Terwijl ik een aantal hoofdstukken uit 'De grootmoeders spreken' aan het kopiëren ben voor de leesclub, spreken de grootmoeders mij alweer toe. Bepaalde boeken kan je iedere keer opnieuw openslaan en toch lijkt het of je steeds iets nieuws tegenkomt. Een tijdje heb ik er een sport van gemaakt. Als een kwestie me niet losliet, sloeg ik drie van zulke boeken willekeurig ergens open en het was verbazingwekkend hoe wat ik las dan aansloot op elkaar en altijd een passend, blikverruimend antwoord gaf op de vraag.
Kort samengevat wijzen de grootmoeders - via Sharon McErlane - ons op het toelaten van de Yin-energie, omdat het evenwicht op aarde nogal verstoord is door de overheersende Yang-energie. Dat evenwicht wordt nu hersteld. Ook al is lang niet iedereen zich nog bewust van de ongelofelijke veranderingen die momenteel gaande zijn op aarde, ze gebeuren wel. Daarbij krijgen we alle hulp vanuit het universum, van de grootmoeders bijvoorbeeld. Zet je hart open en het stroomt toe.
Wat mij vandaag het meest trof in het verhaal van Sharon is hoe zij de Grote Moeder ontmoette en op haar knieën viel om haar te vereren. De Grote moeder zegt tegen Sharon: "Ik wil je aanbidding niet! Je moet je richten op eenwording met mij. Als je dat doet, kan je door mij werken. Nodig mij uit. Nodig díe vorm van het Goddelijke uit in je leven die jou aanspreekt. Het aanbidden creëert een scheiding tussen aanbidder en en het aanbedene. Het beperkt de mogelijkheid van het Goddelijke om in het leven van de mensen te komen en er een rol in te spelen. Je moet je eigen Goddelijke natuur erkennen. Dat is nu nodig. Je kunt je niet langer het waanidee permitteren dat je gescheiden bent van God. Pas als je je op de nieuwe manier begint te verhouden tot het Goddelijke, zul je de planeet helpen redden."
Denk vanuit je grote Zelf! De onbegrensde kracht van het Goddelijke wil door ons heen werken!
Thank you, Sharon, voor deze heldere boodschap.
Wat Sharon me vertelde en wat ik graag ter stimulans wil delen, is dat zij op een bepaald moment in haar leven met heel haar hart bad en wenste om een taak, een levensvervulling, waarin zij al al haar capaciteiten kon benutten. Toen kwamen de grootmoeders op haar pad. Ze was alweer vergeten wat ze gewenst had en sputterde in eerste instantie flink tegen. Tot ze zich realiseerde dat dit was, waar ze om gevraagd had. In september is ze weer in Nederland en België. Maar de grootmoeders zijn er altijd! Evenals de Grote Moeder of wie je maar wil.
.
donderdag 30 juni 2011
dinsdag 28 juni 2011
Hoger Zelf
"Als je een hoger zelf hebt..," reageerde iemand vrijdagavond. Voorafgaand aan de vertoning van (een deel van) de White Bull dvd legde ik uit hoe zo'n gesprek met White Bull werkt. Hij maakt contact met jouw hogere zelf en vandaaruit krijg je antwoorden op kwesties die je bezig houden. Zelf weten we niet altijd goed het onderscheid te maken tussen ons hogere zelf en ons 'onechte' zelf, het ego. Hoe weet je wat de waarheid van je hogere zelf is en wat 'creativity of the mind'? "De waarheid resoneert met elke cel in je lichaam, dat kan je voelen," is het antwoord dat White Bull geeft in het interview.
"Iedereen heeft een hoger zelf," zeg ik verbaasd. Anders kan je niet leven, dan besta je helemaal niet. "Ja, maar niet iedereen weet dat-ie een hoger zelf heeft." Dat maakt niet uit. Je hoeft het niet te weten. Ook mensen die het niet weten, leven wel met hun hogere zelf. Ook met hun ego waarschijnlijk en misschien zijn ze zich dan wel minder bewust van dat ego en hoe dat hen gevangen houdt, dat kan. Maar alle vriendelijkheid, mildheid, elk mededogen, dat is hoger zelf. Dat hebben we toch allemaal in ons? Zo onhaalbaar is het echt niet om vanuit je hogere zelf te leven. Het is er gewoon. Op elk moment beschikbaar. Het is zelfs te hulp te roepen om 'het' over te nemen van je ego, om je zorgen, angsten en oude pijn te vervangen door vrede en vertrouwen in jezelf. Je kunt op elk moment kiezen wie je de macht geeft. Bij elke stap die je zet, kan je je afvragen of het je hogere zelf dient of je ego. Zo mag je je ook afvragen waarmee je het hoogste in een ander dient, leerde ik van White Bull. Door het hoogste in een ander aan te spreken, help je iemand meer dan door mee te gaan in de angsten en waarheden van het ego. Voed het beste in de ander, daarmee voed je ook het beste in jezelf!
.
"Iedereen heeft een hoger zelf," zeg ik verbaasd. Anders kan je niet leven, dan besta je helemaal niet. "Ja, maar niet iedereen weet dat-ie een hoger zelf heeft." Dat maakt niet uit. Je hoeft het niet te weten. Ook mensen die het niet weten, leven wel met hun hogere zelf. Ook met hun ego waarschijnlijk en misschien zijn ze zich dan wel minder bewust van dat ego en hoe dat hen gevangen houdt, dat kan. Maar alle vriendelijkheid, mildheid, elk mededogen, dat is hoger zelf. Dat hebben we toch allemaal in ons? Zo onhaalbaar is het echt niet om vanuit je hogere zelf te leven. Het is er gewoon. Op elk moment beschikbaar. Het is zelfs te hulp te roepen om 'het' over te nemen van je ego, om je zorgen, angsten en oude pijn te vervangen door vrede en vertrouwen in jezelf. Je kunt op elk moment kiezen wie je de macht geeft. Bij elke stap die je zet, kan je je afvragen of het je hogere zelf dient of je ego. Zo mag je je ook afvragen waarmee je het hoogste in een ander dient, leerde ik van White Bull. Door het hoogste in een ander aan te spreken, help je iemand meer dan door mee te gaan in de angsten en waarheden van het ego. Voed het beste in de ander, daarmee voed je ook het beste in jezelf!
