Soap

Myrthe, die ondanks (of dankzij?) haar Gita-opvoeding in de war was, vertwijfeld als Arjuna, vertelde me dat ze niet wist wie zij nu eigenlijk zelf was. In hoeverre was ze een produkt van haar omgeving, wat waren nu echt haar eigen gedachten en wat waren geïntegreerde ideeën van haar ouders, vrienden, docenten?

'We worden als kind al van jongsaf aan getraind om ons naar buiten te richten,' reageert Peter op het bericht 'misplaatst'. Dat is zo. Dat is ook logisch. We zijn niet alleen op de wereld, we hebben te maken met al die andere mensen om ons heen. Daar moeten we natuurlijk ook mee om leren gaan en op reageren. Dat is het leven.
Als je het van een afstandje bekijkt, is het leven een grote soap. Als je het zo kunt zien, kun je ook kijken welke rol je zelf speelt in die soap. Dan kun je ook jezelf een beetje beter gaan regisseren. Welke rol wil je?

Myrthe is er met haar 17 jaar vroeg bij, door zich die vraag te stellen. Misschien zijn er veel mensen die zichzelf nooit die vraag stellen, maar gewoon hun leven lang doorgaan met het spelen van de rol die ze toebedeeld hebben gekregen, die gegroeid en bepaald is door omstandigheden, of ze er nou tevreden mee zijn of niet. Hoewel ik er altijd vanuit ga dat in ieders leven vroeg of laat dingen gebeuren, waardoor je je die vragen wel moet stellen. Dat zijn de momenten waarop je ineens kunt inzien dat je ook andere wegen kunt inslaan, andere keuzes kunt maken. Soms dwingt het leven je daar (vrij hardhandig) toe. Als je ziek, overspannen, verlaten of tegengewerkt wordt bijvoorbeeld.

"Je ziel - de werkelijke regisseur van je leven - heeft niet het doel jouw leven zo gemakkelijk mogelijk te maken, je zo min mogelijk te laten lijden, je alle pijn en ellende te besparen," las ik eens ergens. In eerste instantie vond ik dat vrij onbegrijpelijk. Als er iemand achter je moet staan, zou dat toch zeker je eigen ziel moeten zijn? Ja, dat is ook zo. Die weet beter wat goed voor je is dan jijzelf. Ik realiseer me dat het een beetje lijkt op hoe sommige mensen over God denken en praten. (Waarom laat God die aardbeving in Haïti gebeuren?) Ik denk ook dat dat hetzelfde is, van dezelfde orde, God en de ziel.

Nu zijn we op 'gevaarlijk terrein' aanbeland. Want: 'Waarom straft God ons zo verschrikkelijk?' krijg je dan. Of: 'Dus het is mijn eigen schuld dat ik ziek, arm, ongelukkig of verlaten ben?' Het gaat niet om straf of om schuld. (Weg met schuldgevoelens, daar hebben we helemaal niks aan!) Het gaat om de les, die overal in schuilt. Als ons nooit iets pijnlijks zou overkomen, zouden we niks leren en niet groeien. En dat is wel het doel van onze ziel. Dat we groeien, leren en ontdekken wie we echt zijn. Dat lijden zou allemaal niet nodig zijn als we in staat zouden zijn heel goed naar onze ziel te luisteren. Maar ja, dat is nou net wat we komen leren in het leven.

En waarom ben ik daar zo zeker van? Omdat ik mezelf ook alleen maar door schade en schande zulke vragen ben gaan stellen. Anders kon ik niet verder. Ik kan niet zeggen dat de dingen die ik in mijn leven meegemaakt heb extremer zijn dan de dingen die anderen meemaken. Soms vind ik van wel, maar dat zal dan ook een reden hebben. Ik ben er altijd, zolang ik me kan herinneren van overtuigd geweest dat alles een doel heeft, ook al begreep ik het vaak niet en vond ik het zeer onrechtvaardig. Als je me nu vraagt waarom, zeg ik: Bevrijding.

Alles dient ertoe om onszelf te bevrijden, los te maken uit patronen, emoties zelfs (!) om uiteindelijk van een afstandje te kunnen kijken naar onszelf en het spel waarin we verzeild zijn geraakt. Natuurlijk gaan we dan vervolgens gewoon door met het spel van het leven, maar anders. Meer bewust van onze rol en onze keuzes en onze eigen innerlijke kracht.


PS: Het leven wordt ook meteen een veel leuker spel hoor, als je overal probeert het doel van in te zien. Dan zit het ineens vol boeiende verhaallijnen! Of zoals Paulo Coelho zegt: Let op de tekenen, die wijzen je de weg.

.