'Een snelle of onregelmatige ademhaling is het onvermijdelijke gevolg van de schadelijke gemoedstoestanden vrees, begeerte en toorn.' Weer woede en begeerte, nu aangevuld met vrees. Nieuwsgierig geworden naar Kriya yoga heb ik hoofdstuk 26 opengeslagen van de dikke pil 'autobiografie van een yogi', een fascinerend boek vol wonderen dat niet zomaar op mijn pad kwam. Het werd me aanbevolen door een vrouw, die op nieuwjaarsdag uit het niets opdook en met me mee heen en weer wandelde langs de singel, me verblufd achterlatend met een paar duidelijke opdrachten. Ik heb chocolademelk met haar gedronken, maar achteraf twijfel ik bijna aan haar bestaan. Er was iets zeer mysterieus aan haar verschijning.
Een zeer geoefende Kriya yogi kan zichzelf op verschillende plekken tegelijk materialiseren, lees ik geboeid. Het boek omvat talloze verwijzingen naar de Bhagavad Gita, het onderwerp van het programma waar ik de dag na de ontmoeting met deze vrouw voor ging filmen. Ook zomaar op mijn pad beland. Of ik het even wilde maken. Het leven is verbluffend verrassend. 'Follow your destiny' is een kwestie van goed opletten en openstaan.
Als ik het Kriya beginsel goed doorgrond kun je met concentratie op je ademhaling je lichaam en geest beheersen en ontsnappen aan de 'karma-kringloop', hoewel daar heel wat training voor nodig is. Ik zou bijna zeggen: Kriya yoga is MIR voor gevorderden. Of, dat zou ook kunnen: Dergelijke disciplines zijn toegankelijk voor iedereen. Zelfheling ìs ontsnapping aan karma.
.
zondag 31 januari 2010
Destiny
Als je naar dit nummer luistert en in plaats van 'him' - 'my destiny' invult, voel je dan ook hoe je hart opspringt van vreugde?
Veranderen
Hoogste tijd om terug te keren naar mijn favoriete onderwerp: Je kunt alles zelf veranderen. Je creëert je eigen wereld. 'Vraag niet naar een antwoord op ongemakken, pijn of verdriet, want het antwoord ligt in jezelf. Je ontwikkelt de toegang tot dat antwoord als je thuiskomt in jezelf.' (uit de fluisterboom) En zo is het.
Het antwoord is dat je het beeld kunt veranderen dat je hebt. Ja, soms moet je daar even moeite voor doen. Soms zijn we net een repeterende plaat, is er ergens in je hoofd een plaat die blijft hangen in een kras. Ja, die vraagt om aandacht. Je kunt hem uitzetten als je er niet langer van gediend bent. Als je vandaag alles vergeet, liggen morgen alle mogelijkheden voor je open. Dat is de ware Magie van het leven. Gedragen we ons als slachtoffers van omstandigheden of worden we wakker en ontdekken we dat we zelf de creators van ons leven zijn?
.
Het antwoord is dat je het beeld kunt veranderen dat je hebt. Ja, soms moet je daar even moeite voor doen. Soms zijn we net een repeterende plaat, is er ergens in je hoofd een plaat die blijft hangen in een kras. Ja, die vraagt om aandacht. Je kunt hem uitzetten als je er niet langer van gediend bent. Als je vandaag alles vergeet, liggen morgen alle mogelijkheden voor je open. Dat is de ware Magie van het leven. Gedragen we ons als slachtoffers van omstandigheden of worden we wakker en ontdekken we dat we zelf de creators van ons leven zijn?
.
zaterdag 30 januari 2010
Verwachtingen
'Dan moet je je verwachtingen bijstellen,' zou mijn broer(tje) zeggen. Natuurlijk, hij heeft gelijk. Als je niks verwacht, heb je ook geen reden om boos te worden. 'Verwachtingen moet je van jezelf hebben en niet van een ander,' zou ik zelf kunnen zeggen, omdat ik ervan overtuigd ben dat je alles bij jezelf moet zoeken, in jezelf zelfs. Alles is een spiegel.
Maar toch... anderen kunnen verwachtingen wekken. Soms is dat ook niet zo heel erg. Als mooie woorden vol goede intenties zitten, zijn ze toch de moeite waard? Ja, als je het zo kunt zien en er verder niet teveel van verwacht dus. Dus? We voegen er weer eentje toe aan de MIR-methode: 'Verwachtingen loslaten.' Daar worden we vast nog sterker en onafhankelijker van. Het leven kan er alleen maar leuker van worden. Want als je niks verwacht, kunnen verrassingen hun intrede doen!
.
Maar toch... anderen kunnen verwachtingen wekken. Soms is dat ook niet zo heel erg. Als mooie woorden vol goede intenties zitten, zijn ze toch de moeite waard? Ja, als je het zo kunt zien en er verder niet teveel van verwacht dus. Dus? We voegen er weer eentje toe aan de MIR-methode: 'Verwachtingen loslaten.' Daar worden we vast nog sterker en onafhankelijker van. Het leven kan er alleen maar leuker van worden. Want als je niks verwacht, kunnen verrassingen hun intrede doen!
.
Woede
Woede, begeerte en onwetendheid. Dat zijn de grootste 'zonden', die je kunt begaan volgens het boeddhisme. Woede en begeerte komen voort uit onwetendheid. Hoezo? Onwetendheid over onze ware aard. Onze ware aard is helder, vrij en liefdevol.
Toch is boosheid soms nodig, heb ik het idee. Liever niet, natuurlijk. Zo leuk is het niet om boos te zijn. Bovendien richt je er al snel schade mee aan en veroorzaak je daarmee weer een schuldgevoel bij jezelf of een ander. Voor je karma zal het ook niet bevorderlijk zijn. Maar leuk of niet, het is er niet voor niets en heeft je iets te melden. Het wil je ergens van bevrijden. Soms is het misschien zelfs wel schadelijker om niet boos te zijn, om alles maar te laten gebeuren en te accepteren.
Het is zoiets als de pijn voor iets nieuws geboren kan worden. Woede kan de kracht in zich dragen, die je nodig hebt om een doorbraak te bewerkstelligen. Om je te realiseren dat je iets niet meer wilt of dat er iets is waar je je in gevangen voelt zitten.
Vandaag is een veel te mooie dag om boos te zijn. Maar gisteravond was ik boos, heel boos. Ik zeg niet op wie of wat, want dat doet er niet toe. Het gaat er om dat ik er naar kijk, het niet ontken, begrijp wat het betekent en er niet overheen stap, want dan blijft het terugkeren.
Elke emotie die je onderdrukt komt dubbel en dwars terug. Dus pak 'm op, kijk er naar, draai 'm om, luister naar jezelf en begrijp jezelf. Het is als een wond, die wil genezen en die je dus liefdevol moet verzorgen. Als je 'm negeert of laat etteren, richt-ie nog veel meer schade aan.
Meestal ketst boosheid net zo hard weer terug op jezelf. Het heeft dan ook helemaal geen zin om 'm te gaan botvieren op iets of iemand. Daar wordt alles erger van. Het gaat er altijd om naar jezelf te kijken, weet ik ondertussen. Verwijten heeft geen zin, wraak al helemaal niet. Grenzen aangeven wel, dat had waarschijnlijk al veel eerder moeten gebeuren.
Ik kan het op zich wel eens zijn met de boeddhisten, maar we kunnen toch niet zomaar alles wegcijferen. We hebben eerst onze levenslessen te leren om dat punt te bereiken. Als je je lessen er uit trekt is boosheid om te zetten naar bevrijding en geeft het kracht. Als je het kunt ontstijgen geeft het ruimte. Omdat het vandaag zo'n mooie dag is, kan ik dat mooi doen!
.
Toch is boosheid soms nodig, heb ik het idee. Liever niet, natuurlijk. Zo leuk is het niet om boos te zijn. Bovendien richt je er al snel schade mee aan en veroorzaak je daarmee weer een schuldgevoel bij jezelf of een ander. Voor je karma zal het ook niet bevorderlijk zijn. Maar leuk of niet, het is er niet voor niets en heeft je iets te melden. Het wil je ergens van bevrijden. Soms is het misschien zelfs wel schadelijker om niet boos te zijn, om alles maar te laten gebeuren en te accepteren.
Het is zoiets als de pijn voor iets nieuws geboren kan worden. Woede kan de kracht in zich dragen, die je nodig hebt om een doorbraak te bewerkstelligen. Om je te realiseren dat je iets niet meer wilt of dat er iets is waar je je in gevangen voelt zitten.
Vandaag is een veel te mooie dag om boos te zijn. Maar gisteravond was ik boos, heel boos. Ik zeg niet op wie of wat, want dat doet er niet toe. Het gaat er om dat ik er naar kijk, het niet ontken, begrijp wat het betekent en er niet overheen stap, want dan blijft het terugkeren.
Elke emotie die je onderdrukt komt dubbel en dwars terug. Dus pak 'm op, kijk er naar, draai 'm om, luister naar jezelf en begrijp jezelf. Het is als een wond, die wil genezen en die je dus liefdevol moet verzorgen. Als je 'm negeert of laat etteren, richt-ie nog veel meer schade aan.
Meestal ketst boosheid net zo hard weer terug op jezelf. Het heeft dan ook helemaal geen zin om 'm te gaan botvieren op iets of iemand. Daar wordt alles erger van. Het gaat er altijd om naar jezelf te kijken, weet ik ondertussen. Verwijten heeft geen zin, wraak al helemaal niet. Grenzen aangeven wel, dat had waarschijnlijk al veel eerder moeten gebeuren.
Ik kan het op zich wel eens zijn met de boeddhisten, maar we kunnen toch niet zomaar alles wegcijferen. We hebben eerst onze levenslessen te leren om dat punt te bereiken. Als je je lessen er uit trekt is boosheid om te zetten naar bevrijding en geeft het kracht. Als je het kunt ontstijgen geeft het ruimte. Omdat het vandaag zo'n mooie dag is, kan ik dat mooi doen!
.
vrijdag 29 januari 2010
Grappig
Ik print iets, maar het lukt niet. Dan staat de buurman opeens voor mijn neus. Het is bij hem de printer uit komen rollen.
.
.
Rond
Er is weer samenhang te ontdekken met de vorige berichten op mijn weblog. Mireille Mettes laat verrast weten het super te vinden dat haar methode zich als een lopend vuurtje verspreidt. Ze vroeg mij van wie ik het had en ik kon haar melden dat het via de LETS in Zutphen verspreid was, waar het via Piek bij mij terecht kwam en via mijn weblog weer bij vele anderen, die enthousiast reageren. Van België tot Tsjechië, van het ene weblog naar het andere weblog. Zo gaat informatie rond, a message to yourself, een zinnetje dat weer bij je terugkomt. Mireille is zelf het bewijs van haar eigen methode, ze heeft haar missie uitgevoerd (punt 9) en verder gaat het klaarblijkelijk vanzelf.
Enne, lijkt dat niet op 'mens, vind je plicht en doe 'm!'?
Waar je aan toe kunt voegen: 'Dan gaat het verder vanzelf goed. Voor de rest wòrdt gezorgd.' Dan klinkt het meteen een stuk vriendelijker.
.
Enne, lijkt dat niet op 'mens, vind je plicht en doe 'm!'?
Waar je aan toe kunt voegen: 'Dan gaat het verder vanzelf goed. Voor de rest wòrdt gezorgd.' Dan klinkt het meteen een stuk vriendelijker.
.
MIR-methode (2)
Voor iedereen, die inmiddels fan is van de zelfhelingsmethode MIR: Ik heb Mireille Mettes gevraagd of het nodig is 'de negen punten' hardop te zeggen. 'Hardop zeggen is niet noodzakelijk. Je mag het in jezelf denken. Hardop zeggen heeft wel net wat meer effect, dus als je alleen bent, gewoon doen,' antwoordt ze. Verder is zij nieuwsgierig naar de resultaten van degenen die de MIR-methode toepassen en kun je na vier maanden een enquete invullen. Zelf heb ik de neiging allerlei variaties op 'de negen punten' van Mireille te bedenken, hoewel ik helemaal niks af wil doen aan de volledigheid van haar pakket.
Als je bedenkt wat het betekent dat je je onderbewuste zo makkelijk opdrachten kunt geven (door over je huid te aaien dus, zoals je in het filmpje ziet), weet je wel wat er dan allemaal mogelijk is?
Er is ooit een proef gedaan met een verschillende groepen konijnen, die allemaal een toxische stof ingespoten kregen. Eén groep konijnen werd niet ziek, de rest wel. Wat bleek? Een student had iedere keer deze konijnen van tevoren geaaid! Het aaien had ze immuun gemaakt voor de troep.
Voor het gemak zet ik de 9 punten van de MIR-methode van Mireille Mettes nog even op een rij. Terwijl je jezelf over je hand, arm, gezicht (als het maar je huid is) aait, wordt je onbewuste gerustgesteld en kun je het opdrachten geven:
1: zuurgraad optimaliseren
2: detox alle toxische belasting (alle afvalstoffen verwijderen)
3: vader loskoppelen /moeder loskoppelen (verbeteren van al je relaties, zelfstandigheid)
4: alle meridianen zuiveren
5: alle tekorten aanvullen (opnemen van vitaminen en mineralen ed)
6: hele hormoonstelsel in evenwicht brengen
7: basisbehoeften aanvullen
8: chacra's en aura optimaliseren
9: missie verduidelijken (jouw levensdoel)
Mireille adviseert om dit rijtje twee keer per dag af te lopen, gedurende vier weken. Voor wie iets ernstigs mankeert, kan het nodig zijn langer door te gaan. Voor wie helemaal niet ziek is, heeft het ook een functie. Het brengt je in balans. Je kunt jezelf op deze manier ook meer zelfvertrouwen geven, of meer kracht. Dat zijn de variaties die ik bedacht heb. Zoals ik al zei: Ik geloof zeker dat het een heel afgewogen en compleet pakket is, maar ik vind het toch leuk om nog wat meer suggesties toe te voegen: Wat dacht je bijvoorbeeld van het commando: 'rust', 'ontspanning', 'geduld' of 'vertrouwen'? Zo kun je ook je 'eigen kracht' opvoeren, 'onzekerheden opheffen', 'vrolijkheid' erin brengen, 'problemen loslaten' en 'frustraties vergeten', 'helderheid' wensen of 'daadkracht', 'verslavingen' gedag zeggen en 'schuldgevoelens laten varen', 'overvloed' toelaten enz.. enz..
Met name het punt 'alle basisbehoeften aanvullen' van Mireille is natuurlijk al zo veelomvattend dat het mijn lijstje misschien overbodig maakt. Maar ik heb gemerkt dat het wel direct effect kan hebben op een specifieke situatie op een bepaald moment. Als je zenuwachtig bent voor een bepaald gesprek of ergens niet uitkomt (dan programmeer je bijvoorbeeld 'rust' en 'helderheid').
Maar dan is er nog de klapper op de vuurpijl, iets wat alles samenvat en in zich draagt, waar je je onbewuste mee kunt vullen zoveel je wilt: Licht en liefde. Dat is in mijn optiek hetzelfde, dus je kunt zelfs nog kiezen! Het is de remedie voor alles. Want dat de konijnen die geaaid werden, niet ziek werden, komt toch omdat het aaien op zich al een uiting van liefde was? Liefde geneest alles. Maar zelfliefde is een voorwaarde om liefde te kunnen geven en te kunnen ontvangen. Daarom vind ik deze methode zo mooi.
.
Als je bedenkt wat het betekent dat je je onderbewuste zo makkelijk opdrachten kunt geven (door over je huid te aaien dus, zoals je in het filmpje ziet), weet je wel wat er dan allemaal mogelijk is?
Er is ooit een proef gedaan met een verschillende groepen konijnen, die allemaal een toxische stof ingespoten kregen. Eén groep konijnen werd niet ziek, de rest wel. Wat bleek? Een student had iedere keer deze konijnen van tevoren geaaid! Het aaien had ze immuun gemaakt voor de troep.
Voor het gemak zet ik de 9 punten van de MIR-methode van Mireille Mettes nog even op een rij. Terwijl je jezelf over je hand, arm, gezicht (als het maar je huid is) aait, wordt je onbewuste gerustgesteld en kun je het opdrachten geven:
1: zuurgraad optimaliseren
2: detox alle toxische belasting (alle afvalstoffen verwijderen)
3: vader loskoppelen /moeder loskoppelen (verbeteren van al je relaties, zelfstandigheid)
4: alle meridianen zuiveren
5: alle tekorten aanvullen (opnemen van vitaminen en mineralen ed)
6: hele hormoonstelsel in evenwicht brengen
7: basisbehoeften aanvullen
8: chacra's en aura optimaliseren
9: missie verduidelijken (jouw levensdoel)
Mireille adviseert om dit rijtje twee keer per dag af te lopen, gedurende vier weken. Voor wie iets ernstigs mankeert, kan het nodig zijn langer door te gaan. Voor wie helemaal niet ziek is, heeft het ook een functie. Het brengt je in balans. Je kunt jezelf op deze manier ook meer zelfvertrouwen geven, of meer kracht. Dat zijn de variaties die ik bedacht heb. Zoals ik al zei: Ik geloof zeker dat het een heel afgewogen en compleet pakket is, maar ik vind het toch leuk om nog wat meer suggesties toe te voegen: Wat dacht je bijvoorbeeld van het commando: 'rust', 'ontspanning', 'geduld' of 'vertrouwen'? Zo kun je ook je 'eigen kracht' opvoeren, 'onzekerheden opheffen', 'vrolijkheid' erin brengen, 'problemen loslaten' en 'frustraties vergeten', 'helderheid' wensen of 'daadkracht', 'verslavingen' gedag zeggen en 'schuldgevoelens laten varen', 'overvloed' toelaten enz.. enz..
Met name het punt 'alle basisbehoeften aanvullen' van Mireille is natuurlijk al zo veelomvattend dat het mijn lijstje misschien overbodig maakt. Maar ik heb gemerkt dat het wel direct effect kan hebben op een specifieke situatie op een bepaald moment. Als je zenuwachtig bent voor een bepaald gesprek of ergens niet uitkomt (dan programmeer je bijvoorbeeld 'rust' en 'helderheid').
Maar dan is er nog de klapper op de vuurpijl, iets wat alles samenvat en in zich draagt, waar je je onbewuste mee kunt vullen zoveel je wilt: Licht en liefde. Dat is in mijn optiek hetzelfde, dus je kunt zelfs nog kiezen! Het is de remedie voor alles. Want dat de konijnen die geaaid werden, niet ziek werden, komt toch omdat het aaien op zich al een uiting van liefde was? Liefde geneest alles. Maar zelfliefde is een voorwaarde om liefde te kunnen geven en te kunnen ontvangen. Daarom vind ik deze methode zo mooi.
.
donderdag 28 januari 2010
Zinnen
Nu wordt het nog gekker (Zie eerst de vorige berichten):
Ik pak een boek en lees zinnen, die ik 's morgens vrijwel zelf zo heb geschreven in een mail aan iemand. En nog meer zinnen met dezelfde strekking als opmerkingen, die ik zelf vaak maak. Heb ik dat boek geschreven? Nee. Heb ik het eerder gelezen? Nee. Is het zo obligaat wat er in staat? Nee, ook dat niet. Ik lees het boek van de Pleiadiërs. Maar van schrik sla ik het na twee bladzijden weer dicht.
.
Ik pak een boek en lees zinnen, die ik 's morgens vrijwel zelf zo heb geschreven in een mail aan iemand. En nog meer zinnen met dezelfde strekking als opmerkingen, die ik zelf vaak maak. Heb ik dat boek geschreven? Nee. Heb ik het eerder gelezen? Nee. Is het zo obligaat wat er in staat? Nee, ook dat niet. Ik lees het boek van de Pleiadiërs. Maar van schrik sla ik het na twee bladzijden weer dicht.
.
woensdag 27 januari 2010
Message to myself
Af en toe denk ik met een glimlach aan het nummer 'message to myself' van Melissa Etheridge. Ze zingt in een liedje een bericht aan zichzelf, zodat ze dan, als ze het op de radio hoort, eraan herinnerd wordt dat het goed met haar gaat. Wat ook grappig is aan de tekst is dat ze zichzelf meteen waarschuwt: 'Elke dag die ik in een hel doorbracht, verkoos ik daar te blijven. Het is grappig hoe je angst je zwak maakt.' Dat zouden we allemaal moeten doen, zo'n message aan onszelf schrijven en hem steeds weer ergens op laten duiken...
I'm sending out a message to myself
So that when I hear it on the radio
I will know that I am fine
I will know that I am loved
I warned myself of the blackness in my chest
The razors in my heart would never rest
It's funny how you find just what you seek
Love is what you get when love is what you speak
I made every choice along the way
Each day I spent in hell I I chose to stay
It's funny what you fear can make you weak
And truth is what you get
When truth is what you speak
So if you are listening
I am just passing through
But you can take some for yourself
It works that way too
.
I'm sending out a message to myself
So that when I hear it on the radio
I will know that I am fine
I will know that I am loved
I warned myself of the blackness in my chest
The razors in my heart would never rest
It's funny how you find just what you seek
Love is what you get when love is what you speak
I made every choice along the way
Each day I spent in hell I I chose to stay
It's funny what you fear can make you weak
And truth is what you get
When truth is what you speak
So if you are listening
I am just passing through
But you can take some for yourself
It works that way too
.
Vind je plicht...
Ik werd gebeld door een mevrouw, die de Volkskrantcolumn van Marjolijn Februari had gelezen. Aan het eind van haar column schreef Marjolijn dat ze de tv aanzette en in een programma van de Hindoe Omroep viel en hoorde zeggen: 'Mens, vind je plicht en doe 'm!' Kennelijk paste die zin precies in haar column.
Deze mevrouw was nieuwsgierig het programma gaan bekijken, was erg onder de indruk en had mijn nummer achterhaald om mij complimenten te maken. Ze had in geen jaren zo'n goed programma gezien, zei ze. Natuurlijk vond ik het ontzettend leuk dat ze de moeite had genomen mij dat te melden. Complimenten doen een mens altijd goed, vooral als je ergens met liefde aan gewerkt hebt. Het is fijn dat dat gezien wordt. Maar wat ik nog veel boeiender vind, is dat één zo'n zin z'n eigen weg weet te vinden en bij verschillende mensen op z'n plek valt. En dat die ene zin (die ik zelf geproduceerd heb door Heleen Jiwa te interviewen en hem als een soort conclusie in het programma te monteren) dan weer bij mij zelf terugkomt en de hele dag nog nadendert in mijn hoofd. Het herinnert mij opnieuw met kracht aan de essentie van wat ik zelf te doen heb.
.
Deze mevrouw was nieuwsgierig het programma gaan bekijken, was erg onder de indruk en had mijn nummer achterhaald om mij complimenten te maken. Ze had in geen jaren zo'n goed programma gezien, zei ze. Natuurlijk vond ik het ontzettend leuk dat ze de moeite had genomen mij dat te melden. Complimenten doen een mens altijd goed, vooral als je ergens met liefde aan gewerkt hebt. Het is fijn dat dat gezien wordt. Maar wat ik nog veel boeiender vind, is dat één zo'n zin z'n eigen weg weet te vinden en bij verschillende mensen op z'n plek valt. En dat die ene zin (die ik zelf geproduceerd heb door Heleen Jiwa te interviewen en hem als een soort conclusie in het programma te monteren) dan weer bij mij zelf terugkomt en de hele dag nog nadendert in mijn hoofd. Het herinnert mij opnieuw met kracht aan de essentie van wat ik zelf te doen heb.
.
maandag 25 januari 2010
Indigo
'Jij bent er typisch eentje van de eerste lichting Indigo-kinderen,' zoiets zei een Vlaamse vriendin tegen me, na afloop van een spectaculair nieuwjaarsdiner bij onze lieve vrienden Jan en Inge. 'Die komen op aarde met het doel om opschudding te veroorzaken.' Zo had ik mezelf nog nooit bekeken. Soms heb ik wel het idee dat ik van een andere planeet kom, dat klopt wel. Vooral als mensen mij niet begrijpen.
Dus deed ik eens even een klein internet-Indigo-testje. En jawel, ik scoorde op alle fronten. (Slecht in opruimen en op tijd komen, dat hoort er ook bij...) Behalve op het punt of je er moeite mee had onder woorden te brengen wat je dacht. Ik zei 'nee'. En prompt begin ik nu aan een stukje, waarin ik dat wel moeilijk vindt. Eens kijken of het lukt.
Op andermans weblog kwam ter sprake of je rekening houdt met je publiek, of je reacties belangrijk vindt. Doe je het daarvoor? Om je publiek te 'pleasen'? Nou, als typische Indigo niet. Ik weet wel zo ongeveer wie mijn weblog regelmatig lezen. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik daar rekening mee hou bij bepaalde onderwerpen. Onbewust ben ik misschien zelfs wel met het bloggen aan de slag gegaan om me daar niks van aan te trekken. Ik ben mijn grenzen aan het oprekken. En ondertussen zit ik nu met mijn handen in het haar, want ik wil genuanceerd iets onder woorden brengen, ik wil ook wel graag dat mensen het begrijpen, ik wil iets uitleggen (waarom eigenlijk?), mensen aan het denken zetten en eigenlijk gewoon vertellen wat ik zie.
Ik zie overeenkomsten en ontwikkelingen, ik zie allemaal lijntjes. Ik zie bijvoorbeeld dat al die losse stukjes op dit weblog een geheel vormen en een ontwikkeling laten zien. Niet alleen mijn ontwikkeling, nee, een grotere ontwikkeling waar ik deel vanuit maak. Ik vertel mezelf een verhaal, want soms blijken de stukjes achteraf precies op het goede moment de goede betekenis te hebben, meer dan ik bedacht had voor ik het schreef. Ze vallen bijvoorbeeld samen met allerlei andere verhalen die ik hoor of lees, ervaringen van anderen.
Of neem nou de muizen. Ze krijgen hier aandacht, vertellen een verhaal, ik pik de boodschap op en nu zijn ze weg en ik ben sindsdien figuurlijk bezig mijn eigen terrein terug te veroveren.
Na het feestje van zaterdag heb ik mezelf toestemming gegeven om obstinaat te mogen zijn zonder schuldgevoel. (Rumi kijkt verschrikt op, want ik proest het nu uit..., maar ik ga serieus verder:) Dat opstandige gevoel ken ik mijn leven lang al en ik zie nu in dat het een functie heeft: Staan waar je voor staat.
Indigo's schijnen met het doel op aarde te zijn om 'systemen te kraken'. Dat klinkt dreigend. Als ik dat 'als Indigo' wat mag nuanceren, zou ik zeggen: We kijken er dwars doorheen, stellen er vragen bij, nemen 'het' niet aan als zoete koek, laten een andere weg zien, we weten dat het anders kan en dat mensen dan meer tot hun recht zullen komen. Het systeem is over het algemeen onderdrukkend en houdt mensen gevangen.
Ik hou niet van etiketjes, laat me niet in een rol duwen, ik doe nooit iets omdat iemand anders wil dat ik dat doe. En nu valt dat onder het kopje 'Indigo', haha. Maar het klopt wel, want Indigo's laten zich niet in een hokje stoppen, las ik.
Het zijn eigenlijk leraren op deze aarde. Indigo-kinderen moet je ook als volwassen behandelen en je kunt veel van ze leren. Ze 'weten' en voelen zich vaak onbegrepen. Als ze hun ei niet kwijt kunnen trekken ze zich terug en sluiten zich af. Terwijl ze toch met een duidelijk doel naar de aarde zijn gekomen. Dat weten ze ook.
'Niet doen waar je niet achter staat,' is mijn leus. Dat heb ik ook al mijn studenten (journalistiek) verteld. Het kost je je eigen kracht als je je gaat voegen naar de wensen van anderen uit opportunistische overwegingen. Daar raak je jezelf mee kwijt.
Natuurlijk zie ik en hoor ik heel veel mensen die zich tegen wil en dank wel aanpassen en mij overkomt het een enkele keer ook. Ik kan het alleen niet. Ik hou het niet vol. Ik stap op. Dat is ook heus niet altijd makkelijk. Maar het is vrij simpel, ik heb geen keus. Mijn obstinate karakter weigert dan nog een stap te zetten. En eigenlijk ben ik daar wel blij mee.
Hallo, komt er nog een einde aan dit verhaal? Waar wil je naartoe?
Nou, dat het heftige tijden zijn. Vooral voor hen die zich verzetten tegen de stroom van binnenuit. De stroom gaat met je mee als je je eigen doel volgt, de weg die je ziel wil dat je volgt. Als je je daartegen verzet, heb je het nu zwaar. Je ziel wil dat je luistert en vanuit je hart leeft. Niet vanuit je bange verstand, niet vanuit opportunisme en materialisme. Er is iets aan de gang op de wereld, dat groter is dan wij kunnen overzien en kunnen begrijpen. De oude systemen zullen ontmanteld worden, omver vallen, niet meer functioneren. Dat levert nu al veel conflicten op. In de wereld en in onszelf. Het is de nieuwe wereld die in aantocht is en zich op deze manier manifesteert. Daarom gebeurt er zoveel.
Geloof me of geloof me niet. Ik ben wel vaker voor gek verklaard. Maar nu kan ik zeggen: Indigo betekent dat je een kind bent van de nieuwe wereld. Die nieuwe wereld is er nog niet, maar die nieuwetijdskinderen zijn er al wel. En dat niet alleen, er zijn op dit moment heel erg veel zogenoemde 'lichtwerkers' op aarde geïncarneerd om dit proces te ondersteunen en bij te wonen. Omdat het nodig is.
wordt vervolgd...
..
Dus deed ik eens even een klein internet-Indigo-testje. En jawel, ik scoorde op alle fronten. (Slecht in opruimen en op tijd komen, dat hoort er ook bij...) Behalve op het punt of je er moeite mee had onder woorden te brengen wat je dacht. Ik zei 'nee'. En prompt begin ik nu aan een stukje, waarin ik dat wel moeilijk vindt. Eens kijken of het lukt.
Op andermans weblog kwam ter sprake of je rekening houdt met je publiek, of je reacties belangrijk vindt. Doe je het daarvoor? Om je publiek te 'pleasen'? Nou, als typische Indigo niet. Ik weet wel zo ongeveer wie mijn weblog regelmatig lezen. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik daar rekening mee hou bij bepaalde onderwerpen. Onbewust ben ik misschien zelfs wel met het bloggen aan de slag gegaan om me daar niks van aan te trekken. Ik ben mijn grenzen aan het oprekken. En ondertussen zit ik nu met mijn handen in het haar, want ik wil genuanceerd iets onder woorden brengen, ik wil ook wel graag dat mensen het begrijpen, ik wil iets uitleggen (waarom eigenlijk?), mensen aan het denken zetten en eigenlijk gewoon vertellen wat ik zie.
Ik zie overeenkomsten en ontwikkelingen, ik zie allemaal lijntjes. Ik zie bijvoorbeeld dat al die losse stukjes op dit weblog een geheel vormen en een ontwikkeling laten zien. Niet alleen mijn ontwikkeling, nee, een grotere ontwikkeling waar ik deel vanuit maak. Ik vertel mezelf een verhaal, want soms blijken de stukjes achteraf precies op het goede moment de goede betekenis te hebben, meer dan ik bedacht had voor ik het schreef. Ze vallen bijvoorbeeld samen met allerlei andere verhalen die ik hoor of lees, ervaringen van anderen.
Of neem nou de muizen. Ze krijgen hier aandacht, vertellen een verhaal, ik pik de boodschap op en nu zijn ze weg en ik ben sindsdien figuurlijk bezig mijn eigen terrein terug te veroveren.
Na het feestje van zaterdag heb ik mezelf toestemming gegeven om obstinaat te mogen zijn zonder schuldgevoel. (Rumi kijkt verschrikt op, want ik proest het nu uit..., maar ik ga serieus verder:) Dat opstandige gevoel ken ik mijn leven lang al en ik zie nu in dat het een functie heeft: Staan waar je voor staat.
Indigo's schijnen met het doel op aarde te zijn om 'systemen te kraken'. Dat klinkt dreigend. Als ik dat 'als Indigo' wat mag nuanceren, zou ik zeggen: We kijken er dwars doorheen, stellen er vragen bij, nemen 'het' niet aan als zoete koek, laten een andere weg zien, we weten dat het anders kan en dat mensen dan meer tot hun recht zullen komen. Het systeem is over het algemeen onderdrukkend en houdt mensen gevangen.
Ik hou niet van etiketjes, laat me niet in een rol duwen, ik doe nooit iets omdat iemand anders wil dat ik dat doe. En nu valt dat onder het kopje 'Indigo', haha. Maar het klopt wel, want Indigo's laten zich niet in een hokje stoppen, las ik.
Het zijn eigenlijk leraren op deze aarde. Indigo-kinderen moet je ook als volwassen behandelen en je kunt veel van ze leren. Ze 'weten' en voelen zich vaak onbegrepen. Als ze hun ei niet kwijt kunnen trekken ze zich terug en sluiten zich af. Terwijl ze toch met een duidelijk doel naar de aarde zijn gekomen. Dat weten ze ook.
'Niet doen waar je niet achter staat,' is mijn leus. Dat heb ik ook al mijn studenten (journalistiek) verteld. Het kost je je eigen kracht als je je gaat voegen naar de wensen van anderen uit opportunistische overwegingen. Daar raak je jezelf mee kwijt.
Natuurlijk zie ik en hoor ik heel veel mensen die zich tegen wil en dank wel aanpassen en mij overkomt het een enkele keer ook. Ik kan het alleen niet. Ik hou het niet vol. Ik stap op. Dat is ook heus niet altijd makkelijk. Maar het is vrij simpel, ik heb geen keus. Mijn obstinate karakter weigert dan nog een stap te zetten. En eigenlijk ben ik daar wel blij mee.
Hallo, komt er nog een einde aan dit verhaal? Waar wil je naartoe?
Nou, dat het heftige tijden zijn. Vooral voor hen die zich verzetten tegen de stroom van binnenuit. De stroom gaat met je mee als je je eigen doel volgt, de weg die je ziel wil dat je volgt. Als je je daartegen verzet, heb je het nu zwaar. Je ziel wil dat je luistert en vanuit je hart leeft. Niet vanuit je bange verstand, niet vanuit opportunisme en materialisme. Er is iets aan de gang op de wereld, dat groter is dan wij kunnen overzien en kunnen begrijpen. De oude systemen zullen ontmanteld worden, omver vallen, niet meer functioneren. Dat levert nu al veel conflicten op. In de wereld en in onszelf. Het is de nieuwe wereld die in aantocht is en zich op deze manier manifesteert. Daarom gebeurt er zoveel.
Geloof me of geloof me niet. Ik ben wel vaker voor gek verklaard. Maar nu kan ik zeggen: Indigo betekent dat je een kind bent van de nieuwe wereld. Die nieuwe wereld is er nog niet, maar die nieuwetijdskinderen zijn er al wel. En dat niet alleen, er zijn op dit moment heel erg veel zogenoemde 'lichtwerkers' op aarde geïncarneerd om dit proces te ondersteunen en bij te wonen. Omdat het nodig is.
wordt vervolgd...
..
De vrije weg
Ooit droomde ik dat ik onderweg was, maar opeens was de weg geblokkeerd. Er stonden mensen die me tegenhielden. Ik accepteerde dat niet (natuurlijk niet...) en wilde gewoon doorrijden. Het werd een heel gevecht. Ik liet me niet de weg blokkeren, zeg. Opzij allemaal! Ik kom er heus wel doorheen.
Toen kwam er uit het niets een vriendelijk type opduiken, die me er op wees dat ik - als ik een klein stukje achteruit ging, een andere weg in kon slaan. Die weg was helemaal vrij, zonder enig obstakel. Ik kon zo doorrijden. Wat een verademing! Wat een vrijheid!
Zo'n droom vergeet je nooit meer. Het was een wijze les. Hoe lang gaan we soms niet door met het gevecht, op die geblokkeerde weg? Alleen maar omdat we niet op het idee komen om een stapje terug te doen waardoor we die andere route niet zien.
Wat ook interessant is aan deze droom: Ik sloeg dus af en ging een andere kant op. Linksaf in plaats van rechtdoor. Het idee dat ik rechtdoor moest zat tamelijk vast in mijn kop, want ik vermoedde dat ik een omweg ging maken om bij hetzelfde doel uit te komen. Nu betwijfel ik dat. Eenmaal afgeslagen ga je ook rechtdoor. Soms is het tijd om nieuwe wegen in te slaan en de oude achter je te laten.
.
Toen kwam er uit het niets een vriendelijk type opduiken, die me er op wees dat ik - als ik een klein stukje achteruit ging, een andere weg in kon slaan. Die weg was helemaal vrij, zonder enig obstakel. Ik kon zo doorrijden. Wat een verademing! Wat een vrijheid!
Zo'n droom vergeet je nooit meer. Het was een wijze les. Hoe lang gaan we soms niet door met het gevecht, op die geblokkeerde weg? Alleen maar omdat we niet op het idee komen om een stapje terug te doen waardoor we die andere route niet zien.
Wat ook interessant is aan deze droom: Ik sloeg dus af en ging een andere kant op. Linksaf in plaats van rechtdoor. Het idee dat ik rechtdoor moest zat tamelijk vast in mijn kop, want ik vermoedde dat ik een omweg ging maken om bij hetzelfde doel uit te komen. Nu betwijfel ik dat. Eenmaal afgeslagen ga je ook rechtdoor. Soms is het tijd om nieuwe wegen in te slaan en de oude achter je te laten.
.
zondag 24 januari 2010
Setjes
'Jullie zijn mooi op elkaar afgestemd,' zeg ik tegen het feestechtpaar. Allebei zwart in het pak en een azuurblauwe blouse cq overhemd. 'Ja, altijd..,' zegt zij. Kijk, dat is namelijk vanzelfsprekend als je een 'setje' bent. Een paar andere setjes bewegen zich in een wals of foxtrot voorzichtig op de dansvloer. De rest zit als toeschouwer keurig verdeeld aan verschillende tafels. Ah, een bekend gezicht. 'Hee, hoe is het met je?' 'Goed, mag ik je even voorstellen aan mijn vriend?' Ik schud hem de hand. 'Via een datingsite,' vertrouwt ze me toe. De eerste date, die ze had was met een man die bezorgd was of hij wel genoeg aandacht zou krijgen als haar kleinkind eenmaal geboren was. Maar deze was helemaal goed. 'Mooi.' Ze zegt het nog net niet, maar bijna hoor ik haar zeggen: 'Moet je ook eens doen!'
'Ben je alleen?' vragen ze ook. Ik kwam toch (deze keer) echt samen met een vriendin binnen, die haar vriend thuis had gelaten. 'Personeelsfeestje,' zegt ze. 'Met zichzelf,' fluistert ze mij in het oor. Ik had me eerlijk gezegd geen moment afgevraagd waarom hij niet mee was.
Dan zijn er op zo'n feest altijd nog een paar mannen, die mij opeens de danspasjes willen leren, die ik expres nooit geleerd heb. 'Het is heel makkelijk, je moet gewoon volgen', zeggen ze en ik speel het spel heel even mee, maar wurm me zo snel mogelijk weer los uit de beknellende houdgreep en verander de dans (en de dansvloer). 'Sorry, ik ben niet zo volgzaam.'
'Ja, wat zal ik zeggen,' bekent een man, die ik al wat langer ken en die al minstens twee vriendinnen heeft en 'trouwen' de grootste fout noemt die je kunt maken. 'Het is toch leuker om met z'n tweeën op de bank te zitten en tv te kijken dan alleen.' Ik kijk hem verbijsterd aan. 'Is dat je droom? Lekker samen op de bank zitten en tv kijken?' Voordat-ie het in z'n hoofd haalt om mij ook in z'n harem uit te nodigen ben ik vertrokken. 'Je weet wat ik van je vindt..!' roept hij me nog achterna. Dat was misschien die uitnodiging.
Ik kom sjacherijnig thuis en heb er even voor nodig om er achter te komen waarom. Ik ben niet als volwaardig en zelfstandig persoon benaderd, misschien hadden ze zelfs wel met me te doen. Ja, ik ben erg zielig hoor. Ik heb namelijk vrijheid.
Nog een paar van dit soort feestjes en ik ga een harem aanleggen, zodat ik volgende keer met zes mannen binnen kan komen stappen!
Ik begrijp deze wereld niet. Als je dit leest en je begrijpt mij niet, zeg dan eens eerlijk: Ontleen jij ook je identiteit aan je relatie? En wie zou jij zijn zonder je partner?
.
'Ben je alleen?' vragen ze ook. Ik kwam toch (deze keer) echt samen met een vriendin binnen, die haar vriend thuis had gelaten. 'Personeelsfeestje,' zegt ze. 'Met zichzelf,' fluistert ze mij in het oor. Ik had me eerlijk gezegd geen moment afgevraagd waarom hij niet mee was.
Dan zijn er op zo'n feest altijd nog een paar mannen, die mij opeens de danspasjes willen leren, die ik expres nooit geleerd heb. 'Het is heel makkelijk, je moet gewoon volgen', zeggen ze en ik speel het spel heel even mee, maar wurm me zo snel mogelijk weer los uit de beknellende houdgreep en verander de dans (en de dansvloer). 'Sorry, ik ben niet zo volgzaam.'
'Ja, wat zal ik zeggen,' bekent een man, die ik al wat langer ken en die al minstens twee vriendinnen heeft en 'trouwen' de grootste fout noemt die je kunt maken. 'Het is toch leuker om met z'n tweeën op de bank te zitten en tv te kijken dan alleen.' Ik kijk hem verbijsterd aan. 'Is dat je droom? Lekker samen op de bank zitten en tv kijken?' Voordat-ie het in z'n hoofd haalt om mij ook in z'n harem uit te nodigen ben ik vertrokken. 'Je weet wat ik van je vindt..!' roept hij me nog achterna. Dat was misschien die uitnodiging.
Ik kom sjacherijnig thuis en heb er even voor nodig om er achter te komen waarom. Ik ben niet als volwaardig en zelfstandig persoon benaderd, misschien hadden ze zelfs wel met me te doen. Ja, ik ben erg zielig hoor. Ik heb namelijk vrijheid.
Nog een paar van dit soort feestjes en ik ga een harem aanleggen, zodat ik volgende keer met zes mannen binnen kan komen stappen!
Ik begrijp deze wereld niet. Als je dit leest en je begrijpt mij niet, zeg dan eens eerlijk: Ontleen jij ook je identiteit aan je relatie? En wie zou jij zijn zonder je partner?
.
vrijdag 22 januari 2010
De MIR-methode
Dit filmpje kreeg ik via-via toegestuurd en ik ben onder de indruk van de eenvoud. Mireille Mettes heeft deze methode ontwikkeld en legt hier uit hoe het werkt. Er is ook nog een deel twee - het vervolg. (zie youtube)
donderdag 21 januari 2010
Bevrijd
Onze diepste angst is niet dat we zwak en ontoereikend zijn.
Nee, onze diepste angst is juist dat we onnoemlijk sterk zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis die ons beangstigt.
We vragen onszelf af, wie ben ik dat ik briljant, prachtig en talentvol zou zijn?
Maar waarom zouden we dat niet zijn?
Je bent een goddelijk schepsel, net doen of je klein bent helpt de wereld niet.
Jezelf klein houden zodat anderen zich niet onzeker bij je voelen heeft niets verhevens.
We zijn geboren om de goddelijke kracht tot uiting te brengen die in iedereen en elk van ons zit.
En als wij ons licht laten schijnen, moedigen we daarmee anderen aan dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze angsten, nodigen we automatisch anderen uit zich ook te bevrijden.
deel van de tekst uit de inaugurele rede van Nelson Mandela in 1994
.
Nee, onze diepste angst is juist dat we onnoemlijk sterk zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis die ons beangstigt.
We vragen onszelf af, wie ben ik dat ik briljant, prachtig en talentvol zou zijn?
Maar waarom zouden we dat niet zijn?
Je bent een goddelijk schepsel, net doen of je klein bent helpt de wereld niet.
Jezelf klein houden zodat anderen zich niet onzeker bij je voelen heeft niets verhevens.
We zijn geboren om de goddelijke kracht tot uiting te brengen die in iedereen en elk van ons zit.
En als wij ons licht laten schijnen, moedigen we daarmee anderen aan dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze angsten, nodigen we automatisch anderen uit zich ook te bevrijden.
deel van de tekst uit de inaugurele rede van Nelson Mandela in 1994
.
Haïti
Over Haïti gesproken... Ik wist niet dat het het armste land ter wereld was. Dat de corruptie daar zo allesoverheersend was. Iemand met vrienden in Haïti vertelde me gisteren dat de Haïtianen zelf hopen dat ze nu 'overgenomen' worden, zo slecht ging het daar. Ik wist eigenlijk niks van Haïti. Haïtianen zijn afstammelingen van slaven, die ooit vanuit Afrika naar dat eiland vervoerd zijn. Het schijnt ook een eiland van voodoo te zijn, gevaarlijke boze krachten...
En jawel, Andries Knevel (je zou toch hopen dat hij ondertussen een beetje meer verstand had van God) vraagt aan een dominee: 'Wat heeft God hiermee van doen?' De dominee zegt wijselijk: 'God heeft overal mee van doen, maar alleen ten goede.'
En ik vraag me af: Zou de aandacht en de betrokkenheid van de wereld ooit op Haïti gericht zijn geweest als er niet zo'n aardbeving had plaatsgevonden?
.
En jawel, Andries Knevel (je zou toch hopen dat hij ondertussen een beetje meer verstand had van God) vraagt aan een dominee: 'Wat heeft God hiermee van doen?' De dominee zegt wijselijk: 'God heeft overal mee van doen, maar alleen ten goede.'
En ik vraag me af: Zou de aandacht en de betrokkenheid van de wereld ooit op Haïti gericht zijn geweest als er niet zo'n aardbeving had plaatsgevonden?
.
Soap
Myrthe, die ondanks (of dankzij?) haar Gita-opvoeding in de war was, vertwijfeld als Arjuna, vertelde me dat ze niet wist wie zij nu eigenlijk zelf was. In hoeverre was ze een produkt van haar omgeving, wat waren nu echt haar eigen gedachten en wat waren geïntegreerde ideeën van haar ouders, vrienden, docenten?
'We worden als kind al van jongsaf aan getraind om ons naar buiten te richten,' reageert Peter op het bericht 'misplaatst'. Dat is zo. Dat is ook logisch. We zijn niet alleen op de wereld, we hebben te maken met al die andere mensen om ons heen. Daar moeten we natuurlijk ook mee om leren gaan en op reageren. Dat is het leven.
Als je het van een afstandje bekijkt, is het leven een grote soap. Als je het zo kunt zien, kun je ook kijken welke rol je zelf speelt in die soap. Dan kun je ook jezelf een beetje beter gaan regisseren. Welke rol wil je?
Myrthe is er met haar 17 jaar vroeg bij, door zich die vraag te stellen. Misschien zijn er veel mensen die zichzelf nooit die vraag stellen, maar gewoon hun leven lang doorgaan met het spelen van de rol die ze toebedeeld hebben gekregen, die gegroeid en bepaald is door omstandigheden, of ze er nou tevreden mee zijn of niet. Hoewel ik er altijd vanuit ga dat in ieders leven vroeg of laat dingen gebeuren, waardoor je je die vragen wel moet stellen. Dat zijn de momenten waarop je ineens kunt inzien dat je ook andere wegen kunt inslaan, andere keuzes kunt maken. Soms dwingt het leven je daar (vrij hardhandig) toe. Als je ziek, overspannen, verlaten of tegengewerkt wordt bijvoorbeeld.
"Je ziel - de werkelijke regisseur van je leven - heeft niet het doel jouw leven zo gemakkelijk mogelijk te maken, je zo min mogelijk te laten lijden, je alle pijn en ellende te besparen," las ik eens ergens. In eerste instantie vond ik dat vrij onbegrijpelijk. Als er iemand achter je moet staan, zou dat toch zeker je eigen ziel moeten zijn? Ja, dat is ook zo. Die weet beter wat goed voor je is dan jijzelf. Ik realiseer me dat het een beetje lijkt op hoe sommige mensen over God denken en praten. (Waarom laat God die aardbeving in Haïti gebeuren?) Ik denk ook dat dat hetzelfde is, van dezelfde orde, God en de ziel.
Nu zijn we op 'gevaarlijk terrein' aanbeland. Want: 'Waarom straft God ons zo verschrikkelijk?' krijg je dan. Of: 'Dus het is mijn eigen schuld dat ik ziek, arm, ongelukkig of verlaten ben?' Het gaat niet om straf of om schuld. (Weg met schuldgevoelens, daar hebben we helemaal niks aan!) Het gaat om de les, die overal in schuilt. Als ons nooit iets pijnlijks zou overkomen, zouden we niks leren en niet groeien. En dat is wel het doel van onze ziel. Dat we groeien, leren en ontdekken wie we echt zijn. Dat lijden zou allemaal niet nodig zijn als we in staat zouden zijn heel goed naar onze ziel te luisteren. Maar ja, dat is nou net wat we komen leren in het leven.
En waarom ben ik daar zo zeker van? Omdat ik mezelf ook alleen maar door schade en schande zulke vragen ben gaan stellen. Anders kon ik niet verder. Ik kan niet zeggen dat de dingen die ik in mijn leven meegemaakt heb extremer zijn dan de dingen die anderen meemaken. Soms vind ik van wel, maar dat zal dan ook een reden hebben. Ik ben er altijd, zolang ik me kan herinneren van overtuigd geweest dat alles een doel heeft, ook al begreep ik het vaak niet en vond ik het zeer onrechtvaardig. Als je me nu vraagt waarom, zeg ik: Bevrijding.
Alles dient ertoe om onszelf te bevrijden, los te maken uit patronen, emoties zelfs (!) om uiteindelijk van een afstandje te kunnen kijken naar onszelf en het spel waarin we verzeild zijn geraakt. Natuurlijk gaan we dan vervolgens gewoon door met het spel van het leven, maar anders. Meer bewust van onze rol en onze keuzes en onze eigen innerlijke kracht.
PS: Het leven wordt ook meteen een veel leuker spel hoor, als je overal probeert het doel van in te zien. Dan zit het ineens vol boeiende verhaallijnen! Of zoals Paulo Coelho zegt: Let op de tekenen, die wijzen je de weg.
.
'We worden als kind al van jongsaf aan getraind om ons naar buiten te richten,' reageert Peter op het bericht 'misplaatst'. Dat is zo. Dat is ook logisch. We zijn niet alleen op de wereld, we hebben te maken met al die andere mensen om ons heen. Daar moeten we natuurlijk ook mee om leren gaan en op reageren. Dat is het leven.
Als je het van een afstandje bekijkt, is het leven een grote soap. Als je het zo kunt zien, kun je ook kijken welke rol je zelf speelt in die soap. Dan kun je ook jezelf een beetje beter gaan regisseren. Welke rol wil je?
Myrthe is er met haar 17 jaar vroeg bij, door zich die vraag te stellen. Misschien zijn er veel mensen die zichzelf nooit die vraag stellen, maar gewoon hun leven lang doorgaan met het spelen van de rol die ze toebedeeld hebben gekregen, die gegroeid en bepaald is door omstandigheden, of ze er nou tevreden mee zijn of niet. Hoewel ik er altijd vanuit ga dat in ieders leven vroeg of laat dingen gebeuren, waardoor je je die vragen wel moet stellen. Dat zijn de momenten waarop je ineens kunt inzien dat je ook andere wegen kunt inslaan, andere keuzes kunt maken. Soms dwingt het leven je daar (vrij hardhandig) toe. Als je ziek, overspannen, verlaten of tegengewerkt wordt bijvoorbeeld.
"Je ziel - de werkelijke regisseur van je leven - heeft niet het doel jouw leven zo gemakkelijk mogelijk te maken, je zo min mogelijk te laten lijden, je alle pijn en ellende te besparen," las ik eens ergens. In eerste instantie vond ik dat vrij onbegrijpelijk. Als er iemand achter je moet staan, zou dat toch zeker je eigen ziel moeten zijn? Ja, dat is ook zo. Die weet beter wat goed voor je is dan jijzelf. Ik realiseer me dat het een beetje lijkt op hoe sommige mensen over God denken en praten. (Waarom laat God die aardbeving in Haïti gebeuren?) Ik denk ook dat dat hetzelfde is, van dezelfde orde, God en de ziel.
Nu zijn we op 'gevaarlijk terrein' aanbeland. Want: 'Waarom straft God ons zo verschrikkelijk?' krijg je dan. Of: 'Dus het is mijn eigen schuld dat ik ziek, arm, ongelukkig of verlaten ben?' Het gaat niet om straf of om schuld. (Weg met schuldgevoelens, daar hebben we helemaal niks aan!) Het gaat om de les, die overal in schuilt. Als ons nooit iets pijnlijks zou overkomen, zouden we niks leren en niet groeien. En dat is wel het doel van onze ziel. Dat we groeien, leren en ontdekken wie we echt zijn. Dat lijden zou allemaal niet nodig zijn als we in staat zouden zijn heel goed naar onze ziel te luisteren. Maar ja, dat is nou net wat we komen leren in het leven.
En waarom ben ik daar zo zeker van? Omdat ik mezelf ook alleen maar door schade en schande zulke vragen ben gaan stellen. Anders kon ik niet verder. Ik kan niet zeggen dat de dingen die ik in mijn leven meegemaakt heb extremer zijn dan de dingen die anderen meemaken. Soms vind ik van wel, maar dat zal dan ook een reden hebben. Ik ben er altijd, zolang ik me kan herinneren van overtuigd geweest dat alles een doel heeft, ook al begreep ik het vaak niet en vond ik het zeer onrechtvaardig. Als je me nu vraagt waarom, zeg ik: Bevrijding.
Alles dient ertoe om onszelf te bevrijden, los te maken uit patronen, emoties zelfs (!) om uiteindelijk van een afstandje te kunnen kijken naar onszelf en het spel waarin we verzeild zijn geraakt. Natuurlijk gaan we dan vervolgens gewoon door met het spel van het leven, maar anders. Meer bewust van onze rol en onze keuzes en onze eigen innerlijke kracht.
PS: Het leven wordt ook meteen een veel leuker spel hoor, als je overal probeert het doel van in te zien. Dan zit het ineens vol boeiende verhaallijnen! Of zoals Paulo Coelho zegt: Let op de tekenen, die wijzen je de weg.
.
woensdag 20 januari 2010
In gesprek met een konijn (1)
Wil je eens zien hoe dat in z'n werk gaat, de communicatie met een dier door dierentolk Piek? Kijk dan maar naar dit filmpje!
Wally was een konijn dat een tijdje bij ons woonde. Maar ik durfde haar maar steeds niet bij mijn 'eigen' konijn (toen Mini, nu Rumi en op de achtergrond in het filmpje zichtbaar) te zetten. Een half jaar lang probeerde ik die twee aan elkaar te laten wennen. Ik vroeg me af of het mijn eigen voorzichtigheid was of dat mijn gevoel klopte en dat het niet goed zou gaan samen. Toen ik hoorde dat Piek aan dierencommunicatie deed, nodigde ik haar uit om eens langs te komen en met de konijnen te praten. De uitkomst was spectaculair...
wordt vervolgd...
Wally was een konijn dat een tijdje bij ons woonde. Maar ik durfde haar maar steeds niet bij mijn 'eigen' konijn (toen Mini, nu Rumi en op de achtergrond in het filmpje zichtbaar) te zetten. Een half jaar lang probeerde ik die twee aan elkaar te laten wennen. Ik vroeg me af of het mijn eigen voorzichtigheid was of dat mijn gevoel klopte en dat het niet goed zou gaan samen. Toen ik hoorde dat Piek aan dierencommunicatie deed, nodigde ik haar uit om eens langs te komen en met de konijnen te praten. De uitkomst was spectaculair...
wordt vervolgd...
Misplaatst
'Zoek je het geluk in jezelf of buiten jezelf?' dat was een van de opvoedkundige lessen in het programma over de Bhagavad Gita. Het lijkt een open deur, we hebben het allemaal wel eens gehoord, maar toch. Probeer jezelf er eens op te betrappen hoe vaak je het toch buiten jezelf zoekt. Geluk, waardering, beloning, aandacht, alles wat je wenst en wilt.
Alleen al met wensen en willen plaats je het buiten jezelf. Buiten het hier en nu. In de toekomst. Je maakt er een 'tekort' van, want het is er dus nu nog niet. En het wordt afhankelijk van externe factoren. De universele wet van de aantrekkingskracht zal dat tekort voor je in stand houden, zolang je het buiten jezelf blijft zoeken, blijft verwachten van anderen of in de toekomst plaatst. In het verleden ook trouwens. Bijvoorbeeld: Ik heb altijd pech, ik ben nu eenmaal zo, dat overkomt mij altijd, noem maar op en je houdt het lekker in stand. Dat willen we per ongeluk ook. Want wat we in stand houden kennen we. Dat is ons houvast.
Als je zegt: Ik ben rijk, ik ben gezond, ik ben gelukkig of ik heb altijd geluk, dan is de kans veel groter dat je het ook bent! Behalve als je gevoel daar niet in meegaat. Het gaat eigenlijk helemaal niet om wat je denkt of zegt, maar om wat je voelt. Dat heeft wel z'n invloed op elkaar natuurlijk. Je gaat je vanzelf ongelukkig voelen als je tegen jezelf zegt dat je altijd pech hebt en dat het jou nooit meezit.
Als je je in het hier en nu helemaal tevreden kunt voelen, kun je je zegeningen gaan tellen. Dan trekt dat nog meer aan om tevreden over te zijn. Maar weer niet als je dat doet met dat doel. Waar je met smart op wacht of hoopt en op die manier probeert te bewerkstelligen, komt niet. Als je dat loslaat, komt alles. Meestal op een andere manier dan je verwacht. Als het niet meer zo belangrijk is, is de weg vrij. Zo ingewikkeld en zo eenvoudig werkt het. En de conclusie die je eruit kunt trekken is: niet teveel over nadenken, niet piekeren, niet dingen per sé willen, gewoon, je ziet het wel. Er op vertrouwen dat alles wat op je pad komt een functie heeft.
Maar als er dus een ding is wat je wel kunt doen is dat: Zorgen dat je je goed voelt. Er alles aan doen om je lekker te voelen. Muziekje aan, wandelen, in bad, noem maar op. Ontdekken wat het is dat je tegenhoudt om te genieten, ook dat is zinnig. Het in stand houden ervan niet. Ontdekken, onder ogen zien, begrijpen en vervolgens goed voor jezelf zorgen om te voorkomen dat het je steeds opnieuw ongelukkig komt maken. Vaak zijn het gedachten. Waar of niet? Ideeën over jezelf, over anderen, die maar hardnekkig bezig blijven je uit je humeur te halen.
Ik heb iets ontdekt, naar aanleiding van de muizen nota bene! Die muizen, die vrolijk vertelden dat ze de ruimte namen die ze kregen. Tot mijn schrik besefte ik dat ik wel makkelijk mijn ruimte in beslag liet nemen. De maatregelen die ik tegen de muizenbende in mijn keukenkast nam, gingen gepaard met meer adequate acties om mijn ruimte terug op te eisen. Toen kwam ik er tot mijn verbazing achter dat ik daar niet alleen vanwege een soort ruimhartigheid vrij slecht in ben, maar ook vanuit een soort misplaatst schuldgevoel. En nu begrijp ik dat dat schuldgevoel weer te maken heeft met verantwoordelijkheidsgevoel. En dat is ook misplaatst. Want ik ben niet verantwoordelijk voor een ander en een ander is niet verantwoordelijk voor mij. Dus waarom me schuldig voelen als ik duidelijk mijn eigen ruimte opeis?
Zo heb ik mezelf dus betrapt op een onbewust patroon. Nog effe en ik zou uit mens- ofwel dierlievendheid vinden dat ik de muizen van voedsel moest voorzien. Zo makkelijk lever ik mijn ruimte in. (Ik overdrijf natuurlijk, maar dat is voor de duidelijkheid.) Ik ben niet verantwoordelijk voor de muizen. Maar wel voor mijn eigen huis en een schone, frisse keuken en voor de gezondheid van mezelf, mijn konijn en mijn gasten (als ze bijvoorbeeld komen eten). Zo simpel is het. Daar kan ik de muizen toch moeilijk verantwoordelijk voor stellen?
.
Alleen al met wensen en willen plaats je het buiten jezelf. Buiten het hier en nu. In de toekomst. Je maakt er een 'tekort' van, want het is er dus nu nog niet. En het wordt afhankelijk van externe factoren. De universele wet van de aantrekkingskracht zal dat tekort voor je in stand houden, zolang je het buiten jezelf blijft zoeken, blijft verwachten van anderen of in de toekomst plaatst. In het verleden ook trouwens. Bijvoorbeeld: Ik heb altijd pech, ik ben nu eenmaal zo, dat overkomt mij altijd, noem maar op en je houdt het lekker in stand. Dat willen we per ongeluk ook. Want wat we in stand houden kennen we. Dat is ons houvast.
Als je zegt: Ik ben rijk, ik ben gezond, ik ben gelukkig of ik heb altijd geluk, dan is de kans veel groter dat je het ook bent! Behalve als je gevoel daar niet in meegaat. Het gaat eigenlijk helemaal niet om wat je denkt of zegt, maar om wat je voelt. Dat heeft wel z'n invloed op elkaar natuurlijk. Je gaat je vanzelf ongelukkig voelen als je tegen jezelf zegt dat je altijd pech hebt en dat het jou nooit meezit.
Als je je in het hier en nu helemaal tevreden kunt voelen, kun je je zegeningen gaan tellen. Dan trekt dat nog meer aan om tevreden over te zijn. Maar weer niet als je dat doet met dat doel. Waar je met smart op wacht of hoopt en op die manier probeert te bewerkstelligen, komt niet. Als je dat loslaat, komt alles. Meestal op een andere manier dan je verwacht. Als het niet meer zo belangrijk is, is de weg vrij. Zo ingewikkeld en zo eenvoudig werkt het. En de conclusie die je eruit kunt trekken is: niet teveel over nadenken, niet piekeren, niet dingen per sé willen, gewoon, je ziet het wel. Er op vertrouwen dat alles wat op je pad komt een functie heeft.
Maar als er dus een ding is wat je wel kunt doen is dat: Zorgen dat je je goed voelt. Er alles aan doen om je lekker te voelen. Muziekje aan, wandelen, in bad, noem maar op. Ontdekken wat het is dat je tegenhoudt om te genieten, ook dat is zinnig. Het in stand houden ervan niet. Ontdekken, onder ogen zien, begrijpen en vervolgens goed voor jezelf zorgen om te voorkomen dat het je steeds opnieuw ongelukkig komt maken. Vaak zijn het gedachten. Waar of niet? Ideeën over jezelf, over anderen, die maar hardnekkig bezig blijven je uit je humeur te halen.
Ik heb iets ontdekt, naar aanleiding van de muizen nota bene! Die muizen, die vrolijk vertelden dat ze de ruimte namen die ze kregen. Tot mijn schrik besefte ik dat ik wel makkelijk mijn ruimte in beslag liet nemen. De maatregelen die ik tegen de muizenbende in mijn keukenkast nam, gingen gepaard met meer adequate acties om mijn ruimte terug op te eisen. Toen kwam ik er tot mijn verbazing achter dat ik daar niet alleen vanwege een soort ruimhartigheid vrij slecht in ben, maar ook vanuit een soort misplaatst schuldgevoel. En nu begrijp ik dat dat schuldgevoel weer te maken heeft met verantwoordelijkheidsgevoel. En dat is ook misplaatst. Want ik ben niet verantwoordelijk voor een ander en een ander is niet verantwoordelijk voor mij. Dus waarom me schuldig voelen als ik duidelijk mijn eigen ruimte opeis?
Zo heb ik mezelf dus betrapt op een onbewust patroon. Nog effe en ik zou uit mens- ofwel dierlievendheid vinden dat ik de muizen van voedsel moest voorzien. Zo makkelijk lever ik mijn ruimte in. (Ik overdrijf natuurlijk, maar dat is voor de duidelijkheid.) Ik ben niet verantwoordelijk voor de muizen. Maar wel voor mijn eigen huis en een schone, frisse keuken en voor de gezondheid van mezelf, mijn konijn en mijn gasten (als ze bijvoorbeeld komen eten). Zo simpel is het. Daar kan ik de muizen toch moeilijk verantwoordelijk voor stellen?
.
dinsdag 19 januari 2010
Verwijzingen
Uitzending gemist?
Voor wie het programma 'Persoonlijkheidsvorming volgens de Bhagavad Gita' gemist heeft en het alsnog wil zien:
Zie HIER de uitzending van de OHM
.
Zie HIER de uitzending van de OHM
.
maandag 18 januari 2010
Haïti
Enerzijds berichten dat de betrokkenheid en de miljoenen uit de hele wereld niet genoeg zijn, anderzijds opeens honderden kinderen in versneld tempo geadopteerd... O, lieve help, laat de hulp alsjeblieft vrij van eigen belangen zijn! Waarom niet hele families adopteren, tijdelijk althans, tot ze weer terug kunnen?
..
..
Nog een waargebeurd verhaal
Ik kreeg een bijzonder bericht van Levina, die ik al een tijd niet gezien heb:
"Er is nog wel iets moois gebeurd, mijn oma is 11 december overleden, dat is natuurlijk niet zo mooi maar ze zou wel 14 december 96 zijn geworden. Op zo'n moment wordt je overspoeld met snelle keuzes die je moet maken zoals de muziek, de tekst op de kaart enz. Mijn nichtje en ik hebben "sterven doe je niet ineens" van toon hermans gekozen omdat ze al zo oud was. Op de ochtend van de begrafenis maakte ik haar naaidoosje open en... daar zat een oud en vergeeld briefje in met het gedichtje "sterven doe je niet ineens."
Dat was nog niet alles, ik had een praatje gehouden tijdens de dienst, van mijn vader wist ik dat hij een vrij somber praatje zou gaan houden. Ik wilde meer wat mooie herinneringen ophalen, de gasten zouden dat ook wel op prijs stellen. Dus in mijn praatje had ik wat dingen opgeschreven die opvallend waren aan mijn oma zoals de aalbessensaus (die iedereen dus zuur bleek te vinden) en haar wijze spreuken en tegeltjes die overal in het huis te vinden waren. Ik noemde er 2, "Tel wat je hebt en niet wat je mist" en "van het concert des levens krijgt niemand een programm".
Bij zo'n bejaardentehuis moet je binnen een week de kamer opruimen en mijn oma had een kast waarvan ze zeker wilde dat die bewaard zou blijven. Die kast heb ik nu en toen we daarmee thuis kwamen (we moesten rijden vanaf deventer) en we hem naar boven hadden getild bleek dat daar nog wat tegeltjes inlagen; "tel wat je hebt en niet wat je mist" en "van het concert des levens krijgt niemand een programm".
.
"Er is nog wel iets moois gebeurd, mijn oma is 11 december overleden, dat is natuurlijk niet zo mooi maar ze zou wel 14 december 96 zijn geworden. Op zo'n moment wordt je overspoeld met snelle keuzes die je moet maken zoals de muziek, de tekst op de kaart enz. Mijn nichtje en ik hebben "sterven doe je niet ineens" van toon hermans gekozen omdat ze al zo oud was. Op de ochtend van de begrafenis maakte ik haar naaidoosje open en... daar zat een oud en vergeeld briefje in met het gedichtje "sterven doe je niet ineens."