.
zaterdag 25 juni 2011
Wensen
'Vraag en het zal u gegeven worden.'
Wie gelooft dat?
Ik!
Het is zo.
Wens en wees je vooral bewust van je wensen.
Begrijp dat je het soms zelf ben, die de teleurstellingen wenst zich te herhalen.
Wees vooral eenduidig in je wensen, want je krijgt wat je wenst!
En wees slim met wensen.
Wens bijvoorbeeld helder inzicht in een bepaalde situatie.
Wens bijvoorbeeld dat je eigen houding verandert.
Wens voor iedereen het beste, niet zozeer voor jezelf.
Want wensen werkt niet als je een ander wilt veranderen in jouw voordeel.
Wensen werkt ook niet als je er anderen mee benadeelt.
Wensen werkt alleen als je er niemand mee schaadt.
Wens wat je wil en het universum gaat aan het werk voor je.
Maar wees bereid je eigen optiek aan te passen.
Want het is slechts onze eigen kortzichtigheid die ons beperkt.
Wens en laat het gebeuren.
Laat de controle los.
Vertrouw erop dat eraan gewerkt wordt.
En wees vooral dankbaar als je wensen zich ontvouwen....
I am...
.
Wie gelooft dat?
Ik!
Het is zo.
Wens en wees je vooral bewust van je wensen.
Begrijp dat je het soms zelf ben, die de teleurstellingen wenst zich te herhalen.
Wees vooral eenduidig in je wensen, want je krijgt wat je wenst!
En wees slim met wensen.
Wens bijvoorbeeld helder inzicht in een bepaalde situatie.
Wens bijvoorbeeld dat je eigen houding verandert.
Wens voor iedereen het beste, niet zozeer voor jezelf.
Want wensen werkt niet als je een ander wilt veranderen in jouw voordeel.
Wensen werkt ook niet als je er anderen mee benadeelt.
Wensen werkt alleen als je er niemand mee schaadt.
Wens wat je wil en het universum gaat aan het werk voor je.
Maar wees bereid je eigen optiek aan te passen.
Want het is slechts onze eigen kortzichtigheid die ons beperkt.
Wens en laat het gebeuren.
Laat de controle los.
Vertrouw erop dat eraan gewerkt wordt.
En wees vooral dankbaar als je wensen zich ontvouwen....
I am...
.
vrijdag 17 juni 2011
Rumi's erebegraafplaats
Rumi's geest is vrij. En Rumi's lichaam ligt middenin deze spiraalvormige heuvel. Het was een heuse begrafenis, Piek legde er een roos bij, Helma een mooie paarse steen en ik plantte er de vlinderstruik bovenop. Bijen zijn gek op vlinderstruiken, net als vlinders. Op de achtergrond zie je de bijenkorf van de 'homeless' zwerm, die van de week is gered en gefilmd en hier net aan een nieuw leven is begonnen.
Hoe mooi heeft dat zichzelf allemaal geregeld. Ik had 's morgens nog geen idee waar ik Rumi zou gaan begraven. Maar ik had samen met Piek al een afspraak in Zutphen en daarna zouden we nog even bij de bijen van Helma gaan kijken. Toen Helma het hoorde, bood ze spontaan aan dat Rumi in haar tuin mocht liggen. Het past ook in het idee van de permacultuur. Ik mocht een plekje kiezen. Het heuveltje, een kruidenspiraal eigenlijk, was gebouwd door Helma's cursisten, waaronder Piek. De vlinderstruik zou daar bovenop goed tot z'n recht komen. Ik vond het mooi symbolisch.
Helma vertelde achteraf dat de Indianen het vroeger ook zo deden. Ze verbouwden voedsel op een heuvel, waarin ze een vis of een buffel hadden begraven. Goed voor de vruchtbaarheid van de grond.
Door deze mooie samenloop van omstandigheden heb ik er vrede mee. Het is goed zo. Ik weet dat Rumi's lichaam op was. Ze heeft het nog lang volgehouden. Voor mij. Piek heeft donderdagavond nog even contact met haar gehad, toen ze mijn berichtje las dat het niet helemaal goed ging met Rumi. Ze had Piek vrolijk laten weten: 'Ik ga!'
Op dat moment zat ik met haar op schoot en had ik al gezegd: 'Het is goed Rumi. Het gaat niet meer, hè?' Vanaf dat moment leek ze zich over te geven aan het proces en vertrok ze langzaam uit haar lijf. Voor haar een bevrijding. Ik moest me vermannen om me daar ook aan over te geven en het te accepteren. Het was verdrietig, maar ook heel mooi. Zoals je het je wenst.
Wat zij beter wist dan ik, is dat er iets heel moois voor in de plaats komt. Natuurlijk is het vreemd dat ze niet meer rondhuppelt, verwachtingsvol bovenaan de trap staat te wachten op iets lekkers als ze het koffieapparaat beneden heeft gehoord. Maar het is helemaal niet leeg in huis. Ik voel haar aanwezigheid juist heel sterk. En die is niet meer beperkt, ze kan overal mee naartoe. Haar energie is heel licht en heel krachtig geworden.
