Werk?

Veel mensen zuchten onder hun werk. Ze zijn blij als het vakantie is en ze even alles kunnen vergeten en bij kunnen komen. Idealiter voelt werk niet als werk. Er zou niet zo'n onderscheid hoeven te zijn tussen je werk en je persoonlijke leven. Als je doet wat je leuk vindt, is dat niet uitputtend, maar verrijkend in alle opzichten. Ben je echt een ander mens op je werk dan thuis? Kun je jezelf thuislaten? En waarom zou dat moeten? Als je echt doet wat bij jou past, geniet je daarvan. Als je jezelf trouw bent in alles wat je doet, voelt dat goed. Mischien is dat een kwestie van lef. Jezelf zijn.
Weet dat als je dat lef hebt, je anderen ook uitnodigt om zichzelf te zijn. Doe wat je doet met liefde en plezier en blijf jezelf trouw. Doe geen dingen waar je niet achter staat.

Rumi & de sema; waar zijn de vrouwen gebleven?

Hier vind je het programma  Rumi & de sema; waar zijn de vrouwen gebleven?

Even een paar reacties, die ik kreeg en waar ik - natuurlijk! - heel blij mee ben:


"Mooi onderwerp Petra Maartense. Ik heb geboeid gekeken. Zou niemand zich ooit afgevraagd hebben waarom de mannen rokken dragen? Net als de bisschoppen ook in het lang gaan? Mogelijk OMDAT het eerst de vrouwen waren? Ik stel me voor dat het vrouwen waren die op die manier, door te draaien belangeloos het licht deelden, de liefde uitdeelden aan de wereld.
Mooi hoe je tolk tot het besef kwam dat de sema ook voor vrouwen zou kunnen zijn. Had hij nog nooit bij stilgestaan. Bewustwordingsmoment. Mooi!"

"Petje af, Petra! We hebben ademloos gekeken. Ongelofelijk interessant de zichtbaarheid van eerst alleen mannen naar toch vrouwen. En de verschillende theorieën vanuit wetenschappelijke en culturele invalshoeken. De rol van de spiritualiteit. Ook hier net als bij ons in het westen: in de oude Germaanse tijd hadden de vrouwen een rol, die later door mannen werd overgenomen. In de oude heidense samenleving, waren de vrouwen spiritueel en zichtbaar. S. voegt toe: "de mensen die je interviewt zijn heel open. Dat is de kunst van de interviewer .""

"Wat heb ik genoten. Uitspraken die ik 10 jaar geleden in de Nederlandse moskeeën deed en waarover schande werd uitgesproken hoor ik veelvuldig in deze uitzending: vrouwen en mannen bidden op de heiligste plek, de Ka'ba samen. Het programma is evenwichtig gemaakt en de kijker geniet van de manier waarop de maakster de lagen gefileerd heeft. Dans en muziek worden kleurrijk afgewisseld met interviews die er toe doen. Bovenal worden allerlei wilde verhalen over de positie van de vrouw meedogenloos gestraft met religieuze-historische verwijzingen naar de bronnen van de islam en de ontvanger van de boodschap, profeet Mohamed."

"Wat een schitterende docu over Rumi. Prachtig hoe hij de vrouw beschrijft."

Het is inderdaad in alle religies gebeurd, niet alleen in de Islam, dat vrouwen buitengesloten, minder waard geacht of ondergeschikt werden verklaard. We kennen de voorbeelden in Nederland ook. 

"Op het level van God bestaat geen onderscheid tussen man en vrouw." Wie het Goddelijke echt begrijpt, begrijpt dat religies er zijn om Eenheid te prediken. Geen verdeeldheid. 

Meebewegen en koers houden

Don't carry the world upon your shoulders.

Er zijn grote veranderingen gaande, alleen zijn wij er nog niet aan gewend. We zijn er niet aan gewend dat het ook makkelijk, moeiteloos kan gaan.

Van de week kwam er iemand langs die zich (alweer) afvroeg wat 'hij later wilde worden'. Hij is al wat en werkt ook al, steeds op verschillende plekken, dat wel en natuurlijk, er is altijd wat. "Ja, er is altijd wat," zei ik. Er zijn overal lastige collega's, tot het jou niet meer triggert. Tot je je daar niet meer door laat afleiden. Hij vond het echt iets van zichzelf dat hij nooit tevreden was en altijd weer 'ja-maar' dacht. "Ach, je bent niet de enige. Dat is de menselijke geest eigen." Hij: "Ja, maar...." haha.

Daarom vertelde ik weer eens het verhaal van de slipcursus die ik ooit deed en wat ik daar leerde: Blijf gericht op je doel, dan stuur je daar vanzelf heen. Mooie metafoor: Uit de bocht vliegen en stuurloos zijn, tegen de vangrail tot stilstand komen en daarna niet meer durven te rijden zodra het ook maar enigzins glad leek te zijn. Jaaaaren geleden gebeurde me dat. Vandaar die slipcursus. 'Koers houden, je doel voor ogen houden, je kunt niet alle kanten op geslingerd worden als je weet wat je wil, waar je heen gaat.' Als je je onderweg door van alles laat verstoren en afleiden, vlieg je alle kanten op. Te vaak raken mensen verzeild in onderling gedoe, in regels en protesten daartegen, maar als je daar wat minder je aandacht aan besteedt en voor ogen blijft houden waar je naartoe gaat.... lossen die dingen zich vanzelf op.

Gisteren wandelde ik over een mooi bospad. Aan twee kanten wuifde het koren mee met de wind. De weg strekte zich overduidelijk voor me uit. Als je dat pad neemt, is het simpel: gewoon volgen, rechtdoor. Ik stopte even om het met de wind mee deindende koren te filmen en toen ging mijn telefoon. Iemand had een proefreading gedaan met een stukje tekst van mij en ik kreeg de uitslag. Dat was de voorwaarde, want ik ben altijd nieuwsgierig naar zulke dingen. Opmerkelijke uitkomst: Nieuwe makkelijke schoenen nemen. Haha. Ik heb genoeg makkelijke schoenen. Maar ik begrijp de boodschap: Er wat makkelijker doorheen wandelen. Wat luchtiger. 'Moeiteloos leven is gewoon meebewegen met de wind, zoals het koren,' had ik net bedacht. Dat sloot mooi op elkaar aan.

 

ontvouwen

Waar je achteraan jaagt, duw je van je af. Let go... Be free...

Er zijn soms van die dingen, die je bezig houden, gevangen houden, waarbij je een gevoel van 'er moet iets mee' hebt. Of 'Ik moet iets doen'. Eager, komt in me op. Je jaagt 'eager' een doel na. En eager is niet alleen enthousiast, het is ook dwingend, ongeduldig, het moet en het zal... Niks mis met enthousiast zijn, maar wel met het dwingende aspect ervan.

Volharding is enerzijds de sleutel tot succes, zeker. Het doel voor ogen houden, weten welke kant je op gaat, ergens naar streven, ja. Maar het gaat om de weg. En onderweg kan je jezelf tegenwerken door iets veel te graag te willen. Daarin zit namelijk verborgen dat het er niet is. Een frustratie. Een afwezigheid van iets wat je graag wilt. Laat het zich gewoon ontvouwen, dat wat zich wil ontvouwen. Loslaten is vertrouwen. En het gaat allemaal veel makkelijker als er geen druk op staat.

Waar zijn de vrouwen gebleven?

Moslimomroep, 29 juni,  12.30 u, ned 2: documentaire

"Rumi & de sema - Waar zijn de vrouwen gebleven?"

Wie ooit in Istanbul is geweest, kent ze wel: De Whirling Derwishes, de wervelende Derwisj, mannen in witte gewaden die ronddraaien. Het is tegenwoordig een toeristische attractie. Deze mystieke dans is een vorm van gebed en is bedoeld om in eenheid te komen met het Goddelijke. Het heet de 'sema' en wordt vaak toegeschreven aan Rumi, de wereldwijd bekende Soefi-meester, dichter en filosoof, een verlichte uit de 13-e eeuw.  

Toen ik de 'Whirling Derwishes' zag, vroeg ik me af waarom het alleen mannen waren. De sema wordt meestal in een adem genoemd met Rumi en Rumi was een verlicht man, die mensen leerde over eenheid, liefde en tolerantie. Ik kon me niet voorstellen dat er in de tijd van Rumi geen vrouwen meededen. En dat ben ik gaan uitzoeken. We zijn de geschiedenis van de sema ingedoken en het lijkt er zelfs op dat de sema van oorsprong vrouwelijk is! In de tijd van Rumi gebeurde het spontaan, in de straten van Konya en iedereen kon zich daarbij aansluiten, zowel mannen als vrouwen. 

Het was een gevoelig onderwerp, deze vraag stellen "Waar zijn de vrouwen gebleven?" stuitte bij veel mensen op verontwaardiging. Van oudsher waren het mannen en dat was logisch, want vrouwen mogen zoiets niet zomaar doen. Als vrouwen die dans doen, dan alleen voor een vrouwelijk publiek, maar niet in het openbaar. Zo hoort dat. 

En toch.... "Op het niveau van de ziel, van God, is er geen verschil tussen man en vrouw" heeft Rumi gezegd en de kenners beweren dat er geen enkel bezwaar is tegen het beoefenen van de sema door vrouwen. Waarom zien we ze dan niet en waarom weten we dat niet? De persoon met wie ik samenwerkte in Turkije, Ziya Sarikaya, was daar ook verbaasd over, hij had er nog nooit van gehoord. 

In ‘Rumi en de sema, waar zijn de vrouwen gebleven?’ gaan we op zoek naar vrouwen die de sema doen. Kunnen we ze vinden? 

Enjoy the moment

Dieren kunnen het heel goed en daar kunnen wij nog wat van leren: Being in the moment. Enjoy the moment. Aanwezig zijn in het moment. In het hier en nu. Ze weten niet wat er morgen gebeurt en ze denken echt niet na over gisteren. Ze zijn gewoon in het nu, nu, nu.... En ze gaan ook echt niet mekkeren dat ze willen weten wat er morgen op het programma staat of vragen waarom je er gisteren niet was. Als je er nu bent, is het goed. En als je er niet bent, ach, dan vermaken ze zich ook wel. Het is een aanpassend vermogen, aan hoe het is, zoals het is. Als ze trek hebben, gaan ze wat eten. Als er ineens een hoop herrie is, weten ze zich razendsnel te verbergen. Overlevingsinstinct hebben ze zeker. Maar daar denken ze echt niet over na. Sommige dingen weten ze gewoon. Dat is zo.

En wat doen wij? Moeilijk! Wij maken het allemaal veel moeilijker dan het is. Alsof we er iets aan kunnen doen, alsof we altijd moeten bepalen wat er gebeurt, alsof we het kunnen veranderen. Als we ons er eens bij neer zouden leggen dat het is zoals het is en onze impulsen zouden volgen, zou het leven dan niet een stuk eenvoudiger zijn?

Unhappiness and 'being in the moment' gaan niet samen, zegt Eckhart Tolle. Zo is het. "Being in the moment" werkt enorm bevrijdend. Accepteer alles zoals het is, helemaal zoals het is. Of het nou leuk is of niet, dat doet er niet toe. Het is. En als je er geen labels aan hangt, zoals 'dit is wel of niet leuk' of 'dit moet anders' of ''ik ben het er niet mee eens' of wat al niet meer, dan kan alles zichzelf wel regelen en manifesteren. Jij maakt de weg ervoor vrij door je er niet mee te bemoeien. Het leven leeft zichzelf door ons heen. Daar hoeven wij niet zoveel aan te doen. Alleen ons erbij neerleggen of liever: Ons er aan overgeven. En verwonderd zien wat er allemaal vanzelf 'leeft' en gebeurt als wij het laten. Dat is loslaten, het overlaten aan het leven zelf.

Een bijkomstig voordeel is dat alles zichzelf oplost 'in het moment'. Alsof het moment niet een fractie van een seconde is, maar juist een eeuwigheid. Alsof je in de oneindigheid stapt, in een zee van wit licht, zonder beperkingen. Want, die beperkingen zijn er alleen als je die denkt. Als gedachten de ruimte beperken. Zijn die er niet, is er alle vrijheid, alle ruimte, een zee van mogelijkheden, je welt als het ware op in het moment. Als een druppel in de oceaan word je de oceaan in een druppel. In het nu zijn geen beperkingen.

Als er iets is waardoor het je niet lukt in het nu te zijn, zonder gedachten aan 'dat', als er iets is wat je beperkt om volledig aanwezig te zijn in het nu, ga daar dan eens volledig in. Helemaal, al je aandacht erop vestigen. Helemaal voelen, ervaren en zonder commentaar van de mind 'er in' duiken. Alsof het een zwart stipje is, waar je in kruipt. Terwijl je dat doet, krijgt dat stipje ruimte, het dijt uit en je blijft 'erin' tot het ruimte heeft gevonden, helemaal oplost in het AL, het verdwijnt vanzelf in het geheel, in het licht. Volledige acceptatie met wat er is. Een zijn in wat er is. Door de druppel kom je in de oceaan.

