Heal yourself, heal the world

Mensen houden van drama. Als er een ramp gebeurt, zoals met dat vliegtuig, zitten ze uren voor de tv het erg te vinden.... Natuurlijk is het erg, daar wil ik zeker geen afbreuk aan doen, maar wat is het toch dat zo'n aantrekkingskracht op mensen heeft dat het bijna verslavend werkt?

Vorige week donderdag reed ik via de A2 naar een verjaardag en nog steeds stonden overal mensen langs de kant van de weg en op bruggen. De stoet rouwauto's kwam er aan. Je mag onder de indruk zijn, je mag geschokt zijn, je mag je medeleven betonen, natuurlijk. Dat mensen elkaar steunen en er voor alle betrokkenen zijn op zo'n moment is mooi en ook nodig. Het schept ook een band kennelijk. Opeens zijn we "één"... Zie je, kennelijk hebben mensen daar behoefte aan...

Maar waarom zijn daar zulke rampen voor nodig? En waarom krijgt een mens pas alle aandacht en waardering en liefde van iedereen in zijn omgeving als hij of zij doodgaat of bijna dreigt dood te gaan? Waarom waarderen, steunen en stimuleren we elkaar niet veel meer in het gewone dagelijks leven? Dat vraag ik me af.

Soms zijn er van die "bominslagen" nodig om de boel in beweging te zetten, om wakker te worden, om te beseffen waar het leven echt over gaat. We laten de maskers vallen, bepaalde dingen zijn niet meer zo belangrijk, zijn wie je bent is belangrijk. Samen zijn is belangrijk en ja, er voor elkaar zijn is ook belangrijk. Betrokkenheid en aandacht, liefde heeft iedereen nodig en misschien hebben we daar allemaal wel een tekort aan. Liefde is DE genezende kracht trouwens, evenals positieve energie en vrolijkheid. Met bezorgdheid en betutteling, het reageren vanuit je eigen angst, schiet niemand iets op.

Dat is het. Mensen reageren vanuit hun eigen angst. Het roept iets op omdat het in hen iets losmaakt, waar ze zelf bang voor zijn. Dat kan en dat mag, dat is ook heel logisch en heel menselijk natuurlijk, maar dan... ga het niet projecteren! Ga aan het werk met jezelf. Kijk naar jezelf. Neem jezelf waar. Zie wat er in jou wordt getriggerd, wat er in jou nog opgelost wil worden. De angst dat het zomaar voorbij kan zijn en dat je niet gedaan hebt in je leven wat je had willen doen? Doe het dan.

Het zijn gezamenlijke processen waar we doorheen gaan. Zowel in de wereld, want dat kan je niet los zien van jezelf, als in je eigen omgeving. Ik merk dat er de afgelopen weken gigantische transformaties aan de gang zijn, in mij en om me heen. Het proces waar mijn ouders nu doorheen gaan, is ook mijn proces. Ik zie het allemaal voorbij komen en het gaat razendsnel. Ook door mij heen. Oude ladingen worden opgelost, oude patronen worden losgelaten, we leren... het gaat hard en het gaat vanzelf. Er is begrip, er is waardering, er is steun en we accepteren elkaar zoals we zijn en zo hebben we allemaal onze eigen rol in het verhaal. Maar het staat niet los van elkaar. We gaan met z'n allen door een grote transformatie. En dat is goed.

Kortom: Alles wat er gebeurt en alles wat je raakt, alles wat je waarneemt, is van jou. Jouw waarneming. Eigenlijk gaat het zelfs niet over de ander. Je komt jezelf erin tegen. Dat erkennen helpt. Jezelf waarnemen en je eigen gevoelens erkennen en je angsten onder ogen zien. Niet in stand houden, niet blijven voeden, maar waarnemen, begrijpen en dan loslaten. Daarmee help je ook anderen.
 
Healing yourself is healing the world....
Love yourself. Vergeef jezelf. Don't blame...

Op die verjaardag vorige week donderdag zat trouwens een vrolijke vader van de jarige met oordopjes in. Expres selectief te zijn in wat hij wilde horen en niet. Toen iemand over dat vliegtuig wilde beginnen met hem, hoe erg het was..., maakte hij een afwerend gebaar met allebei z'n armen. Hij hield dat buiten zich. Mooi om te zien vond ik dat. Je kunt selectief zijn en je mag selectief zijn. Waar je je aandacht op richt en hoe, dat kun je zelf bepalen en dat maakt heel veel uit. Want.... waar je aandacht aan geeft.... je weet wel, de happy view. Je hebt een keus. Wat wil je zien? De donkere wolken of de zon die daarachter tevoorschijn komt. Wat wil je voeden?

Protest accepteren

Whenever you are feeling less than good, if you will stop and say: Nothing is more important than that I feel good—I want to find a reason now to feel good, you will find an improved thought.

Anytime you feel negative emotion, you are in the mode of resisting something that you want, and that resistance takes its toll on you. It takes its toll on your physical body, and it takes its toll on the amount of wonderful things that you are allowing to come into your experience. 

Abraham

Dat dacht ik ook toen ik gisteren naar de sauna ging. "Nothing is more important than feeling good..." Zomaar weer de draad oppakken waar ik gebleven was, dat ging even niet. Geen idee waar ik ook alweer gebleven was namelijk. Je zoekt een nieuwe draai, maar alles moet eerst nog op z'n plek vallen. Je komt in een verhaal terecht, waar je helemaal niet in terecht wil komen. Je bent deel van dat verhaal of je wilt of niet. En je kan wel protesteren, maar dat verandert niks aan het verhaal. Of misschien wel, dat weet je ook niet.

Ken je de film Ober? Geweldig. De acteurs zijn het op een gegeven moment niet meer eens met het script en gaan zich beklagen bij de regisseur. Okee, de regisseur laat zich overhalen het plot te wijzigen. In eerste instantie zijn de personages daar blij mee. Maar uiteindelijk loopt er daardoor ook weer van alles verkeerd af. Wij hebben het overzicht niet. We weten nog niet hoe de film verder gaat. We protesteren nu tegen dit scenario, maar misschien is deze scene wel nodig voor een briljant vervolg en loopt alles in het honderd zonder deze scene. Het leven is intelligenter dan wij....

Dat bedacht ik allemaal nog niet hoor toen ik de sauna instapte. "Stop the mind," poogde ik een duidelijke opdracht te geven. "Weg met al die lading. Al die zwarigheid!" Jump in het koude badje. Dat had voor deze keer best nog veel kouder mogen zijn. Ik sloot me aan bij de opgieting, maar verliet voortijdig die stomende oven weer. Even rustig liggen op een bedje. Potverdorie, ik heb geen rust! Dat is irritant als je zelfs in de sauna geen rust kan vinden! Zal ik dit of zal ik dat, zal ik wat eten, zal ik maar weer naar huis gaan? Toch nog maar even verder zweten. Kan geen kwaad. Alle afvalstoffen je lichaam uit... Halfslachtig knoopte ik een gesprekje aan met een mevrouw, maar ook daar had ik eigenlijk geen zin in. Laat maar.

Waar blijft al die healing, die ik heb besteld? Of komt die niet meer bij mij langs? Op de terugweg in de auto zag ik in dat ik gewoon overal tegen aan het protesteren was. "Ze vinden zeker dat ik het tot me door moeten laten dringen. Nou, mooi niet. Ik ben het er namelijk niet mee eens!" Ah, dat was het. En toen was ik het met mezelf eens dat ik het er niet mee eens was. Ik moest er bijna om lachen. Wat een opluchting! Eckhart Tolle schoot me te binnen: 'Als je het niet kan accepteren, accepteer dan dat.' Hij zei het anders - als je je 'resistance' niet kan opgeven, je 'resistance' accepteren - maar het komt op hetzelfde neer.

Dan opeens Turkije aan de skype. "Wat zie je er moe uit!" Ik vertel het verhaal en zeg: "We konden het niet geloven." Alsof ik antwoord krijg van mezelf: "Nee, je wil het niet geloven. Dat is wat anders." Ja. Lekker om dat toe te geven.

Regisseur, maak er maar wat moois van. Ik speel alleen maar mee in films die goed aflopen! Dat was de deal, weet je nog?

Leef!

No force can stop you from being what you are. 

In the midst of the most challenging difficulties, right there is where and when you must find and be the stilled presence. 

As you cannot win a fight after it is over, know, the Self as the constant reality underlying all states of mind and being. 

Take courage. 

There is no failures for the Self. 

~ Mooji

Het is alsof je naar de rechtbank gaat en het vonnis te horen krijgt. De dokter valt maar meteen met de deur in huis en kijkt mijn vader scherp en doordringend aan: "Ik heb slecht nieuws..."

's Avonds. Onophoudelijk gaat de telefoon en stromen er berichten binnen. Mensen die meeleven, steun geven, geschrokken zijn... "Ik heb een knop omgezet, ik ga er het beste van maken. Ik ga doen wat ik nog kan en zoveel mogelijk eruit halen wat er nog in zit," hoor ik hem tegen iemand zeggen. Hij zet Beethoven op. En bedenkt waar hij nog heen wil.

Is dat vluchten? Is dat onrealistisch? Nee, het is het beste wat je kunt doen. We steunen hem daarin van harte. Realistisch is wat je eigen beleving is. Laat je nooit tegenhouden te doen wat je wilt doen in het leven. Het is nooit te laat. Het is nu of nooit.

Maar het is ook opboksen tegen 'the common sense', de verwachtingen, de voorspellingen, de statistieken, de heersende overtuigingen, dat wat we met z'n allen gecreëerd hebben als angstbeeld en 'waarheid' rondom ziekte. Als we dat toch eens konden doorbreken....

Gisteren hoorde ik een verhaal over een vrouw die geopereerd werd. Toen ze haar buik open hadden, zagen ze dat het geen zin had, het zat al vol met gezwellen. Maakten ze 'm weer dicht. Toen vroeg de dochter van die vrouw of ze het haar niet wilden vertellen en wilden zeggen dat ze een galblaasontsteking had die goed te genezen was. Dat hebben ze gedaan. De vrouw genas. Een paar jaar later bleek alles weg te zijn. Die vrouw zei tegen de dokter: "Ik was zo bang dat ik kanker had toen, wat was ik blij dat het alleen maar een galblaasontsteking bleek te zijn."

Gedachten, woorden en overtuigingen zijn krachten. Laten we dat goed beseffen. We helpen een ander en onszelf, de hele wereld, door te geloven in het zogenaamd onmogelijke, door te geloven in vrede, door te geloven in oplossingen, door te geloven in onze eigen innerlijke kracht en die van anderen. Alles wat er gebeurt in het leven roept ons daartoe op!

Boor die bron aan in je leven en leef!