Ze is vast heel trots op haar bijzondere grafheuvel. En op al die mensen, die ze kende en nu allemaal lieve dingen over haar zeggen. Ja, ze heeft een bijzonder leven gehad en ze heeft ervan genoten. Voor mij was het een verrijking, deze bijzondere relatie met Rumi. Onvoorwaardelijke liefde. En dat is wat blijft!
.
Mijn Rumi
Mijn lieve Rumi... mijn sterke, stoere, nieuwsgierige, wijze held. Wat ben ik dankbaar dat je bij me was al die jaren. Je hebt je rust verdient.
Heel langzaam is ze vannacht weggegleden in een eeuwige slaap, terwijl ze bij me lag. Ze is niet weg, ze is voor altijd in mijn hart.
Dit is de laatste foto van haar, die ik gisteravond maakte.
.
donderdag 16 juni 2011
dinsdag 14 juni 2011
De regisseur
Niets gebeurt voor niets, alles klopt. We weten het alleen niet altijd op het moment zelf. Achteraf klopt alles, past elk detail in het totaalplaatje. Hebben we zelf dan geen invloed? Jawel! Met name in het dwarsbomen. Ons verzet (al dan niet bewust) tegen een situatie zoals-ie is, kan heel belemmerend werken. Maar ook dat heeft een functie, want dan is de tijd dus nog niet rijp. Dan zijn we nog niet klaar voor de volgende stap. Bijvoorbeeld.
Iemand vertelde me hoe ze op haar 25-ste de vader van haar kinderen ontmoette. Hij stond opeens naast haar, vroeg of ze zijn sleutels had gezien en zij wees ze zomaar aan, ze lagen ergens op de grond. Meteen die nacht is het kind verwekt, een aantal jaar later nog een. Nu zijn ze uit elkaar, zij begrijpt niet waarom, want alles klopte zo perfect. Het kan, dat iets de bedoeling was, maar dat nu iets anders de bedoeling is. Wat ik zag is dat de onvrede daarover nu het verleden besmet èn de voortgang belemmert.
Iemand anders vertelt me dat zij zich grote zorgen maakte toen haar man werkloos was geworden. Zelf maakte hij zich niet druk. En achteraf kwam het perfect uit. In het half jaar dat hij geen werk had, zijn ze verhuisd naar een veel prettiger oord, hij had mooi de tijd om de boel te verbouwen en allebei zijn ze gelukkiger nu ze bij het bos wonen en daar veel wandelen met de hond. Alles klopt. "Ik ben elke dag zo dankbaar!" vertelt ze me. Overigens is dit nu al de derde keer in korte tijd dat ik bij iemand op bezoek ben geweest, die vanuit de stad is verhuisd naar een plek met ruimte, tuin en natuur in de buurt. Het zet me wel aan het denken. Wat is daar de bedoeling van?
Onverhoopt ging een draaidag bij de imker onlangs niet door, omdat de geluidsman een andere klus had. We verzetten 'm voor de derde keer en potjandrie, bleek de geluidsman opeens weer niet te kunnen. Ik baalde er een beetje van, maar voelde niet de noodzaak die draaidag, morgen, te cancelen. Het zou zich vast wel regelen. Of anders zou het regenen. Gisteren hoorde ik dat ons bijenverhaal spannend begint te worden, een van de bijen-actievelingen in Zutphen had een zwerm bijen aangetroffen en gevangen. Die gaat morgen verplaatst worden. Ondertussen hangt er nog een zwermpje te wachten in een boom. En... ik krijg opeens het bericht dat de geluidsman toch komt, z'n andere klus is om tien uur al klaar. Met de imker kunnen we dus naar die bijen toe, waardoor alle hoofdpersonen van de film bij elkaar komen en de documentaire bijna een spannende speelfilm gaat worden! Wie is hier de regisseur? Ik ben een hele goeie regisseur, al zeg ik het zelf, door niets zelf te regisseren, maar het gewoon allemaal te laten gebeuren!
.
Iemand vertelde me hoe ze op haar 25-ste de vader van haar kinderen ontmoette. Hij stond opeens naast haar, vroeg of ze zijn sleutels had gezien en zij wees ze zomaar aan, ze lagen ergens op de grond. Meteen die nacht is het kind verwekt, een aantal jaar later nog een. Nu zijn ze uit elkaar, zij begrijpt niet waarom, want alles klopte zo perfect. Het kan, dat iets de bedoeling was, maar dat nu iets anders de bedoeling is. Wat ik zag is dat de onvrede daarover nu het verleden besmet èn de voortgang belemmert.
Iemand anders vertelt me dat zij zich grote zorgen maakte toen haar man werkloos was geworden. Zelf maakte hij zich niet druk. En achteraf kwam het perfect uit. In het half jaar dat hij geen werk had, zijn ze verhuisd naar een veel prettiger oord, hij had mooi de tijd om de boel te verbouwen en allebei zijn ze gelukkiger nu ze bij het bos wonen en daar veel wandelen met de hond. Alles klopt. "Ik ben elke dag zo dankbaar!" vertelt ze me. Overigens is dit nu al de derde keer in korte tijd dat ik bij iemand op bezoek ben geweest, die vanuit de stad is verhuisd naar een plek met ruimte, tuin en natuur in de buurt. Het zet me wel aan het denken. Wat is daar de bedoeling van?
