Aan de ene kant zullen we moeten accepteren dat niet iedereen ons kan begrijpen, aan de andere kant hoeven we ons niet aan te passen en mee te gaan in wat ons niet (meer) past. Dat vraagt stuurmanskunst, inzicht en tactiek. Begrijpen dat een ander je niet begrijpt is bevrijdend. Je hoeft jezelf geen geweld aan te doen door maar te blijven proberen begrepen te worden, uit te leggen, geaccepteerd te worden zoals je bent. Blijf jezelf en accepteer jezelf. Dat is genoeg. En neem het die anderen niet kwalijk. Iedereen heeft z'n eigen weg. En op die weg kom je tegen wat bij jou past. Je hoeft niet terug te lopen. Je hoeft niet om te keren. Je hoeft ook niet steeds opnieuw in dezelfde valkuil te stappen. Je wandelt rustig jouw pad en ziet wel wat je tegenkomt onderweg, wat bij jou past. Je ziet wel wie er mee wandelt en wie er afhaakt. Je hoeft niemand mee te sleuren en je hoeft ook je pas niet in te houden. Loop in je eigen tempo, zoals het bij jou past. Je kunt een voorbeeld zijn, je kunt anderen inspireren, prikkelen, maar je hebt het niet nodig erkend of begrepen te worden. Op het moment dat je het gevoel hebt afgewezen te worden om wie je bent of hoe je denkt, als je het idee hebt niet geaccepteerd en gerespecteerd te worden, wandel dan gewoon verder. Vervolg je eigen pad.
Maar denk niet dat je niets te betekenen hebt voor anderen. Juist door jezelf te zijn, sterk te zijn, je eigen weg te gaan geef je het voorbeeld. We hebben allemaal inspiratie nodig, we voeden ons allemaal graag met dat wat ons stappen verder brengt. Je hoeft je ware aard niet te verbloemen, je hoeft jezelf niet te ontkennen, je hoeft geen enkele consessie te doen aan wie je bent en waar je voor staat. Je kunt je onderweg opgedane wijsheid delen, niet vanuit 'beter-weten', maar vanuit je eigen ervaring. Wie daar behoefte aan heeft, komt wel. Eer jezelf en erken jezelf, je hoeft geen parels voor de zwijnen te gooien, maar als er oprechte belangstelling is, deel dan wat je in huis hebt!
"You have much to share, you have your experiences of transformation to share, you have experiences of learning how to follow your inner self. You have the experience of shifting your attention from the outer world to the inner world; and people need to hear this from you.”
Dit zegt Divine Mother, gechanneld door Connie Huebner. Samen met talloze 'Godheden', meesters en engelen staat zij klaar om ons te helpen, te stimuleren en om ons te bereiken. "Zij" hebben onze hulp nodig om er ook voor anderen te kunnen zijn. "Ze" hebben kanalen nodig, wij zijn die kanalen. Als we dat willen. Natuurlijk, ook van ons eigen hogere zelf, want ons eigen Hogere Zelf werkt samen met 'het Goddelijke'. Soms ongemerkt, soms heel duidelijk, worden wij gevoed in wat we zeggen, schrijven of delen. Je kunt daar toestemming voor geven, je beschikbaar stellen. Ik doe het regelmatig in situaties waarvan ik even niet weet wat ik ermee aan moet. Dan geef ik toestemming om door mij heen te zeggen wat er gezegd wil worden, te doen wat er gedaan kan worden. Dat maakt alles een stuk makkelijker. Je zet je eigen ego aan de kant. Je hoeft er niet over te piekeren. Je hoeft ook niet bang te zijn dat het verkeerd valt, want... het is ook ego om applaus te willen hebben, om schouderklopjes te willen krijgen. Je zal zien dat dat dan allemaal niet meer nodig is. Je bedankt zelf 'het hogere' voor de rol die jij hebt in het geheel en de boodschapper die je mag zijn op cruciale momenten. Wat, hoe en waarom, daar hoef je je niet druk over te maken. Als je beschikbaar bent, word je ingezet. Daar waar mogelijk en waar nodig, zonder dat je jezelf daarmee iets tekort hoeft te doen.
dinsdag 30 september 2014
maandag 29 september 2014
Zoals het is...
'Don't argue with reality,' zegt Byron Katie. 'Het is zoals het is. Het anders willen hebben dan het is, is 'insane'. Je hebt niks in te brengen, heb je dat nog niet gemerkt?' Wat lopen we dan moeilijk te doen? Gek eigenlijk dat het bewuste 'actie' vraagt om je gedachten los te laten en alles er gewoon laten zijn zoals het is. Gedachten willen altijd bezig zijn, wat dat betreft kan je ze beter bewust 'sturen' en iets leuks geven om mee bezig te zijn dan proberen om ze te stoppen. Zoveel mogelijk aanwezig zijn in het moment gaat steeds meer vanzelf als je leert waarnemen. Je ziet het en je laat het, ook je gedachten. Dat is de essentie van mediteren. Maar de werkelijke uitdaging is volgens mij meditatief leven. Alles wat je doet met zoveel mogelijk aandacht doen, bewust doen. Aanwezig zijn in het moment, in het nu. Zomaar een stukje gaan wandelen is wat dat betreft ideaal.
Of ik nou naar het bos ga, naar het strand of in de stad ga lopen, mijn mind zal zeggen 'dat kennen we al' maar zal net zo goed mekkeren als we onbekend terrein gaan betreden, dus daar trekken we ons niks van aan. 'Het is filmfestival,' weet de mind. 'Nou en?' We nemen de singel. Er komen een paar kano's langsvaren, waaruit luid gezang opklinkt. De terrassen zitten vol, we wandelen verder langs de mooie oude bomen en als ik een foto maak van de oudste plataan, voel ik me net een toerist. Hoe vaak ik hier ook gelopen heb, het is altijd weer anders. Net als in het bos en net als op het strand. Je kunt steeds weer met nieuwe ogen kijken. Alsof je er voor het eerst bent. Dat maakt het leuk. Op sommige plekken komen oude gedachten terug, dan herinner ik me een gevoel dat ik een vorige keer had toen ik hier liep. Interessant, ik neem het waar. Vrolijk zingend komt een mevrouw langs fietsen als ik een oud straatje inwandel. Ik zie uithangborden die ik nog nooit eerder heb gezien. Alweer een zingende mevrouw komt de hoek om. De hele stad zingt! Ik ben verbaasd. 'Wat gezellig al die zingende mensen,' lach ik haar toe. Ik koop een ijsje en dat levert me gezelschap op. 'Pistache?' Een van de terrasgasten wandelt dezelfde route terug als ik en vertelt me onderweg z'n halve leven. 'En wat doe jij eigenlijk?' vraagt hij als we bij zijn bushalte zijn aanbeland. Euh, wat doe ik ook alweer? 'Van alles,' zeg ik. Ik hoef er verder niet over na te denken, want zijn bus komt er al aan. Zie je nou, het leven zit vol verrassingen! Als je niks zoekt, is alles er al.
Dat was de gedachte waarmee ik ging wandelen: Waarom dat gevoel van 'moeten' altijd? Alsof er altijd wat moet, iets wacht, alsof het nog niet goed is. Stel je eens voor dat alles er al is. Als je dat gevoel kan hebben, dan ben je er. Zolang je iets zoekt, zal je blijven zoeken. Zolang je iets probeert te bereiken, zal je nooit tevreden zijn met wat er is en zal het er nooit zijn. Want zolang je het gevoel hebt dat er iets ontbreekt, zal er iets ontbreken òmdat dat je gevoel is. En dat is nou precies de mind, die 'argue-t' met wat is. Zeg nou zelf mind, is het niet gewoon perfect zoals het is?
Of ik nou naar het bos ga, naar het strand of in de stad ga lopen, mijn mind zal zeggen 'dat kennen we al' maar zal net zo goed mekkeren als we onbekend terrein gaan betreden, dus daar trekken we ons niks van aan. 'Het is filmfestival,' weet de mind. 'Nou en?' We nemen de singel. Er komen een paar kano's langsvaren, waaruit luid gezang opklinkt. De terrassen zitten vol, we wandelen verder langs de mooie oude bomen en als ik een foto maak van de oudste plataan, voel ik me net een toerist. Hoe vaak ik hier ook gelopen heb, het is altijd weer anders. Net als in het bos en net als op het strand. Je kunt steeds weer met nieuwe ogen kijken. Alsof je er voor het eerst bent. Dat maakt het leuk. Op sommige plekken komen oude gedachten terug, dan herinner ik me een gevoel dat ik een vorige keer had toen ik hier liep. Interessant, ik neem het waar. Vrolijk zingend komt een mevrouw langs fietsen als ik een oud straatje inwandel. Ik zie uithangborden die ik nog nooit eerder heb gezien. Alweer een zingende mevrouw komt de hoek om. De hele stad zingt! Ik ben verbaasd. 'Wat gezellig al die zingende mensen,' lach ik haar toe. Ik koop een ijsje en dat levert me gezelschap op. 'Pistache?' Een van de terrasgasten wandelt dezelfde route terug als ik en vertelt me onderweg z'n halve leven. 'En wat doe jij eigenlijk?' vraagt hij als we bij zijn bushalte zijn aanbeland. Euh, wat doe ik ook alweer? 'Van alles,' zeg ik. Ik hoef er verder niet over na te denken, want zijn bus komt er al aan. Zie je nou, het leven zit vol verrassingen! Als je niks zoekt, is alles er al.
Dat was de gedachte waarmee ik ging wandelen: Waarom dat gevoel van 'moeten' altijd? Alsof er altijd wat moet, iets wacht, alsof het nog niet goed is. Stel je eens voor dat alles er al is. Als je dat gevoel kan hebben, dan ben je er. Zolang je iets zoekt, zal je blijven zoeken. Zolang je iets probeert te bereiken, zal je nooit tevreden zijn met wat er is en zal het er nooit zijn. Want zolang je het gevoel hebt dat er iets ontbreekt, zal er iets ontbreken òmdat dat je gevoel is. En dat is nou precies de mind, die 'argue-t' met wat is. Zeg nou zelf mind, is het niet gewoon perfect zoals het is?
zondag 28 september 2014
Romantiek
"Van jezelf houden is veel moeilijker dan van iemand anders houden," zei iemand een keer. We wandelden op de heide en ik was verbaasd over zijn conclusie: "Dus dan richt ik me maar op het houden van iemand anders, dat kan ook." Vlak na die wandeling kwam hij iemand tegen (met kinderen) met wie hij meteen is gaan samenwonen en sindsdien zien zijn vrienden hem nauwelijks meer. De dame in kwestie is nogal veeleisend en bezitterig, zo niet jaloers. En hij is gelukkig, zegt hij. Toevallig weet ik dat hij een moeder had, met wie hij nauwelijks een band had, die zichzelf enorm verwaarloosde en ik kan me zo voorstellen dat dat een gemis aan warmte en veiligheid heeft opgeleverd, waarmee het een behoefte (een gat) werd, dat nu werd opgevuld met een waar gezinsleven. Wel is hij ondertussen al tien keer geopereerd en kwakkelt hij dus nogal met z'n gezondheid. Rara, hoe kan dat? Misschien heeft het toch een beetje te maken met dat gebrek aan zelfliefde?
Ons is niet geleerd om van onszelf te houden. Het is zelfs een beetje 'not-done' om goed voor jezelf te zorgen. Het wordt al snel 'egoïstisch' genoemd. We worden meer geprezen om wat we voor anderen doen dan om wat we doen om ons eigen leven plezierig te maken. Het is een misverstand dat zelfliefde ten koste gaat van anderen. Want wie van zichzelf houdt, heeft het niet nodig z'n waardering en acceptatie van anderen te krijgen. En dat maakt elke relatie veel eerlijker, vrijer en waardevoller, omdat je het niet nodig hebt om met bepaald gedrag de ander te plezieren. Daardoor kan je gewoon jezelf zijn en kan je aandacht zuiver en oprecht zijn. Je past je niet meer aan om - bewust of onbewust - je eigen behoeften te vervullen. Pas als je het goed kan hebben met jezelf, kun je het ook goed hebben met een ander. Een goeie relatie met jezelf is volgens mij de basis voor een goeie relatie met anderen.
Ik kom veel mensen tegen die op zoek zijn of die al iemand op het oog hebben, die ze adoreren, idealiseren, die bevangen zijn door het romantische plaatje en zich daarop blind staren. Ben ik dan zo onromantisch dat ik daar niet in geloof? Nee, ik geloof wel in romantiek, zelfs in sprookjes, van mij mag iedereen dromen wat-ie wil, hoe groter hoe beter, jezelf erin verliezen zelfs, waarom niet? Leef! Geniet! Realiseer je alleen dat het geluk en de liefde, de passie en de droom in jou zit en ook al beleef je het met een ander, dan nog is het niet afhankelijk van die ander. Je kunt het tenslotte met verschillende mensen beleven, nietwaar? Je kunt het alleen niet vasthouden en opsluiten en afdwingen. Je kunt beter volop genieten van elk moment. Hoeveel mensen hangen er niet meteen hun hele toekomst aan elkaar op? Hoe snel valt het sprookje dan niet in duigen? Verwachtingen, afspraken, eisen, voorwaarden, de ander moet jou gelukkig maken en houden... daar geloof ik niet in. Uiteindelijk zijn we op zoek naar onszelf. We komen onszelf tegen in een ander.
Dat waar je in eerste instantie op valt, schijnt een deel van jezelf te zijn dat naar voren wil komen. De humor bijvoorbeeld, de mooie verhalen van iemand, de warmte, het veilige gevoel. Het is allemaal in jezelf en die ander komt je dat laten zien als aantrekkelijke en misschien vergeten kant van jezelf. Helaas gaat die ander je vroeg of laat waarschijnlijk ook andere delen van jezelf laten zien. Je bezitterige kant, je dwingende kant, je zorgelijke kant, je schaduwkant. Ook dat is een geschenk, want als je het zo bekijkt, weet je wat je te doen hebt. Als je op dat moment gaat verwachten dat de ander verandert of zich naar jouw wensen gaat voegen, verzand je in gedoe, onvrijheid en misschien zelfs gemanipuleer en machtstrijdjes. Daar kan je doorheen komen, daar kan je je ook van losmaken, je kunt samen groeien, maar dan moet je wel ophouden de ander te vertellen wat hij of zij moet doen. Dan zal je je eigen verantwoordelijkheid moeten nemen en met jezelf aan de slag moeten gaan. En dat is best lastig als je verstrikt zit in elkaars web. Als je samen in een huis woont bijvoorbeeld.
Daarom is het denk ik heel gezond om op eigen benen te staan, om het goed met jezelf te kunnen vinden, om onafhankelijk te zijn. Daar leer je veel van, daar groei je van. En daar worden uiteindelijk al je relaties beter van. Al die mensen die op zoek zijn naar die ene ware, zijn in wezen op zoek naar zichzelf. En ja, daar hebben we anderen bij nodig, als spiegel. Hoe meer je van jezelf kunt houden, hoe liefdevoller de spiegels op je pad. En jij bent degene die in de spiegel kijkt. Dus wat zie je? En kun je er vol liefde naar kijken? Wat het ook is? Dat is de uitdaging.
Ons is niet geleerd om van onszelf te houden. Het is zelfs een beetje 'not-done' om goed voor jezelf te zorgen. Het wordt al snel 'egoïstisch' genoemd. We worden meer geprezen om wat we voor anderen doen dan om wat we doen om ons eigen leven plezierig te maken. Het is een misverstand dat zelfliefde ten koste gaat van anderen. Want wie van zichzelf houdt, heeft het niet nodig z'n waardering en acceptatie van anderen te krijgen. En dat maakt elke relatie veel eerlijker, vrijer en waardevoller, omdat je het niet nodig hebt om met bepaald gedrag de ander te plezieren. Daardoor kan je gewoon jezelf zijn en kan je aandacht zuiver en oprecht zijn. Je past je niet meer aan om - bewust of onbewust - je eigen behoeften te vervullen. Pas als je het goed kan hebben met jezelf, kun je het ook goed hebben met een ander. Een goeie relatie met jezelf is volgens mij de basis voor een goeie relatie met anderen.
Ik kom veel mensen tegen die op zoek zijn of die al iemand op het oog hebben, die ze adoreren, idealiseren, die bevangen zijn door het romantische plaatje en zich daarop blind staren. Ben ik dan zo onromantisch dat ik daar niet in geloof? Nee, ik geloof wel in romantiek, zelfs in sprookjes, van mij mag iedereen dromen wat-ie wil, hoe groter hoe beter, jezelf erin verliezen zelfs, waarom niet? Leef! Geniet! Realiseer je alleen dat het geluk en de liefde, de passie en de droom in jou zit en ook al beleef je het met een ander, dan nog is het niet afhankelijk van die ander. Je kunt het tenslotte met verschillende mensen beleven, nietwaar? Je kunt het alleen niet vasthouden en opsluiten en afdwingen. Je kunt beter volop genieten van elk moment. Hoeveel mensen hangen er niet meteen hun hele toekomst aan elkaar op? Hoe snel valt het sprookje dan niet in duigen? Verwachtingen, afspraken, eisen, voorwaarden, de ander moet jou gelukkig maken en houden... daar geloof ik niet in. Uiteindelijk zijn we op zoek naar onszelf. We komen onszelf tegen in een ander.
Dat waar je in eerste instantie op valt, schijnt een deel van jezelf te zijn dat naar voren wil komen. De humor bijvoorbeeld, de mooie verhalen van iemand, de warmte, het veilige gevoel. Het is allemaal in jezelf en die ander komt je dat laten zien als aantrekkelijke en misschien vergeten kant van jezelf. Helaas gaat die ander je vroeg of laat waarschijnlijk ook andere delen van jezelf laten zien. Je bezitterige kant, je dwingende kant, je zorgelijke kant, je schaduwkant. Ook dat is een geschenk, want als je het zo bekijkt, weet je wat je te doen hebt. Als je op dat moment gaat verwachten dat de ander verandert of zich naar jouw wensen gaat voegen, verzand je in gedoe, onvrijheid en misschien zelfs gemanipuleer en machtstrijdjes. Daar kan je doorheen komen, daar kan je je ook van losmaken, je kunt samen groeien, maar dan moet je wel ophouden de ander te vertellen wat hij of zij moet doen. Dan zal je je eigen verantwoordelijkheid moeten nemen en met jezelf aan de slag moeten gaan. En dat is best lastig als je verstrikt zit in elkaars web. Als je samen in een huis woont bijvoorbeeld.
Daarom is het denk ik heel gezond om op eigen benen te staan, om het goed met jezelf te kunnen vinden, om onafhankelijk te zijn. Daar leer je veel van, daar groei je van. En daar worden uiteindelijk al je relaties beter van. Al die mensen die op zoek zijn naar die ene ware, zijn in wezen op zoek naar zichzelf. En ja, daar hebben we anderen bij nodig, als spiegel. Hoe meer je van jezelf kunt houden, hoe liefdevoller de spiegels op je pad. En jij bent degene die in de spiegel kijkt. Dus wat zie je? En kun je er vol liefde naar kijken? Wat het ook is? Dat is de uitdaging.
zaterdag 27 september 2014
Ruimte
We zijn onszelf aan het vernieuwen en zo vernieuwt onze wereld zich. Op elk vlak worden we uitgenodigd om bewuste keuzes te maken. Daar waar we vroeger nog als vanzelfsprekend door gingen met werk, relaties en gedrag (patronen) zonder ons daar vragen over te stellen, wil alles nu een bewuste en een positieve keuze zijn. Niet een keuze vanuit angst - 'ik blijf maar, want ik ben bang dat ik anders....' - maar een keuze vanuit kracht en dat betekent trouw zijn aan jezelf, je eigen gevoelens. De liefde voor jezelf en je eigen vrijheid, je eigen waarde wil groeien en daarmee groeien ook je mogelijkheden. Dat we dan te maken krijgen met twijfels, onzekerheid en alles wat nog onvrij is in ons, is logisch. Maar juist daarin vind je de kans jezelf te overwinnen en te groeien. Een simpele richtlijn bij het maken van keuzes en het zetten van stappen is: 'Doe je het vanuit angst of vanuit kracht?'
Je kleine ikje zoekt veiligheid, je grotere Zelf zoekt ruimte. Globaal zijn er twee bewegingen waar te nemen in energie: samentrekkend of uitbreidend. Het een leidt tot een verdichting, door de samentrekkende beweging komt iets vast te zitten, vormt zich een kluwe, het beweegt niet meer. Het andere geeft lucht, ruimte en biedt nieuwe mogelijkheden. De verdichte energie kunnen we steeds minder goed verdragen, het knalt op een gegeven moment uit elkaar, zou je kunnen zeggen. Zover hoeft het niet te komen als je op tijd de bewegingen waarneemt. Is het terugtrekkend, samenballend of is het verruimend, vrij en kan het bewegen? Het verschil tussen handelen (of denken) vanuit angst of vanuit vertrouwen. Vertrouwen is kracht of andersom: kracht is vertrouwen.
Je kunt elke situatie op deze manier bekijken en daar wordt het heel makkelijk van. Van nature hebben we bijvoorbeeld de neiging ons vast te bijten in iets dat we ervaren als 'probleem' en daarom is het zo moeilijk loslaten. Als we bezig zijn met de samentrekkende beweging, komt het alleen maar meer en meer vast te zitten. De uitdaging is dus precies de andere kant op te bewegen, het los te laten, ruimte te geven, licht en lucht erin te brengen. Want, geef toe, het is alleen angst die ons gefocussed houdt op 'het probleem' en dat is precies de kracht die het vastzet en niet oplost. Het woord oplossen zegt het al: Als de verdichting, de kluwe die steeds vaster kwam te zitten, ruimte krijgt, licht en lucht krijgt, kan hij oplossen in het geheel. En zichzelf dus oplossen.
Ergens op de wereld gebeurt iets verschrikkelijks, onmiddellijk wordt de vraag gesteld: kan dat in Nederland ook gebeuren? Vanuit angst worden maatregelen genomen, de angst wordt gevoed, de ellende wordt zo ongeveer uitgenodigd en terwijl er nog helemaal niks aan de hand is, moeten we ons bedreigd gaan voelen. Bizar. "Het kabinet vindt dat we gewoon naar ons werk moeten blijven gaan en niet thuis moeten blijven," zegt het journaal, dat ik na deze ene zin meteen weer heb uitgezet. Waar zijn we mee bezig? Is dat mensen gerust stellen? Een probleem maken en dan zeggen 'trek je er niks van aan'? Hoe voed je de angst? Angst is besmettelijk, maar trek je er vooral niks van aan, want wie niet bang is, trekt minder aan om bang voor te zijn. Hier heb je een mooi voorbeeld van keuzes maken: Maak je eigen keuzes en voed je met dat wat goed voor jou is. De politiek en de journalistiek overladen ons momenteel met hele ongezonde voeding. Maar of je de deur daarvoor open zet, bepaal je zelf!
Ander voorbeeldje: Een vriend belde op en voelde zich aangetrokken tot een dame met problemen. Die wilde hij wel voor haar oplossen, terwijl hij ook best wist dat je dat niet voor een ander kan doen. Voor de zoveelste keer een dame die nog niet klaar was voor een relatie. 'Stel eens een paar goeie vragen,' is onze 'code' en dus vroeg ik: 'Wat vertelt het jou over jezelf? Wat is de spiegel?'
Ondanks dat hij de antwoorden wel wist, zei hij: "Ja, maar ik wil bij haar zijn, ik word erdoor aangetrokken. Het is dierlijk, wat kan ik daar nou aan doen?" Zelfde verhaal, iets in jou bijt zich vast en dat kan behoorlijk obsessieve vormen aannemen. Vrij is het niet. Een ego-behoefte manifesteert zich en wil gezien worden. Overigens denk ik dat hij zeker veel voor haar kan betekenen. We kunnen allemaal van grote betekenis zijn voor elkaar. Alleen moeten we onze ego-behoeften dan loskoppelen en niet op die ander projecteren...
'Waarom wil je de 'redder' zijn? Om zelf buiten schot te blijven misschien? Is dat gelijkwaardig? Is het een gewoonte om de ballast van anderen op je te nemen? Zou het niet mogelijk zijn een relatie aan te gaan met iemand zonder problemen?'
"Wie heeft er nou geen problemen?" zei hij.
"Ja, natuurlijk, in ieders leven gebeurt van alles, maar als je daar middenin goed in balans kan blijven... bij jezelf kan blijven... je er niet door mee laat sleuren..."
"Dat doe ik ook niet," zei hij.
"Okee, maar zij wel kennelijk..."
Ja.... Dus? Kijken wat het jou te vertellen heeft, wat je spiegel is. Dat geeft ruimte. Er is een deel wat je niet wilt zien van jezelf of nog niet kan zien. Dat komt zichzelf manifesteren in je leven. Er zit altijd een angst achter. Die wil ontmanteld worden. Zodat elk donker en verdicht stukje weer licht kan worden. In feite ben jij die ander, die ander toont je een deel van jezelf. Dat is de aantrekkingskracht. Het deel waar je mee worstelt, is het deel in jezelf dat je niet accepteert en afwijst. Het wil gezien worden. En als je 'het' loslaat, ga je het vanzelf zien. Niet als je ermee blijft stoeien.
En het lastige is natuurlijk dat die delen juist precies pijnlijk duidelijk worden omdat we ze denken te kunnen opvullen met iets buiten onszelf. In eerste instantie lijkt dat zo te werken en geeft het ons een goed gevoel. Maar die ander kan jouw 'gat' niet opvullen, dus het 'gat' wordt juist groter. Het is te vullen met zelfliefde. Altijd!
Iets buiten jezelf dat je probeert te veranderen of te controleren, te helpen of te bezitten - leidt tot meer verdichting, in jezelf op zoek gaan en met liefde die delen in jezelf ontdekken die aandacht willen, heel willen worden, dat geeft ruimte. En dan hoeft de buitenwereld je die delen niet meer zo pijnlijk terug te spiegelen. Je lost het op en je leven wordt leuker. Zo vernieuw je jezelf. En je wereld...
Je kleine ikje zoekt veiligheid, je grotere Zelf zoekt ruimte. Globaal zijn er twee bewegingen waar te nemen in energie: samentrekkend of uitbreidend. Het een leidt tot een verdichting, door de samentrekkende beweging komt iets vast te zitten, vormt zich een kluwe, het beweegt niet meer. Het andere geeft lucht, ruimte en biedt nieuwe mogelijkheden. De verdichte energie kunnen we steeds minder goed verdragen, het knalt op een gegeven moment uit elkaar, zou je kunnen zeggen. Zover hoeft het niet te komen als je op tijd de bewegingen waarneemt. Is het terugtrekkend, samenballend of is het verruimend, vrij en kan het bewegen? Het verschil tussen handelen (of denken) vanuit angst of vanuit vertrouwen. Vertrouwen is kracht of andersom: kracht is vertrouwen.
Je kunt elke situatie op deze manier bekijken en daar wordt het heel makkelijk van. Van nature hebben we bijvoorbeeld de neiging ons vast te bijten in iets dat we ervaren als 'probleem' en daarom is het zo moeilijk loslaten. Als we bezig zijn met de samentrekkende beweging, komt het alleen maar meer en meer vast te zitten. De uitdaging is dus precies de andere kant op te bewegen, het los te laten, ruimte te geven, licht en lucht erin te brengen. Want, geef toe, het is alleen angst die ons gefocussed houdt op 'het probleem' en dat is precies de kracht die het vastzet en niet oplost. Het woord oplossen zegt het al: Als de verdichting, de kluwe die steeds vaster kwam te zitten, ruimte krijgt, licht en lucht krijgt, kan hij oplossen in het geheel. En zichzelf dus oplossen.
Ergens op de wereld gebeurt iets verschrikkelijks, onmiddellijk wordt de vraag gesteld: kan dat in Nederland ook gebeuren? Vanuit angst worden maatregelen genomen, de angst wordt gevoed, de ellende wordt zo ongeveer uitgenodigd en terwijl er nog helemaal niks aan de hand is, moeten we ons bedreigd gaan voelen. Bizar. "Het kabinet vindt dat we gewoon naar ons werk moeten blijven gaan en niet thuis moeten blijven," zegt het journaal, dat ik na deze ene zin meteen weer heb uitgezet. Waar zijn we mee bezig? Is dat mensen gerust stellen? Een probleem maken en dan zeggen 'trek je er niks van aan'? Hoe voed je de angst? Angst is besmettelijk, maar trek je er vooral niks van aan, want wie niet bang is, trekt minder aan om bang voor te zijn. Hier heb je een mooi voorbeeld van keuzes maken: Maak je eigen keuzes en voed je met dat wat goed voor jou is. De politiek en de journalistiek overladen ons momenteel met hele ongezonde voeding. Maar of je de deur daarvoor open zet, bepaal je zelf!
Ander voorbeeldje: Een vriend belde op en voelde zich aangetrokken tot een dame met problemen. Die wilde hij wel voor haar oplossen, terwijl hij ook best wist dat je dat niet voor een ander kan doen. Voor de zoveelste keer een dame die nog niet klaar was voor een relatie. 'Stel eens een paar goeie vragen,' is onze 'code' en dus vroeg ik: 'Wat vertelt het jou over jezelf? Wat is de spiegel?'
Ondanks dat hij de antwoorden wel wist, zei hij: "Ja, maar ik wil bij haar zijn, ik word erdoor aangetrokken. Het is dierlijk, wat kan ik daar nou aan doen?" Zelfde verhaal, iets in jou bijt zich vast en dat kan behoorlijk obsessieve vormen aannemen. Vrij is het niet. Een ego-behoefte manifesteert zich en wil gezien worden. Overigens denk ik dat hij zeker veel voor haar kan betekenen. We kunnen allemaal van grote betekenis zijn voor elkaar. Alleen moeten we onze ego-behoeften dan loskoppelen en niet op die ander projecteren...
'Waarom wil je de 'redder' zijn? Om zelf buiten schot te blijven misschien? Is dat gelijkwaardig? Is het een gewoonte om de ballast van anderen op je te nemen? Zou het niet mogelijk zijn een relatie aan te gaan met iemand zonder problemen?'
"Wie heeft er nou geen problemen?" zei hij.
"Ja, natuurlijk, in ieders leven gebeurt van alles, maar als je daar middenin goed in balans kan blijven... bij jezelf kan blijven... je er niet door mee laat sleuren..."
"Dat doe ik ook niet," zei hij.
"Okee, maar zij wel kennelijk..."
Ja.... Dus? Kijken wat het jou te vertellen heeft, wat je spiegel is. Dat geeft ruimte. Er is een deel wat je niet wilt zien van jezelf of nog niet kan zien. Dat komt zichzelf manifesteren in je leven. Er zit altijd een angst achter. Die wil ontmanteld worden. Zodat elk donker en verdicht stukje weer licht kan worden. In feite ben jij die ander, die ander toont je een deel van jezelf. Dat is de aantrekkingskracht. Het deel waar je mee worstelt, is het deel in jezelf dat je niet accepteert en afwijst. Het wil gezien worden. En als je 'het' loslaat, ga je het vanzelf zien. Niet als je ermee blijft stoeien.
En het lastige is natuurlijk dat die delen juist precies pijnlijk duidelijk worden omdat we ze denken te kunnen opvullen met iets buiten onszelf. In eerste instantie lijkt dat zo te werken en geeft het ons een goed gevoel. Maar die ander kan jouw 'gat' niet opvullen, dus het 'gat' wordt juist groter. Het is te vullen met zelfliefde. Altijd!
Iets buiten jezelf dat je probeert te veranderen of te controleren, te helpen of te bezitten - leidt tot meer verdichting, in jezelf op zoek gaan en met liefde die delen in jezelf ontdekken die aandacht willen, heel willen worden, dat geeft ruimte. En dan hoeft de buitenwereld je die delen niet meer zo pijnlijk terug te spiegelen. Je lost het op en je leven wordt leuker. Zo vernieuw je jezelf. En je wereld...
vrijdag 26 september 2014
Eeuwigheidswaarde
Dat wat ik gisteren en eergisteren schreef heeft met elkaar te maken. Logisch natuurlijk, want alles heeft met elkaar te maken. Je ziet regelmatig hetzelfde onderwerp terugkeren, steeds weer in een ander jasje. Het gaat niet zo makkelijk samen, de oude en de nieuwe wereld. De oude en de nieuwe mens. Het oude en het nieuwe denken. De 'small mind' en the 'bigger kind'. 't Zou wellicht een stuk eenvoudiger zijn als je midden in het bos, op een rustig eiland of bovenop een mooi bergtop woonde, maar daar hebben we niet voor gekozen. We zijn allemaal de uitdaging aangegaan om in deze wereld te stappen, met al z'n conflicten, al z'n drama's, al die verschillende mensen, al die verschillende culturen, alle mogelijkheden en keuzes die er te maken zijn en al die prachtige interacties met elkaar en de natuur. Wat we ervan maken is aan ons. Want hoe lastig en veeleisend de wereld om ons heen ook is, wij bepalen zelf hoe we daarmee omgaan.
Er is een tijd geweest dat ik dacht: Wat doe ik weinig! Dat was ook zo, vergeleken met vroeger toen ik rustig drie, vier afspraken op een dag kon hebben en de volgende dag net zo makkelijk weer. Toen ik rustig nachten doorwerkte, drie banen tegelijk had en er ook nog een druk sociaal leven op na hield. Ook in mijn huis was het een stuk drukker, chaotischer dan nu. Op een gegeven moment was het op, de accu was leeg en ik ging de drukte een beetje vermijden. Doe mij maar een boswandeling, daar laadt de accu tenminste weer van op. Nu maak ik zorgvuldige keuzes, ik besteed mijn energie doelgericht en wat ik doe heeft meer waarde. Ik geniet van rust en stilte, daarin vind alles z'n plek,
daaruit ontspruiten de beste ideeën. En nog steeds is het een kunst om die rust en die stilte te bewaren. Dat wat vroeger wel eens aan kon voelen als een gat waar ik inviel als er na een drukke tijd bijvoorbeeld een project was afgerond. Ik ging regelmatig mijn grenzen over zonder dat ik het in de gaten had.
Er zijn meer mensen die het rustiger aandoen tegenwoordig, meestal omdat ze teruggefloten zijn door lichamelijke tegenwerking, vermoeidheid of geestelijke overbelasting. Een aantal mensen geeft dat een bepaalde naam, ze noemen het bijvoorbeeld een 'whiplash' of 'burn-out' of whatever. Dat kan je doen, maar dan wordt het een excuus waarom je niet meer zo functioneert als vroeger. Terwijl je je kunt afvragen of dat wel een excuus nodig heeft. Je kunt ook accepteren dat je nu anders in het leven staat en niet meer meedoet aan die zogenoemde 'rat-race', maar bewust je eigen keuzes maakt. Daar is geen excuus voor nodig. Je lichaam vraagt er misschien om, maar je ziel ook. Het is het 'oude denken' dat je vertelt dat er meer zou moeten, dat je niet meer doet wat van je werd verwacht. Het nieuwe denken is tevreden en laat het leven zichzelf ontvouwen zonder al dat moeten. Zonder schuldgevoel of slachtoffergevoel. Hoe kun je ooit een slachtoffer van jezelf zijn? Je lichaam geeft signalen en helpt je daarmee om naar jezelf te luisteren. Het is vrij simpel: Van sommige dingen krijg je energie, van andere dingen word je doodmoe.
Het wil niet zeggen dat je minder doet, want ook onzichtbaar kan je veel werk verrichten, wat dacht je van al die transformatie, die plaats kan vinden als jij daar de tijd voor neemt? In het 'nieuwe' leven gaat het niet meer om presteren en hoeveel je doet of bereikt. Daar hoef je je waarde niet aan af te meten. Het gaat er om waar je van geniet, hoeveel vreugde je hebt in wat je doet, of je het met hart en ziel doet. Zo niet, welke waarde heeft het dan? Waar doe je het dan voor?
Tijd is betrekkelijk, je kunt 100.000 dingen doen op een dag, maar wat telt is hoe je het doet. De kwaliteit is belangrijker dan de kwantiteit. De werkelijke waarde vind je in momenten. Een moment kan eeuwigheidswaarde hebben. Duizend momenten, die je niet beleeft, omdat je bezig bent met al die andere dingen die ondertussen ook aandacht vragen, zijn minder waard. Zoek de rust en zoek het plezier in alles, wat het ook is. En voel je daar vooral niet schuldig over. Het zijn niet de anderen die je rust en vrede kunnen verstoren, het is alleen een deel in jezelf dat nog niet helemaal vrede heeft met deze nieuwe staat van zijn. Dat deel is zo opgevoed en weet niet beter. Dat deel wil meten en weten, dat deel beoordeelt en keurt van alles af. Dat is niet de buitenwereld, mocht je dat soms denken. Want de buitenwereld is een weerspiegeling van je eigen beleving.
En precies daarom heb je tijd en rust nodig, om steeds opnieuw rustig te kunnen kijken naar de spiegelingen. Zo blijf je goed bij jezelf, je bent je bewust van jezelf, je eigen kracht en je eigen mogelijkheden. En van dat wat nog opgeruimd mag worden. Wat een mooi 'werk' doe je dan! Geniet ervan! Van binnenuit maak je elk moment waardevol. En dat heeft eeuwigheidswaarde!
Er is een tijd geweest dat ik dacht: Wat doe ik weinig! Dat was ook zo, vergeleken met vroeger toen ik rustig drie, vier afspraken op een dag kon hebben en de volgende dag net zo makkelijk weer. Toen ik rustig nachten doorwerkte, drie banen tegelijk had en er ook nog een druk sociaal leven op na hield. Ook in mijn huis was het een stuk drukker, chaotischer dan nu. Op een gegeven moment was het op, de accu was leeg en ik ging de drukte een beetje vermijden. Doe mij maar een boswandeling, daar laadt de accu tenminste weer van op. Nu maak ik zorgvuldige keuzes, ik besteed mijn energie doelgericht en wat ik doe heeft meer waarde. Ik geniet van rust en stilte, daarin vind alles z'n plek,
daaruit ontspruiten de beste ideeën. En nog steeds is het een kunst om die rust en die stilte te bewaren. Dat wat vroeger wel eens aan kon voelen als een gat waar ik inviel als er na een drukke tijd bijvoorbeeld een project was afgerond. Ik ging regelmatig mijn grenzen over zonder dat ik het in de gaten had.