I'm sorry, forgive me

Ho'oponopono. Dat is wat de wereld nu nodig heeft. Ik heb er al eens eerder over geschreven. Als we inzien en accepteren dat alles wat we waarnemen een optelsom is van al onze gedachten, emoties en handelingen, dan kunnen we daarvoor de verantwoordelijkheid nemen en 'I'm sorry, forgive me' zeggen, waarmee we corrigerend te werk gaan. Uitgaande van de perfecte staat, waarin alles oorspronkelijk bestaat, kunnen we alles wat niet 'heel' is en wat we waarnemen als probleem, ziekte, oorlog, geweld, vervuiling of tekort herstellen door te erkennen dat we iets gecreëerd hebben wat niet overeenkomt met die perfectie. En door 'I love you, thank you, I am sorry, forgive me' te herhalen kan het zich oplossen. We poetsen het weer schoon. Dr. Len heeft zo de dossiers van vele psychiatrische patiënten 'behandeld' en stuk voor stuk konden die naar huis vertrekken, beter. Dat is dus Ho'oponopono, een shamanistische methode uit Hawaiï. 

“If we can accept that we are the sum total of all past thoughts, emotions, words, deeds and actions and that our present lives and choices are colored or shaded by this memory bank of the past, then we begin to see how a process of correcting or setting aright can change our lives, our families and our society.” 

Hoe passen we dat toe in ons eigen leven en in de huidige situatie op de wereld? Niet door af te wijzen wat we zien, waar we het niet mee eens zijn, wat we niet kunnen verdragen, niet door onze ogen te sluiten en ook niet door op ons 'spirituele wolkje' te blijven zitten! Ons leven is dit leven, met alles er op en er aan. Door ons er aan te onttrekken nemen we geen verantwoordelijkheid. Door ons er tegen af te zetten of door het te veroordelen ook niet. Alleen dan kan het oplossen als wij verantwoordelijkheid nemen en vergeving vragen. 'I love you, thank you, I'm sorry, forgive me' herhalen.

Van de week sprak ik iemand, die zo boos was op iemand dat hij hem wel overhoop kon schieten. Tegelijkertijd was hij woedend over het neergeschoten vliegtuig. "Het zal je niet helpen, het van je af schieten lost niks op," zei ik. "Alleen in onszelf kunnen we iets veranderen." Waarom zijn we zo bang om in onszelf aan het werk te gaan? Hij was er bang voor, keek zelfs niet in de spiegel. Een heftig voorbeeld van de kern van elk conflict, elke oorlog. Beschadigde mensen beschadigen elkaar en zichzelf nog meer en denken het te kunnen oplossen met wraak. I love you, thank you, I'm sorry, forgive me.....

Human consciousness needs to step out of revenge mode.

Kijk naar jezelf en vraag je af waar je zelf nog 'revenge-gevoelens' hebt, oordelen hebt, wat je afwijst, waar je je slachtoffer van voelt en vergeef het jezelf. I'm sorry voor mijn waarneming, please forgive me and Thank you voor de perfectie, I love you. Zo schonen we de boel op! Thank you!

Ontwaken

Je kunt van het ene op het andere moment ontwaken. En dat is niet zoals je wel eens hoort of leest 'mensen wordt wakker, zie je niet wat er gebeurt? We worden voor de gek gehouden...' en dan een of andere conspiracy-theorie over geheime genootschappen, cover-ups, aanvallen en andere spannende verhalen. Dat is meer een vijandsbeeld creëren, angst en slachtofferschap voeden. Het heeft niks met ontwaken te maken. Sterker nog: Het creëert en voedt juist de dualiteit. In feite een ontkenning van de Eenheid. Ontwaken is een besef, een besef van Eenheid. Een besef dat alles met elkaar verbonden is. Een besef ook van het Goddelijke, je ervaart dat. Vanuit dat besef neem je waar. Ook jezelf, als deel van het geheel, als mens, als Goddelijk wezen en stuk voor stuk laten alle identificaties los met wie je dacht dat je was. Het ontwaken op zich is het begin van een weg. Een weg terug is er niet meer. Het Zijn ontrafelt zichzelf.

In de Oneness omschrijven ze het als een flatgebouw, je komt steeds een verdieping hoger en er zijn honderd etages. De honderste etage is pure verlichting, volledige eenheid met God, zoals Jezus en Boeddha dat bereikten. Geen ego meer te bekennen.

Je hebt ook mensen die in ontwaakte staten verkeren, dan is het ontwaakt zijn niet permanent aanwezig. De terugval is dan pijnlijk en bijna onverdraaglijk. Je weet dat het anders is, maar je voelt het niet meer. In die situatie hebben we veel aan hulp, lessen en ondersteuning van anderen. "Blijf bij wat is," is zo'n (Oneness-)les. Zie wat er is, zie de ladingen, erken je gevoelens, laat het er helemaal zijn. Dan lost het zich op. Je kunt niet zoveel doen en je hoeft niet zoveel te doen. Aanwezig blijven bij wat is. Daarin ligt de bevrijding.

"Het wordt je gegeven," zeggen ze bij Oneness ook. Alles gaat vanzelf, ervaar ik ook steeds meer. Behalve dat waar we ons tegen verzetten. Dat kun je dus wel doen, je bewust zijn van je eigen verzet en je verzet opgeven. Om hulp vragen, dat kan je ook doen. Ook al is 'de God' niet buiten jezelf, toch kun je er alle hulp aan vragen. Je kunt ook jezelf 'beschikbaar' verklaren voor wat door jou geleefd wil worden. Dat zijn toch beslissingen, keuzes, die we zelf maken? Of lijkt dat maar zo en gaat ook dat vanzelf? ;)

Uitdagingen

Het leven stelt je steeds weer voor nieuwe uitdagingen. Dat is nou eenmaal zo. Het hoort erbij. Net als je denkt dat alles lekker loopt en de goeie kant op gaat, gebeurt er weer wat. Dat kunnen we niet voorkomen en we kunnen er ook niet aan ontsnappen. We kunnen wel kiezen hoe we ermee omgaan. Het lijden zit niet in de gebeurtenis, het feit op zich, maar het lijden ontstaat door onze gedachten ergens over. Ik zeg niet dat mensen er altijd iets aan kunnen doen dat ze reageren zoals ze reageren, maar veel lijden wordt veroorzaakt door angst, onwetendheid en onvermogen. Veel mensen weten niet eens hoe ze door gedachten meegesleurd worden, hoe gedachten een eigen leven kunnen gaan leiden en dat hun 'eigen' gedachten niet zijn wie ze zijn. Gedachten komen en gaan, gedachten worden gevormd en gedachten kun je vasthouden en loslaten. Maar als bepaalde gedachten zich vaak blijven herhalen, worden het een soort groeven in een langspeelplaat, waarin de naald blijft hangen. Meestal is het angst die dat veroorzaakt. En die angsten zijn ook gevormd, ontstaan. Ook die angsten ben je niet. Al denken veel mensen van wel. Angsten zijn als donderwolken. Ze kunnen aanzwellen, ze kunnen ontladen, ze kunnen flink tekeer gaan, ze kunnen een hoop ellende veroorzaken, en nog meer angst inboezemen.

Waar zijn we bang voor? Mensen zijn bang voor de dood, voor pijn, mislukking, niet goed genoeg zijn, om afgewezen of verlaten te worden, voor eenzaamheid misschien, sommige mensen zijn ook bang voor God, voor het onbekende. Het onbekende, daar zijn we bang voor. Daar maken we ons zorgen over. En zo lijdt de mens, want we hebben altijd te maken met het onbekende. We weten het niet. En zomaar vertrouwen op wat je niet weet?

Soms moet je wel, dan zit er niks anders op. Dan moet je door je angsten heen, dan moet je ze aankijken, dan bevindt zich een onbekend terrein voor je neus, waar geen ontkomen aan is. Je kunt het niet beheersen en je kunt er niet aan ontkomen. Maar het wil niet zeggen dat dat terrein werkelijk een mijnenveld is. We vertrouwen het alleen niet, omdat het onbekend is. Soms is dat terrein vol liefde, maar ook daar zijn we bang voor, want ook dat kennen we niet. Misschien hebben we op liefde nog wel minder grip dan op al het andere. Misschien durven we ons er wel niet aan over te geven, omdat het juist een oneindige ruimte biedt. Voor de mind en het ego is dat de grootste angst, want ze verliezen hun bestaansrecht in een zee van liefde.

Wij vinden dat heerlijk, opgaan in die zee, de eenheid en het licht ervaren, de ziel kent dat, weet dat, dus wij weten het dan toch ook? Is het niet waar iedereen juist naar verlangt, is het niet precies wat we allemaal zoeken en proberen te vinden in ons leven? Overgave brengt je daar. Overgave aan het leven zoals het is en zoals het zich voordoet in elk moment. Geef je verzet op, het is de strijd van het ego. En je zult blij zijn daarvan verlost te zijn, al is het maar voor even. Als je dat dan 'even' ervaren heb, weet je dat het niet iets is om bang voor te zijn. Natuurlijk, je ego en de mind zullen zeker hun best doen de grip weer terug te krijgen. Het zal ze ook nog wel even lukken waarschijnlijk, er zijn namelijk steeds weer nieuwe uitdagingen.... Maar ondertussen leer jij hoe je aan hun grip kunt ontsnappen, hoe je jezelf kunt bevrijden. Want als er niets meer is om bang voor te zijn, dan verliezen ze vanzelf hun macht over jou en trekken ze voorbij als wolken voor de zon.

Durf

"We leven niet voor onszelf," zei een non. Ik moet zeggen dat ze vrolijk was. "We maken onszelf leeg, zodat God volledig door ons heen aanwezig kan zijn." Wel mooi gezegd. Wat je ook onder God verstaat, zo werkt het wel. Nadrukkelijk voegde ze daar aan toe dat het ook betekent dat je soms "nee" zegt.

Je innerlijke stem volgen is iets anders dan aan alle wensen van mensen tegemoet komen, zou ik zeggen. Of aan wat je denkt dat mensen van je wensen. Het is luisteren naar jezelf en jezelf trouw zijn. Wat God wil staat niet in regels of boeken, het zijn geen wetten die je moet volgen, daar geloof ik niet in. Want dat alles is ooit door mensen opgeschreven en gepredikt, die het poogden uit te leggen en toe te passen, zoals het uitkwam. Misschien zoals ze dachten dat goed was. Misschien enigzins begrepen, misschien helemaal niet begrepen. En zelfs al staan er ook hele mooie dingen geschreven, het kan niet de bedoeling zijn dat we het klakkeloos volgen en niet toetsen aan onze eigen waarheid. Die waarheid in onszelf.

We hebben die voorschriften niet nodig, alles is in onszelf te vinden. Het is een kwestie van lef! Leren luisteren naar je hart. En wat je dan wegcijfert is niet zozeer jezelf, het is de mind, het zijn de verhalen van het ego, die overigens soms net zo dwingend en dominant zijn als de wetten en regels van welke doctrine dan ook. Dit is ons probleem. Het probleem van de mensheid. Dat we niet luisteren naar wat wij in onszelf weten. De stem die we onderdrukken of die overweldigd wordt door het geweld van gelijk, de strijd voor gelijk. Een eindeloze strijd.

Ik heb het gevoel dat we ondanks de extreme escalaties momenteel op alle fronten toch ook een doorbraak meemaken. Het vergt lef om te zeggen: Nee, ik doe er niet meer aan mee. Als we dat allemaal voor onszelf doen, stopt het geweld. Het geweld tegen onszelf. Want onszelf onderdrukken in wie we werkelijk zijn, dat is pas geweld. Het Goddelijke is in ons aanwezig en kan pas tot bloei komen als wij bereid zijn. Dat is ons gevecht. Laat het toe. En vecht niet langer met jezelf. Durf.

Stilte...

'In de vorige eeuw' zoals een oud-collega het laatst noemde, werkte ik ook bij het Journaal. Tijdens de eerste Golfoorlog bijvoorbeeld. Om het half uur een uitzending, rennen, vliegen, nieuwe informatie en beelden binnenhalen, met een soort 'kerngroepje' werkten we 8 uur op, 8 uur af en sliepen in een Hilversums hotel, we werden voorzien van broodjes op de redactie, bijna topsport. En toch... we hadden geen idee wat er echt gebeurde, we hadden geen tijd om het tot ons door te laten dringen, we waren afhankelijk van de informatie en de beelden van anderen en in dat geval betekende dat dat we ook deel van de oorlogsmachine waren. We werden gevoed met informatie van CNN, beelden van het leger, of je wilt of niet, je bent 'part of the game'.

Op een dag als gisteren kijk ik dus hoe ze het doen, hoe snel er deskundigen met uitleg in de studio zitten. Hoe driftig er achter de schermen wordt gewerkt om beelden te krijgen, een fotograaf aan de lijn die in het rampgebied is geweest. Toen Opstelten 'heel veel' zei, begreep ik al dat er veel meer Nederlanders in het vliegtuig zaten dan de tientallen die tot dan toe werden genoemd. De persconferentie liet zolang op zich wachten, omdat eerst alle crisisopvang in orde gemaakt moest worden en omdat de nabestaanden ingelicht moesten worden natuurlijk. Men had het goed in de hand. Goeie samenwerking, prima coördinatie, goeie verslaggeving, correspondenten overal aanwezig, een geoliede machine. Men weet hoe dat aangepakt moet worden. Opvallend genoeg spreekt Rutte opeens van 'het zwartste scenario', dat gaat niet zomaar over een ongeluk. Er is oorlog, op verschillende plekken op de wereld, en daar zijn we zomaar in betrokken geraakt. Zo dichtbij komt de oorlog opeens.

Waar zijn die oorlogsvoerders mee bezig? Vliegtuigen uit de lucht schieten. Wat is dit voor een wereld? We hebben het niet in de hand. We doen alsof. Ook in de Gaza, wie zit er te wachten op al die ellende, drama's, bloedbaden? Niemand, lijkt me. Wat bezielt ze? Allemaal denken ze te strijden voor het goeie, vast. Maar waar zijn we mee bezig?

We, ja. Want met al het oordelen, beschuldigen, met al het denken in goed en fout, doen we mee.

Het is tijd om stil te worden. Om te voelen wat er gebeurt. Om te bidden of te mediteren. Om alle oordelen opzij te zetten, te overstijgen en de pijn te voelen die al die strijd heeft veroorzaakt en opgeleverd. We denken misschien dat we niks kunnen doen, maar dat kunnen we wel. Voelen, ons hart laten spreken, liefde laten werken....

Niet de mind dus, die het allemaal in kaart probeert te brengen en onder controle wil krijgen door het in hokjes in te delen. Die is fout en die is goed. Daar gaat het niet om. Laten we die afgescheidenheid doorbreken en in stilte aanwezig blijven. De stilte heeft kracht. De kracht van de stilte is nodig om ons te verenigen met elkaar, de verbondenheid te voelen. De eenheid. Alleen vanuit die eenheid kan de wereld genezen van zijn wonden.

Opruimen!

Toen ik ging douchen, zag ik ineens hoeveel halfvolle flesjes douchegel ik had staan. Van alles wat. Ook aan shampoo, geurtjes en olie trouwens. Welke neem je dan? Liefst de volste natuurlijk! ;) Liefst niet leegmaken. Nu pak ik de leegste en denk: Eerst maar eens iets opmaken. Geen nieuwe flesjes meer kopen voor de oude op zijn!

Opruimen. Afmaken waar je aan begonnen ben. Niet steeds aan iets nieuws beginnen en niets afmaken! Goeie spelregel. Eerst opruimen, eerst afmaken. En niet bijvoorbeeld het kantoor al gaan schilderen voordat je opgeruimd hebt. Ahum, gisteren was ik al op zoek gegaan naar - milieuvriendelijke - verf... maar de winkel die hier ooit vlakbij zat, bestaat niet meer. Eerst opruimen dus!

Hetzelfde geldt voor voedsel: Eerst opeten wat je in huis hebt. Voorraad? Wat is dat nog voor een rare oude gewoonte (uit de oorlog?) als er twee winkels om de hoek zitten die elke dag tot 10 uur open zijn? 

Ook mijn computer is vol, zegt-ie en wil eerst opgeruimd worden. Haha. Nou, de boodschap is wel duidelijk! Ruim het oude op! Anders is er geen ruimte voor het nieuwe!

De ziel toelaten

Wat is het wat je echt wilt in je leven? Soms iets anders dan je denkt! We zijn geprogrammeerd op een bepaalde manier en denken dan dat we dat willen. Dat wat van je verwacht wordt, wat een algemeen cultureel patroon is bijvoorbeeld (huisje, boompje, beestje, succes en vastigheid, ik noem maar wat...) of wat je ouders en voorouders nastreefden. Daarbij zijn we van nature natuurlijk ook geneigd veiligheid en comfort na te streven. Maar is dat wat onze ziel wil? Dat kan je je afvragen. Ik denk zelfs van niet. De ziel wil manifesteren, creëren, vrij zijn, stromen, dromen waarmaken en nieuwe paden verkennen, groeien, ontwikkelen, angsten overwinnen en avontuur. De ziel wil ervaren, steeds weer nieuwe aspecten zien van het leven. Dat is nogal een tegenstelling met de 'aard van het beestje' of niet? Waar kies je dan voor? Voor zekerheid of voor avontuur? Het verschil is dat de ziel al de zekerheid heeft van eeuwig leven, dus waarvoor zou je bang moeten zijn? De ziel weet dat-ie veilig is, wat er ook gebeurt. De ziel kan niet aangetast worden, maar wel groeien in jouw bewustzijn als mens. De ziel is je levensadem, dus ook al probeer je 'm in te dammen, hij (of zij) zal altijd weer door dringen. Hoeveel ruimte geef je je ziel?

Onze wensen zijn soms (ahum, vaak) ingegeven door angst, door het ego, door de 'kleine ik'. En daarmee druisen onze vermeende wensen soms rechtstreeks in tegen de wensen van de ziel. De ziel wil groei voor jou, je eigen kracht zien groeien en de liefde voor jezelf en daarmee voor alles. De ziel wil niets weten van beperkingen, juist niet. Je ziel zal je dus altijd stimuleren daar liefdevol doorheen te breken. Ruimte te creëren, te doen wat je levenskracht doet toenemen. Sta de ziel toe jouw leven te vullen met die levenskracht. Daarin vind je het ware geluk.

Dat is de tweestrijd in ons, in ieder mens. We denken te weten wat we willen. Maar we zijn pas gelukkig als we ophouden te bepalen wat we willen vanuit ons ego en het overlaten aan het leven zelf. De ziel geeft je onophoudelijk signalen. Waar voel je je blij van worden? Wanneer ebt dat weg? Luisteren naar de ziel is een hele kunst, je zult er het 'oude' denken voor uit moeten schakelen. Luister naar je gevoel. Niet naar emoties, dat is niet hetzelfde. Ja, die zijn er ook, die hoef je natuurlijk niet te ontkennen, maar die komen ergens anders vandaan. Het gevoel, van de ziel, zoals ik dat hier bedoel, is veel subtieler. Tintelend, bruisend, licht en luchtig, vreugdevol, liefdevol, maar vrij van drama en angst, pijn en woede. Vrij van moeten en dwangmatigheden. Zo vrij, dat je echt niet weet waar het zal heen bewegen. En dat is juist het plezier!

The English patiënt

Eindelijk heb ik de hele film gezien: The English patiënt. Mooi verhaal, mooie film, mooie vorm. Ooit - het zal in 1997 zijn geweest - ging ik met Richard naar de bioscoop om naar die film te kijken. Ik was namelijk gek op films met Juliette Binoche. Maar Richard viel erbij in slaap. Ik heb weinig van de film onthouden, we zijn in de pauze weggegaan. Toen vond ik dat erg. Ik was boos. Nu denk ik: Het was ook geen film voor hem. Waarom heb ik me daar zoveel van aangetrokken? Ik had ook gewoon zelf rustig kunnen blijven kijken. Accepteer mensen zoals ze zijn, accepteer situaties zoals ze zijn. Keur het niet af. Trek je er niet zoveel van aan, probeer iemand niet te veranderen.

In die film, zag ik nu, was er sprake van overspel. Liefde. En het is niet zo dat de ene liefde niet echt was en de andere wel. Nee. Zo simpel is het niet. Ik bedacht bij mezelf hoe logisch het eigenlijk is dat mensen van elkaar kunnen gaan houden, spontaan, wat de situatie ook is. Zo gek is dat niet. Het vasthouden van elkaar, dat is gek. Vrijheid en je gevoelens volgen, dat is het leven. Gevoelens, wat ze ook zijn ‘moet’ je niet erg vinden. 

"I don't want to be owned,' zei de hoofdpersoon tegen z'n geliefde en die hield op haar beurt niet van oneerlijkheid. Herkenbaar. Allebei. Toch wilde hij een stukje van haar 'bezitten' en hield zij het avontuur verborgen voor haar man. Het leven, in dit geval de oorlog, ging verder en ze zouden elkaar vergeten. Wat natuurlijk niet lukte. En dramatisch eindigde. 

Liefde wil vrij zijn, liefde wil groeien, liefde wil gevierd worden. Isn't it? Als je het inperkt, aan banden legt, verbiedt, wat blijft er dan nog van over? Liefde is de energie, waar alles op leeft, alles. Wat pijn doet, is als de liefde ontkend wordt, geblokkeerd wordt, verstoten wordt, in z'n ruimte en vrijheid wordt beperkt. Bezitten is niet hetzelfde als liefde. Integendeel. Er zijn vrouwen, en echt niet alleen in islamitische landen, die nadat ze 'veroverd zijn' binnengehouden worden, als eigendom worden gezien. Er zijn mannen die de vrouw 'nodig' hebben, niet alleen om voor ze te zorgen, maar ook als een soort gebruiksartikel om hun seksuele lust op te kunnen botvieren. Dat noemen ze dan hun natuurlijke behoefte. Ja, ja... Omgekeerd zijn er natuurlijk ook vrouwen, die dat doen - zeker in de westerse wereld, maar dat wordt eerder afgekeurd. Er zijn ook vrouwen, die handig gebruik weten te maken van hun seksuele macht over mannen. Geef mannen dan eens ongelijk dat ze daar bang voor zijn. Maar helaas ook gevoelig voor. 

We hebben eeuwen van ongelijkheid achter de rug. Eeuwen van onderdrukking. Van disrespect. Willen bezitten leidt tot oorlogen. Je wil opleggen aan een ander is niet nodig. Anderen bezitten en opeisen is ook niet nodig. De Liefde heeft veel meer te bieden. Leven vanuit het hart is ook vrij laten, vertrouwen, accepteren. Jezelf respecteren en de ander respecteren. Liefde is waardering, respect, openheid, gelijkwaardigheid, maar bovenal: vrijheid. En dan kan je de eenheid ervaren. Dat is wat we werkelijk zoeken in de liefde. We willen ons één voelen. We weten dat dat kan, anders zouden we het niet zoeken. Het verlangen naar dat wat we al zijn. Eén met alles. Voel maar, het is er al...

Wees dankbaar voor wat er is en laat het vooral vrij, los. Liefde laat zich niet vasthouden en binden. Laat het los dat het op een bepaalde manier hoort en moet. Laat het zijn zoals het is. De eenheidsmomenten die je ervaart zijn momenten van eeuwigheid. Ze blijven. Altijd.

Dagboek

Ik kan het iedereen aanraden om een dagboek bij te houden. Je zou kunnen beginnen met een dankbaarheidsdagboek, een beproefde methode: als je 30 dagen lang dagelijks opschrijft waar je dankbaar voor bent, zal je zien dat je een enorm positieve draai maakt in je leven. Om een bepaald patroon in je leven te veranderen, schijn je 30 dagen nodig te hebben. Dan ben je er aan gewend.

Dankbaarheid levert veel op. Je krijgt meer van dat waar je dankbaar voor bent, omdat je dankbaar ontvangt. En het is de kunst om ook dankbaar te zijn voor alles wat even wat minder leuk lijkt, omdat je kunt gaan inzien wat daar de waarde van is. Je gaat het anders bekijken.

Een dagboek bijhouden is een manier om bewust naar jezelf te kijken, van je af te schrijven wat je zoal bezig houdt, maar het mooiste is dat je bij het teruglezen de vorderingen kunt zien die je hebt gemaakt. Inzichten komen vanzelf, je ziet de grote lijn verschijnen en je kunt jezelf waarnemen. Je bent in gesprek met jezelf. Het is aandacht voor jezelf en waardering voor je leven als je er dagelijks even bewust voor gaat zitten. Maar het mooiste is, je gaat je eigen patronen ontdekken.

Vorige week begon ik terug te lezen wat ik in 2008 had geschreven. Ik krijg het nu op mijn heupen als ik zie hoeveel "moeten"  en "willen" ik daar neergeschreven heb. Ik was aan het ontdekken, aan het onderzoeken: Hoe werkt het met gedachtenkracht? Hoe werkt het met het manifesteren van je wensen? Hoe verander je een bepaalde situatie, die onbevredigend is?

Ik heb de antwoorden gevonden, al is het een avontuur waar je nooit helemaal mee klaar bent. Vooral het teruglezen is een groot feest, omdat je dan de grote lijnen ziet. Achteraf kan ik concluderen wat wel en wat niet werkte. Veel van wat ik tegenkwam heb ik natuurlijk al gedeeld in dit blog. Maar een hele belangrijke eye-opener is: Focus en laat weer los. Opschrijven is even focussen ergens op, ontladen, zodat je de weg vrij maakt om weer verder te kunnen. Dat is ook de 'artist way' van Julia Cameron: Zij adviseert om dagelijks 'morning papers' te schrijven. Elke dag beginnen met schrijven, maakt niet uit waarover, maar het bevordert het creatieve proces.

Ik heb het ook aanbevolen aan degenen, die deelnamen aan de workshop 'jouw goudmijn' en het blijkt te werken. Ze zien waar ze zelf weer terugvallen in oud gedrag, oude overtuigingen en het dagboek houdt ze op hun pad. Je blijft gericht op je doel en herinnert jezelf daar elke dag aan. Natuurlijk kom je je blokkades tegen, maar dat is juist de bedoeling. Als je ze ziet, kun je ze ook overstijgen!

Harmonie

Verliezen is niet leuk. Vol verwachting maakte iedereen zich weer op voor een oranje-feestje, maar helaas... de juichstemming in Nederland moest plaats maken voor teleurstelling. Wij pakken dat niet zo dramatisch aan als de Brazilianen. Wij zeggen dan al snel: Maar ze hebben het toch goed gedaan. Dat is veerkrachtig. Dat is een mentaliteit waarmee je ver komt. Dat hele dramatische zit niet zo in onze cultuur. Maar we kunnen wel uitbundig feesten als 'we' winnen.

De kunst van het leven is dat je je nergens door uit het veld laat slaan. Het is een spel, je kunt winnen, je kunt verliezen. Misschien moet je het allebei niet erg vinden. Alles is tijdelijk. Alles gaat voorbij. Maar wat wij mensen geneigd zijn om te doen is vasthouden. Je maakt iets leuks mee en dat wil je nog een keer. Dat wil je graag zo houden. Je wordt verliefd, beleeft iets moois met iemand en je hoopt dat het altijd zo blijft. Het liefst beleef je het nog een keer. Je probeert je geluk te bezegelen door het af te spreken, vast te leggen. En vervolgens sijpelt het onder je handen vandaan. Want dat kan niet.

