Je bent je eigen Autoriteit

Er is geen autoriteit buiten jezelf.
Bam, die zat. Ineens was het me helder.

Als je zo'n vraag stelt, zie het stukje 'doorbraak', komt het antwoord vanzelf. Meerdere antwoorden zelfs. Ze komen van jullie die het herkennen (hartelijk dank!) en zomaar uit de lucht vallen. In etappes. Nu dus dit inzicht.

Zolang ik me gevoelsmatig laat beperken door omstandigheden buiten mezelf, geef ik dat buiten mezelf veel te veel macht. Zolang ik er last van heb dat 'de wereld' niet meewerkt, laat ik teveel van de 'de buitenwereld' afhangen en geef ik die buitenwereld dus autoriteit. Dat gaat vrij subtiel allemaal, het speelt zich af op een onbewust level, tot je het opeens helder ziet. Zolang ik het gevoel heb dat ik afhankelijk ben van de buitenwereld (mensen, instanties, omroepen, banken, noem maar op), speelt er kennelijk een angst mee op de achtergrond en daarmee ontken ik de ware autoriteit.
Per ongeluk geef ik anderen macht. En dat terwijl we allang weten dat de buitenwereld je eigen binnenwereld weerspiegelt. Als ik ga twijfelen, nodig ik stagnerende factoren uit. In feite vertrouw ik dan niet helemaal op de Goddelijke perfectie.

Maar okee, precies dat zijn we aan het ontdekken. Het is zich aan het integreren in onszelf en in ons leven, meer en meer. Je kunt het allemaal wel weten, maar daarmee begint het pas. Als we vertrouwen op die Goddelijke perfectie, de enige autoriteit, groeit de moeiteloosheid, het gemak. We zijn dat alleen nog niet gewend. Dus: In hoeverre verwachten we tegenslagen en teleurstellingen? Durven we er wel in te geloven? Durven we wel te zeggen: Alles gaat fantastisch, goed, prima, geheel volgens plan. Ons is toch altijd geleerd dat het zo niet werkt? Te vroeg juichen...? Pas op! Zo makkelijk kan het toch niet gaan? En zo maken we het onszelf moeilijk. We zeggen zelf altijd 'ja, maar...' of we denken het. Staan we onszelf wel toe dat het makkelijk, moeiteloos en succesvol verloopt? Of zijn we nog steeds huiverig voor de reacties van anderen?

"Wees op de wereld, maar niet van de wereld," zei Jezus. De wereld autoriteit toekennen is de illusie in stand houden dat er geen eenheid is, dat je geen creator bent, dat je slachtoffer bent en dat alles gebeurt en jij daar geen invloed op hebt. Dat hebben we wel. Daar komen we juist voor om dat te ontdekken. Dat de enige autoriteit zich in onszelf bevindt. We zijn vergeten wie we zijn, maar we komen dat juist ontdekken.

Nou ben ik persoonlijk een type wat altijd al moeite heeft met autoriteiten, maar zelfs dat is een vorm van het toch macht geven. Alles waar je bang voor bent of waar je tegen strijd, geef je meer macht dan nodig is. De kunst is om voor ogen te houden wat je wilt en je niet teveel te laten afleiden door de zogenaamde realiteit. Verzet is nog steeds een vorm van afhankelijkheid.

Twijfel niet aan jezelf. Vertrouw op de perfectie. En op je eigen vermogen te creëren! Blijf leren van alles, blijf open staan voor alles wat gezien wil worden en wil groeien. Wees op de wereld, maar niet van de wereld.

"Haal de strijd eruit"

"Haal de strijd eruit," was het antwoord dat ik kreeg. Ik raadpleegde Rumi. Niet mijn konijn Rumi, maar de Rumi over wie ik een prgramma maak, de dichter, filosoof en sufi. Als je met dieren kunt communiceren, waarom dan ook niet met Rumi? Het was een duidelijk antwoord, een goeie richtlijn. Rumi is inmiddels 'toegeëigend' door diverse partijen, zoals je dat in alle religies kunt waarnemen. De grote meesters (Jezus, Buddha, Mohammed) maakten zelf geen onderscheid, zij inspireerden en waren een voorbeeld. De verdeeldheid is later ontstaan. Iets wat nooit hun bedoeling kon zijn, want dat druist juist tegen hun leer in. Rumi bepleitte tolerantie ten aanzien van alle religies en kwam bovendien op voor vrouwen, wat in die tijd (de 13-e eeuw) bijzonder en nodig was.


"Haal de strijd eruit," gaat verder. In je hoofd kun je ook 'in strijd' zijn. Met situaties, mensen, over hoe het verloopt... Het is verzet tegen dat wat is. Dat is nooit handig. "Omarm het," zeggen ze dan bijvoorbeeld. Accepteer het. Laat het gaan.

Op het moment dat je iets per sé wil, veroorzaak je tegenstand. Dan wordt het een gevecht. Het ego komt om de hoek kijken, ten diepste altijd reagerend vanuit angst. Angst dat iets niet lukt, angst om te falen, angst om onderdrukt te worden, angst die altijd dieper zit dan je denkt.

Frustraties neem je soms mee uit vorige levens, angsten dus ook. Velen van ons zijn in vorige levens de mond gesnoerd, gekortwiekt, gevangen gezet of vermoord omdat de waarheid niet verkondigd mocht worden, gevaarlijk was, mensen teveel macht en eigen kracht gaf. Daar zijn we bang van geworden, brave slaven van het systeem door geworden, volgzaam en accepterend dat het 'nu eenmaal zo is'. Dat soort van acceptatie is niet waar we iets mee opschieten. Stel vragen, blijf vragen stellen, onderzoek de angst, je eigen angst. Als je die angst overwint, ben je vrij en kan je niet meer onderdrukt worden. En juist die vrijheid, daar was men bang voor. Het is gelukt mensen bang te maken. Dat is wat macht is. Maar vergis je niet, juist die macht is bang. Bang de controle te verliezen en de touwtjes niet meer in handen te hebben. Bang dat het systeem instort. De strijd is dus niet handig, want daarmee verergert de tegenstand. Strijd is vanuit angst. Altijd. Maar waar zou je bang voor zijn? Als je weet - of ontdekt - dat de macht in jou is. Niet buiten jezelf? Rumi wist dat. Rumi ontdekte dat en gaf die boodschap door. "Waarom blijf je in de gevangenis zitten als de deur wijd open staat?" is mijn favoriete quote van Rumi. Zolang angst ons in de greep houdt, zitten we in de gevangenis. En we zijn zelf in staat die angst in de ogen te kijken en te overwinnen. Vrijheid heeft geen strijd nodig, hooguit een innerlijke strijd. Maar zodra je dat ziet, ben je er al.

De avonturist en de dromer

Muni is een waaghals. Wat valt er te beleven? Elke dag is weer een avontuur, het leven een grote uitdaging. Ze hoort elk geluid, let goed op, verzint de leukste spelletjes, wil graag dat wij meedoen, verrast je steeds opnieuw met haar creatieve invalshoeken, voor geen kleintje vervaard, alleen bang voor de stofzuiger. Sterk en heldhaftig, maar ook een trouw maatje. Waar ik ook heenga, zij gaat mee. Kijken of er wat te beleven valt of gewoon voor de gezelligheid.


Bliss is dromer en een stuk minder manmoedig, die bekijkt het eerst eens even rustig. Of slaapt gewoon lekker verder. Die weet hoekjes te vinden, waar ze ongestoord in de zevende hemel kan vertoeven. Bliss laat zich niet gek maken. Die speelt op haar eigen tijd, die eet op haar eigen tijd, ook wat ze zelf wil. Madame is kieskeurig. Die kan je echt niet paaien met een snoepje. Ze vertelt precies wanneer ze aandacht wil en laat weten als ze wil spelen. Soms krijgt Muni op haar lazer van Bliss, dan wil de koningin rust. Geen fratsen aan haar kop. Laat mij lekker in mijn eigen wereldje dromen...

En soms mag Muni daar wel bij. Als een ware beschermheer ontfermd zij - ik zou bijna zeggen hij - zich dan over de jonkvrouw.

