Het huis naast het gele huis van Mieke was een treurig huis. Er woonde niemand meer, het droeg de ballast van een stasi-verleden. Maar het was het huis waar Rosa op moest passen. In haar hok wachtte ze tot ze - eens in de paar dagen - weer eten kreeg en er even uit mocht. (Ik vraag me af hoe je dan op een huis kan passen, maar dat terzijde...) Haar bazin woonde in een plaatsje verderop. Op verzoek van Mieke, knoopte Piek vanuit Nederland een gesprekje met Rosa aan:
Ik zag haar eerst erg teruggetrokken, van afstand. Langzaam raakten we wat vertrouwd. Het is rondom haar stil, koud, eenzaam en rustig. Er gebeurt niet zoveel. Maar ze zegt dat ze zich niet gevangen voelt. Maar ook niet vrij. Ze kan lopen, ze kan kijken. Verder is het wachten. Ik vroeg waarop. 'Tot er weer een dag om is.'
Ik vroeg wat jullie daar voor haar kunnen doen en ze liet een vacht met teken zien. Nu weet ik niet of die er 's winters ook zijn of alleen zomers. Maar die wil ze er wel uit hebben. Ik liet zien dat jullie haar dan moeten kunnen benaderen en dat ze dan handen door haar vacht moet toelaten. Toen werd ik (de hond dus) wat emotioneel en ik kreeg door: daar heb ik zo'n behoefte aan. Ze vertelde een goede hond te zijn. Ze wil haar dienst bewijzen daar. Ze zei: 'Laat haar bij het hek komen.'
'Als zij niet durft of als ik niet durf, laat ze dan van afstand energie doorgeven. Ik geef haar dan wat terug.' Ik vroeg wat dan en hoorde: 'Iets dat zij nodig heeft.'
De schat. Heeft niks en gaat meteen iets teruggeven... Op dat moment was ik alleen in het grote Tsjechische huis, Mieke was naar Nederland. Dus iedere keer als ik buitenkwam, riep ik: Hallo hondje, hoe gaat het? Ik zag haar niet, maar ze zou me wel horen. Op een ochtend hoorde ik geblaf. Snel naar buiten. Ze rende uitgelaten door de tuin, heen en weer, van mij bij het hek naar de 'buurvrouw'. Ik zwaaien naar de buurvouw, maar ze wilde me niet zien, laat staan spreken. Arme hond, ze probeerde ons met elkaar in contact te krijgen.
Ik ging terug naar Nederland, maar 'liefde van afstand komt ook aan' had Rosa tegen Piek gezegd, dus we bleven aan haar denken. Mieke zette de missie voort. Op tweede kerstdag sprak ze 'de buurvrouw' en schreef: Jana was heel vriendelijk en legde uit dat de hond veel last heeft van vuurwerk. Met oud & nieuw neemt ze haar mee naar haar huis in Rumburk, daarna komt ze hier zelf wonen. Bijzonder hè? Met de hond gaat het niet best. Ik geloof dat er brand is geweest in het hok. Ze heeft haar poten bezeerd. Toen Jana haar over de kop aaide kromp ze ineen van pijn. Wil je Piek vragen waar ze last van heeft? Wellicht haar oren. Ik mocht haar aanhalen en ze reageerde na veel angst heel positief. Ze heeft het niet gemakkelijk.
Ik zette onmiddellijk healing-op-afstand in (in de hoop dat dat zou helpen) en Piek ging later op de dag weer in gesprek met Rosa: Ik vroeg hoe het ging en ze vertelde dat er veel was gebeurd. Ze vond de omgeving lichter, fijner. Ik vroeg of ze wat van de healing had gemerkt en kreeg door dat het overweldigend was. Ik zag haar 'aan elkaar gelijmd'. Net of ze een gebroken hond was die nu aan elkaar gelijmd is. Ik hoorde dat de lijm op de naden nog broos is. Ze liet zien dat ze een filter zet voor contacten via deze weg (dat van Petra en van mij). Dat filter zorgt ervoor dat het geleidelijk binnenkomt. En volgens mij stroomde het nog steeds zachtjes binnen bij haar.