Onverhoopt ging een draaidag bij de imker onlangs niet door, omdat de geluidsman een andere klus had. We verzetten 'm voor de derde keer en potjandrie, bleek de geluidsman opeens weer niet te kunnen. Ik baalde er een beetje van, maar voelde niet de noodzaak die draaidag, morgen, te cancelen. Het zou zich vast wel regelen. Of anders zou het regenen. Gisteren hoorde ik dat ons bijenverhaal spannend begint te worden, een van de bijen-actievelingen in Zutphen had een zwerm bijen aangetroffen en gevangen. Die gaat morgen verplaatst worden. Ondertussen hangt er nog een zwermpje te wachten in een boom. En... ik krijg opeens het bericht dat de geluidsman toch komt, z'n andere klus is om tien uur al klaar. Met de imker kunnen we dus naar die bijen toe, waardoor alle hoofdpersonen van de film bij elkaar komen en de documentaire bijna een spannende speelfilm gaat worden! Wie is hier de regisseur? Ik ben een hele goeie regisseur, al zeg ik het zelf, door niets zelf te regisseren, maar het gewoon allemaal te laten gebeuren!
.
maandag 13 juni 2011
Stilte (3)
Even heb ik me afgevraagd of ik het vorige stuk niet beter weg kon halen, omdat het iets benadrukt dat niet meer nodig is. Als je dagelijks tijd besteedt aan de verbinding met het hogere, je hogere Zelf, het Goddelijke, het licht, is het niet meer nodig de diepte in te duiken. Alles wordt vanzelf licht.
Door elke dag yoga en meditatie te beoefenen bijvoorbeeld, versterk je de levensenergie die door je heen stroomt. Dat wat vast zit, wat je niet meer nodig hebt, stroomt vanzelf weg en je gaat je kilo's lichter voelen. Je ademt nieuwe energie in en je ademt alle overbodige ballast uit. Dat is een makkelijker weg.
Ons hogere, echte zelf kennen we, het is niet zo moeilijk om van daaruit te leven. Het is de Zelf die aardig, vriendelijk, begripvol, vrolijk en vol vertrouwen is. Altijd aanwezig en bereid ons te redden uit de grip van het onechte zelf, dat leeft vanuit angst. Angst is armoede. Het beperkt ons, belemmert ons te zijn wie we zijn, houdt ons klein, doet ons piekeren en klampt zich vast aan dingen of mensen buiten onszelf, aan illusies. Ik kom zo vaak mensen tegen, die zeggen gezien te willen worden in wie ze werkelijk zijn. Ook dat begint bij jezelf: Zie je wie je zelf werkelijk bent? Dan heb je die bevestiging van anderen niet meer nodig. Dan zie je ook het echte zelf van de ander. It takes a God to see a God.
Wat er ook is, je kunt op elk moment je hogere Zelf vragen in te grijpen, aanwezig te zijn, je vertrouwen, inzicht, geduld, kracht en moed te geven. Zo kun je meer en meer gaan leven vanuit je hogere zelf. Dat is rijkdom!
.
Door elke dag yoga en meditatie te beoefenen bijvoorbeeld, versterk je de levensenergie die door je heen stroomt. Dat wat vast zit, wat je niet meer nodig hebt, stroomt vanzelf weg en je gaat je kilo's lichter voelen. Je ademt nieuwe energie in en je ademt alle overbodige ballast uit. Dat is een makkelijker weg.
Ons hogere, echte zelf kennen we, het is niet zo moeilijk om van daaruit te leven. Het is de Zelf die aardig, vriendelijk, begripvol, vrolijk en vol vertrouwen is. Altijd aanwezig en bereid ons te redden uit de grip van het onechte zelf, dat leeft vanuit angst. Angst is armoede. Het beperkt ons, belemmert ons te zijn wie we zijn, houdt ons klein, doet ons piekeren en klampt zich vast aan dingen of mensen buiten onszelf, aan illusies. Ik kom zo vaak mensen tegen, die zeggen gezien te willen worden in wie ze werkelijk zijn. Ook dat begint bij jezelf: Zie je wie je zelf werkelijk bent? Dan heb je die bevestiging van anderen niet meer nodig. Dan zie je ook het echte zelf van de ander. It takes a God to see a God.
Wat er ook is, je kunt op elk moment je hogere Zelf vragen in te grijpen, aanwezig te zijn, je vertrouwen, inzicht, geduld, kracht en moed te geven. Zo kun je meer en meer gaan leven vanuit je hogere zelf. Dat is rijkdom!
.
zaterdag 11 juni 2011
Stilte (2)
Je zou ze de kost moeten geven, mensen die proberen de stilte, het even 'niks' doen, te vermijden. Of misschien is het iets anders, dat ze proberen te vermijden: Het alleen zijn, de eenzaamheid, de angst met zichzelf geconfronteerd te worden of met diep verborgen en goed verstopte gevoelens. Innerlijke bestaanspijn hebben we allemaal, dat is inherent aan het mens-zijn. Maar daarnaar kijken helpt en lost het op. Misschien lijkt het een enorm zwart gat, een diepe put, waarin je alleen maar verder weg kunt zakken, geen wonder dat je dan geneigd bent er met een grote boog omheen te lopen. Toch denderen we daar vroeg of laat allemaal in, vermoed ik. Omdat het gewoon niet de bedoeling is om dat in stand te houden. Afdalen in die 'put' en kijken wat daar opgeslagen ligt aan angst, pijn en spookbeelden, is als een lichtje aansteken in de duisternis. Het zien, het ernaar kijken is genoeg om de transformatie in werking te zetten.
Energy is flowing everywhere. When you observe it, it changes. When you observe it with intention, you create that intention. (Divine Mother)
Die intentie is het belangrijkste. Je kunt bijvoorbeeld een jeugdtrauma tegenkomen en daarin een verklaring vinden voor je angst, je gedrag, je patroon en het in stand houden. Maar als je er echt naar durft te kijken, (bijvoorbeeld door begrip te hebben voor je innerlijke kind, het te troosten en om vergeving te vragen voor wat er is gebeurd) wordt het lichter.
Daarom is de stilte zo belangrijk. Het is heilzaam. Je kunt blijven reageren op de buitenwereld, op mensen en situaties, je in dat eeuwige spel blijven begeven, of je kunt er regelmatig even uitstappen om te kijken. Alles om je heen vertelt je een stukje van je eigen verhaal. Door ernaar te kijken, de gevoelens die het oproept onder ogen te zien en te gaan begrijpen wat het jou vertelt over jezelf, doorbreek je de vicieuze cirkel. Ernaar kijken is genoeg. Alles is een spiegel. Dat zien is genoeg. Jezelf zien, is genoeg. Het gaat niet om al die anderen, het gaat over jou. Het gevecht dat je voert met een ander, is het gevecht met jezelf. De harmonie, die je op deze manier bereikt, zet zich vanzelf om in harmonie met je omgeving.
Ik zeg 'deze manier', maar er zijn natuurlijk talloze manieren. De essentie is het naar binnen keren, de reis durven ondernemen en ontdekken dat die donkere put vol met opgekrulde rupsjes ligt, klaar om stuk voor stuk uit te vliegen als prachtige vlinders. De Stilte blijkt een schatkist te zijn.
En voor gevorderden, zie: energieën onderscheiden op nieuwetijdskind
.
Energy is flowing everywhere. When you observe it, it changes. When you observe it with intention, you create that intention. (Divine Mother)
Die intentie is het belangrijkste. Je kunt bijvoorbeeld een jeugdtrauma tegenkomen en daarin een verklaring vinden voor je angst, je gedrag, je patroon en het in stand houden. Maar als je er echt naar durft te kijken, (bijvoorbeeld door begrip te hebben voor je innerlijke kind, het te troosten en om vergeving te vragen voor wat er is gebeurd) wordt het lichter.
Daarom is de stilte zo belangrijk. Het is heilzaam. Je kunt blijven reageren op de buitenwereld, op mensen en situaties, je in dat eeuwige spel blijven begeven, of je kunt er regelmatig even uitstappen om te kijken. Alles om je heen vertelt je een stukje van je eigen verhaal. Door ernaar te kijken, de gevoelens die het oproept onder ogen te zien en te gaan begrijpen wat het jou vertelt over jezelf, doorbreek je de vicieuze cirkel. Ernaar kijken is genoeg. Alles is een spiegel. Dat zien is genoeg. Jezelf zien, is genoeg. Het gaat niet om al die anderen, het gaat over jou. Het gevecht dat je voert met een ander, is het gevecht met jezelf. De harmonie, die je op deze manier bereikt, zet zich vanzelf om in harmonie met je omgeving.
Ik zeg 'deze manier', maar er zijn natuurlijk talloze manieren. De essentie is het naar binnen keren, de reis durven ondernemen en ontdekken dat die donkere put vol met opgekrulde rupsjes ligt, klaar om stuk voor stuk uit te vliegen als prachtige vlinders. De Stilte blijkt een schatkist te zijn.
En voor gevorderden, zie: energieën onderscheiden op nieuwetijdskind
.
vrijdag 10 juni 2011
Stilte
Ooit, in een vorig leven, dacht ik dat je altijd bezig moest zijn. Dat 'niks doen' nutteloos was. Een dag, waarop ik weinig 'gedaan' had, gaf een onbevredigend gevoel. Nu kan ik me niet meer voorstellen hoe ik dat toen deed en volhield. Als ik er op terugkijk, is het alsof ik maar aan het stapelen was, zonder te beseffen welke ballast ik met me mee sjouwde. Niet zo verwonderlijk dat ik op een gegeven moment een halt toegeroepen werd door rsi. Als je niet goed luistert naar jezelf en dus je lichaam, komt er vanzelf een moment waarop je wel gedwongen wordt.
Het is een interessant verschijnsel dat ik nog steeds op hetzelfde adres woon, middenin de stad, maar dat het hier in de loop der jaren steeds rustiger is geworden. De bedrijven in de straat, die nogal wat herrie maakten, zijn vertrokken. Moord- en brand krijsende kinderen, ruziënde buren en rumoerige feestjes tot diep in de nacht zijn inmiddels een zeldzaamheid. Nu hoor ik de vogeltjes fluiten alsof ik buiten woon. So within, so without... het is echt zo!
Laatst was ik even naar Amsterdam geweest om iets op te halen en toen ik thuis kwam, nam ik even een half uurtje 'niks' om om te schakelen voor ik verder ging. Een gewoonte, waar ik niet eens meer bij stil sta, maar waarmee je alles even op kan ruimen. In die stilte schiet me opeens de buurvrouw te binnen, die daar in Amsterdam kwam vragen of ik de lichten van mijn auto had laten branden. O, heb ik ze niet weer laten branden? Ik onderbrak mijn 'pauze' om te gaan kijken en jawel... Een mooi voorbeeld van hoeveel die rust en stilte oplevert.
Rust en stilte is niet nutteloos, niet 'niks', het is alles! Ik ben daardoor geconcentreerder aan het werk, meer alert op wat ik doe (en niet doe vooral!) en ik loop niet meer door met ballast, die ik onderweg per ongeluk heb opgepikt. Alles krijgt een plek of wordt opgeruimd. Dan kan ik daarna weer met een schone lei aan de slag.
Het lijkt misschien alsof ik veel minder doe dan vroeger, maar ik weet niet of dat waar is. Op deze manier kan ik misschien wel meer bergen verzetten dan toen. Ik werk efficiënter, ben me veel bewuster van waar ik mijn energie insteek en wat nog het belangrijkste is: Ik selecteer. Dat wat ik doe, krijgt daardoor meer waarde. En het effect is dat wat naar mij toekomt, zichzelf ook selecteert. Zo werkt het. Ik krijg nu nauwelijks meer spam in mijn mailbox bijvoorbeeld. Dat is wel eens anders geweest!
