predikers - om de mens op een ander spoor te zetten. Hij kon alleen fluisteren in het hart van de mensen. Als ze heel stil waren, konden ze het horen. En in hun diepste nood was hij er ook. Het liep allemaal wellicht een beetje anders dan gepland, maar dat is nooit verandert: Als de mens terugkwam bij zichzelf, ontdekte hij God. Die er altijd al was. Beschikbaar en bereid, klaar om je te helpen en je het paradijs te laten zien. Ja, ook op aarde. Het is aan ons om onze ogen daarvoor te openen. En het toe te staan.

Tot het vanzelf gaat!

Meer dan 30 dagen geleden hadden we het over mantra's. Het vraagt discipline, net als alle goede gewoontes en veranderingen die je beoogt. Keuzes maken, verantwoordelijkheid nemen en afspraken maken met jezelf. Ik hou van vrijheid, maar als ik geen duidelijke koers bepaal, dwaal ik af en zal me dat juist m'n vrijheid kosten. Je kunt beter zelf de beslissingen nemen dan dat het - door allerlei omstandigheden - voor jou wordt bepaald, nietwaar?

Het vraagt discipline om gericht te blijven op het doel. Het vraagt discipline om goed bij jezelf te blijven. Dan kun je handelen vanuit je kracht. Het vraagt discipline om bepaalde zaken naast je neer te leggen, om keuzes te maken in waar je aandacht aan geeft en waaraan niet. Het vraagt vooral discipline om je gedachten te 'besturen', te kiezen. Als je dat niet doet, niet hebt geleerd of niet weet dat dat kan, gaan ze jou besturen. Alle kanten op en maar al te gemakkelijk het doolhof in waar angst op de loer ligt. Soms moet je flexibel een omweggetje bewandelen om tot je doel te komen, niks mis mee als je het doel maar niet uit het oog verliest. Zolang je maar zelf je koers bepaalt.

Wat is het doel? Je eigen pad bewandelen? Zelfexpressie? Bevrijding? Ja, dat allemaal denk ik. Door je eigen pad te bewandelen op je eigen manier, bevrijd je je ware zelf uit het keurslijf en de beperkingen en door jezelf te zijn heb je betekenis. We willen allemaal betekenis hebben en dat mag - ik bedoel, dat is geen ego ofzo -, het is een behoefte van binnenuit. Expressie, scheppen, iets neerzetten. Vanuit ons ware zelf aanwezig zijn betekent automatisch dat we ook betekenis hebben. We kunnen niet niks bewerkstelligen, want zelfs al doen we geen moeite, toch verspreiden we iets.

We kunnen chaos verspreiden, angst, geweld of woede, maar ook iets anders: Geduld, liefde, vrede, vreugde, rust, vertrouwen of warmte. Het is een keuze en het vraagt discipline. Het is een pad, want handelen vanuit kracht en vertrouwen vraagt je wel eerst alle rommel op te ruimen. Is dat niet mooi, dat je door meer jezelf te zijn minder angst en stress en frustraties kent? Jezelf zijn is goed voor iedereen om je heen, want je gooit jouw rotzooi niet langer op het bordje van een ander. Je ruimt het zelf op. Door jezelf te zijn ben je liefdevoller. In de eerste plaats voor jezelf en automatisch ook voor je omgeving. Maar het blijft keuzes maken. Want je hoeft niet de rommel van anderen toe te laten op jouw terrein, laat staan dat je het voor anderen allemaal op moet ruimen. Je kunt een voorbeeld zijn en handreikingen bieden, maar je hoeft niet de verantwoordelijkheid over te nemen.

Voelen. Wat wil ik wel en wat niet? Welke kant ga ik op? Wat is mijn doel? Als je je doel goed voor ogen houdt, stuur je daar vanzelf heen. Discipline heb je nodig om je niet te laten afleiden onderweg - door anderen of door je eigen gedachten, angsten en twijfels. Tot het vanzelf gaat. Vandaar de mantra's en vandaar die dertig dagen. Tot het vanzelf gaat!

Dankbaarheid

Via een bepaalde feestboekgroep heb ik meegedaan aan een dankbaarheidsoefening van 30 dagen. Het werkt, kan ik je zeggen. De mensen in de groep kende ik niet - dat is wel handig. Je leert ze natuurlijk wel een beetje kennen doordat iedereen dagelijks z'n dankbaarheden opschrijft, maar dat herinnert je vooral aan je eigen dankbaarheid. Wat mij betreft, ik hield het een beetje oppervlakkig en algemeen, maar wist ondertussen zelf wel waar het over ging. Het stimuleert de discipline en verlegt daadwerkelijk je focus. Er is altijd wel iets om dankbaar voor te zijn, in elke situatie en daar ga je meer op letten. Waar ik het meest aan heb gehad is het doorgaan op momenten dat je normaal gesproken even de dankbaarheid vergeet. Het zet je meteen weer op het goede spoor. En wat me ook opviel is dat ik vooral dankbaar was voor wat me normaal gesproken misschien niet opgevallen zou zijn: Dat ik in allerlei uitdagende omstandigheden goed bij mezelf kon blijven. Dat kwam steeds weer terug, waardoor ik het belang daarvan inzag en ook dat ik precies daarin grote stappen heb gezet de laatste tijd. Iets om heel dankbaar voor te zijn!

Het meest opmerkelijke en zeker een goeie reden om er vooral mee door te gaan - op m'n eigen manier - is het moment waarop ik 's avonds laat spontaan schreef nu alvast dankbaar te zijn voor de heerlijke volgende dag. En het werd een heerlijke dag. Vantevoren alvast dankbaar zijn heeft een enorme kracht, het gaat zichzelf uitvoeren! Dus mocht je je ergens zorgen over maken, change your mind, wees alvast dankbaar voor het goede verloop, de oplossingen, de positiefste ontwikkeling die je je maar kunt voorstellen. Durf dankbaar te zijn! Dankbaarheid verandert je leven.

Kijk er doorheen

't Zijn van die subtiele verschillen, die nauwelijks opvallen, maar die zoveel uitmaken.

Vroeger (voor het gemak praat ik maar even over vroeger en nu, maar zo zwart-wit is dat niet, het is een geleidelijk proces) kon ik er wel eens tegen op zien ergens naartoe te 'moeten', bepaalde mensen te ontmoeten, omdat ik geen zin had in bepaalde vragen, meningen, discussies of negativiteit. Ik kan wel zeggen dat ik er te gevoelig voor was, ik kon er moe van worden of geïrriteerd door raken. En dan kost het weer tijd om bij jezelf terug te komen, je innerlijke rust en vrede weer te vinden. Zo ontstond er een weerstand in mij, voortkomend uit de 'angst' (een groot woord, maar wel de basis van zo'n reactie) verstoord of negatief beïnvloed te worden. Met die houding, waar ik me niet zo bewust van was, creëerde ik zelf zulke situaties. Dat kan ik nu zien. Negatieve verwachtingen maken zichzelf waar. Weerstand stuit op weerstand. Je krijgt het zoals je het hebben wil... nou ja, 'wil'... je nodigt het uit met je eigen onbewuste angst. Tot je het ziet.

En dus ga ik nu vrolijk naar elk feestje en partijtje? Nee. Dat niet. Ik hou van de rust in mijn leven. Ik maak duidelijke keuzes. Ik ga niet meer vanuit een gevoel dat het 'moet' - dat is namelijk precies wat in mij weerstand oplevert. Als ik ga, ga ik. Het is een keuze. Als ik er ben, ben ik er. Zonder weerstand of voorbehoud. Ik ben er gewoon helemaal, met al mijn aandacht voor wie ik ook tegenkom. En ik laat al mijn oordelen los.

Zo kon het gebeuren dat ik gisteren tijdens een etentje naast iemand zat, die haar rug meteen naar mij toe keerde. Ik nam het waar als een komische situatie. Ik had even de neiging hetzelfde te doen, maar bedacht me en ging recht zitten. Zo raakte ik met haar in gesprek. Ze mankeerde van alles en klaagde over van alles. Jaja... goeie testcase. Ik vroeg door - ja, ik ben en blijf een nieuwsgierige journalist - op zoek naar de oorzaak van haar verbittering. Daar kwam ik niet echt achter, ze ontkende dat haar scheiding van 2 jaar geleden haar nog parten speelde. Een harde houding ten aanzien van de ex, maar misschien vooral ten aanzien van zichzelf. "Ben je niet een beetje hard voor jezelf?" vroeg ik opeens. "Ja," zei ze meteen. Hardheid ten aanzien van de buitenwereld is ook hardheid naar jezelf. Ik heb verder niks meer gezegd. Ik kan en hoef het niet te doen voor een ander, maar ik heb geluisterd en een glimpje achter het scherm gezien. "Hou van jezelf!" dacht ik, dat wel. Misschien heeft het haar iets verzacht, wie zal het zeggen. Ik hoop het, maar het zou mijn ego zijn om dat te willen bereiken. Nee, het heeft ook iets in mij verzacht! Laat je niet afschrikken door die enorme muren die anderen hebben opgebouwd om zichzelf achter te verstoppen! Zie wie ze werkelijk zijn. Het is maar een houding. Kijk er doorheen!

En zo kwam ik thuis zonder ergens last van te hebben, moe of geërgerd te zijn. Als ik ergens dankbaar voor ben de laatste tijd, is het dat ik goed bij mezelf kan blijven, me niet - bij voorbaat al - laat verstoren. Ik hoef me niet mee te laten sleuren - je weet wel: "Laat je niet meetrekken in de storm van de ander, trek hen mee in jouw vrede." Wat het voor een effect heeft op een ander weet je niet en dat hoef je ook niet te weten. Belangrijker is het dat je zelf in je kracht blijft. Het heeft een ongekend effect op de wereld om je heen. Daarom is het goed om de uitdagingen wel aan te gaan en ons - vanuit ons hart - te verbinden met 'de wereld', met anderen. Ik zeg niet dat je daar je missie van moet gaan maken, maar weet het. Het Goddelijke werkt door ons heen - zo kan je het ook zien - als wij open en ontvankelijk blijven. Dan zijn we een kanaal voor het licht en kunnen we elke situatie verlichten. Waar onze aandacht naar uitgaat, stroomt ook het Goddelijke licht naartoe. Dat begint in onze eigen directe omgeving.

Voel je goed!

We willen van alles. Ga eens na wat je allemaal wilt. Waarom wil je iets?

......... (effe tijd.......) ........

En dan? Voel je je anders als je dat hebt bereikt?
Ja, je denkt dat je je dan beter voelt.
Als dat er is, hoe zou je je dan voelen?

...... (effe tijd.... stel het je voor. Minimaal 20 seconden!) .......

En dat is dus het grote geheim: Je kunt je nu ook al zo voelen!

Je denkt dat je je gelukkiger voelt als de zon schijnt. Ik noem maar eens een simpel voorbeeldje. Is dat zo? Waarom maak je dat gevoel afhankelijk van iets buiten jezelf?

Dat is de grote vraag! Dat doen we misschien ongemerkt. We hebben de neiging ons gevoel af te stemmen op de buitenwereld. Dingen, situaties, gebeurtenissen, contacten, allemaal buitenwereld. Dat hoeft niet. We kunnen ons ook nu al gelukkig voelen, of de zon nou schijnt of niet!

Als we dat principe door hebben, dan zijn we er. Laat je gevoel van vrede, rust, geluk, liefde, kracht, vreugde, vrijheid niet afhangen van externe factoren. Ongeacht welke situatie dan ook is dat gevoel in jezelf te vinden. Daar ligt het te wachten. Het is al beschikbaar. Je kunt het oproepen, je kunt het er laten zijn. En het mooie is, dan hoef je niks meer van buitenaf te 'krijgen', maar het is er dan wel. Want juist dan kan het naar je toekomen. Het sluit namelijk naadloos aan op je beleving en dus trek je dat aan.

Dus zodra je jezelf er op kunt betrappen dat je iets wilt of wenst omdat je denkt dat je je dan beter voelt, besef dan dat je je ook nu al goed kan voelen. Dat het daar niet van afhangt. Dat denken we alleen maar, tot we onze gedachten kunnen ontmantelen en ze in de gaten hebben. Ze zoeken steeds iets nieuws om ons bezig te houden met 'zoeken'. En zolang we zoeken is het er niet en ervaren we het als een gebrek. Zo creëren we het en zo houden we het 'gebrek' in stand.

Het wil niet zeggen dat we niks kunnen veranderen, we kunnen alles veranderen. Wat we maar willen. Door gewoon helemaal alles te accepteren zoals het is en er vrede mee te hebben. Door ons ongeacht alle omstandigheden gewoon goed te voelen en te weten dat het slechts onze eigen gedachten zijn die maken dat we ons niet goed voelen, als we ons niet goed voelen. Want wat we uiteindelijk willen is ons goed voelen. Dat kan. Daar zijn alle mogelijkheden voor aanwezig op elk moment. In alle omstandigheden. Zelfs de allermoeilijkste omstandigheden bieden die mogelijkheid. Omdat het van binnenuit komt. Omdat jij aan het stuur staat!

En zo vat Abraham dit effe kort en krachtig samen: 

Vernieuwing

Waarom is alles toch zo ingewikkeld? Dat vraag ik me bijna elke dag af. Waarom maakt iedereen het zo ingewikkeld? Het kan veel simpeler, daar ben ik van overtuigd. Het is allemaal veel simpeler. Misschien is het mensen eigen om het moeilijk te maken.

Het heeft te maken met het ego, met macht en met angst. En die drie gaan samen.

Als ik ga uitwijden over voorbeelden, krijg je een saai en oninteressant verhaal. Over accountantsverklaringen bijvoorbeeld. Nee, daar zit je niet op te wachten. Met alle geduld van de wereld pas ik me aan aan de vereisten van 'het systeem', maar ik zie ondertussen dat het niet werkt. We doen net alsof. Alsof we controle hebben, alsof het allemaal geregeld kan worden door het in mooie tabelletjes te zetten en grafiekjes te maken. Ik ben niet gek, dus ik maak netjes begrotingen volgens de vereisten en kan het ondertussen niet laten het zoveel mogelijk te versimpelen. Toch handig als iedereen het kan begrijpen en kan overzien?

Dus ik ben van de versimpeling. Fijn om te weten. Komt ook goed van pas. Als ik programma's maak of iets schrijf, is het toch handig als iedereen het begrijpt en dat we tot de kern komen? Als je ergens werkt, is het wel handig om het doel goed voor ogen te houden. Ik heb wel eens op een school gewerkt, waar ik door alle bomen van vergaderingen en in te vullen formulieren de studenten bijna niet meer zag. Op dat moment heb ik de keuze gemaakt er voor de studenten te zijn en bepaalde vergaderingen en formulieren lekker te laten voor wat ze waren. Sommige formulieren kon ik niet eens invullen, ik begreep er geen hout van. En dat ging over mijn vak, waar degenen die de formulieren gemaakt hadden nog nooit mee van doen gehad hadden. Je kon een student niet zomaar een 8 geven, nee, na vier kantjes invullen kwam er een gefundeerd cijfer uitrollen. Oja? Maak je een betere reportage als je vier weken heb zitten zwoegen aan de voorbereiding en grondig research hebt gedaan dan wanneer je een mooi verhaal tegenkomt op straat en het meteen gaat filmen? Vanuit jouw authenticiteit, spontaniteit, gedrevenheid en inzicht kan je je intuïtie volgen en juist de mooiste dingen maken zonder ze eerst dood te researchen. Natuurlijk moet je begrijpen waar het over gaat en de goeie vragen stellen, maar stel je betere vragen als je eerst bent verzopen in de wetenschappelijke onderbouwingen van een bepaald issue? Nee, de kracht zit 'm in de eenvoud. De kern, de essentie. Lef. Intuïtie. Je gevoel volgen. "Het" door je heen laten stromen. Dat wat door jou heen verteld wil worden.

En daar zijn we weer. Er is een stroom, een creatieve stroom, de levensenergie, de stroom die liefde, passie en creativiteit door ons heen stuwt en die stroom kunnen we afknijpen door te gaan twijfelen, te gaan regelen, te gaan onderbouwen en vooral alle 'risico' (te proberen) uit te sluiten. Angst... Angst om te vertrouwen op die stroom, die het allemaal zelf wel regelt. Waardoor zal er meer 'mis' gaan denk je? Waardoor zal er meer stagneren? Creativiteit heeft vrijheid nodig, geen inperkingen.

Alle systemen zijn beperkingen. Ik zeg niet dat het altijd verkeerd is, want het is ook handig dat we bijvoorbeeld een taal hebben, zodat we met elkaar kunnen communiceren. Maar regels zouden dienend moeten zijn, niet beperkend. Het systeem - welk systeem dan ook, politiek, financieel, noem maar op - zou niet dominant, maar ondergeschikt moeten zijn. We vergeten waar het werkelijk over gaat.

De natuur heeft ook een systeem en dat werkt prima. Als je respect hebt voor de natuurlijke gang van zaken, maak je jezelf ook ondergeschikt. Je laat het ontstaan, groeien en bloeien zoals het is. Niet teveel ingrijpen, geef het de ruimte...

Wat kunnen we doen als we zulke beperkingen voelen, het gevoel hebben dat het knelt op bepaalde punten? Ze 'ruim' ademen. Onszelf ruimte geven door dagelijks heel bewust de ruimte in onszelf weer te ervaren. Ons voor te stellen dat we bijvoorbeeld van binnenuit een ballonnetje opblazen met zuivere, krachtige, verlichtende energie en die ballon zo groot mogelijk laten worden. Ondertussen lost het alles op wat nog niet ruim en vrij is. Het verdwijnt.

Ga niet vechten met het systeem. Wees geduldig. Stel wel vragen als het nodig is. Blijf goed bij jezelf. De verandering komt van binnenuit, de verandering is gaande. Juist daarom loopt het op vele fronten spaak, het oude systeem werkt niet meer. Wat we zien zijn de excessen. Wat we nu meemaken is dat we soms vastlopen in structuren waardoor we niet meer lijken te kunnen bewegen. Maar we zijn de ruimte juist aan het oprekken, van binnenuit. Krachtige reacties vanuit macht, ego en angst zullen soms hard toeslaan, het is een reactie op die innerlijke vrijheid en ruimte, die steeds meer mensen voelen. Die innerlijke vrijheidis nooit te beperken. Vergis je niet, blijf van binnenuit creëren in plaats van te reageren op alles van buitenaf. De omgekeerde beweging. Er is vernieuwing, het oude brokkelt vanzelf af. Niet zonder slag of stoot, dat klopt. Dat kan ook niet anders. Ook dat is de natuur als iets zich vernieuwt!

Polariteit

Al jaren ben ik ermee bezig en schrijf ik erover en wat blijkt nu? Het is een wet. Een universele wet. Zoals de wet van de aantrekkingskracht, waar iedereen tegenwoordig wel eens van gehoord heeft, is dit ook een wet, maar veel minder bekend. Misschien ook moeilijker te begrijpen: De wet van de polariteit. Hoe leg ik dat simpel uit? Tegenstellingen zijn met elkaar verbonden. Warm en koud bevinden zich als het ware op dezelfde lijn. Waar precies ligt precies het punt tussen warm en koud? Dat is er niet. Aan het ene uiteinde is het koud, aan het andere uiteinde is het warm. IJskoud en bloedheet voor de duidelijkheid. En daartussen kan je bewegen. Meer koud of meer warm. Het is maar net hoe je je aandacht richt. Maar het is met elkaar verbonden.

"Het betekent dat er twee kanten aan alles zijn. Dingen die verschijnen als tegenstellingen zijn in feite slechts twee uitersten van hetzelfde. Zo kan op het eerste gezicht warmte en koude tegenstellingen lijken, maar in werkelijkheid zijn ze gewoon een verschillende mate van hetzelfde. Hetzelfde geldt voor liefde en haat, vrede en oorlog, positief en negatief, goed en kwaad, ja en nee, licht en duisternis, energie en materie. Je kunt je gedachten transformeren van haat naar liefde, van angst naar moed door bewust je trillingen te verhogen," lees ik op een website. "Dit principe van dualiteit lijkt zeer reëel te zijn in je leven, maar het werkt alleen in de fysieke en mentale gebieden, niet in de geestelijke wereld, waar alles één is."

En dan komen we op een interessant punt, de reden van alle religies en de kernboodschap die niet altijd goed begrepen en toegepast is, maar ons wel de sleutel aanreikt: "God staat boven de tegenstellingen." We weten ondertussen hopelijk dat met 'God' niet een strenge, oordelende, allesbepalende potentaat in de hemel wordt bedoeld waarvoor je bang moet zijn, zoals mensen eeuwenlang is wijs gemaakt. Zelfs niet 'almachtig', want hieruit blijkt hoeveel macht we zelf hebben. Door ons altijd - in alles - te richten op het goede, het hoogste, het licht, het Goddelijke, kunnen we de polariteit overstijgen. We hebben zelf die mogelijkheid. We kunnen kiezen. Kiezen waar we de aandacht op richten. In al onze gedachten, woorden en daden kunnen we de keuze maken. Dus is 'God' in ons en kan het Goddelijke zich door ons heen manifesteren. In alles.

In de flow

Een vriendin vertelde me laatst dat ze regelmatig voor de keuze staat om lekker met de hond naar buiten te gaan en een heel eind wandelen of achter de computer te gaan zitten om te 'werven' en haar bedrijf op de kaart te zetten. Makkelijk als iemand je dat zo eenvoudig spiegelt! Met de hond er op uit natuurlijk! Als je je goed voelt endingen doet waar je je lekker bij voelt, komt de rest vanzelf. Daar hoef je niet achteraan te jagen. Jagen heeft een averechts effect. Alles waar je op jaagt verwijdert zich verder van je vandaan. We hoeven juist niet te 'grijpen', als we dat gevoel hebben vertrouwen we er niet erg op dat alles zichzelf regelt. We betwijfelen dat en het enige dat we op zo'n moment te doen hebben is de stress opheffen, onze angsten onder ogen zien en ontmantelen, meer vertrouwen opbouwenin onszelf. En dat doe je juist door dingen te doen waar je je lekker bij voelt. Door te genieten. Door te ontspannen. Door goed voor jezelf te zorgen. Door gezond te eten en genoeg te bewegen, door genoeg te slapen en als je al 'moet werken' is het aan zorgen dat je je goed voelt. Dan kom je vanzelf weer in de flow terecht en het kenmerk van de flow is dat het vanzelf gaat. Je beweegt soepel mee.

Het kan natuurlijk best eens zo zijn dat je er 'uit' bent en nergens zin in hebt. Dat alles voelt als moeten en ballast en lastig. Op zulke momenten kun je putten uit wat je weet wat jou goed doet. Soms heb ik bijvoorbeeld geen zin om naar yoga te gaan, maar ik weet dat het me altijd goed doet en dat ik er nooit spijt van heb. Dus dan ga ik gewoon. Hetzelfde geldt voor het bos, het strand, de sauna, muziek luisteren of schilderen. En wat is de gemene deler? Iets doen waarbij je jezelf 'uit je hoofd' haalt. Waarbij je gedachten 'vanzelf' loslaat. En dan kom je weer in de flow.

Veel situaties lijken ons te vragen om er op te reageren, om te handelen, maar als die handelingen of reacties niet vanuit je innerlijke rust zijn, kun je toch echt beter eerst die innerlijke rust weer opzoeken. De helft van de zaken glijdt dan voorbij en lost zich wel op zonder jouw bemoeienis en de andere helft gaat moeiteloos. Zodra we het gevoel hebben ergens veel moeite voor te moeten doen, is het de hoogste tijd om er in te ontspannen en er wat afstand van te nemen. Probeer er eens doorheen te ademen. En stel je voor hoe het op die manier lucht en ruimte krijgt.

Heal jezelf

Worstel je ergens mee of heb je een inzicht nodig? Het antwoord ligt in je vraag. Stel de vraag, ga er even rustig voor zitten - of ga lekker wandelen zonder er verder over na te denken - en zie wat er komt. Probeer ondertussen in je hart aanwezig te zijn. Hoe doe je dat? Intentie, ademen naar en vanuit je hart, ruimte ademen in dat gebied en het je voorstellen. Vanuit je hart ben je 'in verbinding' met het 'hogere' in jezelf en tegelijkertijd met het Goddelijke. Je kunt alles vragen, maar het is wel handig om  ruimte te laten voor de oneindige intelligentie van het universum. Zelf invullen wat het antwoord of de oplossing zou moeten zijn, werkt beperkend. Want met ons hoofd weten we het juist niet of draaien we steeds in dezelfde cirkeltjes rond. Creatief zijn werkt het best en vraagt wat oefening. Lukt het bijvoorbeeld niet in een keer om een bepaald antwoord te krijgen, vraag dan een bepaald gevoel (rust, vertrouwen), geduld of een makkelijke weg.

Alles is in staat zichzelf op te lossen. Het is dan ook vooral zaak dat wij het die ruimte geven en de kans geven. Vaak betekent dat het tegenovergestelde doen van wat we gewend zijn te doen. Er niet bovenop gaan zitten, maar er in ontspannen. Ophouden met piekeren en kijken naar de achterliggende angsten of oude pijn, ze aankijken is ze ontmantelen. Waar vertrouwen is, is geen angst.

Alle stress duidt op angst. Er zijn mensen die het 'de realiteit onder ogen zien' noemen, maar dat is het niet. Onze gedachten ergens over bepalen de uitkomst. Het zijn onze angsten die we onder ogen moeten zien, dat is iets anders. Je kunt niet zeggen dat waar je bang voor bent dat er zal gebeuren al 'realiteit' is. Het is een mogelijkheid. Waar focus je op?

Veel mensen weten dat nog niet en willen er soms gek genoeg ook niks van weten. Misschien omdat we dan opeens een enorme verantwoordelijkheid hebben. Voor onszelf en voor de situaties waarin we terecht komen. We zijn in staat daarin te 'sturen'. Zolang we in onszelf nog ergernis, stress, ongeduld, oordelen of 'moeten' bespeuren hebben we nog iets te doen. Iets te healen in onszelf. Het kan. En ik zal je zeggen: Het is makkelijker dan de rest van de wereld of een ander healen! En je bereikt er zelfs mee dat je 'het' ook voor anderen healt. Helemaal mooi.

De antwoorden op vragen kunnen van alle kanten komen. Oplossingen komen vaak uit onverwachte hoek. Open staan en toelaten, dat is het enige wat we hoeven te doen. Dat geldt ook voor healing. Vraag het voor alles wat jou eventueel nog in de weg staat en geef je (hogere) zelf toestemming dat op te lossen. De wonderen kunnen beginnen!