Zo'n dag

Zo'n dag was het: Mijn telefoon had besloten geen inkomende telefoontjes en berichten meer te ontvangen. Lekker rustig, ik had geen idee. Een afspraak ging niet door, bleek, toen ik zelf even informeerde. Lekker rustig. Anderen waren aan het werk met de afwerking van de documentaire. Ik hoefde alleen maar even te kijken of het goed was gekomen met het geluid en verder af te wachten tot de ondertiteling klaar was. Zo kon ik er alle tijd voor nemen om te bedenken of en hoe ik de cats hun medicijn toe zou gaan dienen. Pijnstillers, want ze waren de dag ervoor geopereerd. Je weet wel... Ze waren aan het bijkomen. Ik dus ook...

Ik hoefde even helemaal niks. Dat is heerlijk: jezelf toestaan helemaal niks te hoeven en daar ook nog van genieten. En ondertussen deed ik gewoon tussen neus en lippen even door die dingen die wel lagen te wachten op actie. Rekeningen, afwas, boodschappen, op zoek naar een nieuwe printer...

Allemaal oranje mensen op straat. Zouden ze bijgelovig zijn? Denken ze dat dat helpt, als zij zich in het oranje kleden, dat we dan winnen? Hoe laat zou dat voetballen eigenlijk beginnen? Ik had geen idee. Tot mijn grote verbazing speelden ze trouwens in het blauw. Grappig, als half Nederland in het oranje zit toe te kijken. Ik was wel nieuwsgierig, dus ik heb ook versteld zitten kijken hoe de ene na de andere bal het doel in vloog. Leuk, we zijn wereldnieuws.

Maar.... op deze relaxte dag, had ik dus alle tijd om het boek open te slaan dat ik had besteld en door de buurman gebracht werd. Misschien was dat de bedoeling. Het is geschreven door de eindredacteur van de omroep waarvoor ik de documentaire 'Rumi & de vrouwen' (werktitel) maak en het gaat over vrouwen in de Islam. De geschiedenis. Wat er allemaal aan richtlijnen gegeven is, vanuit de heilige teksten - althans de uitleggers daarvan - over hoe je met vrouwen dient om te gaan. Schokkend. Vrouwen waren handel. Slavinnen. Ik lees het en ik heb tijd nodig het allemaal te verwerken. Alsof er terwijl ik het lees meteen hele transformatieprocessen in werking treden, terug de geschiedenis in, van duizenden jaren. Ik ben alleen maar toeschouwer, maar ook transformatiekanaal. Terwijl je ergens naar kijkt, gebeurt er iets. Hoe je kijkt, maakt uit. Wij zijn allemaal een soort van 'geleiders' van energie. Als we met meer liefde en aandacht naar de bijtjes en de bloemen kijken, helpt dat. Liefdevolle aandacht helpt ook Muni en Bliss te herstellen. Ze zijn nu verlost van de hormonale hunkering naar katers...

Natuurlijk, het is de natuur, die seksuele drift. Bij mensen moest dat enigzins in banen geleid zien te worden. Religies bemoeiden zich daarmee. Ik geloof dat in de islamitische wereld 'het plezier' meer uitgangspunt was dan in het christendom, maar ik heb het boek nog niet uit. Niks mis met 'plezier' natuurlijk, behalve als dat betekent dat vrouwen mannen moeten plezieren. Dienen. Verdwaasd begin ik te begrijpen dat wij allemaal 'produkt' zijn van die geschiedenis. Ons gedrag, onze ideeën en  overtuigingen, frustraties en hoe we omgaan met elkaar en onszelf, met de wereld, met de natuur ook, dat is allemaal in de loop der eeuwen gevormd en ontstaan. Karma.... We spelen allemaal een rol in dat grote geheel. In het veld van bewustzijn - hoe noemen ze dat ook alweer, het bewustzijnsveld dat we allemaal delen? - ligt die geschiedenis opgeslagen. In dat veld valt nog heel wat op te ruimen en recht te zetten. Dat veld is beïnvloedbaar, het is aan het transformeren. Als honderd apen iets leren, kunnen alle apen in de wereld dat. Als een bepaald aantal mensen de staat van verlichting bereikt heeft dat invloed op het bewustzijn van de gehele mensheid. En dat is aan het gebeuren.

Jouw frustraties zijn niet alleen van jou. Jouw bevrijding van 'iets' dat je gevangen hield, kan ook anderen bevrijden. Het maakt de weg vrij. We zijn al dat oude karma aan het oplossen. "Een mooie taak/missie om af en toe eens iets te kunnen rechtzetten, wat zo scheefgegroeid is in de geschiedenis," schreef ik Mustafa, de schrijver van het boek. We zijn nog niet klaar...
 