Allebei zijn ze lief, grappig, speels, nieuwsgierig, en vooral..... mijn spiegel! Ik kijk er met plezier naar en ontdek een hoop op deze manier! Enerzijds een avonturist en tegelijkertijd gesteld op mijn rust. Verstoor mijn dromen niet! En laat me lekker mijn gang gaan. Haha...

Gelukkig is er meestal harmonie tussen deze twee uitersten!

Doorbraak

Hoe kan het toch dat alles wat in eerste instantie geweldig is, vlot verloopt, helemaal de bedoeling lijkt, goed voelt, euforie en enthousiasme oplevert, in een latere fase moeizamer wordt, z'n glans lijkt te verliezen en soms stagneert? You tell me. Ik weet het niet. Ik vind het altijd jammer als het gebeurt en er weer aan 'getrokken' moet worden, doe mij maar liever die flow...

Misschien is het te vergelijken met de schaatsters op de lange afstand. Als je te hard van start gaat, is het moeilijk dat tempo vol te houden en stort het zaakje halverwege in. De uitdaging is om zogeheten 'vlakke' rondetijden te rijden. Stabiliteit, krachten sparen, goed verdelen. En zorgen dat je op het eind nog wat over hebt om het te vervolmaken. Dus vol vertrouwen, rustig aan en niet te hard van stapel lopen?

Ik ben typisch een gedreven en ideeënrijke initiatiefnemer, die heldhaftig in het diepe springt. Ik sleur met gemak iedereen mee in mijn enthousiasme, onbevreesd en overtuigd pak ik grootste projecten aan, denk groot en kan dan ook boordevol energie bergen verzetten. Maar....

Ik heb een beetje genoeg van dat "maar..." Altijd komt er een moment waarop er tegenwerking komt, waarop alles ineens minder soepel verloopt, er vertraging optreedt, ik word teruggefloten, afgeremd, mijn enthousiasme word gedimd, het beweegt niet meer mee. Wat is dat toch? Zoiets als verliefd zijn en denken dat het alles is, maar al snel verschijnen de eerste kleerscheurtjes, barstjes en deuken en wordt het 'werken'? En dan komt het er op aan. Kom je daardoorheen, wordt het 'echte' liefde of haak je af?

Eerlijk gezegd weet ik het niet of het zo wel moet werken. Waarom kan het niet makkelijker? Waarom zou het niet kunnen blijven stromen en moeiteloos kunnen blijven gaan? Is het niet de mind - vanzelfsprekend altijd goed vertegenwoordigd door iedereen om je heen... - die roet in het eten strooit? Die begint te maren? Die elke glimp twijfel aangrijpt om z'n machtspositie te herstellen? Waarom zouden er blokkades moeten zijn?

In mijn geval zou het onbewust in mijn systeem kunnen zitten dat ik die tegenwerking aantrek. Misschien omdat ik het liefst iedereen mee wil sleuren in de euforie? Dat kost kracht. Ik heb me natuurlijk ook afgevraagd of het mijn eigen angst is voor teleurstelling, steeds datzelfde patroon. Maar misschien is het meer dat ik te vroeg juich. Dat dat juist tegenstand oplevert. Dat kan. Dat is wat er altijd gebeurt.

Hoe doorbreken we dat? Rustig je eigen koers varen en je eigen gang gaan? Rustig doorgaan? Vlakke rondetijden...? Niet te uitbundig van start gaan, niet je energie verspillen in de eerste ronden? En toch je enthousiasme bewaren? Weten waar je mee bezig bent... En het niet afhankelijk maken van anderen. Je eigen plan trekken. Goede timing. Niet proberen anderen mee te sleuren, dat kost energie. Ik hoef alleen maar de teleurstelling te voorkomen, want dat belemmert mij. Ik heb de goedkeuring van anderen niet nodig, ik weet wat ik aan het doen ben.

Les: Laat je humeur, je enthousiasme, je drijfveren, je vertrouwen, je dromen, je grootse plannen en je geloof daarin niet ondermijnen. Niet door anderen en niet door jezelf! Ga gestaag verder en vertrouw op jezelf! En niet alleen op jezelf, ook op alle onzichtbare hulptroepen.

Kom maar op met die doorbraak!

Reïncarnatie

Reïncarnatie, vorige levens, voor mij is het heel vanzelfsprekend, al zolang ik me kan herinneren. Sommige kinderen herinneren zich vorige levens nog. Zo zei het zoontje van een vriendin een keer: 'Mamma, weet je dat ik eerst een meisje was?' Zij reageerde (gelukkig) met: 'Oja?' en vroeg mij later: 'Wat moet ik daar nou mee?' Niks, prima gereageerd toch? Als hij wat wil vertellen, kan dat. Je hebt het niet afgedaan als onzin. Ik weet dat veel mensen zich bezig houden met de vraag 'Is er leven na de dood?' en dat is wat het leven moeilijk maakt, denk ik. Want dan is er angst voor de dood, maar er is ook een enorme beperktheid in je leven als je denkt dat wat je nu beleeft en waarneemt alles is. Het lijkt me moeilijk om dan de processen te zien, de ontwikkelingen die je doorgaat.

Alles in de natuur ontkiemt, groeit, bloeit en vergaat weer. Maar er komt steeds weer nieuw leven tevoorschijn. Zo gaat dat met mensen ook. We komen steeds weer in een nieuwe vorm tevoorschijn. Maar onze essentie blijft hetzelfde. Leven is iets anders dan de vorm waarin het zich manifesteert. Je bent niet je lichaam, degene die dit en dat en zus en zo doet, beleefd heeft, 'nu eenmaal zo is'. Daar identificeer je je mee, maar het is niet de essentie van wie je bent. Het leven stroomt door je heen, het lijkt alsof we daar zeggenschap over hebben, maar dat kun je je afvragen. Een bloempje vraagt zich ook niet af wanneer hij eens zal gaan bloeien. Hij bloeit gewoon. Als de tijd rijp is komt hij/zij tevoorschijn. Waarom zou hij/zij zich daar druk over maken? Ook is het ene bloemetje het andere bloemetje niet. Maar een bloem houdt zich ook niet bezig met vergelijken.

Alles komt weer terug, niks vergaat. Het leven zoals wij dat nu waarnemen is maar een deel. Een deel van het geheel. Andere delen worden op dit moment door anderen beleefd. Maar ook door jou op een ander level. De essentie van eenheid is misschien wel dat je die ander ook bent, ook al weet je het niet. Die ander beleeft een ander deeltje van de puzzel. Samen creëren we alles en ervaren we hoe het is om vanuit dat kelien perspectiefje waar we nu inzitten te kijken. Ik kom wel eens mensen tegen, de laatste tijd heel vaak, waarbij ik denk: Hee, jij beleeft hetzelfde vanuit een andere positie. Interessant. Jij doet dat deel, ik doe dit deel en als we dan samenkomen vallen er puzzelstukjes in elkaar en klopt alles. Zo zijn we een grote puzzel aan het leggen met z'n allen. Om de eenheid terug te ontdekken, die er al is.

Het 'vergeven' is hierin een mooi voorbeeld. Als ik iemand vergeef, wat eigenlijk meer betekent 'ik begrijp het en ik zie welke rol jij op je hebt genomen, zodat ik mijn lessen kon leren' bijvoorbeeld, dan neem je het niet meer persoonlijk. Alles is actie-reactie, karma en je lost het karma op door bijvoorbeeld te vergeven. Dat kan alleen maar door het in te zien. Aha, dat was 'het spel', dat was de interactie, het gaat niet over schuld, we waren er allebei bij. Zolang het denken in 'schuld' aanwezig blijft, kom je geen stappen verder. Het houdt de beleving van afscheiding in stand. Evenals het denken in goed en kwaad, alsof we er iets aan hebben om alles te labelen. Het is zoals het is en je kunt zien hoe het is als je ophoudt met oordelen, ofwel pogingen tot controle. Alles hangt samen en alles reageert op elkaar. Als jij ergens de angel uit weet te halen, door niet te oordelen en uit die eeuwige wisselwerking te stappen, los je iets op. Dat kan alleen als je je losmaakt van je beperkende identificatie met je ego. Jij bent ook mij, ik ben ook jou.