Het is vooral de kunst om het 'moeten-moeten-moeten' af te schaffen. Het is een kunst, jazeker, om de stilte te zoeken, te vinden en te waarderen. Maar wat krijg je er veel voor terug: Jezelf!
.
Het is een interessant verschijnsel dat ik nog steeds op hetzelfde adres woon, middenin de stad, maar dat het hier in de loop der jaren steeds rustiger is geworden. De bedrijven in de straat, die nogal wat herrie maakten, zijn vertrokken. Moord- en brand krijsende kinderen, ruziënde buren en rumoerige feestjes tot diep in de nacht zijn inmiddels een zeldzaamheid. Nu hoor ik de vogeltjes fluiten alsof ik buiten woon. So within, so without... het is echt zo!
Laatst was ik even naar Amsterdam geweest om iets op te halen en toen ik thuis kwam, nam ik even een half uurtje 'niks' om om te schakelen voor ik verder ging. Een gewoonte, waar ik niet eens meer bij stil sta, maar waarmee je alles even op kan ruimen. In die stilte schiet me opeens de buurvrouw te binnen, die daar in Amsterdam kwam vragen of ik de lichten van mijn auto had laten branden. O, heb ik ze niet weer laten branden? Ik onderbrak mijn 'pauze' om te gaan kijken en jawel... Een mooi voorbeeld van hoeveel die rust en stilte oplevert.
Rust en stilte is niet nutteloos, niet 'niks', het is alles! Ik ben daardoor geconcentreerder aan het werk, meer alert op wat ik doe (en niet doe vooral!) en ik loop niet meer door met ballast, die ik onderweg per ongeluk heb opgepikt. Alles krijgt een plek of wordt opgeruimd. Dan kan ik daarna weer met een schone lei aan de slag.
Het lijkt misschien alsof ik veel minder doe dan vroeger, maar ik weet niet of dat waar is. Op deze manier kan ik misschien wel meer bergen verzetten dan toen. Ik werk efficiënter, ben me veel bewuster van waar ik mijn energie insteek en wat nog het belangrijkste is: Ik selecteer. Dat wat ik doe, krijgt daardoor meer waarde. En het effect is dat wat naar mij toekomt, zichzelf ook selecteert. Zo werkt het. Ik krijg nu nauwelijks meer spam in mijn mailbox bijvoorbeeld. Dat is wel eens anders geweest!
Het is vooral de kunst om het 'moeten-moeten-moeten' af te schaffen. Het is een kunst, jazeker, om de stilte te zoeken, te vinden en te waarderen. Maar wat krijg je er veel voor terug: Jezelf!
.
maandag 6 juni 2011
De Leeuw
Een paar dagen voor ik naar Eibergen ging om mensen uit de Achterhoek te vertellen over het geheim van Kriya Yoga en andere wonderen, ontving ik een Yoga-tijdschrift, sloeg het open en las een prachtig verhaaltje van Vivekenanda, waarin ik mijn 'missie' zag verwoord:
Een leeuwin, op zoek naar een prooi, stuitte op een kudde schapen. Toen ze op hen toesprong, bracht ze een welp ter wereld en stierf onmiddellijk. De jonge leeuw werd grootgebracht in de kudde, at gras, blaatte als een schaap en wist niet dat hij een leeuw was. Op een dag stuitte een andere leeuw op de kudde en zag tot zijn verbazing een grote leeuw die gras at en blaatte als een schaap. Bij het zien van de leeuw sloeg de kudde op de vlucht, ook de schaap-leeuw. De leeuw wachtte z'n kans af en op een dag vond hij de schaap-leeuw in een diepe slaap. Hij maakte hem wakker en zei tegen hem: 'Je bent een leeuw.' De ander zei: 'Nee,' en begon te blaten als een schaap. Maar de vreemde leeuw nam hem mee naar een meer en vroeg hem in het water te kijken naar zijn spiegelbeeld en te zien of dat niet leek op hem, de leeuw. Hij keek en moest de gelijkenis toegeven. Toen begon de vreemde leeuw te brullen en vroeg hem hetzelfde te doen. De schaap-leeuw beproefde zijn stem en brulde al snel even koninklijk als de ander. En hij was geen schaap meer.
Dat is het. Wij zijn leeuwen in de schaapskleren van de gewoonte. We zijn door onze omgeving gehypnotiseerd tot zwakte.
De moraal van dit verhaal: Richt de aandacht op uw hogere zelf!
.
Een leeuwin, op zoek naar een prooi, stuitte op een kudde schapen. Toen ze op hen toesprong, bracht ze een welp ter wereld en stierf onmiddellijk. De jonge leeuw werd grootgebracht in de kudde, at gras, blaatte als een schaap en wist niet dat hij een leeuw was. Op een dag stuitte een andere leeuw op de kudde en zag tot zijn verbazing een grote leeuw die gras at en blaatte als een schaap. Bij het zien van de leeuw sloeg de kudde op de vlucht, ook de schaap-leeuw. De leeuw wachtte z'n kans af en op een dag vond hij de schaap-leeuw in een diepe slaap. Hij maakte hem wakker en zei tegen hem: 'Je bent een leeuw.' De ander zei: 'Nee,' en begon te blaten als een schaap. Maar de vreemde leeuw nam hem mee naar een meer en vroeg hem in het water te kijken naar zijn spiegelbeeld en te zien of dat niet leek op hem, de leeuw. Hij keek en moest de gelijkenis toegeven. Toen begon de vreemde leeuw te brullen en vroeg hem hetzelfde te doen. De schaap-leeuw beproefde zijn stem en brulde al snel even koninklijk als de ander. En hij was geen schaap meer.
Dat is het. Wij zijn leeuwen in de schaapskleren van de gewoonte. We zijn door onze omgeving gehypnotiseerd tot zwakte.
De moraal van dit verhaal: Richt de aandacht op uw hogere zelf!
.
zondag 5 juni 2011
Wonderen
Straks geef ik een lezing in centrum Goud, te Eibergen: "Kriya yoga en andere wonderen." Als ik er zo over nadenk, heb ik al veel wonderen meegemaakt of zien gebeuren. Wat is het geheim? Jaaaa... dat ga ik straks verklappen. Maar een tipje van de sluier zal ik vast oplichten: Wonderen zijn er gewoon, ze gebeuren gewoon - als je ze toestaat.
Maar daar zit 'm de kneep: Meestal houden we ze zelf tegen. We willen heel graag dat bepaalde dingen gebeuren, maar omdat we het zo graag willen, lukt het niet bijvoorbeeld. Want achter dat willen zit een component van onzekerheid, twijfel, of zelfs verzet. Alles de kans geven te gebeuren, zichzelf op te lossen bijvoorbeeld, vraagt om vertrouwen.
Hoe meer je je ergens druk over maakt, hoe meer het vastzit. Leg het opzij, laat het los, geef het de kans zichzelf op te lossen. Schrijf je wensen op een briefje bijvoorbeeld en leg het weg.
De verandering gebeurt van binnen, niet buiten ons. Toch zijn vrijwel al onze wensen erop gericht dat dingen buiten ons veranderen. Daar richten we ons op, daar steken we onze energie in. Terwijl - als het ons lukt een innerlijke omslag te maken - de wereld om ons heen vanzelf meeverandert.
Loslaten willen we eigenlijk niet, kunnen we niet zo goed en durven we vaak niet. Maar het vasthouden - van bepaalde ideeën, gewoonten, patronen - houdt de wonderen juist tegen om te gebeuren. Vertrouwen nodigt ze uit.
.
Maar daar zit 'm de kneep: Meestal houden we ze zelf tegen. We willen heel graag dat bepaalde dingen gebeuren, maar omdat we het zo graag willen, lukt het niet bijvoorbeeld. Want achter dat willen zit een component van onzekerheid, twijfel, of zelfs verzet. Alles de kans geven te gebeuren, zichzelf op te lossen bijvoorbeeld, vraagt om vertrouwen.
Hoe meer je je ergens druk over maakt, hoe meer het vastzit. Leg het opzij, laat het los, geef het de kans zichzelf op te lossen. Schrijf je wensen op een briefje bijvoorbeeld en leg het weg.
De verandering gebeurt van binnen, niet buiten ons. Toch zijn vrijwel al onze wensen erop gericht dat dingen buiten ons veranderen. Daar richten we ons op, daar steken we onze energie in. Terwijl - als het ons lukt een innerlijke omslag te maken - de wereld om ons heen vanzelf meeverandert.
Loslaten willen we eigenlijk niet, kunnen we niet zo goed en durven we vaak niet. Maar het vasthouden - van bepaalde ideeën, gewoonten, patronen - houdt de wonderen juist tegen om te gebeuren. Vertrouwen nodigt ze uit.
.
donderdag 2 juni 2011
Angst doorzien
Ik geloof dat anderen bekritiseren met angst te maken heeft. Was alle angst weg, dan zouden we dat niet doen. Dan zouden we onze schouders ophalen en gewoon onze eigen gang gaan, onze eigen verantwoordelijkheid nemen voor onszelf en de ander ook z'n eigen weg laten gaan.
Het heeft dus met een onveilig gevoel in jezelf te maken als je anderen bekritiseert. Het is projectie op de wereld om je heen. Als je die zou kunnen beheersen, zou je veilig zijn. De blik is naar buiten gericht, je ziet van alles wat niet deugt, wat anders zou moeten, want dan is jouw wereld tenminste veilig. Maar je kunt anderen niet beheersen en controleren, ze zullen meestal niet doen wat jij zegt of zou willen en ook al doen ze dat wel, dan nog zal het niet genoeg zijn om jouw angst weg te nemen.
Wat is toch die diepe angst? De angst om alleen te zijn? De angst om dood te gaan? De oerangst is de angst afgescheiden te zijn, denk ik. De angst voor pijn, de angst verlaten te worden. Waardoor? Door jezelf? Zijn we niet vooral bang voor onszelf?
Het gekke is: Dat kan niet. Onze ware zelf verlaat ons nooit. Die is er altijd. Die heeft zelfs ons lichaam niet nodig om er te zijn. Die zal ook nooit alleen zijn, want die is verbonden met alles, met het geheel. Het onzichtbare geheel. Het 'afgescheiden zijn' van anderen of van het geheel, is dus maar een idee. Een gek idee waarmee mensen leven. We snappen niet wie we zijn. In wezen is er helemaal geen reden voor angst. Als je dat ontdekt, ben je vrij.
.
Het heeft dus met een onveilig gevoel in jezelf te maken als je anderen bekritiseert. Het is projectie op de wereld om je heen. Als je die zou kunnen beheersen, zou je veilig zijn. De blik is naar buiten gericht, je ziet van alles wat niet deugt, wat anders zou moeten, want dan is jouw wereld tenminste veilig. Maar je kunt anderen niet beheersen en controleren, ze zullen meestal niet doen wat jij zegt of zou willen en ook al doen ze dat wel, dan nog zal het niet genoeg zijn om jouw angst weg te nemen.
