Elke oplossing zit in jezelf. Daar ben ik inmiddels van overtuigd. Je kunt namelijk de wereld niet veranderen (al zou ik dat ook best graag willen...) en je kunt anderen niet veranderen. Alleen je eigen houding kan je veranderen. Een conflict met iemand bestaat, zolang je dat conflict zelf zo voelt. Zo ben je ook alleen afhankelijk van iets of iemand, zolang je je afhankelijk voelt.
De buitenwereld is een weerspiegeling van je binnenwereld. Dat is in eerste instantie moeilijk voorstelbaar, maar toch is het zo. Heb je bijvoorbeeld last van kritiek, dan zit die kritiek ergens in jou, anders zou het geen bodem vinden. Vind je dat anderen jou niet serieus nemen? Neem je dan jezelf wel serieus genoeg? Overkomt je iets waarvan je helemaal overstuur bent? Dan is dat een uitnodiging om te gaan kijken waar je bang voor bent en waarom en vervolgens over die 'muur' van angst heen te kijken. Wat zou er gebeuren als...? Dan kan je pas zien hoe reëel die angst is en hoe die angst je beperkt. We zijn meestal alleen bang voor het onbekende. Daarom proberen we het zelf allemaal in de hand te houden en te controleren. Het onbekende vertrouwen we niet. Maar wie zegt dat het niet beter en mooier is dan wij vooraf kunnen bedenken?
In het allerergste geval gaan we dood. Dat is misschien de angst, die overal achter schuilgaat. Hoe erg dat is, weten we niet. Uit het 'hiernamaals' komen zelfs alleen maar berichten over hoe prachtig, mooi en vredig het daar is. Maar we leven met het idee dat het heel erg is. Als je bedenkt dat je vroeg of laat toch wel dood gaat, zou je toch ondertussen beter zo veel mogelijk kunnen genieten van het leven dan daar voordurend bang voor te zijn? We lijden omdat we bang zijn voor het lijden. Tot we de angel eruit weten te halen.
Dat is volgens mij de functie van alles wat we meemaken. Dat we alles leren terug te vertalen naar onszelf, want daar ligt elke oplossing. En zo maak je jezelf vrij, onafhankelijk en sterk. En het mooie is: Dat zijn we dus in wezen al.
.
zaterdag 30 mei 2009
vrijdag 29 mei 2009
Veiligheid (2)
Op de dag dat ik de kip met kuikens plaatste en betitelde als 'veiligheid', schreef een collega-weblogger net een stukje met de strekking 'veiligheid is als een gevangenis'. Ik kon het niet laten om te reageren - je veilig voelen is vrijheid! - wat hem vervolgens weer tot een nieuw stukje over dit onderwerp aanzette. Zie de weblog van Peter de Kock: http://peterdekock.nl/
En ja, natuurlijk, ook sprak Piek met de kip, ofwel de moederkloek: 'Veiligheid, daar worden de kleintjes sterk van!' Het verhaal van de kip, lees je hier.
.
En ja, natuurlijk, ook sprak Piek met de kip, ofwel de moederkloek: 'Veiligheid, daar worden de kleintjes sterk van!' Het verhaal van de kip, lees je hier.
.
Drie keer
Iemand vertelt me: 'Weet je dat als een bepaalde 'boodschap' drie keer op je pad komt, het je iets te vertellen heeft?' Ja, dat heb ik vaker gemerkt. Soms kom je in korte tijd drie verschillende mensen tegen, die onafhankelijk van elkaar hetzelfde zeggen. Dan is het tijd om wakker te worden. Of je hoort de tekst van muziek, leest iets in een boek en precies hetzelfde zie je vervolgens op tv.
En soms krijg je talloze keren dezelfde boodschap, maar wil je 'm niet horen. Dat gebeurt ook. Tot je er echt niet meer omheen kan.
De boodschappen, die ik op deze manier 'opvang', lees je voor een deel in deze stukjes terug. Ze gaan allemaal over onafhankelijkheid, eigen kracht, het bewust worden dat je de baas bent in je leven, dat je zelf alle mogelijkheden hebt om er van te maken wat er van te maken valt, dat je af moet rekenen met alles wat je beperkt. Vrijheid, onafhankelijkheid, kracht en mogelijkheden, ze liggen allemaal in jezelf. Net als alle antwoorden. Alleen blijven we het vaak buiten onszelf zoeken, omdat we twijfelen aan onszelf, veel teveel belang hechten aan het oordeel van anderen of bang zijn in plaats van vertrouwen hebben. De weg ligt voor ons open, maar soms willen we hem niet zien.
.
En soms krijg je talloze keren dezelfde boodschap, maar wil je 'm niet horen. Dat gebeurt ook. Tot je er echt niet meer omheen kan.
De boodschappen, die ik op deze manier 'opvang', lees je voor een deel in deze stukjes terug. Ze gaan allemaal over onafhankelijkheid, eigen kracht, het bewust worden dat je de baas bent in je leven, dat je zelf alle mogelijkheden hebt om er van te maken wat er van te maken valt, dat je af moet rekenen met alles wat je beperkt. Vrijheid, onafhankelijkheid, kracht en mogelijkheden, ze liggen allemaal in jezelf. Net als alle antwoorden. Alleen blijven we het vaak buiten onszelf zoeken, omdat we twijfelen aan onszelf, veel teveel belang hechten aan het oordeel van anderen of bang zijn in plaats van vertrouwen hebben. De weg ligt voor ons open, maar soms willen we hem niet zien.
.
donderdag 28 mei 2009
Burgerparticipatie
Burgers mogen meepraten en meebeslissen, een nobel streven en niet meer dan normaal, zou ik zeggen. Maar we weten allemaal dat het zo niet werkt. Achter nieuwbouwplannen schuilen bijvoorbeeld meestal grote prestige- of economische belangen. Inspraak lijkt erg democratisch, maar is vaak schijn.
Gisteren was er een burgerparticipatie-bijeenkomst met burgers, beleidsmakers en bestuurders. Ik kon er een kijkje nemen omdat ik gevraagd was daar te komen filmen. Zo hier en daar ving ik wat informele gesprekjes op. Een adviseur had beleidsmakers en bestuurders in mooie modellen voorgehouden hoe ze burgerparticipatie serieus vorm konden geven. Een vrouw sprak de adviseur na afloop aan: 'Ik vond het heel interessant en heb er veel van geleerd. Maar toch heb ik nog een vraag: Waar vind je die burgers dan?'
Lieve hemel, waar zijn toch de burgers? Hoe kan je naar ze luisteren als je ze niet ziet? Hoe kan je ze serieus nemen, als je ze niet tegenkomt in je beleidsnotities? Deze dame is waarschijnlijk ambtenaar bij een gemeente (want dat waren de meesten) en in elk geval vergeten dat ze zelf ook een burger is, net als haar kinderen en haar buren en haar mede-klanten in de supermarkt. De adviseur had z'n antwoord gelukkig snel paraat: 'Op de hoek van de straat!'
Ik ga ook (duurbetaalde) adviseur worden!
.
Gisteren was er een burgerparticipatie-bijeenkomst met burgers, beleidsmakers en bestuurders. Ik kon er een kijkje nemen omdat ik gevraagd was daar te komen filmen. Zo hier en daar ving ik wat informele gesprekjes op. Een adviseur had beleidsmakers en bestuurders in mooie modellen voorgehouden hoe ze burgerparticipatie serieus vorm konden geven. Een vrouw sprak de adviseur na afloop aan: 'Ik vond het heel interessant en heb er veel van geleerd. Maar toch heb ik nog een vraag: Waar vind je die burgers dan?'
Lieve hemel, waar zijn toch de burgers? Hoe kan je naar ze luisteren als je ze niet ziet? Hoe kan je ze serieus nemen, als je ze niet tegenkomt in je beleidsnotities? Deze dame is waarschijnlijk ambtenaar bij een gemeente (want dat waren de meesten) en in elk geval vergeten dat ze zelf ook een burger is, net als haar kinderen en haar buren en haar mede-klanten in de supermarkt. De adviseur had z'n antwoord gelukkig snel paraat: 'Op de hoek van de straat!'
Ik ga ook (duurbetaalde) adviseur worden!
.
woensdag 27 mei 2009
maandag 25 mei 2009
Perfect
Een scène uit het leven:
'Hoe vervelend was ik dan?'
Daar wil hij geen antwoord op geven.
'Je kunt niet perfect zijn', zegt hij.
Een perfect antwoord...
Streven naar perfectie houdt ons in de greep van sturen, oplossingen zoeken, pogingen iets onder controle te hebben of te krijgen, denken dat iets zus of zo moet zijn. Als alles perfect was, zouden we dan klaar zijn? Of zouden we dan weer iets nieuws verzinnen om te bereiken en te bewerkstelligen, omdat we dan nog niet tevreden zijn? Omdat we eigenlijk nooit tevreden zijn?
Als je ervan uitgaat dat niet alles perfect kan zijn en hoeft te zijn, dan is alles dus al perfect zoals het is. Dan kun je alles accepteren zoals het is. Dan kun je zelfs dankbaar zijn dat alles is zoals het is. Dan is opeens alles perfect!
...
'Hoe vervelend was ik dan?'
Daar wil hij geen antwoord op geven.
'Je kunt niet perfect zijn', zegt hij.
Een perfect antwoord...
Streven naar perfectie houdt ons in de greep van sturen, oplossingen zoeken, pogingen iets onder controle te hebben of te krijgen, denken dat iets zus of zo moet zijn. Als alles perfect was, zouden we dan klaar zijn? Of zouden we dan weer iets nieuws verzinnen om te bereiken en te bewerkstelligen, omdat we dan nog niet tevreden zijn? Omdat we eigenlijk nooit tevreden zijn?
Als je ervan uitgaat dat niet alles perfect kan zijn en hoeft te zijn, dan is alles dus al perfect zoals het is. Dan kun je alles accepteren zoals het is. Dan kun je zelfs dankbaar zijn dat alles is zoals het is. Dan is opeens alles perfect!
...
zondag 24 mei 2009
Eric Pearl
'Stuur niet, ontvang.' Dat is een van de geheimen van Eric Pearl. Zijn boek, The Reconnection, is in 30 talen beschikbaar. Hij vertelt hoe z'n leven op z'n kop stond toen hij plotseling op wonderbaarlijke wijze mensen bleek te kunnen genezen. 'Stuur niet, ontvang' zat nog niet in z'n repertoire op dat moment en hij ging op zoek naar verklaringen. Wat hij ontdekt heeft, is dat het geen specifieke techniek vergt. Alles wat je aan hulpmiddelen probeert toe te voegen, werkt averechts en vermindert de kracht, merkte hij. Toch bleek hij z'n gave ook te kunnen doorgeven aan anderen. 'Zoals je met het ene kaarsje het andere aansteekt. Meer is het niet.'
In zijn boek lees je dat 'Reconnection' de oorspronkelijke verbinding herstelt. Ik waag me er niet aan om hier na te vertellen hoe dat zit met dna-strengen en de nieuwe frequenties van genezing. Maar het effect is dat mensen in staat zijn zichzelf en anderen te genezen. Wie het niet gelooft, ik heb twee keer op het podium een 'genezing' zien gebeuren, dinsdag en vrijdag. En die van vrijdag staat op film.
Momenteel leert Pearl een paar honderd mensen in Antwerpen om met deze 'reconnectieve' energie te werken. Volgende week doet hij dat in Nieuw Zeeland. Zo verspreidt 'The Reconnection' zich razendsnel over de wereld. Geloof het of niet, maar door het boek te lezen, een lezing bij te wonen of Eric Pearl gewoon tegen het lijf te lopen, kan deze 'geneeskracht' in jou al geactiveerd worden. En via jou weer bij anderen. En misschien gebeurt het al terwijl je dit leest, want ik heb Eric Pearl gisteren mogen interviewen op een zonnig terras van een schattig Antwerps hotel.
Hij is inmiddels op elke vraag voorbereid, waardoor z'n antwoorden sterk, helder en humoristisch zijn. Zoals 'Waarom moet je God aanroepen voor je aan een healing begint? God is toch overal? Moet je hem dan van het vliegveld roepen ofzo? Als je met je broer zit te ontbijten, ga je hem toch ook niet bellen of hij komt?'
Eén vraag had hij nog niet eerder gehad: 'Ben je nu zelf ook gelukkiger geworden, sinds deze gave zich gemanifesteerd heeft?' Hij moest er even over nadenken, toen zei hij: 'Ik heb mijn doel in mijn leven gevonden. Dus ja, dat maakt me heel gelukkig. Maar als er nog meer geluk is, ontvang ik het dankbaar...'
Thanks, Eric Pearl, for this interesting interview! Het boek is inspirerend en de boodschap van Pearl opmerkelijk: We hebben niets nodig, alleen onszelf.
Zelfs zijn cursus hebben we dus niet nodig, dat is het grappige van zijn verhaal. Die is misschien alleen nuttig voor mensen die zichzelf er nog van willen overtuigen en daarbij toch nog wat hulp van buitenaf nodig hebben!
.
In zijn boek lees je dat 'Reconnection' de oorspronkelijke verbinding herstelt. Ik waag me er niet aan om hier na te vertellen hoe dat zit met dna-strengen en de nieuwe frequenties van genezing. Maar het effect is dat mensen in staat zijn zichzelf en anderen te genezen. Wie het niet gelooft, ik heb twee keer op het podium een 'genezing' zien gebeuren, dinsdag en vrijdag. En die van vrijdag staat op film.
Momenteel leert Pearl een paar honderd mensen in Antwerpen om met deze 'reconnectieve' energie te werken. Volgende week doet hij dat in Nieuw Zeeland. Zo verspreidt 'The Reconnection' zich razendsnel over de wereld. Geloof het of niet, maar door het boek te lezen, een lezing bij te wonen of Eric Pearl gewoon tegen het lijf te lopen, kan deze 'geneeskracht' in jou al geactiveerd worden. En via jou weer bij anderen. En misschien gebeurt het al terwijl je dit leest, want ik heb Eric Pearl gisteren mogen interviewen op een zonnig terras van een schattig Antwerps hotel.
Hij is inmiddels op elke vraag voorbereid, waardoor z'n antwoorden sterk, helder en humoristisch zijn. Zoals 'Waarom moet je God aanroepen voor je aan een healing begint? God is toch overal? Moet je hem dan van het vliegveld roepen ofzo? Als je met je broer zit te ontbijten, ga je hem toch ook niet bellen of hij komt?'
Eén vraag had hij nog niet eerder gehad: 'Ben je nu zelf ook gelukkiger geworden, sinds deze gave zich gemanifesteerd heeft?' Hij moest er even over nadenken, toen zei hij: 'Ik heb mijn doel in mijn leven gevonden. Dus ja, dat maakt me heel gelukkig. Maar als er nog meer geluk is, ontvang ik het dankbaar...'
Thanks, Eric Pearl, for this interesting interview! Het boek is inspirerend en de boodschap van Pearl opmerkelijk: We hebben niets nodig, alleen onszelf.
Zelfs zijn cursus hebben we dus niet nodig, dat is het grappige van zijn verhaal. Die is misschien alleen nuttig voor mensen die zichzelf er nog van willen overtuigen en daarbij toch nog wat hulp van buitenaf nodig hebben!
.
vrijdag 22 mei 2009
donderdag 21 mei 2009
Uitdaging
Laatst sprak ik een leraar, die mij ooit nog les heeft gegeven. Ik vertelde over mijn eigen onderwijservaringen en daagde hem uit door te zeggen dat je veel gemotiveerdere kinderen en studenten krijgt, die ook nog eens lekkerder in hun vel zitten, als je ze vertelt wat ze goed doen in plaats van wat ze allemaal fout doen.
Hij vertelde me iets interessants: Een Nobelprijswinnaar (wie weet ik niet, sorry) had ontdekt dat je drieënhalf keer zoveel aandacht krijgt als je iets een 'probleem' noemt dan wanneer je het een 'uitdaging' noemt. Aha! Natuurlijk, dat is het probleem! Hoe lossen we dat nou weer op? Wat een uitdaging!
Het is waar. Ik hoorde een moeder vertellen hoe haar zoontje op school aan allerlei testen onderworpen werd omdat hij heel goed kon rekenen, maar zijn taalvaardigheid ondergemiddeld was. Als het allebei ondergemiddeld was geweest, was er niet zoveel aan de hand geweest, maar nu wees dit op een bepaalde onevenwichtigheid in zijn hersenen. Het woord ervoor ben ik (expres) vergeten. Ze wist al wat er ging gebeuren, na dat onderzoek zouden ze met hun zoontje een neurologisch onderzoek in het ziekenhuis moeten gaan doen en dan zou er extra budget beschikbaar komen op school voor zoontjelief. Maar wat ze op die school nog niet weten is dat deze moeder niet van plan is met haar kind, wat in haar ogen niks mankeert, naar het ziekenhuis te gaan. Dag rugzakje... (zo heet dat budget).
Weer een dag later ving ik een telefoongesprek op van een vrouw over het PGB-budget van haar moeder, dat veel te hoog was. Moeder zat er helemaal niet op te wachten dat er elke dag zoveel zorg over de vloer kwam en omdat het beschikbare budget bij lange na niet uitgegeven kon worden, verdeelden broers en zussen de rest van de buit door zorguren in rekening te brengen, terwijl ze hun moeder nauwelijks opzochten. Het leek vrij onmogelijk om de hoogte van dat budget omlaag te brengen...
Toen Richard ooit zijn nu al jaren goedlopende klussenbedrijf wilde beginnen, werd zijn optimisme meteen de grond ingeboord door de man van de uitkeringsinstantie, waar hij z'n prachtige bedrijfsplan inleverde. De man gooide zijn trotse produkt aan de kant zonder er in te kijken en was niet van plan mee te werken aan de overbruggingsregeling, die er bestond om de eerste maanden de inkomsten aan te vullen tot uitkeringsniveau als dat nodig was. We zijn eens gaan rekenen en kwamen tot de conclusie dat als hij drie dagen per week werk had, hij allang boven dat niveau uitkwam. Dat moest lukken. Dus zei hij z'n uitkering op. Dat was ook nog een hele kunst. Kwijtgeraakte aangetekende brieven, werkbriefjes die nota bene naar zijn nieuwe adres in een andere stad werden gestuurd, het heeft heel wat tijd gekost om er van af te komen.
Dus? Problemen creëren en in stand houden zal wel lucratief zijn.
Hij vertelde me iets interessants: Een Nobelprijswinnaar (wie weet ik niet, sorry) had ontdekt dat je drieënhalf keer zoveel aandacht krijgt als je iets een 'probleem' noemt dan wanneer je het een 'uitdaging' noemt. Aha! Natuurlijk, dat is het probleem! Hoe lossen we dat nou weer op? Wat een uitdaging!
Het is waar. Ik hoorde een moeder vertellen hoe haar zoontje op school aan allerlei testen onderworpen werd omdat hij heel goed kon rekenen, maar zijn taalvaardigheid ondergemiddeld was. Als het allebei ondergemiddeld was geweest, was er niet zoveel aan de hand geweest, maar nu wees dit op een bepaalde onevenwichtigheid in zijn hersenen. Het woord ervoor ben ik (expres) vergeten. Ze wist al wat er ging gebeuren, na dat onderzoek zouden ze met hun zoontje een neurologisch onderzoek in het ziekenhuis moeten gaan doen en dan zou er extra budget beschikbaar komen op school voor zoontjelief. Maar wat ze op die school nog niet weten is dat deze moeder niet van plan is met haar kind, wat in haar ogen niks mankeert, naar het ziekenhuis te gaan. Dag rugzakje... (zo heet dat budget).
Weer een dag later ving ik een telefoongesprek op van een vrouw over het PGB-budget van haar moeder, dat veel te hoog was. Moeder zat er helemaal niet op te wachten dat er elke dag zoveel zorg over de vloer kwam en omdat het beschikbare budget bij lange na niet uitgegeven kon worden, verdeelden broers en zussen de rest van de buit door zorguren in rekening te brengen, terwijl ze hun moeder nauwelijks opzochten. Het leek vrij onmogelijk om de hoogte van dat budget omlaag te brengen...
Toen Richard ooit zijn nu al jaren goedlopende klussenbedrijf wilde beginnen, werd zijn optimisme meteen de grond ingeboord door de man van de uitkeringsinstantie, waar hij z'n prachtige bedrijfsplan inleverde. De man gooide zijn trotse produkt aan de kant zonder er in te kijken en was niet van plan mee te werken aan de overbruggingsregeling, die er bestond om de eerste maanden de inkomsten aan te vullen tot uitkeringsniveau als dat nodig was. We zijn eens gaan rekenen en kwamen tot de conclusie dat als hij drie dagen per week werk had, hij allang boven dat niveau uitkwam. Dat moest lukken. Dus zei hij z'n uitkering op. Dat was ook nog een hele kunst. Kwijtgeraakte aangetekende brieven, werkbriefjes die nota bene naar zijn nieuwe adres in een andere stad werden gestuurd, het heeft heel wat tijd gekost om er van af te komen.
Dus? Problemen creëren en in stand houden zal wel lucratief zijn.
woensdag 20 mei 2009
Konijnen
Wie er soms even aan twijfelt of het leven leuk is, kan ik aanraden om naar het bos te gaan. Daar is het momenteel een groot feest van huppelende jonge konijntjes. Op slag vergeet je allerlei dagelijkse beslommeringen!Overal waar ik ben, neem ik mijn fototoestel mee tegenwoordig, alleen al om alle vrije dieren die ik tegenkom, in gesprek te kunnen brengen met Piek. Het is steeds weer verrassend welk verhaal die dieren hebben.
Zelf was Piek laatst aan het fietsen en kwam ze een adder tegen, ze baalde omdat het niet was gelukt hem op de foto te zetten. En ja hoor, opeens stap ik bijna op een adder. Ik schrik me rot, de foto is bewogen. De adder blijkt een veelvoorkomende hazelworm te zijn (wist ik veel) en uit het gesprek met Piek blijkt dat ie net zo hard schrok als ik. Ik moet zeggen: konijntjes zijn veel leuker. Als je er even rustig voor gaat zitten, voeren ze een heel schouwspel voor je op.
Voor wie het nog niet weet, dit is de weblog van Piek: in gesprek met vrije dieren.
dinsdag 19 mei 2009
Folkore
"Herboren folkore", staat er bij deze foto in de krant. In deze tijd (van crisis, jaja) grijpen mensen terug naar oerhollandse vastigheid onder de voeten... Typisch oudhollands Delfts Blauw... "De Nederlandse tegelhandel bereikte in het begin van de achttiende eeuw een hoogtepunt," lees ik. Was dat niet de tijd waarin onze de VOC-schepen de hele wereld al ontdekt hadden?
Het motief lijkt verdacht veel op dat van een prachtige Turkse schaal, die ik eens heb gekregen. Kruisbestuiving, denk ik... Want waar komen onze tulpen ook alweer vandaan?
Blue hipster
Nieuw bij ons in de dichterswijk....
een heuse gallerie.
Vrolijke kunst van een blauwe hippie (rechtsonder): Blue hipster
maandag 18 mei 2009
Mooie boom
Vanaf mijn dakterras kan ik - als ik dat wil - ongemerkt volgen wat er in de straat gebeurt. Het viel me op dat een overbuurman elke dag z'n auto stond te poetsen. Waarom doet iemand dat?Een paar dagen later hoorde ik hem mopperen tegen de buurvrouw: 'Wat een ramp, die bomen. Je heb er niks aan. Al die troep. Een en al ellende...' De buurvrouw verklaarde dat ze het juist prachtig vond, die bloeiende boom.
Weer twee dagen later, hij stond weer z'n auto te poetsen, hoorde ik hem tegen iemand anders weer mopperen. Maar... er zat ontwikkeling in. Nu zei hij: 'Het is mooi hoor, die boom, er komt alleen zoveel troep uitvallen.'
