Mother Teresa's Anyway Poem
People are often unreasonable, illogical and self centered;
Forgive them anyway.
If you are kind, people may accuse you of selfish, ulterior motives;
Be kind anyway.
If you are successful, you will win some false friends and some true enemies;
Succeed anyway.
If you are honest and frank, people may cheat you;
Be honest and frank anyway.
What you spend years building, someone could destroy overnight;
Build anyway.
If you find serenity and happiness, they may be jealous;
Be happy anyway.
The good you do today, people will often forget tomorrow;
Do good anyway.
Give the world the best you have, and it may never be enough;
Give the world the best you've got anyway.
You see, in the final analysis, it is between you and your God;
It was never between you and them anyway.
.
vrijdag 30 december 2011
Wensen
Wensen, wensen, wensen...
Ik wens je verbeeldingskracht. Dat je je kunt voorstellen dat je wensen al gerealiseerd zijn. Dat je dat voor je kunt zien en daar heel dankbaar voor bent. Ik wens je vrij te zijn van angst en huiver, van zorgen en van elk gevoel van tekort. Ik wens je plezier in het leven, vrolijkheid en volop genieten van alles, wat het ook is. Ik wens je alles wat je doet met aandacht en Liefde te doen, zodat je het mooiste in alles ziet.
Ik wens je vertrouwen. Alles komt naar je toe als de weg vrij is, als je zelf de obstakels opruimt, die je per ongeluk geplaatst heb door te denken dat dat niet kan, niet mag, het moeilijk is, je het niet waard bent, je er eigenlijk bang voor bent of zolang je ergens nog iets als een tekort ervaart. Het regelt zichzelf allemaal, alles communiceert met je gevoel, je vertrouwen, je angsten; alles is energie, die zich geheel onpartijdig op elkaar afstemt.
Maak je dus vooral geen zorgen. Als je een wens heb, stop 'm in een doosje of gooi 'm in de lucht en laat het verder los. Het kan zichzelf makkelijker regelen als je je er niet mee bemoeit.
Wat je te graag wil of wat je te belangrijk vindt, kan niet vanzelf naar je toekomen omdat er een lading op rust. Omdat je iets als een tekort ervaart, bijvoorbeeld. Situaties accepteren zoals ze zijn en daar het mooiste in ontdekken, kan die lading neutraliseren.
Ik wens je om niet veroordelend te kijken naar je angsten en je overtuigingen, die belemmerend zouden kunnen zijn voor het leven dat er op uit is je alles te geven als jij de deur maar open zet... en je er verder vooral niet mee bemoeit. Ik wens je verwondering over alle wonderen, die dan de kans krijgen zich te manifesteren. 2012: een jaar waarin wij leren als mensje een stapje terug te doen en het te laten gebeuren, simpelweg door te vertrouwen. 2012, een jaar vol wonderen!
.
Ik wens je verbeeldingskracht. Dat je je kunt voorstellen dat je wensen al gerealiseerd zijn. Dat je dat voor je kunt zien en daar heel dankbaar voor bent. Ik wens je vrij te zijn van angst en huiver, van zorgen en van elk gevoel van tekort. Ik wens je plezier in het leven, vrolijkheid en volop genieten van alles, wat het ook is. Ik wens je alles wat je doet met aandacht en Liefde te doen, zodat je het mooiste in alles ziet.
Ik wens je vertrouwen. Alles komt naar je toe als de weg vrij is, als je zelf de obstakels opruimt, die je per ongeluk geplaatst heb door te denken dat dat niet kan, niet mag, het moeilijk is, je het niet waard bent, je er eigenlijk bang voor bent of zolang je ergens nog iets als een tekort ervaart. Het regelt zichzelf allemaal, alles communiceert met je gevoel, je vertrouwen, je angsten; alles is energie, die zich geheel onpartijdig op elkaar afstemt.
Maak je dus vooral geen zorgen. Als je een wens heb, stop 'm in een doosje of gooi 'm in de lucht en laat het verder los. Het kan zichzelf makkelijker regelen als je je er niet mee bemoeit.
Wat je te graag wil of wat je te belangrijk vindt, kan niet vanzelf naar je toekomen omdat er een lading op rust. Omdat je iets als een tekort ervaart, bijvoorbeeld. Situaties accepteren zoals ze zijn en daar het mooiste in ontdekken, kan die lading neutraliseren.
Ik wens je om niet veroordelend te kijken naar je angsten en je overtuigingen, die belemmerend zouden kunnen zijn voor het leven dat er op uit is je alles te geven als jij de deur maar open zet... en je er verder vooral niet mee bemoeit. Ik wens je verwondering over alle wonderen, die dan de kans krijgen zich te manifesteren. 2012: een jaar waarin wij leren als mensje een stapje terug te doen en het te laten gebeuren, simpelweg door te vertrouwen. 2012, een jaar vol wonderen!
.
donderdag 29 december 2011
Dankbaarheid
Wensen, wensen, wensen...
Is wensen niet juist een vorm van ondankbaarheid?
Benadrukken wat er niet is, wat we dus moeten wensen?
Zullen we niet eens kijken naar alles wat er is?
De aandacht richten op wat er wel is, in plaats van focussen op wat er niet is?
Alles wat er is om dankbaar voor te zijn?
En als dat moeilijk is: In elk geval accepteren wat er is?
Houden van wat is, zoals het is.
Het schijnt in Spanje een ritueel te zijn om met oud & nieuw om 12 uur 12 druiven te eten, bij elke klokslag een. En je dan daarbij elke maand van het nieuwe jaar in overvloed voor te stellen. Degene die me dat vertelde, stelt voor om bij elke druif de mooiste herinnering van het afgelopen jaar ‘mee te nemen’, zodat je meer daarvan uitnodigd in het nieuwe jaar.
De mooiste herinneringen van 2011...
Voor mij zijn dat zijn eigenlijk alle 'Goddelijke' ervaringen, het besef van het Goddelijke, het oneindige, de glimpen van de eeuwigheid, het licht dat ons draagt en door ons heen wil schijnen, ons wil bevrijden.
