Appeltaart

Het schijnt dat het verlangen van het ego nog steeds bepaalt welke beslissingen we dagelijks nemen, lees ik in een overigens interessant artikel op Nieuwetijdskind over 'wat de man wil...' (dat willen we allemaal wel weten natuurlijk!)

Een boeiend gegeven, maar tegelijkertijd kan ik me ook voorstellen dat het voorlopig zeker een samenspel blijft. Dat wat het ego wil of denkt te moeten of te moeten hebben en dat wat de ziel wil, onze innerlijke drijfveren. Het is ook een prima samenspel, in mijn ogen, omdat we ons juist daardoor bewust worden. Omdat we juist - vanwege al die ego-verlangens - onszelf voorbij kunnen lopen en soms tegen onszelf aanbotsen en omdat dat juist nodig is om bij onszelf te rade te gaan. Hoe anders zouden we daartoe komen? We hebben toch af en toe iets nodig om ons aan het denken te zetten en ons af te vragen of we daar nou gelukkig van worden?

Het leven is een spel en dat mag gespeeld worden. 't Zou toch een rare wereld zijn als iedereen op een bergtop zat te mediteren. Ik kan me niet voorstellen dat dat de bedoeling is. Het leven is een speeltuin om te leren hoe we kunnen samenwerken, samenleven, samen genieten. Vroeg of laat komt bij iedereen het inzicht wel dat het najagen van verlangens alleen maar leidt tot meer verlangens en niet zoals verwacht bevrediging. Er is steeds wel weer iets nieuws om achterna te gaan. Dat avontuur hoort er ook bij. En stukje bij beetje kom je er achter dat het achterna jagen van iets of iemand niet werkt. Dat het zelfs niet nodig is. Dat waar je op 'jaagt' alleen maar verder van je af drijft - doordat je jaagt. En net als je het opgeeft, is het er opeens. In een andere vorm dan je zelf had bedacht, misschien wel duizend keer beter en mooier dan je je ooit kon voorstellen. Hoeveel meer waardeer je dat dan niet? Je werkelijke wensen vormen zich terwijl je bezig bent in het leven te zoeken naar al die dingen, die je voldoening kunnen geven. En als je er aan toe bent, dan zullen ze zich aan je openbaren. Niet eerder.

En dan nog ga je niet op een berg zitten, dan ga je heel anders genieten van de wonderen van het leven. Je ziet ze en je waardeert ze en je vertrouwt ze. Het leven zelf biedt je alles wat je nodig hebt. Het komt vanzelf naar je toe. Is dat geen feest?

Zelfs in de spirituele wereld - of misschien wel juist - zie je al dat gejaag. Misschien niet op materiële zaken, maar wel naar verlichting bijvoorbeeld. Zo verheven mogelijk leven, dat moet je toch de ultieme ervaring brengen van gelukzaligheid? Hoeveel mensen begeven zich hiermee niet 'buiten het werkelijke leven', ook hun eigen leven? Het is natuurlijk prima om je een tijdje te bezinnen, om op onderzoek uit te gaan in jezelf, om in de war te raken zelfs, om van je geloof te vallen, om eens een nieuwe weg in te slaan. Maar je komt altijd weer terug bij jezelf. In je eigen leven vind je alle uitdagingen en alle antwoorden. Alles wat je nodig hebt om te groeien en je te ontwikkelen. En om je te manifesteren. Om te zijn wie je bent. Gewoon in het leven van alle dag.

Stel je hebt zin in appeltaart. Das typisch een ego-behoefte en niet erg spiritueel, wel? Nou, mooi wel. Want als jij van elke hap kunt genieten en beseft dat die appeltjes met vreugde zijn gegroeid en trots blakend van gezondheid aan de boom hebben gehangen, dan proef je ook de rijkdom van het leven, dan ervaar je dat die appeltaart met liefde is gemaakt en laat je het een weldadig effect hebben op jou. Dan kies je natuurlijk ook voor een appeltaart, die met liefde is gemaakt. En je voelt je de koning te rijk. In het gewone leven!

Goed nieuws

Sommige mensen hebben altijd wat. Ken je dat? Altijd drama's, altijd toestanden. Ze zijn overigens ook gek op drama's en toestanden van anderen, als het maar vooral erg is. Waarschijnlijk hebben ze het zelf niet in de gaten, misschien denken ze dat het leven zo is of erger nog: Dat hun leven zo is, dat alles hen overkomt. Begin er vooral niet aan die mensen gerust te stellen dat het wel weer over gaat, niet zo erg is als het lijkt of morgen beter, want meestal willen ze dat niet horen. Bovendien: Morgen is er wel weer iets nieuws, nog erger.

Wat kan je doen? Ze laten... Of zeggen dat je er genoeg van hebt. Met het risico dat je zelf het volgende drama wordt, want dat zal je niet in dank afgenomen worden. Als het mensen zijn die dichtbij je staan en niet zomaar weg te bonjouren, dan kun je proberen om alleen aandacht te geven aan de positieve zaken, dat wat wel goed gaat, complimenten geven en stimuleren van het tegendeel van drama. Wat goed dat je dat zo aanpakt, dat je zo rustig blijft, dat je dat inziet, dat je dat gaat doen...

Ik ken een paar extreme voorbeelden, gelukkig niet in mijn omgeving, maar in mindere mate hebben heel veel mensen hier last van. De gewoonte om het altijd maar over problemen te hebben. Want wat moet je zeggen als er niks aan de hand is? Het gaat goed. Ik ben lekker bezig. Ik vermaak me prima. Je bent snel uitgepraat... Misschien verzinnen we daarom wel vaak een 'maar...' om toch iets te hebben om het over te hebben. 'Maar ik ben nog niet helemaal tevreden over dit en dat...' Of: 'Maar, met die en die gaat het niet zo goed...' Of: 'Maar ik zou nog wel wat meer ... willen...' Het ligt zo voor de hand om maar problemen te verzinnen. En toch kan je het beter niet doen.

Gisteren kreeg ik de oprecht geïnteresseerde vraag van iemand hoe het met mij ging. Ik had er veel waardering voor, want ik vond het zelf ook al een beetje ongelijk worden, zoveel als ik de laatste tijd naar deze persoon had geluisterd en hem had geholpen z'n situatie anders te zien, z'n mind te doorzien en wat meer vertrouwen te hebben. Overigens ook zeer leerzaam voor mijzelf, omdat ik zeker weet dat er een sterke wens was z'n leven te verbeteren en het anders aan te pakken. Anders was ik er nooit aan begonnen. Soms kan je mensen een hand geven en even uit de penarie trekken. En dan moeten ze zelf verder leren lopen. Met vallen en opstaan, dat is prima. Zo gaat dat nou eenmaal.

Een goed teken dus dat die vraag kwam, alleen, ik had geen antwoord. Het gaat prima, ik ben lekker bezig... Ik zag in dat dat het moment was om iets te 'verzinnen', maar ik deed het niet. "Wacht even, ik zal het even aan mezelf vragen," grapte ik. En even later vertelde ik dit: "Er is wel iets veranderd de laatste tijd. Het maakt me minder uit wat mensen ergens van vinden en ik ben er ook niet meer zo mee bezig wat ze van mij verwachten. Dus ik luister beter naar mezelf en ik ben duidelijker. En wat denk je? Het wordt nog gewaardeerd ook!" En wat was z'n reactie? "Wouw, fantastisch!  Dat is goed nieuws!" Zo kan het ook dus. Gewoon goed nieuws vertellen. En als dat niet wordt gewaardeerd, jammer dan!

Echte vrienden zijn er als je ze nodig hebt, zeggen we altijd. Of denken we. Of is ons wijs gemaakt. Maar ik zou ervan willen maken: Echte vrienden zijn blij als het goed met je gaat, als je stappen vooruit zet. Echte vrienden stimuleren het beste in elkaar.

Jezelf zijn

Een poes kan niet anders dan zichzelf zijn. En dat is zo ontwapenend. De grootste dondersteen ligt twee tellen later schattig te slapen. Je weet dat al die streken niet kwaad bedoeld zijn. Behoefte aan avontuur en uitdaging kan ik goed begrijpen, ik kan er om lachen, soms kan ik er ook de zenuwen van krijgen - als ze op 12 meter hoogte over een bamboe riggel balanceert bijvoorbeeld - maar zij denkt: Laat me toch! Ik laat haar ook, geen haar op m'n hoofd die haar durft te storen tijdens zulke manouvres... Maar waar ligt de grens? Moet ik het risico nemen dat ze naar beneden lazert? Nee, dat neemt ze zelf, kan je zeggen. Maar in hoeverre ben ik verantwoordelijk voor haar welzijn en veiligheid? Je laat je kinderen toch ook de straat niet op rennen? Hoe creëer je een vangnet zonder de vrijheid aan te tasten? Dat kan bijna niet. Het gevaar is een deel van het avontuur. Vertrouwen, daar gaat het om. Dat is het beste vangnet dat er is. Ik weet het...

Mensen die zichzelf zijn, zijn die ook zo ontwapenend? Ja, ik denk het wel. Ze laten zien wie ze zijn, ze spelen geen spelletjes en als ze wel een spelletje spelen, geven ze toe dat ze dat doen. Ze lachen, ze huilen of ze zijn boos, dat verbergen ze niet. Ze zijn goed te begrijpen omdat ze zo duidelijk zijn. En daarmee nodigen ze jou uit om ook jezelf te zijn. Wat wil je nog meer?

Laatst las ik een verhaal over een heel lang en gelukkig huwelijk en wat was het geheim? De partners hadden van begin af aan met elkaar afgesproken dat ze niet zouden proberen de ander te veranderen. Dat was de succesformule. Ook White Bull heeft het over relaties (in het boek dat binnenkort verschijnt!): "Als het allemaal niet zo lekker loopt en je ergert je aan elkaar, dan kun je je zorgen maken en je afvragen of je de relatie moet beëindigen, maar misschien kan je je beter afvragen of je niet meer ruimte nodig hebt. Het is net zoiets als wanneer twee planten in een pot groeien. Op den duur zit er te weinig voeding in de grond om beide planten de kans te geven tot volle wasdom te komen, de wortels raken verstrikt. Zij worstelen om in de kleine ruimte te overleven. Maar wanneer je de planten hun eigen pot geeft met de juiste voedingsbodem voor ieder van hen, dan zullen zij groeien en bloeien."

Je moet jezelf kunnen zijn. Je vrij voelen om jezelf te kunnen zijn. Als je niet jezelf kunt zijn, hoe kan je je dan lekker voelen? Ik denk dat we over het algemeen veel te veel geneigd zijn om rekening te houden met anderen - bewust of onbewust - en daarmee in te vullen voor anderen. Dat we anderen niet echt vrij durven te laten om hun eigen gang te gaan. Omdat wij bang zijn om ze kwijt te raken bijvoorbeeld. En ja, natuurlijk is het goed om er te kunnen zijn voor anderen als dat nodig is, natuurlijk hebben we een bepaalde betekenis voor elkaar en dat is mooi. Maar het vraagt wel onvoorwaardelijke liefde en vrijheid. We moeten niet zeggen dat we het beste voor de ander willen als we bedoelen dat het ons eigen belang is. En we mogen voor onszelf zorgen, zeker. Maar niet door een ander te beteugelen en te betuttelen. Dat is ook geen vrijheid voor onszelf. Jezelf zijn, vrijheid hebben om jezelf te zijn, uiteindelijk vraagt het van jezelf ruimte. Durf los te laten waar je je druk over maakt. Durf los te laten wat anderen ergens van vinden. Durf los te laten rekening te houden met wat anderen van je verwachten. Durf te leven vanuit je hart en je ziel. Wees jezelf trouw. Dat is uiteindelijk het beste voor iedereen.

Muni, leef je uit. Ik vang je als je valt...

Voortdurend bewustzijn

Sommigen zeggen dat het geen zin heeft om maar te proberen positief te denken, want het negatieve denken komt toch wel. Ja, daar een heel gevecht mee voeren heeft inderdaad geen zin. Het is het waarnemen wat zin heeft. In feite stap je naar een ander level, het level van de toeschouwer, als je beseft dat die gedachten er zijn, dat je iets dwars zit, je kunt waarnemen dat je gedachten problemen maken en dat die je gevoel beïnvloeden. Vanaf dat andere level ben je 'de baas', daar ligt je meesterschap. In het waarnemen. Niet zozeer het veranderen, maar het laten. Loskoppelen van wie je bent. Je gedachten zijn niet wie je bent.

Vanuit dat meesterschap kun je jezelf als het ware besturen. We gebruiken dan de mind, ja, we gebruiken andere gedachten, die ons een beter gevoel geven. Soms moet je streng zijn tegen jezelf en zeggen: Hou eens op! Daarvoor moet je kunnen waarnemen. En dat waarnemen is het verschil. Laat je je maar meevoeren door al die gedachten en ga je er ook nog in geloven? Of maak je een switch en ga je jezelf bewust een ander verhaal vertellen?

Gisteren zag ik een heel interessant berichtje voorbij komen van iemand, een noodkreet. "Help, ik was bijna zover dat ik mijn droom had gemanifesteerd en op het laatste moment gebeurt er iets dat alles verwoest. Ik verlies mijn vertrouwen in het universum." Hoe kun je nou je vertrouwen in het universum verliezen, vroeg ik me af. Het hele universum reageert op ons. We zijn een met het universum. Het universum heeft geen mening of oordeel of enige bevoegdheid om beslissingen voor jou te nemen. Zo van: 'Nu zijn we er bijna, weet je wat, we gaan het effe verstieren.' Er is ook geen God, die je komt straffen ofzo. Dat is onzin die veel mensen wijs is gemaakt. Alleen... als je daar in gelooft en je bang hebt laten maken, dan zit die angst in jou. En met die angst... jaja, ondermijn je je eigen vertrouwen. Het kan zijn dat er in mensen overtuigingen leven, dat ze het niet waard zijn, het niet zomaar kunnen 'krijgen', wat ze willen of dat het altijd mislukt, dat alles altijd tegenzit, dat het niet waar is, dat ze niet goed genoeg zijn, dat er gebrek is en geen overvloed. Die overtuigingen voeden we met z'n allen al eeuwen. Vanuit onwetendheid. Gelukkig zijn er ook andere geluiden. Gelukkig hebben we tegenwoordig toegang tot heel veel informatie, die ons iets anders leert. Voor velen is dat natuurlijk zeer aantrekkelijk, want het belooft je alles wat je maar wil. Ja. Maar het vraagt wel wat: Vertrouwen in jezelf. Opruimen van twijfels en angsten. Dat is het werk wat we te doen hebben. Want je krijgt het precies zoals je het zelf 'bestelt', ook al je onbewuste angsten en twijfels en frustraties worden op hun wenken bediend.

Wat kan je daaraan doen? Zeg dat ze mogen vertrekken, geef jezelf toestemming om je ervan te bevrijden, vraag hulp bij het zien van de blokkades, bij het opruimen ervan, wees duidelijk in wat je wilt en vraag hulp bij je eigen proces. Wees creatief. Je communiceert voortdurend met het universum, of met God, maar je hebt vrije wil. Dus je zult zelf moeten aangeven wat je wilt. Dat ìs de bewustwording. Dat je beseft dat je vrije wil hebt, dat jij 'in charge' bent. En wat je ook kunt doen, is ervan uitgaan dat er altijd het beste gebeurt voor jou. Daarop vertrouwen. 'Niet mijn wil, maar uw wil geschiede...' en dat is het ware vertrouwen. Er zijn er niet zoveel die dat - oprecht - kunnen, maar waarschijnlijk verlost het je in een keer van al je angst. Wat iets makkelijker is voor de meesten om toe te passen is dit: Vraag een oplossing voor iets waar je mee zit, bedank alvast voor de uitkomst, die briljanter is dan je je ooit zelf kon voorstellen en ga ervan uit dat het al opgelost is.

En de eerstvolgende keer dat je jezelf betrapt op negatieve gedachten, cancel ze dan, zeg dat je je goed wilt voelen en vraag het universum daar een handje bij te helpen. Zeg wat je wel wilt, wees specifiek en voeg er aan toe 'or even better...' en let eens op wat er gebeurt!

Zoals je ziet is het zaak om regelmatig even stil te staan en je bewust te zijn van wat je bezig houdt, hoe je ermee omgaat en steeds opnieuw de koers te wijzigen als dat nodig is. Dagelijkse kost wat mij betreft. Het vraagt niet even een half uurtje meditatie, - ja, dat kan ook natuurlijk en werkt zeker ondersteunend  - het vraagt voortdurend bewust zijn. Dat kost tijd, ja. Maar het levert alles op. Alles!

Grijp de macht!

Het is zo eenvoudig en kennelijk toch zo moeilijk te begrijpen, te onthouden en toe te passen: Waar je aandacht aan besteedt groeit!

Kleine dingen, grote dingen, het maakt niet uit. Je kunt je ergeren aan kleine dingen, maar ook aan misstanden in de wereld en waarschijnlijk gaat dat samen. Je kunt je blij voelen over een bloemetje, maar je ook verheugen over mooie ontwikkelingen in de wereld. Waarschijnlijk gaat dat samen.

Ik kan een heleboel voorbeelden noemen, maar wat me het meest opvalt is dat sommige mensen in hun eigen drama blijven hangen. Omdat ze het niet zien. Ze voelen zich slachtoffer. Van iets, van iemand, van zichzelf of van het leven. Je schiet er niks mee op, maar misschien is het makkelijk om in die rol te blijven zitten, zodat je er anderen of iets anders de schuld van kan geven en niet naar jezelf hoeft te kijken. Want, wat als je geen slachtoffer meer bent? Als die rol aan diggelen gaat, omdat je ontdekt dat het maar net is welke keuze je maakt?
  
Ben je een slachtoffer als je patiënt bent? Is dat een fijne rol omdat je er aandacht mee krijgt? Is het prettig om te leven alsof alles jou overkomt en jou tegenzit? Er is één groot probleem met die houding en dat is dat je meer krijgt (aantrekt) van wat in jouw beleving het meest aanwezig is. Dus ja, je kunt die rol met verve spelen, tot je er genoeg van hebt. Het klinkt misschien hard, maar in elke situatie hebben we zelf verantwoordelijkheid te nemen. Iets anders gaat niet helpen. Niemand kan dat voor je doen. Hoeveel je je ook beklaagt. Het leven is niet tegen jou, het is hooguit je eigen gevoel.

Veel mensen kennen het 'geheim' nog niet, dat we er zelf bij zijn, dat we zelf het verschil maken, dat onze blik bepaalt hoe de wereld is die we waarnemen, maar ook hoe ons eigen leven eruit ziet. Dat we onze blik kunnen sturen, dat we ervoor kunnen kiezen om anders te kijken, dat we bewust keuzes kunnen maken en dat dat heel veel uitmaakt. Het weten is een ding, het toepassen iets anders. Dat vraagt discipline en bewustwording op elk vlak, maar vooral zelfonderzoek. Waar voel je je slachtoffer van en waarom? Hoezo denk je dat je machteloos bent? Als je dit weet heb je meer macht dan je ooit had kunnen vermoeden.

Laat me je een handje helpen. Wat is het waar je je nu zorgen over maakt, waar je boos of teleurgesteld over bent? Waarvan voel je je slachtoffer? Wat is er mis met de wereld? Schrijf het allemaal eens op, maar... voor jezelf. Niet delen met de wereld om je heen, want dan verspreid je nog meer frustraties en loop je het risico dat het zich blijft herhalen. Nee, als je klaar bent, pak dan een nieuw stuk papier en schrijf op hoe je het liever zou zien, hoe het in jouw ogen idealiter zou kunnen verlopen en stel je voor dat het al zo is. Nog beter is om alvast te bedanken dat het zo is. Schrijf je droom op alsof hij al is uitgekomen en vertel jezelf dat mooie verhaal. O, wat ben ik blij dat.... O, wat fijn dat... Wat je eerder hebt opgeschreven kun je gebruiken als handleiding om nu het tegenovergestelde op te schrijven. Het oude verhaal gooi je weg. Je verscheurt het, verbrandt het, vergeet het! En je vervolgt je nieuwe verhaal. Net zo lang tot je er blij van wordt, tot je het echt voor je ziet en kunt voelen. Ga rustig door en fantaseer er oplos. Hoe langer je er mee bezig bent, hoe beter. Het universum begint al te bewegen richting jouw dromen na 17 seconden, maar als je het langer dan een minuut volhoudt, is er geen ontkomen meer aan. Dus waarom geen half uur? Stel je eens voor wat erdan allemaal voor een verrassingen kunnen gebeuren vandaag!

Zo eenvoudig is het, lieve mensen. Vergis je niet, wees alert en neem het stuur in handen. Ik zie nog veel teveel bewuste mensen, die zich vergissen. En dat is jammer, als het zo binnen handbereik is. Het is vooral jammer omdat we op die manier zelf tegenwerken waar we zo hard mee bezig zijn: De wereld mooier, schoner en beter maken. Onze eigen wereld, daar begint het mee. Vergeet niet dat de vervuiling van de wereld samengaat met de vervuiling in onze gedachten. Frustraties moet je opruimen, anders blijven ze keer op keer terugkomen, in allerlei verschillende situaties. Het geeft niet dat we het moeten leren, je hoeft het jezelf niet kwalijk te nemen, maar het is wel een beetje jammer als je het weet en niet toepast. We hebben je nodig, we hebben elk bewust mens nodig om het leuker, leefbaarder en prettiger te maken. Ook al zijn er nog zoveel onbewuste mensen op de wereld die het voor het zeggen lijken te hebben, dat is niet de waarheid. De waarheid is dat wij het voor het zeggen hebben. De bewust creërende mens heeft nu de touwtjes in handen. Grijp die macht! En zie het gebeuren...

Het dagelijks leven

Het dagelijks leven dus. Dat is onze uitdaging. Elke dag bied je de gelegenheid jezelf te overkomen. Dat is een gekke zin, die eruit rolt. Nee, het is niet jezelf te overtreffen. Jezelf te overkomen, daarmee bedoel ik jezelf zien vanuit het Eenheidperspectief, begrijpen dat alles een wisselwerking is en dat je deel bent van het geheel.

 
Dit is de Eindeloze Knoop, een van de acht Gunstige Symbolen uit het Boeddhisme. Omdat we het symbool gebruiken voor het nieuwe boek van White Bull, schreef ik gisteren een stukje over de betekenis ervan.
Het staat symbool voor de Eenheid tussen het individuele spirituele pad, de beweging van de tijd en het eeuwige Goddelijke bewustzijn. Als je het gebruikt om een geschenk mee op te sieren, creëert het een gunstige verbinding tussen de gever en de ontvanger. Alle betrokkenen worden herinnerd aan de onderliggende eenheid, het geheel en dat brengt de mens een groter bewustzijn.

Het besef alleen al, dat je deel bent van een groot geheel, maakt dat je anders naar het dagelijks leven kunt kijken. Welke rol speel je in het leven? Past die rol je (nog) wel? En ben je jezelf daarmee (nog) trouw? Vervul je een gewenste rol misschien, voldoe je aan de verwachtingen van anderen? Of juist expres niet? Ook dat is een rol...

In het dagelijks kom je voortdurend momenten tegen waarop je keuzes kunt maken tussen jezelf trouw zijn of het beeld van jezelf trouw zijn. Voelt het als moeten of voelt het als willen wat je doet? En durf je uit de verwachtingspatronen te stappen? Durf je ook wel eens 'nee' te zeggen? Durf je jezelf aan te kijken en je af te vragen: Waar ben ik mee bezig? Word ik hier blij van?
Het gaat niet altijd om grote dingen, vaak gaat het juist om kleine dingen. Maar de kleine dingen zijn de grote dingen...

Mijn Zenmeesters

"Ik heb met diverse Zenmeesters samengeleefd – allemaal katten.” Leuke uitspraak van Eckhart Tolle. Gisteren verscheen hierover een artikel op Nieuwetijdskinderen. Ik kan erover meepraten inmiddels. Hoewel ik moet zeggen dat mijn konijnen ook Zenmeesters waren. Als je het zo wilt zien, tenminste. Er zijn genoeg mensen die hun dieren anders bekijken en wellicht een hele goeie band met ze hebben, maar geen idee hebben van wat een dier je allemaal spiegelt en dus kan leren.

Het is rijkdom om zulke spiegels in huis te hebben. Behalve dat het natuurlijk gezellig is en veel plezier oplevert, houdt het je in het Nu. Zoals het ook heerlijk is om met kinderen te spelen, omdat je jezelf dan ook weer even lekker onbezorgd kunt laten gaan, zo vertellen katten je ook dat spelen het aller- allerbelangrijkste is in het leven. En ze hebben gelijk!

Doe niet zo moeilijk, doe toch niet zo serieus, wij willen spelen! We willen pret! Lol maken. Nieuwe dingen ontdekken. En we willen dat je meedoet! We dagen je uit! En daarvoor hebben we een hele trucendoos. En als je niet meedoet, dan weten we toch je aandacht wel te trekken hoor. Dan komen we op je bureau zitten, we gaan mauwen, we springen bij je op schoot of we gaan gek doen. Leuk toch? Voortdurend vermaak.

Nieuwsgierig zijn ze ook. Wat zit er in dat doosje? Wat zit er in die tas? Alles is voor de poes. Als de bel gaat, rennen ze naar beneden en gluren naar de deur. Wat gebeurt er? Wie is daar? Ah, nieuwe geurtjes...

Tegenwoordig mogen ze ook naar buiten. Op het dakterras weliswaar, afgeschermd met een net, wat volgens sommigen nogal overdreven is. Maar okee, laat het dan voor mijn gemoedsrust zijn. Een van de twee, Bliss, is de makkelijkste kat die je je maar kan voorstellen. Daar hoef je niet op te letten, die is altijd tevreden, zorgt zelf wel dat ze op tijd haar rust vindt, komt op gezette tijden lekker bij je zitten en rent twee keer per dag als een dolle door het huis om zich uit te leven. Dikke pret met haar zus, tot ze het wel weer genoeg vindt en dan krult ze zich ergens op om heerlijk in haar eigen dromenlandje te  vertoeven. Zus mag erbij, maar alleen als ze ook lekker gaat liggen. Of likken, dat mag ook. Maar waag het niet haar rust te verstoren.

Muni daarentegen gaat voortdurend alle grenzen over. Het is nooit genoeg. Ze wil altijd meer, hoger, verder. Ze daagt je uit op alle fronten. Maar goed, ik hou wel van uitdagingen. Ze zal niet voor niets hier wonen. En ze is leuk, maakt je aan het lachen, vertedert, krijgt alles voor elkaar, is schattig als ze een snoepje krijgt, want dan wil ze eerst een aaitje. Zo'n charmeur dus. Maar... wat ben ik nu aan het  ontdekken? Ze biedt mij een fantastische les! Dat wist ik natuurlijk wel, maar dat wil niet zeggen dat je altijd alle lessen tegelijk herkent en leert...

Ik kan alle mogelijke moeite doen om het haar naar de zin te maken en dan is het nooit genoeg. Of ik kan denken 'het is goed zo' en dan is het goed. Ze rekt mijn grenzen op zover ze kan! Tot ik duidelijk ben. Ik zat twee dagen op het dakterras met angst en beven (bij wijze van spreken) te kijken welke toeren ze uithaalde. Hoe ze recht tegen de muur op probeerde te wandelen en aan het bekijken was hoe ze de meest onmogelijke sprongen kon maken om maar vooral die duif te pakken te krijgen. Op een gegeven moment dacht ik: Okee, dame, probeer het allemaal maar uit, ik ga wel effe binnen zitten. Het heeft geen zin er bij te staan en steeds in te grijpen. We merken het wel.
Ik ging 'rustig' zitten werken op kantoor met uitzicht op het dakterras. Blissje had sowieso al een lekker plekje in de zon bemachtigd om te relaxen en te genieten. Maar zodra Muni echt gekke dingen dreigde te gaan doen, kwam Bliss in actie. Trok aan haar staart, verzon een spelletje of ging aandacht trekken door verstoppertje te gaan spelen. Interessant.
Op een gegeven moment werd het vrij rustig op het dakterras. Ik wierp een blik. Wat denk je? madame was zo gaan liggen dat ze mij in de gaten kon houden. Ah, dacht ik, dat is beter. Laten we het andersom doen. Als ik erbij ben, is ze mij aan het uitdagen en lijkt ze opeens meer te durven. Ze test me uit! Ik hoef haar niet in de gaten te houden, ze houdt mij in de gaten!

Dit is een hele interessante les voor mij. Ik begin het te begrijpen. Hoeveel moeite ik ook zou doen om het haar naar de zin te maken, het zou nooit genoeg zijn! Ai... wat een inzicht. Die ken ik ergens van. Dankjewel Muni! Soms gaat de deur even dicht en de eerste die dan naar binnen wil is Muni. Bliss kijkt alleen maar een beetje verbaasd. Die test mij niet, die is er gewoon. Blij met alles, intens tevreden met alles zoals het is.

Als je dan bendekt dat deze twee samen een soort yin en yang vormen, dan vertegenwoordigt Muni de buitenwereld. Het naar buiten toe 'acteren'. Bliss de innerlijke kant. Rust, vrede, in verbinding met je innerlijke stilte. Yin en yang in harmonie, balans tussen de binnenwereld en de buitenwereld. Dat is de uitdaging. Wat een rijkdom, deze Zenmeesters, die Godzijdank het grootste deel van de tijd elkaars beste maatjes zijn en goed voor elkaar zorgen. Maar elkaar ook laten...

Het leven zelf

'Precies!' dacht ik toen ik Eckhart Tolle hoorde in dit filmpje: Het dagelijks leven is de grootste spirituele oefening. Het dagelijks leven bied je alles wat je nodig hebt om te groeien in bewustzijn. Je kunt gaan mediteren tot je een ons weegt - niks mis met meditatie overigens - maar als je het niet weet toe te passen in je dagelijks leven, heb je er niet zoveel aan.

Veel mensen zoeken en denken dat de oplossing buiten henzelf te vinden is, in plaats van in zichzelf. Natuurlijk zijn er talloze boeken en meesters als Eckhart Tolle die je kunnen inspireren, maar niemand kan het voor je doen. Ook al ga je een maand in het klooster zitten of op een berg in de Himalaya, het leven wacht wel op je. Jezelf kan je niet ontvluchten, je uitdagingen in het leven ook niet.

"Fijn om een 'mede-Aber' te ontmoeten," zei iemand tegen me. "Ik ben geen 'Aber' hoor." Ik zie mezelf niet als een volgeling. In dit geval van Abraham/Hicks. Ik vind het inspirerend en het sluit aan bij mijn eigen visie en gevoel, het stimuleert veel mensen en verruimt ons bewustzijn, prima! Maar voor mij is het niet een weg of richting of stroming die ik volg. Ja, er is een pad: mijn eigen pad. Dat is het enige pad. Iedereen heeft z'n eigen pad. Wat jij meemaakt in je leven is precies wat bij jou past. Je uitdagingen blijf je tegenkomen. Steeds dezelfde situaties op een net weer wat andere manier. Dat is ook het leuke aan het leven, een leukere cursus is er niet!

En, hiep, hiep, hoera, hoe fijn is het als je iets ontdekt, ontrafeld hebt, op een andere manier aanpakt en het blijkt te werken. Als je bijvoorbeeld ontdekt dat iets waar je je altijd maar druk over hebt gemaakt, ineens verdwijnt als je het laat. Als je er niet meer bang voor bent, verdwijnt het. En om dat te leren bied het leven je alles, maar precies wat je aan kan op dat moment. Precies wat goed voor je is. Wat je nodig hebt. Niet om je te plagen, maar om je te bevrijden.

De ballon

Alles is eenvoudig, als wij het niet zo moeilijk zouden maken. Dat besef kwam gisteren in me op als een ballon die zich opblies. Allerlei gedachten voelden als buiten die ballon, zich verwijderend. Ze proberen het wel steeds, om te prikken in die ballon als speldeknopjes, ze veroorzaken zo nu en dan een deukje misschien, maar ze dringen er niet meer doorheen. Ze krijgen geen voet meer aan de grond en dan taaien ze weer af. Ik hoef er niet veel moeite voor te doen. Het gaat vanzelf. De ruimte, de lucht in de ballon, vult zichzelf. Een heerlijke gewaarwording, moet ik zeggen, om die gedachten te kunnen waarnemen buiten jezelf. Interessant om naar te kijken, maar niet in staat je ruimte in beslag te nemen. Dat gaat ongeveer zo: "O ja, vind je dat dat moet? Mmm...." en hup, de gedachte drijft alweer af. Ze zitten vol met moeten en zogenaamde zorgen, over van alles en nog wat. Alsof alles altijd maar dreigt mis te gaan. Hoezo? Het lijkt meer een oude gewoonte dat ze maar komen opdoemen en maar aan de gang blijven met verzinnen wat er allemaal nog niet goed is en wat er allemaal moet. Ze hebben geen rust. Dat kennen ze niet. En precies daarom kunnen ze die ballon niet inkomen! Want in die ballon is rust, kalmte, niks aan de hand. Alles is al goed. Daar raken ze natuurlijk wel een beetje van in paniek. Want dat bestaat niet in hun beleving. Nee, dan zouden zij niet meer bestaan. Dat is het. En daarom vliegen ze wild in het rond, om de ballon heen. Nog altijd zoekend naar een ingang. Test, test, test. Ze doen hun best...

Het is soms moeilijk te begrijpen voor anderen als je je niet druk maakt over wat zij beschouwen als 'ernstig' of 'verontrustend' of zelfs 'onoverkomelijk'. Ja, okee, die rondvliegende gedachten vinden dan natuurlijk ook dat ik me dan druk moet maken, maar het lukt niet. In die zin is er dus echt iets groters en sterkers in ons dat de werkelijke leiding heeft. Wel heb ik dan de neiging die mensen gerust te stellen, tot kalmte te manen en probeer ik de juiste dingen op het goede moment te zeggen. Soms is het niet het goede moment, dan kun je beter wachten. Anders gaan ze vechten met jou en dat levert wel deukjes op. Iedereen heeft recht op z'n eigen gevecht... dat is nuttig. Maar ik hoef er niet aan mee te doen. Waarom zou ik?

Van de week ging iemand tekeer tegen me, omdat ik een vraag had gesteld. Oeps, dat was een rooie lap. Lekker natuurlijk, om je dan even te kunnen uiten en een ander als doelwit te hebben. "Ho, ho, stop..." riep ik. "Ik snap dat je overstuur bent, maar daar kan ik niks aan doen." Ik wandelde de deur uit en ging rustig iets anders doen. 'Heel goed,' complimenteerde ik mezelf. 'Je hebt je lesje geleerd.'
Een uurtje later: "Sorry, sorry....." Okee. Prima. Klaar.

Zo eenvoudig. En moeilijker hoeven we het niet te maken. Het zijn niet de gebeurtenissen of de feiten zelf die ons probleem zijn, het zijn alleen maar onze eigen gedachten en gevoelens erover. Gevoelens die veroorzaakt worden door die gedachten. Het zijn gedachten die je die paniek en stress kunnen bezorgen. Die alles erger maken dan het is, die je een onveilig gevoel geven. Gedachten die bezit van je nemen, van jouw ruimte. Maar ergens is altijd dat ballonnetje te vinden en van binnenuit kan die opgeblazen worden.

Lente

De lente is begonnen. En wel met een zonsverduistering, die energetisch grote impact heeft. Dit is de tijd om je bewust te zijn van de zaadjes die je plant. Waar je je nu mee bezig houdt, je verwachtingen, je gedachten, je intenties, het zal met kracht gemanifesteerd worden.

Die zonsverduistering was mooie symboliek. Waarschijnlijk heeft iedereen op z'n eigen manier de afgelopen dagen te zien gekregen wat nog niet 'in het licht' stond. De nog duistere delen, dieper liggende angsten of onzekerheden, oude gewoontes waarmee afgerekend mag worden, zoals afhankelijkheid, schuldgevoelens, slachtofferschap, afwijzing (in de zin van je afgewezen voelen of zelf afwijzen van dat wat juist geaccepteerd wil worden) kwamen zich laten zien. Ze zullen op een diep niveau gezien moeten worden om te kunnen vertrekken. Grotendeels gaat dit proces vanzelf, je hoeft niet veel meer te doen dan het te zien en het te laten gaan. Het is een keuze die je ziel al gemaakt heeft. Je kunt je er tegen verzetten, maar ik geloof dat dat steeds minder zin heeft. De kracht van de zon, het licht, is niet te stuiten. Je daaraan overgeven is veel gemakkelijker.

Maar... deze periode is wel een goed moment om ons te bezinnen en te focussen. Zowel het positieve als het negatieve wordt versterkt. Dus kies wijs. Focus vooral op wat je wel wilt en stel je voor dat het al zo is. Voor sommigen kwam er de afgelopen week een kink in de kabel. Die kwam zich vertonen, omdat hij nog in de weg zit om je dromen te realiseren. Kijk er doorheen, zie welke angst zich hier manifesteerde en meer niet. Je wordt uitgenodigd om er doorheen te kijken. Verder te kijken. Dit is wat je beperkt in het zijn wie je bent. Zie het en ga door, gericht op je doel. Blijf niet hangen in de 'verduistering'. Het lost zich op.

Er is niks mis mee om even onze eigen schaduwkanten te bekijken, zolang we maar blijven beseffen dat het wel schaduw is. Dus niks 'echts'. Licht maakt schaduw en laat zien wat er nog in de weg zit, wat nog niet transparant is. Het is de kans om het op te ruimen.

Dit kwam ik zoal tegen de afgelopen tijd:

* Mensen weten het allemaal zo goed voor elkaar, maar we kunnen het niet voor elkaar doen. We zullen moeten accepteren dat anderen het zelf moeten doen, op hun eigen tijd en op hun eigen manier. Natuurlijk is het goed en zinvol om anderen moed in te praten, te versterken, kracht te geven, maar zodra dat op protest stuit: ophouden! Dan werkt het niet.
Vergeet bovendien niet dat wat je anderen je laten zien over jou gaat. In plaats van het beter te weten voor die ander, vertaal het terug naar jezelf en los het op. Als je zegt: 'Hij of zij ziet het niet, begrijpt het niet, kan het niet, durft het niet..,' of wat dan ook, ben jij degene die dat in stand houdt met jouw overtuiging. Je herhaalt het, bevestigt iets, plaatst het buiten jezelf en je versterkt het ook nog. Daar help je niemand mee. Zeg eens: 'Hij/zij begrijpt het, kan het, durft het...' en zie wat er gebeurt. Wij zijn medeverantwoordelijk, op een andere manier dan we dachten!

* Afhankelijkheid. Teveel geloof hechten aan wat autoriteiten buiten jezelf zeggen. Ik bedoel: dat autoriteit geven over jouw leven. We hebben kunnen zien de afgelopen tijd wat wij autoriteit geven boven onszelf. Of dat nou een dokter is die iets zegt, statistieken die iets voorspellen, pillen, geld of goedkeuring van anderen, een bepaalde stroming die je houvast biedt, een apparaatje dat energie omzet van negatief in positief (jaja, dat bestaat tegenwoordig), het is allemaal geloven in iets buiten jezelf. De Waarheid ligt in jezelf en dat is de enige autoriteit, de zon in je leven.

* Oordelen en afkeuren. Veel mensen die 'het' weten, wat er zou moeten gebeuren in de wereld en hoe belangrijk het is om goed voor de aarde en de dieren te zorgen, om in Liefde te leven met elkaar en om te vertrouwen op 'het goede', zijn nog steeds bezig met het 'afkeuren' van anderen. Afkeuren is afwijzen en zolang je iets afwijst, blijft het bestaan. Het lijkt misschien zinnig ergens tegen te vechten, maar in je eigen beleving hou je het juist in stand. Je versterkt het. Wat je afwijst, toont je ook een deel van jezelf dat je nog niet in het licht gezet hebt. Je versterkt de dualiteit.

Kortom: Maak je een voorstelling van hoe het er voor jou idealiter uit zou zien, de wereld, je eigen leven, je relaties, je gezondheid, maar haal het hele gevecht 'tegen' eruit. Laat die ballast los. Dan kan het bereikt worden. We hebben die tegenstelling niet meer nodig als motor. Ja, het was goed om te kunnen zien wat we niet willen en te kunnen kiezen voor wat we wel willen. Als we daar dan voor kiezen, laten we dan niet steeds teruggrijpen naar dat 'oude', maar gewoon doorgaan met dat manifesteren wat we wel willen. Dat voor je zien, daarin geloven, dat omarmen, je alvast verheugen, dankbaar zijn en daarvan genieten. 't Is effe wennen misschien, maar de weg is vrij! Als jij dat verkiest.

Opruimen om mogelijkheden te creëren

We zijn niet perfect en als je dat accepteert, hoef je het jezelf niet kwalijk te nemen. Sowieso heb je er niks aan jezelf iets kwalijk te nemen. Evenmin als je er iets aan hebt anderen iets kwalijk te nemen. Iedereen doet alles naar z'n beste vermogen. 'Omarm je schaduwkanten,' zeggen ze wel eens. "Vroeger" moest ik daar niks van weten. Hoezo, waarop zouden we focussen op onze zwakheden, onhebbelijkheden, onvolkomenheden? Waarom zouden we die in stand houden? Ons daarachter verschuilen of daar hele gevechten mee aangaan? Natuurlijk vind ik nog steeds dat je kunt kiezen waar je de aandacht op richt en dat je met die keuzes een groot verschil kunt maken, want waar je aandacht aan geeft...

Maar ze inzien kan wel nuttig zijn. Soms wil er iets opgeruimd worden, omdat je je dan beter voelt. En omdat 'het' pas verder kan bewegen als er iets opgeruimd is, wat in de weg staat. En dan is het nuttig om in te zien dat je gedachten niet 'van jou' zijn. Dat je niet je gedachten bent. Dat je soms wel eens dingen kunt denken, waar je alleen maar last van heb, die je omlaag trekken, de diepte in. Die je beperken. Onderzoek je gedachten, zou Byron Katie zeggen. Is het waar? Weet je 100% zeker dat het waar is? En wat als het niet zo is? Wie zou je zijn zonder die gedachte?

Onze gedachten hebben niet altijd gelijk, maar kunnen wel gelijk krijgen als we ze gaan geloven. Als het overtuigingen worden. 'Over drie jaar kan ik er pas zelf wonen,' zei mijn Turkse kameraad, die inmiddels een appartement heeft gevonden en gekocht. Hij had berekend dat hij het eerst drie jaar moest verhuren. 'Zeg dat niet,' zei ik. 'Je weet nooit welke mogelijkheden zich aandienen. Maar dan moet je ze wel uitnodigen en toelaten.' Wij hoeven niet te bedenken hoe, we hoeven het alleen maar te wensen en ons voor te stellen. Hij schommelt nog wat heen en weer tussen mogelijkheden en beperkingen, wat heel logisch is als je je leven lang in beperkingen hebt geleefd en gedacht. Het is even oefenen. Maar zodra je begint te merken dat er beweging in zit... De volgende dag liet hij enthousiast weten dat hij een aanbod had gekregen voor een baan waarmee hij vijf keer zoveel zou kunnen verdienen. 'Haha... het universum laat je alle mogelijkheden zien en jij kunt straks kiezen...'

Het is niet zo dat kansen maar een keer voorbij komen. Er zijn voortdurend kansen en mogelijkheden. Toen ik dit huis ooit kocht, had ik al zeker 20 andere huizen bekeken. En op die manier ontstond mijn 'wensenlijstje'. Dat wil ik wel en dat niet... en uiteindelijk kwam dat allemaal bij elkaar in dit huis. In die tijd wist ik nog niet hoe dat allemaal werkte, maar het werkte wel. Als je weet wat je niet wilt, weet je ook wat je wel wilt. Op dat moment is je wens al geboren en is het universum al aan het werk voor je. Je hoeft alleen maar mee te werken en de deur open te zetten. Te leren ontvangen. En dat is precies de kunst! Ontvangen. Geloven en er op vertrouwen.... dat alles perfect voor je geregeld wordt. Beter dan je het zelf ooit had kunnen bedenken!

'Inshallah,' zeggen ze dan in Turkije. Waarop ik tegenwoordig zeg: 'God wil dat.' God is voor jou en niks is tegen jou. Zolang je anderen maar niet schaadt of benadeelt, want God is voor iedereen.

Keuzes maken

"Ik moet op korte termijn een allesbepalende beslissing nemen en ik weet niet welke keuze ik moet maken, mijn gevoel/intuïtie is niet consistent," vraagt iemand om advies. Dat 'allesbepalend' zal wel meevallen, haha, dat bepalen wij namelijk niet...

Op zich heel herkenbaar, ik ben een weegschaal en kan dus ook goed wikken en wegen. Maar eigenlijk niet als het om de zogenaamd 'allesbepalende' dingen gaat. Die zijn altijd heel helder. In geval van twijfel, niet doen, heeft iemand wel eens tegen me gezegd. Daar zit wel wat in. Een keuze moet vooral vrij zijn van twijfel, want anders neem je de twijfel mee in je beslissing en blijft het een halfbakken keuze. Als je iets doet, doe het dan goed, met volle overtuiging. Dan heb je meer kans van slagen.

Veel mensen vragen zich af wat ze moeten doen alsof er door een hogere macht iets van je verwacht wordt. Herkenbaar? Die hogere macht zijn we zelf. Want we mogen kiezen. Linksom of rechtsom, we komen toch wel waar we wezen 'moeten'. Natuurlijk doet elke keuze ertoe, maar we worden er niet op afgerekend. We worden niet gestraft voor bepaalde keuzes. We hebben heel veel vrijheid. We mogen best even iets anders gaan doen om uit te proberen of dat werkt. Alles helpt mee om ons te vormen. Als we weten wat we niet willen, dan weten we pas echt wat we wel willen. Of de ene ervaring daar nou toe leidt of de andere.

Het is net zoiets als dat ouders hun kinderen proberen te behoeden voor alle gevaren van de wereld. Logisch misschien, maar het heeft geen zin. We zullen toch echt moeten leren om te gaan met die wereld - met alle gevaren en alle ongemakken die zich aandienen. Het hoort er allemaal bij. Daar kan je niemand tegen beschermen. Het leven is niet bedoeld om alleen maar leuk en makkelijk en eenvoudig te zijn. Ja, dat kan het op een gegeven moment wel worden, als je hebt geleerd hoe je erdoorheen manouvreert. Als je accepteert en begrijpt dat het om de stuurkunst gaat. Je kunt je kinderen dus beter goed leren sturen dan ze overal zelf naartoe brengen. Zoals je mensen in plaats van vis beter een hengel kan geven om zelf mee te vissen.

Maar als we zelf keuzes moeten maken, laten we ze dan nemen vanuit kracht en vertrouwen in plaats vanuit angst. Misschien denken we wel teveel. Soms kan je beter iets gewoon doen, huppekee, in het diepe springen. Dan leer je vanzelf zwemmen.

Nieuwe politiek

We hebben een heel ander soort politiek nodig. Mij kan het niet boeien, die verkiezingsdebatten, zelfs afgetreden ministers gaan langs me heen. Poppenkast, soms valt het doek en wat er achter de schermen gebeurt, zien we niet. De grootste makke aan het huidige politieke stelsel is dat het is gebaseerd op competitie, dat de meeste energie gaat zitten in het elkaar bestrijden en de loef afsteken, het spelen van spelletjes om te winnen. Dat is waar politici niet bij stilstaan misschien, zo wordt het spel nu eenmaal gespeeld. Maar dat is misschien wel waar we genoeg van hebben. Het gaat niet waar het over zou moeten gaan.
Tegelijkertijd krijgen 'we' precies waar we om vragen, we doen allemaal braaf mee met stemmen op degene die het mooiste liedje zingt en het beste dansje doet. We laten ons meeslepen als publiek in de arena. Een stem voor de een is een stem tegen de ander.

Stel je hebt echt ergens verstand van en je ziet oplossingen. Voor de zorg, het onderwijs, het milieu, de economie of voor allemaal. Het is maar de vraag of je dan de politiek instapt - ageren tegen is tenslotte een stuk makkelijker - maar stel je doet dat. Dan zit je daar en moet je meedoen aan de spelletjes. Hoe krijg je het ooit voor elkaar iets te vernieuwen? Door in achterkamertjes handjeklap te doen, een slim persoffensief op te zetten, vergeet je mediatraining niet... en wat troeven achter de hand te houden. Dan nog wat water bij de wijn en brandjes blussen, hopen dat je niet onderuit wordt gehaald door iemand die gaat graven in je bonnetjes en misschien, wie weet, kan je dan een milimeter verschil maken. Je hebt altijd tegenstanders die geen veranderingen willen en niet meewerken, dus die moet je zoet houden met mooie beloften. Voor je het weet ben je vergeten wat je kwam doen. Je gaat koppie onder in het pappen en nathouden. Zonder ego red je het niet.

Hoe zou het dan wel moeten? Wat mij betreft zo: Het hele partijenstelsel ontmantelen. Per onderwerp zetten we wijze mensen bij elkaar met ervaring en inzicht, die gezamenlijk met voorstellen komen. Vanzelfsprekend ook mensen uit het veld: de verpleegster, de politieman, de schooljuf, de bankier, de oudere, de jongere, de wizkid en de straatschoffies, iedereen doet mee en luistert naar elkaar. Zo creëren we betrokkenheid, de mensen over wie het gaat dragen zelf ook verantwoordelijkheid en omdat ze dat zo voelen, nemen ze het ook. Niemand is meer slachtoffer, iedereen kan meedoen. Opbouwend, creatief, gelijkwaardig en saamhorig.

Er is één richtlijn: Wat is het gezamenlijke belang?

Geen strijd, oplossingen. Vereenvoudiging. Inzichtelijkheid. Wat is het beste in deze situatie en hoe verhoudt zich dat met de andere uitdagingen waarvoor we ons gesteld zien?

We hebben een heel ander systeem nodig omdat we het niet meer nodig hebben dat ego's regeren. Dus hebben we een systeem nodig dat niet juist de ego's uitnodigt zich te manifesteren en beloont. Het gezamenlijke belang is de baas. En we zijn het er wel over eens dat dat is: Een gezonde wereld met mogelijkheden en kansen voor iedereen. Als er vrede heerst is het veilig. Als iedereen op z'n eigen manier bij kan dragen en meedoet, hoeft niemand zich meer slachtoffer te voelen. Dan werken we samen. Dan is de tijd van competitie voorbij, dan hoeven we niet meer te vechten voor onze rechten. We zijn dienstbaar aan het geheel en daar hebben we allemaal baat bij.

We kunnen een voorbeeld nemen aan de bijen. Die werken zo. Dienstbaar aan het geheel. Met een gezamenlijk belang. En alleen gezamenlijk kunnen we goed functioneren. Stop met vechten, draag bij. Doe waar je goed in bent en zie dat je een waardevol deel van het geheel bent. Dan hebben we straks die politiek niet eens meer nodig!

Alignment with Now

Ja, we proberen steeds iets nieuws te ontdekken. Of er een nieuwe naam aan te geven. Een nieuwe weg voor te ontdekken. Erg mooi hoe Eckhart Tolle het onder woorden brengt. In dit interview vertelt hij over zichzelf en vooral over dat ene moment waarop hij ineens ontwaakte, zonder te weten wat er nou was gebeurd. Het heeft jaren geduurd voordat hij erover kon praten en het ook kon herkennen bij anderen. "An inner alignment with NOW" noemt hij het. Je ware zelf, de Truth, is er altijd al, is er al, hoef je niet te zoeken, alleen ruimte te geven. Hij neemt je mee, op z'n eigen unieke manier, naar dat wat je al kent. Maar waarvan je je niet altijd realiseert dat het er is.

Het beste

Zowel de angst die je tegenhoudt als de overmoedigheid om daar overheen te stappen zijn ego. Er doorheen is iets anders. Dat is erkennen en toch doorgaan. Rekening houdend met met jezelf. Luisterend naar je innerlijke stem. Er is niks mis met grote dromen, hou ze vooral voor ogen en laat ze zich voor je neus ontvouwen.

What’s the best that could happen? Als je daar op gefocussed blijft, stuur je vanzelf daarnaartoe. "Altijd blijven kijken naar waar je heen wil, waar je naartoe gaat, je doel voor ogen houden." Die les heb ik ooit bij een slipcursus in mijn oren geknoopt en komt me nog vaak van pas. Niet alleen op gladde wegen als ik onverhoopt in een slip terecht kom - zeker, ook dan voorkomt het dat ik uit de bocht vlieg - maar ook op het pad van het gewone leven, waarin je wel eens een beetje uit balans kunt raken. Je hoeft je daardoor niet uit het veld te laten slaan. Je hoeft er niet in te verzanden. Dat gebeurt alleen als je je teveel laat meeslepen of laat afleiden daardoor. We besturen zelf de kar van ons leven, we bepalen zelf waar we naartoe gaan. En natuurlijk genieten we van de tocht en de mooie uitzichten onderweg. En we gaan niet harder rijden omdat een ander vindt dat we harder moeten rijden, we gaan ook niet stoppen omdat een ander vindt dat we moeten stoppen.

In elke uitdagende situatie die je meemaakt kun je je afvragen: Wat is het beste dat zou kunnen gebeuren? En die vraag alleen al maakt dat je je gedachten de beste kant op stuurt en dat maakt dingen mogelijk. Als je het je niet kunt voorstellen, beperk je de mogelijkheden. En nog beter: Als je iets wenst, vraagt - aan het universum, aan het Goddelijke - voeg er dan aan toe: ".... or even better..." Want de wegen van het universum zijn ondoorgrondelijk, de mogelijkheden ook. Als we ons daarvoor open stellen, dan kunnen we ons echt laten verrassen.

Immers: Het is er allemaal al. We zien het alleen nog niet allemaal. Hoe meer we voor mogelijk houden....

Stappen of sprongen

"There's nothing to be afraid of in our future if we will all play our role in creating it." Een mooie uitspraak van Neale Donald Walsch. Er is niks om bang voor te zijn, dus wat let je? Nou... soms is het zo dat je angsten nog wel een rol kunnen spelen. Dat wil niet zeggen dat je ze in stand moet houden, laat het vooral je intentie zijn om ze op te heffen. Maar - ja ja, ik wil even een maar plaatsen - zolang iets nog niet helemaal vrij is van angst, neem je het nog mee in je creaties.

Dat is een interessante ontdekking. Als ik mezelf 'overschreeuw' bij wijze van spreken door niet vanuit angst te handelen, maar een flinke ferme stap te zetten, waarmee de de angst overruled wordt, dan is mijn actie nog niet vrij van angst. Het kan zijn dat het nog onderhuids een rol speelt en invloed heeft op het resultaat. Ook al ontken ik dat met kracht. In je onbewuste zijn bepaalde angsten opgeslagen, die meelopen in je patronen, meestal zien we dat niet. Enthousiast maken we grote sprongen, maar er kan een moment komen dat ze zich opeens manifesteren.

Daarom is het belangrijk om stappen te zetten die bij je passen en die niet die angst oproepen. Daarom zijn het processen. Geleidelijk aan groeit vertrouwen en met geduld en rust neemt het de plaats in van de angst. Sommige mensen zijn te voorzichtig, ik heb er een handje van te overmoedig te zijn en ook al weet ik dat ik overal wel doorheen kom, ik kan het mezelf makkelijker maken door het wat meer 'vanzelf' te laten gaan. Niet iets af te dwingen. Niet te pushen.

Elke stap met vertrouwen zetten betekent dat je er helemaal 100%  achter staat en het is volkomen in evenwicht en balans met hoe je je voelt. Het is nergens 'tegen' of een reactie ergens op, ook niet op je eigen angst. Als je iets doet met een bepaald percentage wantrouwen of boosheid of frustratie, dan ga je die onderweg tegenkomen. Niet dat dat erg is, in feite is dat wat er in ons hele leven gebeurt, daardoor leren we juist bijsturen en doorgronden, daardoor maken we 'fouten' en daar leren we juist van. We krijgen terug wat we ergens instoppen. Doe je je werk met tegenzin, dan moet je niet verbaasd zijn dat de resultaten te wensen overlaten. Doe je het met plezier, gaat het makkelijker en ben je waarschijnlijk ook blijer met het resultaat.

Dit is geen pleidooi om dingen dan maar niet te doen, maar wel om ze vooraf te 'zuiveren'. Wat zijn je intenties? Waar heb je nog angst op zitten? Poets het effe schoon voordat je begint en luister goed naar je gevoel. Wees eerlijk naar jezelf en vraag er hulp bij, om steeds een stapje verder te komen. En ineens kun je grotere sprongen maken!

Vrouwendag

Het eerste dat ik gedaan heb vandaag - zonder nog te beseffen dat het vandaag 8 maart is, dus vrouwendag - is een foto verwijderd van de FB-pagina Sisters, waarvan ik mede-beheerder ben. Een foto waar ik gisteren al op had gereageerd: Een man, zo'n stereotype orthodoxe imam, waarvan ik de naam niet weet en wat ook niet van belang is, die beweerde dat de profeet had gezegd dat vrouwen zelf de schuld zijn van sexueel geweld en 'gemaakt' zouden zijn om mannen te dienen en daarom konden mannen nooit 'schuld' hebben. "Er is geen profeet die dat ooit heeft beweerd," durf ik te beweren, terwijl ik echt niet de hele Koran ken. Maar ik weet wel dat Mohammed vrouwvriendelijk was en vrouwen rechten gaf in een tijd waarin ze dat echt niet hadden. Wat er later is verdraaid aan zijn woorden en zogenaamd 'in naam van de islam' verkondigd is, is niet iets om in stand te houden.
De vrouw die dit had geplaatst wilde opkomen voor haar sisters in andere landen en vond dat we niet opzij mochten kijken. En ik vind dat je zulke informatie niet moet verspreiden, geen aandacht moet geven en je aandacht zorgvuldig moet richten op wat je wel wilt: Het stimuleren van de eigen kracht, het respect voor vrouwen en vrijheid, zelfbeschikkingsrecht, gelijke kansen en gelijkwaardigheid. Zoiets als demonstreren tegen de oorlog of meelopen in een mars voor de vrede. Voor sommige mensen is dat verschil niet zo duidelijk, maar er is een heel groot verschil. Zoals jullie ondertussen wel weten: Waar je de aandacht op richt.....

India en Turkije, twee landen waarin het protest hoog oplaaide na afschuwelijke gebeurtenissen, waarbij vrouwen omkwamen na 'toegeëigend' te zijn door mannen. Twee mij wel bekende landen, waar ik als 'vrije vrouw' doorheen reisde. Ja, het is schokkend en het kan ook mij woedend maken hoe vrouwen gezien en gebruikt worden als gebruiksvoorwerp om je seksuele behoeften op te botvieren. Niets dat dat rechtvaardigt. En het is bijzonder treurig dat dit soort dingen eerst moeten gebeuren voordat mensen wakker worden. Ook vrouwen overigens... Maar zo gaat het. Wereldwijde consternatie leidt tot opstand, discussie en tot veranderingen. In het gezamenlijke bewustzijn wordt een punt bereikt: Dit kan niet en mag niet en moet anders. Net zoals milieurampen, aanslagen en financiële crises de mensheid wakker kunnen schudden. Het zou fijn zijn als dat niet nodig was, maar zover zijn we nog niet. Alles wat er gebeurt in de wereld is een gevolg van wat er leeft in het gezamenlijke bewustzijn.

In eerste instantie ontstaat er dan een verscherping van de dualiteit: schuld en slachtoffers. Waar we naartoe mogen bewegen is het geheel zien, de eenheid zien, weten dat het een gezamenlijke verantwoordelijkheid is en dat de manier waarop wij zelf kijken ook invloed heeft. We wakkeren het vuurtje alleen maar aan door te beschuldigen en in 'wij en zij' te denken. Natuurlijk, het kan heel nuttig zijn om helder te weten waar je staat en te weten wat wenselijk is. Als we weten wat we niet meer willen, weten we ook wat we wel willen. En dan komt devolgende stap: Daar de aandacht oprichten, dat versterken met onze energie. De angst overstijgen en ook in onszelf op zoek gaan wat er nog ligt aan woede en trauma's. Dat wil allemaal opgelost worden.