Juffrouw Treurig zat te treuren,
schreide zich de ogen blind,
dat men toch bij al die rozen
altijd zoveel doornen vindt.
Juffrouw Vrolijk zat te lachen,
zeide: wees toch vrolijk kind,
dat men tussen al die doornen
altijd zoveel rozen vindt!
Wonderen (2)
Jaaps wonder, deel 2 Vanuit de modder groeien de mooiste Lotusbloemen en tussen de tegels op het dakterras van Jaap groeien zomaar allemaal paarse bloemen: 'Hoe vind je mijn bieslooktuintje? Zomaar vanzelf ontstaan, niks voor gedaan!'
De wonderen van de natuur. Je hoeft er niks voor te doen. Behalve er oog voor hebben, je verbazen en het bewonderen.
Zo gaat dat dus met wonderen.
zondag 17 mei 2009
Ramtha
Zoals mijn opa vroeger voor het eten uit de bijbel voorlas, sla ik Het Witte Boek van Ramtha open, dat uitnodigend op tafel ligt en voor we aan de soep beginnen, draag ik het stukje voor, waar mijn oog op valt:
"Ik zal je een grote waarheid vertellen. De mens heeft een beeld geschapen van God dat hij kan gebruiken om zijn broeders te controleren. Religies zijn gecreëerd om mensen en naties te controleren, waar legers faalden. Angst was het wapen dat hen in het gareel hield. Als je de mens zijn goddelijkheid ontneemt - God uit hem verwijderd - kun je hem gemakkelijk beheersen en controleren."
Gezien de geschiedenis en de toestanden in de wereld kan ik het wel met Ramtha eens zijn. Tot op zekere hoogte. Want hoe kan je de mens z'n goddelijkheid ontnemen als dat z'n diepste eigen wezen is? Zodra de mens zich z'n eigen goddelijkheid herinnert, blijkt er niks verwijderd te zijn. Vroeg of laat komen we er achter dat we het in onszelf moeten zoeken en laten we ons toch niet meer bang maken, beheersen en controleren?
Met een gerust hart kunnen we nu gaan eten. De maaltijd is gezegend. En helemaal zelf klaargemaakt!
"Ik zal je een grote waarheid vertellen. De mens heeft een beeld geschapen van God dat hij kan gebruiken om zijn broeders te controleren. Religies zijn gecreëerd om mensen en naties te controleren, waar legers faalden. Angst was het wapen dat hen in het gareel hield. Als je de mens zijn goddelijkheid ontneemt - God uit hem verwijderd - kun je hem gemakkelijk beheersen en controleren."
Gezien de geschiedenis en de toestanden in de wereld kan ik het wel met Ramtha eens zijn. Tot op zekere hoogte. Want hoe kan je de mens z'n goddelijkheid ontnemen als dat z'n diepste eigen wezen is? Zodra de mens zich z'n eigen goddelijkheid herinnert, blijkt er niks verwijderd te zijn. Vroeg of laat komen we er achter dat we het in onszelf moeten zoeken en laten we ons toch niet meer bang maken, beheersen en controleren?
Met een gerust hart kunnen we nu gaan eten. De maaltijd is gezegend. En helemaal zelf klaargemaakt!
zaterdag 16 mei 2009
De nieuwe aarde (2)
Om ons een beetje voor te bereiden op de nieuwe aarde kunnen we het best alvast flink oefenen met creëren. Voor wie nog niet zo thuis is in de wereld van gedachtenkracht: Focus op wat er wel is, op wat je echt wilt en stel je voor dat dat er al is. Alle negatieve aandacht die je ergens aan besteedt, werkt ook als gedachtenkracht. Als je vooral bezig bent met wat je niet wilt of met wat er niet lukt, je aandacht richt op problemen, dan krijg je daar meer van.
Zo werkt het. Er zit alleen een addertje onder het gras, want als je wensen voortkomen uit frustraties ligt er ongemerkt een sterke negatieve kracht onder je wens en dat is wat het realiseren ervan tegenwerkt. Dat is op deze aarde nog zo in elk geval. Niet voor niets zijn daar talloze boeken over geschreven en cursussen voor, het is een kunst om er achter te komen welke 'beperkende overtuigingen' onbewust in je vastgeroest zitten. 'Ik kan het niet' of 'alles werkt me altijd tegen', 'ik ben het niet waard' of 'dat lukt toch nooit'. Waarom zou het de een wel lukken en de ander niet? Dat heeft alleen maar te maken met (zelf)vertrouwen en angsten overwinnen. Het is een kwestie van het in jezelf zoeken en niet buiten jezelf. Uiteindelijk hebben we allemaal diep in onszelf de wens onbelemmerd onszelf te kunnen zijn en soms denken we misschien dat 'anderen' ons tegenhouden, maar in wezen doen we het zelf!
Zo werkt het. Er zit alleen een addertje onder het gras, want als je wensen voortkomen uit frustraties ligt er ongemerkt een sterke negatieve kracht onder je wens en dat is wat het realiseren ervan tegenwerkt. Dat is op deze aarde nog zo in elk geval. Niet voor niets zijn daar talloze boeken over geschreven en cursussen voor, het is een kunst om er achter te komen welke 'beperkende overtuigingen' onbewust in je vastgeroest zitten. 'Ik kan het niet' of 'alles werkt me altijd tegen', 'ik ben het niet waard' of 'dat lukt toch nooit'. Waarom zou het de een wel lukken en de ander niet? Dat heeft alleen maar te maken met (zelf)vertrouwen en angsten overwinnen. Het is een kwestie van het in jezelf zoeken en niet buiten jezelf. Uiteindelijk hebben we allemaal diep in onszelf de wens onbelemmerd onszelf te kunnen zijn en soms denken we misschien dat 'anderen' ons tegenhouden, maar in wezen doen we het zelf!
vrijdag 15 mei 2009
Spiegelbeeld
'Je kunt de realiteit toch niet ontkennen?', zegt een vriendin.
'Nou, realiteit vind ik een lastig begrip,' zeg ik.
Ze kijkt me een beetje verbaasd aan.
'Iedereen heeft z'n eigen waarneming van de realiteit, we bekijken alles vanuit ons eigen beperkte blikveld.'
'Maar bepaalde dingen zijn gewoon zo, dat zijn feiten.'
'Maar welke gedachten en gevoelens je erbij hebt, bepalen je waarneming.'
'Ja, dat is zo.'
We zitten op een terras, met uitzicht op salsadansers. Dan begint er een Tangofilm.
'Wat een rare taal, weet jij wat dat is?'
Ik zet mijn bril op om de ondertiteling te kunnen lezen.
'Spiegelbeeld!'
Zou niemand dat nou in de gaten hebben? Wat komisch.
'Dan is die hele film in spiegelbeeld', zeg ik.
'Ja, haha, die regisseur denkt vast niet: 'kom laat ik de ondertiteling er eens in spiegelbeeld onderzetten.'' We verbazen ons erover dat die film de hele avond doorgaat in spiegelbeeld.
Als we onze fiets pakken om naar huis te gaan, zien we het pas. De film werd geprojecteerd voor het publiek op het terras aan de overkant. Wij zaten tegen de achterkant van het scherm aan te kijken.
'Nou, realiteit vind ik een lastig begrip,' zeg ik.
Ze kijkt me een beetje verbaasd aan.
'Iedereen heeft z'n eigen waarneming van de realiteit, we bekijken alles vanuit ons eigen beperkte blikveld.'
'Maar bepaalde dingen zijn gewoon zo, dat zijn feiten.'
'Maar welke gedachten en gevoelens je erbij hebt, bepalen je waarneming.'
'Ja, dat is zo.'
We zitten op een terras, met uitzicht op salsadansers. Dan begint er een Tangofilm.
'Wat een rare taal, weet jij wat dat is?'
Ik zet mijn bril op om de ondertiteling te kunnen lezen.
'Spiegelbeeld!'
Zou niemand dat nou in de gaten hebben? Wat komisch.
'Dan is die hele film in spiegelbeeld', zeg ik.
'Ja, haha, die regisseur denkt vast niet: 'kom laat ik de ondertiteling er eens in spiegelbeeld onderzetten.'' We verbazen ons erover dat die film de hele avond doorgaat in spiegelbeeld.
Als we onze fiets pakken om naar huis te gaan, zien we het pas. De film werd geprojecteerd voor het publiek op het terras aan de overkant. Wij zaten tegen de achterkant van het scherm aan te kijken.
donderdag 14 mei 2009
De nieuwe aarde
Sinds dinsdag is mijn fantasie helemaal op hol geslagen. Ik woonde een lezing bij van Channie West uit Zweden over de nieuwe aarde, die op ons wacht. Er is een evolutie in het universum gaande, waar miljoenen jaren op gewacht is en wij gaan dat meemaken. Volgens Channie zal de overgang van wereld 1 naar wereld 2 nog voor 2012 plaatsvinden. Iedereen gaat mee. Ons hoger bewustzijn is zelfs al aanwezig op die nieuwe aarde. De trillingsfrequentie op deze aarde is al geruime tijd aan het verhogen en dat betekent dat ons eigen bewustzijn en dat van planten en dieren verhoogt. Dat is de voorbereiding.Wereld 2 is fijngevoeliger, er is meer harmonie. Alles ziet er anders uit, wij ook. Je kunt kiezen hoe je eruit wil zien. Je creëert met je eigen 'mind'. De nieuwe aarde is veel groter dan deze aarde, er zijn nieuwe werelddelen, nieuwe planten en diersoorten en tijd is niet lineair. De kleuren zijn mooier, muziek is mooier, de dagen zijn langer en de nachten ook. Volgens Channie verhuist alles mee, je huis en de spullen, die je nodig hebt. Maar niet de spullen die je niet nodig hebt.
Op de nieuwe aarde is geen geldsysteem, dat is niet meer nodig. Ook de bureacratie en de rechtbanken zijn niet meer nodig. De taal is een vibratietaal, zoiets als telepathie.
Dus vanaf nu ga ik vast plannetjes maken. Ik heb vaak gezegd 'als ik mijn huis op kon pakken, zou ik het eens ergens anders neerzetten, aan zee bijvoorbeeld.' Dat kan dus, maar misschien is het nog leuker om op een van die nieuwe eilanden te gaan wonen. Dan breid ik mijn huis meteen wat uit, in elk geval met een groot terras aan het strand.
Ik neem ook vleugels. Dat lijkt me geweldig. Ik heb al vaak gedroomd dat ik kon vliegen. Misschien was ik er toen al.
Je hebt dan ook geen visum meer nodig om naar India te gaan, dat is een groot voordeel. Misschien kan iemand een voertuig uitvinden dat kan rijden, vliegen en varen, dat lijkt me wel handig.
Ik ben van plan gewoon 40 te blijven, dat was ik al aan het doen trouwens. Je kunt ook een nieuwe naam kiezen, maar dat vind ik nou weer niet nodig. Laat ik gewoon Petra blijven, anders kunnen we elkaar straks allemaal nooit meer terugvinden. Op zo'n grote nieuwe aarde, kan je vast ook flink verdwalen...
dinsdag 12 mei 2009
Angst en Liefde
'Waar angst leeft, kan geen liefde wonen.'
Vrijwel iedere ochtend, krijg ik bij het wakker worden een stukje wijsheid kado.
Dit is de boodschap van vandaag. Ik geef 'm door. En ik heb de neiging om het nog mooier te maken: 'Daar waar liefde woont, is geen plaats meer voor angst.'
Vrijwel iedere ochtend, krijg ik bij het wakker worden een stukje wijsheid kado.
Dit is de boodschap van vandaag. Ik geef 'm door. En ik heb de neiging om het nog mooier te maken: 'Daar waar liefde woont, is geen plaats meer voor angst.'
maandag 11 mei 2009
Thuis
Thuis is waar ik ben.
Schildpaddenhumor: "Ik ben altijd snel thuis."
Schildpaddenwijsheid: "Thuis is waar ik ben."
Joanne kwam hem tegen op vakantie en Piek heeft met 'm gepraat.
Zie: Praten met de schildpad
-
Schildpaddenhumor: "Ik ben altijd snel thuis."
Schildpaddenwijsheid: "Thuis is waar ik ben."
Joanne kwam hem tegen op vakantie en Piek heeft met 'm gepraat.
Zie: Praten met de schildpad
-
zondag 10 mei 2009
zaterdag 9 mei 2009
Brood (2)
Een veel mooiere interpretatie van de zin 'brood oogt naar de zieligste gezichten' komt uit de gouden koker van Wim uit België:
"Brood is een fysiek symbool voor leven. Dat wil dus zeggen dat al naar gelang je de dag begint, je leven en vreugde kunt putten uit je dag en humeur. Met een vies gezicht ga je waarschijnlijk ook niet veel eten, dus WAT IS JOUW KEUZE VANDAAG?? Eten (leven) of weinig eten...?
Daarom lacht brood altijd, het wint altijd, omdat het weet dat het ten dienste staat van de mensheid en die mag kiezen!!! Maar brood blijft brood. Is het niet dat men ter communie gaat en zegt NEEM EN EET WANT DIT IS MIJN LICHAAM, wat zou dat anders kunnen betekenen??? Jawel brood."
Een totaal andere uitleg, maar toch komt het misschien op hetzelfde neer: De keuze is aan onszelf, gaan we zielig doen of gaan we er wat van maken? Kortom: Het leven lacht ons toe. De zon schijnt. We hebben alle kans er iets van te maken. Maak goud van je leven!
"Brood is een fysiek symbool voor leven. Dat wil dus zeggen dat al naar gelang je de dag begint, je leven en vreugde kunt putten uit je dag en humeur. Met een vies gezicht ga je waarschijnlijk ook niet veel eten, dus WAT IS JOUW KEUZE VANDAAG?? Eten (leven) of weinig eten...?
Daarom lacht brood altijd, het wint altijd, omdat het weet dat het ten dienste staat van de mensheid en die mag kiezen!!! Maar brood blijft brood. Is het niet dat men ter communie gaat en zegt NEEM EN EET WANT DIT IS MIJN LICHAAM, wat zou dat anders kunnen betekenen??? Jawel brood."
Een totaal andere uitleg, maar toch komt het misschien op hetzelfde neer: De keuze is aan onszelf, gaan we zielig doen of gaan we er wat van maken? Kortom: Het leven lacht ons toe. De zon schijnt. We hebben alle kans er iets van te maken. Maak goud van je leven!
Brood
'Brood oogt naar de zieligste gezichten.'
Kent iemand die uitdrukking? Ik werd vanmorgen wakker met deze opmerkelijke tekst. Ik heb 'm echt niet zelf bedacht. Als ik nadenk over wat het te betekenen heeft, zie ik eendjes voor me, die luid kwetterend brood eten dat ze krijgen. En hoe we dan vooral op de zieligste kleine eendjes letten en die het meeste willen geven.
Heeft 'zielig' aantrekkingskracht? Zou het betekenen dat mensen die zielig kijken 'alles' krijgen? Is zielig doen dè methode om bij anderen goodwill of vrijgevigheid op te wekken? Zodat de gevers zich dan beter voelen, omdat ze helpen?
Het is in elk geval een beproefde methode van hulporganisaties om donateurs te werven. Een tijdje geleden werd ik gebeld door Ivo Niehe's productiebedrijf, dat een avondvullend programma voor Unicef voorbereidde onder het motto: Elk kind naar school. Of ik beelden kon aanleveren van kinderarbeid. "Die heb ik wel, maar wat zoek je precies?", vroeg ik. "Nou", zei het meisje van de redactie, "We zoeken beelden die zo zielig mogelijk zijn. Tranentrekkers. Het is de bedoeling dat zoveel mogelijk mensen donateur worden." Natuurlijk zou ik voor dat 'goeie doel' de beelden toch beschikbaar stellen?