Geluk vind je nergens anders dan in jezelf. Zoek je het buiten jezelf, probeer je de buitenwereld te beïnvloeden en te veranderen, dan bevind je je op een doodlopende weg. Kijk naar de wereld, er is verdeeldheid, er is strijd, dat is de strijd in onszelf. Machtsvertoon en onderdrukking, de mind heeft de neiging ons hart te domineren, of niet soms? Het is precies hetzelfde.

Maar het verandert gestaag. Overal. We zijn niet beter dan anderen op de wereld. We zijn ook niet beter omdat we het principe van de eenheid kennen. We hebben hooguit een bevoorrechte positie, omdat we dan weten dat we in onszelf, van binnenuit kunnen transformeren. Oordeel dus niet, maar ga op onderzoek uit. Wat voel je, wat wil er in jou gezien worden? Waar voel je je slachtoffer van, wat geef je macht? Waar ben je bang voor? En ervaar dat, zonder er verder wat van te vinden. Duik er in en zie het, maar hou er niet aan vast (met verhalen), laat het los zodra je het gezien hebt. Dat gaat vanzelf. En zo groeien we stukje bij beetje in het eenheidsbewustzijn. Er komt een moment dat je vrij bent, dat je jezelf verlost hebt van alle illusies waar je in gevangen zit. Omdat je dan niet alleen weet, maar ook voelt dat de eenheid het enige is dat er is. Alle afgescheidenheid is schijn. Een spel. In de afgescheidenheid kun je winnen en verliezen. In de eenheid is er vrede. Harmonie. Daar valt niets te winnen of te verliezen. Alles is goed zoals het is. Iedereen is goed zoals ie is.

Stop running!

Weet je dat je overal antwoorden en wijsheid uit kan halen? Ja, de lezers van mijn blog zullen dat vast wel weten...

Zaterdag was er een afscheidsfeestje bij de Angelshop. Voor de laatste keer stonden de tafeltjes klaar voor de kaartenlezers. Er is een tijd geweest dat ik er gek op was, ik zocht antwoorden, ik wilde alles weten. Ik kan niet zeggen dat niet klopte, wat de kaartenlezers, aurareaders, handlezers of stenenleggers me te orakelen hadden. Sommige dingen waren zeer raak. Maar... pas op, ze kunnen er ook wel eens naast zitten. Het is aan jou om te interpreteren, niemand anders kan dat voor jou doen. En je kunt zelf ook kaarten trekken, daar heb je geen ander voor nodig. Zoals je ook een boek open kan slaan en dan precies dat leest wat op dat moment voor jou interessant is.

Zodra het dwingend is of bangmakerij om de hoek komt kijken, klopt er iets niet. Afhankelijkheid, mensen die zeggen dat je dan maar naar hen toe moet komen voor een behandeling of 'als je dit niet doet, dan...', afhaken! Ja, er wordt misbruik gemaakt van de onzekerheid en twijfels van mensen. Dus sowieso: neem altijd je eigen verantwoordelijkheid en laat je niet klein maken. Dat is geen zuivere koffie. Over koffie gesproken, koffiedik kijken kan ook. Doen ze in Turkije. Ook dat is leuk en kan heel veel rake informatie opleveren. Alles kan! Maar ik ben een grote voorstander van 'zelf'. Je vindt alle antwoorden in jezelf en om je heen.

Er was iemand die voor het eerst kaarten had laten leggen.
"En?" vroeg ik, "kwam er iets uit?"
"Nee, geen verre reizen of een nieuwe geliefde," zei ze.
"Had je wel een vraag gesteld?" vroeg ik. "Nee, niet echt."
Ah, kijk, als je geen vraag hebt, hoe moet er dan een antwoord komen? Ik vertelde haar hoe ze het zelf aan kon pakken als ze een vraag had. Er zijn vele methoden, maar je kunt er bijvoorbeeld op gaan slapen. In plaats van ergens over te gaan piekeren, gooi je je vraag de lucht in. Wel serieus, vanuit je gevoel, iets waar je echt antwoord op wilt hebben. Dan ga je rustig slapen en de volgende ochtend word je wakker met het antwoord. Of je hebt het antwoord gedroomd, dat kan ook.
Maar je kunt ook met een vraag het bos in gaan en gewoon lekker gaan wandelen. Niet erover nadenken, maar gewoon om je heen kijken, genieten, beleven en dan zie je opeens iets of er gebeurt wat of misschien kom je wel iemand tegen, je maakt een foto en opeens vind je daarin het antwoord.
Zo heeft alles altijd wat te vertellen.

En daar was de voetbalwedstrijd, zaterdagavond. Op het doel af met de bal. het lukte niet erg... En voor het eerst zag ik iets wat ik nog nooit eerder had gezien bij het kijken naar voetbal. Nou ben ik ook niet zo'n voetbalkijker hoor, maar dit viel me opeens op: Als alles potdicht zit, de verdediging helemaal niet om door te komen is, ga dan terug. Hoe meer je doordramt om het doel te bereiken, hoe dichter het gaat zitten. Terug. De andere kant op. Loslaten. Een stapje achteruit. Interessant!

Wat een boeiende les. Niet doorgaan en blijven vechten en de verdediging daarmee alleen maar steeds dikker maken. De verdediging breek je niet door er op in te blijven beuken. Maar juist door de andere kant op te gaan. Als iets niet lukt, laat het dan.

Stop running after things. Once you do that, the things that you're running after will run after you!