Tante Nel

'Ga je wel eens naar de kerk?' vroeg ze soms bezorgd aan mij. Dan antwoordde ik: 'Ik hoef niet naar de kerk te gaan om te geloven. Ik geloof een heleboel.' En dan was het ook goed. De kerk, de dominee en de heiland waren haar houvast in het leven. Toch maakte haar streng christelijke opvoeding het leven niet zo gemakkelijk in mijn ogen. Ik geloof niet in een strenge God, die oordeelt of straft, ik geloof dat wij mogen genieten van het leven, vrolijk mogen zijn, er mogen zijn zoals we zijn.
Afgelopen 15 juli ging ik een dagje op stap met tante Nel, niet wetende dat dat haar laatste uitstapje zou zijn. Ze had toen al geruime tijd veel te stellen met haar gezondheid, haar benen wilden niet meer zo meewerken, ze had haar auto weg moeten doen en ik 'moest' nodig eens bij haar langs komen, daar drong ze steeds op aan als ze belde. Op een gegeven moment vroeg ik me af waarom ik dat nog niet gedaan had en wat me dan tegen hield. Het 'op visite' zitten zijn en dan 'gevangen' worden in verhalen over ziekte en ellende en hoe bar het met de wereld gesteld was, dat hield me tegen. Daar zat ze - besef ik nu - zelf de laatste periode van haar leven in gevangen, ze kon geen kant meer op.
Bijna had ze mijn in eerste instantie enthousiast ontvangen uitnodiging nog afgezegd. In de auto praatte ze honderduit - als altijd - over iedereen, over vroeger, over van alles. 'Kijk wat een mooie boom!' probeerde ik die woordenstroom zo nu en dan te onderbreken. Het was teveel om continue met alle aandacht naar te luisteren. Alsof het niet even stil mocht zijn. Gelukkig kreeg ze in de loop van de dag steeds meer oog voor wat we onderweg tegen kwamen. Uitbundig bloeiende hortensia's, bijvoorbeeld. Ze trakteerde op pannenkoeken en langzaam veranderde de monoloog in een gesprek. Toen werd het echt leuk. Ik reed het bos in achter het nieuwe paleis van de koningin in Lage Vuursche en daar verdwaalden we. Avontuur! Geen vroeger meer, alleen nog maar hier en nu. 'Wat een schattig huisje staat daar!' ik stopte en zag me er al wonen, midden in het bos. 'Als je van eenzaamheid houdt...' zei ze.
Ondanks alle mensen om haar heen, een lieve vriendin van 90 en een grote pleegfamilie, waar ze het grootste deel van haar leven bij 'aan huis' gewoond heeft, ondanks alle mooie verre reizen die ze in haar leven gemaakt heeft, ondanks dat ze vrijdag nog zei dat ze 'een mooi leven' had gehad en ondanks haar geloof, noemde ze zichzelf vaak 'alleen'. Niet getrouwd, geen eigen kinderen, vast in het strakke keurslijf van wat wel en niet mag, alles onder controle houden, sterk zijn...
Vrijdag hoorde ze dat er niks meer aan te doen was. 'Ze gaan me zachtjes laten inslapen...' Voor het eerst in mijn leven had ik de kans om er echt te zijn voor haar. Nog steeds praatte ze. 'Ik ben zo kleinzielig... ik weet het,' verontschuldigde ze zich zelfs. 'Je bent je hele leven sterk geweest, tante Nel, nu hoeft het niet meer.' Het was moeilijk voor haar om het uit handen te geven. Even richtte ze zich met al haar kracht op: 'Petra, onthoud goed, ik weet waar ik heenga. Daar is alles goed.' Ik vroeg of ze er vrede mee had. 'Ja.'
Gisteravond reed ik nog even langs het ziekenhuis om te kijken of ik iemand kon aflossen of nog iets kon doen. De laatste strijd was die middag heftig geweest. Nu noemden ze haar rustig, maar ze ademde nog steeds flink door.
Vijf vrouwen stonden om haar heen toen ze verlost werd uit haar lijden. Een warme golf van opluchting en een inmense vrede vulde het kamertje. De verbondenheid voelen met het eeuwige, het Goddelijke, was zeer indrukwekkend. Ze was niet alleen en ze zal zich nu ook nooit meer alleen voelen.
.

Parkeergeld

'Wij hebben GEEN kleingeld voor u,' verwelkomt een papiertje met koeieletters de bezoekers van de benzinepomp hier om de hoek. Ook niet aardig van je om mensen zo te ontvangen, zeg ik. Bob, op zich altijd een vrolijke noot in de buurt, klaagt over iedereen die om parkeergeld verlegen zit. 'En dan kan ik straks naar de bank om kleingeld te halen...' Waarom maak je niet een briefje met 'Wij zijn heel blij met kleingeld!' opper ik. Dan krijg je kleingeld binnen en kan je andere mensen weer helpen aan parkeergeld. Zelf vond ik het wel een mooi idee, maar hij moet er niks van weten. Jammer. De wereld zou er toch echt heel anders uitzien met een andere houding naar de medemens. Het zit 'm juist in die kleine dingen. Doet me denken aan het volgende filmpje, een leuk voorbeeld:


.

Magic in the air

Zaterdagavond. Zandvoort.
De zee, de zon, zand...
Ganpati Spirit waait door 't land.

In de wereld

Het is wat stil op mijn weblog de laatste tijd. Het is tijd om de wereld in te gaan en niet achter de computer te blijven zitten. Dat liet mijn mooie Applekast me ook weten door zichzelf bijna op te blazen. Geen optimistische geluiden van de Futureboys deze keer dat ze dat wel even konden oplossen. Maar doemdenken wil ik niet horen. 'Ik geloof in wonderen en als je er in gelooft, bestaan ze ook,' zei ik tegen Marc, die daar alles repareert en vroeger bij me in de klas zat. 'Ik stuur je engeltjes...' en verder durfde ik niet te bellen om te vragen hoe het ermee stond.
Ook mijn wasmachine hield ermee op - maar daar hebben we gelukkig een optimistische duizendpoot voor! - evenals de computer bij de benzinepomp en de pinautomaat hier in de buurt. Wat is er aan de hand?
Marc belde op. Hij had 'een lichtpuntje'! Met een föhn had hij mijn computer weer aan de praat gekregen. Dat moet ik nu thuis ook doen. Wat een verhaal! Ik zag er de lol wel van in en hij zelf uiteindelijk ook. 'Kijk, toch een wonder!'
Duizendpoot heeft de wasmachine nauwelijks aangeraakt en hij draait alweer. Optimisten hebben de toekomst!

.

White Bull over 2012 en over dualiteit

Het 'proces' 2012 is al begonnen. Er staan ons grote veranderingen te wachten. Dè uitdaging zal zijn om de dualiteit achter ons te laten en de eenheid te gaan ervaren. White Bull nodigt ons uit hem te vergezellen in de vrede, die alle begrip te boven gaat. Ik hoop dat voor iedereen die dit stukje interview ziet, de nieuwe wereld een beetje voelbaar wordt.

Voor mij persoonlijk hebben de gesprekken met White Bull veel verduidelijkt en vereenvoudigd. Dat wij zelf alles zo ingewikkeld maken met onze 'mind' bijvoorbeeld, terwijl dat niet nodig is.

Wie benieuwd is naar meer boodschappen van White Bull, kan de dvd met interviews bestellen door 27,50 over te maken op giro 8029936, tnv St. Happy View in Utrecht, ovv naam en adres.

Wonderdoener

Er is een boek verschenen over Maître Philippe de Lyon, vertelt Helena Enq’a (Living Compass) in haar nieuwsbrief:
'Philippe was een wonderdoener, een genezer, een ziener. Tijdens zijn leven heeft hij duizenden mensen op wonderbaarlijke wijze genezen. Deze genezingen worden in vele gevallen gestaafd door medische bewijzen.
Hij noemde zich de kleinste van allen, de hond van de Herder. Dat was iets nieuws, iemand die zo groot was en zich zo klein noemde. Telkens weer bevestigde hij dat niet hijzelf die dingen deed, maar God.
Als betaling voor zijn diensten vroeg hij aan de mensen om niet meer te roddelen, 2 uur, twee weken. Er werd over onderhandeld want iedereen besefte hoe moeilijk het was om de belofte hierover te houden. Dat vroeg hij omdat onze woorden vertrekken naar degene waarover we spreken. We leggen daardoor de slechte gewoonte waarover we roddelen als een pakketje voor iemands voeten, waardoor hij erover struikelt en opnieuw vervalt in zijn slechte gewoonte. Zo worden we mede-verantwoordelijk voor de daden van deze persoon en verbinden we ons met zijn lot. Iemand die zich probeert te verbeteren, zal dubbel zoveel moeite moeten doen als er iemand achter zijn rug over hem roddelt.'
In haar workshops ‘de Kracht van de Gedachten’ gebruikt Helena de leringen van Philippe. Er kwamen veel vragen om een Nederlandse vertaling van het boek. En wat ik het mooiste vind aan dit verhaal van Helena: Ze schrijft dat ze voor deze taak de hulp van Maître Philippe heeft ingeroepen. 'Zo was dit niet meer mijn taak, maar de zijne. Het verheugt mij geweldig hiervoor de kracht en de inzichten te hebben ontvangen.'
Dat is wat bedoeld wordt met overgave, lijkt me. Geef het uit handen. Laat het naar je toekomen... Dan wordt het allemaal een stuk eenvoudiger. En.... zo kunnen we allemaal wonderdoeners worden!

Voor meer informatie: Helena Enq'a - Living Compass

.

Ganpati Spirit

Welkom in het Amstelpark, aanstaande zondag!



.

‎"Outside of right doing and wrong doing, there is a field.

I'll meet you there."

Rumi

.

Over 2012

Kortgeleden sprak ik White Bull opnieuw. Ik wilde nog wat meer weten over het begrip dualiteit en zijn 'instrument' Ian Graham krijgt momenteel veel vragen over 2012. Deze twee onderwerpen hebben alles met elkaar te maken.
Waar geen dualiteit is, is eenheid. Naar die eenheid zijn we op weg. En de weg is ons bewustzijn. Het 'voorhoede-leger' zoals White Bull dat noemt, is nu klaargestoomd om 'het werk' te gaan doen. Het 'echte' werk gaat beginnen.
Ik schrok. In een flits zag ik voor me hoeveel pijn er de komende tijd gaat komen bij iedereen in de wereld, die zich helemaal nog niet bewust is van de grote veranderingen. 'That's great!' zei White Bull. Want in al die pijn ligt de verlossing. Iedereen draagt de waarheid in zich. Als een olifant, die op zoek gaat naar eten zal men zoeken naar de uitweg, die er altijd is: acceptatie. De grootste pijn zit 'm in het verzet. We zijn op weg naar de wereld van onvoorwaardelijke liefde. Het proces '2012' is allang begonnen.
.

Alles is er al

'Je moet niks willen, hè Petra,' zei een Vlaamse vriend zo'n anderhalf jaar geleden tegen me vlak voor ik naar huis ging. Daar kon ik niet bij met m'n pet en ik was de hele terugweg zoet met die opmerking. Ik heb toch wat te doen?
Daarna zijn er nog een paar mensen geweest die zoiets tegen me zeiden. Wat moet je zonder doel, zonder droom, zonder idealen en zonder missie? Ik kon het niet begrijpen. Ik vond het ook wat fatalistisch klinken. Waarom zou je niet willen proberen de wereld mooier te maken - op welke manier dan ook? Als je weet dat je invloed hebt op alles wat er om je heen gebeurt - met je gedachtenkracht, je houding, met alles wat je doet - dan kun je toch een keuze maken?
Ja. Maar die keuze maken is je er bewust van zijn en dat is iets heel anders dan willen. Iets heel graag willen kan zelfs de gewenste uitkomst enorm in de weg staan. Het is gehechtheid aan het resultaat. Dat werkt averechts. Kent iedereen niet de voorbeelden van 'als het niet meer hoeft, dan is het er opeens'? Mensen die na jarenlang geploeter afscheid nemen van hun kinderwens en dan opeens een kind krijgen, bijvoorbeeld?
Ik denk dat het zo werkt omdat er bijvoorbeeld onbewust de angst om te mislukken schuilt achter iets per sé willen. Accepteren, loslaten, het leven nemen zoals het is en volop genieten van wat er is, levert alles op. Dat is de overgave die bepleit wordt in vele leringen. Overgave aan de Goddelijkheid, de grootsheid, de perfectie van het universele systeem.
Iets willen bereiken is je in feite concentreren op iets dat er niet is, waarmee je de afwezigheid ervan bevestigt en in stand houdt. Je zegt ermee eigenlijk 'het is nog niet perfect' en door die perfectie na te streven blijft het voor je uitgaan en zal je het nooit bereiken. Het blijft een streven.
Dus ik begin het eindelijk te begrijpen, wat ze bedoelden met die opmerking. Alles is er al. Behalve als je denkt dat het er niet is. Dan blijf je bezig het te zoeken. Daarom is het ook zo bijzonder krachtig om als je ziek bent bijvoorbeeld het universum (of God of wie je maar wilt) te bedanken voor je herstel of je gezondheid. Onze hersenen kunnen daar natuurlijk niet bij, want die denken zogenaamd logisch. Die saboteren ook meteen zulke dankbaarheid met de gedachte: hoezo, ik ben toch ziek?
Daarom vergt het meer dan het toepassen van het kunstje, het vergt inzicht en... jaja, daar zijn we weer: absoluut vertrouwen. Dankjewel dat alles perfect is! (En sorry dat ik daar even aan getwijfeld heb...) Dankjewel voor deze mooie dag. En dankjewel dat morgen zo'n prachtige dag is en overmorgen alweer een dag vol wonderen!
.

De dualiteit

De wereld van dualiteit wordt door veel mensen ervaren als dè realiteit, terwijl dat precies de illusie is van het aardse leven. De illusie waaruit we aan het ontsnappen zijn momenteel. Tegen de tijd dat het 2012 is begrijpt iedereen het waarschijnlijk, nu worstelen we nog met z'n allen.
Ik vroeg White Bull om dualiteit uit te leggen. Zelf geloof ik altijd in positief en goed en weiger ik stelselmatig om donker en negativiteit te erkennen of te bevestigen. Maar zelfs dat onderscheid hoef je niet te maken. Er bestaat geen goed of fout, geen tegenstelling. De non-dualiteit is zoals het is, dat is de eenheid. Denken dat iets wel of niet goed is om te doen, twijfelen hoe je moet handelen, denken dat je iets moet, dat komt allemaal voort uit de mind en is allemaal dualiteit.
Wil je ontsnappen aan de dualiteit, dan verzet je je niet, nergens tegen, dan accepteer je alles zoals het is. Dan is alles al perfect. Je leeft in het nu en daar is geen tekort of probleem. Het is wat het is en draagt alles in zich. Elk tekort en elk probleem bestaat alleen in de mind. De mind houdt niet op steeds iets nieuws te verzinnen, bezwaren op te werpen en problemen in stand te houden.
Het blijft lastig, vind ik. Maar dat komt zeker omdat ik zelf nog wat heen en weer zwabber. Als ik even niet oplet word ik weer meegesleurd door die mind, die vraagt: Wat moet ik doen? Niks dus. Gewoon zijn. Niet denken. Hoe kan dat nou, niet denken? Loslaten dan. Steeds opnieuw al die gedachten loslaten. Dat is eigenlijk alles. Zo makkelijk.
En dan kom je toch echt uit op iets wat licht en goed is, je zweeft een beetje. Tot je weer met je voeten op de grond gezet wordt. Ook goed.

Binnenkort een stukje White Bull hierover, die kan het nog veel beter uitleggen dan ik.
.

Vertrouwen

Vertrouwen, vertrouwen, vertrouwen. Daar gaat alles over. Vertrouwen heeft een enorm sterke kracht, een zichzelf manifesterende kracht. Open Up wordt wel omschreven als een snelkookpan, waarin diepliggende emoties opborrelen om vervolgens te verdampen.
De manier waarop ik film - zonder scenario of plan - vraagt om absoluut vertrouwen. Ik weet al dat het werkt, dat scènes zich dan vanzelf voor je neus afspelen en het verhaal zich vanzelf aftekent. Dat mensen dan vanzelf naar je toe komen met hun verhalen en belevenissen. Ik hoef alleen maar de weg vrij te houden en mijn gevoel te volgen. Dat een enkeling daar z'n vraagtekens bij had, vertelde mij eigenlijk alleen maar dat ik nog sterker daarvoor moest gaan staan. Je kunt zo'n werkwijze moeilijk uitleggen of bediscussieren, hoewel dit in mijn ogen nu juist dè plek was om het toe te passen. Het werkte ook en het klopte ook, de meesten begrepen het ook. Die enkeling vertolkte alleen maar het kleine beetje onzekerheid in mij, dat overwonnen moest worden. Ook dat ging vanzelf. 'Jij hebt een lieve camera,' zei iemand na afloop, voor wie camera's normaal gesproken nogal bedreigend voelen.
Als je in dat gevoel van vertrouwen kunt blijven, loopt alles vanzelf. Zodra er een twijfelende gedachte opkomt, gaat die zichzelf manifesteren. Zo gaat het en ik heb het mogen ervaren. Ik ben niet ontevreden, want een enkeling die niet in beeld durfde en een enkeling die mijn werkwijze betwijfelde, betekent wel een bijna absolute meerderheid. Grappig genoeg kreeg ik bij een sessie 'opstellingen' een rol toebedeeld waarbij ik alleen maar vertrouwen hoefde te zijn en uit te stralen. Waarmee voor mij alles simpel en eenvoudig werd. Dat is de weg: Vertrouwen zijn.
.

T-huis

Het theehuis heette T-huis. Je kon er N-ice-tea drinken en chocoladetaartjes eten. Ik heb prachtige mensen ontmoet en ja, zo werkt het echt: Door al die andere mensen ontmoet je jezelf in alle aspecten. Ik ben heel dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken en met al die ervaringen thuis ben gekomen. Het bestaat. Zo kan het ook. Het is niet zo moeilijk: jezelf zijn, aandacht voor elkaar hebben, liefdevol met elkaar omgaan, alles en iedereen accepteren en waarderen zoals het is, vertrouwen. Natuurlijk waren er ook conflictjes hier en daar, kwam iedereen zichzelf tegen en waren er ergernissen. Maar ik heb vol verwondering aanschouwd en meegemaakt hoe dat zich allemaal snel weer oploste. Er is een onderstroom van verbondenheid en herkenning, iets groters, oneindigs, vertrouwen, hoe je het precies moet noemen, weet ik niet, maar het was heel duidelijk voelbaar. Daar waar het botste waren het ego-dingen die botsten; oude pijn, oude patronen.
Een vrouw wilde niet gefilmd worden. Terwijl ik een ander het idee van de documentaire uitlegde, riep zij uit: 'Wat afschuwelijk zeg, dat je zelfs hier niet veilig bent...' Ik liet haar weten dat ik haar niet zou filmen, maar vroeg haar ook of ze zich voor kon stellen wat de bedoeling was van de documentaire. Waarom dit besloten houden? Zou het niet beter zijn om de wereld er juist deelgenoot van te maken? Het idee dat de wereld onveilig is zit in jezelf. Dat anderen het beoordelen als 'belachelijk' ofzo, is ook een oordeel, voortkomend uit angst. Als je ergens voor staat en op deze manier wilt leven, waarom doe je het dan niet? Waarom alleen hier? Zij vertegenwoordigde iets wat we allemaal in meer of mindere mate wel hebben, ook ik. Als je dat inziet word je sterker, kun je die onzekerheid in jezelf overwinnen en gaan staan voor wie je bent. Het mooie was dat mijn camera in dat opzicht een duidelijke functie had in het geheel: Open Up.
.