En toen zag ik ook nog een documentaire over plastic: "Bag it". Plastic tasjes, maar nog veel meer plastic komt in het milieu terecht, in de oceanen, in ons voedsel en ook in ons lichaam en dat van dieren. Verkrachting van de natuur, zou je kunnen zeggen. In feite hetzelfde verhaal. Eigen belangen, gewin en gemak prefaleren boven respect voor de natuur, de medemens en de dieren. Dat is schadelijk, uiteindelijk voor ons allemaal. We hebben gezamenlijke belangen. En de sleutelwoorden zijn: Respect, eerbied, liefdevolle aandacht; opruimen van alles wat in het verleden als 'zwerfafval' in ons systeem terecht gekomen is!

De bergtop

Laat je niet bang maken!

Soms is het een kleine opmerking van iemand ('ik ben bang dat...'), soms een tv-programma (over oplichting ofzo), soms een waarschuwing op Facebook (dat je vooral niet moet zeggen dat je op vakantie bent bijvoorbeeld), soms is opeens het hele land in rep en roer over een code oranje of zelfs rood. Cool hoe die festivaldirecteur van Pinkpop reageerde. Er waren meer ongelukken gebeurd als iedereen in paniek opeens het terrein had moeten verlaten. Hij bleef kalm en toonde waar leiderschap.

Zo'n klein opmerkinkje van iemand kan je vertrouwen al aantasten, een ongemakkelijk gevoel geven en een reeks aan zorgelijke gedachten oproepen. Het is de kunst kalm te blijven, al verklaart iedereen je voor gek, vertrouwen is een kracht en die kracht heb je nodig om overal doorheen te komen. Vertrouwen heeft een grote invloed op situaties, het houdt je in 'de verbinding', de verbinding met je ware zelf, het Goddelijke. En door die verbinding ben je beschermd. Als je gaat twijfelen, ondermijn je die kracht.

Toen ik afgelopen vrijdag naar Hilversum reed om mijn montage te laten zien ter goedkeuring, cancelde ik onderweg alle angsten, negatieve verwachtingen en twijfels, die per ongeluk hun intrede hadden gedaan door opmerkingen, oordelen en angsten van anderen. Weliswaar hadden ze de kern van mijn vertrouwen niet geraakt, maar ze waren wel aan de randen gaan kleven. Weg ermee! Ik wist toch dat ik dit verhaal niet voor niets was tegengekomen en niet voor niets had gemaakt en dat er zoveel 'vanzelf' op mijn pad was gekomen om het te kunnen maken? Het ging helemaal niet om mij, maar het was via mij tot stand gekomen. Ik hoefde alleen maar bereid en beschikbaar te zijn. En opgewassen tegen...

Als je een pad volgt, blijf dan het doel voor ogen houden. Laat je niet misleiden onderweg. Laat je niet bang maken! Alles en iedereen gaat meebewegen, als je koers houdt. Obstakels verdwijnen vanzelf, tenzij je ze teveel betsaansrecht en macht geeft. En het wonder is dat degene die de montage bekeek zich zelf ook bezig hield met dit onderwerp en er alles van af wist. Niet voor niets had hij vanaf het eerste moment 'ja' gezegd tegen het verhaal... Het was koren op z'n molen. Thank you universum, voor deze geweldige regie! Excuse me dat ik er ook maar een moment bijna aan had getwijfeld...

"Wij maken ons overal druk over, we hebben veel teveel stress en zorgen, maar we begrijpen niet dat het niet aan ons is, maar aan "hem", aan "God", alles is in zijn handen," zegt Uzeyir, een van de geïnterviewden, in de documentaire. En voor alle duidelijkheid: Die "God" is in ons, in ons hart en wij zijn dus een met het Goddelijke. Althans, dat is de weg. Dat besef. Being in the moment, volledig aanwezig zijn in het moment, is een zijn met het Goddelijke, met alles. Elke gedachte, elke zorg, elke angst is 'weg' uit het moment, is niet aanwezig-zijn, is niet in-verbinding zijn. Maar ondanks dat, zijn we het toch.

Dat is een interessant inzicht. Zelfs al denk je van niet, die essentie is er toch. Zelfs al loop je er met grote bogen omheen, zelfs al ontken je het, het maakt niet uit. Zoals een berg een top heeft, waar je op vele manieren naar toe kunt, waarbij je kunt verdwalen onderweg, waar je van weg kunt lopen, waar je omheen kunt blijven lopen, zonder 'm te zien, die je zelfs kunt ontkennen, het maakt niet uit. De bergtop is er toch wel.

Miracles

I believe in miracles.... yes!

Ik geloof in wonderen, zeker. Alleen hangt het er misschien wel vanaf of je er open voor staat, of je ze toelaat, of je ze uitnodigt. Wat niet in jouw belevingswereld resoneert, kan nooit naar je toekomen. Dus je zult je er wel iets bij voor moeten kunnen stellen. Hoe kan iets binnenkomen als je deur gesloten is?

Als je je voortdurend zorgen maakt, over je gezondheid, over anderen, over alles wat er mis zou kunnen gaan, dan is dat wat er resoneert in jou. Dan is dat wat van alles uitnodigt in jouw leven aanwezig te zijn om je zorgen over te maken. Als dat je overheersende gevoel is, dan blijf je voeden wat jou gevangen houdt. Want hoe je je voelt, is een zendmast voor de wereld. Wat je uitzendt komt naar je toe.

Het is niet zo dat je daar niks aan kan doen. Je kunt er aan werken - en als je dat weet, waarom zou je dat dan niet doen? - om een switch te maken. Je kunt andere gedachten 'nemen', je kunt je gedachtenpatronen doorbreken, alert zijn op hoe je je voelt en die gedachten(patronen) die jou in hun greep hebben doorbreken. Dat kan. Dat is bewustzijn. Waarnemen. En dan keuzes maken.

Het valt me steeds meer op dat mensen 'er' niet uit lijken te willen. In wezen wel waarschijnlijk, maar in de praktijk zie ik enorme verdedigingslinies opdoemen als een andere optie in beeld komt. De optie van vrijheid, plezier en ontwikkeling, enthousiast alle wegen die open liggen begroeten...

Er is een hele krachtige "ja-maar" actief, die graag wil vasthouden aan het bekende, die de 'problemen' vooral wil blijven benadrukken en voeden. Het ego verzet zich krachtig tegen het genieten, het aanwezig zijn in het moment, de vrijheid van alle mogelijkheden.

Ik heb er last van - laat ik het eens even benoemen - dat als ik enthousiast aan de slag ben met anderen, aan het creëren ben, aan het genieten ben, lekker bezig ben, plannen aan het maken ben, grapjes en plezier, vrolijkheid, de tijd vergetend, volop aanwezig in dat wat er op dat moment is en het laten gebeuren, er vroeg of laat klats-boem een moment komt dat het wordt verpest. Het ego slaat toe. Het 'ja-maar' begint weer. Het ego dat altijd het laatste woord wil hebben en het weer wil inkaderen, benoemen, beperken, afkeuren, onmogelijk maken, angst wil zaaien, problemen naar je hoofd slingert, alsof je nooit blij mag zijn, niet mag genieten, niet vrij mag zijn.

Dat is een terugkerend element in mijn leven, al zolang ik me herinner, veelal vertegenwoordigd door anderen, om je weer terug te sleuren in je hok, met alle geweld moet je weer 'gevangen' worden. Want je zou eens uitvliegen? Gevaarlijk! bedriegend! Ook voor anderen....

Nu ik dit zo helder zie, weet ik dat het iets vertegenwoordigt in mijn eigen systeem, een reflectie is van een patroon, net zo goed nog aanwezig in mijn ego als dat van anderen, want anders zou het niet kunnen resoneren. Maar zodra je dat ziet en helder hebt....

Fijn dat dat patroon helder is, blijf bij jezelf, in je eigen kracht. Je hoeft je er niet schuldig over te voelen dat je niet mee gaat in al die bezwaren en 'ja-maren' van anderen, daarvoor mag je die deur wel sluiten. Let goed op, zodra je geniet, geniet dan en sla het genieten op in elke cel van je lichaam.

Geniet van de wonderen. Geniet in stilte. Laat ze vooral niet verpesten door 'de wereld', vertegenwoordigd door het ego, of het nu je eigen ego is of dat van anderen... Niet alles hoeft verklaard of uitgelegd te worden. Niet alles hoeft beoordeeld te worden. Niet alles hoeft vastgelegd of bediscussieerd te worden. Maak jezelf vrij en bevrijd je van al die ballast. Vlieg er lekker uit.

Why do you stay in prison, while the door is wide open? (Rumi)