De mooie (laatste) momenten met oma en met Rumi... die nu eeuwigheidswaarde hebben. Herinneringen die staan voor de onvoorwaardelijke liefde en die onvoorwaardelijke liefde blijft altijd. De ervaring dat ik dat kan voelen - nog steeds, ook over de dood heen. Als een enorme verrijking. Ze zijn nog steeds bij me, allebei. Daar ben ik onbeschrijflijk dankbaar voor.
Wat zeker hoog op mijn lijstje zal staan, zijn de momenten waarop ik me helemaal vrij voelde. Die vrijheid voelde ik het sterkst tijdens lekkere strandwandelingen met mezelf. Bevrijd. Even helemaal bevrijd van aardse beslommeringen, moeten, gedachten; zoals oma en Rumi het nu continue beleven.
Ik ben dankbaar voor alle mooie, inspirerende, vrolijke, voedende momenten; gewoon in de natuur, maar ook met familie, vrienden, bekenden en nieuwe mensen die ik heb ontmoet. Voor de boeken, de boekpresentatie, alle lovende en enthousiaste reacties, de geweldige samenwerking, de inzichten, ideeën, de verrassingen, de documentaires die ik mocht maken, kortom: ik ben de komende dagen nog wel even zoet met dankbaar zijn!
Ik wens iedereen dus vooral heel veel dankbaarheid!
Daar zullen we zeker de vruchten van plukken!
Smul ervan, met alle mogelijke aandacht en Liefde.
.
Is wensen niet juist een vorm van ondankbaarheid?
Benadrukken wat er niet is, wat we dus moeten wensen?
Zullen we niet eens kijken naar alles wat er is?
De aandacht richten op wat er wel is, in plaats van focussen op wat er niet is?
Alles wat er is om dankbaar voor te zijn?
En als dat moeilijk is: In elk geval accepteren wat er is?
Houden van wat is, zoals het is.
Het schijnt in Spanje een ritueel te zijn om met oud & nieuw om 12 uur 12 druiven te eten, bij elke klokslag een. En je dan daarbij elke maand van het nieuwe jaar in overvloed voor te stellen. Degene die me dat vertelde, stelt voor om bij elke druif de mooiste herinnering van het afgelopen jaar ‘mee te nemen’, zodat je meer daarvan uitnodigd in het nieuwe jaar.
De mooiste herinneringen van 2011...
Voor mij zijn dat zijn eigenlijk alle 'Goddelijke' ervaringen, het besef van het Goddelijke, het oneindige, de glimpen van de eeuwigheid, het licht dat ons draagt en door ons heen wil schijnen, ons wil bevrijden.
De mooie (laatste) momenten met oma en met Rumi... die nu eeuwigheidswaarde hebben. Herinneringen die staan voor de onvoorwaardelijke liefde en die onvoorwaardelijke liefde blijft altijd. De ervaring dat ik dat kan voelen - nog steeds, ook over de dood heen. Als een enorme verrijking. Ze zijn nog steeds bij me, allebei. Daar ben ik onbeschrijflijk dankbaar voor.
Wat zeker hoog op mijn lijstje zal staan, zijn de momenten waarop ik me helemaal vrij voelde. Die vrijheid voelde ik het sterkst tijdens lekkere strandwandelingen met mezelf. Bevrijd. Even helemaal bevrijd van aardse beslommeringen, moeten, gedachten; zoals oma en Rumi het nu continue beleven.
Ik ben dankbaar voor alle mooie, inspirerende, vrolijke, voedende momenten; gewoon in de natuur, maar ook met familie, vrienden, bekenden en nieuwe mensen die ik heb ontmoet. Voor de boeken, de boekpresentatie, alle lovende en enthousiaste reacties, de geweldige samenwerking, de inzichten, ideeën, de verrassingen, de documentaires die ik mocht maken, kortom: ik ben de komende dagen nog wel even zoet met dankbaar zijn!
Ik wens iedereen dus vooral heel veel dankbaarheid!
Daar zullen we zeker de vruchten van plukken!
Smul ervan, met alle mogelijke aandacht en Liefde.
.
woensdag 28 december 2011
Verhalen
'Wie ben je zonder je verhaal?' Het is Byron Katie, die mensen deze vraag regelmatig stelt. Het verhaal over onszelf is het verhaal waarin we leven. We vertellen het onszelf, we vertellen het anderen, we geloven ons eigen verhaal over onszelf en over anderen. Je kunt er last van hebben als je bepaalde gedachten - over jezelf, over anderen, over de wereld - gelooft en maar blijft herhalen. Gedachten als 'dat overkomt mij altijd' of 'ik kan dat niet' of 'het is te moeilijk' of 'anderen begrijpen mij niet', 'het leven is niet leuk', 'de wereld is slecht' en meer van dat soort belemmerende overtuigingen kunnen ons flink beperken in onze mogelijkheden en levensvreugde. De vragen die Byron Katie dan stelt: Is dat zo? Weet je 100% zeker dat dat zo is? En hoe zou het zijn als dat niet zo was? "Onderzoek je gedachten," is haar devies. Het wegpoetsen van bepaalde aannames en omkeren van bepaalde gedachten kan het leven een stuk veraangenamen.
Gisteren belandde ik na een mooie wandeling met een groepje mensen rond een kampvuur en hadden we het over wonderen. Ik hoorde de mooiste verhalen uit het leven van mensen, die ik een paar uur eerder nog niet kende. Als we elkaar en onszelf voeden met mooie verhalen, is het leven net een sprookje...
Ik merk meer en meer dat het wel oplettendheid vergt wat je vertelt. Het heeft onmiddellijk effect. Uit ik (per ongeluk) mijn ongenoegen over iets of iemand, dan krijg ik daar meteen 'de rekening' van gepresenteerd. Het heeft meteen effect op mij en zelfs op een ander. Gelukkig werkt het omgekeerd ook zo. Klein voorbeeldje: Gisteren vertelde ik een mooi verhaal over iemand uit India, die ik al in geen 20 jaar heb gezien en 'toch hebben we een blijvende band, tijd en afstand hebben daar niks mee te maken,' zei ik en vanmorgen kreeg ik een berichtje van hem.
