'Ik ben niet tevreden met wat je zegt.' Ze tuurt al minutenlang over Amsterdam terwijl ik mijn mond hou. Ze heeft me verteld dat ze met haar testament bezig is en haar eigen goede doel wilde bepalen in plaats van iets aan te vinken op het lijstje van de notaris. Als ze nou een stichting oprichtte kon ze haar leven lang bezig blijven haar goede doel te bepalen en hoefde ze daarvoor niet steeds terug naar de notaris. Dan was haar eigen stichting haar goede doel. Want misschien wilde ze nu wel een vrouwenorganisatie in Birma steunen, maar dat kon over 20 jaar wel weer anders zijn. Nu moet je weten dat Anna nog geen 50 is en kerngezond.
'Waarom ga je dan niet nu die vrouwen in Birma steunen? Waarom wachten tot je er niet meer bent?'
Toen kwam die lange stilte.
'Waar ben je niet tevreden over?' vraag ik uiteindelijk.
'Nou, als ik straks kanker krijg en een dure behandeling nodig heb, wie gaat dat dan betalen?'
clean, clean, clean... (geleend uit Joe Vitale's Zerolimits om de kracht van deze woorden weer ongedaan te maken)
Tegen zulke argumenten ben ik niet opgewassen. 'Help!' roep ik in gedachten een denkbeeldige God aan. In het restaurant met het riante uitzicht klinkt plotseling een luid gerinkel.
'Hè, wat is dat? Hoor je dat, een wekker?'
'Ja, wakker worden! Je leeft nu!'
.
maandag 31 mei 2010
zondag 30 mei 2010
Oproep
Van verschillende kanten komt momenteel de dringende oproep om ons te verenigen in gebed, meditatie of healing voor Moeder Aarde in verband met de olieramp, die zich voltrekt in de Mexicaanse Golf. Dit is de oproep om ons te verbinden met het Net van Licht, die Sharon Mc Erlane namens de grootmoeders doet:
"This crisis is affecting the entire world, and humanity is asleep. Wake up!" they cried. "Animals are dying, plants are dying, and your Mother is writhing in agony. If you hold the Net of Light steady at this time you will help stave off further catastrophe."
Wij mensen denken misschien dat we machteloos zijn in dit soort situaties, maar dat zijn we niet. Dit is wat we kunnen doen:
"This is not the time for you to fall into oblivion (vergetelheid). Determine (bepaal) now to stay awake, and once you have made that commitment, think of, cast, and hold the Net of Light. Hold it deep and hold it wide. Amplify (vergroot) its reach to penetrate (om door te dringen) the waters of the Gulf and dive deep beneath the crust (korst) of Mother Earth. Anchor (anker) it at the earth's core (kern) and as you hold it there, ask it to unify with the mineral kingdom of this planet. It will do this and will harmonize with all the solid and liquid mineral states on earth-including oil and gas. The Net of Light will call these minerals back into harmony. Men have wreaked havoc (verwoesting veroorzaakt). They have abused the kingdoms of life on earth for many years, but this time their destruction has reached crisis proportions."
"Whatever human beings have damaged, human beings must correct," the Grandmothers said. "This is the law. You cannot sit back and ask God to fix the mess humanity has created. Each of you must throw your shoulders to the wheel and work. We are asking for your help. Several years ago we gave you the Net of Light so you would be able to help the earth at times like this. Step forward now. This is the Net of Light that will hold the earth during the times of change that are upon you," they said.
Voor wie mee wil doen, dit is de richtlijn van de grootmoeders:
"First move into your heart and call on us. We will meet you there. The Net of Light is lit by the jewel of your heart," they said, "so move into this lighted place within you and open to the Net of which you are a part. Bask in its calming presence. It holds you at the same time that you hold it.
Now think of magnifying your union with us. We, the Great Council of the Grandmothers, are with you now, and all those who work with the Net of Light are also with you. There are thousands, even millions now connected in light. We will work together.
"Think of, cast and magnify the presence of the Net of Light in the Gulf of Mexico. See, imagine or think of it holding the waters, holding the land, the plants, the sea life, and the people. Holding them all! The Net of Light is holding them steady; it is returning them to balance. Let the love within your lighted heart keep pouring into the Net of Light and hold, hold, hold. Calmly and reverently watch as the light from your heart flows along the strands of the Net. It will follow your command and continuously move forth. As soon as you think of it, it will happen. We ask you to practice this for only a few minutes at a time, but to repeat it throughout the day and night."
"We promise that this work with the Net of Light will do untold good," the Grandmothers said. "We are calling you to service now. You are needed. Do not miss this opportunity. We thank you and bless you."
.
"This crisis is affecting the entire world, and humanity is asleep. Wake up!" they cried. "Animals are dying, plants are dying, and your Mother is writhing in agony. If you hold the Net of Light steady at this time you will help stave off further catastrophe."
Wij mensen denken misschien dat we machteloos zijn in dit soort situaties, maar dat zijn we niet. Dit is wat we kunnen doen:
"This is not the time for you to fall into oblivion (vergetelheid). Determine (bepaal) now to stay awake, and once you have made that commitment, think of, cast, and hold the Net of Light. Hold it deep and hold it wide. Amplify (vergroot) its reach to penetrate (om door te dringen) the waters of the Gulf and dive deep beneath the crust (korst) of Mother Earth. Anchor (anker) it at the earth's core (kern) and as you hold it there, ask it to unify with the mineral kingdom of this planet. It will do this and will harmonize with all the solid and liquid mineral states on earth-including oil and gas. The Net of Light will call these minerals back into harmony. Men have wreaked havoc (verwoesting veroorzaakt). They have abused the kingdoms of life on earth for many years, but this time their destruction has reached crisis proportions."
"Whatever human beings have damaged, human beings must correct," the Grandmothers said. "This is the law. You cannot sit back and ask God to fix the mess humanity has created. Each of you must throw your shoulders to the wheel and work. We are asking for your help. Several years ago we gave you the Net of Light so you would be able to help the earth at times like this. Step forward now. This is the Net of Light that will hold the earth during the times of change that are upon you," they said.
Voor wie mee wil doen, dit is de richtlijn van de grootmoeders:
"First move into your heart and call on us. We will meet you there. The Net of Light is lit by the jewel of your heart," they said, "so move into this lighted place within you and open to the Net of which you are a part. Bask in its calming presence. It holds you at the same time that you hold it.
Now think of magnifying your union with us. We, the Great Council of the Grandmothers, are with you now, and all those who work with the Net of Light are also with you. There are thousands, even millions now connected in light. We will work together.
"Think of, cast and magnify the presence of the Net of Light in the Gulf of Mexico. See, imagine or think of it holding the waters, holding the land, the plants, the sea life, and the people. Holding them all! The Net of Light is holding them steady; it is returning them to balance. Let the love within your lighted heart keep pouring into the Net of Light and hold, hold, hold. Calmly and reverently watch as the light from your heart flows along the strands of the Net. It will follow your command and continuously move forth. As soon as you think of it, it will happen. We ask you to practice this for only a few minutes at a time, but to repeat it throughout the day and night."
"We promise that this work with the Net of Light will do untold good," the Grandmothers said. "We are calling you to service now. You are needed. Do not miss this opportunity. We thank you and bless you."
.
zaterdag 29 mei 2010
Blijf bij jezelf!
Zoek je het in jezelf of buiten jezelf? Dat is de hele kwestie.
Twee verschillende vrouwen vertelden me deze week dat zij binnenkort bij 'iemand' langsgaan. De één verwacht een heftige sessie bij een paragnost waarna zij 'grote beslissingen' gaat nemen, de ander hoopt van een 'guru' te horen of iets waar ze al haar leven lang tegenaan loopt te transformeren is en zo niet, dan niet. Deze laatste glimlachte dankbaar 'Wat ben je toch een heerlijke optimist' toen ik zei: 'Natuurlijk, alles is te transformeren, dat kan je nu al, zelf!'
Van de eerste heb ik nog geen antwoord gekregen nadat ik zo vrij was geweest om te reageren: 'Neem gewoon die beslissingen, je weet al wat je gaat doen. Laat dat toch niet van een ander afhangen! Vertrouw op jezelf!'
Begin deze week vertelde iemand me hoe hij 'ruzie' had gemaakt met 'de gidsen'. O? Nieuwsgierig hoorde ik het hele verhaal aan en vroeg hem waarom hij die gidsen eigenlijk raadpleegde als hij het zelf gewoon wist. 'Misschien vinden die gidsen wel dat je het maar eens zelf moet gaan doen en zetten ze je expres op het verkeerde been om daarachter te komen!'
Wat een onzekerheid toch. Wat een afhankelijkheid houden we toch in stand op die manier. Dàt is het probleem. Waarom hopen we op oplossingen van buitenaf, en zoeken we ons heil bij anderen, terwijl werkelijk alles in jezelf te vinden is? Zowel het probleem als de oplossing.
Drie van zulke verhalen in een week maken voor mij een bepaald besef heel helder zichtbaar. Behalve dat ik de desbetreffende personen mag aanmoedigen in hun eigen kracht, sterkt het ook mijzelf in het belang daarvan. Zulke verhalen wijzen je de weg: Blijf bij jezelf!
.
Twee verschillende vrouwen vertelden me deze week dat zij binnenkort bij 'iemand' langsgaan. De één verwacht een heftige sessie bij een paragnost waarna zij 'grote beslissingen' gaat nemen, de ander hoopt van een 'guru' te horen of iets waar ze al haar leven lang tegenaan loopt te transformeren is en zo niet, dan niet. Deze laatste glimlachte dankbaar 'Wat ben je toch een heerlijke optimist' toen ik zei: 'Natuurlijk, alles is te transformeren, dat kan je nu al, zelf!'
Van de eerste heb ik nog geen antwoord gekregen nadat ik zo vrij was geweest om te reageren: 'Neem gewoon die beslissingen, je weet al wat je gaat doen. Laat dat toch niet van een ander afhangen! Vertrouw op jezelf!'
Begin deze week vertelde iemand me hoe hij 'ruzie' had gemaakt met 'de gidsen'. O? Nieuwsgierig hoorde ik het hele verhaal aan en vroeg hem waarom hij die gidsen eigenlijk raadpleegde als hij het zelf gewoon wist. 'Misschien vinden die gidsen wel dat je het maar eens zelf moet gaan doen en zetten ze je expres op het verkeerde been om daarachter te komen!'
Wat een onzekerheid toch. Wat een afhankelijkheid houden we toch in stand op die manier. Dàt is het probleem. Waarom hopen we op oplossingen van buitenaf, en zoeken we ons heil bij anderen, terwijl werkelijk alles in jezelf te vinden is? Zowel het probleem als de oplossing.
Drie van zulke verhalen in een week maken voor mij een bepaald besef heel helder zichtbaar. Behalve dat ik de desbetreffende personen mag aanmoedigen in hun eigen kracht, sterkt het ook mijzelf in het belang daarvan. Zulke verhalen wijzen je de weg: Blijf bij jezelf!
.
vrijdag 28 mei 2010
Miljonair in de sauna
'In de sauna is iedereen directeur,' zei ik eens tegen iemand in de sauna. Waarom weet ik niet meer. Het was in elk geval een leuk gesprek, dat zich ongeveer een maand later voorzette. Ik wist van de vorige keer nog dat hij in z'n leven nog nooit een druppel alcohol had gedronken. Een zeer gedisciplineerd type dus of in elk geval standvastig. Het tweede gesprek was nog verrassender: Hij had zich ooit voorgenomen om op z'n veertigste miljonair te zijn. Dat was gelukt.
'En toen?' vroeg ik. Toen was hij zich gaan vervelen en had hij weer een nieuw bedrijf opgericht. Een bedrijf waarin jonge mensen opgeleid worden om andere bedrijven te adviseren. Vanzelfsprekend met een streng aannamebeleid. Hij beslist wie er talent heeft.
