Indigo

'Jij bent er typisch eentje van de eerste lichting Indigo-kinderen,' zoiets zei een Vlaamse vriendin tegen me, na afloop van een spectaculair nieuwjaarsdiner bij onze lieve vrienden Jan en Inge. 'Die komen op aarde met het doel om opschudding te veroorzaken.' Zo had ik mezelf nog nooit bekeken. Soms heb ik wel het idee dat ik van een andere planeet kom, dat klopt wel. Vooral als mensen mij niet begrijpen.
Dus deed ik eens even een klein internet-Indigo-testje. En jawel, ik scoorde op alle fronten. (Slecht in opruimen en op tijd komen, dat hoort er ook bij...) Behalve op het punt of je er moeite mee had onder woorden te brengen wat je dacht. Ik zei 'nee'. En prompt begin ik nu aan een stukje, waarin ik dat wel moeilijk vindt. Eens kijken of het lukt.
Op andermans weblog kwam ter sprake of je rekening houdt met je publiek, of je reacties belangrijk vindt. Doe je het daarvoor? Om je publiek te 'pleasen'? Nou, als typische Indigo niet. Ik weet wel zo ongeveer wie mijn weblog regelmatig lezen. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik daar rekening mee hou bij bepaalde onderwerpen. Onbewust ben ik misschien zelfs wel met het bloggen aan de slag gegaan om me daar niks van aan te trekken. Ik ben mijn grenzen aan het oprekken. En ondertussen zit ik nu met mijn handen in het haar, want ik wil genuanceerd iets onder woorden brengen, ik wil ook wel graag dat mensen het begrijpen, ik wil iets uitleggen (waarom eigenlijk?), mensen aan het denken zetten en eigenlijk gewoon vertellen wat ik zie.
Ik zie overeenkomsten en ontwikkelingen, ik zie allemaal lijntjes. Ik zie bijvoorbeeld dat al die losse stukjes op dit weblog een geheel vormen en een ontwikkeling laten zien. Niet alleen mijn ontwikkeling, nee, een grotere ontwikkeling waar ik deel vanuit maak. Ik vertel mezelf een verhaal, want soms blijken de stukjes achteraf precies op het goede moment de goede betekenis te hebben, meer dan ik bedacht had voor ik het schreef. Ze vallen bijvoorbeeld samen met allerlei andere verhalen die ik hoor of lees, ervaringen van anderen.
Of neem nou de muizen. Ze krijgen hier aandacht, vertellen een verhaal, ik pik de boodschap op en nu zijn ze weg en ik ben sindsdien figuurlijk bezig mijn eigen terrein terug te veroveren.
Na het feestje van zaterdag heb ik mezelf toestemming gegeven om obstinaat te mogen zijn zonder schuldgevoel. (Rumi kijkt verschrikt op, want ik proest het nu uit..., maar ik ga serieus verder:) Dat opstandige gevoel ken ik mijn leven lang al en ik zie nu in dat het een functie heeft: Staan waar je voor staat.
Indigo's schijnen met het doel op aarde te zijn om 'systemen te kraken'. Dat klinkt dreigend. Als ik dat 'als Indigo' wat mag nuanceren, zou ik zeggen: We kijken er dwars doorheen, stellen er vragen bij, nemen 'het' niet aan als zoete koek, laten een andere weg zien, we weten dat het anders kan en dat mensen dan meer tot hun recht zullen komen. Het systeem is over het algemeen onderdrukkend en houdt mensen gevangen.
Ik hou niet van etiketjes, laat me niet in een rol duwen, ik doe nooit iets omdat iemand anders wil dat ik dat doe. En nu valt dat onder het kopje 'Indigo', haha. Maar het klopt wel, want Indigo's laten zich niet in een hokje stoppen, las ik.
Het zijn eigenlijk leraren op deze aarde. Indigo-kinderen moet je ook als volwassen behandelen en je kunt veel van ze leren. Ze 'weten' en voelen zich vaak onbegrepen. Als ze hun ei niet kwijt kunnen trekken ze zich terug en sluiten zich af. Terwijl ze toch met een duidelijk doel naar de aarde zijn gekomen. Dat weten ze ook.

'Niet doen waar je niet achter staat,' is mijn leus. Dat heb ik ook al mijn studenten (journalistiek) verteld. Het kost je je eigen kracht als je je gaat voegen naar de wensen van anderen uit opportunistische overwegingen. Daar raak je jezelf mee kwijt.
Natuurlijk zie ik en hoor ik heel veel mensen die zich tegen wil en dank wel aanpassen en mij overkomt het een enkele keer ook. Ik kan het alleen niet. Ik hou het niet vol. Ik stap op. Dat is ook heus niet altijd makkelijk. Maar het is vrij simpel, ik heb geen keus. Mijn obstinate karakter weigert dan nog een stap te zetten. En eigenlijk ben ik daar wel blij mee.
Hallo, komt er nog een einde aan dit verhaal? Waar wil je naartoe?
Nou, dat het heftige tijden zijn. Vooral voor hen die zich verzetten tegen de stroom van binnenuit. De stroom gaat met je mee als je je eigen doel volgt, de weg die je ziel wil dat je volgt. Als je je daartegen verzet, heb je het nu zwaar. Je ziel wil dat je luistert en vanuit je hart leeft. Niet vanuit je bange verstand, niet vanuit opportunisme en materialisme. Er is iets aan de gang op de wereld, dat groter is dan wij kunnen overzien en kunnen begrijpen. De oude systemen zullen ontmanteld worden, omver vallen, niet meer functioneren. Dat levert nu al veel conflicten op. In de wereld en in onszelf. Het is de nieuwe wereld die in aantocht is en zich op deze manier manifesteert. Daarom gebeurt er zoveel.
Geloof me of geloof me niet. Ik ben wel vaker voor gek verklaard. Maar nu kan ik zeggen: Indigo betekent dat je een kind bent van de nieuwe wereld. Die nieuwe wereld is er nog niet, maar die nieuwetijdskinderen zijn er al wel. En dat niet alleen, er zijn op dit moment heel erg veel zogenoemde 'lichtwerkers' op aarde geïncarneerd om dit proces te ondersteunen en bij te wonen. Omdat het nodig is.

wordt vervolgd...
..