Toen ik met haar naar een mogelijke brand ging, kreeg ze iets stoers. Iets van: niet zeuren, het hoort erbij. Maar ook angst. Ze sloeg d'r ogen neer en ik kreeg er niet meer uit. Over vuurwerk: hier houdt ze niet van maar weer: ze wil heel graag sterk zijn. Ik heb gezegd dat ze met oud en nieuw naar een ander huis gaat. Ze liet zien dat ze die plek veiliger vindt omdat er een lijntje met het huis is waar mensen in zijn.
Deze hond komt bij mij heel bescheiden over. Een niet-veeleisende hond. Maar ze wil wel compagnie (dit woord gebruik ik zelf nooit, maar zo kreeg ik het binnen). Ze wil het liefst bij mensen horen. Ik vroeg wat ze vond van de nieuwe contacten langs deze weg (Mieke fysiek, Petra, ik). Ze gaf gereserveerdheid door maar tegelijkertijd: wij zijn haar grootste vrienden. Ik vertelde haar dat het wel een beetje voelt of ze onze kameraad geworden is en dat we ieder op ons eigen manier nog es bij haar terugkomen. Ze ging eenzaam liggen. Ik hoorde dat ze het fijn zou vinden verbinding te hebben. Ik heb even nagedacht en heb haar toen gezegd dat ze een plekje in haar hart kan creëren voor de mensen die zich nu bij haar betrokken voelen. Dat pakte ze meteen op. Ze gaf zelfs het beeld van haar voorpoten beschermend over dat hartsplekje: omknellend, koesterend. Ik heb haar verteld dat ze ons nu in haar hart heeft gesloten en daar steun aan kan hebben.
Toen stuurde Mieke gisterochtend opeens het bericht dat Rosa weg was: Vanmorgen kwam Jana vragen of wij weten waar Rosa is. Haar hok is kapot en Rosa is niet in de tuin. Vanavond is er vuurwerk en Rosa is daar heel bang voor. Jana kwam haar halen om mee naar Rumburk te nemen. Ik hoop dat we haar op tijd vinden.
Piek trof haar bang, weggekropen: Naar mijn idee ergens binnen of onder (afdak?). Klopt het dat daar sneeuw ligt? Dat zag ik ook steeds. 'Waarom zijn ze me niet eerder komen halen?' vroeg ze. Ik stelde de wedervraag waarom ze niet gewacht heeft. 'Ik kan niet vertrouwen op mensen.' Naar mijn gevoel is ze gespannen.
Ik kon niets anders dan haar adviseren terug te gaan naar het huis en óf daar naar binnen te gaan (in haar hok) óf voor de deur van Mieke gaan liggen in de hoop dat jij dan wat met haar kunt, Mieke.
Ze gaf me steeds het beeld van een soort wolvenloopje. Een beetje herdershondachtig. Dus of ze steeds aan het lopen is? Op de vlucht? Of dat ze daarmee liet zien dat ze een hele afstand heeft afgelegd en nu ergens een schuilplekje gevonden heeft? Ik heb haar als enige steun mee kunnen geven dat er mensen zijn die aan haar denken. Ze liet het licht als een warme deken om haar heen zien.
Maar tevens, op het andere (fysieke) level: Ze is alleen. Ik hoop dat ze terugkomt, dat ze niet verdwaald is.
We hebben nog niks vernomen. Maar we denken aan haar...
Op een of andere manier gaat dit verhaal van Rosa niet alleen over de angst, pijn en verlatenheid van deze hond. Ze staat symbool voor zoveel pijn en leed op aarde. En ze kan er niks aan doen. Hartverscheurend. Daarom het verhaal van Rosa. Ze is nu in elk geval wel gehoord en gezien...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten