opnieuw KARMA

In het karmaboekje staat een verhaaltje over een klein, mooi, arm meisje, dat haar hele schaaltje rijst weggeeft aan de verlichte Boeddha, die ze onderweg tegenkomt. Eigenlijk een te groot offer voor zo'n arm meisje. "Maar", zo voorspelt Boeddha, "Zij zal rijkelijk beloond worden."
Het meisje zit zingend in het veld, zonder rijst, als er een prins langskomt, die zo verliefd op haar wordt, dat hij onmiddellijk met haar trouwt...

Je hoeft niks te geloven als je vanzelf merkt dat goede daden goede gevolgen hebben. En het leuke is - zo lees ik in dit boekje - dat het ook een goede daad is om je woede niet te uiten, maar gebruikt om bij jezelf te onderzoeken wat het is dat jou zo woedend maakt. Elke gedachte, elke daad en elke beslissing heeft gevolgen. Je kunt niet voorkomen dat je wel eens boos, teleurgesteld of verdrietig bent. Maar als je dat zelf kunt oplossen, omzetten en niet de schuld bij een ander legt, komt het goede naar je toe. Er is helemaal nooit sprake van schuld. We veroorzaken alles zelf. Anderen ook natuurlijk, maar daar gaan we niet over. We kunnen niet het karma van een ander op ons nemen, maar het helpt zeker als we positief over onszelf en anderen denken en niet roddelen of negatief spreken. Dat helpt de ander en dat helpt onszelf. En daarom is het zo belangrijk om vrolijk en tevreden te zijn. Dat zet meer in beweging dan je denkt. Of je het gelooft of niet, je zal het vanzelf wel merken.

Als het meisje nu in het veld had zitten treuren over die kom rijst die ze had weggegeven, had het vast langer geduurd voor de prins op het witte paard langs kwam. Later keerde het meisje nog eens terug naar Boeddha. Ze had een vraag: Is het niet onrechtvaardig dat sommige mensen mooi, rijk, slim en gezond zijn en andere mensen lelijk, arm, ziek of dom of in het ergste geval allemaal? Boeddha zegt dan: "Dat is geen zaak van toeval of lot. Wie zijn woede loslaat en zijn medeleven koestert, wordt mooi. Wie vragen stelt en z'n hart openstelt voor wijsheid, verliest de onwetendheid. Wie tegenover anderen steeds gul is, wordt rijk. Want hoe meer hij geeft, hoe meer hij zal onvangen."
.

opnieuw VROLIJK

Vrolijk werkt. Ben je niet vrolijk? Dan word je hier toch vrolijk van, of niet?

"Is het niet bizar dat het universum de woorden 'niet' en 'nooit' niet kent en onze denkgeest ook niet (niet aan chocola denken!), maar dat onze denkgeest die woorden wel heeft uitgevonden?", is de leuke reactie van Peter op het vorige bericht 'Vrolijk'.

Dus? Donker bestaat ook niet. Er is alleen licht. We houden onszelf voor de gek. Net als met 'niet'. Dat zal bedoeld worden met de illusie waarin wij leven en waarmee we onszelf maar lastig blijven vallen. We zien het niet! Hoe we zelf ellende creëren, omdat we die zelf bedenken, omdat we denken dat er van alles niet is, wat er wel is. We moeten gewoon niet denken! Dan is alles er!
Of begrijp je me niet? Dat maakt ook niet uit. Je moet niet alles willen begrijpen. Dat kunnen wij niet. Want als we het gaan proberen te begrijpen komen we er alleen maar achter wat we allemaal niet kunnen bevatten met ons denkvermogen. Dat geeft niet.

Ik word daar vrolijk van, jij niet?

.

Karma

Als.. als.. als, en als het niet plotseling stevig was gaan regenen, dan was ik gisteren nooit mijn favoriete boekhandel binnengestapt. Op het moment dat ik bij de tafel aankom, waar alle nieuwe boeken altijd liggen - niemand in de buurt en ik alleen nog maar vlakbij - valt er een boek om. Zomaar. Daarom trekt-ie mijn aandacht en sla ik het open. Niet vanwege de titel, daar zou ik nooit op gevallen zijn, want het boek heet Karma. En bij 'karma' krijg ik het benauwd, want dan denk ik aan India en aan al die hongerige, bedelende kasteloze medemensen met al hun drama dat daar karma heet en ook nog uit vorige levens komt, zodat je er helemaal geen vat meer op hebt.
Ik lees zomaar een alinea en ben verrast. Het antwoord op de vraag waarom wensen en positief denken niet altijd werkt! Te sterke verlangens en wensen leveren juist ook negatief karma op en dat leidt tot teleurstellingen. Nou, daar ben ik mooi de hele dag weer mee zoet, met deze schone wetenschap. Natuurlijk. Je moet je wensjes los opgooien in de lucht, je er vooral niet aan vastklampen en denken dat alleen dat wat jij wenst zaligmakend is. Je moet de 'energie', die karma is, de ruimte geven om te bewegen. Krampachtigheid werkt alle mooie energiebewegingen in het universum tegen. Het verklaart ook waarom kleine wensjes altijd wel lukken en de grote kwesties meer moeite kosten. Vragen die je je stelt, zijn ook wensen die je de lucht in gooit. Het is een leuk spel, dat karmaspel. Ingenieus in elk geval!


.

Miljonair

Omdat iedereen staatsloten koopt bij de buurtkiosk, hoor je daar allemaal leuke verhalen over miljonairs. Vandaag ging het over een slimme Belg. Volgens het verhaal was het een arme sloeber, maar dat viel wel mee want hij had nog 20.000 Euro. Daar kocht hij allemaal blikjes cola voor, omdat je met de streepjescode allemaal prijzen kon winnen. Die won hij dan ook. De cola dronk hij niet op, maar verkocht hij - onder de normale prijs - door aan snackbars en ook al z'n gewonnen televisies verkocht hij. Dat deed hij zo een paar keer en nu heeft hij een grote shoppingmall, die slimme Belg. Zo hoor ik vandaag allemaal vrolijke verhalen. Morgen weer een vrolijk stukje dus. Het werkt!

.

Vrolijk

Vroeger kreeg je altijd strafwerk. Ik maakte het leuk voor de meester - en voor mezelf natuurlijk - door er mopjes tussendoor te schrijven. Of ik kreeg hulp van de hele klas, iedereen nam één alinea van het hoofdstuk dat ik over moest schrijven uit het biologieboek en zo leverde ik dan dertig losse stukjes in verschillende handschriften in.
Nu moet ik er opeens aan denken. Niet omdat die biologieleraar nu tegenover me woont, over die schrik zijn we inmiddels allebei wel heen. Maar omdat sommig strafwerk echt onzinnig was, maar ander strafwerk behoorlijk nuttig. Als je een kind bijvoorbeeld honderd keer 'ik zal nooit meer stout zijn' laat schrijven, is de kans groot dat ie de rest van z'n leven stout blijft. Maar als je 'm laat schrijven: 'Ik zal voortaan heel goed opletten en goed mijn best doen' dan wordt het vast een briljante student. Rara, hoe kan dat? Omdat het universum het woordje niet of nooit niet kent. Strafwerk is opeens geen strafwerk meer als je bedenkt dat je jezelf op die manier een handje kan helpen. Schrijf eens honderd keer 'Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk...' en jawel.
Een liedje zingen met die tekst is nog leuker. Dat ga je waarschijnlijk vanzelf doen als je dit stukje gelezen hebt!

.

De grote zandkorrel

Waarom een zandkorrel groter en gelukkiger is dan de mens:

'De zandkorrel kent slechts een totale verbondenheid met de aarde en weet niets van isolement, van groot of klein, van meer of minder zijn dan een rots of een goudklompje.'

(citaat geleend van Michael Roads, Reis naar eenheid)

Licht

Wijze lessen 'uit de hemel':

Richt je aandacht op het licht, niet op het donker.
Concentreer je op oplossingen, niet op problemen.
Alle oplossingen zijn er al. Behalve als je het probleem in stand houdt door je daar op te focussen. Het slimste is om alvast te bedanken voor de oplossing!

.

Paulo Coelho

Anyone who interferes in the destiny of others will never discover his own.

The Alchemist - Paulo Coelho
.

Nieuws

Mo en het vogeltje.

Móan kwam uit school.
Voor de deur van zijn huis lag een dood vogeltje.
Kijk oma, zei hij. Wat is dat?
Dat is een dood vogeltje, zei oma.
Kan hij niet meer zingen oma?
Hij is dood, Móan.
Zingen dode vogeltjes niet meer?
Nee Móan. Soms zingen ze nog in je hoofd.
Ik wil hem hebben, oma.
Wat wil je hebben Móan?
Het vogeltje.
En dan?
Hij is zielig.
We zullen hem in een bakje zetten.
Doe jij dat maar. Ik durf niet.
Móan keek heel lang naar het dode vogeltje in het bakje.
Zo zielig, zei hij.
Hij nam het bakje mee naar binnen, naar de bank.
Het bakje met het dode vogeltje lag naast hem toen hij in slaap viel.
Toen hij wakker werd, maakten zijn oma en hij een kuiltje in de tuin.
Móan kieperde het dode vogeltje in het gat in de grond.
Is hij nu echt dood?, vroeg hij.
Ja, zei oma. Dood en begraven.

Een gedichtje van Noraly Beyer in het boek 'Kleinkinderen!'.

Ik loop Móan tegen het lijf, hij is nu op weg naar het podium om voor die hele volle zaal een eigen gedicht voor te gaan dragen voor z'n oma! Midden op het Kwakoe-festivalterrein neemt Noraly afscheid van zichzelf als presentatrice. "Hoe is het mogelijk, dat ik jullie over brand en oorlog vertel en jullie bedanken mij daar ook nog voor!"
Zomaar een man, die naar Noraly toestapt: 'Mijn broer was zo'n grote fan van u, maar hij is nu overleden. Als ik u tegenkwam moest ik u omhelsen.' Dat doet hij en Noraly is ontroerd. Veel Surinamers bleken echt het gevoel te hebben gehad dat Noraly speciaal voor hun het nieuws voorlas. Hoe betrekkelijk 'het nieuws' is, weet je pas echt als je bij het Journaal vertrokken ben... Noraly is allang een hele andere carrière begonnen.

Er is leven na het Journaal.
Er blijkt ook goed nieuws in de wereld te zijn!
Niet alle kleine vogeltjes gaan dood, Móan!

Het grootste nieuws van gisteren: Henkie is uitgevlogen. Zomaar.
Twee weken geleden namen Piek en haar familie een jonge zwaluw onder hun hoede, die uit z'n nest gevallen was. Henkie had stoere praatjes, maar het was een hele kunst om hem te voeren en sterk te laten worden. De eerste vliegpogingen mislukten. Hij zat liever bij Piek in haar vest... Het was een spannend feuilleton, ik was elke dag benieuwd hoe het met Henkie ging. Maar het mooiste van het verhaal is dat Henkie nu door andere zwaluwen onder z'n hoede is genomen en honderduit vertelt over z'n belevenissen bij die mensen op de boot.

klik hier voor het Henkie-feuilleton

.

Kippenhok (2)

Het kippenhok is een mooie metafoor voor de illusie, waarin we leven. De door het denken geschapen illusie van ieder mens. Dat kippenhok is de gevangenis, waaruit we onszelf pas kunnen bevrijden als we van een afstandje naar onszelf kijken. Als iemand ons vertelt dat we geen kip zijn - ook al leven we in een kippenhok - zullen we dat niet zomaar geloven. We moeten er echt zelf achter komen. Ons het herinneren of het ontdekken. Wie we echt zijn.

"Hoe bestaat het dat er een ras is van wezens in een wereld waar iedereen zijn eigen realiteit creëert, zonder dat jullie dat beseffen!" Dat zegt Seine tegen Michael Roads (in het boek Reis naar eenheid) als ze van een afstandje naar de wereld kijken. "Onze ervaring creëert onze realiteit en onze realiteit creëert onze ervaring." Die vicieuze cirkel (vaak een 'patroon van leed') is moeilijk te doorbreken, zolang we dat niet zien. Pas als we ons hiervan bewust zijn, kunnen we onze eigen realiteit kiezen en gaan creëren... Als mens hebben we vrije keus.

"Waarom overkomt mij dit steeds opnieuw?", vragen we ons wel eens af. Het zou nogal harteloos klinken als iemand zei: "Dat doe je allemaal zelf!" Dat willen we niet horen! Toch is het een liefdevolle boodschap.

We kunnen alleen voor onszelf bedenken welk terugkerend patroon ons probeert iets te leren. Het leven creëert situaties, die we 'per ongeluk' zelf oproepen... Als bepaalde gedachten zich van je meester hebben gemaakt, bijvoorbeeld dat je overal voor moet vechten, dat je altijd in de steek wordt gelaten of dat je alles zelf moet doen, niemand kan vertrouwen, dat jou dat allemaal overkomt, hou je die ervaringen precies in stand.
Als je dan ook nog denkt 'Waarom straft God mij zo, wat heb ik verkeerd gedaan?' (dat kan, als dat je met de paplepel ingegoten is...) dan straf je jezelf en ga je je ook nog schuldig voelen. Voeg daar nog de niet te onderschatten factor 'angst om te mislukken' aan toe en het plaatje is compleet.
Wat een gevangenis! Hoe ontsnap je daaruit? Al je negatieve gedachten wissen, jezelf herprogrammeren, zo makkelijk is dat niet. Jarenlange therapie, die de wonden alleen maar benadrukt, daar geloof ik niet in. (Waar je aandacht aan besteedt..., groeit!)

Het besef dat je op elk moment zelf een keuze kunt maken, daar gaat het om. Zodra we ons bewust zijn van hoe we alles zelf creëren of in stand houden, kunnen we ook een andere werkelijkheid creëren. Een knop omzetten. Zet het verleden opzij en begin met een schone lei. Als je bevestiging zoekt van je 'gewond-zijn' zul je dat zeker vinden. Maar als je in plaats daarvan bevestiging zoekt van je innerlijke kracht en je ongeschonden ware ZELF, kom je die tegen. Zie wat een mooi mens je bent en welke mogelijkheden je hebt!

Is het zo makkelijk? Een knop omzetten? Ja. Probeer maar. Zeg of wens - met al je overtuiging - dat je wil ontsnappen, wil inzien hoe je je goed, gezond en sterk kan voelen, nodig 'het wonder' uit! Ondermijn dat dan vooral niet met oude of nieuwe negatieve gedachten, betrap jezelf daarop. Geloof in het wonder en vertrouw erop. En dan goed opletten en een beetje geduld hebben. Dan komen de antwoorden en de oplossingen naar je toe! Sta open om ze te ontvangen. En wees dankbaar. That's all...

Tenzij je in je kippenhok gelukkig bent. Dan zou ik zeggen: Don't worry, be happy. Ook goed!
.

Keuze

To every man is given a choice he makes alone,
It is a choice that no other can make for him,
It’s a decision that he must bear on his shoulders,
And reap the consequences of this one decision,
Not just one time – but over and over again:
Will He Learn?

(met dank aan Peter de Kock, die me een document stuurde, waarin dit als voorwoord stond.)

De wereld als kippenhok

Misha Defonseca was zeven jaar, toen haar ouders naar Auschwitz werden gedeporteerd. Ze krijgt een nieuwe naam, een nieuw huis en een ander geloof. Niemand wil vertellen waar haar vader en moeder gebleven zijn. Op een dag vertrekt Misha richting oosten, met een kompas, een mes en wat brood, in de hoop haar ouders terug te vinden. Ze loopt helemaal alleen door de bossen, dwars door België, Duitsland en Polen. Uitgehongerd en half bevroren wordt Misha onderweg geadopteerd door een wolvenroede. Ze eet en speelt met de pups en wordt beschermd door hun moeder. Daarover heeft ze een boek geschreven.

Er zijn meer van dat soort verhalen. De legende van Romulus en Remus, die als baby in een rieten mandje in de Tiber terecht kwamen en werden gevonden en gezoogd door een wolvin.
Zo is er ook een verhaal over een jongetje dat opgroeide in een kippenhok. Hij wist niet beter of hij was ook een kip. Hij tokte en pikte het voer van de grond. Toen hij na jaren aangetroffen werd, was het heel moeilijk hem duidelijk te maken dat hij een mens was.

Gek genoeg moest ik opeens aan deze verhalen denken, in verband met 'de wereld als spiegel'. De vergelijking is wel leuk. Want dat betekent dat we de spiegels niet moeten vertrouwen! Dat we - om te overleven - geneigd zijn ons aanpassen en helemaal niet zien wie we echt zijn. Denk daar maar eens over na.
.

Spiegels

'Als de wereld om ons heen een spiegel is, is het dan zo slecht met ons gesteld?', vraagt een Belgische 'fan' van mijn weblog... 'Wat is het geheim van de spiegel?' Leuke vraag en een hele goeie vraag natuurlijk.
Wat me te binnen schiet is dat een spiegel wel spiegelbeeld is. Het weerspiegelt jouw gedachten over de wereld en over de mensen. Je kijkt vanuit je eigen perspectief. Als je vrolijk en blij bent, genoeg zelfvertrouwen hebt, dan maak je de wereld om je heen vrolijker en zie je minder problemen. Als je je zorgen maakt, zie je overal problemen. En je bent bang voor die problemen. Je laat je erdoor meesleuren zelfs, je richt je er op.
Optimisten zien misschien sneller waarvoor een spiegel bedoeld is: de andere kant. Keer het om. Is dat het geheim van de spiegel? Is er oorlog, breng vrede. Is er verdriet, breng troost. Is er honger, geef brood.
Is er een probleem waarvoor je geen oplossing weet? Laat het dan en vertrouw erop dat er juist door te vertrouwen een oplossing komt. Een stapje terug doen, is hetzelfde als loslaten waar je in vast zit. Bepaalde denkpatronen (waarvan we ons niet bewust zijn) en emoties beperken ons zicht, ons inzicht en onze mogelijkheden.
We denken dat we van alles moeten doen, alles onder controle moeten houden, maar dat is precies de reden dat het allemaal mis gaat! Want we bouwen muren om ons heen om alles veilig te stellen. En dan zitten we gevangen binnen die muren en beperken we onszelf. Tot we inzien dat we die gevangenis zelf gebouwd hebben. Niemand anders.
Mijn idee is dat we dat te leren hebben op deze aardbol. Dat we van een afstandje leren kijken wat we aan het doen zijn. En dat het in het groot precies hetzelfde is als in het klein. We denken dat alles buiten ons om gebeurt, dat wij kleine mensjes zijn, die alles maar overkomt. Dat is niet zo, we houden onszelf alleen maar klein. Omdat we de spiegel niet zien als spiegel...?

wordt vast vervolgd...

Onszelf

'Omdat je er met je neus bovenop zit, zie je het niet.'

Zomaar een uitspraak, zondag, van de jongen van de benzinepomp. Hij voegde eraan toe: 'Jij ziet het wel, want je kijkt van een afstandje.' Het meest voor de hand liggende zien we vaak niet. Van een afstandje hebben we meer overzicht. Dus als hij een paar stappen achteruit had kunnen doen, had ie het ook gezien.

Het is net zoiets als 'pas als iets er niet meer is, ga je de waarde ervan inzien.' Hiernaast was het elke zomer raak. Als alle ramen open stonden, konden we allemaal weer meegenieten van de onzinnige ruzies van het echtpaar beneden. Nu is het heel stil daar in de tuin. De buurman loopt verslagen rond. Hij mist haar. Misschien mist hij zelfs de ruzies wel. Wij niet. Het is eerlijk gezegd een weldadige rust. Van mij had die vrede ook best op een andere manier bewerkstelligd mogen worden hoor, daar niet van. ('Be carefull where you wish for', dacht ik, toen ik hoorde dat zij overleden was...)

Het omgekeerde is dus ook waar. Je geniet ineens veel meer van de rust als je herrie om je heen gewend ben. Als je iets kwijt was, ben je des te blijer als je het terugvindt. Het is de beste reden, die ik kan bedenken waarom er zoveel ellende is op de wereld. Oorlog is misschien de enige manier om leren hoeveel vrede waard is. Honger de beste manier om dankbaar te zijn voor ons voedsel. Wat onze gezondheid waard is, merken we vaak pas als we iets mankeren. Wie ooit alles kwijt is geraakt, hecht niet zo aan spullen. Als dit soort ellende je overkomt, weet je pas wat echt belangrijk is in het leven.

Maar dat weten we nu eigenlijk ook al, toch? Als we allemaal elke dag zouden beseffen hoeveel waarde alles had, wat we nu vanzelfsprekend vinden, zouden we dan niet veel meer genieten en veel dankbaarder zijn voor al die rijkdom? Misschien zijn die (ellende-)lessen dan niet meer nodig. De wereld in het klein, is de wereld in het groot. We kunnen zelf het verschil maken. We maken zelf ruzie (bijvoorbeeld) en denken dan dat oorlog ver weg is.

We zitten er met onze neus bovenop. Maar we zien het niet... ONSZELF!

Om onszelf te kunnen zien, hebben we een spiegel nodig. De wereld om ons heen is onze spiegel. We staren ons blind op de verkeerde dingen als we niet naar onszelf kijken. Want daar vinden we alle oplossingen. Zo dichtbij... We vergeten om van een afstandje naar onszelf te kijken.

.

Het wonder van Piek

Een kijkje nemen in De Roef van Piek, waar het wonder van de communicatie met dieren zich afspeelt?

Klik hier voor de reportage van TV Gelderland

Op de vraag of Piek het belangrijk vindt dat mensen haar geloven, antwoordt ze: 'Nee, ik vind het belangrijk dat mensen naar dieren luisteren.'
.

Boos!

Mini had zich er helemaal op verheugd. Ze zat zondagochtend vroeg al vrolijk klaar en liet met vreugdesprongetjes op de bank merken dat ze er zin in had. Maar hoe moet je een konijn nou uitleggen dat je opeens allemaal dingen moet regelen met de verzekering en de garage?
Toen ze begon te begrijpen dat het feest niet doorging, zocht ze haar heil onder de bank. En daar komt ze nu niet meer onder vandaan. 'Ga je mee naar het bos, Mini?', roep ik af en toe. Maar ik geloof dat ze nog een beetje boos is. 'We kunnen ook hier naar buiten, hoor!' 'Laat mij met rust', zwijgt ze. Er is minstens koriander of basilicum voor nodig om haar op te vrolijken, vermoed ik.