Met z'n hele bedrijf zou hij een maand later naar de woestijn gaan - bij Petra, in Jordanië, jaja - om daar voetbal te kijken op een groot geïmproviseerd scherm. Heel apart. Ik vroeg hem of hij als miljonair niet de neiging had om de wereld wat mooier te maken. Hij vond dat hij dat ook deed, geloof ik. Ik nodigde mezelf nog uit om die gekkigheid in de woestijn te filmen. Maar dat ging niet door. Want... je raadt het nooit... "Ik ben wel getrouwd," zei hij. Verbaasd keek ik hem aan: "Heb ik je dan gevraagd of je met me wil trouwen?" Jammer, toen hield het verhaal op.
.
'En toen?' vroeg ik. Toen was hij zich gaan vervelen en had hij weer een nieuw bedrijf opgericht. Een bedrijf waarin jonge mensen opgeleid worden om andere bedrijven te adviseren. Vanzelfsprekend met een streng aannamebeleid. Hij beslist wie er talent heeft.
Met z'n hele bedrijf zou hij een maand later naar de woestijn gaan - bij Petra, in Jordanië, jaja - om daar voetbal te kijken op een groot geïmproviseerd scherm. Heel apart. Ik vroeg hem of hij als miljonair niet de neiging had om de wereld wat mooier te maken. Hij vond dat hij dat ook deed, geloof ik. Ik nodigde mezelf nog uit om die gekkigheid in de woestijn te filmen. Maar dat ging niet door. Want... je raadt het nooit... "Ik ben wel getrouwd," zei hij. Verbaasd keek ik hem aan: "Heb ik je dan gevraagd of je met me wil trouwen?" Jammer, toen hield het verhaal op.
.
donderdag 27 mei 2010
Dag 1
In dertig dagen miljonair!
Vertel: Welke gedachten komen bij je op als je dat leest? En wees eerlijk: Welke oordelen schuilen daarachter? Kan het niet? Ben ik niet serieus? Of gek geworden misschien? Maak je geen zorgen, ik hoef niet te weten wat je denkt. Maar stel dat het wel kan, wat dan?
Leven wij wel in onze volle potentie? Dat is de vraag.
Hanteren we niet onbewust of bewust 100.000 excuses om dat niet te doen?
Voor veel mensen is geld het beste excuus om niet de keuzes te maken, die ze zeggen te willen maken. Het wordt vaak gebruikt als excuus. Welk excuus hebben we echt om niet te doen wat we zouden willen doen? Gaat het wel over geld, of gaat het over angst en onzekerheid?
Daarom is dit zo'n leuk voorbeeld. Stel dat er geen belemmeringen zijn, wat dan?
Wat zou je dan wel doen, wat je nu niet doet?
Stel dat je er alleen lef voor nodig hebt. Stel dat het waar is, dat het universum zich voegt naar jouw wensen en gedachten, maar ook naar de door jou gevoelde belemmeringen.
Stel dat je echt vrij bent om alles te doen zoals je maar wilt.
Welke ja-maar hebben we dan nog?
.
Vertel: Welke gedachten komen bij je op als je dat leest? En wees eerlijk: Welke oordelen schuilen daarachter? Kan het niet? Ben ik niet serieus? Of gek geworden misschien? Maak je geen zorgen, ik hoef niet te weten wat je denkt. Maar stel dat het wel kan, wat dan?
Leven wij wel in onze volle potentie? Dat is de vraag.
Hanteren we niet onbewust of bewust 100.000 excuses om dat niet te doen?
Voor veel mensen is geld het beste excuus om niet de keuzes te maken, die ze zeggen te willen maken. Het wordt vaak gebruikt als excuus. Welk excuus hebben we echt om niet te doen wat we zouden willen doen? Gaat het wel over geld, of gaat het over angst en onzekerheid?
Daarom is dit zo'n leuk voorbeeld. Stel dat er geen belemmeringen zijn, wat dan?
Wat zou je dan wel doen, wat je nu niet doet?
Stel dat je er alleen lef voor nodig hebt. Stel dat het waar is, dat het universum zich voegt naar jouw wensen en gedachten, maar ook naar de door jou gevoelde belemmeringen.
Stel dat je echt vrij bent om alles te doen zoals je maar wilt.
Welke ja-maar hebben we dan nog?
.
woensdag 26 mei 2010
Miljonair in 30 dagen!
Miljonair in 30 dagen! Is dat geen geweldige titel voor een bestseller? Succes verzekerd. Morgen begin ik eraan. Ik weet nu hoe het moet. Je zou wel gek zijn als je het dan niet deed, toch?
Het is heel simpel: Lekker in je vel zitten. Dat is succes. Als ik Toine Revier van Spirit Coaching hoor, vraag ik me af waarom ze zelf nog geen miljonair is.
'Als je blij bent met het leven, als je voelt "het leven draagt mij, ik leef in een universum wat mij goedgezind is, wat welwillend is naar mij", dan trek je in alle opzichten succes moeiteloos aan. Dat gaat vanzelf.'
Dan is het toch heel eenvoudig?
'Ja, maar we hebben te maken met een onderbewustzijn dat voor 83 procent onze gedachten regeert,' weet Toine te vertellen. Juist in dat onderbewustzijn zitten vaak de hardnekkige storende factoren opgeslagen. De programmering van dat onderbewuste is niet zo 1,2,3 te wijzigen. Volgens Toine kan dat echter wel in dertig dagen. Daar zou onderzoek naar gedaan zijn door astronauten. Als ze 30 dagen lang alles op z'n kop aanschouwd hadden, waren ze eraan gewend. Dan hadden de hersenen dat aangepast. Maar als er een dag tussen zit, waarop het weer omgedraaid werd, duurt het daarna weer dertig dagen.
Volgens deze theorie zou het dus mogelijk moeten zijn om jezelf in dertig dagen miljonair te denken. Interessant experiment! Leuk genoeg om eens uit te testen. Je begrijpt: Het vergt wel heel veel discipline en verbeeldingsvermogen. Dertig dagen lang concentreer je je op dat idee alsof je een toneelspeler bent, die z'n rol oefent. De kunst is om het ook te gaan voelen en het je al voor te stellen. Ik vertel jullie over 30 dagen of het is gelukt!
Voor wie het interview met Toine Revier wil zien: Hoe trek je succes aan?
.
Het is heel simpel: Lekker in je vel zitten. Dat is succes. Als ik Toine Revier van Spirit Coaching hoor, vraag ik me af waarom ze zelf nog geen miljonair is.
'Als je blij bent met het leven, als je voelt "het leven draagt mij, ik leef in een universum wat mij goedgezind is, wat welwillend is naar mij", dan trek je in alle opzichten succes moeiteloos aan. Dat gaat vanzelf.'
Dan is het toch heel eenvoudig?
'Ja, maar we hebben te maken met een onderbewustzijn dat voor 83 procent onze gedachten regeert,' weet Toine te vertellen. Juist in dat onderbewustzijn zitten vaak de hardnekkige storende factoren opgeslagen. De programmering van dat onderbewuste is niet zo 1,2,3 te wijzigen. Volgens Toine kan dat echter wel in dertig dagen. Daar zou onderzoek naar gedaan zijn door astronauten. Als ze 30 dagen lang alles op z'n kop aanschouwd hadden, waren ze eraan gewend. Dan hadden de hersenen dat aangepast. Maar als er een dag tussen zit, waarop het weer omgedraaid werd, duurt het daarna weer dertig dagen.
Volgens deze theorie zou het dus mogelijk moeten zijn om jezelf in dertig dagen miljonair te denken. Interessant experiment! Leuk genoeg om eens uit te testen. Je begrijpt: Het vergt wel heel veel discipline en verbeeldingsvermogen. Dertig dagen lang concentreer je je op dat idee alsof je een toneelspeler bent, die z'n rol oefent. De kunst is om het ook te gaan voelen en het je al voor te stellen. Ik vertel jullie over 30 dagen of het is gelukt!
Voor wie het interview met Toine Revier wil zien: Hoe trek je succes aan?
.
dinsdag 25 mei 2010
Paardenbloemen
Er is een mooi verhaaltje over paardenbloemen:
Er was eens een man, die een prachtige tuin aan wilde leggen en daar erg z'n best voor deed. Maar wat hij ook probeerde, steeds opnieuw stond z'n tuin weer vol met paardenbloemen. Hij riep ten einde raad een grote tuinguru te hulp, die hem graag van advies diende. Het hielp niets. Binnen de kortste keren stond de tuin toch weer vol paardenbloemen. 'Tja,' zei de tuinguru toen ze het geheel samen aanschouwden. 'Er is maar één oplossing: Ga maar van paardenbloemen houden.'
Laatst was ik met Rumi op bezoek bij een vriendin, die net was verhuisd. De tuin was nog een grote wildernis, maar een des te groter paradijs voor mijn konijntje. Uitbundig deed ze zich tegoed aan de paardenbloemen, vooral de bloemen en de stengels. Ik schrok, omdat ik dacht dat de stelen en bloemen van paardenbloemen giftig waren. Ze kreeg van mij altijd alleen de bladeren. Rumi wist iets wat ik niet wist!
Mieke uit Tsjechië mailde vorige week dat ze paardenbloemensiroop aan het maken was. 'O? Is dat lekker?' Het recept kwam ik even later tegen op de website van natuurmens Hilde. Bij haar informeerde ik maar eens of ze wist waar paardenbloem goed voor was, welke geneeskrachtige werking het heeft. Nou, je zal verbaasd staan! Paardenbloemwortel is goed tegen nier- en galkwalen. De melk van de plant kan gebruikt worden tegen puistjes. Paardenbloem bevat ook insuline, allerlei vitaminen en mineralen en van de jonge bladeren kun je lekkere gezonde sla maken, die goed is voor de spijsvertering.
Alle reden dus om - net als de wijze Rumi - van paardenbloemen te gaan houden!
.
Er was eens een man, die een prachtige tuin aan wilde leggen en daar erg z'n best voor deed. Maar wat hij ook probeerde, steeds opnieuw stond z'n tuin weer vol met paardenbloemen. Hij riep ten einde raad een grote tuinguru te hulp, die hem graag van advies diende. Het hielp niets. Binnen de kortste keren stond de tuin toch weer vol paardenbloemen. 'Tja,' zei de tuinguru toen ze het geheel samen aanschouwden. 'Er is maar één oplossing: Ga maar van paardenbloemen houden.'
Laatst was ik met Rumi op bezoek bij een vriendin, die net was verhuisd. De tuin was nog een grote wildernis, maar een des te groter paradijs voor mijn konijntje. Uitbundig deed ze zich tegoed aan de paardenbloemen, vooral de bloemen en de stengels. Ik schrok, omdat ik dacht dat de stelen en bloemen van paardenbloemen giftig waren. Ze kreeg van mij altijd alleen de bladeren. Rumi wist iets wat ik niet wist!
Mieke uit Tsjechië mailde vorige week dat ze paardenbloemensiroop aan het maken was. 'O? Is dat lekker?' Het recept kwam ik even later tegen op de website van natuurmens Hilde. Bij haar informeerde ik maar eens of ze wist waar paardenbloem goed voor was, welke geneeskrachtige werking het heeft. Nou, je zal verbaasd staan! Paardenbloemwortel is goed tegen nier- en galkwalen. De melk van de plant kan gebruikt worden tegen puistjes. Paardenbloem bevat ook insuline, allerlei vitaminen en mineralen en van de jonge bladeren kun je lekkere gezonde sla maken, die goed is voor de spijsvertering.
Alle reden dus om - net als de wijze Rumi - van paardenbloemen te gaan houden!
.
zondag 23 mei 2010
Vrije wil
Wat zal ik eens citeren uit dit boek? Ik zou niet weten waar ik moest beginnen. Autobiografie van een Yogi, het levensverhaal van Paramahansa Yogananda. Moekoenda, heet hij als jongetje voordat hij yogi wordt. Een jongetje op zoek naar God, maar eerst naar de guru, die hem daar zal brengen. Een boek vol wonderen, kan je wel zeggen.
'Hebben we nu echt een guru nodig?' vraag ik me af. Mijn antwoord is: Niet per sé. Uiteindelijk gaat het erom de guru in jezelf te vinden. Misschien heb je daarvoor opstapjes nodig, wegwijzers, boeken, gidsen, maar het leven zelf is in feite je guru. De weg van Moekoendu is wel geplaveid door z'n guru, die hem de richting wees, waardoor hij minder verdwaalde dan de meeste mensen. Hij werd snel gecorrigeerd. Dat was omdat hij dat ook wilde. Alles was en is vrije wil. Misschien is het leukste citaat dat precies dat de reden is van onze vrije wil. God is overal en altijd aanwezig, maar op zo'n mysterieuze wijze dat 'hij' niet bewezen kan worden voor wie het wil bewijzen. 'Hij' (die helemaal geen 'hij' is natuurlijk...) is alleen kenbaar voor wie 'hem' uit vrije wil zoekt.
.
'Hebben we nu echt een guru nodig?' vraag ik me af. Mijn antwoord is: Niet per sé. Uiteindelijk gaat het erom de guru in jezelf te vinden. Misschien heb je daarvoor opstapjes nodig, wegwijzers, boeken, gidsen, maar het leven zelf is in feite je guru. De weg van Moekoendu is wel geplaveid door z'n guru, die hem de richting wees, waardoor hij minder verdwaalde dan de meeste mensen. Hij werd snel gecorrigeerd. Dat was omdat hij dat ook wilde. Alles was en is vrije wil. Misschien is het leukste citaat dat precies dat de reden is van onze vrije wil. God is overal en altijd aanwezig, maar op zo'n mysterieuze wijze dat 'hij' niet bewezen kan worden voor wie het wil bewijzen. 'Hij' (die helemaal geen 'hij' is natuurlijk...) is alleen kenbaar voor wie 'hem' uit vrije wil zoekt.
.
zaterdag 22 mei 2010
Wonderen (deel.... 80?)
Wonderen vragen om het volste vertrouwen. Om flexibiliteit ook. De flexibiliteit om ons eigen idee van wat realiteit is los te laten. Om ons idee van wat mogelijk is en wat niet los te laten. Maar vooral om onze angsten en daaruit voortvloeiende fatalistische gedachten (en dus wensen) los te laten. We hebben geen idee hoe we daarin in vastzitten en onszelf en elkaar daarin gevangen houden.
Als we wonderen willen, hoeven we alleen het universum, God of de kosmische krachten (hoe je het wilt noemen) maar de kans geven zich te manifesteren. Dat is alles.
Maar we blokkeren dat juist zolang wij denken het beter te weten met onze beperkte kennis en waarneming - hoe wetenschappelijk onderbouwd ook. Als we iets niet weten, proberen we er grip op krijgen. Het is onze natuurlijke neiging om alles onder controle te hebben, om ons vast te houden aan onze zekerheden. Het is bedreigend als er aan die zekerheden getornd wordt. Wat we niet weten, vertrouwen we doorgaans niet. We leven vaak liever met onze zekerheden, dan dat we ons laten verrassen. Toch tornt het leven zelf voortdurend aan allerlei schijnzekerheden. Op zulke momenten kunnen we keuzes gaan maken; we kunnen leren angst om te zetten in vertrouwen. Hoe meer we varen op vertrouwen, hoe meer positieve verrassingen er mogelijk zijn. Het mooie is dat als het proces eenmaal die kant op is ingezet, het zichzelf gaat bewijzen. De kracht om de omslag te maken van angst naar vertrouwen zit in onszelf. Dat is het enige dat we zelf moeten doen, er is geen andere mogelijkheid. Maar daarna is alles mogelijk! Door puur vertrouwen zetten we de deur open voor wonderen, die we zelf niet hadden kunnen bedenken.
.
Als we wonderen willen, hoeven we alleen het universum, God of de kosmische krachten (hoe je het wilt noemen) maar de kans geven zich te manifesteren. Dat is alles.
Maar we blokkeren dat juist zolang wij denken het beter te weten met onze beperkte kennis en waarneming - hoe wetenschappelijk onderbouwd ook. Als we iets niet weten, proberen we er grip op krijgen. Het is onze natuurlijke neiging om alles onder controle te hebben, om ons vast te houden aan onze zekerheden. Het is bedreigend als er aan die zekerheden getornd wordt. Wat we niet weten, vertrouwen we doorgaans niet. We leven vaak liever met onze zekerheden, dan dat we ons laten verrassen. Toch tornt het leven zelf voortdurend aan allerlei schijnzekerheden. Op zulke momenten kunnen we keuzes gaan maken; we kunnen leren angst om te zetten in vertrouwen. Hoe meer we varen op vertrouwen, hoe meer positieve verrassingen er mogelijk zijn. Het mooie is dat als het proces eenmaal die kant op is ingezet, het zichzelf gaat bewijzen. De kracht om de omslag te maken van angst naar vertrouwen zit in onszelf. Dat is het enige dat we zelf moeten doen, er is geen andere mogelijkheid. Maar daarna is alles mogelijk! Door puur vertrouwen zetten we de deur open voor wonderen, die we zelf niet hadden kunnen bedenken.
.
donderdag 20 mei 2010
MenS
Er is een nieuwe partij: MenS. De partij voor mens en spirit. Toevallig reed ik langs een poster. Lijst 14. Ze doen mee aan de verkiezingen. Wat een verademing.
Het uitgangspunt bij beleid en bij handelen ligt in liefde en respect voor al wat is. Liefde voor jezelf en voor anderen. In de praktijk betekent dit: steeds streven naar en werken aan een wereld waarin het welbevinden van een ieder centraal staat. Welbevinden van de een gaat nooit ten koste van het welbevinden van de ander. Er is plek voor ieder. Er is voldoende voor ieder.
We zijn allemaal een unieke en prachtige creatie die alle ruimte mag hebben in de wereld. In de samenleving willen wij meer ruimte maken voor ieders unieke zijn. Politiek vanuit het hart werkt aan een open en tolerante samenleving, waarin vertrouwen het motto mag gaan worden. We dragen verantwoordelijkheid voor ons eigen stoffelijk en onstoffelijk welbevinden. We laten liefdevol ruimte aan de ander voor zijn/haar stoffelijk en onstoffelijk welbevinden. We co-creëren daarvoor de condities.
Eindelijk, een alternatief! Het is er de tijd voor, mijn zegen hebben ze. Zie MenS.
.
Het uitgangspunt bij beleid en bij handelen ligt in liefde en respect voor al wat is. Liefde voor jezelf en voor anderen. In de praktijk betekent dit: steeds streven naar en werken aan een wereld waarin het welbevinden van een ieder centraal staat. Welbevinden van de een gaat nooit ten koste van het welbevinden van de ander. Er is plek voor ieder. Er is voldoende voor ieder.
We zijn allemaal een unieke en prachtige creatie die alle ruimte mag hebben in de wereld. In de samenleving willen wij meer ruimte maken voor ieders unieke zijn. Politiek vanuit het hart werkt aan een open en tolerante samenleving, waarin vertrouwen het motto mag gaan worden. We dragen verantwoordelijkheid voor ons eigen stoffelijk en onstoffelijk welbevinden. We laten liefdevol ruimte aan de ander voor zijn/haar stoffelijk en onstoffelijk welbevinden. We co-creëren daarvoor de condities.
Eindelijk, een alternatief! Het is er de tijd voor, mijn zegen hebben ze. Zie MenS.
.
Gehandicaptensport
Een zeer zelfingenomen tv-presentator heeft de vloer aangeveegd met gehandicaptensport. 'Wij vinden dat eng, daar willen we niet naar kijken,' heeft hij gezegd. 'We willen mooie lichamen zien,' zoiets. Toen hij daarop aangesproken werd, sprak hij namens 'ons', het publiek. Hoewel ik zijn publiek niet ben, hoop ik dat 'het publiek' opstaat en hem nu van repliek dient door bijvoorbeeld te zeggen:
'Mart Smeets, zou je niet eens een lans breken voor die gehandicapte sporters? Jij kunt het doen, jij werkt bij de televisie en jij kunt het publiek meesleuren in je enthousiasme, zoals je dat ook kunt doen bij schaatsen of wielrennen. Verschuil je niet achter het publiek als je zelf een bepaalde functie hebt in hoe en wat het publiek voorgeschoteld krijgt. Wat is het verschil met een zwemmer die kanker heeft gehad en de Olympische spelen wint? Vind je dat ook eng? Weet je niet meer hoe hij juist daardoor als sterk voorbeeld diende voor al het publiek van de wereld? Wat hij liet zien was kracht, doorgaan en jezelf overwinnen.
Elke gehandicapte die wij tegen komen laat ons zoiets zien, zeker die sporters waar je het over hebt. Wat denk je dat mensen zo boeit aan sport? Het onvoorstelbare voor elkaar krijgen, jezelf overtreffen, records verbreken. Hoe boeiender de achtergrond, hoe meer tegenslagen iemand heeft gehad, des te meer is het publiek en masse geraakt bij de overwinning. Waarom denk je? Waarom deze gehandicapte sporters dan zo diskwalificeren?'
Tijd voor een lichamelijk gehandicapte presentator bij de NOS. Tenslotte heeft de NOS een publieke functie. Een taak zelfs. Daar krijgen ze subsidie voor en niet weinig ook. Dat was ondermeer bedoeld om de integratie en emancipatie van 'minderheden'* te bevorderen. Of moet ons overheidsgeld naar dure presentatoren, die hun taak niet naar behoren uitvoeren?
* 'minderheden' is geen goed woord, niemand is minder... en 'gehandicapt' is eigenlijk ook geen goed woord, ieder mens is in feite gehandicapt. We hebben allemaal onze gebreken en tekortkomingen. Tegelijkertijd mogen we allemaal als volwaardige personen worden beschouwd. Als je zelf serieus genomen wil worden, neem dan ook een ander serieus, zou ik zeggen. Respect voor de medemens is respect voor jezelf.
PS: De functie van zulke opmerkingen, waarmee je mensen buitensluit, - wat Wilders bijvoorbeeld ook goed kan - is dat er een tegenreactie op komt. In feite werkt ook dat mee aan bewustwording van het grote publiek. Dat is het voordeel ervan.
.
'Mart Smeets, zou je niet eens een lans breken voor die gehandicapte sporters? Jij kunt het doen, jij werkt bij de televisie en jij kunt het publiek meesleuren in je enthousiasme, zoals je dat ook kunt doen bij schaatsen of wielrennen. Verschuil je niet achter het publiek als je zelf een bepaalde functie hebt in hoe en wat het publiek voorgeschoteld krijgt. Wat is het verschil met een zwemmer die kanker heeft gehad en de Olympische spelen wint? Vind je dat ook eng? Weet je niet meer hoe hij juist daardoor als sterk voorbeeld diende voor al het publiek van de wereld? Wat hij liet zien was kracht, doorgaan en jezelf overwinnen.
Elke gehandicapte die wij tegen komen laat ons zoiets zien, zeker die sporters waar je het over hebt. Wat denk je dat mensen zo boeit aan sport? Het onvoorstelbare voor elkaar krijgen, jezelf overtreffen, records verbreken. Hoe boeiender de achtergrond, hoe meer tegenslagen iemand heeft gehad, des te meer is het publiek en masse geraakt bij de overwinning. Waarom denk je? Waarom deze gehandicapte sporters dan zo diskwalificeren?'
Tijd voor een lichamelijk gehandicapte presentator bij de NOS. Tenslotte heeft de NOS een publieke functie. Een taak zelfs. Daar krijgen ze subsidie voor en niet weinig ook. Dat was ondermeer bedoeld om de integratie en emancipatie van 'minderheden'* te bevorderen. Of moet ons overheidsgeld naar dure presentatoren, die hun taak niet naar behoren uitvoeren?
* 'minderheden' is geen goed woord, niemand is minder... en 'gehandicapt' is eigenlijk ook geen goed woord, ieder mens is in feite gehandicapt. We hebben allemaal onze gebreken en tekortkomingen. Tegelijkertijd mogen we allemaal als volwaardige personen worden beschouwd. Als je zelf serieus genomen wil worden, neem dan ook een ander serieus, zou ik zeggen. Respect voor de medemens is respect voor jezelf.
PS: De functie van zulke opmerkingen, waarmee je mensen buitensluit, - wat Wilders bijvoorbeeld ook goed kan - is dat er een tegenreactie op komt. In feite werkt ook dat mee aan bewustwording van het grote publiek. Dat is het voordeel ervan.
.
woensdag 19 mei 2010
Cyclus
De Indiër pakte een papiertje en tekende een grote cirkel met daarop, alsof het een klok was, kleinere rondjes. 'Dat zijn onze verschillende levens,' zei hij. 'In elk leven krijg je beproevingen en als je daar doorheen komt, kun je verder in je volgende leven, met weer nieuwe beproevingen.'
Als je dan - na al die levens en beproevingen - bij '12 uur' was, zeg maar, kon je ontsnappen uit de cyclus. Het beeld is me altijd bijgebleven. Ik vond het de meest logische verklaring, die ik ooit gehoord had voor wat ons mensen in ons leven allemaal overkwam.
Later hoorde ik dat het zelfs zo is dat we onze eigen levenslessen vantevoren kiezen. Ook de rol, die we in elkaars leven spelen bij die levenslessen, is vantevoren afgesproken. Degene die jou de hardste lessen leert, is op zielsniveau je beste maatje. Hij of zij heeft bijvoorbeeld de rol op zich genomen om 'de rotzak' in je leven te zijn, zodat jij je les kunt leren. Werpt dat geen heel ander licht op alles? Dan is je vijand opeens je beste vriend.
Ik geloof dat, omdat het mijn ervaring is. Op cruciale momenten aan je lot over gelaten worden, bijvoorbeeld, maakt je heel sterk. Alle kracht, die in je aanwezig is, wordt op zo'n moment opgeroepen. Het is heel verleidelijk en menselijk om als ons iets ergs overkomt iemand daar de schuld van te geven, verwijten te maken aan het adres van anderen, ons klein te maken en te verstoppen, ons verloren te voelen of te verschuilen bij iemand die ons troost. Dat doen we het liefst en dat mag ook best, maar het zal ons niet door onze beproeving heenhelpen.
Pas als we begrijpen dat we het zelf moeten doen en niet kunnen uitbesteden, kunnen we ontsnappen. Hoe pijnlijk de les ook is, het heeft altijd het hogere doel ons terug te brengen naar wie we werkelijk zijn.
.
Als je dan - na al die levens en beproevingen - bij '12 uur' was, zeg maar, kon je ontsnappen uit de cyclus. Het beeld is me altijd bijgebleven. Ik vond het de meest logische verklaring, die ik ooit gehoord had voor wat ons mensen in ons leven allemaal overkwam.
Later hoorde ik dat het zelfs zo is dat we onze eigen levenslessen vantevoren kiezen. Ook de rol, die we in elkaars leven spelen bij die levenslessen, is vantevoren afgesproken. Degene die jou de hardste lessen leert, is op zielsniveau je beste maatje. Hij of zij heeft bijvoorbeeld de rol op zich genomen om 'de rotzak' in je leven te zijn, zodat jij je les kunt leren. Werpt dat geen heel ander licht op alles? Dan is je vijand opeens je beste vriend.
Ik geloof dat, omdat het mijn ervaring is. Op cruciale momenten aan je lot over gelaten worden, bijvoorbeeld, maakt je heel sterk. Alle kracht, die in je aanwezig is, wordt op zo'n moment opgeroepen. Het is heel verleidelijk en menselijk om als ons iets ergs overkomt iemand daar de schuld van te geven, verwijten te maken aan het adres van anderen, ons klein te maken en te verstoppen, ons verloren te voelen of te verschuilen bij iemand die ons troost. Dat doen we het liefst en dat mag ook best, maar het zal ons niet door onze beproeving heenhelpen.
Pas als we begrijpen dat we het zelf moeten doen en niet kunnen uitbesteden, kunnen we ontsnappen. Hoe pijnlijk de les ook is, het heeft altijd het hogere doel ons terug te brengen naar wie we werkelijk zijn.
.
dinsdag 18 mei 2010
Onderzoeken
'Het niet-onderzochte denken is de wereld van het lijden.' Een nieuwe boeiende uitspraak van Byron Katie, die ik tegenkom. Het niet-onderzochte denken is dat waar we ons nog niet van bewust zijn, maar vanzelf wel van worden. Zodra we lijden, hebben we iets te onderzoeken.
Heb ik het gisteren over mezelf afgeroepen? Ik kreeg onverwacht meteen de ultieme test. Ik werd ergens flink door uit het veld geslagen. Er geen aandacht aan besteden werkt niet als er emoties getriggerd worden. Daar sta je dan met je mooie verhalen... Ik ben mijn eigen stukje nog eens gaan lezen en heb mezelf gevraagd hoe dat dan moest in dit geval. Een keuze maken? Hoe richt je je aandacht? Ga ik rondzwemmen in die emoties, met alle gevolgen van dien of ga ik aan het werk om ze te laten vertrekken?
Al je gedachten zijn gekoppeld aan een dieper liggend gevoel. Dat gevoel is van jou, van niemand anders. Het vergt wat tijd en aandacht om dat gevoel te herkennen, te erkennen, te onderzoeken, te benoemen, te begrijpen en de consequenties ervan onder ogen te zien. Ik herinnerde me dat Willem de Ridder het had over hoe je een gevoel los kon laten door het eerst te 'omarmen'. Dat vond ik wel interessant, want dat is er wel zijn voor jezelf, jezelf begrijpen, het gevoel dus juist niet afwijzen, maar er laten zijn. Dan pas kan het vertrekken. Het werkt. En ook nog vrij snel gelukkig. Als je dat niet doet, blijft het misschien juist je gedachten beheersen en gaat het een eigen leven leiden. Pas als je ervan bevrijd bent, kun je er anders naar gaan kijken. 'Waarom gebeurt dit?' vraag ik me dan af. 'Wat heeft dit mij nu weer te vertellen?' Want natuurlijk heeft het iets te vertellen, alles heeft je iets te vertellen. Of je nou wil of niet.
Vandaag begrijp ik het. Een gebeurtenis kan je verzwakken, maar uiteindelijk ook sterker maken. Dat laatste lijkt me de bedoeling. Je kunt dus kiezen. Dat is niet hetzelfde als ontkennen, dat is het onderzoeken wat Byron Katie bedoelt. Lijden blijkt voornamelijk gebaseerd op gedachten, die ontstaan zijn in het verleden. Tijd om af te rekenen met dat verleden.
.
Heb ik het gisteren over mezelf afgeroepen? Ik kreeg onverwacht meteen de ultieme test. Ik werd ergens flink door uit het veld geslagen. Er geen aandacht aan besteden werkt niet als er emoties getriggerd worden. Daar sta je dan met je mooie verhalen... Ik ben mijn eigen stukje nog eens gaan lezen en heb mezelf gevraagd hoe dat dan moest in dit geval. Een keuze maken? Hoe richt je je aandacht? Ga ik rondzwemmen in die emoties, met alle gevolgen van dien of ga ik aan het werk om ze te laten vertrekken?
Al je gedachten zijn gekoppeld aan een dieper liggend gevoel. Dat gevoel is van jou, van niemand anders. Het vergt wat tijd en aandacht om dat gevoel te herkennen, te erkennen, te onderzoeken, te benoemen, te begrijpen en de consequenties ervan onder ogen te zien. Ik herinnerde me dat Willem de Ridder het had over hoe je een gevoel los kon laten door het eerst te 'omarmen'. Dat vond ik wel interessant, want dat is er wel zijn voor jezelf, jezelf begrijpen, het gevoel dus juist niet afwijzen, maar er laten zijn. Dan pas kan het vertrekken. Het werkt. En ook nog vrij snel gelukkig. Als je dat niet doet, blijft het misschien juist je gedachten beheersen en gaat het een eigen leven leiden. Pas als je ervan bevrijd bent, kun je er anders naar gaan kijken. 'Waarom gebeurt dit?' vraag ik me dan af. 'Wat heeft dit mij nu weer te vertellen?' Want natuurlijk heeft het iets te vertellen, alles heeft je iets te vertellen. Of je nou wil of niet.
Vandaag begrijp ik het. Een gebeurtenis kan je verzwakken, maar uiteindelijk ook sterker maken. Dat laatste lijkt me de bedoeling. Je kunt dus kiezen. Dat is niet hetzelfde als ontkennen, dat is het onderzoeken wat Byron Katie bedoelt. Lijden blijkt voornamelijk gebaseerd op gedachten, die ontstaan zijn in het verleden. Tijd om af te rekenen met dat verleden.
.
maandag 17 mei 2010
Aandacht vraagt Aandacht
'Aandacht' vraagt nog meer aandacht. Nog maar net had ik het stukje over 'aandacht' geplaatst, of de post bracht deze 'verhalenkaart' met een verhaaltje over aandacht. Op zulke momenten ben ik verrast. Het voelt als een bevestiging dat ik het goede onderwerp uit de lucht heb geplukt. Maar het vertelt me ook dat dit onderwerp nog meer aandacht vraagt.'De hoogste wijsheid is aandacht' volgens deze kaart. Alle grote en kleine gebeurtenissen van de laatste tijd wezen me daar al op: Doe alles met aandacht. Maar ook: Waar besteed je je aandacht aan en hoe? Je kunt kiezen. Sterker nog: Als je geen keuze maakt, bestaat de kans dat je aandacht weggetrokken wordt. Waar je je aandacht op richt, groeit. Maar juist als er iets gebeurt wat niet leuk is, heb je de neiging daar al je aandacht naartoe te laten wegstromen. Zo worden problemen vanzelf steeds groter. We kunnen er zelfs helemaal in vast draaien als onze aandacht er teveel op gericht is. We maken er in ons hoofd ons eigen verhaal van en we kunnen niet meer terug naar het punt waarop we nog konden kiezen welke route we zouden nemen. Het beperkt ons zicht op de keuze die we in het beginstadium nog wel hadden. We worden meegesleurd. En wat is de onzichtbare motor achter dat proces? Altijd angst en onzekerheid.
Ik zie het nu opeens als uitdagingen. Elke dag kan ik me wel ergens door uit het veld laten slaan. Het is niet zo moeilijk om een probleem te bedenken. Voor onze mind is dat zelfs een favoriete bezigheid. Die mind schakel je niet zomaar uit. Die kun je het beste iets anders te doen geven. Zoals Byron Katie zegt: 'We hebben op een dag zoveel gedachten, dan kunnen we ze maar beter voor ons laten werken in plaats van tegen ons.' Terwijl ik 'm zocht, kwam ik een andere van haar tegen: 'Iedereen is een spiegelbeeld van jezelf - je eigen denken dat wordt weerkaatst.'
Ik weet dat dit voor de meeste mensen nog onvoorstelbaar is. Mocht jij daar ook toebehoren, beste lezer, en je bent nog niet afgehaakt, dan zou ik zeggen: Ga eens experimenteren met gedachtenkracht. Probeer eens wat er gebeurt als je je aandacht richt op de positieve tegenhanger van een negatieve gedachte, die je lastig wil vallen. Het vergt wel wat training. Allereerst zul je je idee over wat realiteit is moeten laten varen. Dan pas ben je in staat je eigen realiteit vorm te geven. Jouw realiteit past zich aan jouw aandacht aan!
.
zondag 16 mei 2010
Arrogant
Grappig, hoe vervolgjes (in dit geval op 'arroganter worden!' zie mijn eerdere blog) je in de schoot geworpen worden. Peter herziet z'n mening over 'arrogant' en stuurt mij de link naar een blog van Seth Godin hierover. De moeite waard om hier te citeren, vind ik. Want 'arrogant' wordt inderdaad vaak als een negatieve kwalificatie gebruikt, terwijl je het ook als 'sterk staan' kan zien en daar is niets mis mee. Soms moet je dat lef hebben.
.
Arrogant
This is a fear and a paradox of doing work that's important.
A fear because so many of us are raised to avoid appearing arrogant. Being called arrogant is a terrible slur, it means that you're not only a failure, but a poser as well.
It's a paradox, though, because the confidence and attitude that goes with bringing a new idea into the world ("hey, listen to this,") is a hair's breadth away, or at least sometimes it feels that way, from being arrogant.
And so we keep our head down. Better, they say, to be invisible and non-contributing than risk being arrogant.
That feels like a selfish, cowardly cop out to me. Better, I think, to make a difference and run the risk of failing sometimes, of being made fun of, and yes, appearing arrogant. It's far better than the alternative.
zaterdag 15 mei 2010
Aandacht
Alles en iedereen heeft liefdevolle aandacht nodig om optimaal tot z'n recht te komen. De asperge, die je schilt. De auto, waar je in rijdt. Het plantje, dat je water geeft. De maaltijd, die je bereidt. Het stukje, dat je schrijft. Wijzelf ook. Geef je je omgeving aandacht, geef je jezelf aandacht.
Het gekke met ons mensen is alleen dat we dat wat we onszelf niet geven vaak precies van anderen verwachten. Terwijl we tegelijkertijd niet echt in staat zijn anderen te geven wat we onszelf niet kunnen geven. Aandacht, begrip, respect, waardering, complimenten, dankbaarheid, ruimte, vrijheid, onvoorwaardelijke liefde, vergeving, vertrouwen. Als een van die deurtjes dicht zit, zijn we ook niet in staat dat te ontvangen van een ander.
Wat we anderen geven, geven we dus ook onszelf. Wat we anderen verwijten, verwijten we onszelf. Ik heb vaak gemerkt dat ik dat wat ik een ander schrijf of zeg eigenlijk ook als boodschap aan mezelf kan opvatten. Dat werkt heel verhelderend. Die ander laat je op zo'n moment een deel van jezelf zien, waar je veel aan kunt hebben. 'Wat je zegt ben je zelf' en 'Wat u niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet,' zijn wel passend in dit verband.
We zien vaak niet wat we zelf doen, maar wel wat de ander doet. Laten we maar eens wat milder zijn voor onszelf en de ander. Want er is niet zoveel verschil...
.
Het gekke met ons mensen is alleen dat we dat wat we onszelf niet geven vaak precies van anderen verwachten. Terwijl we tegelijkertijd niet echt in staat zijn anderen te geven wat we onszelf niet kunnen geven. Aandacht, begrip, respect, waardering, complimenten, dankbaarheid, ruimte, vrijheid, onvoorwaardelijke liefde, vergeving, vertrouwen. Als een van die deurtjes dicht zit, zijn we ook niet in staat dat te ontvangen van een ander.
Wat we anderen geven, geven we dus ook onszelf. Wat we anderen verwijten, verwijten we onszelf. Ik heb vaak gemerkt dat ik dat wat ik een ander schrijf of zeg eigenlijk ook als boodschap aan mezelf kan opvatten. Dat werkt heel verhelderend. Die ander laat je op zo'n moment een deel van jezelf zien, waar je veel aan kunt hebben. 'Wat je zegt ben je zelf' en 'Wat u niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet,' zijn wel passend in dit verband.
We zien vaak niet wat we zelf doen, maar wel wat de ander doet. Laten we maar eens wat milder zijn voor onszelf en de ander. Want er is niet zoveel verschil...
.
vrijdag 14 mei 2010
Kleuren
Wat zouden we zien als we geen materie zagen in vaste vorm, maar energie? Dan zouden we heel veel kleuren zien bewegen. Mooie harmonieuze kleuren in mooie patronen en soms helemaal geen mooie lichte kleuren, maar donkere en chaotische verstoringen van de harmonie. We zouden ons ook gewaar worden van de invloed van onze eigen energie. We zouden zien hoe een zwarte gedachte als een schadeveroorzakende factor voortbeweegt door het luchtruim en onderweg nog meer rommel verzameld om in verergerde vorm weer naar ons terug te bewegen. We zouden de kleur van pijn kunnen zien - ik denk donkerrood/bruin - en hoe we die overal om ons heen neerstrooien. Hoe anderen 'm dan ook in hun energieveld laten komen en ook weer verder verspreiden. We zouden vanzelf leren hoe we onszelf konden beschermen tegen dat soort energie als die op ons afkomt. Want we hoeven het niet toe te laten.
Gelukkig zijn er ook veelkleurige vrolijke energieën die rondvliegen en de boel wat luchtiger en lichter maken. We kunnen ervoor kiezen die op te pikken in ons energieveld. We kunnen zelfs alle kleuren bestellen die we maar wensen. En we ontdekken dat we zelf ook in staat zijn om lichtere kleuren te verspreiden. Hoe we een stel witte vredesduiven kunnen sturen naar een conflictsituatie. We kunnen dan ook zien hoe mooi dat de boel neutraliseert. We kunnen zachte roze hartjes om ons heen verspreiden als we ons eigen hart open zetten. Maar pas op met knalrode rozen, daar zitten soms agressieve doornen aan die blijven haken en weer donkerrode pijn veroorzaken. Dan zijn er weer een hoop violet-blauwe doekjes voor het bloeden nodig om de wonden te dichten, waaruit anders een hoop vieze troep ontsnapt.
We zouden eindelijk inzien hoe we ons licht echt kunnen laten schijnen. We zouden ook begrijpen dat wit licht soms te fel is en wat gedimd moet worden om niet afgeketst te worden.
De wereld is momenteel gehuld in een prachtige violette vlam, die varieert van donker tot licht. Die violette vlam transformeert alles van het donker naar het licht. Al het eeuwenoude zeer zien we langzaam verbranden en plaats maken voor hele mooie nieuwe kleuren. Als we dat zien, kunnen we ook ervaren hoe wij zelf aan dat kleurrijke verlichtende proces deel mogen nemen. En ook nu we dat nog niet zien, werkt het al zo. Probeer maar eens. Het is genezend en helend in alle opzichten.
.
Gelukkig zijn er ook veelkleurige vrolijke energieën die rondvliegen en de boel wat luchtiger en lichter maken. We kunnen ervoor kiezen die op te pikken in ons energieveld. We kunnen zelfs alle kleuren bestellen die we maar wensen. En we ontdekken dat we zelf ook in staat zijn om lichtere kleuren te verspreiden. Hoe we een stel witte vredesduiven kunnen sturen naar een conflictsituatie. We kunnen dan ook zien hoe mooi dat de boel neutraliseert. We kunnen zachte roze hartjes om ons heen verspreiden als we ons eigen hart open zetten. Maar pas op met knalrode rozen, daar zitten soms agressieve doornen aan die blijven haken en weer donkerrode pijn veroorzaken. Dan zijn er weer een hoop violet-blauwe doekjes voor het bloeden nodig om de wonden te dichten, waaruit anders een hoop vieze troep ontsnapt.
We zouden eindelijk inzien hoe we ons licht echt kunnen laten schijnen. We zouden ook begrijpen dat wit licht soms te fel is en wat gedimd moet worden om niet afgeketst te worden.
De wereld is momenteel gehuld in een prachtige violette vlam, die varieert van donker tot licht. Die violette vlam transformeert alles van het donker naar het licht. Al het eeuwenoude zeer zien we langzaam verbranden en plaats maken voor hele mooie nieuwe kleuren. Als we dat zien, kunnen we ook ervaren hoe wij zelf aan dat kleurrijke verlichtende proces deel mogen nemen. En ook nu we dat nog niet zien, werkt het al zo. Probeer maar eens. Het is genezend en helend in alle opzichten.
.
donderdag 13 mei 2010
Alarm
Wat stond er allemaal op het programma? Een bioboerderij met koeien, varkens en schapen. Een bijzondere manege, waar Piek een paard zou spreken. En een mevrouw met een oude hond in Deventer. Plus 's avonds nog een eetafspraak bij iemand in Zutphen.
Het was koud en nat, meestal schijnt de zon als we filmen. Al snel had ik het eerste bandje vol met jonge koeien in de stal, die gezien hun hoeveelheid energie meer ruimte nodig hadden. Eentje loeide dat-ie naar buiten wilde. Een parmantige haan kwam er tussendoor kukelen: 'Hallo, kijk mij eens. Ik ben hier de baas hoor!' Alsof het een prachtig geregiseerde speelfilm was, kwam toen de echte baas, boer senior de stal in wandelen en vertelde over zijn 'werk', wat hij geen werk noemde. Hij was gewoon bezig. Tot grote vreugde van de koeien was hij een oormerkweigeraar. Geen strijdend type, maar heel relaxed overtuigd van zijn zaak.
Een enthousiaste stier nodigde Piek uit in z'n hok, hij kon haar wel dekken... Lachend vervolgden we de film op bandje twee met de varkens, de schapen en de koeien in de wei. Voor de vegetariërs onder ons: Koeien willen tot hun recht komen door opgegeten te worden. Het maakt wel veel uit of je vlees eet van vrolijke koeien, die een goed leven hebben gehad. Dat verteert beter.
Op naar het volgende adres, dachten we. Mooi niet, het alarm van mijn auto begon te loeien. Zomaar. Normaal doet-ie het helemaal niet. Met geen mogelijkheid kreeg ik 'm stil. Dat lukte de man van de wegenwacht twee uur later pas! Ons hele programma was in de soep gelopen. 'We wilden teveel tegelijk op één dag,' hadden we al ingezien. Als je het goed wilt doen, moet je niet bezig zijn met het gevoel dat je door moet, omdat je nog meer afspraken hebt. Dan heb je er niet helemaal je volle aandacht bij.
Een oude mevrouw vroeg de wegenwachtman of hij even opzij kon met z'n busje. 'Nu? Of mag dat ook over vijf minuten?' vroeg de man. 'Nou, nu graag,' zei de vrouw. 'Wat een haast, hou daar toch mee op!' hoorde ik de wegenwacht zeggen. Dat was de conclusie van de dag. Zouden we tijd gehad hebben om ons te realiseren hoeveel moois we gefilmd hadden op deze bioboerderij als we meteen doorgerend waren naar de paardenwei om vervolgens op tijd weer bij de hond te zijn?
.
Het was koud en nat, meestal schijnt de zon als we filmen. Al snel had ik het eerste bandje vol met jonge koeien in de stal, die gezien hun hoeveelheid energie meer ruimte nodig hadden. Eentje loeide dat-ie naar buiten wilde. Een parmantige haan kwam er tussendoor kukelen: 'Hallo, kijk mij eens. Ik ben hier de baas hoor!' Alsof het een prachtig geregiseerde speelfilm was, kwam toen de echte baas, boer senior de stal in wandelen en vertelde over zijn 'werk', wat hij geen werk noemde. Hij was gewoon bezig. Tot grote vreugde van de koeien was hij een oormerkweigeraar. Geen strijdend type, maar heel relaxed overtuigd van zijn zaak.
Een enthousiaste stier nodigde Piek uit in z'n hok, hij kon haar wel dekken... Lachend vervolgden we de film op bandje twee met de varkens, de schapen en de koeien in de wei. Voor de vegetariërs onder ons: Koeien willen tot hun recht komen door opgegeten te worden. Het maakt wel veel uit of je vlees eet van vrolijke koeien, die een goed leven hebben gehad. Dat verteert beter.
Op naar het volgende adres, dachten we. Mooi niet, het alarm van mijn auto begon te loeien. Zomaar. Normaal doet-ie het helemaal niet. Met geen mogelijkheid kreeg ik 'm stil. Dat lukte de man van de wegenwacht twee uur later pas! Ons hele programma was in de soep gelopen. 'We wilden teveel tegelijk op één dag,' hadden we al ingezien. Als je het goed wilt doen, moet je niet bezig zijn met het gevoel dat je door moet, omdat je nog meer afspraken hebt. Dan heb je er niet helemaal je volle aandacht bij.
Een oude mevrouw vroeg de wegenwachtman of hij even opzij kon met z'n busje. 'Nu? Of mag dat ook over vijf minuten?' vroeg de man. 'Nou, nu graag,' zei de vrouw. 'Wat een haast, hou daar toch mee op!' hoorde ik de wegenwacht zeggen. Dat was de conclusie van de dag. Zouden we tijd gehad hebben om ons te realiseren hoeveel moois we gefilmd hadden op deze bioboerderij als we meteen doorgerend waren naar de paardenwei om vervolgens op tijd weer bij de hond te zijn?
.
dinsdag 11 mei 2010
Verwachtingen
Ik droomde dat de hele goegemeenschap (normaal leef ik niet in zo'n goegemeenschap, dat moge duidelijk zijn) ervan uitging dat ik iets zou gaan doen. De voorbereidingen werden getroffen, alles werd georganiseerd, het was vanzelfsprekend. Alsof het een bruiloft was, maar het was iets heel anders, veel verschrikkelijker. Ik heb geen zin om te vertellen wat precies, maar iets wat normaal gesproken in onze maatschappij helemaal not done zou zijn. Maar ja, in deze goegemeenschap was dat opeens heel normaal. Ik zag alles gebeuren en toen ik begon te begrijpen wat de bedoeling was, wat men van mij verwachtte, dacht ik: Hee, ho eens even. Dat ga ik niet doen! Geen enkel argument was steekhoudend genoeg, want zij leefden nu eenmaal met andere ideeën, normen en waarden. Discussieren had geen zin. En zo kwam ik er in mijn droom achter dat het enige wat telt je eigen innerlijke drijfveer is om iets wel of niet te doen. Discussieren of uitleggen is misschien alleen omdat je graag wilt dat anderen je begrijpen, maar er is geen enkele reden voor. Want je moet vooral naar je eigen gevoel luisteren. Dat hoef je niet uit te leggen. Of ze het nu begrijpen of niet, dat maakt niet uit. De goegemeenschap, waarin overigens allemaal bekenden van mij aanwezig waren, hoorde mijn protest niet eens, het 'feest' ging gewoon door. De plannen lieten zich niet wijzigen. Pas als alles in gereedheid zou zijn gebracht, zouden ze ontdekken dat het doel waar ze zich op gericht hadden, verdwenen was. Ze hadden niet eens in de gaten dat ik ondertussen vertrokken was. Ik deed namelijk niet mee. Ik kan je zeggen: Dat is nog eens bevrijd wakker worden!
Het interessante is: Ik werd niet gedwongen ofzo. Het werd gewoon van mij verwacht. Wat een stap heb ik gezet vannacht!
.
Het interessante is: Ik werd niet gedwongen ofzo. Het werd gewoon van mij verwacht. Wat een stap heb ik gezet vannacht!
.
maandag 10 mei 2010
Leuke nieuwtjes
Even een greep uit de leuke berichtjes, die er vandaag waren. Wat ze met elkaar te maken hebben, weet ik nog niet:
Paulo Coelho: Focus! You cannot hit two targets with the same arrow.
De Happinez Scheurkalender: Als je de sleutel naar bevrijding zoekt, is er slecht nieuws en goed nieuws. Het slechte nieuws is: Er is helemaal geen sleutel tot bevrijding. Het goede nieuws is: De deur staat altijd open.
Gisteren vertelde ik net iets over Petra, toen ik een sms kreeg: Hallo Petra, we zijn nu in Petra. Prachtig! (een vriendin) en vandaag keek ik net op mijn mobiel of-ie al opgeladen was of er kwam een enthousiast bericht uit de woestijn dat grote nicht Joanne een droomtocht op een dromedaris heeft gemaakt. Leuk dat mensen mij sms-en als ze iets geweldigs beleven.
Ik wordt gebeld door Trouw. Zeker weer of ik een abonnement wil? Jawel. 'Mag ik vragen waarom niet, mevrouw?' Daar heeft ze niks mee te maken, maar ik zeg: 'Ik wil niet elke ochtend alle ellende van de wereld door mijn brievenbus krijgen. Ik kan het prima van een afstandje volgen, als ik dat wil.'
Het meisje heeft nog een vraag. Iets heel anders hoor. 'Het belminuutregister', heb ik daar wel eens van gehoord? Nieuwsgierig wil ik weten waar ze het over heeft. Het blijkt een 'bel-me-niet-register' en ze is verplicht om me die vraag te stellen! Ik kan ook via internet invullen dat ik niet meer gebeld wil worden. Doorvragen leert dat ze anders nu een bandje moet starten, waarbij ik kan intoetsen waarvoor ik allemaal niet meer lastig gevallen wil worden. 'Nou geweldig, start het bandje maar.' Ik toets lekker 'nee-nee' in, net als op de sticker, die sindskort op mijn brievenbus plakt. Heerlijk zeg, geen ongewenste 'boodschappen' meer over de vloer! Ik bescherm nu pas goed mijn eigen ruimte tegen allerlei willekeurige energie van buitenaf.
Wat is de gemene deler? Ik weet het! Focus op het goede nieuws! Helder. Je kunt kiezen. Net op tijd nog effe gedaan vandaag.
.
Paulo Coelho: Focus! You cannot hit two targets with the same arrow.
De Happinez Scheurkalender: Als je de sleutel naar bevrijding zoekt, is er slecht nieuws en goed nieuws. Het slechte nieuws is: Er is helemaal geen sleutel tot bevrijding. Het goede nieuws is: De deur staat altijd open.
Gisteren vertelde ik net iets over Petra, toen ik een sms kreeg: Hallo Petra, we zijn nu in Petra. Prachtig! (een vriendin) en vandaag keek ik net op mijn mobiel of-ie al opgeladen was of er kwam een enthousiast bericht uit de woestijn dat grote nicht Joanne een droomtocht op een dromedaris heeft gemaakt. Leuk dat mensen mij sms-en als ze iets geweldigs beleven.
Ik wordt gebeld door Trouw. Zeker weer of ik een abonnement wil? Jawel. 'Mag ik vragen waarom niet, mevrouw?' Daar heeft ze niks mee te maken, maar ik zeg: 'Ik wil niet elke ochtend alle ellende van de wereld door mijn brievenbus krijgen. Ik kan het prima van een afstandje volgen, als ik dat wil.'
Het meisje heeft nog een vraag. Iets heel anders hoor. 'Het belminuutregister', heb ik daar wel eens van gehoord? Nieuwsgierig wil ik weten waar ze het over heeft. Het blijkt een 'bel-me-niet-register' en ze is verplicht om me die vraag te stellen! Ik kan ook via internet invullen dat ik niet meer gebeld wil worden. Doorvragen leert dat ze anders nu een bandje moet starten, waarbij ik kan intoetsen waarvoor ik allemaal niet meer lastig gevallen wil worden. 'Nou geweldig, start het bandje maar.' Ik toets lekker 'nee-nee' in, net als op de sticker, die sindskort op mijn brievenbus plakt. Heerlijk zeg, geen ongewenste 'boodschappen' meer over de vloer! Ik bescherm nu pas goed mijn eigen ruimte tegen allerlei willekeurige energie van buitenaf.
Wat is de gemene deler? Ik weet het! Focus op het goede nieuws! Helder. Je kunt kiezen. Net op tijd nog effe gedaan vandaag.
.
Arroganter worden!
Die 'fanclubs' zijn hard nodig, heb ik ontdekt. Als ik in kaart breng waar we - de mensen in mijn omgeving en ik dus ook, want ja... ik ga uit van de spiegeltheorie - mee worstelen is het me opeens heel helder: Onze eigen kracht versus 'slachtofferschap'. Ik kan zelfs uit alle voorbeelden om me heen concluderen dat we nu - meer dan ooit - uitgedaagd worden om stevig op onze eigen benen te staan en ons los te maken van anderen, instanties of situaties waarvan we ons afhankelijk (en dus slachtoffer) voelen. Zo voelt dat alleen als we die stap niet durven zetten. Onze emoties zijn heel waardevol om ons daarop te wijzen.
Gisteren vertelde iemand me dat hij ergens een cursus gaf. De vrouw, die de cursussen faciliteert eist zelf 40% van de inkomsten op. Nu had hij z'n prijs verhoogd van 40 naar 45 Euro per persoon en dat stuitte op kritische vragen van haar kant. 'Macht,' denk ik dan. Hij heeft nu besloten die cursus stop te zetten. Een dapper besluit, waarin ik hem gelijk gaf. 'Ga zelf je cursussen organiseren!' moedigde ik hem aan. 'Ze komen tenslotte voor wat jij te bieden hebt.' Daar heb je dus even 'fanclub-reactie' voor nodig, om je gesteund te voelen in zo'n besluit. Waarom? Omdat er kennelijk nog ergens twijfel in jezelf schuilt om je mannetje te staan. De zelfondermijnende factor. Zulke dingen gebeuren om ons duidelijk te maken dat het genoeg is, denk ik dan. Tijd om in te grijpen.
Zelf ontving ik vrijdag een ongespecificeerde rekening van € 3.778,25 van mijn accountant, terwijl ik in januari al een voorschot van ruim € 1.500,- had betaald. Mijn brein reageerde precies zoals in het filmpje van mijn vorige blog. Dit feit overschaduwde alle positieve gebeurtenissen, die er ook waren die dag. Slachtoffergevoel stak de kop op, moet ik bekennen. De macht van de accountant... Ik heb geen zicht op wat hij doet. Tevens ben ik zelfs jaloers op het gemak en de arrogantie waarmee hij zulke rekeningen durft te sturen. Boos word ik niet. Nu moet ik hem dus gaan vragen om een specificatie, dat zou niet meer dan logisch zijn. 'It's a fine line between kindness and weakness,' zei Carolyn Roads (de vrouw van Michael). Ik zie opeens in hoe mijn vredelievendheid een zwakke schakel is en zelfs regelmatig tot schuldgevoel heeft geleid als ik me wel stevig uitsprak. Dàt is wat anderen macht geef, ik bied die ruimte door mijzelf niet volop gelijk te geven en niet in mijn kracht te gaan staan. Ik protesteer heel vriendelijk, dat zet geen zoden aan de dijk. Hij lijkt overmacht te hebben in deze situatie, maar ook dat is mijn gevoel! Het is zijn vak: geld verdienen. Zijn houding biedt geen ruimte. Dat is wat ik voel.
Geld en macht gaan samen. Ik vind geld helemaal niet belangrijk, maar het is toch behoorlijk lastig als je een rekening niet kan betalen. Dan voel je je opeens zwak en slachtoffer van het systeem. Ben ik vrolijk dvd's aan het verkopen voor 15 Euro per stuk, ben ik blij dat dat een beetje gaat lopen, wordt dat zo in een keer onderuit geveegd. Wat is hier dan aan de hand?
In mijn spiegeloptiek betekent dit dat ik hier een boodschap kado krijg. Ik heb er kennelijk moeite mee te protesteren als een situatie me vraagt om voor mijzelf op te komen. 'Elke 'vijand' is je beste leermeester,' denk ik. Want hij zit in feite in jezelf.