Bij het volgende kampvuur zal ik eens vertellen hoe waardevol, liefdevol, prachtig en krachtig mijn vrienden, vriendinnen, bekenden en onbekende lezers zijn en wat een mooie verhalen ze hebben! En anders... maak ik er wel een mooi verhaal van!
.
Gisteren belandde ik na een mooie wandeling met een groepje mensen rond een kampvuur en hadden we het over wonderen. Ik hoorde de mooiste verhalen uit het leven van mensen, die ik een paar uur eerder nog niet kende. Als we elkaar en onszelf voeden met mooie verhalen, is het leven net een sprookje...
Ik merk meer en meer dat het wel oplettendheid vergt wat je vertelt. Het heeft onmiddellijk effect. Uit ik (per ongeluk) mijn ongenoegen over iets of iemand, dan krijg ik daar meteen 'de rekening' van gepresenteerd. Het heeft meteen effect op mij en zelfs op een ander. Gelukkig werkt het omgekeerd ook zo. Klein voorbeeldje: Gisteren vertelde ik een mooi verhaal over iemand uit India, die ik al in geen 20 jaar heb gezien en 'toch hebben we een blijvende band, tijd en afstand hebben daar niks mee te maken,' zei ik en vanmorgen kreeg ik een berichtje van hem.
Bij het volgende kampvuur zal ik eens vertellen hoe waardevol, liefdevol, prachtig en krachtig mijn vrienden, vriendinnen, bekenden en onbekende lezers zijn en wat een mooie verhalen ze hebben! En anders... maak ik er wel een mooi verhaal van!
.
dinsdag 27 december 2011
maandag 26 december 2011
Koeien in de wei
"De aarde heeft genoeg te bieden voor iedereen, maar niet voor ieders begeerte." Mooi dat de koningin in haar kersttoespraak deze uitspraak van Gandhi aanhaalde. Hoewel het vanuit haar positie natuurlijk makkelijk praten is, heeft ze gelijk dat het er nu om gaat te beseffen wat de aarde allemaal te bieden heeft, hoeveel overvloed er in wezen is, dat we in vrede en harmonie met de natuur en met elkaar kunnen samenleven als we respect hebben voor elkaar en de natuur, als we delen en 'gunnen'.
Egoïsme en hebzucht hebben grote ongelijkheid in de wereld gebracht, geleid tot de crisis die zich nu manifesteert. Zo'n crisis kan leiden tot angst en daarmee nog meer hebzucht, maar dat zal de oplossing niet zijn. Integendeel. Het getuigt van lef en visie om dat zo te benoemen. De huidige situatie op de wereld vraagt om een mentaliteitsverandering: Waarderen wat er wel is, de verbondenheid begrijpen tussen mens en natuur, de eenheid, de verbondenheid met elkaar. Respect. We zijn slordig omgegaan met alle rijkdommen, die de aarde ons te bieden heeft. Met rijkdom, die misschien wel ten koste ging van het welzijn van anderen. Deze koeien in de wei zeggen eigenlijk precies hetzelfde: "Geen verspilling!"
Piek en ik willen jullie vragen om dit filmpje verder te verspreiden, omdat het een belangrijke boodschap is van de koeien. Omdat het van belang is dat we ons bewust zijn van wat we eten, dankbaar zijn voor wat de natuur te bieden heeft. Omdat het belangrijk is dat we niet 'verspillen' maar waarderen. En omdat hoe de koeien - of de varkens of de kippen - leven ook bepalend is voor ons eigen welzijn. We wensen jullie een bewust, voedzaam en inspirerend nieuwjaar!
.
Egoïsme en hebzucht hebben grote ongelijkheid in de wereld gebracht, geleid tot de crisis die zich nu manifesteert. Zo'n crisis kan leiden tot angst en daarmee nog meer hebzucht, maar dat zal de oplossing niet zijn. Integendeel. Het getuigt van lef en visie om dat zo te benoemen. De huidige situatie op de wereld vraagt om een mentaliteitsverandering: Waarderen wat er wel is, de verbondenheid begrijpen tussen mens en natuur, de eenheid, de verbondenheid met elkaar. Respect. We zijn slordig omgegaan met alle rijkdommen, die de aarde ons te bieden heeft. Met rijkdom, die misschien wel ten koste ging van het welzijn van anderen. Deze koeien in de wei zeggen eigenlijk precies hetzelfde: "Geen verspilling!"
Piek en ik willen jullie vragen om dit filmpje verder te verspreiden, omdat het een belangrijke boodschap is van de koeien. Omdat het van belang is dat we ons bewust zijn van wat we eten, dankbaar zijn voor wat de natuur te bieden heeft. Omdat het belangrijk is dat we niet 'verspillen' maar waarderen. En omdat hoe de koeien - of de varkens of de kippen - leven ook bepalend is voor ons eigen welzijn. We wensen jullie een bewust, voedzaam en inspirerend nieuwjaar!
.
zondag 25 december 2011
Middenin de winternacht
Midden in de winternacht... ging de hemel open...
Als kind was ik gek op kerstverhalen en als ik dat zo zeg, besef ik: nog steeds!
Omdat in het donkerste donker het licht geboren wordt. Daar gaan al die verhalen over. In de hele wereld wordt dat altijd al gevierd: de terugkeer van het licht. We hebben het donker nodig (gehad) om het licht in onszelf te ontdekken. Buiten onszelf vinden we het niet.
Zolang we de Liefde zoeken buiten onszelf, verwachtingen hebben van anderen, gericht zijn op de buitenwereld, bang, boos of verdrietig zijn, de leiding van anderen volgen, het zoeken bij religieuze of spirituele leiders of bij onze partners, ouders of kinderen, zolang we vechten tegen wat ons niet zint, tegen onrecht, ongelijkheid, geweld, armoede, oorlog en ellende... zolang zitten we gevangen in teleurstellingen, zolang zullen we lijden. Alles wat wij meemaken, wat we op ons scherm geprojecteerd zien, is de afspiegeling van de wereld, die we zelf creëren. Lijden is een keuze.
Zodra wij het licht in onszelf geboren laten worden, zijn we bevrijd. Kijk vanuit het licht, met Liefde naar alles wat zich aftekent en de schaduwen zullen mooie kleuren krijgen. Laat de poppetjes eens dansen en zingen, elkaar omhelsen en een gat in de lucht springen! Maak van het leven een feest.
Het licht is er al. Altijd beschikbaar om er je eigen kleur en vorm aan te geven, met oneindig veel mogelijkheden. Ik wens je de Stilte, waarin je dit kunt ontdekken! Maak er een mooi verhaal van... je eigen verhaal!
.
Als kind was ik gek op kerstverhalen en als ik dat zo zeg, besef ik: nog steeds!
Omdat in het donkerste donker het licht geboren wordt. Daar gaan al die verhalen over. In de hele wereld wordt dat altijd al gevierd: de terugkeer van het licht. We hebben het donker nodig (gehad) om het licht in onszelf te ontdekken. Buiten onszelf vinden we het niet.
Zolang we de Liefde zoeken buiten onszelf, verwachtingen hebben van anderen, gericht zijn op de buitenwereld, bang, boos of verdrietig zijn, de leiding van anderen volgen, het zoeken bij religieuze of spirituele leiders of bij onze partners, ouders of kinderen, zolang we vechten tegen wat ons niet zint, tegen onrecht, ongelijkheid, geweld, armoede, oorlog en ellende... zolang zitten we gevangen in teleurstellingen, zolang zullen we lijden. Alles wat wij meemaken, wat we op ons scherm geprojecteerd zien, is de afspiegeling van de wereld, die we zelf creëren. Lijden is een keuze.
Zodra wij het licht in onszelf geboren laten worden, zijn we bevrijd. Kijk vanuit het licht, met Liefde naar alles wat zich aftekent en de schaduwen zullen mooie kleuren krijgen. Laat de poppetjes eens dansen en zingen, elkaar omhelsen en een gat in de lucht springen! Maak van het leven een feest.
Het licht is er al. Altijd beschikbaar om er je eigen kleur en vorm aan te geven, met oneindig veel mogelijkheden. Ik wens je de Stilte, waarin je dit kunt ontdekken! Maak er een mooi verhaal van... je eigen verhaal!
.
vrijdag 23 december 2011
Een kijkje achter de schermen
Letterlijk en figuurlijk hebben we onze gasten woensdagavond getracteerd op een kijkje achter de schermen. De leeuw, de koning der dieren, zegt in het boek: 'Er is genoeg onderzoek gedaan naar ons fysieke leven, naar ons gedrag en onze gewoonten. Daar gaat het nu niet meer om.' Wij mensen zijn gewend te kijken naar uiterlijkheden, te reageren op wat we zien in de wereld.
Spontaan maakte Recep van Zenne gebruik van de beamer om zijn poppenspel te laten zien, van oudsher doorspekt met dierenverhalen, fabels. Het publiek kijkt naar een wit doek, waarop zich de kleuren en afbeeldingen aftekenen, zoals hij ze achter het scherm voor de lichtbundel houdt.
Dat is precies wat de leeuw bedoelt met de opmerking dat wij ons eigen potentieel niet kennen, bedenk ik me achteraf pas: Wij kijken naar dat scherm, naar het verhaal dat zich daar afspeelt en we reageren op wat we daar allemaal zien gebeuren. Niet beseffend dat we zelf de regisseur (kunnen) zijn van dat verhaal, ons eigen verhaal. Al onze gedachten zijn de poppetjes en onze gevoelens zijn de kleuren. De ingrediënten waarmee we zelf het verhaal kunnen maken tot een nachtmerrie of tot een sprookje.
We kijken teveel naar uiterlijkheden, we hebben kritiek en commentaar op de wereld, we gaan in gevecht met onze eigen projecties! De lichtbron is onze ziel, het Goddelijke, met oneindige mogelijkheden. Het doek is het leven, waarin wij 'even' een vorm hebben aangenomen, we spelen mee in het spel. En het doel is te ontdekken dat onze werkelijke Zelf de regisseur is, niet de toeschouwer of het poppetje. Wij leven in onze verhalen, in onze eigen verhalen. Daarachter ligt de werkelijkheid. Het fysieke is de vorm, de afbeelding, de beperking. Het licht geeft ons oneindig veel mogelijkheden om te creëren wat we maar willen. Zo eenvoudig is het.
In de Stilte hoor je alles... Dat is wat de leeuw bedoelt: ga eens achter de schermen kijken en ontdek je potentieel. De leeuw was achter de schermen aanwezig om ons dit duidelijk te maken. En wij waren de spelers in dit spel om dat uit de doeken te doen!
.
Spontaan maakte Recep van Zenne gebruik van de beamer om zijn poppenspel te laten zien, van oudsher doorspekt met dierenverhalen, fabels. Het publiek kijkt naar een wit doek, waarop zich de kleuren en afbeeldingen aftekenen, zoals hij ze achter het scherm voor de lichtbundel houdt.
Dat is precies wat de leeuw bedoelt met de opmerking dat wij ons eigen potentieel niet kennen, bedenk ik me achteraf pas: Wij kijken naar dat scherm, naar het verhaal dat zich daar afspeelt en we reageren op wat we daar allemaal zien gebeuren. Niet beseffend dat we zelf de regisseur (kunnen) zijn van dat verhaal, ons eigen verhaal. Al onze gedachten zijn de poppetjes en onze gevoelens zijn de kleuren. De ingrediënten waarmee we zelf het verhaal kunnen maken tot een nachtmerrie of tot een sprookje.
We kijken teveel naar uiterlijkheden, we hebben kritiek en commentaar op de wereld, we gaan in gevecht met onze eigen projecties! De lichtbron is onze ziel, het Goddelijke, met oneindige mogelijkheden. Het doek is het leven, waarin wij 'even' een vorm hebben aangenomen, we spelen mee in het spel. En het doel is te ontdekken dat onze werkelijke Zelf de regisseur is, niet de toeschouwer of het poppetje. Wij leven in onze verhalen, in onze eigen verhalen. Daarachter ligt de werkelijkheid. Het fysieke is de vorm, de afbeelding, de beperking. Het licht geeft ons oneindig veel mogelijkheden om te creëren wat we maar willen. Zo eenvoudig is het.
In de Stilte hoor je alles... Dat is wat de leeuw bedoelt: ga eens achter de schermen kijken en ontdek je potentieel. De leeuw was achter de schermen aanwezig om ons dit duidelijk te maken. En wij waren de spelers in dit spel om dat uit de doeken te doen!
.
donderdag 15 december 2011
Interview over het boek op de radio
Interview voor radio Rijnmond over 'In de Stilte hoor je alles' en de presentatie van het boek komende woensdag, 21 december om 1900 uur bij Zenne in Rotterdam....
Het Koninkrijk op aarde
Mooi berichtje op twitter: "Als je iets wilt in je leven, hoef je er maar om te vragen. Dat is eigenlijk alles, merk ik altijd. Vraag! #addertjesmaakjezelf"
Als het nou zo eenvoudig is, waarom doen we dat dan niet? "Vraag en het zal u gegeven worden," zei een grote meester tweeduizend jaar geleden al. We doen het ook, al zijn we ons het niet bewust. We vragen ook om de addertjes, om de moeite, om de problemen... door te denken dat niet alles mogelijk is, door te denken dat iets moeilijk is of wordt, door aan onszelf en aan alle oneindige mogelijkheden te twijfelen.
"Vindt het koninkrijk Gods en de rest zal volgen," zei diezelfde grote meester. Laat ik in deze aanlooptijd naar de kerst eens de werkelijke waarde van deze woorden benadrukken en me vrij maken van alle ballast en misvattingen, waarmee kerken, bijbelaanhangers èn hun tegenstanders in de loop der tijden de universele wijsheid hebben bezoedeld. Op vele manieren is de boodschap altijd al tot ons gekomen, maar wij mensen zijn hardleers en denken het beter te weten of hebben er misbruik van gemaakt om anderen te overheersen. We hebben het niet begrepen. Anders zou de wereld er allang heel anders uitzien.
'Vraag en het zal u gegeven worden...' Zo simpel is het dus. Van twee vriendinnen kreeg ik vandaag mijn eigen woorden terug. De één liet weten 'mijn' technische engel te hulp te hebben geroepen bij een telefoon, die niet aan de praat wilde - en die het toen na een kwartiertje wel deed! - en de ander liet weten haar huis weer in het licht te hebben gezet, met behulp van wierook (ook dat is intentie...) en de rust was voelbaar weergekeerd. Die technische engel heb ik trouwens ooit verzonnen, op een moment dat dat heel hard nodig was.
Door deze voorbeelden is het me ineens heel duidelijk: Waarom vragen we het pas op het moment dat het mis gaat? Waarom vergeten we het steeds weer? Of nog erger: veel mensen kennen deze mogelijkheid niet of geloven het niet en gaan er al helemaal niet op vertrouwen... De eigen eigenwijzigheid van ons mensje-zijn brengt ons in de problemen. Tot we het ontdekken. En daarom moet het steeds opnieuw eerst misgaan. Anders komen we er niet achter.
Moge deze boodschap de hele wereld bereiken en het voor iedereen makkelijker maken. Ik wens de hele wereld vertrouwen! Niet een beetje meer vertrouwen, nee alle vertrouwen! Dan hebben we het koninkrijk van Liefde, vreugde, vrijheid en vrede gerealiseerd op aarde. Dàt is de bedoeling van 2012.
.
Als het nou zo eenvoudig is, waarom doen we dat dan niet? "Vraag en het zal u gegeven worden," zei een grote meester tweeduizend jaar geleden al. We doen het ook, al zijn we ons het niet bewust. We vragen ook om de addertjes, om de moeite, om de problemen... door te denken dat niet alles mogelijk is, door te denken dat iets moeilijk is of wordt, door aan onszelf en aan alle oneindige mogelijkheden te twijfelen.
"Vindt het koninkrijk Gods en de rest zal volgen," zei diezelfde grote meester. Laat ik in deze aanlooptijd naar de kerst eens de werkelijke waarde van deze woorden benadrukken en me vrij maken van alle ballast en misvattingen, waarmee kerken, bijbelaanhangers èn hun tegenstanders in de loop der tijden de universele wijsheid hebben bezoedeld. Op vele manieren is de boodschap altijd al tot ons gekomen, maar wij mensen zijn hardleers en denken het beter te weten of hebben er misbruik van gemaakt om anderen te overheersen. We hebben het niet begrepen. Anders zou de wereld er allang heel anders uitzien.
'Vraag en het zal u gegeven worden...' Zo simpel is het dus. Van twee vriendinnen kreeg ik vandaag mijn eigen woorden terug. De één liet weten 'mijn' technische engel te hulp te hebben geroepen bij een telefoon, die niet aan de praat wilde - en die het toen na een kwartiertje wel deed! - en de ander liet weten haar huis weer in het licht te hebben gezet, met behulp van wierook (ook dat is intentie...) en de rust was voelbaar weergekeerd. Die technische engel heb ik trouwens ooit verzonnen, op een moment dat dat heel hard nodig was.
Door deze voorbeelden is het me ineens heel duidelijk: Waarom vragen we het pas op het moment dat het mis gaat? Waarom vergeten we het steeds weer? Of nog erger: veel mensen kennen deze mogelijkheid niet of geloven het niet en gaan er al helemaal niet op vertrouwen... De eigen eigenwijzigheid van ons mensje-zijn brengt ons in de problemen. Tot we het ontdekken. En daarom moet het steeds opnieuw eerst misgaan. Anders komen we er niet achter.
Moge deze boodschap de hele wereld bereiken en het voor iedereen makkelijker maken. Ik wens de hele wereld vertrouwen! Niet een beetje meer vertrouwen, nee alle vertrouwen! Dan hebben we het koninkrijk van Liefde, vreugde, vrijheid en vrede gerealiseerd op aarde. Dàt is de bedoeling van 2012.
.
dinsdag 13 december 2011
De nieuwe wereld
Stel je eens voor: De nieuwe wereld is er al.
Alleen... de nieuwe wereld draait op gedachtenkracht.
Net als de 'oude' eigenlijk, alleen nu sneller en sterker.
Je krijgt wat je denkt, alles communiceert met hoe jij het voelt en beleeft.
De taal is namelijk een onzichtbare taal.
Hoewel onze woorden wel degelijk uitmaken.
Effect hebben, net als onze gedachten.
De nieuwe wereld is er al.
Maar wij blijven hangen.
In onze oude patronen.
In onze oude gedachten.
In het gevoel dat we geen macht hebben.
We hebben niet door dat we zelf de creator zijn.
We denken nog dat alles ons overkomt.
Dat we moeite moeten doen.
Dat er tekort is. Dat er veel niet is.
We voelen gebrek, tekort, pijn, verdriet, teleurstelling.
Omdat we dat voelen, beleven we dat zo.
Want alles communiceert met ons gevoel.
Je krijgt het zoals je het hebben wil.
We zijn bang voor veranderingen.
Liever houden we vast aan wat we kennen.
Of dat nou leuker is of niet.
We zijn eraan gewend.
Dus houden we het in stand.
En hebben commentaar op de wereld.
Kritiek op anderen.
We protesteren tegen de macht.
Tegen onrecht en geweld.
We strijden met dat wat is.
Maar de strijd is in onszelf.
Met onszelf.
Als we ook maar een moment zouden kunnen zien
wat we zelf doen....
zouden we heel snel alles loslaten.
En het laten gebeuren, zoals het wil gebeuren.
Zet de poort open, verwijder de obstakels.
Laat het binnenstromen.
De nieuwe wereld is er al.
Beter, mooier, gelukkiger, vrediger, rijker..
dan wij ooit zelf kunnen bedenken!
Alles is er al!
Zodra je het toestaat er te zijn.
.
Alleen... de nieuwe wereld draait op gedachtenkracht.
Net als de 'oude' eigenlijk, alleen nu sneller en sterker.
Je krijgt wat je denkt, alles communiceert met hoe jij het voelt en beleeft.
De taal is namelijk een onzichtbare taal.
Hoewel onze woorden wel degelijk uitmaken.
Effect hebben, net als onze gedachten.
De nieuwe wereld is er al.
Maar wij blijven hangen.
In onze oude patronen.
In onze oude gedachten.
In het gevoel dat we geen macht hebben.
We hebben niet door dat we zelf de creator zijn.
We denken nog dat alles ons overkomt.
Dat we moeite moeten doen.
Dat er tekort is. Dat er veel niet is.
We voelen gebrek, tekort, pijn, verdriet, teleurstelling.
Omdat we dat voelen, beleven we dat zo.
Want alles communiceert met ons gevoel.
Je krijgt het zoals je het hebben wil.
We zijn bang voor veranderingen.
Liever houden we vast aan wat we kennen.
Of dat nou leuker is of niet.
We zijn eraan gewend.
Dus houden we het in stand.
En hebben commentaar op de wereld.
Kritiek op anderen.
We protesteren tegen de macht.
Tegen onrecht en geweld.
We strijden met dat wat is.
Maar de strijd is in onszelf.
Met onszelf.
Als we ook maar een moment zouden kunnen zien
wat we zelf doen....
zouden we heel snel alles loslaten.
En het laten gebeuren, zoals het wil gebeuren.
Zet de poort open, verwijder de obstakels.
Laat het binnenstromen.
De nieuwe wereld is er al.
Beter, mooier, gelukkiger, vrediger, rijker..
dan wij ooit zelf kunnen bedenken!
Alles is er al!
Zodra je het toestaat er te zijn.
.
dinsdag 6 december 2011
Hondje
Zij vroeg de weg en kreeg dit babyhondje in haar armen geduwd...
Vrolijkheid, lekker wandelen, leven in het hier en nu, enz.. enz...
Het hondje wijst de weg...
.
Vrolijkheid, lekker wandelen, leven in het hier en nu, enz.. enz...
Het hondje wijst de weg...
.
Waardering
Enthousiast lachen de glimmende rode appels mij toe. Ze stralen. Want ik heb de boodschap begrepen. Ik heb ze gekregen, evenals de blinkende tomaten en de berg oranje sinaasappels en de kaas in de koelkast. Ze vertellen me dat ze veel meer waard zijn dan de euro's waarin je hen zou kunnen omrekenen. Die euro's doen er niet toe. Daar gaat het niet over. Het gaat over waardering, over kadootjes krijgen, over ontvangen en over toelaten, over het gebaar, elkaar verrassen, steunen en blij maken. Over de uitwisseling vanuit het hart, over begrijpen dat er toch wel voor je gezorgd wordt...
Wie zich druk maakt over centen en armoede, over alles wat-ie kwijt kan raken, vergeet te waarderen wat-ie heeft en wat-ie krijgt en hoe ingenieus de wegen van het universum zijn om voor je te zorgen. Het gaat er niet om wat van jou is, het gaat niet om bezit en om 'ik' of 'mijn'. Het gaat er alleen maar om dat we de rijkdom zien, voelen en waarderen. De rijkdom is overal.
Ik denk dat de straatjongen in Mumbai, die ik ooit ontmoette, zich rijker zal voelen met één zo'n mooie appel dan de rijke in Nederland, die 'm als vanzelfsprekend op z'n mooie fruitschaal heeft liggen en misschien zelfs wel zo lang laat liggen dat-ie verschrompeld de pedaalemmer in verdwijnt. Ook bij mij verdwijnt er wel eens iets ongebruikt in de prullenbak omdat de datum verstreken is, realiseer ik me tot mijn schande. Niet dat ik hiermee schuldgevoelens wil stimuleren, nee, daar hebben we niet veel aan. Wel ons bewustzijn van de rijkdom, in plaats van alles maar vanzelfsprekend te vinden.
Het genieten van voedsel, de dankbaarheid voor de rijkdom die de aarde biedt. Dat we er minder slordig mee omgaan. De aarde heeft genoeg te bieden voor iedereen, zei Gandhi, maar niet genoeg voor ieders hebzucht. Als we om te beginnen nu eens alles wat we eten, drinken en krijgen echt leren waarderen, dan zijn we allemaal rijk!
.
Wie zich druk maakt over centen en armoede, over alles wat-ie kwijt kan raken, vergeet te waarderen wat-ie heeft en wat-ie krijgt en hoe ingenieus de wegen van het universum zijn om voor je te zorgen. Het gaat er niet om wat van jou is, het gaat niet om bezit en om 'ik' of 'mijn'. Het gaat er alleen maar om dat we de rijkdom zien, voelen en waarderen. De rijkdom is overal.
Ik denk dat de straatjongen in Mumbai, die ik ooit ontmoette, zich rijker zal voelen met één zo'n mooie appel dan de rijke in Nederland, die 'm als vanzelfsprekend op z'n mooie fruitschaal heeft liggen en misschien zelfs wel zo lang laat liggen dat-ie verschrompeld de pedaalemmer in verdwijnt. Ook bij mij verdwijnt er wel eens iets ongebruikt in de prullenbak omdat de datum verstreken is, realiseer ik me tot mijn schande. Niet dat ik hiermee schuldgevoelens wil stimuleren, nee, daar hebben we niet veel aan. Wel ons bewustzijn van de rijkdom, in plaats van alles maar vanzelfsprekend te vinden.
Het genieten van voedsel, de dankbaarheid voor de rijkdom die de aarde biedt. Dat we er minder slordig mee omgaan. De aarde heeft genoeg te bieden voor iedereen, zei Gandhi, maar niet genoeg voor ieders hebzucht. Als we om te beginnen nu eens alles wat we eten, drinken en krijgen echt leren waarderen, dan zijn we allemaal rijk!
.
vrijdag 2 december 2011
Hou van jezelf (2)
Dan is er nog een heel ander aspect, veel lastiger te begrijpen voor de meeste mensen, maar wel essentieel. Wat we met 'codependency' doen is de aandacht naar buiten richten, op een ander, een afhankelijkheidssituatie creëren, waarin de vrijheid ontbreekt. Op grote schaal doen we dat ook: afhankelijk zijn van of ons afhankelijk maken van instellingen, banken bijvoorbeeld, overheidsinstanties, de NS, de post, noem maar op. Goed beschouwd zijn we heel onvrij met alles wat we hebben opgebouwd om ons heen. En we klagen er graag over. Dat de treinen niet op tijd zijn, de belasting, de banken met hun macht. We protesteren ook graag tegen 'de macht' van... van alles. En daarmee geven we het de macht. We voelen ons onvrij en dus protesteren we.
Dat is boeiend. Dat naar buiten gerichte, wat we doen. Daarin zit 'm ook de kern van de codependency: we houden ons bezig met factoren buiten onszelf, proberen die te veranderen, te beheersen, we oordelen, we klagen, we geven alles buiten onszelf macht en we zien niet dat de macht, alle macht in onszelf ligt!
Dit is de sleutel. Het is essentieel om in te zien dat je jezelf van binnenuit vrij kan maken. Dat alles om je heen je eigen projectie is. De projectie van jouw beleving, jouw onvrijheid, jouw angst, jouw vertrouwen. Jouw wereld, waar jij verantwoordelijk voor bent.
Huh? Ik verantwoordelijk voor de hele wereld? Over codependency gesproken!
Ja. Op een hele andere manier dan we gewend zijn. Stel je voor: je maakt je zorgen over iemand in je naaste omgeving. Je probeert wat te redderen en te helpen en je hoopt dat diegene door jou weer op het goede spoor terecht komt. Je man, je kind, je vriendin, stel je iets voor... Je gaat je ermee bemoeien, je probeert het op te lossen en je wordt ook nog boos als diegene niet doet wat je zegt. Je gaat je ergeren aan het gedrag van die ander, je raakt gefrustreerd. Simpel voorbeeldje, waar iedereen zich vast wel iets bij kan voorstellen.
Waar in dit verhaal pak je de sleutel? Mijn advies, ook aan mezelf, is: Doe dat meteen. Doe dat dagelijks. Terugkoppelen naar jezelf. Wat vertelt dit mij? Wat laat dit me zien over mezelf? Ik weet inmiddels dat waar ik me aan erger iets is dat ik (nog) niet zie of wil zien van mezelf. Daarmee is het dus eigenlijk een kadootje. Pak het uit en kijk ernaar. Is het de somberheid van een ander, het gebrek aan (zelf)vertrouwen, de slordigheid waarmee iemand met zichzelf omgaat? Ojee, nee, dat wil ik niet zien van mezelf, dat is niet zo. En we zijn geneigd om over die ander te gaan oordelen en daarmee zelf lekker buiten schot te blijven. Don't blame de spiegel!
Hetzelfde kan ook gelden voor de vrijheid, die een ander neemt, in zich heeft, het plezier, het gemak waarmee een ander dingen voor elkaar lijkt te krijgen. Je kunt je eraan ergeren. Dat noemen we dan jaloezie. Maar het is ook je uitdaging. Durven we dat deel van onszelf niet toe te staan er te zijn? Of vertrouwen we onszelf niet genoeg misschien? Heeft het niet met onze eigenwaarde te maken? Willen we niet stiekem ook die vrijheid, dat plezier, dat succes? We durven het misschien niet, het raakt iets in ons waar we huiverig en onzeker van worden. Dus gaan we de ander benijden... als we de sleutel niet oppakken om onze eigen schatkist te openen.
En zo kan de hele wereld om je heen 'vanzelf' veranderen. Nou ja vanzelf, het vergt wel wat zelfonderzoek en erkenning, lef ook, maar het is de moeite waard: Er gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Op deze manier is het alleen maar interessant: we gaan zien welk spel we met elkaar spelen. Wat anderen voor ons betekenen in het leren kennen van onszelf, hoe alles ons rijker maakt als mens.
Er is in dit traject maar een grote valkuil: het oordelen. Het oordelen over anderen en het oordelen over jezelf. Dat mag je achterwege laten. Dan gaat het een stuk eenvoudiger. Dan kun je het gewoon zien. Elk puzzelstukje van jezelf wat je op deze manier ontmantelt, doet je groeien, je wordt een rijker mens, gewoon door er op deze manier naar te kijken. Het maakt je vrij.
Vrijheid is helemaal niets om bang voor te zijn, al lijken we wel een ingebouwd systeem te hebben dat eng te vinden. Waarom angst voor verandering, angst voor bevrijding, angst voor het onbekende als het alleen maar winst op kan leveren?
Moet je eens zien wat er gebeurt (ook met de mensen in je omgeving!) als jij bereid ben elke dag even alles terug te koppelen naar jezelf: wat kom ik hier tegen van mezelf? En doe dat dan natuurlijk vooral ook met alles wat je waardeert en blij maakt! Hou van alles wat je tegenkomt en er is geen houden meer aan: Je houdt van jezelf!
.
Dat is boeiend. Dat naar buiten gerichte, wat we doen. Daarin zit 'm ook de kern van de codependency: we houden ons bezig met factoren buiten onszelf, proberen die te veranderen, te beheersen, we oordelen, we klagen, we geven alles buiten onszelf macht en we zien niet dat de macht, alle macht in onszelf ligt!
Dit is de sleutel. Het is essentieel om in te zien dat je jezelf van binnenuit vrij kan maken. Dat alles om je heen je eigen projectie is. De projectie van jouw beleving, jouw onvrijheid, jouw angst, jouw vertrouwen. Jouw wereld, waar jij verantwoordelijk voor bent.
Huh? Ik verantwoordelijk voor de hele wereld? Over codependency gesproken!
Ja. Op een hele andere manier dan we gewend zijn. Stel je voor: je maakt je zorgen over iemand in je naaste omgeving. Je probeert wat te redderen en te helpen en je hoopt dat diegene door jou weer op het goede spoor terecht komt. Je man, je kind, je vriendin, stel je iets voor... Je gaat je ermee bemoeien, je probeert het op te lossen en je wordt ook nog boos als diegene niet doet wat je zegt. Je gaat je ergeren aan het gedrag van die ander, je raakt gefrustreerd. Simpel voorbeeldje, waar iedereen zich vast wel iets bij kan voorstellen.
Waar in dit verhaal pak je de sleutel? Mijn advies, ook aan mezelf, is: Doe dat meteen. Doe dat dagelijks. Terugkoppelen naar jezelf. Wat vertelt dit mij? Wat laat dit me zien over mezelf? Ik weet inmiddels dat waar ik me aan erger iets is dat ik (nog) niet zie of wil zien van mezelf. Daarmee is het dus eigenlijk een kadootje. Pak het uit en kijk ernaar. Is het de somberheid van een ander, het gebrek aan (zelf)vertrouwen, de slordigheid waarmee iemand met zichzelf omgaat? Ojee, nee, dat wil ik niet zien van mezelf, dat is niet zo. En we zijn geneigd om over die ander te gaan oordelen en daarmee zelf lekker buiten schot te blijven. Don't blame de spiegel!
Hetzelfde kan ook gelden voor de vrijheid, die een ander neemt, in zich heeft, het plezier, het gemak waarmee een ander dingen voor elkaar lijkt te krijgen. Je kunt je eraan ergeren. Dat noemen we dan jaloezie. Maar het is ook je uitdaging. Durven we dat deel van onszelf niet toe te staan er te zijn? Of vertrouwen we onszelf niet genoeg misschien? Heeft het niet met onze eigenwaarde te maken? Willen we niet stiekem ook die vrijheid, dat plezier, dat succes? We durven het misschien niet, het raakt iets in ons waar we huiverig en onzeker van worden. Dus gaan we de ander benijden... als we de sleutel niet oppakken om onze eigen schatkist te openen.
En zo kan de hele wereld om je heen 'vanzelf' veranderen. Nou ja vanzelf, het vergt wel wat zelfonderzoek en erkenning, lef ook, maar het is de moeite waard: Er gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Op deze manier is het alleen maar interessant: we gaan zien welk spel we met elkaar spelen. Wat anderen voor ons betekenen in het leren kennen van onszelf, hoe alles ons rijker maakt als mens.
Er is in dit traject maar een grote valkuil: het oordelen. Het oordelen over anderen en het oordelen over jezelf. Dat mag je achterwege laten. Dan gaat het een stuk eenvoudiger. Dan kun je het gewoon zien. Elk puzzelstukje van jezelf wat je op deze manier ontmantelt, doet je groeien, je wordt een rijker mens, gewoon door er op deze manier naar te kijken. Het maakt je vrij.
Vrijheid is helemaal niets om bang voor te zijn, al lijken we wel een ingebouwd systeem te hebben dat eng te vinden. Waarom angst voor verandering, angst voor bevrijding, angst voor het onbekende als het alleen maar winst op kan leveren?
Moet je eens zien wat er gebeurt (ook met de mensen in je omgeving!) als jij bereid ben elke dag even alles terug te koppelen naar jezelf: wat kom ik hier tegen van mezelf? En doe dat dan natuurlijk vooral ook met alles wat je waardeert en blij maakt! Hou van alles wat je tegenkomt en er is geen houden meer aan: Je houdt van jezelf!
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