Dat was nog niet alles, ik had een praatje gehouden tijdens de dienst, van mijn vader wist ik dat hij een vrij somber praatje zou gaan houden. Ik wilde meer wat mooie herinneringen ophalen, de gasten zouden dat ook wel op prijs stellen. Dus in mijn praatje had ik wat dingen opgeschreven die opvallend waren aan mijn oma zoals de aalbessensaus (die iedereen dus zuur bleek te vinden) en haar wijze spreuken en tegeltjes die overal in het huis te vinden waren. Ik noemde er 2, "Tel wat je hebt en niet wat je mist" en "van het concert des levens krijgt niemand een programm".
Bij zo'n bejaardentehuis moet je binnen een week de kamer opruimen en mijn oma had een kast waarvan ze zeker wilde dat die bewaard zou blijven. Die kast heb ik nu en toen we daarmee thuis kwamen (we moesten rijden vanaf deventer) en we hem naar boven hadden getild bleek dat daar nog wat tegeltjes inlagen; "tel wat je hebt en niet wat je mist" en "van het concert des levens krijgt niemand een programm".
.
zondag 17 januari 2010
Echt verhaal
Het was vlak na de tsunami. We waren ‘under-cover’ in India om te filmen. Journalisten mochten het land niet in, dus we deden ons voor als hulptroepen. Op een ochtend kwamen er twee dikke mannen op bezoek in het hotel, die mij wilden spreken. Nietsvermoedend ging ik bij ze aan tafel zitten en acuut waarschuwde mijn buik me. Alsof ik een blindedarmontsteking had, zo sterk was de pijn. Ik ging naar de wc en in het voorbijgaan riep ik tegen de rest van de groep: ‘Ik ken jullie niet, pas op.’ Deze mannetjes waren niet te vertrouwen. Misschien zelfs gevaarlijk. Zo onnozel mogelijk vertelde ik hoe vreselijk ik de ramp vond en hoe graag ik wilde helpen. Zij hadden wel een project, glimmende folders en ik was welkom om veel geld te storten...
Mijn buikpijn verdween zodra die mannen vertrokken. Dat was goed afgelopen, maar ik moest nu nadenken hoe gevaarlijk het was waar we mee bezig waren. Ik wandelde door de tuin met die vraag en er kwam me een swami tegemoet. ‘Niet bang zijn,’ zei de in oranje gehulde man zomaar tegen me. Hij wist van niks. Maar ik was gerust gesteld. We zouden gewoon doorgaan.
.
Mijn buikpijn verdween zodra die mannen vertrokken. Dat was goed afgelopen, maar ik moest nu nadenken hoe gevaarlijk het was waar we mee bezig waren. Ik wandelde door de tuin met die vraag en er kwam me een swami tegemoet. ‘Niet bang zijn,’ zei de in oranje gehulde man zomaar tegen me. Hij wist van niks. Maar ik was gerust gesteld. We zouden gewoon doorgaan.
.
Verhalen
"De mensen hebben verhalen nodig. Die onthouden ze. En ik moet ze vertellen."
Een prachtig eind van de aflevering Annie. Het spannende oorlogsverhaal, dat ze in een interview opdiste, was niet echt gebeurd. "Maar het had wel kunnen gebeuren. Die dingen gebeurden gewoon in die tijd. Wat doet het er nou toe of ik erbij was? Soms moet je de werkelijkheid een beetje verdraaien, voor het verhaal. Was het geen mooi verhaal dan?"
"Ja, het was een heel mooi verhaal."
.
Een prachtig eind van de aflevering Annie. Het spannende oorlogsverhaal, dat ze in een interview opdiste, was niet echt gebeurd. "Maar het had wel kunnen gebeuren. Die dingen gebeurden gewoon in die tijd. Wat doet het er nou toe of ik erbij was? Soms moet je de werkelijkheid een beetje verdraaien, voor het verhaal. Was het geen mooi verhaal dan?"
"Ja, het was een heel mooi verhaal."
.
zaterdag 16 januari 2010
Pleiadiërs
Aangezien mijn stroom berichten ook een steeds grotere stroom lezers blijkt op te leveren, gaan we gewoon nog even door hoor. Want terwijl ik toch echt net weer eens wat huishoudelijke handelingen aan het verrichten was (soms moet je dat gewoon doen natuurlijk...) en er bliksemsnel een muis ongezien dacht te kunnen wegschieten, ging de bel. Post. Bol.com om mijn verzameling boeken aan te vullen met Pleiadiërs. Ik kan nog niet precies vertellen wat de Pleiadiërs zijn, dat komt nog wel, maar ze hebben vanuit de verte, vanuit de toekomst zelfs (!) een beeld van onze wereld. Barbara Marciniak heeft dat gechanneld en opgeschreven. Het is een van mijn favoriete bezigheden om een boek open te slaan, zomaar ergens. Meestal kom ik dan iets heel treffends tegen, dat precies aansluit bij de situatie op dat moment, mijn proces of iets dat later helemaal blijkt te passen in een geheel.
Ik lees dat het de afgelopen 2000 jaar een puinhoop is geweest op aarde en dat wij nu de boel aan het opruimen zijn (karmisch gezien), dat de 'angstridders' (vrije vertaling van mij) aan de macht zijn geweest (ojee, ik hou niet van die conspiracy-theorieën) en dat Jezus Christus een samengesteld figuur is! Ha, dat is boeiend. Een samengesteld figuur, dat betekent dat er vele wonderen en genezingen van verschillende 'christus-achtigen' zijn toegeschreven aan deze ene persoon. Met als doel? De mensen vooral niet op het idee brengen dat wonderen en genezingen en dergelijke voor ons allemaal binnen handbereik liggen. Want dan heb je geen macht meer over de mensen, dan hebben ze zelf macht en leven ze vanuit eigen kracht. Dan zijn ze niet afhankelijk meer. Je moest als angstridder de mensen wel klein en onder de duim houden natuurlijk. De 'Christus-achtigen' waren leden van de lichtfamilie. En het goede nieuws is dat er op dit moment een heleboel lichtwerkers op aarde geïncarneerd zijn. Omdat het 'angst-tijdperk' nu ten einde komt. De strijd is eigenlijk al gestreden. Althans in de toekomst van de Pleiadiërs. En... zodra wij het willen. Dat laatste heb ik (nog) niet gelezen, maar er zelf bij bedacht.
.
Ik lees dat het de afgelopen 2000 jaar een puinhoop is geweest op aarde en dat wij nu de boel aan het opruimen zijn (karmisch gezien), dat de 'angstridders' (vrije vertaling van mij) aan de macht zijn geweest (ojee, ik hou niet van die conspiracy-theorieën) en dat Jezus Christus een samengesteld figuur is! Ha, dat is boeiend. Een samengesteld figuur, dat betekent dat er vele wonderen en genezingen van verschillende 'christus-achtigen' zijn toegeschreven aan deze ene persoon. Met als doel? De mensen vooral niet op het idee brengen dat wonderen en genezingen en dergelijke voor ons allemaal binnen handbereik liggen. Want dan heb je geen macht meer over de mensen, dan hebben ze zelf macht en leven ze vanuit eigen kracht. Dan zijn ze niet afhankelijk meer. Je moest als angstridder de mensen wel klein en onder de duim houden natuurlijk. De 'Christus-achtigen' waren leden van de lichtfamilie. En het goede nieuws is dat er op dit moment een heleboel lichtwerkers op aarde geïncarneerd zijn. Omdat het 'angst-tijdperk' nu ten einde komt. De strijd is eigenlijk al gestreden. Althans in de toekomst van de Pleiadiërs. En... zodra wij het willen. Dat laatste heb ik (nog) niet gelezen, maar er zelf bij bedacht.
.
Perfect
Er was een mevrouw die zich een beetje schuldig voelde ten aanzien van haar honden omdat de vorige hond zo perfect was en soms liet ze zich dat wel eens ontvallen. Piek sprak een van de honden en vroeg of hij daar last van had.
'Hoezo?' vroeg de hond. 'Ik ben ook perfect!'
.
'Hoezo?' vroeg de hond. 'Ik ben ook perfect!'
.
Rumi (2)
Wat er ook komt in je leven
het komt vanuit noodzaak,
een soort overmatige spanning,
een diep verlangen dat je opjaagt.
Het is als de pijn van Maria,
die haar voorbereidde op de geboorte van de baby Jezus,
haar schoot opende de lippen
en sprak het woord.
Rumi
Soms moet je effe ergens doorheen en dan komt de doorbraak. Soms moet je zelfs eerst door een berg heen. Ik kan er boeken over vol schrijven. Maar de conclusie is simpel: Wat een omweg. Wat maken we het onszelf toch moeilijk. Dat hebben we kennelijk nodig om tot die conclusie te komen.
Wat een overproduktie op mijn weblog. Er wil opeens van alles opgeschreven worden. Dat krijg je als alle puzzelstukjes opeens in elkaar vallen. Dan is het feest!
.
het komt vanuit noodzaak,
een soort overmatige spanning,
een diep verlangen dat je opjaagt.
Het is als de pijn van Maria,
die haar voorbereidde op de geboorte van de baby Jezus,
haar schoot opende de lippen
en sprak het woord.
Rumi
Soms moet je effe ergens doorheen en dan komt de doorbraak. Soms moet je zelfs eerst door een berg heen. Ik kan er boeken over vol schrijven. Maar de conclusie is simpel: Wat een omweg. Wat maken we het onszelf toch moeilijk. Dat hebben we kennelijk nodig om tot die conclusie te komen.
Wat een overproduktie op mijn weblog. Er wil opeens van alles opgeschreven worden. Dat krijg je als alle puzzelstukjes opeens in elkaar vallen. Dan is het feest!
.
Doen
Het blijft natuurlijk een boeiende vraag (zie eerder bericht: Osho) of je dan helemaal niks moet doen. Stel je voor dat iedereen thuis bleef zitten en niks deed. We moeten toch iets eten, bijvoorbeeld. En je moet toch doelen stellen om iets te bereiken? Doelgericht aan de slag? Dat laatste is interessant, want dat leert iedereen en probeert iedereen. Maar ik betwijfel het. Natuurlijk, ook ik moet keuzes maken. Kiezen wat ik wel of niet eet en wat ik wel of niet doe. Soms doe ik bewust een tijdje niets en gebeurt er juist van alles. Als ik ruimte maak (daar ben ik nog het meest mee bezig, geloof ik) komt er vanzelf van alles op mijn pad. Daar hou ik van, want ik hou van verrassingen in het leven.
Ooit werd ik gebeld door een oud collega of ik tijdens haar zwangerschapsverlof haar lessen over wilde nemen. Ik ging naar Rotterdam om op die school te kijken, het was prachtig weer, ik vond het daar leuk en alles was al geregeld. Dus ging ik lesgeven. Zij kwam niet meer terug en ik bleef lesgeven en steeds was het mooi weer. Het had een heleboel gevolgen op andere terreinen. Op een gegeven moment was het genoeg en hield ik ermee op. Daar waren al een heleboel aanleidingen voor, maar de laatste was de druppel. Een week later zat ik in het vliegtuig naar India en begon het verhaal van de kinderarbeid.
Ben ik de regisseur of wordt dat allemaal geregisseerd? Ik heb regelmatig het gevoel gehad dat ik misschien wel denk dat ik zelf keuzes maak, maar als je achteraf bekijkt hoe ingenieus alles in elkaar steekt en past, vraag ik me af of dat wel waar is.
Er liggen wel wensen aan ten grondslag, ik wilde bijvoorbeeld wel weer naar India en ook weer zelf dingen maken. Dat gebeurde. Maar zonder dat ik er heel actief en doelgericht mee aan de slag was gegaan. Er gebeurde 'vanzelf' meer dan ik had kunnen bedenken of organiseren. Wij zijn maar kleine radartjes in een groot geheel. We kunnen wel van alles willen en plannen en onder controle proberen te krijgen, maar soms wijzen alle tekenen erop dat je iets juist los moet laten. Als je doet wat de bedoeling is, voel je dat wel. Het stroomt vanzelf en je staat er verbaasd bij te kijken. Als je je verzet tegen die stroom, heb je het zwaar. Dus het enige wat we moeten doen is eigenlijk ons verzet opgeven. En verzet is ook het vreselijk je best doen, je zorgen maken, twijfelen, de zaken onder controle willen hebben. Dat komt echt allemaal voort uit angst. En angst is het tegenovergestelde van vertrouwen.
'Als je twijfelt, niet doen,' zei iemand eens tegen mij. Dat is een goeie. Over de dingen die je echt te doen hebt, denk je niet na. Die doe je gewoon. Die komen op je pad, je pakt ze op en je weet wat je te doen staat. Dus: Gewoon doen. Als je honger hebt ga je ook eten. En niet eerst nadenken over wat je volgend jaar gaat eten. Je volgt je gevoel. Dat is duidelijk. Dat heeft je iets te vertellen. Ook (juist) als je je ergens niet lekker bij voelt. En het is bevrijdend om dan te ontdekken wat dat is en er heel goed naar te luisteren.
.
Ooit werd ik gebeld door een oud collega of ik tijdens haar zwangerschapsverlof haar lessen over wilde nemen. Ik ging naar Rotterdam om op die school te kijken, het was prachtig weer, ik vond het daar leuk en alles was al geregeld. Dus ging ik lesgeven. Zij kwam niet meer terug en ik bleef lesgeven en steeds was het mooi weer. Het had een heleboel gevolgen op andere terreinen. Op een gegeven moment was het genoeg en hield ik ermee op. Daar waren al een heleboel aanleidingen voor, maar de laatste was de druppel. Een week later zat ik in het vliegtuig naar India en begon het verhaal van de kinderarbeid.
Ben ik de regisseur of wordt dat allemaal geregisseerd? Ik heb regelmatig het gevoel gehad dat ik misschien wel denk dat ik zelf keuzes maak, maar als je achteraf bekijkt hoe ingenieus alles in elkaar steekt en past, vraag ik me af of dat wel waar is.
Er liggen wel wensen aan ten grondslag, ik wilde bijvoorbeeld wel weer naar India en ook weer zelf dingen maken. Dat gebeurde. Maar zonder dat ik er heel actief en doelgericht mee aan de slag was gegaan. Er gebeurde 'vanzelf' meer dan ik had kunnen bedenken of organiseren. Wij zijn maar kleine radartjes in een groot geheel. We kunnen wel van alles willen en plannen en onder controle proberen te krijgen, maar soms wijzen alle tekenen erop dat je iets juist los moet laten. Als je doet wat de bedoeling is, voel je dat wel. Het stroomt vanzelf en je staat er verbaasd bij te kijken. Als je je verzet tegen die stroom, heb je het zwaar. Dus het enige wat we moeten doen is eigenlijk ons verzet opgeven. En verzet is ook het vreselijk je best doen, je zorgen maken, twijfelen, de zaken onder controle willen hebben. Dat komt echt allemaal voort uit angst. En angst is het tegenovergestelde van vertrouwen.
'Als je twijfelt, niet doen,' zei iemand eens tegen mij. Dat is een goeie. Over de dingen die je echt te doen hebt, denk je niet na. Die doe je gewoon. Die komen op je pad, je pakt ze op en je weet wat je te doen staat. Dus: Gewoon doen. Als je honger hebt ga je ook eten. En niet eerst nadenken over wat je volgend jaar gaat eten. Je volgt je gevoel. Dat is duidelijk. Dat heeft je iets te vertellen. Ook (juist) als je je ergens niet lekker bij voelt. En het is bevrijdend om dan te ontdekken wat dat is en er heel goed naar te luisteren.
.
vrijdag 15 januari 2010
Krishna
Op een of andere manier wilde één stukje in de montage (van het programma over de Bhagavad Gita voor de OHM) maar niet lukken. Bij de eerste keer draaien was het te donker. Ik deed het opnieuw. Het Krishna-altaartje van dochter Florine, die vertelde dat ze er rustig van werd. In de uiteindelijke montage ging het weer helemaal mis. En toen we het stukje herstelden, weer. Wat is er toch aan de hand? 'Misschien is Krishna boos,' zei Chander, de eindredacteur. Zelfs in de uitzending zat er opeens nog een vuil shot in dat gedeelte. Het bleef me dwars zitten. Misschien had ik dat laatste stukje er niet uit moeten halen bij het inkorten. Het stukje waarin Florine zei dat het leek alsof Krishna tegen haar zei dat ze gewoon goed was zoals ze was. Dat zou ook een mooi einde zijn geweest van de hele boodschap. We hoeven niet zo ons best te doen, we hoeven alleen maar te zijn wie we zijn. En ik had er niet over na moeten denken, maar dat stukje erin moeten laten.
Aan de andere kant was het me dan nooit zo opgevallen en bijgebleven als nu. Slim van Krishna! Jammer dat 50.000 mensen dat nu gemist hebben, ik kan niks anders doen dan voor de Happy View - voor degenen die dit lezen, als een aanvulling - in z'n geheel - het stukje 'Krishna altaar' nogmaals aanbieden.
Overigens, wat wel in de uitzending zat - in een tussenzinnetje weliswaar, maar daarom niet minder belangrijk - is dat je Krishna in het hele verhaal als je eigen innerlijke leidsman kunt zien. Zelf vind ik het verschil tussen Krishna en Christus overigens verwaarloosbaar. Behalve dan de ruis en de lading en de vertaling die het heeft meegekregen in de loop der eeuwen. Maar het zijn alleen de mensen maar die onderscheid maken. Dat doen ze daarboven echt niet. En wat ik het mooie vind aan deze Florine, is dat ze zichzelf herkent in Krishna. Zo is ons van alles geboden, we kunnen kiezen waar we onszelf het meest in herkennen. Het zijn allemaal verschijningsvormen van dezelfde bron. Wij zijn allemaal verschijningsvormen van dezelfde bron.
.
Aan de andere kant was het me dan nooit zo opgevallen en bijgebleven als nu. Slim van Krishna! Jammer dat 50.000 mensen dat nu gemist hebben, ik kan niks anders doen dan voor de Happy View - voor degenen die dit lezen, als een aanvulling - in z'n geheel - het stukje 'Krishna altaar' nogmaals aanbieden.
Overigens, wat wel in de uitzending zat - in een tussenzinnetje weliswaar, maar daarom niet minder belangrijk - is dat je Krishna in het hele verhaal als je eigen innerlijke leidsman kunt zien. Zelf vind ik het verschil tussen Krishna en Christus overigens verwaarloosbaar. Behalve dan de ruis en de lading en de vertaling die het heeft meegekregen in de loop der eeuwen. Maar het zijn alleen de mensen maar die onderscheid maken. Dat doen ze daarboven echt niet. En wat ik het mooie vind aan deze Florine, is dat ze zichzelf herkent in Krishna. Zo is ons van alles geboden, we kunnen kiezen waar we onszelf het meest in herkennen. Het zijn allemaal verschijningsvormen van dezelfde bron. Wij zijn allemaal verschijningsvormen van dezelfde bron.
.
Rumi
Er klopt een man, nee laten we eens zeggen een vrouw aan bij de deur van God.
'Hallo, wie is daar?' vraagt God.
'Ik ben het,' zegt de vrouw. 'Mag ik naar binnen?'
'Nee sorry, er is hier geen plaats voor twee,' zegt God.
Treurig druipt de vrouw af en zwerft vervolgens een jaar door de woestijn.
Dan begrijpt ze het opeens en gaat terug. Ze klopt weer aan.
'Hallo, wie is daar?' vraagt God weer.
'Jij,' zegt de vrouw. (Misschien zei ze wel 'U', maar dat doet er niet toe.)
'Kom maar binnen!'
Ik geloof dat dit een verhaaltje van Rumi is. Maar het kan best nog ouder zijn. Want in de citaten van Rumi werd God weer anders genoemd. Ook dat maakt niet uit. Want je begrijpt: Je mag God noemen zoals je wilt... Het betekent niks en tegelijkertijd alles. De bron, het Al, het maakt niet uit. Hij (of zij!) laat zich namelijk toch niet kennen. Ze kijkt wel uit. Het gaat erom dat je het in jezelf herkent!
.
'Hallo, wie is daar?' vraagt God.
'Ik ben het,' zegt de vrouw. 'Mag ik naar binnen?'
'Nee sorry, er is hier geen plaats voor twee,' zegt God.
Treurig druipt de vrouw af en zwerft vervolgens een jaar door de woestijn.
Dan begrijpt ze het opeens en gaat terug. Ze klopt weer aan.
'Hallo, wie is daar?' vraagt God weer.
'Jij,' zegt de vrouw. (Misschien zei ze wel 'U', maar dat doet er niet toe.)
'Kom maar binnen!'
Ik geloof dat dit een verhaaltje van Rumi is. Maar het kan best nog ouder zijn. Want in de citaten van Rumi werd God weer anders genoemd. Ook dat maakt niet uit. Want je begrijpt: Je mag God noemen zoals je wilt... Het betekent niks en tegelijkertijd alles. De bron, het Al, het maakt niet uit. Hij (of zij!) laat zich namelijk toch niet kennen. Ze kijkt wel uit. Het gaat erom dat je het in jezelf herkent!
.
reacties op de muizen
Via de mail komen er allerlei leuke reacties op de muizen binnen.
Alma: Zeker volg ik de muizenavonturen, ik geniet er zeer van. Ooit werkte ik
in de nachtdienst & in dat huis waren ook muizen. Eén ervan was nogal
avontuurlijk & kwam een kijkje in de nachtwachtkamer nemen, waar in een
van de kasten o.a. beschuiten stonden. Toen de muis mij zag, bleef z/hij
heel stil naast de deurpost zitten. Ik bewoog ook niet, benieuwd wat er
zou gaan gebeuren. En inderdaad, de muis liep naar de kast, nam wat
hapjes & nam vervolgens de route in omgekeerde volgorde. Z/hij werd een
vaste bezoeker, die nooit meer bij de deurpost wachtte als ik werkte. Ik
vind hun energie heel leuk, lol schoppen & feestvieren!
Marijke: Ja, ik heb je muizenverhaal inclusief vervolg gelezen en het is echt schitterend. Ik heb natuurlijk ook goed gelachen, want je schrijft zeer levendig, maar er zit ook die ‘grenzen bewaken’-les in… wat ik herken.
Het is een van de lastige lessen die hooggevoelige mensen dienen te leren, omdat ze van nature grenzen overbodig vinden, maar paradoxaal genoeg grenzen van anderen goed aanvoelen en die ook respecteren (aldus niet overtreden); Ze denken dus (en moeten leren dat dat fout gedacht is) dat anderen hun grenzen ook respecteren omdat zij dat doen. Niets is minder waar, natuurlijk. (sommige) Anderen gaan daar makkelijk bewust/onbewust als een bulldozer over heen als je je grens niet duidelijk aangeeft… en laten het er nadien ook niet altijd even makkelijk bij zoals de muisjes dat deden na het gesprek met Piek.
Inge: Ik had gelezen dat je veel last had van muizen. In het fonteinbos waar we vroeger woonden, liepen ze ook vrolijk rond, vooral in mijn wasmand. Dat was helemaal niet plezierig. Ik vraag me af hoe de monniken in Tibet en zo, mensen die toch konstant bezig zijn met hun geestelijke groei, hoe zij omgaan met die diertjes. Gaan ze ze vriendelijk vragen om buiten te gaan. Laten ze ze meeëten aan tafel of gebruiken ze ook middelen om ze te verwijderen. Opgelet dit is een ernstige vraag.
Waarschijnlijk stellen ze zichzelf niet die vraag omdat alles zo simpel is voor hen en het leven heilig en waarlijk één is. Ja, met deze levensfilosofie trachten wij ook te leven maar dit gaat met vallen en opstaan. Gelukkig is het leven oneindig en hebben we vele herkansingen om uiteindelijk het ultieme doel te bereiken.
De muizen maken wat los...!
.
Alma: Zeker volg ik de muizenavonturen, ik geniet er zeer van. Ooit werkte ik
in de nachtdienst & in dat huis waren ook muizen. Eén ervan was nogal
avontuurlijk & kwam een kijkje in de nachtwachtkamer nemen, waar in een
van de kasten o.a. beschuiten stonden. Toen de muis mij zag, bleef z/hij
heel stil naast de deurpost zitten. Ik bewoog ook niet, benieuwd wat er
zou gaan gebeuren. En inderdaad, de muis liep naar de kast, nam wat
hapjes & nam vervolgens de route in omgekeerde volgorde. Z/hij werd een
vaste bezoeker, die nooit meer bij de deurpost wachtte als ik werkte. Ik
vind hun energie heel leuk, lol schoppen & feestvieren!
Marijke: Ja, ik heb je muizenverhaal inclusief vervolg gelezen en het is echt schitterend. Ik heb natuurlijk ook goed gelachen, want je schrijft zeer levendig, maar er zit ook die ‘grenzen bewaken’-les in… wat ik herken.
Het is een van de lastige lessen die hooggevoelige mensen dienen te leren, omdat ze van nature grenzen overbodig vinden, maar paradoxaal genoeg grenzen van anderen goed aanvoelen en die ook respecteren (aldus niet overtreden); Ze denken dus (en moeten leren dat dat fout gedacht is) dat anderen hun grenzen ook respecteren omdat zij dat doen. Niets is minder waar, natuurlijk. (sommige) Anderen gaan daar makkelijk bewust/onbewust als een bulldozer over heen als je je grens niet duidelijk aangeeft… en laten het er nadien ook niet altijd even makkelijk bij zoals de muisjes dat deden na het gesprek met Piek.
Inge: Ik had gelezen dat je veel last had van muizen. In het fonteinbos waar we vroeger woonden, liepen ze ook vrolijk rond, vooral in mijn wasmand. Dat was helemaal niet plezierig. Ik vraag me af hoe de monniken in Tibet en zo, mensen die toch konstant bezig zijn met hun geestelijke groei, hoe zij omgaan met die diertjes. Gaan ze ze vriendelijk vragen om buiten te gaan. Laten ze ze meeëten aan tafel of gebruiken ze ook middelen om ze te verwijderen. Opgelet dit is een ernstige vraag.
Waarschijnlijk stellen ze zichzelf niet die vraag omdat alles zo simpel is voor hen en het leven heilig en waarlijk één is. Ja, met deze levensfilosofie trachten wij ook te leven maar dit gaat met vallen en opstaan. Gelukkig is het leven oneindig en hebben we vele herkansingen om uiteindelijk het ultieme doel te bereiken.
De muizen maken wat los...!
.
Osho
Er valt een OHM-vani open, terwijl ik een poging tot opruimen waag. Een vriendelijk ogende Osho kijkt me aan. 'Nooit geboren, nooit gestorven,' lees ik. Toch wordt dit weekend 'gevierd' dat hij 20 jaar geleden z'n laatste adem op aarde uitblies. Ik lees dat Osho eens de vraag werd gesteld wie hij was en wat zijn geheim was. 'Ik ben een gewoon mens... net als u.' De interviewster was het daar niet mee eens. Toen zei hij: 'Dat is waar! U slaapt nog. Maar dat verschil is niet zo groot. U kunt op dit moment ontwaken, niemand staat dat in de weg. Dus het verschil heeft geen betekenis.'
Ik lees verder: Op een dag hield Osho (na vele levens volgens eigen zeggen) op met moeite doen en toen was hij verlicht. De inspanning zelf was de hinderpaal. Dat heb ik vaker gelezen en gehoord. De moeite die we doen, het streven, alles wat we willen bereiken, dat is wat ons eigenlijk tegenwerkt. Gisteren en vandaag had ik daar aardige mailwisselingen over. Met verschillende mensen op verschillende manieren. In mij manifesteerde zich namelijk een extreem verzet tegen plannen en organiseren (hoewel ik daar altijd al 'last' van heb, maar nu moest ik het zien uit te leggen). 'Je kunt wel wensen, maar je moet toch ook iets doen?' zei de een. 'Ja, maar ik wil altijd iets doen', zei de ander. 'Alles wat je probeert af te dwingen, werkt averechts,' betoog ik. En: 'Je hoeft alleen maar de deur open te zetten. De weg vrij te maken. Het naar je toe te laten komen. Alles komt op het goede moment.'
Terwijl ik het stukje over Osho lees, voel ik hoe alles een geheel wordt.
.
donderdag 14 januari 2010
Koffiebonen
En zo komen alle verhaaltjes samen:
'Je bent zelf de oorzaak, joh! Je hebt je op je blog een koffiebonen-etende kat gewenst die hele dure koffiebonen uitpoept! O, o, Petra! Oppassen met wensen! Dat weet je toch?!'
Ja, Piek, ik weet het. Be careful where you wish for. De hele keuken ligt nu bezaaid met koffiebonen. De muizen hebben mijn bericht van maandag als oproep opgevat om eens aan twee grote zakken koffiebonen te gaan knagen. Dit zijn geen grappen meer!
Kan me herinneren dat Fokke, de geluidsman in India voor de grap zei: 'Je zou hier toch opeens een tijger tegen komen...' We moesten een eind lopen naar een piepklein schooltje temidden van de heuvels. Met de auto kon je er niet komen. 'Be careful where you wish for,' zei ik toen tegen hem. Later op de dag filmden we bij een familie thuis, in datzelfde gebied. Wat vertelden ze? In de bossen achter het huis woonde een tijger!
Goed. 'Je muizen,' zegt Piek. (Mijn muizen?)
"Het opmerkelijke was dat ik hoorde: 'Jij weet het al, hè? Zij vertelt door.' Ik zei dat zij hun tamtam hebben, maar wij ook. 'We hebben ons niet laten zien.' Ik heb gezegd dat je daar blij om bent (en hoopte maar dat je ze inderdaad niet gezien hebt ...). Ze zeggen dat ze moeten eten en nieuwsgierig zijn. Ze willen alles openknagen, kijken wat er in zit. Ze eten van alles, hebben een sterke maag. Knagen aan van alles. Het lijkt wel of ze van stof kunnen leven. Nieuwsgierigheid naar geur en materiaal drijft ze voornamelijk. Volgens mij niet zozeer honger (tenminste, niet extremer dan anders). Wat ik gedaan heb is ze 'teruggeduwd' in hun gangenstelsel. En ik kreeg de indruk dat deze groep zichzelf weer terugfloot. De wil is er misschien wel bij de beestjes maar ze zijn zo levenslustig en nieuwsgierig!"
Zo word ik tegen wil en dank lekker 'aards' bezig gehouden dus. De lades zijn nu leeg, stofzuiger erdoorheen, en alles in blikken voor zover het nog niet de prullenbak in is verdwenen. Zeg maar tegen de muizen dat het hier heel saai is! Niks meer te beleven voor ze.
By the way: Hele speciale koffiebonen te koop. Ik ga voor de hoogste bieder!
Aangezien alles wat ik opschrijf zich vanzelf manifesteert geen slecht plan, dacht ik zo.
.
'Je bent zelf de oorzaak, joh! Je hebt je op je blog een koffiebonen-etende kat gewenst die hele dure koffiebonen uitpoept! O, o, Petra! Oppassen met wensen! Dat weet je toch?!'
Ja, Piek, ik weet het. Be careful where you wish for. De hele keuken ligt nu bezaaid met koffiebonen. De muizen hebben mijn bericht van maandag als oproep opgevat om eens aan twee grote zakken koffiebonen te gaan knagen. Dit zijn geen grappen meer!
Kan me herinneren dat Fokke, de geluidsman in India voor de grap zei: 'Je zou hier toch opeens een tijger tegen komen...' We moesten een eind lopen naar een piepklein schooltje temidden van de heuvels. Met de auto kon je er niet komen. 'Be careful where you wish for,' zei ik toen tegen hem. Later op de dag filmden we bij een familie thuis, in datzelfde gebied. Wat vertelden ze? In de bossen achter het huis woonde een tijger!
Goed. 'Je muizen,' zegt Piek. (Mijn muizen?)
"Het opmerkelijke was dat ik hoorde: 'Jij weet het al, hè? Zij vertelt door.' Ik zei dat zij hun tamtam hebben, maar wij ook. 'We hebben ons niet laten zien.' Ik heb gezegd dat je daar blij om bent (en hoopte maar dat je ze inderdaad niet gezien hebt ...). Ze zeggen dat ze moeten eten en nieuwsgierig zijn. Ze willen alles openknagen, kijken wat er in zit. Ze eten van alles, hebben een sterke maag. Knagen aan van alles. Het lijkt wel of ze van stof kunnen leven. Nieuwsgierigheid naar geur en materiaal drijft ze voornamelijk. Volgens mij niet zozeer honger (tenminste, niet extremer dan anders). Wat ik gedaan heb is ze 'teruggeduwd' in hun gangenstelsel. En ik kreeg de indruk dat deze groep zichzelf weer terugfloot. De wil is er misschien wel bij de beestjes maar ze zijn zo levenslustig en nieuwsgierig!"
Zo word ik tegen wil en dank lekker 'aards' bezig gehouden dus. De lades zijn nu leeg, stofzuiger erdoorheen, en alles in blikken voor zover het nog niet de prullenbak in is verdwenen. Zeg maar tegen de muizen dat het hier heel saai is! Niks meer te beleven voor ze.
By the way: Hele speciale koffiebonen te koop. Ik ga voor de hoogste bieder!
Aangezien alles wat ik opschrijf zich vanzelf manifesteert geen slecht plan, dacht ik zo.
.
maandag 11 januari 2010
Muizen (vervolg)
Geen muis meer gezien! Wel een klein beetje gehoord, maar alleen achter de muren. Zouden ze soms vergaderd hebben en de brutale kleintjes tot de orde hebben geroepen? Zouden ze het misschien waarderen dat ze hier niet de dood ingejaagd worden? Toch bijzonder, dat muizen rekening met je houden.
Piek, die de muizen wel lollig vond, vroeg zich af of ik ze niet stiekem ook wel waardeerde. 'Ik heb niks tegen ze, net zo min als tegen olifanten en apen, maar die wil ik ook niet in huis,' zei ik. 'En hun gedrag - het struinen in de keukenlades enzo - waardeer ik zeker niet.' Maar toegegeven, ik ben niet meer bang voor muizen sinds die gesprekken. Gisteren vroeg ik me af waarom ze eigenlijk zo ongezond eten. Chocola en suiker, snoep en kaas. Dat eten konijnen echt niet.
Vandaag ging Piek nog even terug naar de muizen en kreeg meteen te horen dat zij hun plaats kennen. 'Maar het zijn heel grensverleggende diertjes. Dat hoort bij ze. Het zijn vrolijke, levenslustige dieren die de ruimte pakken die ze krijgen. Maar een terugfluiten accepteren ze kennelijk heel snel. Net zo vrolijk, zonder morren. Ik heb ze bedankt voor de medewerking en de hoop uitgesproken dat het zo blijft en dat mensen ook zo makkelijk met elkaar om zouden kunnen gaan. Ik ben niet op het eten ingegaan omdat ik ze niet weer op een idee wilde brengen. Het is goed zo.'
Potverdorie, bedenk ik me vanmiddag opeens. Wat een les is dit. Ze pakken de ruimte die ze krijgen. Zo werkt dat. Ik kan me opeens allerlei situaties bedenken waarin mensen ook de ruimte pakken, die er is. Ik ben het type helemaal niet om grenzen te stellen en te zeggen: Dit is mijn ruimte en dat is jouw ruimte. Ik ben een behoorlijk tolerant persoon eigenlijk. Ik vind grenzen tussen landen al vrij idioot. Wat is nou 'mijn' eigenlijk? De wereld is van ons allemaal en eigenlijk niet eens van ons. We mogen er op vertoeven. En we zouden er wel eens wat beter voor mogen zorgen, voor die aarde. Daar zit ik dan. De muizen respecteren mijn ruimte. Misschien moet ik eens wat vaker mijn ruimte opeisen?
Want ik heb ook nog buren, die natuurlijk ook hun eigen ruimte hebben. Maar ze nemen nog veel meer ruimte in beslag als ze tekeer gaan. Dagelijks dringt hun gegil bij mij binnen. En als ze niet tegen elkaar schreeuwen, gaan ze op een andere manier tekeer. Hè bah. Moet ik die nu ook terug gaan dringen om mijn eigen ruimte te beschermen? Eigenlijk wel. Of zou hiervoor ook onzichtbare communicatie beschikbaar zijn? Laat ik eens experimenteren...
Tot zover stond dit bericht heel even op mijn weblog. Maar ik haalde het er vrij snel weer af. Te negatief, vond ik. Los het zelf op en val daar anderen niet mee lastig. Waarom zet ik het er dan nu weer op? Omdat ik me opeens realiseer hoe lekker rustig het is. Ongeveer sinds ik het opschreef, is het stil geworden hiernaast. Weer een wonder. Komt dat even goed uit, ik verzamel namelijk wonderen. En zo liep dit verhaaltje toch nog goed af.
...
.
Piek, die de muizen wel lollig vond, vroeg zich af of ik ze niet stiekem ook wel waardeerde. 'Ik heb niks tegen ze, net zo min als tegen olifanten en apen, maar die wil ik ook niet in huis,' zei ik. 'En hun gedrag - het struinen in de keukenlades enzo - waardeer ik zeker niet.' Maar toegegeven, ik ben niet meer bang voor muizen sinds die gesprekken. Gisteren vroeg ik me af waarom ze eigenlijk zo ongezond eten. Chocola en suiker, snoep en kaas. Dat eten konijnen echt niet.
Vandaag ging Piek nog even terug naar de muizen en kreeg meteen te horen dat zij hun plaats kennen. 'Maar het zijn heel grensverleggende diertjes. Dat hoort bij ze. Het zijn vrolijke, levenslustige dieren die de ruimte pakken die ze krijgen. Maar een terugfluiten accepteren ze kennelijk heel snel. Net zo vrolijk, zonder morren. Ik heb ze bedankt voor de medewerking en de hoop uitgesproken dat het zo blijft en dat mensen ook zo makkelijk met elkaar om zouden kunnen gaan. Ik ben niet op het eten ingegaan omdat ik ze niet weer op een idee wilde brengen. Het is goed zo.'
Potverdorie, bedenk ik me vanmiddag opeens. Wat een les is dit. Ze pakken de ruimte die ze krijgen. Zo werkt dat. Ik kan me opeens allerlei situaties bedenken waarin mensen ook de ruimte pakken, die er is. Ik ben het type helemaal niet om grenzen te stellen en te zeggen: Dit is mijn ruimte en dat is jouw ruimte. Ik ben een behoorlijk tolerant persoon eigenlijk. Ik vind grenzen tussen landen al vrij idioot. Wat is nou 'mijn' eigenlijk? De wereld is van ons allemaal en eigenlijk niet eens van ons. We mogen er op vertoeven. En we zouden er wel eens wat beter voor mogen zorgen, voor die aarde. Daar zit ik dan. De muizen respecteren mijn ruimte. Misschien moet ik eens wat vaker mijn ruimte opeisen?
Want ik heb ook nog buren, die natuurlijk ook hun eigen ruimte hebben. Maar ze nemen nog veel meer ruimte in beslag als ze tekeer gaan. Dagelijks dringt hun gegil bij mij binnen. En als ze niet tegen elkaar schreeuwen, gaan ze op een andere manier tekeer. Hè bah. Moet ik die nu ook terug gaan dringen om mijn eigen ruimte te beschermen? Eigenlijk wel. Of zou hiervoor ook onzichtbare communicatie beschikbaar zijn? Laat ik eens experimenteren...
Tot zover stond dit bericht heel even op mijn weblog. Maar ik haalde het er vrij snel weer af. Te negatief, vond ik. Los het zelf op en val daar anderen niet mee lastig. Waarom zet ik het er dan nu weer op? Omdat ik me opeens realiseer hoe lekker rustig het is. Ongeveer sinds ik het opschreef, is het stil geworden hiernaast. Weer een wonder. Komt dat even goed uit, ik verzamel namelijk wonderen. En zo liep dit verhaaltje toch nog goed af.
...
.
Kopi Luwak
'Koffie?' Terwijl de meeste mensen nog in de file staan, zet Jacco mijn digitale montage op een bandje en brengt mij verontschuldigend een half bekertje koffie: expresso. Ik vertel hoe er ergens diep in Duitsland onlangs nog veel minder in mijn bekertje zat, maar hoe geweldig die ene slok smaakte (voor 2,90...). Hij vraagt of ik de duurste expresso van de wereld wel eens geproefd heb. Nee? Kopi Luwak heet het. Naar de Luwak-kat. Die eet koffiebonen, verteert ze niet, maar poept ze weer uit, waarna ze een delicatesse zijn. Je betaalt een paar honderd euro voor 100 gram koffiebonen. Mmm, zou Rumi ook koffiebonen lusten? .
zondag 10 januari 2010
Muizen
"Hallo Petra, gaat het wel goed met Flappie? Het klinkt al een paar dagen alsof hij zich een weg probeert te banen naar ons appartement." Ik moet erg lachen om het berichtje dat ik woensdagavond laat krijg van de buurjongen. In Tsjechië heeft 'Flappie' Mini een grotere naam gekregen, ze heet nu Rumi en ze ligt - als trouwe supporter - languit bij mij op kantoor te kijken en te luisteren wat ik allemaal doe. "Ben bang dat het muizen zijn, die je hoort. Of je hoort mijn hersenen kraken, dat kan ook. Ben hard aan het werk. En mijn konijn ligt hier rustig naast me te niksen..."
Ik hoop dat hij nu niet gaat zeggen 'Wat gaan we daaraan doen?' zoals gewoonlijk als er iets met het huis is. "Dan zal ik maar eens flinke maatregelen gaan nemen, want het klinkt alsof het joekels zijn," zegt hij. "Dat is altijd als het vriest, dat roei je niet uit in oude huizen," neem ik het op voor de muizen. Gif of muizenvallen druisen in tegen mijn..., ja wat eigenlijk? Ik weet niet hoe je dat noemt.
Maar ja, de muizen blijken ondertussen ook flink huisgehouden te hebben in mijn keukenkast. Gedroogde kikkererwten liggen verspreid door de hele la, ze hebben een chocoladereep soldaat gemaakt en aan een pakje thee geknaagd. De eerste muis die ik over de verwarming zie lopen, begrijp ik nog. Die heeft het vast koud en hij is zo klein, verdwaald zeker. Maar als ik vrijdagavond uitgeteld op de bank neerplof, blijkt het een heel muizenfestijn te zijn beneden. Er piept er één zo hard, dat ik ga kijken of hij soms knel is komen te zitten. Maar hij loopt triomfantelijk over het gasfornuis en met z'n gepiep roept hij misschien de rest van de familie er wel bij: 'Jongens, linzensoep vandaag!'
Dit gaat te ver. Hoe lossen we dit nou op? Ik bedenk wat vredelievende oplossingen en mail Piek. Die opent de onderhandelingen. Is dat niet komisch, dat je tegenwoordig met muizen zelf kan gaan overleggen over een oplossing? Democratisch hè? Niet eenvoudig, maar wel boeiend. Ik heb ze niet meer gezien sindsdien. Piek heeft vast indruk gemaakt. Maar we zijn er nog niet uit. Ik beraad me op de volgende stap. Het meest voor de hand liggend is om Rumi in te zetten als poes.
Lees hier het gesprek van Piek met de muizen!
..
Ik hoop dat hij nu niet gaat zeggen 'Wat gaan we daaraan doen?' zoals gewoonlijk als er iets met het huis is. "Dan zal ik maar eens flinke maatregelen gaan nemen, want het klinkt alsof het joekels zijn," zegt hij. "Dat is altijd als het vriest, dat roei je niet uit in oude huizen," neem ik het op voor de muizen. Gif of muizenvallen druisen in tegen mijn..., ja wat eigenlijk? Ik weet niet hoe je dat noemt.
Maar ja, de muizen blijken ondertussen ook flink huisgehouden te hebben in mijn keukenkast. Gedroogde kikkererwten liggen verspreid door de hele la, ze hebben een chocoladereep soldaat gemaakt en aan een pakje thee geknaagd. De eerste muis die ik over de verwarming zie lopen, begrijp ik nog. Die heeft het vast koud en hij is zo klein, verdwaald zeker. Maar als ik vrijdagavond uitgeteld op de bank neerplof, blijkt het een heel muizenfestijn te zijn beneden. Er piept er één zo hard, dat ik ga kijken of hij soms knel is komen te zitten. Maar hij loopt triomfantelijk over het gasfornuis en met z'n gepiep roept hij misschien de rest van de familie er wel bij: 'Jongens, linzensoep vandaag!'
Dit gaat te ver. Hoe lossen we dit nou op? Ik bedenk wat vredelievende oplossingen en mail Piek. Die opent de onderhandelingen. Is dat niet komisch, dat je tegenwoordig met muizen zelf kan gaan overleggen over een oplossing? Democratisch hè? Niet eenvoudig, maar wel boeiend. Ik heb ze niet meer gezien sindsdien. Piek heeft vast indruk gemaakt. Maar we zijn er nog niet uit. Ik beraad me op de volgende stap. Het meest voor de hand liggend is om Rumi in te zetten als poes.
Lees hier het gesprek van Piek met de muizen!
..
woensdag 6 januari 2010
Rosa
Voor iedereen die benieuwd is naar Rosa: Ze is niet meer teruggekomen...
Uit de 'hogere' regionen klinkt: "Rosa is bevrijd, ze is bij ons."
Dat zegt genoeg. "Kijk verder dan dat lichaam in de sneeuw. Denk groot."
Dat lichaam in de sneeuw is nog niet aangetroffen. Daar ligt waarschijnlijk nog een laag sneeuw overheen. We verwachten niet meer dat ze terugkomt. Maar we hebben er wel vrede mee dat ze verlost is uit haar lijden. Daar gaan we maar vanuit. En dan heeft ze zichzelf bevrijd.
In de Gita staat: "De verlichte wijze maakt geen onderscheid tussen een Brahmaan, gesierd door kennis, bescheidenheid en nederigheid en een koe, een olifant, ja zelfs een hond en een paria." Hoezo, zelfs een hond en een paria?
Wìe maakt hier onderscheid? Misschien de vertaler...
.
Uit de 'hogere' regionen klinkt: "Rosa is bevrijd, ze is bij ons."
Dat zegt genoeg. "Kijk verder dan dat lichaam in de sneeuw. Denk groot."
Dat lichaam in de sneeuw is nog niet aangetroffen. Daar ligt waarschijnlijk nog een laag sneeuw overheen. We verwachten niet meer dat ze terugkomt. Maar we hebben er wel vrede mee dat ze verlost is uit haar lijden. Daar gaan we maar vanuit. En dan heeft ze zichzelf bevrijd.
In de Gita staat: "De verlichte wijze maakt geen onderscheid tussen een Brahmaan, gesierd door kennis, bescheidenheid en nederigheid en een koe, een olifant, ja zelfs een hond en een paria." Hoezo, zelfs een hond en een paria?
Wìe maakt hier onderscheid? Misschien de vertaler...
.
Wat vertel je je kinderen?
Omdat het niet in de montage past, maar wel een hele mooie boodschap is:
Dat zei een Indianenopperhoofd in z'n speech toen hij z'n land moest verkopen aan de blanke overheersers. Hij begreep de blanken niet. De vrouw die ik sprak had dat goed onthouden en geeft nu kindertjes les in meditatie en het vinden van hun eigen kracht. Het is bijzonder mooi om te zien hoe die kinderen dat oppikken en hoe fijn ze het vinden! Alleen, het programma gaat over de Bhagavad Gita en niet over Indianenopperhoofden... Sorry White Bull! Sorry Heleen!
Aanstaande zondag bij de OHM, op nederland 2 om half 4 zie je het programma.
.
"Wat vertellen jullie je kinderen, zodat zij vol verlangen uitzien naar de dag van morgen?"
Dat zei een Indianenopperhoofd in z'n speech toen hij z'n land moest verkopen aan de blanke overheersers. Hij begreep de blanken niet. De vrouw die ik sprak had dat goed onthouden en geeft nu kindertjes les in meditatie en het vinden van hun eigen kracht. Het is bijzonder mooi om te zien hoe die kinderen dat oppikken en hoe fijn ze het vinden! Alleen, het programma gaat over de Bhagavad Gita en niet over Indianenopperhoofden... Sorry White Bull! Sorry Heleen!
Aanstaande zondag bij de OHM, op nederland 2 om half 4 zie je het programma.
.
maandag 4 januari 2010
Dat ene boek
'Er is één boek, waarin je alles kunt vinden.'
'Als je nou in de "....." alles vindt, waarom zou je dan nog verder shoppen?'
'Ik heb aan dat ene boek genoeg.'
Dit zijn citaten van drie verschillende mensen, die ik de afgelopen dagen heb ontmoet. En ze hebben het niet over hetzelfde boek! Ze hebben het ook niet over de bijbel. De één heeft het over een 'autobiografie van een yogi', de ander heeft het over de 'Bhagavat Gita' en de derde heeft het over het 'het witte boek' van Ramtha. Ik zou er nog wel een paar aan toe kunnen voegen: 'God is nooit te laat, maar ook nooit te vroeg' van Ian Graham. En 'Our love is our Power' van Sharon Mc Erlane. Natuurlijk hebben de bijbel en de koran voor veel mensen ook deze functie. Ik vermoed dat een boek van Deepak Chopra, van Ghandi, van Amma, van de Dalai Lama of van Rumi ook genoemd zou kunnen worden als 'het enige boek' wat je nodig hebt in het leven.
Er zijn verschillende wegen naar dezelfde bergtop, al deze boeken wijzen je de weg. Welke weg je kiest, moet je zelf weten. Uiteindelijk moeten we toch allemaal zelf onze eigen weg zien te vinden. Welk boek je ook kiest, het is uiteindelijk niet meer dan een behulpzame wegwijzer naar jezelf. Want vertellen al deze boeken ons niet hetzelfde? De godheid, het Hoogste Zelf, bevindt zich in je hart. Niet dat ene boek is de sleutel, je eigen hart is de sleutel. Meer niet. Dus zullen we al die boeken opzij moeten leggen om het laatste stukje van de berg op eigen kracht te beklimmen. God is dichterbij dan je denkt. Het is onze eigen innerlijke kracht, waar we op gewezen worden door al deze boeken.
.
'Als je nou in de "....." alles vindt, waarom zou je dan nog verder shoppen?'
'Ik heb aan dat ene boek genoeg.'
Dit zijn citaten van drie verschillende mensen, die ik de afgelopen dagen heb ontmoet. En ze hebben het niet over hetzelfde boek! Ze hebben het ook niet over de bijbel. De één heeft het over een 'autobiografie van een yogi', de ander heeft het over de 'Bhagavat Gita' en de derde heeft het over het 'het witte boek' van Ramtha. Ik zou er nog wel een paar aan toe kunnen voegen: 'God is nooit te laat, maar ook nooit te vroeg' van Ian Graham. En 'Our love is our Power' van Sharon Mc Erlane. Natuurlijk hebben de bijbel en de koran voor veel mensen ook deze functie. Ik vermoed dat een boek van Deepak Chopra, van Ghandi, van Amma, van de Dalai Lama of van Rumi ook genoemd zou kunnen worden als 'het enige boek' wat je nodig hebt in het leven.
Er zijn verschillende wegen naar dezelfde bergtop, al deze boeken wijzen je de weg. Welke weg je kiest, moet je zelf weten. Uiteindelijk moeten we toch allemaal zelf onze eigen weg zien te vinden. Welk boek je ook kiest, het is uiteindelijk niet meer dan een behulpzame wegwijzer naar jezelf. Want vertellen al deze boeken ons niet hetzelfde? De godheid, het Hoogste Zelf, bevindt zich in je hart. Niet dat ene boek is de sleutel, je eigen hart is de sleutel. Meer niet. Dus zullen we al die boeken opzij moeten leggen om het laatste stukje van de berg op eigen kracht te beklimmen. God is dichterbij dan je denkt. Het is onze eigen innerlijke kracht, waar we op gewezen worden door al deze boeken.
.
vrijdag 1 januari 2010
Het verhaal van Rosa
Tussen de oliebollen, het vuurwerk en het formuleren van onze wensen voor het nieuwe jaar door, waren wij gisteren bezorgd over Rosa, onze nieuwe Tsjechische vriendin. Bang voor het vuurwerk was ze losgebroken en dwaalde nu eenzaam en wanhopig door de sneeuw, in de vrieskou in de donkere nacht haar nieuwe jaar tegemoet. Of niet...
Het huis naast het gele huis van Mieke was een treurig huis. Er woonde niemand meer, het droeg de ballast van een stasi-verleden. Maar het was het huis waar Rosa op moest passen. In haar hok wachtte ze tot ze - eens in de paar dagen - weer eten kreeg en er even uit mocht. (Ik vraag me af hoe je dan op een huis kan passen, maar dat terzijde...) Haar bazin woonde in een plaatsje verderop. Op verzoek van Mieke, knoopte Piek vanuit Nederland een gesprekje met Rosa aan:
Ik zag haar eerst erg teruggetrokken, van afstand. Langzaam raakten we wat vertrouwd. Het is rondom haar stil, koud, eenzaam en rustig. Er gebeurt niet zoveel. Maar ze zegt dat ze zich niet gevangen voelt. Maar ook niet vrij. Ze kan lopen, ze kan kijken. Verder is het wachten. Ik vroeg waarop. 'Tot er weer een dag om is.'
Ik vroeg wat jullie daar voor haar kunnen doen en ze liet een vacht met teken zien. Nu weet ik niet of die er 's winters ook zijn of alleen zomers. Maar die wil ze er wel uit hebben. Ik liet zien dat jullie haar dan moeten kunnen benaderen en dat ze dan handen door haar vacht moet toelaten. Toen werd ik (de hond dus) wat emotioneel en ik kreeg door: daar heb ik zo'n behoefte aan. Ze vertelde een goede hond te zijn. Ze wil haar dienst bewijzen daar. Ze zei: 'Laat haar bij het hek komen.'
'Als zij niet durft of als ik niet durf, laat ze dan van afstand energie doorgeven. Ik geef haar dan wat terug.' Ik vroeg wat dan en hoorde: 'Iets dat zij nodig heeft.'
De schat. Heeft niks en gaat meteen iets teruggeven... Op dat moment was ik alleen in het grote Tsjechische huis, Mieke was naar Nederland. Dus iedere keer als ik buitenkwam, riep ik: Hallo hondje, hoe gaat het? Ik zag haar niet, maar ze zou me wel horen. Op een ochtend hoorde ik geblaf. Snel naar buiten. Ze rende uitgelaten door de tuin, heen en weer, van mij bij het hek naar de 'buurvrouw'. Ik zwaaien naar de buurvouw, maar ze wilde me niet zien, laat staan spreken. Arme hond, ze probeerde ons met elkaar in contact te krijgen.
Ik ging terug naar Nederland, maar 'liefde van afstand komt ook aan' had Rosa tegen Piek gezegd, dus we bleven aan haar denken. Mieke zette de missie voort. Op tweede kerstdag sprak ze 'de buurvrouw' en schreef: Jana was heel vriendelijk en legde uit dat de hond veel last heeft van vuurwerk. Met oud & nieuw neemt ze haar mee naar haar huis in Rumburk, daarna komt ze hier zelf wonen. Bijzonder hè? Met de hond gaat het niet best. Ik geloof dat er brand is geweest in het hok. Ze heeft haar poten bezeerd. Toen Jana haar over de kop aaide kromp ze ineen van pijn. Wil je Piek vragen waar ze last van heeft? Wellicht haar oren. Ik mocht haar aanhalen en ze reageerde na veel angst heel positief. Ze heeft het niet gemakkelijk.
Ik zette onmiddellijk healing-op-afstand in (in de hoop dat dat zou helpen) en Piek ging later op de dag weer in gesprek met Rosa: Ik vroeg hoe het ging en ze vertelde dat er veel was gebeurd. Ze vond de omgeving lichter, fijner. Ik vroeg of ze wat van de healing had gemerkt en kreeg door dat het overweldigend was. Ik zag haar 'aan elkaar gelijmd'. Net of ze een gebroken hond was die nu aan elkaar gelijmd is. Ik hoorde dat de lijm op de naden nog broos is. Ze liet zien dat ze een filter zet voor contacten via deze weg (dat van Petra en van mij). Dat filter zorgt ervoor dat het geleidelijk binnenkomt. En volgens mij stroomde het nog steeds zachtjes binnen bij haar.
Toen ik met haar naar een mogelijke brand ging, kreeg ze iets stoers. Iets van: niet zeuren, het hoort erbij. Maar ook angst. Ze sloeg d'r ogen neer en ik kreeg er niet meer uit. Over vuurwerk: hier houdt ze niet van maar weer: ze wil heel graag sterk zijn. Ik heb gezegd dat ze met oud en nieuw naar een ander huis gaat. Ze liet zien dat ze die plek veiliger vindt omdat er een lijntje met het huis is waar mensen in zijn.
Deze hond komt bij mij heel bescheiden over. Een niet-veeleisende hond. Maar ze wil wel compagnie (dit woord gebruik ik zelf nooit, maar zo kreeg ik het binnen). Ze wil het liefst bij mensen horen. Ik vroeg wat ze vond van de nieuwe contacten langs deze weg (Mieke fysiek, Petra, ik). Ze gaf gereserveerdheid door maar tegelijkertijd: wij zijn haar grootste vrienden. Ik vertelde haar dat het wel een beetje voelt of ze onze kameraad geworden is en dat we ieder op ons eigen manier nog es bij haar terugkomen. Ze ging eenzaam liggen. Ik hoorde dat ze het fijn zou vinden verbinding te hebben. Ik heb even nagedacht en heb haar toen gezegd dat ze een plekje in haar hart kan creëren voor de mensen die zich nu bij haar betrokken voelen. Dat pakte ze meteen op. Ze gaf zelfs het beeld van haar voorpoten beschermend over dat hartsplekje: omknellend, koesterend. Ik heb haar verteld dat ze ons nu in haar hart heeft gesloten en daar steun aan kan hebben.
Toen stuurde Mieke gisterochtend opeens het bericht dat Rosa weg was: Vanmorgen kwam Jana vragen of wij weten waar Rosa is. Haar hok is kapot en Rosa is niet in de tuin. Vanavond is er vuurwerk en Rosa is daar heel bang voor. Jana kwam haar halen om mee naar Rumburk te nemen. Ik hoop dat we haar op tijd vinden.
Piek trof haar bang, weggekropen: Naar mijn idee ergens binnen of onder (afdak?). Klopt het dat daar sneeuw ligt? Dat zag ik ook steeds. 'Waarom zijn ze me niet eerder komen halen?' vroeg ze. Ik stelde de wedervraag waarom ze niet gewacht heeft. 'Ik kan niet vertrouwen op mensen.' Naar mijn gevoel is ze gespannen.
Ik kon niets anders dan haar adviseren terug te gaan naar het huis en óf daar naar binnen te gaan (in haar hok) óf voor de deur van Mieke gaan liggen in de hoop dat jij dan wat met haar kunt, Mieke.
Ze gaf me steeds het beeld van een soort wolvenloopje. Een beetje herdershondachtig. Dus of ze steeds aan het lopen is? Op de vlucht? Of dat ze daarmee liet zien dat ze een hele afstand heeft afgelegd en nu ergens een schuilplekje gevonden heeft? Ik heb haar als enige steun mee kunnen geven dat er mensen zijn die aan haar denken. Ze liet het licht als een warme deken om haar heen zien.
Maar tevens, op het andere (fysieke) level: Ze is alleen. Ik hoop dat ze terugkomt, dat ze niet verdwaald is.
We hebben nog niks vernomen. Maar we denken aan haar...
Op een of andere manier gaat dit verhaal van Rosa niet alleen over de angst, pijn en verlatenheid van deze hond. Ze staat symbool voor zoveel pijn en leed op aarde. En ze kan er niks aan doen. Hartverscheurend. Daarom het verhaal van Rosa. Ze is nu in elk geval wel gehoord en gezien...
Het huis naast het gele huis van Mieke was een treurig huis. Er woonde niemand meer, het droeg de ballast van een stasi-verleden. Maar het was het huis waar Rosa op moest passen. In haar hok wachtte ze tot ze - eens in de paar dagen - weer eten kreeg en er even uit mocht. (Ik vraag me af hoe je dan op een huis kan passen, maar dat terzijde...) Haar bazin woonde in een plaatsje verderop. Op verzoek van Mieke, knoopte Piek vanuit Nederland een gesprekje met Rosa aan:
Ik zag haar eerst erg teruggetrokken, van afstand. Langzaam raakten we wat vertrouwd. Het is rondom haar stil, koud, eenzaam en rustig. Er gebeurt niet zoveel. Maar ze zegt dat ze zich niet gevangen voelt. Maar ook niet vrij. Ze kan lopen, ze kan kijken. Verder is het wachten. Ik vroeg waarop. 'Tot er weer een dag om is.'
Ik vroeg wat jullie daar voor haar kunnen doen en ze liet een vacht met teken zien. Nu weet ik niet of die er 's winters ook zijn of alleen zomers. Maar die wil ze er wel uit hebben. Ik liet zien dat jullie haar dan moeten kunnen benaderen en dat ze dan handen door haar vacht moet toelaten. Toen werd ik (de hond dus) wat emotioneel en ik kreeg door: daar heb ik zo'n behoefte aan. Ze vertelde een goede hond te zijn. Ze wil haar dienst bewijzen daar. Ze zei: 'Laat haar bij het hek komen.'
'Als zij niet durft of als ik niet durf, laat ze dan van afstand energie doorgeven. Ik geef haar dan wat terug.' Ik vroeg wat dan en hoorde: 'Iets dat zij nodig heeft.'
De schat. Heeft niks en gaat meteen iets teruggeven... Op dat moment was ik alleen in het grote Tsjechische huis, Mieke was naar Nederland. Dus iedere keer als ik buitenkwam, riep ik: Hallo hondje, hoe gaat het? Ik zag haar niet, maar ze zou me wel horen. Op een ochtend hoorde ik geblaf. Snel naar buiten. Ze rende uitgelaten door de tuin, heen en weer, van mij bij het hek naar de 'buurvrouw'. Ik zwaaien naar de buurvouw, maar ze wilde me niet zien, laat staan spreken. Arme hond, ze probeerde ons met elkaar in contact te krijgen.
Ik ging terug naar Nederland, maar 'liefde van afstand komt ook aan' had Rosa tegen Piek gezegd, dus we bleven aan haar denken. Mieke zette de missie voort. Op tweede kerstdag sprak ze 'de buurvrouw' en schreef: Jana was heel vriendelijk en legde uit dat de hond veel last heeft van vuurwerk. Met oud & nieuw neemt ze haar mee naar haar huis in Rumburk, daarna komt ze hier zelf wonen. Bijzonder hè? Met de hond gaat het niet best. Ik geloof dat er brand is geweest in het hok. Ze heeft haar poten bezeerd. Toen Jana haar over de kop aaide kromp ze ineen van pijn. Wil je Piek vragen waar ze last van heeft? Wellicht haar oren. Ik mocht haar aanhalen en ze reageerde na veel angst heel positief. Ze heeft het niet gemakkelijk.
Ik zette onmiddellijk healing-op-afstand in (in de hoop dat dat zou helpen) en Piek ging later op de dag weer in gesprek met Rosa: Ik vroeg hoe het ging en ze vertelde dat er veel was gebeurd. Ze vond de omgeving lichter, fijner. Ik vroeg of ze wat van de healing had gemerkt en kreeg door dat het overweldigend was. Ik zag haar 'aan elkaar gelijmd'. Net of ze een gebroken hond was die nu aan elkaar gelijmd is. Ik hoorde dat de lijm op de naden nog broos is. Ze liet zien dat ze een filter zet voor contacten via deze weg (dat van Petra en van mij). Dat filter zorgt ervoor dat het geleidelijk binnenkomt. En volgens mij stroomde het nog steeds zachtjes binnen bij haar.
Toen ik met haar naar een mogelijke brand ging, kreeg ze iets stoers. Iets van: niet zeuren, het hoort erbij. Maar ook angst. Ze sloeg d'r ogen neer en ik kreeg er niet meer uit. Over vuurwerk: hier houdt ze niet van maar weer: ze wil heel graag sterk zijn. Ik heb gezegd dat ze met oud en nieuw naar een ander huis gaat. Ze liet zien dat ze die plek veiliger vindt omdat er een lijntje met het huis is waar mensen in zijn.
Deze hond komt bij mij heel bescheiden over. Een niet-veeleisende hond. Maar ze wil wel compagnie (dit woord gebruik ik zelf nooit, maar zo kreeg ik het binnen). Ze wil het liefst bij mensen horen. Ik vroeg wat ze vond van de nieuwe contacten langs deze weg (Mieke fysiek, Petra, ik). Ze gaf gereserveerdheid door maar tegelijkertijd: wij zijn haar grootste vrienden. Ik vertelde haar dat het wel een beetje voelt of ze onze kameraad geworden is en dat we ieder op ons eigen manier nog es bij haar terugkomen. Ze ging eenzaam liggen. Ik hoorde dat ze het fijn zou vinden verbinding te hebben. Ik heb even nagedacht en heb haar toen gezegd dat ze een plekje in haar hart kan creëren voor de mensen die zich nu bij haar betrokken voelen. Dat pakte ze meteen op. Ze gaf zelfs het beeld van haar voorpoten beschermend over dat hartsplekje: omknellend, koesterend. Ik heb haar verteld dat ze ons nu in haar hart heeft gesloten en daar steun aan kan hebben.
Toen stuurde Mieke gisterochtend opeens het bericht dat Rosa weg was: Vanmorgen kwam Jana vragen of wij weten waar Rosa is. Haar hok is kapot en Rosa is niet in de tuin. Vanavond is er vuurwerk en Rosa is daar heel bang voor. Jana kwam haar halen om mee naar Rumburk te nemen. Ik hoop dat we haar op tijd vinden.
Piek trof haar bang, weggekropen: Naar mijn idee ergens binnen of onder (afdak?). Klopt het dat daar sneeuw ligt? Dat zag ik ook steeds. 'Waarom zijn ze me niet eerder komen halen?' vroeg ze. Ik stelde de wedervraag waarom ze niet gewacht heeft. 'Ik kan niet vertrouwen op mensen.' Naar mijn gevoel is ze gespannen.
Ik kon niets anders dan haar adviseren terug te gaan naar het huis en óf daar naar binnen te gaan (in haar hok) óf voor de deur van Mieke gaan liggen in de hoop dat jij dan wat met haar kunt, Mieke.
Ze gaf me steeds het beeld van een soort wolvenloopje. Een beetje herdershondachtig. Dus of ze steeds aan het lopen is? Op de vlucht? Of dat ze daarmee liet zien dat ze een hele afstand heeft afgelegd en nu ergens een schuilplekje gevonden heeft? Ik heb haar als enige steun mee kunnen geven dat er mensen zijn die aan haar denken. Ze liet het licht als een warme deken om haar heen zien.
Maar tevens, op het andere (fysieke) level: Ze is alleen. Ik hoop dat ze terugkomt, dat ze niet verdwaald is.
We hebben nog niks vernomen. Maar we denken aan haar...
Op een of andere manier gaat dit verhaal van Rosa niet alleen over de angst, pijn en verlatenheid van deze hond. Ze staat symbool voor zoveel pijn en leed op aarde. En ze kan er niks aan doen. Hartverscheurend. Daarom het verhaal van Rosa. Ze is nu in elk geval wel gehoord en gezien...
Abonneren op:
Posts (Atom)