Zelf ben ik allang weer opgefleurd. Lang leve de Univé! Alle schade wordt vergoed. Behalve oppeppers voor het konijn dan...

vervolg:
Als Piek het bovenstaande leest, zoekt ze meteen contact met Mini:
Mini wilde graag weten waarom het feest niet doorging.
Toen ik het uitlegde, draaide ze zich om. Dat wil zeggen: uitgepraat.
Kulreden.
Ze had er net zo'n zin in.
De voorpret vond ze ook erg leuk.
Ik vermoed dat ze wel weer gaat bijtrekken maar ze neemt er lekker de tijd voor om nog even door te mopperen.
Ik heb haar gezegd dat een volgend (echt) vertrek wel eens met minder bombarie zou kunnen gaan omdat er nu al een stuk voorbereiding is geweest.
Ze merkt het dan vanzelf wel wanneer jullie gaan.
En jij merkt wel wanneer ze bijtrekt. Dat wilde ze niet met je delen.
Haha.
Een boos konijn!

vervolg 2:
Ik moet ook lachen om Mini, zo'n bui heb ik ook wel eens... Zondag lachte Piek mij net zo uit toen ik even flink aan het mopperen was. 'Stukje perzik, Mini? Of lekker peterselie?' Ik verschuif een meubelstuk en weet dat ze nieuwsgierig genoeg is (van wie heeft ze dat nou weer?) om te komen kijken wat er gebeurt. Als ik haar kon verstaan, zou ik horen dat ze zei: 'Mmm, wel lekker, perzik en peterselie. Nou goed, twee aaitjes dan. Maar dan ben ik weer boos.'
Ik speel het hele spel mee. Het duurt niet zo lang. 's Avonds ligt ze languit te relaxen en mag ik haar weer helemaal plat aaien. De volgende ochtend mail ik Piek dat Mini bijgetrokken is. "Ik mocht je niet vertellen hoe lang ze boos zou blijven, maar ze had al wel laten weten dat het niet lang zou duren. Dat kan ze niet..."
.

Liedjes zingen

Nu moet ik zelf liedjes zingen in de auto. Ik ken ze allemaal allang uit mijn hoofd, de nummers van die tien cd's, die vanwege de shuffle-knop toch steeds weer een verrassing waren.
Mijn eigen richtingsgevoel mag nu weer aangeven waar we heengaan. Mijn autodeur kan voorlopig wel even vanaf de andere kant geopend worden, waarschijnlijk zal ik ook daar snel aan wennen.

Vroeger konden we de weg ook vinden zonder tom-tom. We hadden geen eens een mobiele telefoon, geen internet, geen email en nog vroeger geen auto's en geen televisies. De mensen die de eerste televisie meegemaakt hebben, leven nog nota bene. Kan je je voorstellen? En nu kunnen we het allemaal niet meer missen?

Misschien kunnen we alles wel missen. Alle wijsheid is beschikbaar, maar wordt pas een les als je 't in de praktijk ervaart en weet toe te passen: Laat je niet vangen door gebeurtenissen. Hecht je niet aan materie. Elk probleem is in staat zichzelf op te lossen.
Plannen zijn snel te wijzigen, lessen snel te leren, wij mensen zijn in staat ons snel aan te passen aan nieuwe situaties. Alleen onszelf kunnen we niet missen!

Zeg nou zelf: Is het niet veel erger om jezelf zo kwijt te zijn dat je in het duister rondscharrelt op zoek naar autoradio's en er niet mee zit zomaar een auto open te breken om effe je shotje te scoren? Misschien wordt deze stakker wel wakker als hij naar mijn muziek luistert. 'If you want it, you can change your world today... If you want it, just break free and walk away...' van Lenny Kravitz, bijvoorbeeld.
.

Webstek

Volmaakt gelukkig zijn in het hier en nu.
Is dat niet de kunst en de uitdaging van het leven?
Simon Vinkenoog wist het en kon het. Met behulp van z'n joint weliswaar. Maar toch... Volmaakt geluk vonden hij en z'n vrouw Edith in hun tuinhuisje, tussen de rozen. Verrassend mooi, haar verhaal gisteren in het Journaal.

Ik moet eerlijk zeggen dat de wietwalm, die om zijn imago hing, mij als een rookgordijn het zicht ontnam op wat deze man eigenlijk te vertellen had. Nu hij dood is, ontdek ik pas dat hij zichzelf bijvoorbeeld een 'MOED-denker' in plaats van een 'DOEM-denker' noemde. In de krant lees ik dat hij ontzettend nieuwsgierig was naar de dood: "Daarin worden alle sprookjes waar en na de dood zul je alles weten. Maar ik denk dat ik na de dood in de buurt van de aarde blijf hangen, want ik vind het enorm interessant hier.”

Zie de webstek van Simon Vinkenoog.

.

Verzekering

Vertrouwen is de beste verzekering, schrijf ik en denk ik ook echt.
Maar dan wil ik zaterdagavond, niet eens zo heel laat, mijn auto instappen om naar huis te gaan. Mijn slot blijkt geforceerd te zijn en mijn auto leeggeroofd. Onheilspellend hangen overal losse draadjes uit. En ik zou de volgende ochtend vertrekken naar de Ardennen...
Ik bel de politie, mijn auto start ook niet meer. 'U kunt aangifte doen op internet', zeggen ze dan. De wegenwacht dan maar. Die komen niet, want het is geen schade van binnenuit, maar van buitenaf. Ik moet het alarmnummer van de verzekering bellen. Dat doe ik, ik kom eerst op een verkeerde afdeling terecht, een medische nota bene, 'maar daar kunt u niks aan doen mevrouw'. Nee, natuurlijk niet. Doorverbonden. Nummer 5 aan de telefoon, die niks kan doen, maar me wel een telefoonnummer geeft van een landelijk centrum waar ik eindelijk een man aan de lijn krijg, die zonder allerlei ingewikkelde toestanden meteen een bergingsauto gaat regelen. Hij hoeft alleen mijn nummerbord, naam en adres te weten. Klaar. Dan staan we een uur te wachten. Floor houdt me gezelschap.
Ik bel dat ik morgenochtend niet kan vertrekken en hoor tot mijn grote verbazing dat ik er niet vanuit moet gaan dat zoiets verzekerd is. 'Dat kan je wel schudden.' Ook dat nog.
Ik vraag me af waarom er politie is. En waarom ben je nou lid van de wegenwacht? En waarom heb je een autoverzekering? Als auto-inbreker hoef je echt niet bang te zijn dat iemand je komt zoeken, dat is duidelijk. Daar is de politie niet voor. Waarom betaal ik me eigenlijk blauw aan belasting en verzekering? Wat doen ze met al die centen?
De bergingsauto arriveert eindelijk en gelukkig zijn die types er ook, die met verstand van zaken kunnen bekijken welke draadjes los hangen en opeens je auto weer kunnen starten. Ik kan - een paar uur later dan gepland - gewoon zelf naar huis rijden... En de bergingsman verzint ook nog dat ik de geforceerde deur gewoon van binnenuit op slot kan doen.

Ik zou zeggen: meer van die handige mannen de straat op, meer politie ook en minder mannetjes aan de telefoon, die alleen maar goed zijn in doorverwijzen van kastje naar de muur. Dan hoeft zo'n bergingsauto ook niet helemaal uit te rukken. Dure grap, al die bureaucratie. Dat betaalt de verzekering wel natuurlijk.

En dan: Verzekeren of vertrouwen? Er toch maar gewoon op vertrouwen dat alles weer goed komt. Een ander antwoord is er niet.

.

Michael Roads

'Als jij denkt dat je bescherming nodig hebt, heb je bescherming nodig, want je eigen overtuiging creëert de behoefte eraan. Strikt genomen is zelfs die behoefte de aanleiding tot een eventuele aanval.' Met dank aan Piek, voor dit en de vele andere interessante citaten, die ze me stuurt uit het werk van Michael Roads.

.

Openbaar

Leuk voorbeeld van hoe alles vanzelf openbaar wordt:

Meer dan duizend bekende Britten zijn afgeluisterd: leden van het koningshuis, politici, sportmensen. Allemaal door de boulevardkrant 'News of the World'. Eigenaar Rupert Murdoch tast diep in de buidel om aanklachten te voorkomen en de zaak stil te houden. Tevergeefs: een andere krant, The Guardian, heeft de afluisterpraktijken onthuld.

.