Wat is toch die diepe angst? De angst om alleen te zijn? De angst om dood te gaan? De oerangst is de angst afgescheiden te zijn, denk ik. De angst voor pijn, de angst verlaten te worden. Waardoor? Door jezelf? Zijn we niet vooral bang voor onszelf?
Het gekke is: Dat kan niet. Onze ware zelf verlaat ons nooit. Die is er altijd. Die heeft zelfs ons lichaam niet nodig om er te zijn. Die zal ook nooit alleen zijn, want die is verbonden met alles, met het geheel. Het onzichtbare geheel. Het 'afgescheiden zijn' van anderen of van het geheel, is dus maar een idee. Een gek idee waarmee mensen leven. We snappen niet wie we zijn. In wezen is er helemaal geen reden voor angst. Als je dat ontdekt, ben je vrij.
.
woensdag 1 juni 2011
Wolken
Vol verbazing keek ik gisteravond naar de lucht. Aan de ene kant hadden dikke, donkere wolken zich dreigend opgestapeld, maar ze werden paars en roze gekleurd door de zakkende zon. Die betoverde vanaf de andere kant moeiteloos de wereld in een sprookjeslandschap. Daar was het helder, slechts een enkel onschuldig wit vlekje aan de hemel. 't Is maar welke kant je opkijkt, dacht ik. Wat wìl je zien? Donkere wolken? Ja, die zijn er. Een sprookje? Een vuiltje aan de lucht? De heldere hemel? 't Is een keus.
Zojuist had ik besloten iets te laten zitten. Nadat ik eerst overwogen had er een bericht aan te wagen. Een langlopende kwestie, waarin ik keer op keer iemand vraag z'n verantwoordelijkheid te nemen en z'n afspraken na te komen.
Maar hou ik het hele getouwtrek niet in stand als ik er om blijf vragen? De reden om het niet te doen, was dat ik inzag hoe ik mezelf ermee gevangen hield. En dat was precies waar ik geen zin meer in had. Welke kant kijk je op? Waar richt je de aandacht op?
De donkere wolken staan - in dit verhaal - symbool voor de dreiging, het gevaar, de angst. Laat je je daardoor overmeesteren? Ga je je slachtoffer voelen? Of kijk je de andere kant op, waar het licht is en helder, weliswaar met een klein wolkje aan de lucht, maar die kan je aan. Ik dacht aan het experiment van Emoto: wolkjes wegkijken. Een paar jaar geleden was ik helemaal in de wolken toen ik dat voor het eerst probeerde en het lukte. En als dat met wolkjes kan, waarom dan niet met alles? Hierin ligt ons meesterschap. We hebben geen idee hoe sterk onze eigen kracht is, wat we zelf in stand houden met onze gedachten (dat we machteloos zijn bijvoorbeeld) en wat we kunnen bereiken met intentie. Wil je in een bepaalde situatie een doorbraak bewerkstelligen, weet dan dat je dat kan. Probeer het eens uit. Stap uit de strijd, neem het heft in handen, richt je intentie op het doel, zie de uitkomst voor je, kijk naar de heldere hemel. Stap uit het dualisme - de wereld van het oordelen, fout, goed, slachtoffers, daders, strijd, protest, aanklachten, beschuldigingen, schuldgevoelens, straf, ballast uit het verleden. Je kunt zo de andere kant op kijken. Waar richt je de aandacht op? Wil je het verleden in stand houden en meeslepen naar de toekomst?
Ik zie vandaag een heldere blauwe hemel, met hier en daar een wolkje. Ik zit er niet meer mee, met die wolkjes. Maar terwijl ik naar een wolkje kijk, lost-ie toch op!
.
Zojuist had ik besloten iets te laten zitten. Nadat ik eerst overwogen had er een bericht aan te wagen. Een langlopende kwestie, waarin ik keer op keer iemand vraag z'n verantwoordelijkheid te nemen en z'n afspraken na te komen.
Maar hou ik het hele getouwtrek niet in stand als ik er om blijf vragen? De reden om het niet te doen, was dat ik inzag hoe ik mezelf ermee gevangen hield. En dat was precies waar ik geen zin meer in had. Welke kant kijk je op? Waar richt je de aandacht op?
De donkere wolken staan - in dit verhaal - symbool voor de dreiging, het gevaar, de angst. Laat je je daardoor overmeesteren? Ga je je slachtoffer voelen? Of kijk je de andere kant op, waar het licht is en helder, weliswaar met een klein wolkje aan de lucht, maar die kan je aan. Ik dacht aan het experiment van Emoto: wolkjes wegkijken. Een paar jaar geleden was ik helemaal in de wolken toen ik dat voor het eerst probeerde en het lukte. En als dat met wolkjes kan, waarom dan niet met alles? Hierin ligt ons meesterschap. We hebben geen idee hoe sterk onze eigen kracht is, wat we zelf in stand houden met onze gedachten (dat we machteloos zijn bijvoorbeeld) en wat we kunnen bereiken met intentie. Wil je in een bepaalde situatie een doorbraak bewerkstelligen, weet dan dat je dat kan. Probeer het eens uit. Stap uit de strijd, neem het heft in handen, richt je intentie op het doel, zie de uitkomst voor je, kijk naar de heldere hemel. Stap uit het dualisme - de wereld van het oordelen, fout, goed, slachtoffers, daders, strijd, protest, aanklachten, beschuldigingen, schuldgevoelens, straf, ballast uit het verleden. Je kunt zo de andere kant op kijken. Waar richt je de aandacht op? Wil je het verleden in stand houden en meeslepen naar de toekomst?
Ik zie vandaag een heldere blauwe hemel, met hier en daar een wolkje. Ik zit er niet meer mee, met die wolkjes. Maar terwijl ik naar een wolkje kijk, lost-ie toch op!
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