Ik vroeg me af of de kinderen op mijn filmpjes erbij gebaat zouden zijn en of Unicef dan ook in dat gebied schooltjes neer zou gaan zetten. Dat wist ze niet. Ik besloot mijn beeldmateriaal te laten zien, onder de voorwaarde dat er normaal voor betaald werd als het werd uitgezonden èn de garantie dat Unicef dan ook in dat gebied iets zou gaan doen. Anders zouden deze kinderen nogmaals uitgebuit worden, maar dan door ons. Ik kreeg uiteindelijk al het materiaal terug, ze zouden het niet gebruiken...
Als we in het dagelijks leven 'zielig' tegen komen, moeten we ons misschien afvragen of we gemanipuleerd worden. In elk geval is 'zielig doen' geen 'eigen kracht' ontwikkelen. Integendeel. Van aalmoezen word je niet sterker, van aan de slag gaan en doen waar je goed in bent wel. Sommige mensen zijn heel goed in zielig doen, dat is waar. Daarmee maken ze zichzelf kleiner dan ze zijn en bovendien afhankelijk. Ik geloof dat we dat niet in stand moeten houden.
Kent iemand die uitdrukking? Ik werd vanmorgen wakker met deze opmerkelijke tekst. Ik heb 'm echt niet zelf bedacht. Als ik nadenk over wat het te betekenen heeft, zie ik eendjes voor me, die luid kwetterend brood eten dat ze krijgen. En hoe we dan vooral op de zieligste kleine eendjes letten en die het meeste willen geven.
Heeft 'zielig' aantrekkingskracht? Zou het betekenen dat mensen die zielig kijken 'alles' krijgen? Is zielig doen dè methode om bij anderen goodwill of vrijgevigheid op te wekken? Zodat de gevers zich dan beter voelen, omdat ze helpen?
Het is in elk geval een beproefde methode van hulporganisaties om donateurs te werven. Een tijdje geleden werd ik gebeld door Ivo Niehe's productiebedrijf, dat een avondvullend programma voor Unicef voorbereidde onder het motto: Elk kind naar school. Of ik beelden kon aanleveren van kinderarbeid. "Die heb ik wel, maar wat zoek je precies?", vroeg ik. "Nou", zei het meisje van de redactie, "We zoeken beelden die zo zielig mogelijk zijn. Tranentrekkers. Het is de bedoeling dat zoveel mogelijk mensen donateur worden." Natuurlijk zou ik voor dat 'goeie doel' de beelden toch beschikbaar stellen?
Ik vroeg me af of de kinderen op mijn filmpjes erbij gebaat zouden zijn en of Unicef dan ook in dat gebied schooltjes neer zou gaan zetten. Dat wist ze niet. Ik besloot mijn beeldmateriaal te laten zien, onder de voorwaarde dat er normaal voor betaald werd als het werd uitgezonden èn de garantie dat Unicef dan ook in dat gebied iets zou gaan doen. Anders zouden deze kinderen nogmaals uitgebuit worden, maar dan door ons. Ik kreeg uiteindelijk al het materiaal terug, ze zouden het niet gebruiken...
Als we in het dagelijks leven 'zielig' tegen komen, moeten we ons misschien afvragen of we gemanipuleerd worden. In elk geval is 'zielig doen' geen 'eigen kracht' ontwikkelen. Integendeel. Van aalmoezen word je niet sterker, van aan de slag gaan en doen waar je goed in bent wel. Sommige mensen zijn heel goed in zielig doen, dat is waar. Daarmee maken ze zichzelf kleiner dan ze zijn en bovendien afhankelijk. Ik geloof dat we dat niet in stand moeten houden.
vrijdag 8 mei 2009
God (3)
Tot op een dag hemzelf het noodlot trof
Hij raakte alles kwijt, ook de weg
naar zichzelf.
Van heimwee begon hij te drinken
Op zoek naar het gevoel van toen
Bijna was hij vergeten dat hij God was
En dat hij iets moest doen
Je belooft zoveel, zeiden de mensen
Waar blijf je nou met je liefde en geluk?
Je hebt beloofd dat je er voor ons zou zijn
En nu? Waar ben je gebleven?
God huilde diep van binnen.
De pijn werd hem teveel.
Waar is het vertrouwen?
Waar is het geloof, de liefde, het plezier?
Net op tijd werd God gered
Z’n engelen schoten te hulp
Ze konden het niet goed begrijpen
God was was zichzelf niet meer.
Hoe konden ze hem opbeuren,
Helpen, steunen en vertellen
Dat maar een ding belangrijk was?
Dat hij in zichzelf moest geloven,
Hoe erg alles ook was.
God, wordt wakker, sta eens op
Hoogste tijd om de wereld te redden
Vertel je verhaal
Geef de mensen moed
Want als jij het niet eens meer kan
Hoe moeten de mensen dan weten hoe het moet?
Zuchtend en steunend stond God op
Jullie hebben gelijk, ik heb veel kracht
Maar waarom heeft de ellende
toch zoveel overmacht?
Omdat je je laat vangen
in menselijke drama’s en in pijn
God, je weet toch wel,
dat je alleen maar jezelf hoeft te zijn?
(wordt vervolgd)
Hij raakte alles kwijt, ook de weg
naar zichzelf.
Van heimwee begon hij te drinken
Op zoek naar het gevoel van toen
Bijna was hij vergeten dat hij God was
En dat hij iets moest doen
Je belooft zoveel, zeiden de mensen
Waar blijf je nou met je liefde en geluk?
Je hebt beloofd dat je er voor ons zou zijn
En nu? Waar ben je gebleven?
God huilde diep van binnen.
De pijn werd hem teveel.
Waar is het vertrouwen?
Waar is het geloof, de liefde, het plezier?
Net op tijd werd God gered
Z’n engelen schoten te hulp
Ze konden het niet goed begrijpen
God was was zichzelf niet meer.
Hoe konden ze hem opbeuren,
Helpen, steunen en vertellen
Dat maar een ding belangrijk was?
Dat hij in zichzelf moest geloven,
Hoe erg alles ook was.
God, wordt wakker, sta eens op
Hoogste tijd om de wereld te redden
Vertel je verhaal
Geef de mensen moed
Want als jij het niet eens meer kan
Hoe moeten de mensen dan weten hoe het moet?
Zuchtend en steunend stond God op
Jullie hebben gelijk, ik heb veel kracht
Maar waarom heeft de ellende
toch zoveel overmacht?
Omdat je je laat vangen
in menselijke drama’s en in pijn
God, je weet toch wel,
dat je alleen maar jezelf hoeft te zijn?
(wordt vervolgd)
woensdag 6 mei 2009
God (2)
God begreep er niks meer van
Wat had hij verkeerd gedaan?
Hij hield van alle mensen
Wat deden zij zichzelf toch aan?
Ga jij maar in de leer, zei z’n vader,
Bij een strenge religieuze heer.
Want iets in je opvoeding
is niet helemaal goed gegaan.
Verbijsterd hoorde God daar aan
hoe hij zou oordelen over de medemens,
wat hij goedkeurde en wat niet.
Hij hoorde over schuld en zonden,
over straf en over hel!
Wat denken de mensen wel?
Zelfs God werd bijna boos,
Het deed hem diep verdriet,
dat niemand hem begreep
en z’n verhalen hoorden ze niet.
Nog steeds hield hij van alle mensen
Hij wilde helpen, zoveel hij kon.
Weet je wat? Ik geef ze te eten.
Ik geef ze liefde en plezier.
Ik dans en zing en maak muziek.
Vertel verhalen van klein geluk.
Misschien dat ze de tijd vergeten,
genieten en begrijpen:
de hemel op aarde begint hier.
(wordt vervolgd)
Wat had hij verkeerd gedaan?
Hij hield van alle mensen
Wat deden zij zichzelf toch aan?
Ga jij maar in de leer, zei z’n vader,
Bij een strenge religieuze heer.
Want iets in je opvoeding
is niet helemaal goed gegaan.
Verbijsterd hoorde God daar aan
hoe hij zou oordelen over de medemens,
wat hij goedkeurde en wat niet.
Hij hoorde over schuld en zonden,
over straf en over hel!
Wat denken de mensen wel?
Zelfs God werd bijna boos,
Het deed hem diep verdriet,
dat niemand hem begreep
en z’n verhalen hoorden ze niet.