De wereld verandert

De economie is een door mensen bedacht systeem. En dat systeem is aan het instorten. Elk machtssysteem is aan het instorten. De wereld verandert in rap tempo. Van alle kanten komen berichten en voorspellingen die daarop wijzen. Soms berichten, die mensen bang maken.
Laatst nog kreeg ik zo'n waarschuwingsmail, die vooral aan iedereen doorgestuurd moest worden. Met onheilspellende filmpjes over geheime evacuatieplannen, waarschuwingen dat het betalingsverkeer via internet gaat uitvallen, dat we juist door de vaccins ziek worden, ga zo maar door.
Ik heb een mail teruggestuurd met het verzoek dat ook aan iedereen door te sturen met de boodschap: 'Laat je niet bang maken. Dat is precies de bedoeling. Dat is macht.' De enigen, die reden hebben om bang te zijn, zijn zij die iets te verbergen hebben en anderen misleiden, misbruiken, onderdrukken en klein proberen te houden. Dat is wat er aan de hand is op de wereld. We zijn op weg naar een wereld waarin het gaat om eigen kracht, onafhankelijkheid, passie, bevrijding, creativiteit en vertrouwen op jezelf.
Het algehele bewustzijnsniveau op de wereld is zich enorm aan het verhogen, al iets van gemerkt? Dat betekent dat we steeds meer zomaar weten, zien en voelen. Alle waarheid komt aan het licht. Hoe hoger ons trillingsniveau (bewustzijnsniveau) hoe meer we zien, we kijken in feite van een steeds grotere afstand, waardoor je een steeds groter overzicht en inzicht hebt. Deze informatie komt van verschillende kanten, het is niet altijd makkelijk te bevatten welke grote veranderingen ons te wachten staan. De informatie, die doorgegeven wordt, is ook niet altijd juist. De wereld zal niet vergaan. Er zal veel gebeuren, maar het wordt alleen maar beter. Let maar op. We leven in een hele bijzondere tijd.

Wie daar meer over wil horen, kan eens kijken naar Steve Rother.
Maar pas op: Het zou je wel eens kunnen gaan duizelen.

Verzekering

De beste verzekering is VERTROUWEN


.

Eigen Baas

Het gaat goed. Er komen veel interessante reacties binnen voor het boekje, dat ik inmiddels 'Wij zijn eigen baas' heb gedoopt. Korte tips en mooie persoonlijke visies. Zie bijvoorbeeld Peter de Kocks weblog.
Een van de geheimen is in elk geval het samenwerken, delen en netwerken met collega-zelfstandigen, gelijkgestemden. Dat heeft als gevolg dat mijn oproep een sneeuwbaleffect teweeg brengt, want de een stuurt het weer door naar de ander. Dus: straks een boekje dat een vrij onzichtbaar netwerk een beetje zichtbaar maakt. Nog niemand gehoord die er spijt van heeft, overigens, dat-ie eigen baas geworden is! Ook die mensen mogen reageren natuurlijk, al weet ik niet of ze er zijn.

.

Zelfstandigen

Wat is het geheim van het succes van een zelfstandige?

Vertel me jouw gouden tip of advies voor mensen die graag zelfstandig ondernemer willen worden! Graag op basis van je eigen ervaring, als je wilt met een kort eigen verhaaltje erbij. Welke valkuilen ben jij tegengekomen en hoe heb je het opgelost? Wat is het belangrijkste om op te letten?

Als je het leuk vindt om een bijdrage te leveren, doe het vooral spontaan en vanuit jezelf! Jouw eigen wijsheid. Wellicht kom ik bij sommigen van jullie nog terug, omdat ik bezig ben om (op geheel eigen wijze natuurlijk...) een boekje samen te stellen met tips en adviezen voor mensen die twijfelen of ze het wel kunnen en zich afvragen of het niet heel erg zwaar is, enz.. enz...

Volgens mij (niet alleen volgens mij trouwens) is dit echt een tijd om zelfstandige te worden en zullen steeds meer mensen die sprong wagen.

Mocht je dit bericht door willen sturen naar anderen, waarvan jij denkt dat ze een hele interessante eigen visie hebben, graag!

Reacties graag onder de titel 'zelfstandigen' sturen naar petra.maartense@xs4all.nl

Rise

Don't fall in Love
Rise in Love...

.

ZeeRob

De mooiste avonden op het strand maak je mee bij ZeeRob. Het is het allerlaatste tentje op het strand bij Kijkduin, richting Hoek van Holland, vlak voor het naaktstrand begint. Daar is het nog ouderwets rustig, geen poespas, geen blitse boeddha's of glitterende lampen. Oude stoelen en krakende banken, in alle soorten en maten. Kussentjes en goede wijn, eenvoudige happen en uitzicht op de perfecte zonsondergang. Echte bloemen en verse vis, dat wel. Simpel, zoals het vroeger waarschijnlijk ook was. Lekker gewoon. En lekker gezellig. Niet doorvertellen hoor!

.

Boek

Mijn yoga-buurvrouw is altijd vroeg aanwezig en drinkt dan een kopje thee voor de les begint. Nu leest ze zelfs een boek. De laatste bladzij, dus als ze het weglegt vraag ik: 'Zo, boek uit?'
'Nee', zegt ze. 'Ik kijk tegenwoordig eerst hoe het afloopt. Ik heb er geen zin meer in, die boeken die zo vervelend eindigen, dat je met een rotgevoel achterblijft. Daar begin ik gewoon niet meer aan.'

.