Het was vlak na de tsunami. We waren ‘under-cover’ in India om te filmen. Journalisten mochten het land niet in, dus we deden ons voor als hulptroepen. Op een ochtend kwamen er twee dikke mannen op bezoek in het hotel, die mij wilden spreken. Nietsvermoedend ging ik bij ze aan tafel zitten en acuut waarschuwde mijn buik me. Alsof ik een blindedarmontsteking had, zo sterk was de pijn. Ik ging naar de wc en in het voorbijgaan riep ik tegen de rest van de groep: ‘Ik ken jullie niet, pas op.’ Deze mannetjes waren niet te vertrouwen. Misschien zelfs gevaarlijk. Zo onnozel mogelijk vertelde ik hoe vreselijk ik de ramp vond en hoe graag ik wilde helpen. Zij hadden wel een project, glimmende folders en ik was welkom om veel geld te storten...
Mijn buikpijn verdween zodra die mannen vertrokken. Dat was goed afgelopen, maar ik moest nu nadenken hoe gevaarlijk het was waar we mee bezig waren. Ik wandelde door de tuin met die vraag en er kwam me een swami tegemoet. ‘Niet bang zijn,’ zei de in oranje gehulde man zomaar tegen me. Hij wist van niks. Maar ik was gerust gesteld. We zouden gewoon doorgaan.
.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten