's Morgens de verandadeuren opengooien en je uitrekken terwijl je U zegt tegen het uitzicht, dat aan alle kanten verder reikt dan op één foto te vangen is.
In vier weken tijd vergeet je dat er nog een drukke bewoonde wereld bestaat. Dit is de wereld van bossen, vossen, jagers, boeren, koeien, bramen en vlinders.
Hoe bestaat het dat je - terug in de drukte van de stad - kijkt of de tv het nog doet en midden in een gesprek valt, dat mooi aansluit bij je eigen beleving in die paar weken stilte. 'Als je een uitzonderlijk talent hebt, heb je ook een verplichting daar iets mee te doen. Het is hard werken en je moet jezelf blijven ontwikkelen. Elke ochtend sta je op als een leerling en treed je de dag tegemoet met de houding: 'wat kan ik vandaag weer leren?' Als je denkt dat je er bent, gaat het mis,' het bleek Jaap van Zweden te zijn, bij Zomergasten.
Iedereen heeft een bijzonder talent, denk ik. Ik weet niet of dat 'hard werken' erbij hoort. Misschien heb je wel de 'plicht' er iets mee te doen. Als je doet waar je goed in bent, ontwikkel je je vanzelf. Dat maakt je gelukkiger en als het goed is maak je er anderen ook gelukkiger mee.
Ik zag maar een klein stukje van het programma en het interessante was dat hij op de vraag 'Wat is het ultieme dat je nog kunt bereiken?' antwoordde: 'Dat je jezelf helemaal vergeet, onderdeel wordt van het geheel.' Het werd onderbouwd met zwart-witbeelden van een hele jonge Krishnamurthi op bezoek in Ommen. 'Het gaat om de ego-dood,' zei Jaap van Zweden met een veelbetekenende blik, alsof dat het belangrijkste was dat hij te zeggen had, maar zouden mensen wel begrijpen wat hij bedoelde?
Ik betrapte mezelf er na een paar dagen in de Ardennen op dat ik nog steeds van alles moest. Dat veranderde langzaam in 'Wat moet ik ook alweer?' tot 'Waarom moet ik toch zoveel?' en toen werd het leuk. De dagen kwamen en gingen vanzelf, de zon kwam steeds weer te voorschijn en als-ie onder ging, werd het koud en kon ik kiezen: Vroeg naar bed of de houtkachel aanmaken. Mini huppelde vrolijk in het rond en ik schreef verhaaltjes. Niet meer omdat dat moest van mezelf, maar omdat ze in mijn hoofd opkwamen en omdat ik dat leuk vond. Dan is het niet meer hard werken, maar gewoon lekker bezig zijn. Natuurlijk blijf je elke dag een leerling, maar omdat het leven zo verrassend eenvoudig kan zijn, voelt dat helemaal niet meer als 'hard werken'. Alles gaat vanzelf.
Wat wel hard werken is, misschien bedoelt Jaap van Zweden dat wel, is dat 'ego' afgooien. Dat ego dat je vertelt dat je van alles moet, bijvoorbeeld. Alsof het om prestaties gaat, of om je persoonlijke eer en glorie. Maar ook de laagjes ego, die je ervan weerhouden om dat te doen waarvoor je in de wieg bent gelegd. Uit angst voor mislukking of kritiek of uit angst om te groeien en te bloeien, of uit onzekerheid, wat dan ook.
Het is interessant om vanuit de verte naar je eigen leven te kijken en te ervaren dat je zelf de enige bent, die jezelf mogelijk ondermijnt. Niemand anders doet dat. 'Jouw gevoel over een bepaalde situatie of een bepaald persoon, is jouw gevoel. Daar kan die situatie of die bepaalde persoon niks aan doen. Alleen jij kan jezelf afvragen waarom je dat gevoel hebt, het is je eigen verantwoordelijkheid daar iets mee te doen. Niet die van een ander,' zoiets las ik in een van de boeken, die ik bij me had. En daarmee heb je dat 'ondermijnende ego' snel te grazen! Een kwestie van jezelf steeds betrappen, begrijpen en het dan lekker mee laten waaien met de wind. Ja, dat is een stuk gemakkelijker in de rust en de stilte. Wandelend in een landschap, waar je je automatisch vrij voelt en bevrijd van al dat soort gedoe. Het is nu de kunst om dat vol te houden in het gewone dagelijkse leven, terug in de bewoonde wereld. Als me dat niet lukt, ben ik weer effe weg!
.