Het vertelt je iets over jezelf als je woendend kunt worden over wat er in de wereld gebeurt en het vraagt je naar binnen te gaan om dat deel in jezelf te vinden dat hier over nog 'in pijn' is. Dat deel wat bevrijd wil worden en er wil kunnen zijn zonder angst. Dat deel wat sterker aanwezig wil zijn in liefde. Ga naar die pijn toe en ga er doorheen. Dat wil zeggen: Geef het al je aandacht en blijf erbij tot het zich oplost. Het wil opgelost. Wat het ook is.

Het gaat er om dat we de vrede in onszelf bereiken. Dat gaat niet zonder slag of stoot, daarvoor zullen we eerst het een en ander op moeten ruimen. De weg naar binnen levert veranderingen op in het totale bewustzijn, waar we allemaal deel van zijn. Laten we het niet buiten onszelf plaatsen. Laten we het van binnenuit opruimen. Stuur het naar het licht, alle angst, alle woede, alle schaamte, schuld, al het geweld, alle haat en laat het oplossen in het geheel. In het licht. Als je iets wilt doen op deze vrouwendag dat bijdraagt aan gelijke rechten, gelijkwaardigheid en respect en waardering voor ieders integriteit, begin dan in jezelf.

Zoek de Stilte, laat je volstromen met het zachte, genezende, Goddelijke licht, laat alles wegstromen wat niet overeenkomt daarmee, geef het mee aan de stroom en voel hoe het je verruimt. En dan kun je licht sturen naar de rest van de wereld, alles wat jou raakt, boos of verdrietig maakt, ga erheen in je gedachten en zet het op dezelfde manier in het licht. Ga door tot het zich oplost, tot het licht wordt. Tot je de balans voelt en de harmonie. Het is vandaag een mooie dag om dat te doen.

Dankjewel!

Je hebt altijd gelijk

"Je hebt altijd gelijk," hoor ik mezelf opeens zeggen tegen een vriendin. Interessant. "O, die ga ik onthouden," zegt ze. "Ja, doe dat. Niet aan jezelf gaan twijfelen. Als jij iets zo voelt of ervaart of vindt, is dat zo."

Soms kan je - in gesprek met anderen bijvoorbeeld - aan jezelf gaan twijfelen en jezelf - onbewust natuurlijk - afvragen of jij nou echt zo dom, naïef, simpel, onbegrijpend of ongevoelig bent. Daarmee laat je jezelf op dat moment schieten, je valt 'weg' van jezelf. Maar jouw gevoel vertelt jou jouw waarheid. Natuurlijk kan die ander een ander perspectief, een ander gevoel en een andere mening hebben, dat mag best. Het is ook niet zo dat of de een of de ander gelijk heeft, het is alleen belangrijk om jezelf niet zo af te vallen en te betwijfelen. Het is belangrijk om je eigen gevoelens serieus te nemen. Anders doe je jezelf tekort.

Luisteren naar je eigen stem, je innerlijke stem, is een kunst. Maar die kunst kan je ontwikkelen. Het is - totdat je deze kunst perfect beheerst - wel nodig om daarvoor met jezelf te zijn, alleen, in Stilte. De stemmen van anderen zijn als stemmen van je mind, ze vertroebelen de boel. Je innerlijke stem is een en al wijsheid, duidelijkheid, bekrachtigend voor jezelf en meestal ook voor anderen, begripvol, liefdevol en wetend. Ook je geduld komt hieruit voort. Geduld met jezelf en geduld met anderen. Maar twijfelen aan jezelf en jezelf bekritiseren (zoals anderen dat kunnen doen) of afkeuren, dat hoort er echt niet bij!

Ik had het laatst ook dat ik met iemand in gesprek was en iets aankaartte dat me opviel. Iets waarvan ik last had gehad, maar waar ik zelf al - door het te zien - mee afgerekend had. Daarom benoemde ik het toen ik het in een ander verband weer zag gebeuren. Iets wat deze persoon zelf niet zag en ook niet wilde weten. De hele santekraam aan 'ja, maar jij...' werd opengetrokken, een soort speerwerpen. Ik liet de speren langs me heen gaan. Ze schampten me af en toe, maar raakten me niet meer. "Hier is een pijnpunt geraakt," besefte ik. Tegelijkertijd kun je op zo'n moment gaan twijfelen aan jezelf: 'Ben ik nou gek? Heb ik ongelijk? Zie ik het verkeerd?'

"Ik zeg het alleen maar omdat je er iets aan kan hebben. Het is geen kritiek of verwijt. Ik benoem iets wat me opvalt. Het probleem is alleen dat je het zo opvat. Je bevindt je op het terrein van een ander als je je zo bemoeit en druk maakt en afkeurt wat een ander doet." Heel lastig, als je te maken hebt met iemand die vindt daar het recht toe te hebben. "Je kunt anderen niet behoeden voor 'fouten' en lessen in het leven. Dat is ook helemaal niet de bedoeling." Verder kwam het gesprek niet. Maar de vraag is natuurlijk waarom je dat doet, waarom je dat wil. Zogenaamd omdat je er wil zijn voor de ander, moet zijn zelfs, vindt iemand die zo denkt. Dat het vanuit eigen angst is, dat is onzin en onbespreekbaar. En dat is de waarheid van die persoon op dat moment. Okee. Goed. Maar geen reden voor mij om mezelf hier te betwijfelen. Juist op dit moment moet ik sterk achter mezelf gaan staan. Want het is precies waar ik mee moest afrekenen. Als je dit met de paplepel ingegoten heb gekregen, leef je vanuit angst en schuld. Zoals het grootste deel van de wereld doet. Maar je geeft elkaar geen vertrouwen, je betwijfelt de keuzes van een ander en bekritiseert ze. Daarmee steun je een ander niet.

Iemand vertrouwen geven en laten gaan, dat is het mooiste wat je kunt doen voor een ander. Jezelf bedreigd voelen door de stappen die een ander zet, is iets heel moeilijks om in jezelf eerlijk te bekijken en te transformeren. Het probleem is dat mensen hierdoor elkaar beperken, gevangen houden in verwachtingen, verwijten en angsten. Turkije was voor mij een vergrootglas om dit te zien. Het is makkelijker zichtbaar als het zich in een ander scenario afspeelt. "Ik hou van je dus je moet bij me blijven en doen wat ik zeg," was ongeveer wat Ziya altijd te horen kreeg. Van z'n moeder, z'n zusters en z'n vrouwen. Dankzij mijn vrije visie - die in zo'n situatie nog helderder is dan normaal wellicht - begint hij nu in te zien dat dat geen 'houden van' is, maar 'vasthouden', zo niet 'vastbinden': "Jij moet er zijn voor mij." Je hebt misschien wel enige boosheid nodig om daarmee af te rekenen. In elk geval lef. Maar ook inzicht en begrip, innerlijke kracht en moed. De keuze voor je eigen weg kan in eerste instantie heel alleen voelen. Vooral als je al die aangeprate schuldgevoelens nog moet zien op te lossen. Het is niet altijd makkelijk, maar wel bevrijdend. En je wint er jezelf mee terug.

Voor velen is het een moeilijk gegeven dat je gesteund wordt door God - of de Divine - als je voor je gevoel anderen laat vallen. We moeten er toch zijn voor elkaar? Ja, maar eerst voor jezelf en niet door jezelf te verloochenen. Wees wie je bent, vertrouw op jezelf. En als je dat proces door bent, met alle horten en stoten die erbij horen, bewijs je anderen er ook een dienst mee. Of ze mee (willen) bewegen of niet, dat is aan hun. Daar hoef je je niet mee te bemoeien. Je losmaken uit oude structuren waar je in gevangen zit, is moedig, je overwint je eigen angsten. En uiteindelijk bewijs je er anderen ook een dienst mee, want je geeft het voorbeeld. En je laat je niet meer chanteren of manipuleren. Hoe hard het ego van een ander dat ook probeert, of diegene dat nou inziet of niet, je hebt altijd gelijk als je naar jezelf luistert. Je innerlijke stem wijst je de weg. Je gevoelens kloppen. Alleen je angsten zijn er om te overwinnen. Je schuldgevoelens zijn er om mee af te rekenen. Maar dat wil niet zeggen dat je niet vanuit je hart leeft. Het wil niet zeggen dat je ongevoelig bent. En ook niet dat je het leven te simplistisch beschouwt. Je bent jezelf trouw en leeft je eigen Waarheid. Dat is Divine....

One with the Truth

Er is een nieuw boek in de maak: There is nothing miraculous about a miracle. Vol wijsheden, grappige opmerkingen en mooie vergelijkingen van White Bull, opgetekend door Ian Graham. Zo'n boek wat je openslaat en waarin je dan precies het juiste antwoord vindt op je vraag of je een inzicht geeft wat op dat moment treffend is. Ian heeft door de jaren heen vele uitspraken van White Bull verzameld uit lezingen en persoonlijke sessies. Aan Happy View nu de eer om het uit te geven.

Gisteren sprak ik White Bull weer eens, altijd een feest. Er gebeurt iets met je, je valt als het ware in een warm bad en je wordt omhult door een diepe vrede. En, wat een klein beetje lastig is als je een interview aan het doen ben: je mind schakelt uit, je vergeet gewoon je vragen. Alles wordt zo simpel en eenvoudig, dat je je afvraagt wat er nog te vragen is. Wat zouden mensen willen weten, vraag ik White Bull dan maar. Iets over de toestand in de wereld? "So within, so without," zegt hij. Hoe je de wereld waarneemt, is zoals jij ernaar kijkt, jouw beleving. Streef naar innerlijke vrede. Dat is het beste waar je naar kunt streven, wat je ook gewoon kunt vragen. Je hebt er meer aan dan te wensen dat je gelukkig bent, want dat impliceertdat er ook 'ongelukkig' bestaat. Vanuit innerlijke vrede kan alles zich gemakkelijk ontvouwen in je leven. Non-resistance, acceptatie, loslaten, het is allemaal hetzelfde: innerlijke vrede. De mind kan dat niet begrijpen, de mind begrijpt de 'Truth' niet, daarom is vrede vrij zijn van de mind. Als je zegt: "I am one with the Truth," schakel je de mind uit. Probeer maar eens.

We kunnen alles vragen en alles wordt gegeven, als wij ervoor open staan dan, want er is geen enkele belemmering van 'de andere kant', er is geen God die zegt: 'Nee, dat krijg je niet' of 'dat verdien je niet', alleen we beseffen niet altijd wat we wensen en waar we om vragen. "Hoe komt het dat mensen soms vragen en dromen wat belangrijk voor hen is, maar het toch steeds niet lukt?" vraag ik. Waar gaat het mis? "Je kunt beter bedanken dat het er al is dan vragen om iets wat je mist. Deze mensen, die vragen om rijkdom of hun droomhuis bijvoorbeeld, voelen zich afgescheiden daarvan. Het is de beleving van 'seperation', het afgescheiden zijn van het Goddelijke, in plaats van de Eenheid voelen en beleven. Voel dat je niet afgescheiden bent van wat je wenst. Dat het er allemaal is."

Er is geen verschil tussen het materiële en het spirituele, mensen maken dat onderscheid en doen net alsof ik vanuit een andere wereld kom, maar er is geen verschil tussen het spirituele en het materiële. Ik moet even een bandje wisselen en White Bull wacht. Toch raar, hij begrijpt dat en kan het ondertussen niet zien. Voor hem bestaat ook geen tijd. Alles is nu. En in het nu is alles er. Er is geen verleden en geen toekomst, alleen maar nu. En toch kan hij het verschil zien tussen mij 5 jaar geleden en nu. Ik begrijp het, maar ik kan het niet uitleggen. Daar heb ik namelijk mijn mind voor nodig en die begrijpt het niet.