Nog steeds hield hij van alle mensen
Hij wilde helpen, zoveel hij kon.
Weet je wat? Ik geef ze te eten.
Ik geef ze liefde en plezier.
Ik dans en zing en maak muziek.
Vertel verhalen van klein geluk.
Misschien dat ze de tijd vergeten,
genieten en begrijpen:
de hemel op aarde begint hier.
(wordt vervolgd)
Vrede
Een vredesmissie?
Met tanks en granaten?
Geloven wij dat?
Als een vredesmissie
echt een vredesmissie was
dan zag het er op de wereld
echt heel anders uit...
Met tanks en granaten?
Geloven wij dat?
Als een vredesmissie
echt een vredesmissie was
dan zag het er op de wereld
echt heel anders uit...
dinsdag 5 mei 2009
God (1)
Op een zekere dag besloot God om naar de aarde te gaan.
Hij wilde nu zelf wel eens weten hoe het was om als mens te leven.
Hoe kon het toch dat daar zoveel verdriet en pijn bestond?
De mensen huilden en baden maar: God help ons, verlos ons.
Misschien zou het helpen als hij z’n verhaal zelf eens vertelde.
Hoe mooi alles was en dat alles er was om gelukkig te zijn.
Hij werd geboren in een arme sloppenwijk,
omdat hij niet de makkelijkste weg wilde kiezen.
Steeds als ze weer werden weggejaagd,
bouwden ze een nieuw dak boven hun hoofd.
Wij zijn heel rijk, vertelde hij op school.
We verhuizen elke maand.
We hebben eten en we kunnen slapen.
Ik kan leren en ik kan voetballen.
En we houden van elkaar.
Maar op school werd God gepest.
Hij had namelijk gaten in z’n kleren,
netjes hersteld, maar ‘afgekeurd’...
De anderen begrepen hem niet.
Dat hij zomaar dankbaar was,
terwijl hij eigenlijk niks had.
Z’n ouders leerden hem bidden,
hard werken en eerlijk zijn.
Niet zeuren en je best doen,
dan komt alles goed.
Vertrouw op God, zeiden ze dan.
God vertrouwde wel op God,
deed goed z’n best en werkte hard.
Braaf deed hij mee met bidden.
Maar owee als hij zei
dat God echt zo streng niet was,
dat je best plezier mocht hebben,
mocht voetballen en lachen...
Dan kreeg hij ervan langs.
(wordt vervolgd)
Hij wilde nu zelf wel eens weten hoe het was om als mens te leven.
Hoe kon het toch dat daar zoveel verdriet en pijn bestond?
De mensen huilden en baden maar: God help ons, verlos ons.
Misschien zou het helpen als hij z’n verhaal zelf eens vertelde.
Hoe mooi alles was en dat alles er was om gelukkig te zijn.
Hij werd geboren in een arme sloppenwijk,
omdat hij niet de makkelijkste weg wilde kiezen.
Steeds als ze weer werden weggejaagd,
bouwden ze een nieuw dak boven hun hoofd.
Wij zijn heel rijk, vertelde hij op school.
We verhuizen elke maand.
We hebben eten en we kunnen slapen.
Ik kan leren en ik kan voetballen.
En we houden van elkaar.
Maar op school werd God gepest.
Hij had namelijk gaten in z’n kleren,
netjes hersteld, maar ‘afgekeurd’...
De anderen begrepen hem niet.
Dat hij zomaar dankbaar was,
terwijl hij eigenlijk niks had.
Z’n ouders leerden hem bidden,
hard werken en eerlijk zijn.
Niet zeuren en je best doen,
dan komt alles goed.
Vertrouw op God, zeiden ze dan.
God vertrouwde wel op God,
deed goed z’n best en werkte hard.
Braaf deed hij mee met bidden.
Maar owee als hij zei
dat God echt zo streng niet was,
dat je best plezier mocht hebben,
mocht voetballen en lachen...
Dan kreeg hij ervan langs.
(wordt vervolgd)
maandag 4 mei 2009
Vrijheid
Is dat zo, dat wij leven in vrede en vrijheid?
Met gelijke kansen en respect voor iedereen?
Is dat zo, terwijl er nog overal oorlogen zijn
en we bang zijn voor terreur?
Is dat zo, zolang we elkaar niet begrijpen,
en veroordelen?
Is dat zo, als we ons aan alle kanten beveiligen
tegen griep en mogelijke aanslagen?
Is dat zo, zolang we bang zijn voor elkaar?
Vrijheid is leven zonder angst.
Met gelijke kansen en respect voor iedereen?
Is dat zo, terwijl er nog overal oorlogen zijn
en we bang zijn voor terreur?
Is dat zo, zolang we elkaar niet begrijpen,
en veroordelen?
Is dat zo, als we ons aan alle kanten beveiligen
tegen griep en mogelijke aanslagen?
Is dat zo, zolang we bang zijn voor elkaar?
Vrijheid is leven zonder angst.
Imagine
Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today
Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
No religion too
Imagine all the people
Living life in peace
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope some day you'll join us
And the world will live as one
Imagine no possesions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope some day you'll join us
And the world will live as one
John Lennon
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today
Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
No religion too
Imagine all the people
Living life in peace
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope some day you'll join us
And the world will live as one
Imagine no possesions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope some day you'll join us
And the world will live as one
John Lennon
zaterdag 2 mei 2009
Beelden
Sommige beelden blijven op je netvlies hangen. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Schokkende beelden blijven zich als filmpjes in je hoofd afspelen. Dat zijn trauma's. Vooral als je ze voor je neus ziet gebeuren. Maar ook tv-beelden hebben zoveel impact. De tsunami bijvoorbeeld, en de Twin Towers, het vliegtuig in de Bijlmerflat. Ook die auto in Apeldoorn vergeten we niet snel. Evenmin als de neergestoken Theo van Gogh en de neergeschoten Pim Fortuyn.
Zo hebben we ook een verzameling filmpjes in ons hoofd uit ons eigen leven, die herinneringen zijn. Mooie gebeurtenissen en schokkende gebeurtenissen. Schokkende beelden verwerken is moeilijk. Ze blijven maar opdoemen en ons lastig vallen.
Er zijn cursussen waar je leert die filmpjes te veranderen. In je hoofd. Om van de realiteit, zoals je die beleefd hebt, een ander filmpje te maken. Zodat je er beter mee kunt leven. En zelfs om je eigen realiteit een andere draai te geven. Je programmeert zo je eigen leven een andere kant op. Je herschrijft je eigen leven. Je wijzigt het scenario.
We spelen allemaal onze eigen rol in de film, die ons leven heet. Er zijn ook mensen die geloven dat we ons scenario zelf gekozen hebben. Dat we zelf kiezen welke lessen we in dit leven gaan leren. Maar hoe kan je dat scenario dan wijzigen? Misschien is dat het doel. Dat we leren hoe we dat moeten doen. Hoe we onze eigen toekomst een andere wending kunnen geven. Hoe we het geluk uit kunnen nodigen in plaats van het noodlot.
De man in Apeldoorn heeft waarschijnlijk ook eigenhandig het scenario van z'n leven gewijzigd. Het lijkt mij dat hij het andere mogelijke scenario niet heeft gezien. Hij geloofde vast niet dat het ook anders kon.
Dat is een goede reden om op een of andere manier toch te leren hoe we noodscenario's een andere wending kunnen geven. Wat heb je daarvoor nodig? Ergens in geloven. In jezelf vooral. Meer niet.
...
Zo hebben we ook een verzameling filmpjes in ons hoofd uit ons eigen leven, die herinneringen zijn. Mooie gebeurtenissen en schokkende gebeurtenissen. Schokkende beelden verwerken is moeilijk. Ze blijven maar opdoemen en ons lastig vallen.
Er zijn cursussen waar je leert die filmpjes te veranderen. In je hoofd. Om van de realiteit, zoals je die beleefd hebt, een ander filmpje te maken. Zodat je er beter mee kunt leven. En zelfs om je eigen realiteit een andere draai te geven. Je programmeert zo je eigen leven een andere kant op. Je herschrijft je eigen leven. Je wijzigt het scenario.