Er zijn meer mensen die het rustiger aandoen tegenwoordig, meestal omdat ze teruggefloten zijn door lichamelijke tegenwerking, vermoeidheid of geestelijke overbelasting. Een aantal mensen geeft dat een bepaalde naam, ze noemen het bijvoorbeeld een 'whiplash' of 'burn-out' of whatever. Dat kan je doen, maar dan wordt het een excuus waarom je niet meer zo functioneert als vroeger. Terwijl je je kunt afvragen of dat wel een excuus nodig heeft. Je kunt ook accepteren dat je nu anders in het leven staat en niet meer meedoet aan die zogenoemde 'rat-race', maar bewust je eigen keuzes maakt. Daar is geen excuus voor nodig. Je lichaam vraagt er misschien om, maar je ziel ook. Het is het 'oude denken' dat je vertelt dat er meer zou moeten, dat je niet meer doet wat van je werd verwacht. Het nieuwe denken is tevreden en laat het leven zichzelf ontvouwen zonder al dat moeten. Zonder schuldgevoel of slachtoffergevoel. Hoe kun je ooit een slachtoffer van jezelf zijn? Je lichaam geeft signalen en helpt je daarmee om naar jezelf te luisteren. Het is vrij simpel: Van sommige dingen krijg je energie, van andere dingen word je doodmoe.
Het wil niet zeggen dat je minder doet, want ook onzichtbaar kan je veel werk verrichten, wat dacht je van al die transformatie, die plaats kan vinden als jij daar de tijd voor neemt? In het 'nieuwe' leven gaat het niet meer om presteren en hoeveel je doet of bereikt. Daar hoef je je waarde niet aan af te meten. Het gaat er om waar je van geniet, hoeveel vreugde je hebt in wat je doet, of je het met hart en ziel doet. Zo niet, welke waarde heeft het dan? Waar doe je het dan voor?
Tijd is betrekkelijk, je kunt 100.000 dingen doen op een dag, maar wat telt is hoe je het doet. De kwaliteit is belangrijker dan de kwantiteit. De werkelijke waarde vind je in momenten. Een moment kan eeuwigheidswaarde hebben. Duizend momenten, die je niet beleeft, omdat je bezig bent met al die andere dingen die ondertussen ook aandacht vragen, zijn minder waard. Zoek de rust en zoek het plezier in alles, wat het ook is. En voel je daar vooral niet schuldig over. Het zijn niet de anderen die je rust en vrede kunnen verstoren, het is alleen een deel in jezelf dat nog niet helemaal vrede heeft met deze nieuwe staat van zijn. Dat deel is zo opgevoed en weet niet beter. Dat deel wil meten en weten, dat deel beoordeelt en keurt van alles af. Dat is niet de buitenwereld, mocht je dat soms denken. Want de buitenwereld is een weerspiegeling van je eigen beleving.
En precies daarom heb je tijd en rust nodig, om steeds opnieuw rustig te kunnen kijken naar de spiegelingen. Zo blijf je goed bij jezelf, je bent je bewust van jezelf, je eigen kracht en je eigen mogelijkheden. En van dat wat nog opgeruimd mag worden. Wat een mooi 'werk' doe je dan! Geniet ervan! Van binnenuit maak je elk moment waardevol. En dat heeft eeuwigheidswaarde!
donderdag 25 september 2014
Leef je eigen leven!
Een wildvreemde mevrouw belt aan bij iemand, die - zoals zij via-via-via vernomen heeft - "zo ziek" is... En niet om te vragen of ze soms boodschappen mee zal brengen ofzo. Waarom wel, I don't know, maar als het mij zou overkomen, zou ik zeggen: "Lieve mevrouw, ga heen en leef je eigen leven!"
Toen Richard ooit een hernia had, belde er ook een buurvrouw aan die dat had gehoord. Met een fles wijn in haar hand. Aardig, zou je zeggen... Maar ik heb haar met wijn en al de deur uit gebonjourd toen ze zei: "Nu je toch niet kan werken dacht ik, dan kan je bij mij misschien....."
De brutaliteit van sommige mensen om zich ongevraagd te komen bemoeien met de medemens in de vorm van medeleven als verkapte vorm om in hun eigen behoeften te voorzien... daar gaat het over. Wat hebben we aan zulke vormen van zogenaamde aardigheid?
Ik ben het met iedereen eens dat deze moderne maatschappij eenzaamheid oplevert, dat er in andere culturen en vroeger meer saamhorigheid was, meer voor elkaar werd gedaan. Op elkaars kinderen passen, met elkaar meeleven, elkaar een handje helpen, ja, de mens is een sociaal wezen en heeft sociale verbanden nodig. Ik ben ook een groot voorstander van projecten die de gezamenlijkheid bevorderen, zoals gezamenlijk eten of elkaars gereedschap lenen. Prima initiatieven, op basis van gelijkwaardigheid. Niks mis mee.
Waar wel wat mis mee is, is met de neiging te focussen op ellende, ons te voeden met drama en ellende. "Just as the dog loves to chew bones, the human mind loves its problems," kwam ik gisteren tegen van Eckhart Tolle. Zolang je je mind maar blijft voeden met problemen, heb je een goede reden om niet vooruit te gaan. De boel stagneert, je komt niet in je flow, in je eigen levensstroom. Die levensstroom is er wel, je kunt er zo instappen, maar het vraagt je wel iets los te laten: die voortdurende focus van de mind op problemen. Het kan wel zijn dat de mind er gek op is, maar jij toch niet? Nog gekker is het om gek te zijn op de problemen van anderen. Je helpt er anderen niet mee en je zelf uiteindelijk ook niet.
'Leef je eigen leven!' Behalve dat uitroepteken is het de titel van een boek van Melody Beattie. Ik pak het uit de kast en sla het open: "Misschien leven we al zo lang als aanhangsel van andere mensen - en hebben we hun leven voor en door hen geleefd - dat we geen eigen leven meer over hebben. Het is veiliger om aan die anderen geketend te blijven. Als we maar op anderen reageren weten we tenminste dat we nog in leven zijn. Als we obsessief met anderen bezig zijn of proberen macht over hen uit te oefenen hebben we tenminste nog iets te doen. Codependenten binden zich om diverse redenen aan problemen en mensen. Het maakt niet uit dat je met tobben niks oplost. Het maakt niet uit dat er zelden oplossingen voor die problemen zijn."
Codependency, een verslaving, een ziekte, misschien wel de ergste sluipende en ondermijnende, want hij speelt niet alleen op het individuele niveau, ook op het maatschappelijke. We hebben het vaak niet eens door, schrijft Melody Beattie. Dat denk ik ook, dat de meeste mensen het niet eens door hebben. Dat het zo'n gewoonte is om je bezig te houden met problemen - liefst die van anderen - dat "we" het normaal vinden. Of sociaal. Zelfs 'menslievend' en 'betrokken', alsof het een deugd is.
Dat is het niet, want als je er werkelijk wilt zijn voor een ander, dan steun je hem of haar in z'n kracht, dan bevestig je iemand niet z'n lijden en slachtofferschap. Je pijnlichaam voedt zich graag met het pijnlichaam van anderen en houdt zichzelf zo in stand. Het is niet geïnteresseerd in de moed, de kracht en het succes van anderen, maar juist in z'n ellende. Dat geeft een gevoel van macht. Een ander wordt 'bereikbaar' als hij of zij lijdt en het lijkt misschien een goed gevoel te geven, maar is het niet de onmacht om je eigen leven te leven? Gaat het wel om die ander? Of wil iets in jou gevoed worden? Vraag het je af... en los het op! (Als je het herkent....)
"Er zijn" voor anderen, prima, daar is niks mis mee, maar dat is vrij, dat is blij en dat is versterkend, dat gaat niet over problemen. Juist niet. Zie de ander zoals hij of zij werkelijk is.
Lieve mensen, ik zou willen zeggen: 'Pas op, het is een verslaving. Hou ermee op!' Je zo bezig houden met de ellende, ziekte of problemen van anderen is een excuus om niet te leven, om niet je eigen leven te leven. Wat in jou vindt dat je niet gelukkig mag zijn en niet mag genieten? Wat in jou wil lijden en dat lijden vooral maar blijven voeden? Het is de 'ja-maar' die je altijd belemmert. Het is ook de angst, die je regeert. De angst voor jezelf. De angst voor de vrijheid en de onbeperkte mogelijkheden misschien, maar in eerste instantie de angst voor jezelf. Wie ben je? Ontleen je je bestaansrecht aan wat je voor anderen betekent? Moeten anderen jou bestaansrecht geven? Moeten anderen jou gelukkig maken? Of ga je dat zelf doen?
Leef je eigen leven! Het zou veel oplossen.
Toen Richard ooit een hernia had, belde er ook een buurvrouw aan die dat had gehoord. Met een fles wijn in haar hand. Aardig, zou je zeggen... Maar ik heb haar met wijn en al de deur uit gebonjourd toen ze zei: "Nu je toch niet kan werken dacht ik, dan kan je bij mij misschien....."
De brutaliteit van sommige mensen om zich ongevraagd te komen bemoeien met de medemens in de vorm van medeleven als verkapte vorm om in hun eigen behoeften te voorzien... daar gaat het over. Wat hebben we aan zulke vormen van zogenaamde aardigheid?
Ik ben het met iedereen eens dat deze moderne maatschappij eenzaamheid oplevert, dat er in andere culturen en vroeger meer saamhorigheid was, meer voor elkaar werd gedaan. Op elkaars kinderen passen, met elkaar meeleven, elkaar een handje helpen, ja, de mens is een sociaal wezen en heeft sociale verbanden nodig. Ik ben ook een groot voorstander van projecten die de gezamenlijkheid bevorderen, zoals gezamenlijk eten of elkaars gereedschap lenen. Prima initiatieven, op basis van gelijkwaardigheid. Niks mis mee.
Waar wel wat mis mee is, is met de neiging te focussen op ellende, ons te voeden met drama en ellende. "Just as the dog loves to chew bones, the human mind loves its problems," kwam ik gisteren tegen van Eckhart Tolle. Zolang je je mind maar blijft voeden met problemen, heb je een goede reden om niet vooruit te gaan. De boel stagneert, je komt niet in je flow, in je eigen levensstroom. Die levensstroom is er wel, je kunt er zo instappen, maar het vraagt je wel iets los te laten: die voortdurende focus van de mind op problemen. Het kan wel zijn dat de mind er gek op is, maar jij toch niet? Nog gekker is het om gek te zijn op de problemen van anderen. Je helpt er anderen niet mee en je zelf uiteindelijk ook niet.
'Leef je eigen leven!' Behalve dat uitroepteken is het de titel van een boek van Melody Beattie. Ik pak het uit de kast en sla het open: "Misschien leven we al zo lang als aanhangsel van andere mensen - en hebben we hun leven voor en door hen geleefd - dat we geen eigen leven meer over hebben. Het is veiliger om aan die anderen geketend te blijven. Als we maar op anderen reageren weten we tenminste dat we nog in leven zijn. Als we obsessief met anderen bezig zijn of proberen macht over hen uit te oefenen hebben we tenminste nog iets te doen. Codependenten binden zich om diverse redenen aan problemen en mensen. Het maakt niet uit dat je met tobben niks oplost. Het maakt niet uit dat er zelden oplossingen voor die problemen zijn."
Codependency, een verslaving, een ziekte, misschien wel de ergste sluipende en ondermijnende, want hij speelt niet alleen op het individuele niveau, ook op het maatschappelijke. We hebben het vaak niet eens door, schrijft Melody Beattie. Dat denk ik ook, dat de meeste mensen het niet eens door hebben. Dat het zo'n gewoonte is om je bezig te houden met problemen - liefst die van anderen - dat "we" het normaal vinden. Of sociaal. Zelfs 'menslievend' en 'betrokken', alsof het een deugd is.
Dat is het niet, want als je er werkelijk wilt zijn voor een ander, dan steun je hem of haar in z'n kracht, dan bevestig je iemand niet z'n lijden en slachtofferschap. Je pijnlichaam voedt zich graag met het pijnlichaam van anderen en houdt zichzelf zo in stand. Het is niet geïnteresseerd in de moed, de kracht en het succes van anderen, maar juist in z'n ellende. Dat geeft een gevoel van macht. Een ander wordt 'bereikbaar' als hij of zij lijdt en het lijkt misschien een goed gevoel te geven, maar is het niet de onmacht om je eigen leven te leven? Gaat het wel om die ander? Of wil iets in jou gevoed worden? Vraag het je af... en los het op! (Als je het herkent....)
"Er zijn" voor anderen, prima, daar is niks mis mee, maar dat is vrij, dat is blij en dat is versterkend, dat gaat niet over problemen. Juist niet. Zie de ander zoals hij of zij werkelijk is.
Lieve mensen, ik zou willen zeggen: 'Pas op, het is een verslaving. Hou ermee op!' Je zo bezig houden met de ellende, ziekte of problemen van anderen is een excuus om niet te leven, om niet je eigen leven te leven. Wat in jou vindt dat je niet gelukkig mag zijn en niet mag genieten? Wat in jou wil lijden en dat lijden vooral maar blijven voeden? Het is de 'ja-maar' die je altijd belemmert. Het is ook de angst, die je regeert. De angst voor jezelf. De angst voor de vrijheid en de onbeperkte mogelijkheden misschien, maar in eerste instantie de angst voor jezelf. Wie ben je? Ontleen je je bestaansrecht aan wat je voor anderen betekent? Moeten anderen jou bestaansrecht geven? Moeten anderen jou gelukkig maken? Of ga je dat zelf doen?
Leef je eigen leven! Het zou veel oplossen.
woensdag 24 september 2014
De nieuwe mens
Dag nieuwe mensen, terwijl ik nog aan het broeden was op een nieuw stukje, kwam ik dit tegen bij Kinderen van het Licht. Verhelderend en eenvoudig, herkenbaar en zeker iets om even te delen met jullie:
De oude en de nieuwe mens
De nieuwe aarde impliceert ook een nieuwe mens. Voor een groter begrip van de overgang, wordt in dit artikel de oude mens, levend in een wereld vol tegenstellingen, geplaatst tegenover de nieuwe mens, levend in een harmonieuze wereld. Ter verduidelijking zijn de tegenstellingen vrij zwart-wit opgeschreven.
Materiële of spirituele behoefte
De oude mens heeft materiële behoeften (bezit, uiterlijk);
De nieuwe mens heeft spirituele behoeften (wenst in verbinding te leven, innerlijk).
Angst of vertrouwen
De oude mens wordt gedreven door angst (bang om alles en iedereen te verliezen, inclusief zichzelf);
De nieuwe mens leeft in vertrouwen (maakt zich geen zorgen).
Controle of overgave
De oude mens wil graag alles onder controle houden en invloed uitoefenen;
De nieuwe mens geeft zich over (wacht af en weet alles is goed, alles dient een doel).
Bedreiging of uitdaging
De oude mens ziet tegenslag als bedreiging (gevaar);
De nieuwe mens ziet tegenslag als uitdaging (kans).
Tekort of niet
De oude mens gaat uit van schaarste (er is niet genoeg voor iedereen);
De nieuwe mens leeft in overvloed (komt niets tekort).
Wel of geen verwachtingen
De oude mens heeft veel verwachtingen en raakt daardoor ontevreden;
De nieuwe mens heeft geen verwachtingen (geeft het leven de ruimte om zich te presenteren).
Wel of geen verlangens
De oude mens verlangt van alles;
De nieuwe mens heeft niets te willen (krijgt wat hij nodig heeft).
Reageren of scheppen
De oude mens reageert op gebeurtenissen (is zich niet bewust van eigen inbreng);
De nieuwe mens stippelt zijn levenspad bewust uit (schept zijn eigen leven).
Complex en eenvoud
Het leven van de oude mens is complex en druk;
Het leven van de nieuwe mens is eenvoudig en rustig.
Alleen of samen
De oude mens voelt zich afgescheiden van de rest (eenzaam);
De nieuwe mens voelt zich verbonden met al wat leeft (eenheidsgevoel).
Gebonden of verbonden
De oude mens is gebonden (zit vast in groepen en aan groepsnormen);
De nieuwe mens is verbonden (in vrijheid samenzijn)
God buiten of binnen
De oude mens zoekt God buiten zichzelf;
De nieuwe mens zoekt God in zichzelf.
Kunstmatig of natuurlijk
De nieuwe mens staat los van de natuur (kunstmatige levensstijl)
De nieuwe mens is natuur (natuurlijke levensstijl)
Hoofd of intuïtie
De oude mens leert alles uit het hoofd (kennis, feiten);
De nieuwe mens is gericht op eigen weten (intuïtie).
Inspanning of ontspanning
De oude mens creëert met spierkracht (in het zweet werken);
De nieuwe mens creëert met gedachtekracht (plezierig en ontspannen werken).
Jij en ik
De oude mens zoekt hulp buiten zichzelf (dokter, meester, etc.);
De nieuwe mens gaat bij zichzelf te raden (eigen weten).
Schuldig of onschuldig
De oude mens wijst de beschuldigende vinger naar anderen (neemt geen verantwoordelijkheid voor eigen doen en laten);
De nieuwe mens wijst naar zichzelf (neemt wel verantwoordelijkheid voor eigen doen en laten).
Star of flexibel
De oude mens is geneigd steevast op dezelfde manier te reageren (star);
De nieuwe mens zoekt naar nieuwe mogelijkheden (flexibel).
Schuilen of zoeken
De oude mens is bang voor verandering (blokkeert);
De nieuwe mens zoekt bij verandering naar nieuwe inzichten en mogelijkheden (uitdaging).
Buik of hart
De oude mens handelt vanuit emoties (boosheid, pijn, angst en verdriet);
De nieuwe mens handelt vanuit het hart (onvoorwaardelijke liefde).
Beperking of ruimte
De oude mens stopt iedereen in een keurslijf (wat wel en niet mag);
De nieuwe mens geeft zichzelf en anderen ontwikkelings ruimte.
Ik of wij
De oude mens vindt zichzelf geweldig (ego);
De nieuwe mens ziet de schoonheid van zichzelf en anderen (ziel).
Masker op of af
De oude mens wil er graag bijhoren (offert zichzelf desnoods op);
De nieuwe mens is altijd zichzelf (staat in eigen kracht).
Doen of zijn
De oude mens laat zijn waardering afhangen van zijn prestaties (doen);
De nieuwe mens waardeert zichzelf zoals hij/zij is (zijn).
Wel en niet kunnen
De oude mens baalt van wat hij niet kan;
De nieuwe mens waardeert zijn kwaliteiten.