Valse excuses ontmantelen

Ik had een rare droom. Ik was zomaar vertrokken, zonder iemand te vertellen waarheen. Op een motor, die ik ook zomaar kon berijden, starten en go... Ik kwam ergens waar ik moest zijn, maar moest ook nog ergens anders heen. En ondertussen overviel me een schuldgevoel dat 'ze' nu niet wisten waar ik was. Waarom had ik geen briefje neergelegd? Waarom anderen ongerust maken? Zou ik even bellen dat ik vertrokken was? Zouden ze dat begrijpen? Waarom had ik dat niet anders aangepakt? Maar ik moest verder, ik had nog veel te doen...

Toen ik wakker werd was ik opgelucht dat deze situatie niet 'echt' was. Maar misschien was het wel een beetje echt. Als je je los maakt van de verwachtingen van anderen en ontsnapt uit de structuren, waarbinnen je geacht wordt te functioneren, kan dat onzekerheid en schuldgevoelens oproepen. Er is moed voor nodig je te onttrekken aan het keurslijf en de grip die anderen op je (denken te) hebben.

Mensen kunnen zeggen om je te geven en van je te houden, maar als dat betekent dat je er voor hen moet zijn en ze je de vrijheid niet gunnen, je binnen handbereik willen houden en bang zijn om je te verliezen, het liefst in je 'hok' houden en je vertellen wat je moet doen en wanneer je er moet zijn... dan is dat geen Liefde. Dat is beperking en angst. Afhankelijkheid wordt vaak verward met liefde en is afkomstig vanuit angst. Als vertrouwen de basis is, beperk je iemand niet, maar juich je juist toe dat hij of zij z'n eigen stappen zet en zich ontwikkelt - op zijn of haar eigen manier.

We zijn over het algemeen veel te afhankelijk van de goedkeuring van anderen, omdat we het geloof in onszelf zijn verloren. We luisteren beter naar al die stemmen van de mensen om ons heen dan naar onze eigen innerlijke stem. We proberen het iedereen naar de zin te maken en ons best te doen om aan alle verwachtingen te voldoen. Het kan zelfs een automatisme worden, we hebben het niet eens door. En je kunt er op stuklopen. Ergens in je leven komt een moment dat je in moet zien dat je keuzes moet maken, je eigen keuzes. Dat je je alleen goed voelt als je je eigen pad volgt, niet dat van een ander. En dat als je stappen zet op je eigen pad, dat een heleboel energie geeft, van binnenuit voel je dat de stroom je die kant op stuurt. Jezelf trouw zijn is het belangrijkste wat er is.

Het is een van de dingen die ik 'mis' in al die spirituele teachings, want er wordt wel gesproken van Liefde en je hart volgen, van loslaten en luisteren naar 'de fluisteringen van de ziel', maar net als in al die religies wordt de nadruk nog steeds gelegd op het 'er zijn voor elkaar' en 'elkaar helpen' en 'vergeven' en 'compassie' en 'accepteren' en ja, natuurlijk is dat mooi en heel waardevol, maar wie vertelt je hoe belangrijk het is om je eerst los te maken? Dat je geen schuldgevoelens hoeft te hebben als je voor jezelf kiest? Wie vertelt je dat je de ego-behoeften van anderen niet hoeft te bevredigen, dat het hun eigen les is zich daardoor heen te bijten en vrij van te maken? Dat het soms meer liefde is om 'nee' te zeggen dan 'ja'? Dat de liefde voor jezelf een voorwaarde is om anderen echt lief te kunnen hebben?

"We moeten wat meer 'selfish' zijn," concludeerde Ziya, die zich tot mijn grote verbazing en vreugde het afgelopen jaar behoorlijk vrijgemaakt had van die afhankelijkheid en begon in te zien dat hij eerst voor zichzelf moest zorgen. Toen z'n vriend Atnan (35) in het ziekenhuis lag na een hartaanval (door alle stress, drank en sigaretten) besefte hij dat hij wilde blijven leven voor zichzelf. Hij dacht niet aan alle anderen, hij wilde zelf leven. Dat maakte indruk op Ziya. "Ik weet niet of dat 'selfish' is," zei ik. Dat is misschien het verwijt dat je krijgt van mensen om je heen. Maar als jij ervoor kiest om alles uit je leven te halen wat erin zit, al je talenten te benutten en te doen waar je voor kwam, waar je goed in bent, wat je missie is, dan kies je ervoor om niet ongelukkig te zijn omdat je dat niet doet. Dan kies je ervoor om je niet tegen te laten houden. Niet door jezelf en niet door anderen. Je kiest voor je eigen pad, je eigen doel, dat is misschien eng, maar geeft je wel veel kracht. Misschien zijn die anderen wel een excuus van jezelf om het niet te doen. Misschien vertegenwoordigen ze wel je eigen angst, je eigen ego-stemmetjes. Wie heeft er iets aan je als jij niet gelukkig bent? Jij kunt anderen niet gelukkig maken als je zelf niet gelukkig bent en anderen kunnen jou ook niet gelukkig maken als je dat zelf niet doet.

We voelen diep van binnen wat we te doen hebben. We voelen waar we blij van worden. Dat kan weliswaar nog overschaduwd worden door schuldgevoelens, soms zo subtiel dat ze zich in je dromen komen manifesteren... ;) maar die vertroebeling verdwijnt. Het wordt vanzelf helder. En het mooie is, je bewijst iedereen er een dienst mee. Je geeft anderen een goed voorbeeld. En met onze talenten dienen we altijd de wereld. Want het is niemands missie om alleen maar zelf rijk te zijn en plezier te hebben, dat is niet wat voldoening geeft. Vanuit onze eigen rijkdom en vreugde, onze overvloed, stroomt de liefde. De ware Liefde. Die zich niet laat inperken en opsluiten. Jouw vrijheid maakt uiteindelijk ook anderen vrij en blij. Je deelt vanuit overvloed.

Hoe kan je dat doen zonder stevige basis in jezelf? Hoe kun je anderen geven wat ze nodig hebben als je niet eerst voor jezelf zorgt? Dan blijft er niks over om te geven. We mogen al die schuldgevoelens laten varen, ze zijn ondermijnend en dienen ons niet. Het zijn valse excuses, waarmee we onszelf voor de gek houden, die ontmanteld mogen worden. Het zijn vermomde angsten, die we aan mogen kijken en gedag mogen zeggen. Niemand is erbij gebaat. Zeg nou zelf, wat heb je er aan als ik vanuit een schuldgevoel iets voor je zou doen? Of omdat het moet? Bijvoorbeeld elke dag je eten op tafel zetten, zoals veel getrouwde vrouwen 'behoren' te doen - vooral in Turkije - en waarvoor ze zichzelf dan wegcijferen, thuis blijven en dienstbaar opstellen? Je zou het niet eens waarderen, want je vindt het vanzelfsprekend. Omdat het moet en hoort. Dat is geen liefde. Maar als ik er plezier in heb om een bijzondere maaltijd voor je klaar te maken, omdat ik daar zelf voor kies, dan komt het uit mijn hart en zal het veel beter smaken. Dat is het geheim: Leef vanuit je hart. Volg je hart en doe alles vanuit je hart. Of doe het niet.

Vruchten en zaden

"Ha, krijg ik zomaar een vaste dag waarneming aangeboden. Precies wat jij zegt, het komt naar je toe...," ontvang ik een vrolijk bericht. Heb ik dat gezegd? Vast en zeker. Als je je niet druk maakt, regelt alles zich vanzelf. Als je er niet achteraan jaagt, komt het vanzelf naar je toe. Toch leuk al die bevestigingen opeens van alle kanten. Heb ik dat nodig? Is dat niet een beetje m'n ego? Of is dat misschien ook 'als je er niet achteraan jaagt, komt het vanzelf naar je toe?' Haha...

Ik kan me een boodschap van Inge herinneren (degenen die mijn blog al langer volgen, weten wel dat Inge boodschappen doorgeeft) waarin ik als Lady Justice rondwaar in een wit kleed. "Ge plukt de vruchten en daarna deel je de vruchten uit. In de Stilte liggen alle antwoorden. In de Stilte bevinden zich alle vruchten. Jouw vruchten. De vrucht is er reeds. Zij is klaar om uitgedeeld te worden. Je kunt de vrucht ook planten in vruchtbare grond. En je laat gedijen wat komen zal. Alles volgens de natuurlijke wetten. Het heeft geen zin om de wetten voor te zijn. Alles komt naar je toe.
Je kunt van alles oogsten vanuit de vrucht: Bloemen, vruchten, successen.Je kan oogsten wat je al ingedachten had. Na de bevruchting, na het oogsten, komt het zaaien. En zo verspreidt het zich.
De boer zocht goeie grond uit en zaaide de perfectste zaden. Hij liet het land betijen en verzorgde de grond. En toen werd de perfectste oogst geboren. 

Heb geduld. Alles komt op het juiste ogenblik naar je toe. Sta in je eigen kracht. Ga in je eigen Stilte en vertrouw. Je hebt verschillende gaven tot je beschikking, gaven die jouw vruchten zijn. De toekomst is reeds gemaakt. De wereld ligt aan je voeten.

Het licht van jouw creatie schijnt boven je. Het is jouw levensvuur, jouw kracht. Die nooit getemperd kan worden. Door niets of niemand. Die daalt nu in jouw lichaam, zodat je fysieke en je levensvuur één zijn. De vruchten van het fysieke en de vruchten van je levensvuur zijn één. En deze kracht, dit leven, maakt het tot een doel."

Een boodschap van een paar jaar geleden, die me behalve bemoedigde ook leerde geduld te hebben en wat secuurder te zijn met het uitdelen. Lady Justice maakt weloverwogen keuzes, zij beslist wat wel en wat niet aandacht krijgt. Zij weet wanneer de tijd rijp is. Het heeft geen zin om in onvruchtbare aarde te zaaien. Op het juiste moment, zaaien in vruchtbare grond, dat is de kunst. 

Het duurde even. Voor velen zal het herkenbaar zijn, we hebben allemaal onze frustraties opgelopen  onderweg. Dat je iets weet en ziet en zegt, maar dat het niet gehoord wordt. Niet opgepikt wordt. En dat je dan nog meer moeite gaat doen, waardoor het een soort gevecht wordt. Laat het. Laat het betijen, zoek andere grond, wandel rustig verder, laat je niet uit het veld slaan. Ga niet in discussie over jouw waarheden, ga niet aan jezelf twijfelen, raak vooral niet gefrustreerd, vraag je af wat je nog te leren hebt en wat je nog wat scherper mag zien. Laat los en wandel rustig verder. Hou nergens krampachtig aan vast. Zaadjes hebben tijd nodig om tot ontkieming te komen. Als je aan het gras gaat trekken, gaat het echt niet sneller groeien. Vertrouw erop dat het vanzelf gaat. Als je de uitkomsten open laat, zal je verrast worden.

Vragen aan God

"Als er iets is dat ik van jou geleerd heb, is het dat ik God alles kan vragen en dat hij ook echt helpt. Dat ik het moet vragen vanuit mijn hart. Ik vraag nu veel meer en ik merk dat hij er is en helpt. Ik heb veel meer vertrouwen gekregen. Dankjewel."

Dat was een waardevol moment op een avond dat ik net de wind van voren had gekregen omdat ik vrijelijk had zitten fantaseren over zijn mogelijkheden om anderen te begeleiden in het vak, wat hij onofficieel al continue deed. Hij vertelt de ober dat wijn in een groot glas beter smaakt. De kok laat hij weten dat kip-kerrie beter smaakt met rijst dan met gebakken aardappels. Hij is een zeer ervaren expert en ja, ik vind het zonde dat hij in plaats van zijn capaciteiten in de praktijk te brengen al een jaar lang z'n dagen slijt met het naar binnen bedelen van mensen op een koude drukke straat voor een baas die zijn kwaliteiten niet ziet en een manager die er jaloers op is. Maar dat mag ik niet zeggen. Dit is een vaste job en hij verdient er z'n geld mee, zo kan hij z'n schulden afbetalen, is hij verzekerd, kan hij z'n studerende zoon elke maand geld sturen en langzaam iets opbouwen.
Op een ander moment vertelde hij dat hij zichzelf misschien wel aan het straffen was. Waarvoor? "Omdat ik in het verleden zo slordig ben omgegaan met wat ik had. Met geld, met mogelijkheden. Ik neem het mezelf kwalijk. Een soort boetedoening." "Okee, maar is dat dan nu nog niet genoeg?" "Misschien..."
Verkleumd, kapotte voeten, uitgeput en depressief, je eigen grenzen tarten, lijden, waarom gunt een mens zichzelf geen beter leven? Waarom mag dat niet? Interessant. Maar als je er zelf voor kiest, moet je niet klagen. Het kan ook anders. Kwestie van het jezelf gunnen.

'Zoveel heb je er niet voor nodig om een advies- en begeleidingsbureau te beginnen,' zeg ik. 'Een telefoon en een computer, geen eens kantoor. Want je gaat gewoon naar die restaurants toe en begeleidt mensen daar een week ofzo.' 'Ja, ik kan er ook een soort uitzendbureau van maken, van mensen die al getraind zijn.' Inderdaad. Onderweg in een wegrestaurant kwamen we later die week bijvoorbeeld twee jonge werknemers tegen die nog geen ei konden bakken en de mooie koffiemachine die er stond, niet konden bedienen. Een gat in de markt dus.
Maar die eerste avond sloeg de paniek toe. Ruim en creatief denken was een beetje weggezakt het afgelopen jaar en de angst regeerde. 'Wie zorgt er voor mij als ik iets mankeer? Ik word ouder en ik heb niks.'

Ik moest me verplaatsen in die angst en iets voorzichtiger proberen wat open te breken. Ook vorig jaar kwam ik hem al tegen op het moment dat alles vast zat. Maar uit angst zetten mensen zelf alles nog vaster en daarmee creëer je geen mogelijkheden. Je vergeet zelfs wie je bent en wat je kunt. Ik weet ondertussen heel goed dat ik het niet voor anderen kan doen, maar je kunt wel een handje helpen om het zelfvertrouwen te versterken en benoemen waar iemand goed in is. Voordat hij - nog altijd boos - ging slapen, zei hij: "Okee, het enige dat ik wil zeggen is dat ik blij ben dat je er bent. Dankjewel."

Ik was er niet voor niets en niet voor niets op dit moment. Ook voor mij was het heel leerzaam. Een uitdaging. Mijn vertrouwen is groot, gelukkig. 'Wijs mij maar de weg. Vertel me maar wat ik kan doen en hoe...' dacht ik. Ik ken mijn eigen valkuilen als 'redder' ondertussen wel, maar kennelijk was ik hier toch op afgestuurd. Zo nu en dan even stevig van leer trekken hoorde er ook bij. "Jij moet niet denken voor mij, je weet niet wat ik denk, dus je moet het ook niet invullen," bijvoorbeeld. Natuurlijk was het makkelijk mij te vergelijken met andere dames, die hem claimden en beperkten en voor hun eigen behoeften nodig hadden. Maar ik juichte het alleen maar toe dat hij nu - eindelijk - had besloten eerst voor zichzelf te zorgen en zelfstandig te zijn, op eigen benen te gaan staan. Wat iedereen er ook van vond. Dat was precies wat nodig was, had ik vorig jaar al gezien. Onafhankelijkheid. Je eigen keuzes maken. Je eigen weg volgen. Prima!

Ik zou wat voorzichtiger zijn met 'meedenken' als dat voor hem al snel leek op 'bemoeienis'. Waar we wel over verder konden praten was het 'vragen' aan God. Hoe creatief je daarin kon zijn. Dat je ook kon vragen om de weg wat makkelijker te maken. Dat je 'hem' toestemming kon geven om je te helpen, om het duidelijker aan te reiken en je bepaalde inzichten te geven. 'Hem of haar,' begon hij er aan toe te voegen. Zelfs God kreeg meer ruimte... "Ik geloof overal in," lachte hij op de laatste dag. "Boeddha, Maria, Jezus, engelen, alles."

Op het level van God is alles één. Zijn we één. Dat God niet buiten jezelf is, maar in jezelf, in je hart, daar waren we het ook over eens. En die gemene deler sleepte ons overal doorheen. Zo komen verschillende werelden, tegenovergestelde werelden zelfs, kan je wel zeggen, bij elkaar. Zo ontstaat harmonie in de wereld. Door begrip, vertrouwen, leren, luisteren en duidelijk zijn. En door je eigen grenzen wat op te rekken.

De onbekende weg

Je vrij maken, steeds weer loslaten, de uitkomsten open laten, niet gehecht zijn aan bepaalde resultaten, ruimte blazen in dat waarvan je voelt dat het aan je trekt of duwt of je gevangen houdt. Als je goed oplet en goed oefent, wordt dat een gewoonte en leef je meer ontspannen, meer in vertrouwen, hoef je niet alles te weten, gaat het allemaal vanzelf. Je beleeft het, je verwelkomt alle verrassingen, je pikt de boodschappen op, je ziet de tekenen op je weg en je geniet ervan. Die bevrijding is het doel, alles voelt steeds ruimer, je voelt je steeds meer jezelf en je kunt alles steeds meer gewoon zo laten zijn zoals het is en dat is heerlijk.

Natuurlijk kom ik ook - net als iedereen - mijn triggers tegen onderweg. Niks blijft liggen of verdwijnt vanzelf. Maar ik ben er niet meer bang voor. Het zal mij niet meer gebeuren dat ik er door de diepte ingesleurd word. Dat ik er mijn evenwicht door verlies. Dat het me onderuit slaat of omver blaast. Ik weet inmiddels dat alles precies op het goeie moment komt opdoemen. Er zit logica in. Het komt precies op het moment dat het klopt, past en dat je er aan toe bent.

Er is ook een samenhang. Dat waar ik me doorheen worstel is ook waar anderen op dat moment facetten van beleven. En andersom natuurlijk. We doen allemaal stukjes en laten elkaar allemaal aspecten zien van dat grote geheel. Een van de grote thema's op dit moment is afhankelijkheid en anderen opeisen, de angst om los te laten en om het zelf te doen. Op eigen benen te staan. Natuurlijk kunnen we dat allemaal, we zien alleen niet altijd hoe we daarin kunnen groeien en sterker van kunnen worden. Het wil niet zeggen dat relaties dan voorbij zijn, het wil alleen maar zeggen dat ze vrijer en leuker worden, eerlijker.

Misschien zijn we bang dat we het niet kunnen, maar waarschijnlijk zijn we banger voor onze eigen kracht. Wat als alles goed gaat, wat als alles lukt? Waarom boezemt ons dat angst in? Misschien de herinnering, dat je als je hoog vliegt ook opeens kan vallen. Misschien dat we onszelf nog niet helemaal vertrouwen. Of misschien het ego dat graag vat wil blijven hebben op ons en dat het liefst doet door middel van angst. En toch voelen we dat we ons juist daarvan willen bevrijden, we verzinnen nog wat smoezen waarom het niet kan of mag of zou kunnen lukken. Maar ergens diep in jezelf weet je echt wel wat je wilt en dat het daar naartoe beweegt. En dat is spannend. Maar ook leuk. Enjoy de stappen op de onbekende weg, naar grote hoogtes!

Het schroefje...

"Waarom moet alles altijd iets betekenen?" vraagt mijn reisgenoot  als ik iets niet begrijp wat er gebeurt of als er iets onverwachts opdoemt. "Omdat dat altijd zo is," zeg ik. "We letten alleen niet altijd goed op. Maar het leven vertelt je alles. Het geeft hints, spiegelt en leert je precies wat je nodig hebt."

Zo bleken we rond te rijden met een schroef in onze band. Dat had behoorlijk dramatisch af kunnen lopen op die kronkelige bergweggetjes die ons nog wachtten. "Zullen we de auto even schoon laten spuiten?" stelde hij voor. Ja, goed plan. Goeie ingeving. Er was nog maar weinig wit aan ons witte voertuig na al die kilometers door de sneeuw. "Je moet de banden oppompen," zei de schoonspuiter, hij leidde ons ernaartoe en toen ontdekte hij de schroef. Gelukkig bleef de band redelijk op peil tot we bij het volgende stadje aankwamen, waar we hem konden laten repareren. Hoe die schroef er ingekomen was, dat weten we niet. Een wondje, onzichtbaar. Een pijnpuntje, dat zich nog ergens verborgen hield? Geplakt, genezen, een klein litteken, ok, maar we konden weer met een gerust hart verder.

Je bent je niet altijd bewust van de verborgen gebreken, je weet niet altijd waarom dingen gebeuren. Je weet niet altijd welke 'programma's' er nog actief zijn in je systeem. Maar we weten wel dat we geholpen worden, behoed zijn voor een ongeluk en dat maakt ons dankbaar en geeft vertrouwen.

Een paar dagen later laat hij me trots z'n nieuwe appartement in Istanbul zien. Het wordt nog gebouwd. Een mooie kleine woning, met veel licht en een tuintje, hij ziet zichzelf hier al helemaal zitten. Maar eerst gaat hij het verhuren, omdat hij het nog niet helemaal financieel rond kan breien. Maar hopelijk over drie jaar... Ik ben een beetje verbaasd over de lange termijn planning, maar bemoei me er niet mee. Er beweegt iets en dat is goed. Er wordt gewerkt aan iets nieuws...

Ik ben nog niet terug in Nederland of hij krijgt te horen dat het appartement niet doorgaat. Onder z'n neus is het verkocht aan iemand anders, die meteen twee appartementen wilde hebben en dat dus ook. Hè, wat vreemd, het leek allemaal zo te kloppen. Ik begrijp het ook niet. Maar we weten niet altijd waarom. Eerst is hij verdrietig. Dan boos. Dan vol zelfverwijt. "Hou op met 'blaming yourself' so much all the time," reageer ik. "Dat heeft geen zin. If, if, if.... Het is zoals het is. Wees verdrietig, wees boos, neem er de tijd voor, maar verlies je vertrouwen niet, want er komt echt wel weer iets nieuws en iets beters. Ik weet ook niet wat hier de bedoeling van is, maar dat kunnen we ook niet altijd weten."

Later bedenk ik me dat het enerzijds een oud programma is wat nog actief was in z'n systeem. Dat van de teleurstelling, dingen die mis gaan, de angst daarvoor, het gebrek aan basiszekerheid, de oude wond, het niet mogen kiezen voor jezelf. Tegelijkertijd denk ik dat het ook wel eens de bedoeling kan zijn dat hij echt voor zichzelf kiest, dus iets zoekt waar hij nu zelf kan gaan wonen en niet pas over drie jaar. Ik zie 'toevallig' op tv een voorbeeldje langskomen van zoiets: Mensen die hun droomhuis zoeken en uiteindelijk kiezen voor iets dat goed verhuurbaar is. Is dat dan je droomhuis?

Even later krijg ik een bericht dat er iets nieuws is, nog mooier, nog beter, maar pas in 2017 klaar en een veel te grote investering, maar wel een buitenkans. Ik ga niet mee in dit enthousiasme. Ik probeer me er niet teveel mee te bemoeien, maar ik adviseer wel: "Denk er eens over na wat je echt wilt. Voel wat je echt nodig hebt. Dit is misschien een mooi voorbeeld van het universum om jou te laten zien dat er altijd weer nieuwe opties komen. Maar neem je tijd om eerst dit te verwerken. Je weet nu wat je wilt en wat je volgende keer moet doen. Er wacht je vast en zeker iets beters. Misschien is het wel de bedoeling dat je NU voor je eigen ruimte kiest. Jezelf toestaat om voor jezelf te zorgen en voor een goede basis." Dat is moeilijk als je die basis nooit hebt gehad.

Op de terugweg naar Istanbul vroeg hij mij: "Waarom wordt de weg kronkelig als ik rij en waarom heb jij steeds een rechte weg?" Ja, frappant, inderdaad. "Misschien krijg jij nog wat kronkels op je pad en heb ik ze nu wel gehad. Maar je kunt nu wel zelf rijden, je weet hoe je er doorheen moet komen. Daar kun je mooi op vertrouwen." Op mijn rechte weg verscheen af en toe nog wat mist. Ook apart. Ik bedacht me wat het was dat ik nog niet helemaal helder zag. En toen ik dat begreep was het ook gedaan met de mist.

Hoe lang en hoe kronkelig de weg ook is, blijf gericht op je doel. Als je weet waar je naartoe wilt, kom je er uiteindelijk ook. Ga door. Never give up! Het wordt steeds makkelijker. De weg wijst zichzelf.