Want, zeg nou zelf, reïncarnatie, dat gaat over tijd. Maar als we het over dimensies hebben, bestaat er geen tijd. Tijd bestaat alleen in onze beleving, het is een instrument. Dus al die vorige levens, die zijn ook nu aanwezig. Misschien leef jij mijn andere leven wel op dit moment!

Effe kort

Negative thoughts gain strength when you pay attention to them. It gives them energy that they feed upon. Don't give them energy.

Ofwel: Waar je aandacht aan schenkt groeit. Geef aandacht aan de positieve dingen in je leven. Stop met het waarmaken van je negatieve gedachten door ze maar te blijven herhalen, te verwoorden en kracht te geven. Gebruik de kracht van het woord goed. Weet dat je zelf degene bent die moeilijkheden creëert en groter kan maken dan ze zijn, in stand kan houden en kan voeden. Of niet. Je krijgt alles gepresenteerd, ook je twijfels en je huiver. Dus: Zuiver dagelijks, zo niet 100 keer of 1000 keer per dag de geest. Van de ene gedachte komt de andere gedachte, dus hou ze in de gaten! Stuur zelf die stroom. Geef dat energie en aandacht wat je blij maakt en dankbaar. Als je gelukkig(er) wilt zijn tenminste...!

The prison is self made, created by the mind of negative thoughts, freedom is always just one positive thought away.

Passie!

"Learn to live independent of the good opinion of others."

Ik leen even een mooie inspirerende tekst van Wayne Dyer:

"I write because writing is something that I have to do. And it doesn’t matter whether people like it or not. I would suggest that’s true for most creative people. Van Gogh never made a penny in his entire lifetime. He painted because it was his soul, his excitement. It was what aligned him with his Source of being. An artist or a creative person of any kind goes about their work because it’s their path, it’s what excites them, it’s what aligns their soul with who they truly are, who they showed up to be.

...
I write on any subject and often think of my writing as automatic writing. My hand moves across the page, but it isn’t actually me doing the writing. It’s a kind of connection with an invisible part of me that occurs when I sit down with purple pen in hand and allow the words to form on the paper beneath my moving fingers.
...
My writing is like having a friend with me at all times. I love my space where I escape each day to bring my characters to life, though the story is becoming less important—it’s just the opportunity to sit in a sacred space with a blank piece of paper staring back at me that I so enjoy. When I take the time to write on my novel, I think to myself, Writing is not something that I do. It is what I am. I like the feel of it and saying and remembering, I am writing. What brings me the greatest sense of accomplishment is feeling aligned with what I am on the planet for in the first place. That’s what writing is to me.

Today, I still retreat frequently to my writing space, as I have done for well over 45 years, and I feel safe and closest to my Source of being when I’m surrounded by personal photos and memorabilia in what I refer to as my sacred writing space.

I look back on my early writing times and the inner awareness that spoke loudly to me of the freedom I would one day know. By following my instincts and my good feelings that always arose when I took pen in hand and declared myself to be a writer—even if no one else yet shared in the same opinion—I was following my soul’s calling. It was enough for me to claim it and declare myself to be an expert on what I felt so passionate about.

Namaste,
Wayne Dyer

En dan de follow-up: Passie. Want het gaat natuurlijk niet alleen over schrijvers, het gaat over iedereen. Volg je innerlijke drive! Durf het, doe het, met volle overgave....

Here’s a concept you won’t want to forget: passion always trumps excuses. Keep in mind that when I use the word passion, I’m not referring to the romantic notions that this concept conjures. Instead, I’m equating it to a vigorous kind of enthusiasm that you feel deep within you and that isn’t easy to explain or define. This kind of passion propels you in a direction that seems motivated by a force beyond your control. It’s the inner excitement of being on the right path, doing what feels good to you, and what you know you were meant to do.

It’s my contention that the mere presence of passion within you is all you need to fulfill your dreams. Remember that God is in no need of excuses, ever. The creative Divine Spirit is able to manifest anything it contemplates, and you and I are the results of its contemplating itself into material form. Thus, when we have an emotional reaction that feels like overwhelming passion for what we’re contemplating, we’re experiencing the God within us…and nothing can hold us back.

Passion is a feeling that tells you: This is the right thing to do. Nothing can stand in my way. It doesn’t matter what anyone else says. This feeling is so good that it cannot be ignored. I’m going to follow my bliss and act upon this glorious sensation of joy.

When you’re enthusiastic, nothing seems difficult. When you have passion, there are no risks: family dramas become meaningless, money isn’t an issue, you know that you have the strength and the smarts, and the rules laid down by others have no bearing on you whatsoever. That’s because you’re answering your calling—and the you who is doing the answering is the highest part of you, or the God within.

The presence of passion within you is the greatest gift you can receive. And when it’s aligned with Spirit, treat it as a miracle, doing everything you can to hold on to it.
 

Gewoon voetballen!

De kunst is om te luisteren met je hart. Je hoeft verder niet iets te vinden, het ergens mee eens te zijn of niet, want huppekee, dan zit je weer in je hoofd. Mensenlief ik heb het steeds moeilijker met "gewone" sociale bijeenkomsten. Hoewel, gewoon... noem dat maar "gewoon". "Gewoon" is geloof ik nog steeds dat je het niet weet, dat je twijfelt, dat je uitgebreid vertelt waarom en hoe en wat en waar je bang voor bent. "Gewoon" is dat je vertelt wat er zoal misgaat, op je werk, met je collega's, in je relatie(s) en in de wereld. En okee, daar ben ik dan op een gegeven moment al een tikkeltje moe van, maar... dan komt het: Ze vragen je iets. Je geeft antwoord, je probeert iets te vertellen, maar... voor je het weet word je onderbroken, want... waar is het probleem? Er is geen probleem.
"Ja maar..." en dan gaan ze het probleem wel even voor je verzinnen.
Soms, heel soms (ahum) gebeurt het me dat ik iemand de mond snoer. Dat gebeurde gisteren. "Zeg jongens, wat is dit? Hou eens even op!" floepte er uit. "Waar zijn jullie mee bezig?" Hele verhalen werden bedacht, in de vorm van 'zo gaat het altijd...' over een situatie met iemand die ze helemaal niet kenden, waar ze vrijwel niks over wisten, ook niet naar vroegen, maar wel alvast beoordeelden. Negatieve voorspellingen, ik ben er allergisch voor. Natuurlijk, het gaat meer over jezelf als je zo denkt. Maar... heb ik daar nog zin in? Zit ik er op te wachten dat mensen zo reageren als ik "gewoon" iets vertel? Moet overal een probleem van gemaakt worden, vooral als je zelf het probleem niet ziet? Is dat interesse? Waarom zou ik daar op ingaan? Ik word er moe van... Met als gevolg dat ik dus voortaan liever met mijn schatten van katten ga voetballen! Dat is pas leuk!

Ik weet niet of jullie het herkennen, maar het wordt steeds moeilijker om met die negativiteit om te gaan als je weet dat dat niet bijdraagt aan omstandigheden. Integendeel, woorden en gedachten zijn krachten en wil je het een beetje leuk hebben in het leven, dan maakt het veel uit hoe je denkt en praat. Het vergt discipline om je goed te voelen. Het is soms even hard werken om het tij weer te keren. Aan het eind van de avond hadden we het over mindfulness: Accepteren wat is. En dan laten gaan.

Het beste is om negativiteit niet te voeden. Dus misschien ook om er juist geen aandacht aan te geven als zoiets gebeurt. Dus misschien had ik dit stukje ook helemaal niet moeten schrijven! Vergeet het maar weer en onthou alleen hoe fijn het is dat jij dat niet doet en je wel bewust bent van je manier van reageren! ;) Laten we elkaar en anderen toch vooral inspireren en ons bevrijden van onze eigen angsten, zodat ze ook geen impact op onze omgeving hebben! Aan het werk dus... of "gewoon" lekker gaan voetballen!

Don't blame the mirror

Dagelijks bedank ik Bliss en Muni dat ze er zijn. Dat ze hier zijn. Ze zijn geweldig gezelschap, ze maken me elke dag weer aan het lachen, vertederen me, houden me in het 'hier en nu'  en... vertellen me van alles! Ze zijn spiegels. Doordat ik veel met dierencommunicatie bezig ben geweest en daar samen met Piek een boek over gemaakt heb, weet ik dat katten bij uitstek spirituele wezens zijn en een enorme spiegel voor mensen. Zo hebben honden meer de neiging menselijke ballast op zich te nemen en dienstbaar te zijn. Het geeft mijn leven een enorme extra dimensie, waar ik heel dankbaar voor ben.

