Krishna

Op een of andere manier wilde één stukje in de montage (van het programma over de Bhagavad Gita voor de OHM) maar niet lukken. Bij de eerste keer draaien was het te donker. Ik deed het opnieuw. Het Krishna-altaartje van dochter Florine, die vertelde dat ze er rustig van werd. In de uiteindelijke montage ging het weer helemaal mis. En toen we het stukje herstelden, weer. Wat is er toch aan de hand? 'Misschien is Krishna boos,' zei Chander, de eindredacteur. Zelfs in de uitzending zat er opeens nog een vuil shot in dat gedeelte. Het bleef me dwars zitten. Misschien had ik dat laatste stukje er niet uit moeten halen bij het inkorten. Het stukje waarin Florine zei dat het leek alsof Krishna tegen haar zei dat ze gewoon goed was zoals ze was. Dat zou ook een mooi einde zijn geweest van de hele boodschap. We hoeven niet zo ons best te doen, we hoeven alleen maar te zijn wie we zijn. En ik had er niet over na moeten denken, maar dat stukje erin moeten laten.
Aan de andere kant was het me dan nooit zo opgevallen en bijgebleven als nu. Slim van Krishna! Jammer dat 50.000 mensen dat nu gemist hebben, ik kan niks anders doen dan voor de Happy View - voor degenen die dit lezen, als een aanvulling - in z'n geheel - het stukje 'Krishna altaar' nogmaals aanbieden.



Overigens, wat wel in de uitzending zat - in een tussenzinnetje weliswaar, maar daarom niet minder belangrijk - is dat je Krishna in het hele verhaal als je eigen innerlijke leidsman kunt zien. Zelf vind ik het verschil tussen Krishna en Christus overigens verwaarloosbaar. Behalve dan de ruis en de lading en de vertaling die het heeft meegekregen in de loop der eeuwen. Maar het zijn alleen de mensen maar die onderscheid maken. Dat doen ze daarboven echt niet. En wat ik het mooie vind aan deze Florine, is dat ze zichzelf herkent in Krishna. Zo is ons van alles geboden, we kunnen kiezen waar we onszelf het meest in herkennen. Het zijn allemaal verschijningsvormen van dezelfde bron. Wij zijn allemaal verschijningsvormen van dezelfde bron.


.