Toen, nu of straks
De oude mens zit vast aan het verleden of verliest zichzelf in de toekomst;
De nieuwe mens leeft in het nu.
Denken en voelen
De oude mens baseert keuzes op gedachten (verstand);
De nieuwe mens baseert keuzes op gevoelens (intuitie).
Wel of geen magie
De oude mens gelooft alleen wat hij ziet (sceptisch, verstand);
De nieuwe mens gelooft in wonderen (magie).
Verlost of bijgelicht
De oude mens gelooft dat hij op een dag zal worden gered (komst van de verlosser);
De nieuwe mens weet dat hij alleen zichzelf kan redden (komst van de verlichter).
Volgzaam of zelfbewust
De oude mens laat zich van alles voorkauwen (van hogerhand en via media);
De nieuwe mens gaat op zoek naar zijn eigen waarheid.
Alleen of samen
De oude mens denkt er alleen voor te staan op aarde;
De nieuwe mens is zich bewust van de hulp vanuit de sferen (zielenfamilie en gidsen).
Beperkte of ruime blik
De oude mens denkt dat de aarde de enige bewoonde planeet is (laag bewustzijn);
De nieuwe mens weet dat het universum een levendig geheel vormt met leven in alle soorten en maten (groot bewustzijn). Kennis of weten
Ismaël Sananda
Materiële of spirituele behoefte
De oude mens heeft materiële behoeften (bezit, uiterlijk);
De nieuwe mens heeft spirituele behoeften (wenst in verbinding te leven, innerlijk).
Angst of vertrouwen
De oude mens wordt gedreven door angst (bang om alles en iedereen te verliezen, inclusief zichzelf);
De nieuwe mens leeft in vertrouwen (maakt zich geen zorgen).
Controle of overgave
De oude mens wil graag alles onder controle houden en invloed uitoefenen;
De nieuwe mens geeft zich over (wacht af en weet alles is goed, alles dient een doel).
Bedreiging of uitdaging
De oude mens ziet tegenslag als bedreiging (gevaar);
De nieuwe mens ziet tegenslag als uitdaging (kans).
Tekort of niet
De oude mens gaat uit van schaarste (er is niet genoeg voor iedereen);
De nieuwe mens leeft in overvloed (komt niets tekort).
Wel of geen verwachtingen
De oude mens heeft veel verwachtingen en raakt daardoor ontevreden;
De nieuwe mens heeft geen verwachtingen (geeft het leven de ruimte om zich te presenteren).
Wel of geen verlangens
De oude mens verlangt van alles;
De nieuwe mens heeft niets te willen (krijgt wat hij nodig heeft).
Reageren of scheppen
De oude mens reageert op gebeurtenissen (is zich niet bewust van eigen inbreng);
De nieuwe mens stippelt zijn levenspad bewust uit (schept zijn eigen leven).
Complex en eenvoud
Het leven van de oude mens is complex en druk;
Het leven van de nieuwe mens is eenvoudig en rustig.
Alleen of samen
De oude mens voelt zich afgescheiden van de rest (eenzaam);
De nieuwe mens voelt zich verbonden met al wat leeft (eenheidsgevoel).
Gebonden of verbonden
De oude mens is gebonden (zit vast in groepen en aan groepsnormen);
De nieuwe mens is verbonden (in vrijheid samenzijn)
God buiten of binnen
De oude mens zoekt God buiten zichzelf;
De nieuwe mens zoekt God in zichzelf.
Kunstmatig of natuurlijk
De nieuwe mens staat los van de natuur (kunstmatige levensstijl)
De nieuwe mens is natuur (natuurlijke levensstijl)
Hoofd of intuïtie
De oude mens leert alles uit het hoofd (kennis, feiten);
De nieuwe mens is gericht op eigen weten (intuïtie).
Inspanning of ontspanning
De oude mens creëert met spierkracht (in het zweet werken);
De nieuwe mens creëert met gedachtekracht (plezierig en ontspannen werken).
Jij en ik
De oude mens zoekt hulp buiten zichzelf (dokter, meester, etc.);
De nieuwe mens gaat bij zichzelf te raden (eigen weten).
Schuldig of onschuldig
De oude mens wijst de beschuldigende vinger naar anderen (neemt geen verantwoordelijkheid voor eigen doen en laten);
De nieuwe mens wijst naar zichzelf (neemt wel verantwoordelijkheid voor eigen doen en laten).
Star of flexibel
De oude mens is geneigd steevast op dezelfde manier te reageren (star);
De nieuwe mens zoekt naar nieuwe mogelijkheden (flexibel).
Schuilen of zoeken
De oude mens is bang voor verandering (blokkeert);
De nieuwe mens zoekt bij verandering naar nieuwe inzichten en mogelijkheden (uitdaging).
Buik of hart
De oude mens handelt vanuit emoties (boosheid, pijn, angst en verdriet);
De nieuwe mens handelt vanuit het hart (onvoorwaardelijke liefde).
Beperking of ruimte
De oude mens stopt iedereen in een keurslijf (wat wel en niet mag);
De nieuwe mens geeft zichzelf en anderen ontwikkelings ruimte.
Ik of wij
De oude mens vindt zichzelf geweldig (ego);
De nieuwe mens ziet de schoonheid van zichzelf en anderen (ziel).
Masker op of af
De oude mens wil er graag bijhoren (offert zichzelf desnoods op);
De nieuwe mens is altijd zichzelf (staat in eigen kracht).
Doen of zijn
De oude mens laat zijn waardering afhangen van zijn prestaties (doen);
De nieuwe mens waardeert zichzelf zoals hij/zij is (zijn).
Wel en niet kunnen
De oude mens baalt van wat hij niet kan;
De nieuwe mens waardeert zijn kwaliteiten.
Toen, nu of straks
De oude mens zit vast aan het verleden of verliest zichzelf in de toekomst;
De nieuwe mens leeft in het nu.
Denken en voelen
De oude mens baseert keuzes op gedachten (verstand);
De nieuwe mens baseert keuzes op gevoelens (intuitie).
Wel of geen magie
De oude mens gelooft alleen wat hij ziet (sceptisch, verstand);
De nieuwe mens gelooft in wonderen (magie).
Verlost of bijgelicht
De oude mens gelooft dat hij op een dag zal worden gered (komst van de verlosser);
De nieuwe mens weet dat hij alleen zichzelf kan redden (komst van de verlichter).
Volgzaam of zelfbewust
De oude mens laat zich van alles voorkauwen (van hogerhand en via media);
De nieuwe mens gaat op zoek naar zijn eigen waarheid.
Alleen of samen
De oude mens denkt er alleen voor te staan op aarde;
De nieuwe mens is zich bewust van de hulp vanuit de sferen (zielenfamilie en gidsen).
Beperkte of ruime blik
De oude mens denkt dat de aarde de enige bewoonde planeet is (laag bewustzijn);
De nieuwe mens weet dat het universum een levendig geheel vormt met leven in alle soorten en maten (groot bewustzijn). Kennis of weten
Ismaël Sananda
dinsdag 23 september 2014
Nieuw licht
Eindelijk kwam hij de lamp ophalen, die hier al meer dan een half jaar - nog nieuw in de doos - op hem lag te wachten en door de Duizendpoot voor hem was geregeld. Hij heeft net z'n tweede rijles gehad en is ontsteld dat de instructeur voorstelde dat hij maar in een automaat verder moest gaan lessen, want dat schakelen...
"Kopje thee?"
"Nou, ik wil je niet ophouden..."
Zo nu en dan kom ik hem ergens tegen en dan hebben we het altijd over z'n plannen, maar eigenlijk meer over hoe alles mislukt. Vrolijk blijft hij het maar proberen, vraagt mij tips en advies, en vertelt over hoe al z'n avonturen stranden zonder resultaat. Nog steeds werkt hij in een winkel, terwijl hij twee studies heeft gedaan en met de derde bezig is. Eigenlijk leeft hij nog als student, in een studentenappartement - op zich niks mis mee, maar z'n dromen blijven maar dromen. Hoe kan dat nou? Daar probeer ik achter te komen terwijl het kopje thee automatisch overgaat in een hapje mee eten.
Ik vertel over de creatiespiraal van Martinus Knoope. Als je een plan hebt, een doel, een droom, dan hou je dat goed voor ogen, maar je begint bij het begin. Eerst een zaadje planten, water geven en voeding en rustig laten groeien. Niet meteen rondbazuinen, eerst rustig opbouwen en niet denken dat je meteen kilo's appels kunt plukken van de boom, die je nog maar net geplant hebt. Hij blijkt zich snel van de wijs te laten brengen door mensen die zeggen dat iets niet kan. Zelftwijfel? Als je je doel goed voor ogen houdt, kun je elke dag stapjes zetten in die richting. Je kunt je ook bij alles afvragen of het in de richting is van je droom, je doel of niet.
Wat verstorend werkt is als je zelf ondertussen gaat twijfelen. Als je gaat denken 'dat kan ik niet' of 'dat lukt nooit' of 'bij mij mislukt toch alles'. Ik denk dat het eerst een innerlijke herprogrammering vraagt. Als ik vertel over de documentaires, die ik heb gemaakt, concludeer ik: Het ging vanzelf. Ik volgde mijn intuïtie, het kwam op mijn pad, het wilde gemaakt worden en dat was zo duidelijk en zo sterk dat het geen ruimte liet voor enige twijfel. Misschien helpt het als je zegt: "Ik ben er klaar voor om dat te doen wat via mij wil gebeuren. Ik ben beschikbaar, ik ben bereid. Laat maar komen." En dan opletten en aanpakken.
Maar dan nog moet je van het idee af dat alles mislukt. Waar komt het vandaan dat jij zo twijfelt aan jezelf?
"Mijn vader zei altijd 'jij kan niks' en dat zegt hij nog steeds."
Jee..... Dat noem ik een vorm van kindermishandeling. Zeg volgende keer maar tegen hem: "Ja, dat komt omdat jij dat altijd zegt!"
Zo kan je dus 'geprogrammeerd' raken. Het gaat in je eigen systeem zitten. Ik vertel over Emoto en de potjes met rijst. Wat er gebeurt met rijst als je er lief, aardig en bemoedigend tegen praat en wat er gebeurt met rijst als je 'm afkraakt en uitscheldt en hoeveel effect dat heeft. De een fermenteert en gaat zoet ruiken, de ander bederft. En dat geldt voor alles dus. Ook voor planten, dieren, je eigen werk, jezelf en elkaar. Dus je moet jezelf herprogrammeren.
Hij komt met de argumentatie aanzetten, waarmee hij z'n vader van repliek dient: 'Niet alle historici werken in winkels. Dus er is best iets mogelijk...'
"Daar gaat het niet om, je vader moet zulke dingen helemaal niet zeggen. Je bent zijn zoon, je bent al goed zoals je bent, je wilt gewoon gewaardeerd worden om wie je bent. Je kunt van alles. Het gaat ook niet over jou trouwens, want als hij gelukkig en blij zou zijn, zou hij zulke dingen nooit tegen je zeggen. Dus het gaat meer over hemzelf dan over jou.
Dus: Als je vader dat 100 keer tegen je gezegd heeft, moet jij 1000 keer tegen jezelf zeggen: 'Ik kan van alles, ik ben goed in dit en in dat...', maak een lijst. Ga jezelf herprogrammeren. Elke dag."
Later op de avond vraag ik of het gelukt is met de lamp op de fiets. "Ja, ik ben een acrobaat op de fiets en binnenkort ook in de auto!" Dat gaat goed! Moge de lamp nieuw licht werpen op zijn leven!
"Kopje thee?"
"Nou, ik wil je niet ophouden..."
Zo nu en dan kom ik hem ergens tegen en dan hebben we het altijd over z'n plannen, maar eigenlijk meer over hoe alles mislukt. Vrolijk blijft hij het maar proberen, vraagt mij tips en advies, en vertelt over hoe al z'n avonturen stranden zonder resultaat. Nog steeds werkt hij in een winkel, terwijl hij twee studies heeft gedaan en met de derde bezig is. Eigenlijk leeft hij nog als student, in een studentenappartement - op zich niks mis mee, maar z'n dromen blijven maar dromen. Hoe kan dat nou? Daar probeer ik achter te komen terwijl het kopje thee automatisch overgaat in een hapje mee eten.
Ik vertel over de creatiespiraal van Martinus Knoope. Als je een plan hebt, een doel, een droom, dan hou je dat goed voor ogen, maar je begint bij het begin. Eerst een zaadje planten, water geven en voeding en rustig laten groeien. Niet meteen rondbazuinen, eerst rustig opbouwen en niet denken dat je meteen kilo's appels kunt plukken van de boom, die je nog maar net geplant hebt. Hij blijkt zich snel van de wijs te laten brengen door mensen die zeggen dat iets niet kan. Zelftwijfel? Als je je doel goed voor ogen houdt, kun je elke dag stapjes zetten in die richting. Je kunt je ook bij alles afvragen of het in de richting is van je droom, je doel of niet.
Wat verstorend werkt is als je zelf ondertussen gaat twijfelen. Als je gaat denken 'dat kan ik niet' of 'dat lukt nooit' of 'bij mij mislukt toch alles'. Ik denk dat het eerst een innerlijke herprogrammering vraagt. Als ik vertel over de documentaires, die ik heb gemaakt, concludeer ik: Het ging vanzelf. Ik volgde mijn intuïtie, het kwam op mijn pad, het wilde gemaakt worden en dat was zo duidelijk en zo sterk dat het geen ruimte liet voor enige twijfel. Misschien helpt het als je zegt: "Ik ben er klaar voor om dat te doen wat via mij wil gebeuren. Ik ben beschikbaar, ik ben bereid. Laat maar komen." En dan opletten en aanpakken.
Maar dan nog moet je van het idee af dat alles mislukt. Waar komt het vandaan dat jij zo twijfelt aan jezelf?
"Mijn vader zei altijd 'jij kan niks' en dat zegt hij nog steeds."
Jee..... Dat noem ik een vorm van kindermishandeling. Zeg volgende keer maar tegen hem: "Ja, dat komt omdat jij dat altijd zegt!"
Zo kan je dus 'geprogrammeerd' raken. Het gaat in je eigen systeem zitten. Ik vertel over Emoto en de potjes met rijst. Wat er gebeurt met rijst als je er lief, aardig en bemoedigend tegen praat en wat er gebeurt met rijst als je 'm afkraakt en uitscheldt en hoeveel effect dat heeft. De een fermenteert en gaat zoet ruiken, de ander bederft. En dat geldt voor alles dus. Ook voor planten, dieren, je eigen werk, jezelf en elkaar. Dus je moet jezelf herprogrammeren.
Hij komt met de argumentatie aanzetten, waarmee hij z'n vader van repliek dient: 'Niet alle historici werken in winkels. Dus er is best iets mogelijk...'
"Daar gaat het niet om, je vader moet zulke dingen helemaal niet zeggen. Je bent zijn zoon, je bent al goed zoals je bent, je wilt gewoon gewaardeerd worden om wie je bent. Je kunt van alles. Het gaat ook niet over jou trouwens, want als hij gelukkig en blij zou zijn, zou hij zulke dingen nooit tegen je zeggen. Dus het gaat meer over hemzelf dan over jou.
Dus: Als je vader dat 100 keer tegen je gezegd heeft, moet jij 1000 keer tegen jezelf zeggen: 'Ik kan van alles, ik ben goed in dit en in dat...', maak een lijst. Ga jezelf herprogrammeren. Elke dag."
Later op de avond vraag ik of het gelukt is met de lamp op de fiets. "Ja, ik ben een acrobaat op de fiets en binnenkort ook in de auto!" Dat gaat goed! Moge de lamp nieuw licht werpen op zijn leven!
zondag 21 september 2014
Lijstjes maken
Voordat de dag begint, ga ik weer eens lijstjes maken. Want het werkt! Sterker nog, als je ze niet maakt en soms een beetje 'vergeet' dat we continue in samenspraak met het universum aan het creëren zijn, is de kans groot dat je per ongeluk de 'verkeerde' wensen uitzendt! Onbewust houd je je makkelijk bezig met wat je dwars zit en trek je daar dus nog meer van aan. Bewust kan je dat als het ware "deleten" en vervangen door positieve affirmaties of door je te richten op wat je wilt door het op te schrijven en dagelijks te herhalen. Het mooie is, jij hoeft niet te bedenken HOE, je hoeft alleen maar te bedenken WAT je zou willen. Je kunt je lijstje beginnen met "Het zou fijn zijn als..." of: "Ik ben dankbaar dat..." en dan ga je je voorstellen dat het al zo is, zoals je het wenst.
Ik las hier een mooi voorbeeld van hoe het werkt. Als deze vrouw haar wensenlijstjes niet gemaakt had, had ze nooit haar droomhuis gevonden en was alles veel moeilijker geworden voor haar. Een bepaald doel voor ogen houden werkt en dat vergt enige discipline, vertrouwen en oplettendheid. Het is iets om te leren, vol te houden en in te geloven. Zie dagelijks de kleine effecten van je wensen, groot of klein, bewust of onbewust gecreëerd. Maak jezelf duidelijk wat je echt wenst! Het bovenstaande voorbeeld was gebaseerd op een artikel dat eerder verscheen als een handleiding om uit de put te komen: Je kunt er altijd voor kiezen om je aandacht te richten op iets dat je beter doet voelen.
En nee, ik ga mijn lijstjes niet openbaar maken. Volgens mij werkt het beter om dat niet te doen. Het zijn zaadjes die je plant en die eerst rustig willen groeien (ondergronds) voordat ze tevoorschijn komen. Te vroeg delen van nieuwe ideeën of plannen of wensen, kost je kracht. Het ontneemt de zaadjes hun energie. Geef ze eerst rustig water, laat ze ontkiemen en laat ze verder vanzelf groeien. Zogenaamde 'onrealistische' ideeën kunnen alleen maar kracht verliezen als je ze te vroeg verkondigt. Ga er vooral niet over in discussie, probeer het niemand uit te leggen, voedt het gewoon voor jezelf door je bewust te zijn van je gedachten en je woorden. Reken er op dat het werkt en glimlach bij elk succesje onderweg!
http://www.nieuwetijdskind.com/8-tips-om-uit-de-put-te-komen-met-de-wet-van-aantrekking/
http://www.nieuwetijdskind.com/het-droomhuis/
Ik las hier een mooi voorbeeld van hoe het werkt. Als deze vrouw haar wensenlijstjes niet gemaakt had, had ze nooit haar droomhuis gevonden en was alles veel moeilijker geworden voor haar. Een bepaald doel voor ogen houden werkt en dat vergt enige discipline, vertrouwen en oplettendheid. Het is iets om te leren, vol te houden en in te geloven. Zie dagelijks de kleine effecten van je wensen, groot of klein, bewust of onbewust gecreëerd. Maak jezelf duidelijk wat je echt wenst! Het bovenstaande voorbeeld was gebaseerd op een artikel dat eerder verscheen als een handleiding om uit de put te komen: Je kunt er altijd voor kiezen om je aandacht te richten op iets dat je beter doet voelen.