De situatie van die vriend was me gisteren volkomen helder. Ook dat was een spiegel: Je eigen werk belangrijker vinden en meer waarderen! Een financieel tekort moet wel een afspiegeling zijn van gebrek aan waardering voor jezelf, bedenk ik me beschaamd. Of liever: Een gebrek aan staan waar je voor staat en wat je doet. Zet je jezelf en je produkten stevig in de wereld, voel je je daar sterk in, dan heb je dat probleem niet. Dus? Ik kan een voorbeeld nemen aan die accountant en z'n sterke zakelijkheid, die mij zonder enige scrupules ook nog vraagt 'per direct' te betalen! Ik moet toegeven: zijn zelfverzekerde houding heeft ook gunstige effecten op de hoeveelheid belasting, die ik moet betalen. Ha, heb ik nu toch een vredelievende oplossing voor mezelf gevonden door het zo te bekijken? Als power-oefening ga ik hem nu toch even om een specificatie vragen. Daarbij is vanaf heden het totaal onzinnige schuldgevoel verboden terrein, spreek ik mezelf streng toe.
'Fanclub', we moeten ook eens wat arroganter worden!
De dvd kost vanaf nu 20 Euro. Want dat issie meer dan waard!
Naschrift: Wat denk je dat de accountant antwoordt? "Zeer Waerde Petra, de specs staan op de facturen genoteerd hoor...?!" Ha! Nu moet ik mezelf dus trouw blijven, vervolgoefening: "Je bedoelt 'jaarafrekening 2009'? Je begrijpt vast wel dat dat voor mij niet specifiek genoeg is om inzicht te krijgen in de kosten van de administratie/uren en gesprekken. Daarbij moet je het toch een goed idee vinden dat ik daar wat meer zicht op wil hebben, om volgende keer beter voorbereid te zijn op zo'n verrassing?' Is dat geen creatief, vriendelijk doch geen-genoegen-nemend-met-niks antwoord?
.
Gisteren vertelde iemand me dat hij ergens een cursus gaf. De vrouw, die de cursussen faciliteert eist zelf 40% van de inkomsten op. Nu had hij z'n prijs verhoogd van 40 naar 45 Euro per persoon en dat stuitte op kritische vragen van haar kant. 'Macht,' denk ik dan. Hij heeft nu besloten die cursus stop te zetten. Een dapper besluit, waarin ik hem gelijk gaf. 'Ga zelf je cursussen organiseren!' moedigde ik hem aan. 'Ze komen tenslotte voor wat jij te bieden hebt.' Daar heb je dus even 'fanclub-reactie' voor nodig, om je gesteund te voelen in zo'n besluit. Waarom? Omdat er kennelijk nog ergens twijfel in jezelf schuilt om je mannetje te staan. De zelfondermijnende factor. Zulke dingen gebeuren om ons duidelijk te maken dat het genoeg is, denk ik dan. Tijd om in te grijpen.
Zelf ontving ik vrijdag een ongespecificeerde rekening van € 3.778,25 van mijn accountant, terwijl ik in januari al een voorschot van ruim € 1.500,- had betaald. Mijn brein reageerde precies zoals in het filmpje van mijn vorige blog. Dit feit overschaduwde alle positieve gebeurtenissen, die er ook waren die dag. Slachtoffergevoel stak de kop op, moet ik bekennen. De macht van de accountant... Ik heb geen zicht op wat hij doet. Tevens ben ik zelfs jaloers op het gemak en de arrogantie waarmee hij zulke rekeningen durft te sturen. Boos word ik niet. Nu moet ik hem dus gaan vragen om een specificatie, dat zou niet meer dan logisch zijn. 'It's a fine line between kindness and weakness,' zei Carolyn Roads (de vrouw van Michael). Ik zie opeens in hoe mijn vredelievendheid een zwakke schakel is en zelfs regelmatig tot schuldgevoel heeft geleid als ik me wel stevig uitsprak. Dàt is wat anderen macht geef, ik bied die ruimte door mijzelf niet volop gelijk te geven en niet in mijn kracht te gaan staan. Ik protesteer heel vriendelijk, dat zet geen zoden aan de dijk. Hij lijkt overmacht te hebben in deze situatie, maar ook dat is mijn gevoel! Het is zijn vak: geld verdienen. Zijn houding biedt geen ruimte. Dat is wat ik voel.
Geld en macht gaan samen. Ik vind geld helemaal niet belangrijk, maar het is toch behoorlijk lastig als je een rekening niet kan betalen. Dan voel je je opeens zwak en slachtoffer van het systeem. Ben ik vrolijk dvd's aan het verkopen voor 15 Euro per stuk, ben ik blij dat dat een beetje gaat lopen, wordt dat zo in een keer onderuit geveegd. Wat is hier dan aan de hand?
In mijn spiegeloptiek betekent dit dat ik hier een boodschap kado krijg. Ik heb er kennelijk moeite mee te protesteren als een situatie me vraagt om voor mijzelf op te komen. 'Elke 'vijand' is je beste leermeester,' denk ik. Want hij zit in feite in jezelf.
De situatie van die vriend was me gisteren volkomen helder. Ook dat was een spiegel: Je eigen werk belangrijker vinden en meer waarderen! Een financieel tekort moet wel een afspiegeling zijn van gebrek aan waardering voor jezelf, bedenk ik me beschaamd. Of liever: Een gebrek aan staan waar je voor staat en wat je doet. Zet je jezelf en je produkten stevig in de wereld, voel je je daar sterk in, dan heb je dat probleem niet. Dus? Ik kan een voorbeeld nemen aan die accountant en z'n sterke zakelijkheid, die mij zonder enige scrupules ook nog vraagt 'per direct' te betalen! Ik moet toegeven: zijn zelfverzekerde houding heeft ook gunstige effecten op de hoeveelheid belasting, die ik moet betalen. Ha, heb ik nu toch een vredelievende oplossing voor mezelf gevonden door het zo te bekijken? Als power-oefening ga ik hem nu toch even om een specificatie vragen. Daarbij is vanaf heden het totaal onzinnige schuldgevoel verboden terrein, spreek ik mezelf streng toe.
'Fanclub', we moeten ook eens wat arroganter worden!
De dvd kost vanaf nu 20 Euro. Want dat issie meer dan waard!
Naschrift: Wat denk je dat de accountant antwoordt? "Zeer Waerde Petra, de specs staan op de facturen genoteerd hoor...?!" Ha! Nu moet ik mezelf dus trouw blijven, vervolgoefening: "Je bedoelt 'jaarafrekening 2009'? Je begrijpt vast wel dat dat voor mij niet specifiek genoeg is om inzicht te krijgen in de kosten van de administratie/uren en gesprekken. Daarbij moet je het toch een goed idee vinden dat ik daar wat meer zicht op wil hebben, om volgende keer beter voorbereid te zijn op zo'n verrassing?' Is dat geen creatief, vriendelijk doch geen-genoegen-nemend-met-niks antwoord?
.
zaterdag 8 mei 2010
Voedsel voor 'de fanclub'
Het is erg boeiend om te zien hoe eigenlijk steeds dezelfde boodschap op verschillende manieren verpakt tot ons komt. Ons wil bereiken, zou je bijna kunnen zeggen. Gedeeld wil worden in elk geval. Collega-blogger Peter de Kock wees me op onderstaand filmpje van Mark Robert Waldman, die vanuit een wetenschappelijke invalshoek laat zien hoe de hersenen reageren op positieve en negatieve prikkels of gedachten. Hij geeft aan hoe je door je een paar minuten per dag te concentreren op bijvoorbeeld 'vrede' of 'God' of een andere hogere waarde voor jou, je leven een drastische wending in positieve zin kunt geven. Voedsel voor 'de fanclub' dus!
.
.
Discipline & Spiegelogie
Discipline... een woord, wat eigenlijk niet in mijn woordenboek voorkwam. Het is nooit iemand gelukt mij discipline bij te brengen. Dat is ook goed. Het moet uit jezelf komen. Als iemand me elke dag zou vertellen dat ik nu dit of dat zou moeten doen - al was het volgens de door mij zelf opgestelde lijst - zou ik het mooi niet doen. En zo protesteer ik net zo goed tegen mijn eigen beleid. Maar dat geeft niet, want ik mag er creatief mee omgaan. Het maakt niet uit wanneer ik ga wandelen, als ik maar dagelijks even naar buiten ga om te bewegen. Het mag ook in drie keer. En als er iets anders op het programa staat, koppelen we daar gewoon een wandelingetje aan. Om het niet al te saai te maken, bedenk ik steeds nieuwe elementen. Zo kun je bijvoorbeeld het lopen gebruiken om iets los te laten, wat maar in je hoofd blijft zemelen. Bij elke stap laat je het dan figuurlijk achter je en komt er meer ruimte voor leukere, nieuwe ideeën. Om je heen kijken wat de omgeving je te vertellen heeft, ook interessant. Discipline is nodig tot het niet meer nodig is. Tot het een vanzelfsprekendheid is geworden.
Van Marijke uit België ontving ik een artikeltje
over Willem de Ridder en zijn boek
'Spiegelogie' met de toevoeging: 'Het zal
je allesbehalve vreemd voorkomen, want
ik herken veel van hoe jij vertelt en de
dingen ziet...'
Inderdaad, koren op mijn molen: Hoe we onze eigen werkelijkheid creëren, dat alles energie is, die zich vormt naar onze beleving. Hij formuleert de weg naar succes in drie stappen: Vrede hebben met de huidige situatie (hoe die ook is), stilstaan bij je gevoel (en dat omarmen, wat het ook is) en vervolgens je bestelling doen: Wat wil je ècht?
Ook leuk is dat hij zegt: 'Je moet je niet eerst af gaan vragen hoe dat allemaal werkt, je moet het gewoon doen. Dan merk je vanzelf dat het werkt.' Jazeker, een man naar mijn hart.
Hij stimuleert mensen om fanclubjes op te richten: 'Patronen kan je heel moeilijk veranderen. Dat gaat veel beter als je je door een groep gelijkgestemde mensen laat ondersteunen. In zo'n fanclub zijn we allemaal fan van elkaar. We wennen aan ons nieuwe patroon en oefenen daarin.' Zie je? Je hebt discipline nodig om patronen te veranderen. De fanclubs vind ik wel een mooi idee, maar zou het niet nog mooier zijn als het een vanzelfsprekendheid werd om zo met elkaar om te gaan? Bij deze richt ik de eigenlijk al bestaande, onofficiële fanclub op. Je bent van harte welkom! Ook om de club in je eigen omgeving uit te breiden!
Van Marijke uit België ontving ik een artikeltje
over Willem de Ridder en zijn boek
'Spiegelogie' met de toevoeging: 'Het zal
je allesbehalve vreemd voorkomen, want
ik herken veel van hoe jij vertelt en de
dingen ziet...'
Inderdaad, koren op mijn molen: Hoe we onze eigen werkelijkheid creëren, dat alles energie is, die zich vormt naar onze beleving. Hij formuleert de weg naar succes in drie stappen: Vrede hebben met de huidige situatie (hoe die ook is), stilstaan bij je gevoel (en dat omarmen, wat het ook is) en vervolgens je bestelling doen: Wat wil je ècht?
Ook leuk is dat hij zegt: 'Je moet je niet eerst af gaan vragen hoe dat allemaal werkt, je moet het gewoon doen. Dan merk je vanzelf dat het werkt.' Jazeker, een man naar mijn hart.
Hij stimuleert mensen om fanclubjes op te richten: 'Patronen kan je heel moeilijk veranderen. Dat gaat veel beter als je je door een groep gelijkgestemde mensen laat ondersteunen. In zo'n fanclub zijn we allemaal fan van elkaar. We wennen aan ons nieuwe patroon en oefenen daarin.' Zie je? Je hebt discipline nodig om patronen te veranderen. De fanclubs vind ik wel een mooi idee, maar zou het niet nog mooier zijn als het een vanzelfsprekendheid werd om zo met elkaar om te gaan? Bij deze richt ik de eigenlijk al bestaande, onofficiële fanclub op. Je bent van harte welkom! Ook om de club in je eigen omgeving uit te breiden!
vrijdag 7 mei 2010
Voedsel
In de periode dat ik mezelf schrijfdiscipline aan het bijbrengen was, heb ik de Nederlandse vertaling van een paar boeken over Amma (de Zuid-Indiase knuffelgoeroe) gecorrigeerd. Elke ochtend om zes uur stortte ik me op de goedbedoelde, maar zeer ontoegankelijke wirwar aan zinsconstructies om er iets mooiers van te maken. Het resultaat is dat ik nu nog steeds vrijwel elke ochtend om zes uur vrolijk zit te schrijven en bovendien veel wijze lessen tot me heb genomen. Zo nu en dan komt dat ineens boven drijven.
Zo vond ik het bijvoorbeeld helemaal niet gek dat de asperges lieten weten met zorg en aandacht behandeld te willen worden, zodat zij weer voor een goede spijsvertering in de mens kunnen zorgen. Inwendig grinnikend zie ik nu toch heel wat wenkbrauwen fronsen. Ja, moet je je eens voorstellen wat dat betekent! Hoe onbewust gaan we vaak niet met ons voedsel om? Om nog maar niet te denken aan hoe we de dieren behandelen, die we consumeren. Terwijl we eigenlijk allemaal ook weten dat plantjes beter groeien en bloeien als we ze liefdevolle aandacht geven en goed verzorgen.
Goed voor jezelf zorgen is ook goed voor alles om je heen zorgen. Je huis, je kleding, je auto, je voedsel, noem maar op. Dan heb ik het nog niet eens over mensen, dat is een verhaal apart. Daarvoor geldt het natuurlijk ook, dat wel. Een kind zal totaal onhandelbaar worden als je het verwaarloost en opbloeien als het liefdevolle aandacht krijgt.
Maar om even terug te keren naar ons voedsel en naar Amma: Een van de boekjes die ik onder handen nam ging over (ayurvedische) voeding. Nu heeft alles in de natuur een bepaalde werking, een functie en zelfs geneeskracht. Ik weet niet hoeveel daarvan over blijft als je bijvoorbeeld een tomaat kweekt in een kas als een fabriek, met veel kunstmatige ingrepen en bestrijdingsmiddelen. Ik vrees het ergste.
Dat is het punt: We hebben niet zoveel zicht op hoe ons voedsel behandeld is, voor het bij ons in de keuken terecht komt. Maar wat we wel kunnen doen is het met zorg en aandacht bereiden, dan halen we er in elk geval uit wat erin zit. Met liefde in je pan soep roeren, verbetert de smaak. Volgens Amma kunnen we zelfs eventuele gifstoffen ongedaan maken door ons eten te zegenen. Ook in de White Time wordt healing van ons voedsel gesuggereerd. Misschien geloof je het niet, maar dat bidden voor het eten - wat we vroeger deden - dat was zo gek nog niet! Best iets om weer toe te voegen aan onze discipline, in welke vorm dan ook...
.
Zo vond ik het bijvoorbeeld helemaal niet gek dat de asperges lieten weten met zorg en aandacht behandeld te willen worden, zodat zij weer voor een goede spijsvertering in de mens kunnen zorgen. Inwendig grinnikend zie ik nu toch heel wat wenkbrauwen fronsen. Ja, moet je je eens voorstellen wat dat betekent! Hoe onbewust gaan we vaak niet met ons voedsel om? Om nog maar niet te denken aan hoe we de dieren behandelen, die we consumeren. Terwijl we eigenlijk allemaal ook weten dat plantjes beter groeien en bloeien als we ze liefdevolle aandacht geven en goed verzorgen.
Goed voor jezelf zorgen is ook goed voor alles om je heen zorgen. Je huis, je kleding, je auto, je voedsel, noem maar op. Dan heb ik het nog niet eens over mensen, dat is een verhaal apart. Daarvoor geldt het natuurlijk ook, dat wel. Een kind zal totaal onhandelbaar worden als je het verwaarloost en opbloeien als het liefdevolle aandacht krijgt.
Maar om even terug te keren naar ons voedsel en naar Amma: Een van de boekjes die ik onder handen nam ging over (ayurvedische) voeding. Nu heeft alles in de natuur een bepaalde werking, een functie en zelfs geneeskracht. Ik weet niet hoeveel daarvan over blijft als je bijvoorbeeld een tomaat kweekt in een kas als een fabriek, met veel kunstmatige ingrepen en bestrijdingsmiddelen. Ik vrees het ergste.
Dat is het punt: We hebben niet zoveel zicht op hoe ons voedsel behandeld is, voor het bij ons in de keuken terecht komt. Maar wat we wel kunnen doen is het met zorg en aandacht bereiden, dan halen we er in elk geval uit wat erin zit. Met liefde in je pan soep roeren, verbetert de smaak. Volgens Amma kunnen we zelfs eventuele gifstoffen ongedaan maken door ons eten te zegenen. Ook in de White Time wordt healing van ons voedsel gesuggereerd. Misschien geloof je het niet, maar dat bidden voor het eten - wat we vroeger deden - dat was zo gek nog niet! Best iets om weer toe te voegen aan onze discipline, in welke vorm dan ook...
.
woensdag 5 mei 2010
Madeliefjes en Asperges
'Kijk, die madeliefjes... Dat betekent dat de grond hier arm is aan calcium. De madeliefjes maken calcium aan en verrijken zo de bodem weer.' Nooit geweten. Onder de indruk van de intelligente natuur zet ik Mr. Roads op de foto - temidden van deze 'daisies'.De Veluwe is zo prachtig dat ik terug naar huis besluit te verdwalen over kleine landweggetjes. Dan leef je ineens in een andere wereld. De sprankelende kleuren van al die net ontloken blaadjes aan de bomen ontlokken me zelfs een 'Wat is dat mooi zeg!' tegen niemand in het bijzonder.
Ik stop bij een boerderij voor asperges, vers uit de grond. De boerin verkoopt ook kalfsoesters, maar daar begin ik niet aan. Ook al hangt er een briefje bij met de normen waaraan ze voldoen. Dat blijken overheidsregels, 'lastig', volgens de boerin. Niet echt dierenliefde kennelijk. 'Waarom mogen kalveren niet eerst koe worden?' vraag ik me af. 't Zou interessant zijn eens met Piek naar zo'n boerderij te gaan om kalveren te spreken. Alleen al het feit dat je met dieren kunt praten zou zo'n boerin misschien versteld doen staan. Maar ik heb teveel klanten in mijn kielzog om dat onderwerp nu aan te snijden.
In het goede gezelschap van 't witte goud vervolg ik mijn plattelandsroute. We constateren grote vaderlandsliefde in de dorpen waar talloze halfstok-vlaggen en slingers van oranje-driehoeken elkaar beconcurreren. Bij Amersfoort stuiten we op een stoet herdenkers, een enkeling met slappe bloemetjes in de hand; O, was hier dat kamp? Toch besluit ik om niet mee te doen vandaag. Ik vind het nu wel genoeg, de trauma's uit het verleden. Tijdens de twee minuten stilte, schil ik trots vier knotsen van asperges. Hoe is het mogelijk dat deze zoveel meer smaak hebben dan die uit de supermarkt?
Bij gebrek aan kalveren, stuur ik Piek - altijd in voor een experiment - een foto van de asperges. En jawel, ook die hebben een verhaal! Net als de madeliefjes natuurlijk.
.
Nog één keer: Michael Roads
Voor de liefhebbers: Nog één keer Michael Roads. De vier stukjes video die nu op youtube en deze weblog staan, vormen de essentie van zijn verhaal. Een verhaal, gebaseerd op zijn persoonlijke ervaringen en aansluitend op wat we ook van anderen horen en weten.
Voor mij heeft niemand ooit eerder zo helder verwoord wat het punt is met emotionele gehechtheid: Het is gebaseerd is op angst, niet vrij. Door gehechtheid, door je ergens aan vast te klampen, kun je niet voortbewegen. Vrij logisch eigenlijk. We zijn ons er alleen meestal niet van bewust. Emotionele gehechtheid staat dus je persoonlijke groei en de 'onvoorwaardelijke liefde' juist in de weg. Vandaar ook de logica dat je juist dat moet loslaten wat het meest onmogelijk lijkt om los te laten. Doe je dat niet, dwingt het leven je er vroeg of laat wel toe, dat is de consequentie.
Tijdens het monteren zie ik alles vele keren voorbij komen en dringt het goed door. Het resoneert in mijn cellen, zogezegd. Dat heeft mij gesterkt in opvattingen, die ik weliswaar al had, maar in de praktijk wel eens stuitten op weerstand. Het gaat er niet om het te weten, maar om het te leven. Dat is een hele stap verder!
.
Voor mij heeft niemand ooit eerder zo helder verwoord wat het punt is met emotionele gehechtheid: Het is gebaseerd is op angst, niet vrij. Door gehechtheid, door je ergens aan vast te klampen, kun je niet voortbewegen. Vrij logisch eigenlijk. We zijn ons er alleen meestal niet van bewust. Emotionele gehechtheid staat dus je persoonlijke groei en de 'onvoorwaardelijke liefde' juist in de weg. Vandaar ook de logica dat je juist dat moet loslaten wat het meest onmogelijk lijkt om los te laten. Doe je dat niet, dwingt het leven je er vroeg of laat wel toe, dat is de consequentie.
Tijdens het monteren zie ik alles vele keren voorbij komen en dringt het goed door. Het resoneert in mijn cellen, zogezegd. Dat heeft mij gesterkt in opvattingen, die ik weliswaar al had, maar in de praktijk wel eens stuitten op weerstand. Het gaat er niet om het te weten, maar om het te leven. Dat is een hele stap verder!
.
dinsdag 4 mei 2010
Michael Roads
Michael Roads about himself and the difference between Love and emotional attachement...
Do you want more? You can order the dvd by sending a mail to happy.view@xs4all.nl
Or read his book: Through the eyes of Love (Door de ogen van Liefde)
See Michael Roads website for more information. (Of de Nederlandse site: Michael Roads)
.
Do you want more? You can order the dvd by sending a mail to happy.view@xs4all.nl
Or read his book: Through the eyes of Love (Door de ogen van Liefde)
See Michael Roads website for more information. (Of de Nederlandse site: Michael Roads)
.
maandag 3 mei 2010
Our Purpose
Voor wie geïnteresseerd is in het hele interview met Michael Roads: Dat is binnenkort te bestellen op dvd bij Happy View.
.
zaterdag 1 mei 2010
'Het komt goed'
Er zijn mensen die - zonder enig argument - regelmatig zeggen: 'Het komt goed.'
Ik ken ook iemand, die dat steevast zei. Het leek er soms helemaal niet op dat het goedkwam, ook al wilde ik er best in geloven. Bij nader inzien moet ik hem nageven dat het goed is gekomen. Het duurde een paar jaar, maar inderdaad: Het kwam goed. Tegen ieders (en soms z'n eigen) verwachting in.
Het is dus helemaal niet zo gek om dat te zeggen en te denken en daarmee jezelf en een ander op de been te houden. Sterker nog, als je er een gewoonte van maakt, heb je ook nog veel grotere kans dat alles goed komt! Dus: zodra het vervelende deel van de mind weer een poging waagt om een probleem op te werpen, sus de boel dan snel met: Het komt goed!
.
Ik ken ook iemand, die dat steevast zei. Het leek er soms helemaal niet op dat het goedkwam, ook al wilde ik er best in geloven. Bij nader inzien moet ik hem nageven dat het goed is gekomen. Het duurde een paar jaar, maar inderdaad: Het kwam goed. Tegen ieders (en soms z'n eigen) verwachting in.
Het is dus helemaal niet zo gek om dat te zeggen en te denken en daarmee jezelf en een ander op de been te houden. Sterker nog, als je er een gewoonte van maakt, heb je ook nog veel grotere kans dat alles goed komt! Dus: zodra het vervelende deel van de mind weer een poging waagt om een probleem op te werpen, sus de boel dan snel met: Het komt goed!
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