We spelen allemaal onze eigen rol in de film, die ons leven heet. Er zijn ook mensen die geloven dat we ons scenario zelf gekozen hebben. Dat we zelf kiezen welke lessen we in dit leven gaan leren. Maar hoe kan je dat scenario dan wijzigen? Misschien is dat het doel. Dat we leren hoe we dat moeten doen. Hoe we onze eigen toekomst een andere wending kunnen geven. Hoe we het geluk uit kunnen nodigen in plaats van het noodlot.
De man in Apeldoorn heeft waarschijnlijk ook eigenhandig het scenario van z'n leven gewijzigd. Het lijkt mij dat hij het andere mogelijke scenario niet heeft gezien. Hij geloofde vast niet dat het ook anders kon.
Dat is een goede reden om op een of andere manier toch te leren hoe we noodscenario's een andere wending kunnen geven. Wat heb je daarvoor nodig? Ergens in geloven. In jezelf vooral. Meer niet.
...
vrijdag 1 mei 2009
Drama
"We zullen misschien nooit weten wat zijn motief was", zeggen ze. Wat er totnutoe over de man bekend is, is dat hij twee weken geleden werkloos werd, weinig vrienden had, per vandaag de huur had opgezegd, nooit een probleem heeft veroorzaakt voor z'n omgeving en hij zou ook nog vriendelijk en intelligent zijn geweest.
Het gebeurt vaker dat mensen zichzelf kwijtraken als ze hun relatie, familie of baan verliezen en dan plotseling tot een wanhoopsdaad overgaan.
Reken maar dat de kijkcijfers hoog zijn op zo'n dag als gisteren, want ook al vindt iedereen het schokkend, iedereen wil het zien. Kennelijk hebben we niet snel genoeg van zo'n drama. We zoeken ook drama. Zo'n man weet dat, net als de schieters in de scholen weten dat ze op zo'n manier heel even de aandacht van de hele wereld kunnen vangen. Who is to blame? Dit is de wereld waar we in leven. De oorzaak ligt in de persoonlijke wanhoop en eenzaamheid, die iemand kan voelen. Dan weegt wellicht ook nog zwaar mee dat zo'n man zich afgedankt en afgewezen voelt. Niet gewaardeerd.
Ondertussen onstaat er wel een enorme gezamenlijkheid in de rouw, waar 'wij' als Nederlanders dan ineens weer een enorme verbondenheid in vinden. Net als van voetbalwedstrijden, die we winnen, houden we stiekem ook wel van gezamenlijke rampen. Ik weet hoe dat gaat op de tv-redacties van nieuws- en actualiteitenprogramma's, ik heb me vaak verbaasd over de hypes. Zoals ook nu die varkensgriep net weer een hype aan het worden was.
We hebben behoefte aan verbondenheid. Misschien hebben we daarom behoefte aan drama's. Aan gezamenlijke angst en emoties delen. Maar we hebben ook behoefte aan erkenning van wie we zijn en wat we doen. We willen kansen, we willen ons toch het liefst waarmaken en nuttig voelen? Onze talenten benutten? Als deze man geen aandacht nodig had, was dit nooit gebeurd. Want als je aandacht niet op een positieve manier kunt bewerkstelligen, dan ga je wanhopig over op een negatieve methode. Kennen we dat allemaal niet ergens van?
Natuurlijk, ik weet net zo min als wie dan ook, wat er zich in het hoofd van deze man heeft afgespeeld. Maar ik weet wel dat veel mensen veel meer in zich hebben dan eruit komt. Daar raken mensen gefrustreerd van. En ja, iedereen moet het zelf doen. Maar we kunnen elkaar ook een handje helpen. In plaats van elkaar 'aan de kant zetten' en bekritiseren, elkaar aandacht schenken en stimuleren.
...
Het gebeurt vaker dat mensen zichzelf kwijtraken als ze hun relatie, familie of baan verliezen en dan plotseling tot een wanhoopsdaad overgaan.
Reken maar dat de kijkcijfers hoog zijn op zo'n dag als gisteren, want ook al vindt iedereen het schokkend, iedereen wil het zien. Kennelijk hebben we niet snel genoeg van zo'n drama. We zoeken ook drama. Zo'n man weet dat, net als de schieters in de scholen weten dat ze op zo'n manier heel even de aandacht van de hele wereld kunnen vangen. Who is to blame? Dit is de wereld waar we in leven. De oorzaak ligt in de persoonlijke wanhoop en eenzaamheid, die iemand kan voelen. Dan weegt wellicht ook nog zwaar mee dat zo'n man zich afgedankt en afgewezen voelt. Niet gewaardeerd.
Ondertussen onstaat er wel een enorme gezamenlijkheid in de rouw, waar 'wij' als Nederlanders dan ineens weer een enorme verbondenheid in vinden. Net als van voetbalwedstrijden, die we winnen, houden we stiekem ook wel van gezamenlijke rampen. Ik weet hoe dat gaat op de tv-redacties van nieuws- en actualiteitenprogramma's, ik heb me vaak verbaasd over de hypes. Zoals ook nu die varkensgriep net weer een hype aan het worden was.
We hebben behoefte aan verbondenheid. Misschien hebben we daarom behoefte aan drama's. Aan gezamenlijke angst en emoties delen. Maar we hebben ook behoefte aan erkenning van wie we zijn en wat we doen. We willen kansen, we willen ons toch het liefst waarmaken en nuttig voelen? Onze talenten benutten? Als deze man geen aandacht nodig had, was dit nooit gebeurd. Want als je aandacht niet op een positieve manier kunt bewerkstelligen, dan ga je wanhopig over op een negatieve methode. Kennen we dat allemaal niet ergens van?
Natuurlijk, ik weet net zo min als wie dan ook, wat er zich in het hoofd van deze man heeft afgespeeld. Maar ik weet wel dat veel mensen veel meer in zich hebben dan eruit komt. Daar raken mensen gefrustreerd van. En ja, iedereen moet het zelf doen. Maar we kunnen elkaar ook een handje helpen. In plaats van elkaar 'aan de kant zetten' en bekritiseren, elkaar aandacht schenken en stimuleren.
...
Barst
Doelgerichte aanslag?
Een ongeleid projectiel,
de weg kwijt,
volkomen stuurloos,
komt tot stilstand
tegen het monument
van het koninklijk huis
en sleept het hele land mee.
Wat vertelt ons dit? Dat er mensen zijn die zo gefrustreerd, woedend of eenzaam zijn dat ze het spoor bijster zijn en niet meer weten hoe ze dat op moeten lossen. Misschien vertelt het ons ook dat we hiervoor meer oog moeten hebben. We kunnen ons machteloos voelen tegen zulke destructieve acties. We kunnen ook om ons heen kijken en elkaar vriendelijk toelachen, informeren hoe het gaat, zomaar een praatje maken, elkaar groeten, wie weet...
Een kleine barst is genoeg om het licht weer door te laten. In elk geval kunnen we ons eigen licht laten schijnen, zodat het erdoorheen kan als er een kleine opening te vinden is.
--
Een ongeleid projectiel,
de weg kwijt,
volkomen stuurloos,
komt tot stilstand
tegen het monument
van het koninklijk huis
en sleept het hele land mee.
Wat vertelt ons dit? Dat er mensen zijn die zo gefrustreerd, woedend of eenzaam zijn dat ze het spoor bijster zijn en niet meer weten hoe ze dat op moeten lossen. Misschien vertelt het ons ook dat we hiervoor meer oog moeten hebben. We kunnen ons machteloos voelen tegen zulke destructieve acties. We kunnen ook om ons heen kijken en elkaar vriendelijk toelachen, informeren hoe het gaat, zomaar een praatje maken, elkaar groeten, wie weet...
Een kleine barst is genoeg om het licht weer door te laten. In elk geval kunnen we ons eigen licht laten schijnen, zodat het erdoorheen kan als er een kleine opening te vinden is.
--
Kerstboom
"Meneer, uw kalender loopt een beetje achter! Maar u heeft wel gelijk, het is geen koninginnedag meer..." 
Abonneren op:
Posts (Atom)