Ik weet natuurlijk al lang dat alles, werkelijk alles een spiegel is, zelfs dat wat je op tv ziet is niet toevallig. Alles wat er gebeurt vertelt je iets. Want jij bent degene die het waarneemt en de waarneming is van jou. Een ander zal het hetzelfde nieuws op het journaal bijvoorbeeld op een andere manier waarnemen. Alles heeft te maken met je eigen interpretatie. Dat merk ik ook aan de reacties op mijn filmpjes en foto's van deze twee bijzondere wezentjes op facebook. Het is een aardige docusoap aan het worden. Iedereen kijkt en reageert vanuit z'n eigen beleving. En dat is prima natuurlijk.

Vrijdag waren de cats in gevecht. Zo heftig dat ik maar even wachtte met de deur uitgaan. Even vroeg ik me af of ik ze niet uit elkaar moest zetten. 'Nee, je moet het ze altijd uit laten vechten, gewoon laten gaan,' zei iemand de volgende dag toen ik dat vertelde. Dat heb ik ook gedaan en na een uurtje was de strijd gestreden en lagen ze weer prinsesheerlijk in elkaars pootjes te slapen. Alsof er niks gebeurd was. Mensen zouden waarschijnlijk nog wel even aan de gang blijven met discussieren, het hele verhaal nog eens aan iemand vertellen, er over na blijven denken, zich schuldig of slachtoffer voelen, elkaar verwijten maken, een plan bedenken of een oplossing, nieuwe spelregels, er zou zich ook meteen een angst ontwikkelen dat het nog een keer zou kunnen gaan gebeuren, dus een verdedigingsstrategie wordt ingezet, we vertrouwen elkaar niet meer, dus... huppekee, het volgende gevecht is alweer in zicht. Zo gaat dat, onze mind kan dan weer lekker aan de bak met wat-ie het liefste doet: zorgen maken, problemen maken, zorgen dat we vooral niet in het hier en nu zijn, maar alvast voorbereid op de problemen van morgen. Pas op, want er kan zo weer iets gebeuren. En zo veroorzaken we het ook. Door ermee rond te blijven lopen. Door onze oude shit lekker mee te zeulen.

"Stay with what is," schoot me te binnen naar aanleiding van het kattengevechtje. Natuurlijk vertolkten zij een strijd in mij. Ik was ergens heel boos over. Dus ik kreeg voor mijn neus uitgespeeld wat in mijzelf woedde. Daar kon ik niet omheen. Dan maar even uitvechten... Jezelf toestaan om ergens even heel boos over te zijn is beter dan het onderdrukken.
'Stay with what is...' that's all. Het is zoals het is. Ben je boos, dan ben je boos. Maak er verder geen verhalen van, gewoon voelen. Erkennen. Er dwars doorheen. En dan kan het zijn dat je uitkomt bij pijn of verdriet of allebei. Okee. Dan is dat er. Stay with what is. Accepteren, waarnemen, voelen, erkennen. En dan opeens komt er een bijzonder moment: Floep, het lost zich op. Klaar. Ontladen. Als een ballonnetje wat doorgeprikt wordt. Of een dikke, vette, zware, donkere wolk die z'n regen loslaat en zo oplost. Zoiets. Transformatie! Wij doen dat niet, het gebeurt.

Het helpt als je 'erbij' blijft en het verder niet erger gaat maken door er verhalen van te maken, conclusies uit te trekken, er vanuit gaat reageren, want dan ga je het weer verspreiden, dan ga je al snel jouw pijn bij een ander neerleggen en zo veroorzaak je weer nieuwe pijn. Wij mensen kunnen elkaars donderwolken heel goed voeden... maar als we dat niet doen, lost alles vanzelf op. Het is niet een ander die jou iets aandoet. Het is een ander die jou behulpzaam is en je een spiegel voorhoudt. Don't blame the mirror. Veeg het stof ervan af!