En nee, ik ga mijn lijstjes niet openbaar maken. Volgens mij werkt het beter om dat niet te doen. Het zijn zaadjes die je plant en die eerst rustig willen groeien (ondergronds) voordat ze tevoorschijn komen. Te vroeg delen van nieuwe ideeën of plannen of wensen, kost je kracht. Het ontneemt de zaadjes hun energie. Geef ze eerst rustig water, laat ze ontkiemen en laat ze verder vanzelf groeien. Zogenaamde 'onrealistische' ideeën kunnen alleen maar kracht verliezen als je ze te vroeg verkondigt. Ga er vooral niet over in discussie, probeer het niemand uit te leggen, voedt het gewoon voor jezelf door je bewust te zijn van je gedachten en je woorden. Reken er op dat het werkt en glimlach bij elk succesje onderweg!
http://www.nieuwetijdskind.com/8-tips-om-uit-de-put-te-komen-met-de-wet-van-aantrekking/
http://www.nieuwetijdskind.com/het-droomhuis/
zaterdag 20 september 2014
How to Love yourself
Das een mooi lijstje, wat Louisa Hay hier aanbiedt:
12 Ways You Can Love Yourself Now
Het is echt het allerbelangrijkste en het lost alles op: van jezelf houden. En het is voor de meeste mensen niet makkelijk. Wat is dat van jezelf houden? Wat betekent dat? Hier de tips van Louisa, ik deel ze graag:
"I have found that there is only one thing that heals every problem, and that is: to love yourself. When people start to love themselves more each day, it’s amazing how their lives get better. They feel better. They get the jobs they want. They have the money they need. Their relationships either improve, or the negative ones dissolve and new ones begin.
Loving yourself is a wonderful adventure; it’s like learning to fly. Imagine if we all had the power to fly at will? How exciting it would be! Let’s begin to love ourselves now.
Here are 12 Commandments to help you learn how to love yourself:
1. Stop All Criticism.
Criticism never changes a thing. Refuse to criticize yourself. Accept yourself exactly as you are. Everybody changes. When you criticize yourself, your changes are negative. When you approve of yourself, your changes are positive.
2. Forgive Yourself.
Let the past go. You did the best you could at the time with the understanding, awareness, and knowledge that you had. Now you are growing and changing, and you will live life differently.
3. Don’t Scare Yourself.
Stop terrorizing yourself with your thoughts. It's a dreadful way to live. Find a mental image that gives you pleasure, and immediately switch your scary thought to a pleasure thought.
4. Be Gentle and Kind and Patient.
Be gentle with yourself. Be kind to yourself. Be patient with yourself as you learn the new ways of thinking. Treat yourself as you would someone you really loved.
5. Be Kind to Your Mind.
Self-hatred is only hating your own thoughts. Don't hate yourself for having the thoughts. Gently change your thoughts.
6. Praise Yourself.
Criticism breaks down the inner spirit. Praise builds it up. Praise yourself as much as you can. Tell yourself how well you are doing with every little thing.
7. Support Yourself.
Find ways to support yourself. Reach out to friends and allow them to help you. It is being strong to ask for help when you need it.
8. Be Loving to Your Negatives.
Acknowledge that you created them to fulfill a need. Now you are finding new, positive ways to fulfill those needs. So lovingly release the old negative patterns.
9. Take Care of Your Body.
Learn about nutrition. What kind of fuel does your body need in order to have optimum energy and vitality? Learn about exercise. What kind of exercise do you enjoy? Cherish and revere the temple you live in.
10. Do Mirror Work.
Look into your eyes often. Express this growing sense of love you have for yourself. Forgive yourself while looking into the mirror. Talk to your parents while looking into the mirror. Forgive them, too. At least once a day, say, "I love you, I really love you!"
11. Love Yourself . . . Do It Now.
Don't wait until you get well, or lose the weight, or get the new job, or find the new relationship. Begin now—and do the best you can.
12. Have Fun.
Remember the things that gave you joy as a child. Incorporate them into your life now. Find a way to have fun with everything you do. Let yourself express the joy of living. Smile. Laugh. Rejoice, and the Universe rejoices with you!"
En daar sluit ik me graag bij aan: have fun!
12 Ways You Can Love Yourself Now
Het is echt het allerbelangrijkste en het lost alles op: van jezelf houden. En het is voor de meeste mensen niet makkelijk. Wat is dat van jezelf houden? Wat betekent dat? Hier de tips van Louisa, ik deel ze graag:
"I have found that there is only one thing that heals every problem, and that is: to love yourself. When people start to love themselves more each day, it’s amazing how their lives get better. They feel better. They get the jobs they want. They have the money they need. Their relationships either improve, or the negative ones dissolve and new ones begin.
Loving yourself is a wonderful adventure; it’s like learning to fly. Imagine if we all had the power to fly at will? How exciting it would be! Let’s begin to love ourselves now.
Here are 12 Commandments to help you learn how to love yourself:
1. Stop All Criticism.
Criticism never changes a thing. Refuse to criticize yourself. Accept yourself exactly as you are. Everybody changes. When you criticize yourself, your changes are negative. When you approve of yourself, your changes are positive.
2. Forgive Yourself.
Let the past go. You did the best you could at the time with the understanding, awareness, and knowledge that you had. Now you are growing and changing, and you will live life differently.
3. Don’t Scare Yourself.
Stop terrorizing yourself with your thoughts. It's a dreadful way to live. Find a mental image that gives you pleasure, and immediately switch your scary thought to a pleasure thought.
4. Be Gentle and Kind and Patient.
Be gentle with yourself. Be kind to yourself. Be patient with yourself as you learn the new ways of thinking. Treat yourself as you would someone you really loved.
5. Be Kind to Your Mind.
Self-hatred is only hating your own thoughts. Don't hate yourself for having the thoughts. Gently change your thoughts.
6. Praise Yourself.
Criticism breaks down the inner spirit. Praise builds it up. Praise yourself as much as you can. Tell yourself how well you are doing with every little thing.
7. Support Yourself.
Find ways to support yourself. Reach out to friends and allow them to help you. It is being strong to ask for help when you need it.
8. Be Loving to Your Negatives.
Acknowledge that you created them to fulfill a need. Now you are finding new, positive ways to fulfill those needs. So lovingly release the old negative patterns.
9. Take Care of Your Body.
Learn about nutrition. What kind of fuel does your body need in order to have optimum energy and vitality? Learn about exercise. What kind of exercise do you enjoy? Cherish and revere the temple you live in.
10. Do Mirror Work.
Look into your eyes often. Express this growing sense of love you have for yourself. Forgive yourself while looking into the mirror. Talk to your parents while looking into the mirror. Forgive them, too. At least once a day, say, "I love you, I really love you!"
11. Love Yourself . . . Do It Now.
Don't wait until you get well, or lose the weight, or get the new job, or find the new relationship. Begin now—and do the best you can.
12. Have Fun.
Remember the things that gave you joy as a child. Incorporate them into your life now. Find a way to have fun with everything you do. Let yourself express the joy of living. Smile. Laugh. Rejoice, and the Universe rejoices with you!"
En daar sluit ik me graag bij aan: have fun!
Feestje
We beginnen goed, met gebak. Zo wordt elke bespreking aantrekkelijk, waar het ook over gaat... Mijn favoriete onderwerp, de financiële situatie, ligt op tafel.Waar het universum hem vandaan getoverd heeft, weet ik niet. Hij diende zich aan door tien dierenboeken te bestellen en later nog een keer (en later nog een keer) om uit te delen in een wereld, die nog met z'n oren staat te klapperen bij dit soort onderwerpen. Daar houdt hij wel van, een beetje porren en opschudden. Als financieel adviseur kom je overal binnen, waar je als healer meestal niet uitgenodigd wordt. En healer is hij ook, al weten de meeste mensen dat niet. Zo kan het ook: Je 'gewone' beroep combineren met je gaven, je inzichten uit een andere dimensie toepasbaar maken in het gewone 'aardse' leven. We hoeven niet allemaal een eigen healingspraktijkje te beginnen.
Als er één wereld 'derde dimensie' is, de dimensie van dualiteit, is het wel de wereld van het geld. Geld verdeelt en polariseert, geeft macht en onmacht, leidt er soms (vaak?) toe dat mensen zichzelf ontrouw zijn, egoïstisch worden, gaan vechten, zich slachtoffer voelen of anderen misleiden, misbruiken of agressief benaderen. In de vijfde dimensie ziet geld er heel anders uit: Het is waardering, energie, je besteedt het aan iets wat je de moeite waard vindt, geven is ontvangen, het stroomt - net als energie - zoals jij het in beweging zet. Die twee verschillende dimensies gaan niet zo makkelijk samen en toch hebben we op alle vlakken te maken met dat spanningsveld.
Meestal verschijnen er sommetjes op het bord om de financiële logica inzichtelijk te maken. Vandaag een poppetje, dat ben ik. Een been staat stevig geplant in de vijfde dimensie. Het andere been, die in de derde dimensie stond, heb ik opgetild. Antwoord op mijn vraag. Haha. Het klopt. Ik heb er geen zin meer in, dat gedoe in die derde dimensie. Vanuit de vijfde dimensie bezien is die derde dimensie niet echt, een spel, veel drama en gedoe, waarom zou je daar nog aan meedoen? "Dat hoeft ook niet, alleen kunnen mensen die met twee benen in de derde dimensie staan, dat niet zien. Die kunnen niet in die vijfde dimensie kijken." Ooooo...... Okee. Nog steeds geen goeie reden om terug te stappen. "Nee, dat gaat ook niet. Je kunt niet terug." Boeiende zienswijze. En ik hoef het niet op te lossen, het lost zichzelf op. Geduld...! Misschien lost het makkelijker zichzelf op als ik het zichzelf gewoon laat oplossen! Heerlijk! Zo wordt alles - ook de hele financiële situatie - vanzelf geheald.
Blijf in het licht staan. Waarom zou je terug het donker induiken?
We maken het financiëel overzicht op orde (ahum we...? Ik sta erbij en ik kijk ernaar, ik luister, begrijp en som de nodige bedragen op) en dan eindigen we de dag met een feestelijke mosselmaaltijd. Zo kan het ook. De financiën worden nog eens een feestje op deze manier.
donderdag 18 september 2014
Ho stop!
Het leven blijft je lessen geven, allemaal met als doel je te doen groeien en je te bevrijden. Het wordt makkelijker als je het begrijpt en doorziet en weet hoe je ermee om kunt gaan op energetisch niveau. Als je je werkelijk ergens van bevrijd hebt hoeft het niet meer in je leven te verschijnen als uitdaging. Sommige dingen keren terug omdat je het er weer over hebt, pas op.... als je iets niet meer wilt, haal dan de energie eruit door er niets steeds over te blijven praten! Andere dingen blijven in verschillende vormen terugkeren, omdat ze allemaal deelaspecten laten zien aan je. Tot je ze ziet... Wees bereid en open om ze te zien. Begrijp het. Begrijp ook dat het niet die mensen – of dieren, dat kan ook! – zijn, die je kunt verwijten dat ze zo vervelend doen tegen je of je het zo moeilijk maken. Het is energie, lading. Je nodigt het zelf - onbewust - uit! Jij werkt een deel uit en zij werken een deel uit en dat matcht kennelijk op dat moment. In mijn energieveld zit bijvoorbeeld iets dat te maken heeft met niet duidelijk grenzen aan kunnen geven. Een van mijn poezen weet dat haarfijn te laten zien. Ze daagt me uit om wel grenzen te stellen. Dat is niet omdat die poes vervelend is, helemaal niet. Ze kijkt gewoon welke ruimte er is en daagt mij uit. Tot ik ‘ho, stop’ zeg. En op dat moment heb ik ook met mensen te maken die dat doen. Die kijken hoe ver ze kunnen gaan en me uitdagen om ‘ho, stop’ te zeggen, in mijn eigen belang.
woensdag 17 september 2014
Hogere-school-bewustwording ;)
Ook al heb ik er heel wat 'fouten' in gemaakt (tussen haakjes, want 'fouten' bestaan niet, het zijn alleen maar lessen...) toch is het fijn als je soms op cruciale momenten - indirect - van grote betekenis kunt zijn voor anderen. We wandelden door het bos en een vriendin vertelde me over haar afspraak bij een bank in het buitenland, waar ze ook een huis heeft en dat was geen fijne afspraak, want ze werd al een tijd flink onder druk gezet door die bank. Ze had een vriend - die er verstand van had - gevraagd om mee te gaan, maar zijn trein was onderweg onverhoopt stil komen te staan. Midden op het wandelpad staat ze stil en kijkt me aan: Ik stond voor die bank en vlak voor ik naar binnen ging hoorde ik jou zeggen: "Je kan het zelf, je kan het alleen!" Wouw.... Ik wist van niks, maar ik ben dankbaar dat zulke woorden op de goeie momenten doorklinken. In die zin zijn we puur een instrument, want ja, ik heb het vast en zeker tegen haar gezegd in het verleden, maar dat het soms zo raak is wat we zeggen, dat weten we zelf niet. En ook al was het een heel vervelend gesprek, ze heeft zich staande gehouden en is rustig gebleven.
Als we zoiets meemaken, iets van buitenaf wat bedreigend voelt, wat ons onder druk zet, dan betekent dat dat er iets in onszelf getriggerd wordt. We geven iets buiten onszelf - onbewust - nog die macht, we voelen ons niet helemaal veilig in onszelf. We vertrouwen nog niet helemaal op onze eigen innerlijke kracht. De buitenwereld komt ons een deel spiegelen waarin we te maken hebben met ons ego (afgescheidenheid) en dat deel gaat over macht en onmacht, vrees en afhankelijkheid. Ik kwam een quote tegen die daar helemaal op aansloot, maar niet heel makkelijk te begrijpen is:
"Onopgeloste machts- en autoriteitskwesties laten zich altijd van twee kanten zien. Enerzijds ben je nog niet helemaal in overeenstemming met de Goddelijke wil en blokkeer je je innerlijke waarheid. Je ego trekt alle macht naar zich toe. Anderzijds ben je niet in staat je te onttrekken aan de machtsuitoefening van anderen en laat je je eigen wensen en behoeften door die van anderen ondersneeuwen."
Dit is echt 'hogere-school-bewustwording', ik kan me voorstellen dat je afhaakt, maar... Laat ik een poging wagen om het te versimpelen, tenslotte hebben we er allemaal wel eens mee te maken - of niet soms? Je zou kunnen zeggen dat als je dit tegenkomt, dat gevoel van machteloosheid ten opzicht van een 'macht' buiten jezelf, dat dat jou laat zien dat iets in jou ook nog macht wil hebben op iets in de buitenwereld. Dat jouw ego ook macht wil, dat jouw wilskracht actief is, iets wil beheersen. Je laat het niet over aan 'de Goddelijkheid' en dat wordt teruggespiegeld. In feite vertrouw je nog niet helemaal op de Goddelijke perfectie. Je denkt dat je moet vechten en iets moet bereiken en je wilt controle. Soms is dat heel onbewust en subtiel aanwezig, maar je kunt het gaan onderzoeken als je in dergelijke situaties terecht komt. Wilskracht die actief is kan gepaard gaan met iets dwangmatigs en met frustratie, look at your mind en de terugkerende gedachten over wat zou 'moeten'.... en kijk naar de angst die daaraan ten grondslag ligt of de paniek die het tot gevolg heeft. Lukt het je dat in te zien en los te laten (gewoon opdracht geven om te vertrekken zodra je het ziet), kom je weer in je hartskracht terecht. Van daaruit voel je weer vertrouwen en van daaruit ben je weer verbonden met 'het Goddelijke'. Het Goddelijke is in ons, we zijn ermee verbonden vanuit ons hart en dat gaat niet samen met die ego-wilskracht, die naar buiten gericht is en behoorlijk agressief kan zijn. Ook voor onszelf in de vorm van de mind. Het geeft onrust en wil acteren. Vanuit de hartskracht kan je de rust voelen, het is een naar binnen gekeerde beweging. Dat wordt bedoeld met 'de rust in het oog van de storm'. Om je heen kan het tekeer gaan, stormen en donderen, maar in jou blijft het licht en rustig. Daar ligt je kracht. En als het je lukt daarin te blijven, kan niets jou raken. Het is het Goddelijke wat je beschermt, het is de overgave. En ja, het zijn pittige uitdagingen, maar als het je lukt om in je hart aanwezig te blijven en je niet omver te laten blazen, sta je in je kracht. En gaat het vanzelf...
"Heb je die donkere lucht gezien toen je hierheen reed?" vroeg ik. "Hij is weg. De lucht is helemaal blauw en opgeklaard." Frappant.
"Laat los wat je het moeilijkste vindt om los te laten," haalde ik mijn blogje van gisteren aan. "Mijn droom," zei ze. "Ik weet niet of je je droom los moet laten, maar misschien wel de daaraan gekoppelde angst en het dwangmatige, wat de paniek veroorzaakt."
Opgelucht wandelden we verder en daar kwam het: "Ik wil betekenis hebben voor anderen, moet je zien wat ik allemaal al bereikt heb daar. Het is een formule om voort te zetten, om mensen in hun kracht te brengen, om.... enz..." Aaah, dat is het! Herkenbaar. "Doe het in jezelf, voor jezelf, dan volgt de rest vanzelf. We hoeven niet de buitenwereld te transformeren, we kunnen het in onszelf transformeren. De buitenwereld laat het je zien!" En daar ben ik aanbeland bij mijn eigen 'fouten', waar ik dit blogje mee begon: Ik heb regelmatig de verantwoordelijkheid voor anderen op me genomen. Gedacht dat het mijn verantwoordelijkheid was om iets voor hen op te lossen of hen iets te laten inzien. En dat werd me vrolijk teruggespiegeld: mensen die mij verantwoordelijk maakten voor hun situatie, waar ik dan weer door in de knel kwam te zitten. Maar het was mijn gevoel. Het was mijn 'haakje', waar zij hun hele lading aan konden ophangen...
Nu dat gezien is en daarmee opgelost ;) voel ik me meer vrij en kan ik meer vanuit mijn hart aanwezig zijn. Er zat dus duidelijk ego in. Zonder ego is het gewoon een uitwisseling, het delen van ervaringen - zoals we dat deden in het bos - en samen wijzer worden, samen groeien. Zo hebben we samen iets opgelost. Zo kunnen we een kanaal zijn voor de boodschappen voor elkaar, het kan vrij stromen, maar het zijn net zo goed boodschappen voor onszelf.
En dat is precies waarom dit zo'n pittige tijd is, wat ik van velen hoor, omdat we die subtiele egodelen, die nog actief zijn, over mogen dragen aan 'de Goddelijke wil'. Maar ze willen wel eerst gezien worden en daar zijn soms pittige spiegels voor nodig! Hoe vervelend, moeilijk en lastig het ook is, achteraf ben je die spiegels dankbaar, want ze bevrijden je!
Als we zoiets meemaken, iets van buitenaf wat bedreigend voelt, wat ons onder druk zet, dan betekent dat dat er iets in onszelf getriggerd wordt. We geven iets buiten onszelf - onbewust - nog die macht, we voelen ons niet helemaal veilig in onszelf. We vertrouwen nog niet helemaal op onze eigen innerlijke kracht. De buitenwereld komt ons een deel spiegelen waarin we te maken hebben met ons ego (afgescheidenheid) en dat deel gaat over macht en onmacht, vrees en afhankelijkheid. Ik kwam een quote tegen die daar helemaal op aansloot, maar niet heel makkelijk te begrijpen is:
"Onopgeloste machts- en autoriteitskwesties laten zich altijd van twee kanten zien. Enerzijds ben je nog niet helemaal in overeenstemming met de Goddelijke wil en blokkeer je je innerlijke waarheid. Je ego trekt alle macht naar zich toe. Anderzijds ben je niet in staat je te onttrekken aan de machtsuitoefening van anderen en laat je je eigen wensen en behoeften door die van anderen ondersneeuwen."
Dit is echt 'hogere-school-bewustwording', ik kan me voorstellen dat je afhaakt, maar... Laat ik een poging wagen om het te versimpelen, tenslotte hebben we er allemaal wel eens mee te maken - of niet soms? Je zou kunnen zeggen dat als je dit tegenkomt, dat gevoel van machteloosheid ten opzicht van een 'macht' buiten jezelf, dat dat jou laat zien dat iets in jou ook nog macht wil hebben op iets in de buitenwereld. Dat jouw ego ook macht wil, dat jouw wilskracht actief is, iets wil beheersen. Je laat het niet over aan 'de Goddelijkheid' en dat wordt teruggespiegeld. In feite vertrouw je nog niet helemaal op de Goddelijke perfectie. Je denkt dat je moet vechten en iets moet bereiken en je wilt controle. Soms is dat heel onbewust en subtiel aanwezig, maar je kunt het gaan onderzoeken als je in dergelijke situaties terecht komt. Wilskracht die actief is kan gepaard gaan met iets dwangmatigs en met frustratie, look at your mind en de terugkerende gedachten over wat zou 'moeten'.... en kijk naar de angst die daaraan ten grondslag ligt of de paniek die het tot gevolg heeft. Lukt het je dat in te zien en los te laten (gewoon opdracht geven om te vertrekken zodra je het ziet), kom je weer in je hartskracht terecht. Van daaruit voel je weer vertrouwen en van daaruit ben je weer verbonden met 'het Goddelijke'. Het Goddelijke is in ons, we zijn ermee verbonden vanuit ons hart en dat gaat niet samen met die ego-wilskracht, die naar buiten gericht is en behoorlijk agressief kan zijn. Ook voor onszelf in de vorm van de mind. Het geeft onrust en wil acteren. Vanuit de hartskracht kan je de rust voelen, het is een naar binnen gekeerde beweging. Dat wordt bedoeld met 'de rust in het oog van de storm'. Om je heen kan het tekeer gaan, stormen en donderen, maar in jou blijft het licht en rustig. Daar ligt je kracht. En als het je lukt daarin te blijven, kan niets jou raken. Het is het Goddelijke wat je beschermt, het is de overgave. En ja, het zijn pittige uitdagingen, maar als het je lukt om in je hart aanwezig te blijven en je niet omver te laten blazen, sta je in je kracht. En gaat het vanzelf...
"Heb je die donkere lucht gezien toen je hierheen reed?" vroeg ik. "Hij is weg. De lucht is helemaal blauw en opgeklaard." Frappant.
"Laat los wat je het moeilijkste vindt om los te laten," haalde ik mijn blogje van gisteren aan. "Mijn droom," zei ze. "Ik weet niet of je je droom los moet laten, maar misschien wel de daaraan gekoppelde angst en het dwangmatige, wat de paniek veroorzaakt."
Opgelucht wandelden we verder en daar kwam het: "Ik wil betekenis hebben voor anderen, moet je zien wat ik allemaal al bereikt heb daar. Het is een formule om voort te zetten, om mensen in hun kracht te brengen, om.... enz..." Aaah, dat is het! Herkenbaar. "Doe het in jezelf, voor jezelf, dan volgt de rest vanzelf. We hoeven niet de buitenwereld te transformeren, we kunnen het in onszelf transformeren. De buitenwereld laat het je zien!" En daar ben ik aanbeland bij mijn eigen 'fouten', waar ik dit blogje mee begon: Ik heb regelmatig de verantwoordelijkheid voor anderen op me genomen. Gedacht dat het mijn verantwoordelijkheid was om iets voor hen op te lossen of hen iets te laten inzien. En dat werd me vrolijk teruggespiegeld: mensen die mij verantwoordelijk maakten voor hun situatie, waar ik dan weer door in de knel kwam te zitten. Maar het was mijn gevoel. Het was mijn 'haakje', waar zij hun hele lading aan konden ophangen...
Nu dat gezien is en daarmee opgelost ;) voel ik me meer vrij en kan ik meer vanuit mijn hart aanwezig zijn. Er zat dus duidelijk ego in. Zonder ego is het gewoon een uitwisseling, het delen van ervaringen - zoals we dat deden in het bos - en samen wijzer worden, samen groeien. Zo hebben we samen iets opgelost. Zo kunnen we een kanaal zijn voor de boodschappen voor elkaar, het kan vrij stromen, maar het zijn net zo goed boodschappen voor onszelf.
En dat is precies waarom dit zo'n pittige tijd is, wat ik van velen hoor, omdat we die subtiele egodelen, die nog actief zijn, over mogen dragen aan 'de Goddelijke wil'. Maar ze willen wel eerst gezien worden en daar zijn soms pittige spiegels voor nodig! Hoe vervelend, moeilijk en lastig het ook is, achteraf ben je die spiegels dankbaar, want ze bevrijden je!
dinsdag 16 september 2014
Let go.....
"Ik heb nog een geruststelling voor je..." schreef ik een vriendin, maar het is een geruststelling voor iedereen, ook voor mezelf: "Alles ontwikkelt
zich alleen maar naar beter, heel zijn, naar het licht. Soms moet daar
nog wat voor losgelaten of opgeruimd worden, maar de natuurlijke
beweging is dat alles zich oplost en geneest, heelt. Ook wij zelf zijn
van nature heel, gezond, gelukkig. Dat is onze natuurlijke staat van
zijn. Daar wil alles continue naartoe terug bewegen, als het even niet
zo lijkt te zijn."
Dat weten maakt het een stuk makkelijker om te vertrouwen op de natuurlijke flow van het leven. Let go, let go, let go.....
Waar we last van hebben is van de dingen die nog vast zitten, maar vragen om overgave, ontspanning, licht. Ze worden vanzelf lichter als je er bij wijze van spreken doorheen kan ademen, er in kan ontspannen, als je het ruimte geeft. Als we het zelf niet meer weten, geven we het uit handen. Maar tot die tijd proberen we vaak alles om er grip op te krijgen. Dat loslaten biedt ruimte en mogelijkheden, oplossingen, meer plezier.
Niet alleen als het gaat over bepaalde uitdagingen, ook als het gaat over leuke dingen proberen we er altijd grip op te hebben. We beperken het zo, dat is jammer. We begrenzen onszelf, ons plezier.
Je kunt alleen echt loslaten - op een diep, innerlijk level - als je vertrouwt. Als je vertrouwt dat het veilig is. Dat er voor je gezorgd wordt.
"Let go of everything you are most obsessive about," las ik eens. En dat is zo'n mooie richtlijn. Hoewel het natuurlijk precies het moeilijkste is, bereik je er het meeste mee. Je bevrijdt jezelf.
Divine Mother (de moeder van deze quote, zij wordt gechanneld door Connie Huebner):
Every time you let go you are trusting that something is supporting you, the Infinite Wholeness. Now let go in your life that which you are most obsessive about. Maybe it is fear. You are always afraid of this or that. Let go. If you let go even for a moment, you fall into the Infinite. Maybe it is a relationship. You have to be with this person. Let go. Trust the Infinite. Maybe it is the money. You have to hold onto the money. Let go. Trust the Infinite. Trust your true Self, your Infinite Self. The small fear that you grasp onto is the unworthiness. “I might not deserve this tomorrow, so I have to hold on to it now.” Let go. “I might not deserve it for the rest of my life, so I have to hold on to it now.” This is impossible. Let go. Trust.
I am your security. The Infinite Wholeness, the Divine you is your security, your safety. Hold on to that. You are being driven by this belief system of unworthiness where you are compelled to do things by an impulse you aren't even in charge of. Perhaps it is your health-- perhaps you are driven to go to doctor after doctor. I am in charge of your health. Let go. Trust me. Trust you. It is the same thing. We are One. We are Whole. There is intelligence deep in this Infinite Wholeness. And when you let go, you can be guided by that intelligence. But the minute you start grasping and holding, you block its flow.
Pain, suffering, separation, self-hate, self-denigration, no matter how subtle it might be, self-sabotage -- lay it all down. This is all about the unworthiness. Break it out of our energy fields, out of our vibrational patterning, out of our DNA, out of our brain cells, out of our neurons, breaking these structures of fear and pain and suffering and unworthiness. Let go.
I keep saying to let go because you are holding on. Break your grip. Trust the Infinite. Break, break, break the structures of this small, fearful belief system of separation from God, of undeservingness in the eyes of God. Trust your Infinite Self.
Let go. You are beautiful. Let go.
Dat weten maakt het een stuk makkelijker om te vertrouwen op de natuurlijke flow van het leven. Let go, let go, let go.....
Waar we last van hebben is van de dingen die nog vast zitten, maar vragen om overgave, ontspanning, licht. Ze worden vanzelf lichter als je er bij wijze van spreken doorheen kan ademen, er in kan ontspannen, als je het ruimte geeft. Als we het zelf niet meer weten, geven we het uit handen. Maar tot die tijd proberen we vaak alles om er grip op te krijgen. Dat loslaten biedt ruimte en mogelijkheden, oplossingen, meer plezier.
Niet alleen als het gaat over bepaalde uitdagingen, ook als het gaat over leuke dingen proberen we er altijd grip op te hebben. We beperken het zo, dat is jammer. We begrenzen onszelf, ons plezier.
Je kunt alleen echt loslaten - op een diep, innerlijk level - als je vertrouwt. Als je vertrouwt dat het veilig is. Dat er voor je gezorgd wordt.
"Let go of everything you are most obsessive about," las ik eens. En dat is zo'n mooie richtlijn. Hoewel het natuurlijk precies het moeilijkste is, bereik je er het meeste mee. Je bevrijdt jezelf.
Divine Mother (de moeder van deze quote, zij wordt gechanneld door Connie Huebner):
Every time you let go you are trusting that something is supporting you, the Infinite Wholeness. Now let go in your life that which you are most obsessive about. Maybe it is fear. You are always afraid of this or that. Let go. If you let go even for a moment, you fall into the Infinite. Maybe it is a relationship. You have to be with this person. Let go. Trust the Infinite. Maybe it is the money. You have to hold onto the money. Let go. Trust the Infinite. Trust your true Self, your Infinite Self. The small fear that you grasp onto is the unworthiness. “I might not deserve this tomorrow, so I have to hold on to it now.” Let go. “I might not deserve it for the rest of my life, so I have to hold on to it now.” This is impossible. Let go. Trust.
I am your security. The Infinite Wholeness, the Divine you is your security, your safety. Hold on to that. You are being driven by this belief system of unworthiness where you are compelled to do things by an impulse you aren't even in charge of. Perhaps it is your health-- perhaps you are driven to go to doctor after doctor. I am in charge of your health. Let go. Trust me. Trust you. It is the same thing. We are One. We are Whole. There is intelligence deep in this Infinite Wholeness. And when you let go, you can be guided by that intelligence. But the minute you start grasping and holding, you block its flow.
Pain, suffering, separation, self-hate, self-denigration, no matter how subtle it might be, self-sabotage -- lay it all down. This is all about the unworthiness. Break it out of our energy fields, out of our vibrational patterning, out of our DNA, out of our brain cells, out of our neurons, breaking these structures of fear and pain and suffering and unworthiness. Let go.
I keep saying to let go because you are holding on. Break your grip. Trust the Infinite. Break, break, break the structures of this small, fearful belief system of separation from God, of undeservingness in the eyes of God. Trust your Infinite Self.
Let go. You are beautiful. Let go.
zaterdag 13 september 2014
Hooggevoeligheid als kracht
Het eerste gedeelte komt je vast bekend voor, maar hier is dan het hele artikel:
Hooggevoeligheid als kracht.
Hooggevoeligheid als kracht.
vrijdag 12 september 2014
Verhalen
Het punt is: we hebben verhalen nodig. verhalen om te vertellen, verhalen om op te reageren, verhalen om van te leren en verhalen om om te lachen. Zonder verhaal is er niks! Niks om je druk over te maken, niks om van te leren, niks om je zorgen over te maken, niks om je aandacht op te richten, niks om wakker van te liggen, niks om je mee bezig te houden...
Er is een grappig boekje van Paul Smit, het heet 'verlichting voor luie mensen' en ik geloof dat hij daarin zegt: Het zou wel een saaie boel zijn als we naar een film zaten te kijken en er gebeurde niks, geen drama, geen emoties en we wisten al dat het goed afliep. Waarom zou je nog naar die film gaan kijken? Dan is de lol er af.
Zo is het ook met het leven. Het zou een saaie boel zijn als we al wisten hoe het allemaal afliep, als er geen drama's waren, geen emoties. Maar als je dat allemaal doorziet, is het dan niet vreselijk saai? Nee, het wordt er alleen maar leuker van. je kunt er om lachen. Je kunt alles wat meer met een korreltje zout nemen. je kunt ermee spelen. Als je je realiseert dat het een spel is, speel dan gewoon mee en maak het leuk!
"Nou voor mij is het helemaal geen spel!" zei iemand een keer boos tegen mij. Hij kon er niet om lachen, dat is duidelijk. Vol emotie stapte hij steeds weer een nieuwe scene in. Ook dat is het leven. Er helemaal in opgaan, volop alle emoties beleven. Hoogtepunten en dieptepunten.
Op een gegeven moment heb je het wel gehad. Dan heb je meer behoefte aan innerlijke rust en vrede. Om van daaruit te kunnen lachen om al dat gedoe en al die verwikkelingen, die je toch steeds weer uitnodigen om mee te doen. En dan doe je mee als je er zin in hebt. Op een manier zoals het jou bevalt. Maar je laat je niet meer meesleuren, je laat je niet meer gek maken. Je kunt er om lachen...
Er is een grappig boekje van Paul Smit, het heet 'verlichting voor luie mensen' en ik geloof dat hij daarin zegt: Het zou wel een saaie boel zijn als we naar een film zaten te kijken en er gebeurde niks, geen drama, geen emoties en we wisten al dat het goed afliep. Waarom zou je nog naar die film gaan kijken? Dan is de lol er af.
Zo is het ook met het leven. Het zou een saaie boel zijn als we al wisten hoe het allemaal afliep, als er geen drama's waren, geen emoties. Maar als je dat allemaal doorziet, is het dan niet vreselijk saai? Nee, het wordt er alleen maar leuker van. je kunt er om lachen. Je kunt alles wat meer met een korreltje zout nemen. je kunt ermee spelen. Als je je realiseert dat het een spel is, speel dan gewoon mee en maak het leuk!
"Nou voor mij is het helemaal geen spel!" zei iemand een keer boos tegen mij. Hij kon er niet om lachen, dat is duidelijk. Vol emotie stapte hij steeds weer een nieuwe scene in. Ook dat is het leven. Er helemaal in opgaan, volop alle emoties beleven. Hoogtepunten en dieptepunten.
Op een gegeven moment heb je het wel gehad. Dan heb je meer behoefte aan innerlijke rust en vrede. Om van daaruit te kunnen lachen om al dat gedoe en al die verwikkelingen, die je toch steeds weer uitnodigen om mee te doen. En dan doe je mee als je er zin in hebt. Op een manier zoals het jou bevalt. Maar je laat je niet meer meesleuren, je laat je niet meer gek maken. Je kunt er om lachen...
donderdag 11 september 2014
Enjoy every moment
Haha, het gaat over 'het moment', de presence... en het duurt bijna twee uur, deze film. Veel humor, de moeite waard om naar te kijken! Enjoy every moment...
Verstrikkingen opgelost
Met een lijstje prangende, praktische vragen stapte ik naar vriendin Monique. Ze is een van mijn favoriete mediums, kan je ook inzage geven in vorige levens als dat aan de orde is en dat kan heel verhelderend kan zijn. Hoewel ik de eerste ben die roept dat je het in jezelf kunt vinden, dat alle antwoorden daar te vinden zijn en dat je jezelf vooral niet afhankelijk moet maken van boodschappen of informatie van buitenaf, kan het toch heel nuttig zijn om er soms even samen naar te kijken omdat we allemaal onze eigen blinde vlekken hebben. Als het goed is, krijg je inzichten waar je zelf mee verder kan en die stimulerend zijn. Precies passend bij jouw ontwikkeling en situatie op dat moment. Geen pasklare antwoorden op concrete vragen dus.
Het hele lijstje kon zo opzij geschoven worden, daar ging het niet over! Ik was verstrikt geraakt in - laten we zeggen - 'webjes' van anderen. Ik nam dat over, terwijl ik het gewoon los kon laten. Vandaar dat ik geen antwoorden kon vinden, het was niet aan mij. Ik hoefde me er niet verantwoordelijk voor te voelen. Soms stap je ergens in en je gaat 'meedoen'... je wordt deel van 'het spel' en je kunt - zoals ik - denken dat dat de bedoeling is. Dat je daarin iets te doen hebt. Iets moet oplossen. Dat jij het moet oplossen voor anderen. Dat gaat ongemerkt als het een oud patroon is. Iemand kan mij bijvoorbeeld niet volgen en voelt daarin een soort onmacht, die onmacht neem ik dan over en voel het als aan mij om daar iets aan te doen. Ho, stop.
Kies voor de vrijheid en kies voor je eigen weg. Het mag leuk zijn, je mag lol hebben, ja, zelfs als allerlei mensen om je heen je proberen in hun 'lijden' te betrekken. Dat lijden is niet nodig, maar hoe kun je dat uitleggen aan de lijdende medemens, die op alle mogelijke manieren bevestigd wil worden in zijn lijden? Niet door mee te lijden, medelijden. Door gewoon goed bij jezelf te blijven en je er niet schuldig over te voelen of bezwaard. Wat een bevrijding! Zulke boodschappen krijg je echt alleen maar uit 'die andere wereld', want de 'gewone' wereld probeert je continue mee te sleuren in het drama.
Die 'andere wereld' en 'de gewone wereld' (ik omschrijf het maar even simplistisch, maar ik bedoel het verschil tussen oud en nieuw, de derde dimensie en de vijfde dimensie, het verschil tussen de dualiteit en de eenheid) is vergelijkbaar met ons hogere zelf en ons kleine ikje. Het was mijn kleine ikje dat hier de verstrikkingen had toegelaten en de mind kan overuren maken, maar je komt er niet uit. Vanuit mijn werkelijke zelf kwamen geen antwoorden, die liet het maar gewoon en probeerde steeds de rust weer te vinden. Loslaten, loslaten... tot het ikje weer kwam sputteren. Soms in de vorm van andere mensen. Eens even kijken waar je nog te vangen bent.... haha.
En als je de vrijheid dan weer voelt, is het allemaal heel makkelijk. Het lost zich vanzelf op. En toch moet je even door hebben hoe het werkt en op welk punt je dus nog vrij moest worden om niet meer getriggerd te kunnen worden. In mijn geval een kwestie van jezelf toestemming geven om je eigen keuzes te maken, je eigen weg te vervolgen, de weg van de vrijheid. Zonder bezwaard gevoel. Zonder twijfel. Wat anderen daar ook van vinden. Je functioneert namelijk beter - als jezelf - en iedereen heeft daar uiteindelijk baat bij. Want door verstrikt te raken in patronen en gedoe met anderen is er geen vrijheid, geen harmonie, geen plezier. Als je daar weer uitstapt, biedt dat ook anderen gelegenheid om vrij te zijn, in harmonie te komen en plezier te hebben. Als de strijd met 'de buitenwereld' weg valt, is er weer eenheid.
"Peace is your priority, not saving the world. That follows from that." (Eckhart Tolle)
Het hele lijstje kon zo opzij geschoven worden, daar ging het niet over! Ik was verstrikt geraakt in - laten we zeggen - 'webjes' van anderen. Ik nam dat over, terwijl ik het gewoon los kon laten. Vandaar dat ik geen antwoorden kon vinden, het was niet aan mij. Ik hoefde me er niet verantwoordelijk voor te voelen. Soms stap je ergens in en je gaat 'meedoen'... je wordt deel van 'het spel' en je kunt - zoals ik - denken dat dat de bedoeling is. Dat je daarin iets te doen hebt. Iets moet oplossen. Dat jij het moet oplossen voor anderen. Dat gaat ongemerkt als het een oud patroon is. Iemand kan mij bijvoorbeeld niet volgen en voelt daarin een soort onmacht, die onmacht neem ik dan over en voel het als aan mij om daar iets aan te doen. Ho, stop.
Kies voor de vrijheid en kies voor je eigen weg. Het mag leuk zijn, je mag lol hebben, ja, zelfs als allerlei mensen om je heen je proberen in hun 'lijden' te betrekken. Dat lijden is niet nodig, maar hoe kun je dat uitleggen aan de lijdende medemens, die op alle mogelijke manieren bevestigd wil worden in zijn lijden? Niet door mee te lijden, medelijden. Door gewoon goed bij jezelf te blijven en je er niet schuldig over te voelen of bezwaard. Wat een bevrijding! Zulke boodschappen krijg je echt alleen maar uit 'die andere wereld', want de 'gewone' wereld probeert je continue mee te sleuren in het drama.
Die 'andere wereld' en 'de gewone wereld' (ik omschrijf het maar even simplistisch, maar ik bedoel het verschil tussen oud en nieuw, de derde dimensie en de vijfde dimensie, het verschil tussen de dualiteit en de eenheid) is vergelijkbaar met ons hogere zelf en ons kleine ikje. Het was mijn kleine ikje dat hier de verstrikkingen had toegelaten en de mind kan overuren maken, maar je komt er niet uit. Vanuit mijn werkelijke zelf kwamen geen antwoorden, die liet het maar gewoon en probeerde steeds de rust weer te vinden. Loslaten, loslaten... tot het ikje weer kwam sputteren. Soms in de vorm van andere mensen. Eens even kijken waar je nog te vangen bent.... haha.
En als je de vrijheid dan weer voelt, is het allemaal heel makkelijk. Het lost zich vanzelf op. En toch moet je even door hebben hoe het werkt en op welk punt je dus nog vrij moest worden om niet meer getriggerd te kunnen worden. In mijn geval een kwestie van jezelf toestemming geven om je eigen keuzes te maken, je eigen weg te vervolgen, de weg van de vrijheid. Zonder bezwaard gevoel. Zonder twijfel. Wat anderen daar ook van vinden. Je functioneert namelijk beter - als jezelf - en iedereen heeft daar uiteindelijk baat bij. Want door verstrikt te raken in patronen en gedoe met anderen is er geen vrijheid, geen harmonie, geen plezier. Als je daar weer uitstapt, biedt dat ook anderen gelegenheid om vrij te zijn, in harmonie te komen en plezier te hebben. Als de strijd met 'de buitenwereld' weg valt, is er weer eenheid.
"Peace is your priority, not saving the world. That follows from that." (Eckhart Tolle)
woensdag 10 september 2014
Fantoompijn
Zo, ik onderbreek even de reeks 'hooggevoeligheid' - het is een artikel dat binnenkort verschijnt. Het grappige is dat zo'n artikel dan opeens geschreven wil worden en dat ik er dan zelf mee aan de slag kan. De voorbeelden dienen zich aan, pas het maar toe...
Maar nog veel grappiger is, dat dit met alles gebeurt. Het is de meest opzienbarende ontdekking in mijn leven denk ik en het zou - bij wijze van spreken - wereldnieuws kunnen zijn: Je creëert meer van dat waar je mee bezig bent. Of je trekt het aan. Aantrekken en creëren is hetzelfde. We maken het allemaal mee, maar we hebben het niet altijd in de gaten.
Ik herinner me een collega die zwanger was en prompt alleen nog maar reportages maakte over alles rondom zwangerschap en kinderen. De enige onderwerpen die ze tegenkwam. Dat lijkt nog enigzins logisch en is vrij makkelijk te begrijpen. Iedereen heeft vast wel eens meegemaakt dat hij of zij ergens mee bezig is en dat alles wat je op tv ziet daarover lijkt te gaan. Maar de een is op dat moment bezig met relaties, de ander met ziekte en toch kijken ze allebei tegelijkertijd naar de tv (niet samen natuurlijk). Het lijkt alsof de hele wereld met hetzelfde onderwerp bezig is. Jouw perceptie? Je zou het bijna niet geloven, want het komt van alle kanten op je af.
In hoeverre kan je dan kiezen? Je onderbewuste is voortdurend meer van hetzelfde aan het aantrekken, in alle mogelijke vormen. Hoe kunnen wij daar dan de baas over worden? Meesterschap is dat je dat begint te zien en gaat doorgronden. Het heeft ook een functie, want je wordt op je wenken bedient. Het onbewuste wordt zichtbaar gemaakt en alle mogelijke aspecten worden daarbij getoond. Handig!
Maar soms is het handig om hierin te gaan bijsturen. Om je aandacht te verleggen. Juist op het moment dat je - door al die informatie die je aantrekt- ook ziet wat je niet wilt. Je reageert weer op al die informatie die je zelf hebt aangetrokken en je eigen gevoelens zijn daarin een richtingaanwijzer. Op dat moment heb je de keuze om jezelf lijdzaam dingen te laten overkomen of om een switch te maken. Duidelijk stelling te nemen en de kant op te gaan die je graag wilt. Dat is het meesterschap: inzicht, keuzes maken en vervolgens ook de discipline ontwikkelen om op dat spoor door te gaan.
Gisteren vroeg iemand of ik wist wat fantoompijn was. Dat leg je het makkelijkste uit met het voorbeeld van een geamputeerd been en dat je dan toch nog kriebel aan je tenen hebt. Omdat in de hersenen nog niet is doorgedrongen dat die voet er niet meer is. Interessant! Maar zo kunnen ook allerlei andere oude mechanismen blijven doorwerken. Stel je bent opgegroeid in grote armoede en er was nooit genoeg geld of eten voorhanden... Of wat dacht je van kinderen die hun hele jeugd te horen hebben gekregen dat ze lastig waren en niet deugden? En wat dacht je van de mensheid die eeuwenlang is opgezadeld met een schuldbesef, omdat Adam en Eva die verboden appel aten in het paradijs en we vervolgens met z'n allen moesten lijden hier op aarde? Alleen door Gods genade kon je daardoor bevrijd worden en dus moesten we godsvrezend zijn. Dat was de boom van de onwetendheid in plaats van de boom der kennis, denk ik dan altijd. Een grote misvatting met desastreuse gevolgen. Tot we wakker worden... en inzien dat dat fantoompijn is!
We zijn onszelf nu aan het bevrijden van al die illusies, al die fantoompijn. En er zal niks van overblijven. Behalve dat we in een soort hologram zitten, een film, een grote illusie. Een schilderij, waar we zelf meer of minder kleur in aan kunnen brengen. We creëren zelf en dat kan dus ook juist heel veel plezier opleveren. Als je die kleur kiest....
Maar nog veel grappiger is, dat dit met alles gebeurt. Het is de meest opzienbarende ontdekking in mijn leven denk ik en het zou - bij wijze van spreken - wereldnieuws kunnen zijn: Je creëert meer van dat waar je mee bezig bent. Of je trekt het aan. Aantrekken en creëren is hetzelfde. We maken het allemaal mee, maar we hebben het niet altijd in de gaten.
Ik herinner me een collega die zwanger was en prompt alleen nog maar reportages maakte over alles rondom zwangerschap en kinderen. De enige onderwerpen die ze tegenkwam. Dat lijkt nog enigzins logisch en is vrij makkelijk te begrijpen. Iedereen heeft vast wel eens meegemaakt dat hij of zij ergens mee bezig is en dat alles wat je op tv ziet daarover lijkt te gaan. Maar de een is op dat moment bezig met relaties, de ander met ziekte en toch kijken ze allebei tegelijkertijd naar de tv (niet samen natuurlijk). Het lijkt alsof de hele wereld met hetzelfde onderwerp bezig is. Jouw perceptie? Je zou het bijna niet geloven, want het komt van alle kanten op je af.
In hoeverre kan je dan kiezen? Je onderbewuste is voortdurend meer van hetzelfde aan het aantrekken, in alle mogelijke vormen. Hoe kunnen wij daar dan de baas over worden? Meesterschap is dat je dat begint te zien en gaat doorgronden. Het heeft ook een functie, want je wordt op je wenken bedient. Het onbewuste wordt zichtbaar gemaakt en alle mogelijke aspecten worden daarbij getoond. Handig!
Maar soms is het handig om hierin te gaan bijsturen. Om je aandacht te verleggen. Juist op het moment dat je - door al die informatie die je aantrekt- ook ziet wat je niet wilt. Je reageert weer op al die informatie die je zelf hebt aangetrokken en je eigen gevoelens zijn daarin een richtingaanwijzer. Op dat moment heb je de keuze om jezelf lijdzaam dingen te laten overkomen of om een switch te maken. Duidelijk stelling te nemen en de kant op te gaan die je graag wilt. Dat is het meesterschap: inzicht, keuzes maken en vervolgens ook de discipline ontwikkelen om op dat spoor door te gaan.
Gisteren vroeg iemand of ik wist wat fantoompijn was. Dat leg je het makkelijkste uit met het voorbeeld van een geamputeerd been en dat je dan toch nog kriebel aan je tenen hebt. Omdat in de hersenen nog niet is doorgedrongen dat die voet er niet meer is. Interessant! Maar zo kunnen ook allerlei andere oude mechanismen blijven doorwerken. Stel je bent opgegroeid in grote armoede en er was nooit genoeg geld of eten voorhanden... Of wat dacht je van kinderen die hun hele jeugd te horen hebben gekregen dat ze lastig waren en niet deugden? En wat dacht je van de mensheid die eeuwenlang is opgezadeld met een schuldbesef, omdat Adam en Eva die verboden appel aten in het paradijs en we vervolgens met z'n allen moesten lijden hier op aarde? Alleen door Gods genade kon je daardoor bevrijd worden en dus moesten we godsvrezend zijn. Dat was de boom van de onwetendheid in plaats van de boom der kennis, denk ik dan altijd. Een grote misvatting met desastreuse gevolgen. Tot we wakker worden... en inzien dat dat fantoompijn is!
We zijn onszelf nu aan het bevrijden van al die illusies, al die fantoompijn. En er zal niks van overblijven. Behalve dat we in een soort hologram zitten, een film, een grote illusie. Een schilderij, waar we zelf meer of minder kleur in aan kunnen brengen. We creëren zelf en dat kan dus ook juist heel veel plezier opleveren. Als je die kleur kiest....
Hooggevoeligheid (4)
Natuurlijk kan het juist gebeuren dat je in
het groeiproces, in het lichter worden, diepere delen van jezelf tegenkomt die
ook nog naar het licht willen. Het kan zijn dat je mensen tegenkomt, die dat
verborgen deel in jou komen triggeren. Juist omdat het naar het licht wil.
Juist omdat het opgeruimd wil worden. Dat verborgen deel in jou trekt dan
precies die ervaring aan om dat voor elkaar te krijgen. Dat kan voelen als
heftig of als een stap terug. Dat is het niet. Het is vooruitgang. Neem het
waar en zie wat er in jou wordt aangesproken. En kijk of je er nu op een andere
manier mee om kan gaan. Door het waar te nemen, het licht te maken en op te
lossen.
Misschien haakte je vroeger af en trok je je
terug. Nu word je uitgenodigd tot zelfonderzoek en transformatie en je kunt
weer verder. Als iets je raakt, kwetst of bang maakt, duik dan niet in die oude
valkuil maar weet dat jij het aankan en dat het een kans is om op te schonen.
Blijf gericht op het licht, want als je maar
naar de donkere wolken blijft kijken, kom je er vanzelf in terecht. Blijf je
gericht op het licht, dan drijven die wolken vanzelf voorbij. Ze hoeven niet
meer bij jou aan te kloppen.
We zullen dus op moeten passen voor onze
oordelen, want oordelen verdelen en stimuleren juist de tegenstellingen, de
strijd, de afgescheidenheid. Waarnemen is vanuit een ander perspectief, vanuit
het licht waarnemen is heilzaam en maakt je vrij. Het is een andere beweging.
In plaats van er vol in te springen als iets je triggert, ga je nu zien wat er
gebeurt en je laat het. Je erkent de gevoelens die het in je oproept – voor jezelf.
Als ze zijn gezien, ok, that’s it. Klaar. Geen verhalen maken, geen
ingewikkelde constructies verzinnen. Erkennen en aan het licht meegeven.
We hebben namelijk een groot voordeel als we
gevoelig zijn en in verbinding staan met het licht en dat is dat we
samenwerken. Op het niveau van het licht (ik zeg het maar even simpel) is er
eenheid en eenheid betekent ook eenheid met het Goddelijke, dus een enorm
potentieel aan hulp. Je hoeft het niet alleen te doen. Als je in het donker
gaat zitten mokken of wegkwijnen (alweer een versimpelde voorstelling), sta je
er alleen voor. Maar zelfs dan kan je het licht te hulp roepen, dus waar is dat
voor nodig? Het is maar net wat we willen, onze intentie telt.
maandag 8 september 2014
Hooggevoeligheid (3)
Natuurlijk kan het juist gebeuren dat je in
het groeiproces, in het lichter worden, diepere delen van jezelf tegenkomt die
ook nog naar het licht willen. Het kan zijn dat je mensen tegenkomt, die dat
verborgen deel in jou komen triggeren. Juist omdat het naar het licht wil.
Juist omdat het opgeruimd wil worden. Dat verborgen deel in jou trekt dan
precies die ervaring aan om dat voor elkaar te krijgen. Dat kan voelen als
heftig of als een stap terug. Dat is het niet. Het is vooruitgang. Neem het
waar en zie wat er in jou wordt aangesproken. En kijk of je er nu op een andere
manier mee om kan gaan. Door het waar te nemen, het licht te maken en op te
lossen.
Misschien haakte je vroeger af en trok je je
terug. Nu word je uitgenodigd tot zelfonderzoek en transformatie en je kunt
weer verder. Als iets je raakt, kwetst of bang maakt, duik dan niet in die oude
valkuil maar weet dat jij het aankan en dat het een kans is om op te schonen.
Blijf gericht op het licht, want als je maar
naar de donkere wolken blijft kijken, kom je er vanzelf in terecht. Blijf je
gericht op het licht, dan drijven die wolken vanzelf voorbij. Ze hoeven niet
meer bij jou aan te kloppen.
We zullen dus op moeten passen voor onze
oordelen, want oordelen verdelen en stimuleren juist de tegenstellingen, de
strijd, de afgescheidenheid. Waarnemen is vanuit een ander perspectief, vanuit
het licht waarnemen is heilzaam en maakt je vrij. Het is een andere beweging.
In plaats van er vol in te springen als iets je triggert, ga je nu zien wat er
gebeurt en je laat het. Je erkent de gevoelens die het in je oproept – voor jezelf.
Als ze zijn gezien, ok, that’s it. Klaar. Geen verhalen maken, geen
ingewikkelde constructies verzinnen. Erkennen en aan het licht meegeven.
We hebben namelijk een groot voordeel als we
gevoelig zijn en in verbinding staan met het licht en dat is dat we
samenwerken. Op het niveau van het licht (ik zeg het maar even simpel) is er
eenheid en eenheid betekent ook eenheid met het Goddelijke, dus een enorm
potentieel aan hulp. Je hoeft het niet alleen te doen. Als je in het donker
gaat zitten mokken of wegkwijnen (alweer een versimpelde voorstelling), sta je
er alleen voor. Maar zelfs dan kan je het licht te hulp roepen, dus waar is dat
voor nodig? Het is maar net wat we willen, onze intentie telt.
zondag 7 september 2014
Hooggevoeligheid (2)
Wat ik vooral wil benadrukken is
dat het werkelijk ‘voedend’ is om er anderen de schuld van te geven. Voedend op
een niet-oplossende manier. Je vergroot de tegenstelling en je handelt vanuit
de pijn, de dichtheid, waardoor het alleen maar nog dichter wordt. Als er in
jou geen “haakje” is om aan te gaan hangen, hoef je helemaal geen last te
hebben van de negatieve energie van anderen. Als je gewoon in je eigen licht
blijft, in verbinding blijft met jezelf, waait het vanzelf voorbij. Laat het
niet binnenkomen.
En is er wel een haakje, ga dan op zoek naar
dat haakje. Is het je schuldgevoel, je verantwoordelijkheidsgevoel, is het je
eigen oude patroon, je oude pijn? Breng dat dan naar het licht. Zeg dat het mag
vertrekken. Natuurlijk zal je steeds getriggerd blijven worden, tot dat zich
heeft opgelost. Accepteer het, maar niet op zo’n manier dat het zou moeten
blijven. Het is juist een uitnodiging om iets ouds los te laten. We komen op
steeds diepere niveau’s terecht, soms lijkt iets een herhaling, maar het is nog
een stap verder. Dat geeft niet, het is goed. Het ruimte op en maakt de weg
vrij.
Wat je veel hoort of leest is dat licht juist
donker aantrekt. Met andere woorden: Als jij volledig in je kracht en in het
licht staat, zouden er juist ‘donkere krachten’ op je afkomen. Dat is een rare
veronderstelling, waar we maar eens mee af moeten rekenen. Want juist als je daar
bang voor gemaakt wordt of bang voor bent, is dat het ‘haakje’. Als jij
werkelijk in je licht en je kracht staat, trek je juist geen donker aan, maar
je verspreidt licht en je trekt aan wat daarbij past. Alles wordt juist
makkelijker. Het licht is altijd sterker en zal dus ook schijnen vanuit jou en
positieve invloed hebben rondom je. Het kan dus alleen maar angst, onzekerheid
of een bepaalde overtuiging zijn, wat als trigger zou kunnen dienen om
eventuele ongewenste ‘donkere krachten’ aan te trekken.
Vergis je niet: Licht is kracht. Als je dat weet en voelt en kunt laten zijn zoals het is, loop je juist geen risico. De kracht van het licht, de liefde, maakt je niet zwak en kwetsbaar, het maakt je juist sterk en beschermt je. Die kracht is een zachte kracht, maar sterker dan welk geweld dan ook. Oplossend, verzachtend, harmoniserend en logischerwijs haalt dat juist het beste in anderen naar boven. Zie jij gevaren in je omgeving, dan is dat jouw waarneming en dan betekent dat dat jij nog niet helemaal vertrouwt op je eigen licht. Het is een angst die je ongedaan kan maken. Of een oude overtuiging om mee af te rekenen. Zie je hoe zo’n overtuiging juist de dualiteit in stand houdt? En begrijp je dat je dan nog leeft met een angst en dat het juist die angst is, die ongewenste ervaringen aantrekt? Geeft niet, maar los het op. In jezelf. Breng het in het licht, want als jij in verbinding blijft met je eigen licht, heb je niks te vrezen.
Vergis je niet: Licht is kracht. Als je dat weet en voelt en kunt laten zijn zoals het is, loop je juist geen risico. De kracht van het licht, de liefde, maakt je niet zwak en kwetsbaar, het maakt je juist sterk en beschermt je. Die kracht is een zachte kracht, maar sterker dan welk geweld dan ook. Oplossend, verzachtend, harmoniserend en logischerwijs haalt dat juist het beste in anderen naar boven. Zie jij gevaren in je omgeving, dan is dat jouw waarneming en dan betekent dat dat jij nog niet helemaal vertrouwt op je eigen licht. Het is een angst die je ongedaan kan maken. Of een oude overtuiging om mee af te rekenen. Zie je hoe zo’n overtuiging juist de dualiteit in stand houdt? En begrijp je dat je dan nog leeft met een angst en dat het juist die angst is, die ongewenste ervaringen aantrekt? Geeft niet, maar los het op. In jezelf. Breng het in het licht, want als jij in verbinding blijft met je eigen licht, heb je niks te vrezen.
zaterdag 6 september 2014
Hooggevoeligheid
De laatste tijd hoor en lees ik opeens weer
veel over hooggevoeligheid. Misschien komt dat omdat we met z’n allen steeds
gevoeliger worden. Dat heeft alles te maken met de hogere frequenties die
binnenstromen en ons lichter maken. Simpel gezegd hebben we dan des te meer
last van alles wat nog vast zit en daardoor in een lagere frequentie vibreert.
In onszelf en om ons heen. De hogere gevoeligheid maakt dat lage frequenties
onverdraagbaar worden en voelen als geweld in je systeem. Ze willen vertrekken,
alles wil lichter worden! Daarvoor verwijs ik graag naar de methode die Michaël ons aanreikt in dit artikel.
Door er een gewoonte van te maken om steeds
alles op te ruimen wat in jouw beleving verstorend aanvoelt, wat je dwars zit,
wat voelt als ongemakkelijk of pijnlijk, draag je bij aan de transformatie.
Probeer vooral het verstorende niet te voeden en te vergroten door er de strijd
mee aan te gaan of het te blijven herhalen in woorden en gedachten. We kunnen
veel meer oplossen dan we denken en het is veel simpeler dan vroeger. Je zet
het in het licht, je brengt je eigen licht op de plaatsen waar het donker is,
waar het knelt en zo breng je meer licht en ruimte in de verdichte energie.
Want angst, pijn, geweld, frustratie en woede zijn als het ware bonken
verdichte energie, die vrij agressief kunnen aanvoelen. Ons systeem verdraagt
dat niet meer. Dus het wil weg. Hoe je het je voor kunt stellen – bijvoorbeeld
als een donkere wolk, die oplost – het maakt niet uit, het werkt zoals jij het
je voorstelt.
-->
vrijdag 5 september 2014
Kiezen
"Hoe zou het zijn als je eens geen zwarte kleding zou dragen?" durfde hij zomaar te vragen aan een vrouw met depressieve neigingen, die bij het aankleden nooit voor kleur koos. "Ja maar ik sta al op met dat troosteloze gevoel," antwoordde zij. "Wat als je ervoor zou kiezen om met een ander gevoel op te staan?"
Verbaasd keek ze hem aan: "Kan dat dan?"
Ik hoorde het gisteravond en vond het een interessant verhaal. Een eye-opener voor mij. Heel nuttig om te weten dat er mensen zijn, die niet beseffen dat ze kunnen kiezen. Heel veel mensen waarschijnlijk. Misschien is dat wel de kern van het leven, de ontdekking dat je kunt kiezen. Dat je ervoor kunt kiezen om oud zeer los te laten, dat je ervoor kunt kiezen om een andere weg in te slaan. Dat we de mogelijkheid hebben om te kiezen hoe we in het leven staan. Dat dat niet afhankelijk is van anderen of van situaties, maar van jezelf.
Ik hoor alle 'ja-maren' al, die dan de kop opsteken, maar laat al die 'ja-maren' eens en kijk wat er gebeurt als je zegt: "Ik kies ervoor om... (kies maar:) blij te zijn, positief in het leven te staan, vanuit mijn eigen kracht te leven, alle ellende achter me te laten, schoon schip te maken, al mijn angsten te overwinnen, vrij te zijn, mezelf te zijn...."
Alleen al die beslissing heeft een zichzelf regelend effect. Je moet het alleen weten. Je hoeft niet te weten hoe, dat gaat zichzelf wel organiseren. Hou het doel voor ogen, de uitkomst. Weet welke richting je kiest. Het universum houdt van ferme stappen en duidelijke keuzes. Weet wat je wilt!
'Source energy is always responding to your request - no matter how great or small it is...' noteerde ik 's middags nog in mijn notitieboekje, waar op de eerste bladzij al stond geschreven: "Nothing will change if you don't make other choices."
Voor de zoveelste keer had ik net iemand geprobeerd uit te leggen dat het andersom werkte. Hij had een nieuw plan, wilde een zaak op gaan zetten waar naar zijn idee een markt voor was. Maar hij had eerst geld nodig. "Goed plan, ga het verder uitwerken en ga alvast kijken waar..." zei ik. "Hoe meer het idee vorm krijgt, hoe meer je het uitwerkt en je alvast kunt voorstellen, ... enz... het gaat zichzelf creëren. Stap voor stap. Jij hoeft niet te bedenken hoe, je moet er alleen de weg voor vrij maken. Doorgaan met stappen zetten, ideeën vormen, het creëert zich eerst in de geest. Met gedachten als 'ja, maar dat kan niet' of 'ik heb geen geld' blokkeer je zelf bij voorbaat al de mogelijkheden." Er zijn heel veel mensen die hun plannen en wensen op een zijspoor zetten, omdat ze denken er geen geld voor te hebben. Maar als je echt iets wilt en ervoor kiest, kan het zichzelf gaan organiseren. Daar zijn vele voorbeelden van ondertussen. Dat is het geheim.
De afhankelijkheid, althans ons idee van afhankelijkheid is het probleem. We zijn niet afhankelijk. Dat gevoel kunnen we wel hebben en dat werkt beperkend. Je plannen afhankelijk maken van omstandigheden, van anderen, is vragen om mislukking. Want je hebt niet het vertrouwen en het gevoel dat het je op eigen kracht gaat lukken. Stel dat ik deze persoon zomaar het bedrag zou kunnen en willen geven wat hij nodig had om te beginnen, dan zou dat nog geen garantie zijn voor succes. Het innerlijke proces van onafhankelijkheid moet nog beginnen. Van daaruit keuzes maken is iets anders. Dat werkt andersom. Dan hoef je niet te jagen of te vragen - het komt naar je toe.
En dit is de interessante contradictie: Vanuit de vrije wil geef je het uit handen aan het universum. Je laat het gebeuren. Jij geeft je over. Het Goddelijke regelt alles, zelfs op de beste manier, beter dan je het zelf ooit kan bedenken. Als je dat wilt... Je hoeft je alleen maar bereid te verklaren en er klaar voor te zijn.
Verbaasd keek ze hem aan: "Kan dat dan?"
Ik hoorde het gisteravond en vond het een interessant verhaal. Een eye-opener voor mij. Heel nuttig om te weten dat er mensen zijn, die niet beseffen dat ze kunnen kiezen. Heel veel mensen waarschijnlijk. Misschien is dat wel de kern van het leven, de ontdekking dat je kunt kiezen. Dat je ervoor kunt kiezen om oud zeer los te laten, dat je ervoor kunt kiezen om een andere weg in te slaan. Dat we de mogelijkheid hebben om te kiezen hoe we in het leven staan. Dat dat niet afhankelijk is van anderen of van situaties, maar van jezelf.
Ik hoor alle 'ja-maren' al, die dan de kop opsteken, maar laat al die 'ja-maren' eens en kijk wat er gebeurt als je zegt: "Ik kies ervoor om... (kies maar:) blij te zijn, positief in het leven te staan, vanuit mijn eigen kracht te leven, alle ellende achter me te laten, schoon schip te maken, al mijn angsten te overwinnen, vrij te zijn, mezelf te zijn...."
Alleen al die beslissing heeft een zichzelf regelend effect. Je moet het alleen weten. Je hoeft niet te weten hoe, dat gaat zichzelf wel organiseren. Hou het doel voor ogen, de uitkomst. Weet welke richting je kiest. Het universum houdt van ferme stappen en duidelijke keuzes. Weet wat je wilt!
'Source energy is always responding to your request - no matter how great or small it is...' noteerde ik 's middags nog in mijn notitieboekje, waar op de eerste bladzij al stond geschreven: "Nothing will change if you don't make other choices."
Voor de zoveelste keer had ik net iemand geprobeerd uit te leggen dat het andersom werkte. Hij had een nieuw plan, wilde een zaak op gaan zetten waar naar zijn idee een markt voor was. Maar hij had eerst geld nodig. "Goed plan, ga het verder uitwerken en ga alvast kijken waar..." zei ik. "Hoe meer het idee vorm krijgt, hoe meer je het uitwerkt en je alvast kunt voorstellen, ... enz... het gaat zichzelf creëren. Stap voor stap. Jij hoeft niet te bedenken hoe, je moet er alleen de weg voor vrij maken. Doorgaan met stappen zetten, ideeën vormen, het creëert zich eerst in de geest. Met gedachten als 'ja, maar dat kan niet' of 'ik heb geen geld' blokkeer je zelf bij voorbaat al de mogelijkheden." Er zijn heel veel mensen die hun plannen en wensen op een zijspoor zetten, omdat ze denken er geen geld voor te hebben. Maar als je echt iets wilt en ervoor kiest, kan het zichzelf gaan organiseren. Daar zijn vele voorbeelden van ondertussen. Dat is het geheim.
De afhankelijkheid, althans ons idee van afhankelijkheid is het probleem. We zijn niet afhankelijk. Dat gevoel kunnen we wel hebben en dat werkt beperkend. Je plannen afhankelijk maken van omstandigheden, van anderen, is vragen om mislukking. Want je hebt niet het vertrouwen en het gevoel dat het je op eigen kracht gaat lukken. Stel dat ik deze persoon zomaar het bedrag zou kunnen en willen geven wat hij nodig had om te beginnen, dan zou dat nog geen garantie zijn voor succes. Het innerlijke proces van onafhankelijkheid moet nog beginnen. Van daaruit keuzes maken is iets anders. Dat werkt andersom. Dan hoef je niet te jagen of te vragen - het komt naar je toe.
En dit is de interessante contradictie: Vanuit de vrije wil geef je het uit handen aan het universum. Je laat het gebeuren. Jij geeft je over. Het Goddelijke regelt alles, zelfs op de beste manier, beter dan je het zelf ooit kan bedenken. Als je dat wilt... Je hoeft je alleen maar bereid te verklaren en er klaar voor te zijn.
donderdag 4 september 2014
Zelfdiscipline
Je kunt anderen niet veranderen, dat moet je ook helemaal niet willen. Maar als ze je vragen om te helpen, is het wel belangrijk dat je bij jezelf blijft. Dat je jezelf trouw blijft. En dat is dan soms niet zoals ze het willen. Het liefst willen ze verder niks veranderen, maar wel hulp. Een pilletje bij de huisarts bijvoorbeeld, maar geen advies om eens wat vaker in het bos te gaan wandelen. Toevallig ken ik een huisarts en die krijgt dagelijks zulke patiënten. Het merendeel wil het symptoom zo makkelijk mogelijk opgelost hebben - een pil, een spuitje, een zalfje, een onderzoek.... - en wenst niet naar de oorzaak te kijken. De vraag "Wat zou je in je leven kunnen veranderen, zodat.... " is bijna uit den boze. Zelf de oorzaak zijn van wat je overkomt? Een schande als dat gezegd wordt! Waarom eigenlijk? Het is niet bedoeld als 'straf' of als 'eigen schuld', het gaat er om dat de werkelijke oplossingen op een dieper niveau te vinden zijn en als je daar iets kunt oplossen, los je het pas echt op. Maar kennelijk zijn 'we' liever slachtoffer van externe factoren en wijzen we graag een boosdoener aan, zodat wij er niks aan kunnen doen.
Evenzo al die kinderen met ADHD, bijvoorbeeld. Fijn, we hebben een etiketje, dan kunnen we ze een pilletje geven en dan zijn ze rustig en hebben we het onder controle. Ooit wel eens bedacht dat kinderen de spanningen tussen ouders haarfijn aanvoelen en daar op kunnen reageren? Of meer rust en ruimte nodig hebben? Iedereen heeft meer rust en ruimte nodig om meer zichzelf te kunnen zijn, denk ik. We hebben zoveel prikkels en pikken zoveel invloeden van buitenaf op.... Ja, daar kan je hoofdpijn van krijgen of misschien wel andere kwalen. Maar dan is het toch aan jou om jezelf beter te beschermen tegen al die invloeden en verstoringen in je systeem? Wie anders kan dat doen?
In de ayurveda praten ze niet over ziekte, maar over 'uit balans' zijn. Het is er op gericht de balans te herstellen, veel preventiever en meer een manier van leven, die uitgaat van een gezond evenwicht. In voedsel, maar ook in beweging en rust, het naar buiten en naar binnen gekeerd zijn. We hebben tijd en ruimte nodig voor onszelf om de balans steeds opnieuw te vinden.
Ik ga graag wandelen in het bos. Vroeger vond ik dat misschien wel tijdverspilling. Of ik ging altijd samen met iemand, als sociale activiteit. Maar als je met jezelf gaat wandelen, kan je opladen, je geest leeg maken, een worden met de natuur. Daar kan geen pilletje tegenop! Vanuit die kracht, ben ik weer in staat rustig en weloverwogen te reageren op de wereld. Of niet te reageren...
We hebben zelfdiscipline nodig om ons goed te kunnen voelen en ook om veranderingen in ons leven aan te brengen. Een goeie methode daarvoor (las ik net) is om je voor te stellen hoe het achteraf voelt als je dit doet of dat doet. En om het rustig op te bouwen. Je gaat niet meteen een marathon lopen als je besluit meer aan sport te willen gaan doen. Je hoeft niet meteen een uur te mediteren, je kunt beginnen met tien minuten. Ik zou zeggen: Begin eens met tien minuten per dag jezelf waarnemen zonder enig oordeel. Wat is mijn situatie en wat zou ik graag anders willen of waardoor zou ik me beter voelen? Stel het je dan voor hoe dat is en zet alvast een stapje in die richting. En spreek met jezelf af om elke dag stapjes in de richting te zetten van wat je wilt. Je goed voelen is het allerbelangrijkste, dan gaat de rest makkelijker. Vermijd dus waar je je niet goed bij voelt en kies voor dat waarvan je zeker weet dat je je er achteraf goed bij voelt.
Ter inspiratie even een leuke vraag van Doreen Virtue: What‘s one thing that you’d change about your life to make it less complicated? Notice the first answer that enters your mind.
Evenzo al die kinderen met ADHD, bijvoorbeeld. Fijn, we hebben een etiketje, dan kunnen we ze een pilletje geven en dan zijn ze rustig en hebben we het onder controle. Ooit wel eens bedacht dat kinderen de spanningen tussen ouders haarfijn aanvoelen en daar op kunnen reageren? Of meer rust en ruimte nodig hebben? Iedereen heeft meer rust en ruimte nodig om meer zichzelf te kunnen zijn, denk ik. We hebben zoveel prikkels en pikken zoveel invloeden van buitenaf op.... Ja, daar kan je hoofdpijn van krijgen of misschien wel andere kwalen. Maar dan is het toch aan jou om jezelf beter te beschermen tegen al die invloeden en verstoringen in je systeem? Wie anders kan dat doen?
In de ayurveda praten ze niet over ziekte, maar over 'uit balans' zijn. Het is er op gericht de balans te herstellen, veel preventiever en meer een manier van leven, die uitgaat van een gezond evenwicht. In voedsel, maar ook in beweging en rust, het naar buiten en naar binnen gekeerd zijn. We hebben tijd en ruimte nodig voor onszelf om de balans steeds opnieuw te vinden.
Ik ga graag wandelen in het bos. Vroeger vond ik dat misschien wel tijdverspilling. Of ik ging altijd samen met iemand, als sociale activiteit. Maar als je met jezelf gaat wandelen, kan je opladen, je geest leeg maken, een worden met de natuur. Daar kan geen pilletje tegenop! Vanuit die kracht, ben ik weer in staat rustig en weloverwogen te reageren op de wereld. Of niet te reageren...
We hebben zelfdiscipline nodig om ons goed te kunnen voelen en ook om veranderingen in ons leven aan te brengen. Een goeie methode daarvoor (las ik net) is om je voor te stellen hoe het achteraf voelt als je dit doet of dat doet. En om het rustig op te bouwen. Je gaat niet meteen een marathon lopen als je besluit meer aan sport te willen gaan doen. Je hoeft niet meteen een uur te mediteren, je kunt beginnen met tien minuten. Ik zou zeggen: Begin eens met tien minuten per dag jezelf waarnemen zonder enig oordeel. Wat is mijn situatie en wat zou ik graag anders willen of waardoor zou ik me beter voelen? Stel het je dan voor hoe dat is en zet alvast een stapje in die richting. En spreek met jezelf af om elke dag stapjes in de richting te zetten van wat je wilt. Je goed voelen is het allerbelangrijkste, dan gaat de rest makkelijker. Vermijd dus waar je je niet goed bij voelt en kies voor dat waarvan je zeker weet dat je je er achteraf goed bij voelt.
Ter inspiratie even een leuke vraag van Doreen Virtue: What‘s one thing that you’d change about your life to make it less complicated? Notice the first answer that enters your mind.
Abonneren op:
Posts (Atom)
