Manifesteren

God cannot help those who do not ask sincerely for help, 

or those that who are not even willing to try to help themselves.

Een van de vele inspirerende wijsheden die ik dagelijks op Twitter aantref en die me bij de les houden. De les van het leven. Hoe je God ook ziet - ik zie het als 'Divine Power', die alom aanwezig is en zich door ons heen manifesteert in welke vorm je maar wilt, als je het wilt - ik geloof dat dit waar is. We krijgen wat we willen. Soms vraag ik me af: heb ik hierom gevraagd? Ja dus. Kennelijk was ik me er niet van bewust dat bepaalde ideeën en denkbeelden daartoe leidden. Dan is het tijd om ze bij te stellen. Nieuwe inzichten, aanwijzingen, situaties of oplossingen te wensen. Ze komen... vanzelf. Het 'systeem' van de Divine werkt ingenieus, onpartijdig, zonder oordeel. 

Goed voorbeeld, waar veel mensen mee te maken hebben: O jee, red ik het wel? Geldgebrek... zorgen. En dan: Het kan niet, want ik heb geen geld... Wil je nog meer van hetzelfde? Alsjeblieft. 

Tot we dus, juist door hoe dat werkt, in gaan zien, dat het roer om kan. Dan worden we genoodzaakt onze eigen gedachten en ideeën onder de loep te nemen. Een flink karwei, wat je een stuk eenvoudiger kunt maken door de juiste inzichten en ingevingen te vragen. Dan begint de avontuurlijke ontdekkingstocht, waar geen einde aan komt. Want het manifesteren is oneindig in z'n mogelijkheden.

.

 

Het Denken (belicht door een gast op mijn blog!)

Ha Petra,

Ik kwam op jouw blog terecht toen ik iets opzocht over Michael Roads. Ik las jouw stukje over "geen gedachten" en besloot hier op te reageren. Het lukte mij echter niet het te plaatsten. Misschien wil jij dit doen als je het stukje dat ik schreef leuk genoeg vindt natuurlijk! Hierbij; Ik denk het wel, ik denk het niet! Ik weet het niet zeker. En dat is zeker!

Dat is nog eens verrassend: een reactie op het stukje 'geen gedachten', dat ik een tijd geleden schreef! Ik moet het zelf even teruglezen, om te zien waar ik het toen over had. Wat een 'toeval' zeg, dat dit zich exact een jaar geleden afspeelde! Als ik de reactie van deze Ray nu onder die blog van vorig jaar plak, doe ik het te weinig eer aan. Want jazeker, ik vind het een leuk stukje! Dus, vandaag een gastblog:

Het hele denken is gestoeld op ervaring, op wat we meemaken, wat we geleerd hebben en veel erger; op hoe we geconditioneerd zijn. Alles wat in ons “informatiecentrum” terecht is gekomen, is inzetbaar voor onze gedachten. Wat daar nog niet in is verzeild geraakt, is dus ook niet beschikbaar voor gedachten. Het denken is dus in wezen behoorlijk beperkt. Het is goed om je daar van bewust te zijn. Denken is een trage en vermoeiende bezigheid.

Rodin heeft het denken mooi weergegeven in zijn “Denker”. Opvallend is het ineen gedrukte middenrif en het ondersteunde hoofd van zijn creatie. Het geeft de zwaarte van het denken wel aan!

Wat wij niet weten en waar wij geen ervaring of sturing in hebben gehad, valt niet te be-denken. Een eindeloze zoektocht in ons informatiecentrum levert dan ook helemaal geen antwoorden op. Wanneer we nadenken over gevoelszaken, wordt het nog lastiger en dan blijkt ook vaak hoe beperkt het denken eigenlijk is. Antwoorden blijken dan maar al te snel uit te blijven en zijn we vaak maar al te snel geneigd naar een ander te stappen om een (gevoels)situatie te bespreken.

Maar het denken is geen mechanisme waar we geen invloed op hebben; integendeel! Het denken is een stuurbaar proces waar we wel degelijk veel invloed op uit kunnen oefenen. Alleen moeten we – net als leren fietsen destijds – daar ons wel in vaardigen; ons leren bewust worden van onze gedachten. Het is zoiets als van wat afstand nemen van onszelf en onze gedachtenstromen gaan volgen. Een reuze interessante en leerzame bezigheid die alras een groot stuk zelfkennis met zich meebrengt en als iets in het leven bijzonder is, dan is het wel zelfkennis!

Denken is in wezen een beetje een “zielige” bezigheid; een erg beperkte bezigheid. Alle nieuwe ervaringen, zijn on(be)denkbaar geweest blijkt altijd achteraf!

Denken moet je wanneer je een kast gaat bouwen. Met je maag in een wokkel en een hand onder je hoofd. Maar denken over gevoelszaken bijvoorbeeld kan je bij de psych doen belanden (die het ook niet weet) en met een beetje pech heb je na het eerste gesprek al 6 dozen pillen voor je neus staan!

Je bewust worden van je gedachten, door deze te volgen en er geen oordeel aan te hangen - hoe lastig soms ook door al onze condities – geeft ons een enorme bult informatie over onszelf en legt een groot stuk gevoelswereld van onszelf bloot en het brengt ons in contact met onszelf. Niet altijd even gemakkelijk om wat je dan allemaal kunt tegen komen en eventueel nog aan te gaan hebt met de eigen waarheid en eigen wijsheid. Die aandacht is puur (zelf)liefde werk en zal ras laten zien dat denken maar een heel beperkte en heel goed stuurbare bezigheid is…………………………

Ray

Ray, hartelijk dank voor je bijdrage!
.

Wonderen volgens Melody Beattie

Wonderen fascineren me; ik onderzoek ze, lees erover, film ze en probeer 'de magic' ondertussen natuurlijk zelf zo goed mogelijk onder de knie te krijgen. De methode van Melody Beattie is boeiend: Maak eerst een lijst van wonderen, die je graag wilt. Zet alles er op wat je maar wenst, maar hou ‘m geheim! Maak ook een lijst met doelen; houd die bij, vul ‘m aan, wanneer je maar wil.

Dan komt DE oefening, waar je dagelijks tien minuten voor moet gaan zitten. Je kunt het ook met een partner doen, iemand die je vertrouwt, maar in dat geval is de spelregel dat je geen commentaar geeft op elkaar en je nergens mee bemoeit. Maar je kunt het ook met jezelf doen.
Je schrijft op: Vandaag ben ik dankbaar dat….
En dan maak je een lijstje met tien tot vijftien dingen waar je dankbaar voor bent. Juist alles waar je eigenlijk helemaal niet dankbaar voor bent! Dat is het gekke en dat is ook de clou van het hele verhaal. Stel je bent ontzettend boos op iemand. Dan schrijf je dus op: Ik ben dankbaar dat ik ontzettend boos ben op die en die… dat hij/zij me het bloed onder de nagels vandaan haalt, dat ik zo … enz…

‘Wat heeft dat voor ‘n nut?’, vraag je je dan af. Dat legt Melody Beattie uit: Het gaat er om dat je alles wat je voelt, erkent. En niet wegstopt, onderdrukt, wegredeneert, veroordeelt. Het mag er zijn. Zonder dat je het zelf afkeurt en daarmee jezelf tekort doet. Erkennen wie je zelf bent is ook al je gevoelens erkennen en er dankbaar voor zijn. Het maakt je alert en ontlaadt die energie, waardoor het blokkades kan opheffen. Je gaat ontdekken welke onzichtbare blokkades er nog actief zijn. Op het moment dat je zegt dat je er dankbaar voor bent, maak je verbinding met je eigen kracht en laat je je er niet meer door lam slaan. Dat is haar redenering.

Daar had ik niet op gerekend, maar toch wilde ik het uitproberen, dus ik begon braaf mijn lijstje te maken. Dat moest een beetje anders dan mijn vrolijke dankbaarheid op tweede paasdag dus. (zie m'n vorige blog) Met enige tegenzin ook, moet ik zeggen, want waarom de aandacht richten op negatieve zaken? Waar je aandacht aan besteedt, wordt groter, denk ik dan altijd… Maar goed, ik wil het toch uitproberen. Ik waarschuw je vast, als je het ook wilt gaan doen, moet je dus echt in de donkere krochten op zoek naar wat je nog niet lekker zit en in eerste instantie voelt dat helemaal niet goed!

Maar het gaat er juist om dat je het niet beoordeelt als slecht, verkeerd, je haalt in feite voor jezelf het taboe eraf. Je bent dankbaar voor je gevoelens. Ze mogen er zijn. En als ze gezien worden, erkend worden, kunnen ze ontladen worden, dat gaat dan vanzelf. Je hoeft dus niet te gaan schelden en tieren tegen degene op wie je boos bent, misschien voorkom je dat er wel mee zelfs!
Ik ben nu pas een paar dagen bezig, dus ik kan nog niet zeggen welke wonderen het opgeleverd heeft.
Je moet het 40 dagen volhouden. Tien minuten per dag. Het is dus ook niet de bedoeling dat je er de hele dag in blijft zwemmen, maar als er halverwege de dag iets nieuws opkomt, kun je het wel aanvullen.
Toch merk ik wel dat er iets gebeurt. Dat waar ik in mijn eerste lijstje nog ‘dankbaar’ ontevreden over was, ziet er vandaag al anders uit. Ik zie dat het ‘m ergens anders in zit. Zo kom je stappen verder, er wordt een schemergebied belicht. Daarnaast heb ik ook geduld, want we zijn op weg naar mirakels! Als dit de weg is, okee! Wie weet… is deze dankbaarheid voor alles zoals het is, acceptatie dus, wel de missing link in alles wat ik al ontdekt had!

.

Applaus!

Vlak voor de Pasen trof ik 'Make Miracles in Forty Days' van Melody Beattie aan op de deurmat. Verrassinkje van collega-blogger Peter, omdat ik hem het geheim had proberen te ontfutselen van dat boek. Het geheim is dankbaarheid. Elke dag bedenken waar je allemaal dankbaar voor bent. Vooral voor de minder leuke dingen, zonder oordeel recht doen aan je gevoelens door er dankbaar voor te zijn dat ze er zijn.
Aangezien mijn wijkje middenin de marathonroute ligt en ik mijn auto onverhoopt toch als toeschouwer van het feestgedruis geparkeerd heb, gaat een deel van mijn plannen vandaag niet door. Lekker gelegitimeerd lummelend op mijn dakterrasje laat ik me dus inspireren door de woorden van Melody Beattie, die regelrecht je onderbewuste in komen dansen om van het leven een feest te maken. Af en toe leg ik het even opzij (met zo'n boek moet je namelijk lekker lang doen) om even te communiceren met de zon. Dan bedenk ik weer iets nieuws om dankbaar voor te zijn.
Normaliter zou ik toch echt al gevlucht zijn voor al die fanfare en dat applaus, dat al vanaf vanmorgen 10 uur regelmatig van alle kanten opstijgt. Maar nu heb ik me toch een lol: Het is net alsof alles wat ik bedenk om blij, gelukkig en tevreden over te zijn steeds enthousiast door een groot publiek toegejuichd wordt!
.
Ps: Ik doe absoluut geen recht aan Melody Beattie door het boek even zo samen te vatten! Ik heb het dan ook nog niet uit. Wie weet later meer over haar miracles. Of neem een kijkje bij Peter, die er ook over heeft geschreven.
.

Productief...

Trouwens, vinden jullie niet dat ik onvoorstelbaar productief ben de laatste tijd? Zoveel programma's heb ik nog nooit in zo korte tijd gemaakt! Alles is in een stroomversnelling terecht gekomen, Kriya yoga... (Cameraman Fijko doet inmiddels ook aan Kriya!) Ons volgende project staat al weer op stapel: rara? Ja, de bijen!

.

De Kriya yoga missie van Mitali Debnath

Waar wacht ze op?

Ze wacht.

Kijkt uit het raam,

Houdt de deur

nauwlettend in de gaten.

En wacht...

Wanneer?

Hoe lang nog?

Ze wacht...

Hoopt en bidt...

Ze heeft geduld
Het komt...

Nu is ze nog mooi, jong,
in de bloei van haar leven


Maar ze zal wachten
hoe lang het ook duurt
Ze wacht...


De dagen gaan voorbij
De jaren gaan voorbij
velen komen voorbij
maar niemand komt binnen
dus ze wacht

Toch, de deur is open,

ze kan zo naar buiten

waar wacht ze eigenlijk op?

Kan ze zelf niet lopen?

Ze weet niet meer waar ze op wacht.

        

Op elk moment kan ze beslissen op te houden met wachten. 

Dan blijkt dat ze - inderdaad - niet alleen kan lopen, 

maar ook kan vliegen!

schilderijen: JAAP MAARTENSE

.

De Bijen

Hoofdstuk 24 van het boek, dat Piek aan het schrijven is, moest duidelijk alvast de wereld in. Het hoofdstuk over de bijen. Vrijdagavond stuurde ze het rond in haar mailbox en razendsnel vindt het z'n weg dankzij alle digitale mogelijkheden, die er tegenwoordig zijn. Zie hier bijvoorbeeld.

‘Als de natuur in de war is, kan de mens niet meer leven.'

Dat zeggen de bijen. En de natuur ìs in de war. De bijen zeggen de weg kwijt te zijn. Zij kunnen niets veranderen aan die situatie, alleen wij mensen kunnen dat. Daarom hebben wij mensen een grote verantwoordelijkheid voor de wereld. Wij zijn bij machte het tij te keren, als we dat willen.
Dieren en planten niet. Vandaar de titel en de laatste zin van het artikel, namens Piek en de bijen een oproep aan iedereen: De mens is aan zet..! 

.

Awakening

Wat is nou eigenlijk 'Awakening'? vraag ik aan mezelf, relaxend in de avondzon, kijkend naar al die mensen om me heen en me afvragend waar zij zich mee bezig houden. Ik denk aan allerlei mensen, waarvan ik weet waar ze mee bezig zijn. Ik begrijp hoe iedereen elkaar daar weer mee bezig houdt en prijs me gelukkig dat ik vandaag alleen op stap ben gegaan, zodat ik niet moe hoef te worden van de problemen van de een of van de ander (wie dit ook leest, don't take it personal!), maar er even van een afstandje naar kan kijken en afstand van kan nemen.
Het doet me denken aan de komische passage in een van de interviews met White Bull: het lijkt soms wel of we problemen verzinnen. Als we ze niet hebben, bedenken we ze wel. Anders hebben we niks te doen. 'En verdienen de telefooncompanies niks meer,' grapte White Bull. Het lijkt de lievelingsbezigheid van mensen, al zijn we ons daar meestal niet van bewust. We houden van drama's, we houden van allerlei dingen bespreken die niet deugen. Waar moet je anders over praten met elkaar? En... waar moet je anders de aandacht van anderen mee krijgen of vasthouden?
Daarbij vergeten we (of realiseren we ons niet) dat alles energie is en dat je met je woorden en gedachten problemen in stand houdt of zelfs creëert. Waar je de aandacht op richt... groeit. En waar richten we onze aandacht op? Doorgaans op het tekort, dat wat er niet is of dat wat niet goed is. Natuurlijk ook met het doel het op te lossen en er iets aan te doen. Uiteindelijk streven we natuurlijk allemaal naar een betere wereld. Maar zo werkt het helemaal niet! Het werkt andersom.
Het is een hele kunst en vergt behoorlijk wat training en discipline: de aandacht richten op wat er wel is, wat goed is, waar je dankbaar voor bent, genieten van alles wat groeit en bloeit, ophouden je zorgen te maken. Beseffen dat alles goed is zoals het is. Dat alles er is, als je het zelf maar niet tegenhoudt er te zijn. Wijzelf zijn de enige beperkende factor, niks anders.
Het is de ene hersenhelft of de andere; beleven of denken. Denken is vrijwel nooit in het nu. Denken is vaak blijven hangen in de problemen van gisteren of de zorgen voor morgen. Het is ons ego, dat ons steeds weer lastig valt en liever niet wil dat we gelukkig zijn, tevreden zijn, blij zijn. Het komt - waar het maar z'n kans schoon ziet - graag roet in het eten gooien.

Wat is awakening? Dat inzien. Door hebben hoe het spel van het leven in elkaar zit. En er om kunnen lachen. Begrijpen dat je zelf degene bent, die het spel speelt en dat je dus nooit slachtoffer bent, hooguit van je eigen un-awakened-zijn, onbewustheid dus. De clou van het spel is dat we dat ontdekken.

Als ik zie hoe sommige mensen de dingen veel moeilijker maken dan ze zijn, worstelen met van alles en bezig blijven met zaken die je beter los kunt laten, probeer ik ze wel eens die andere kant te laten zien met: 'Als je in jezelf iets verandert...' of: 'Het is een spiegel, bedoeld om in te kijken. Meer niet...' of: 'Het is jouw beleving...' Dat helpt niet altijd. Het kwartje wil niet altijd vallen. Niet iedereen is bereid naar zichzelf te kijken, bereid om z'n problemen op te geven... Soms is het een houvast, lijkt het wel. Bekend terrein, een goed excuus...? Het is soms helemaal niet de bedoeling dat het zich oplost. Regelmatig heb ik pogingen gedaan om die ander dan een handje te helpen. Het probleem/excuus was bijvoorbeeld 100 Euro, die ontbrak. 'Hier, heb je die 100 Euro.' Natuurlijk was het daarmee niet opgelost. In het ergste geval wordt dat zelfs het probleem. Geen dankbaarheid, maar nog meer zelfbeklag...

Zulke voorbeelden hebben mij natuurlijk ook weer iets te vertellen. Ze laten me iets zien. Iets waarvoor ik dankbaar mag zijn, want had ik het anders ooit wel ontdekt? Als je ze zo helder voorgeschoteld krijgt, doorzie je het mechanisme en hoef je er zelf toch niet meer in te trappen? Het is altijd makkelijker om het van anderen te zien, maar oordeel niet. Want waar je je aan ergert... vertelt je iets over jezelf. Het laat je een stukje van jezelf zien, wat je niet onder ogen wilt zien. Just look in the mirror, dat is genoeg... Zie de valkuil. Zodra je de valkuilen op je pad ziet, trap je er toch niet meer in?

Eén van de grootste valkuilen is dat je er toch steeds weer makkelijk in meegesleurd wordt, in al dat gedoe - alsof dat de waarheid is. Dat je ze eigenlijk te serieus neemt, die problemen en toestanden. Compassie is goed, maar dan zo ongeveer als Jezus: 'Vergeef hen, want ze weten niet beter...' En dan niet meedoen. 'Wees op deze wereld, maar niet van deze wereld.'
Want we houden elkaar gevangen op deze manier, terwijl we zo makkelijk kunnen ontsnappen! Daarom is het zo goed om rust te zoeken, om eens een dagje met jezelf op stap te gaan, om van een afstandje naar de wereld te kijken. En je ogen te openen.

.

Zoutkristallen

Mijn favoriete sauna is de zoutkristallen sauna. Je kent ze wel, die roze zoutbrokken, waarin ook wel eens kaarsjes of lampjes gestopt worden. Die roze zoutstenen plakken daar aan de wand (en zijn er in het begin ook wel eens afgevallen, toen was ie een tijdje dicht) en stralen bijzonder zuiverende warmte uit. Hoewel het een stiltesauna is, zijn ze iedere keer zijn ze weer gangmakers van het gesprek. Dan vertel ik verwonderde nieuwkomers bijvoorbeeld dat ze uit de Himalaya komen en dat het eigenlijk de oerzee is. Sommigen vertel ik ook nog dat het je zuivert van alle straling, dat weet ik weer van een française met wie ik daar ooit zat.
'Moet je eens nagaan waar we zitten,' zegt de bruine kale badgast van vandaag. 'Haha, in de oertijd.' Hij knikt heel serieus en beslist: 'Ja.' Met nieuw ontzag bekijk ik onze roze vrienden nog eens goed en zeg dan: 'Als die stenen toch eens konden praten...' En nu wordt het leuk. Want wat zegt deze meneer? 'Misschien kan dat wel...' Hij had een boek gelezen over het onderbewuste en ik had net gemonteerd dat we 93% van onze hersencapaciteit niet gebruiken en zo komen we op de aborigals, de Indianen, intuïtie en het communiceren met de natuur. Hij vertelt over de communicatie tussen z'n hond en z'n kat die hij zag plaatsvinden, maar niet kon 'verstaan'. Ik vertel over de dierencommunicatie van Piek en het boek dat ze aan het schrijven is.
Ondertussen zijn er nieuwe mensen binnengekomen. 'O, sorry,' zegt de man beleefd, 'dit is een stiltesauna, storen we u?' 'Helemaal niet,' vinden de dames, 'wij vinden het erg interessant, ga gerust door.' 'Dat komt door die oerzee..,' zegt de man. 'Die veroorzaakt dit allemaal.' En zo gaat het gesprek verder. Tegen de tijd dat ik hoognodig verkoeling moet gaan zoeken, zijn de dames ook volop ingehaakt. Ik stel me zo voor dat de man op een gegeven moment ook opstapt, maar dat er dan ondertussen weer nieuwe mensen binnen zijn gekomen met nieuwe wetenswaardigheden. Mooi filmidee eigenlijk. Zoiets als 'De jurk' van Alex van Warmerdam, maar dan met zoutkristallen in de hoofdrol. Volgende keer eens oefenen of ik met ze kan communiceren! Of zouden ze hun verhalen gewoon zonder dat we het weten al via de mensen sturen?

.

Nieuwetijdskinderen

Eén hele vreemde vraag had Feline van de week toen ze mij interviewde over 'nieuwetijdskinderen'. Ze schrijft een afstudeerscriptie over dit onderwerp en richt zich daarbij vooral op gezondheidszorg, wetenschap en onderwijs. Met het begrip 'nieuwetijdskinderen' heb ik niet zo'n moeite, maar het blijkt een verzamelterm voor allerlei etiketjes te zijn: adhd, autisme, indigo's, enz... Iemand had een boek geschreven, waarin ze een overeenkomst zag tussen autisten en indigo's, namelijk: Allebei moeilijk benaderbaar, moeilijk te bereiken, moeilijk toegankelijk. Of ik dat ook zo zag.
Ik had in het begin van het gesprek al aangegeven dat ik er niet zo van hou mensen zo in een hokje te stoppen, een etiketje erop te plakken en... (volgend stadium) er een pilletje voor uit te vinden. Zelf wens ik ook niet in een hokje te passen, hoewel ik me zeker herken in de Indigo-eigenschap 'systeemkraker'. Mijn logica is dat er al een jaar of vijftien alleen nog maar nieuwetijdskinderen geboren worden, we gaan een nieuwe tijd tegemoet en deze kinderen zijn daarop voorbereid. Maar ook in de periode daarvoor zijn er al vele zielen op aarde gekomen om een (voortrekkers)rol te spelen in dit proces. Mensen, die anders naar de wereld kijken, hun vragen stellen bij de bestaande structuren en systemen en veranderingen proberen te bewerkstelligen. Mensen die bijvoorbeeld geloven in een nieuwe wereld, in natuurlijke geneeskracht, andere dimensies, telepathie, engelen, wonderen en die hun best doen om daar iets van neer te zetten in weerwil van de wereld, die gedomineerd werd door de zogenaamde ratio, logica, feiten, bewijzen, geld- en machtsystemen. Ik zeg bewust 'werd', want we zitten nu middenin de verandering. Ik zeg ook bewust 'zogenaamd', want het is maar hoe je het bekijkt. Wat voor anderen logisch is, vind ik niet altijd logisch bijvoorbeeld.
In mijn optiek gaat het als je het over nieuwetijdskinderen hebt dan ook om een ander bewustzijn, een hoge gevoeligheid, een sterke intuïtie en daarbij dus zeer gevoelig zijn voor (verstorende) prikkels en (belastende) energieën uit de omgeving. Proberen dat met het 'oude systeem' op te lossen, betekent in feite ontkenning van de eigenheid en proberen ze in te passen in het systeem, zoals we dat kennen en kunnen controleren.
Moeilijk bereikbaar? Moeilijk benaderbaar? Ontoegankelijk? Ik kan natuurlijk niet voor iedereen spreken, maar mijn reactie kwam werkelijk uit mijn tenen: "Ze zijn misschien moeilijk in te passen in het plaatje, zoals dat gewenst is. Ze zijn misschien niet gevoelig voor het systeem, voor dat wat hoort en dat wat moet. Ze zijn moeilijk te vangen. Ze zijn vrij. Nieuwetijdskinderen hebben ons iets te leren."
.

Kriya Yoga

Stuk voor stuk reageren mensen op de uitzending met: 'Ja, zo eenvoudig is het dus.' Zo eenvoudig is het of zo eenvoudig kan zo'n Indiase yogi uitleggen waar het om gaat...?

De (vergeten) Goddelijke moeder

Het verhaal van Annine van der Meer heeft indruk op me gemaakt. Ik kan het niet beter navertellen dan dat zij dat zelf doet. Daarom hier de twee navratri-uitzendingen met Annine:

op 7'20:


op 10'44:

De Magic van de Gouden Ring

Voordat Nouche naar huis gaat, haal ik De Magische Gouden Ring tevoorschijn en schrijf erin: 'Zingen is ook goud.' Ik heb zojuist in de zon op het grasveld van het prachtige hofje van het Catharijneconvent heerlijk mogen genieten van betoverende Zweedse klanken, die zij met haar koor ten gehore bracht.
Terwijl zij het boek bekijkt, loop ik de spiegeltent in die is neergezet voor dit literaire festival 'City2city' om nog één wijntje te halen. Daar kom ik een oude bekende tegen, jaaaaren niet gezien, die vertelt dat ze gaat trouwen en me vraagt hoe het met m'n boeken is. Dan weet ik voor wie het andere boekje is dat in mijn tas zit en geef het. We lopen naar buiten en daar is Nouche inmiddels aan de praat geraakt met een man, die mijn oude bekende blijkt te kennen. Hij was op het boekje afgekomen en had geïnformeerd waar hij het kon bestellen.
Hoe heet dat met je ogen, zoals je met je oren kan staan te klapperen? Nouche vertrekt, oude bekende vertrekt en de man, die ondertussen Johan heet, vertelt dat hij het zijn zieke buurvrouw cadeau wil doen, voor wie hij ook een tas vol tulpen bij zich draagt. Er ontvouwt zich een bijzonder gesprek, waarin hij mij op een gegeven moment de verrassende vraag stelt of ik lesbisch ben. Nee, hoezo? Hij kent de eigenares van boekhandel Savannah Bay, die prompt aan komt fietsen en aan wie hij me voorstelt.
Als ik thuis kom, tref ik een mail met een boekbestelling en het aanbod van hem om het te recenseren voor die boekwinkel. De Magische Gouden Ring vindt z'n eigen weg...

.

Saraswati ~ Navratri

Voor wie de uitzending gemist heeft, Navratri aflevering 2 staat op youtube, zie ik. Hierin het portret dat ik maakte van Nanda Huneman, die Saraswati als inspiratiebron bij het schrijven ontdekte. Hoe dat ontstond en hoe je in de 'Saraswati-flow' terecht kunt komen, vertelt zij hier (begint op 3'31):



.

KRIYA YOGA op TV

Komend weekend wordt het eerste deel Kriya Yoga uitgezonden:

OHM TV: Het geheim van Kriya Yoga

9 april 2011, 11.30 - 12.00 uur
10 april 2011, 15.00 - 15.30 uur
Nederland 2                                                                                                         

Het programma heet: Het geheim van Kriya Yoga. Dat omdat het een geheime yoga-techniek is. Het staat nergens in de boeken en is altijd, eeuwenlang, alleen doorgegeven van meester op leerling. Daarbij gold vooral: Als je er klaar voor bent, komt het op je pad.
De meeste mensen in het westen kennen Kriya yoga van het boek "Autobiografie van een Yogi" van Paramahansa Yogananda. Hij was degene die Kriya introduceerde in het Westen. Swami Prajananananda is een van de opvolgers van Yogananda en hij komt jaarlijks naar het Kriya Yoga centrum in Sterksel om meditatielessen en lezingen te geven aan Kriya-yoga beoefenaars.
Wij waren er bij en hadden een interview met deze swami. Ondanks dat de techniek geheim is, krijgen we in dit programma toch aardig inzicht in de essentie van Kriya Yoga. Prajananananda legt uit hoe belangrijk het is om bewust en langzaam adem te halen en doet voor hoe iedereen dat kan toepassen. Voor het eerst wordt Kriya Yoga op deze manier toegankelijk voor een groot publiek. De bedoeling van Kriya Yoga is om het dagelijks zelf te beoefenen en zo uiteindelijk de meester in jezelf te vinden en het Goddelijke te bereiken.
Beoefenaars van Kriya Yoga ervaren hoe alles in het leven makkelijker wordt, hoe het hun gezondheid en innerlijke rust ten goede komt en hoe alles zich 'vanzelf' lijkt op te lossen.

23/24 april is deel 2 over Kriya Yoga. (voor wie mee heeft gedaan aan de proefles: Daarin zie je jezelf terug!)


Dan nog even, voor wie het nog niet weet: 

Tot en met dinsdag elke avond om 22.00 uur uitzendingen bij Spirit 24 over Navratri.
Digitaal te zien: www.spirit24.nl

Vanavond in de uitzending: Jacqueline Snelder, over ayurvedisch koken en Annapurna.

De komende dagen:

Karin Elich, die zich verbonden voelt met Kali

Annine van der Meer, de godsdiensthistorica, die ontdekte dat in de oercultuur mondiaal het Vrouwelijke volop vereerd werd, wat later werd verboden.

Marcia Sanders, die een Kali-dans workshop geeft aan andere dames, wat nogal wat losmaakt...

en nog veel meer....!   

.

Navratri

Vanaf vandaag wordt Navratri gevierd, een 9-daags Hindoefeest, waarbij negen aspecten van de Goddelijke moeder worden vereerd. Samen met een aantal andere mensen heb ik momenteel mijn handen vol aan het maken van reportages, omdat er elke avond om 22.00 uur een uitzending over Navratri is bij het digitale kanaal Spirit 24, waar de OHM programma's voor aanlevert. Als je hier kijkt, kun je het zien. Ik heb Annine van der Meer geïnterviewd, een godsdiensthistoricus, die ontdekte dat de Goddelijke moeder ooit op de hele wereld werd vereerd. Wat we tot op de dag van vandaag tegenkomen in de Hindoe-cultuur, was van oorsprong ook in andere religies of culturen te vinden. Het vrouwelijke aspect van God is echter in de meeste religies verdwenen en werd zelfs gevaarlijk gevonden. Begrijpelijk als je bijvoorbeeld naar Kali kijkt, een woeste Godin, die korte metten maakt met dat wat nodig is om korte metten mee te maken. Zij vertegenwoordigt het vernietigende aspect, van waaruit weer iets nieuws geschapen kan worden. Daarover heb ik mooie verhalen gefilmd met vrouwen, die de Kali-kracht in zichzelf herkennen en daar kracht uit halen. Karin Elich en Marcia Sanders werken met deze Kali-kracht in hun dans bijvoorbeeld. Boeiend hoe Nederlandse vrouwen op hun eigen manier iets hebben met bepaalde Indiase 'godinnen' en dat in hun dagelijks leven aanwezig laten zijn. Zo heeft Nanda Huneman een boek geschreven met behulp van Saraswati, de godin van de wijsheid en cultuur. Dat verhaal kun je morgen zien bij Spirit. En donderdag staat waarschijnlijk Jacqueline Snelders op het programma, met wie we vanmiddag ayurvedisch gekookt hebben ter ere van Annapurna, de godin van de voeding. Al deze Godinnen zijn aspecten van de oermoeder, of zoals Annine van der Meer ontdekte: Zij heeft wel duizend gezichten. Het Goddelijke manifesteert zich door het scheppende, het vrouwelijke, dat geeft vorm aan het bewustzijn. Later meer over alle prachtige inzichten en informatie, die ik hierover in mijn schoot geworpen heb gekregen. Maar voorlopig weet iedereen nu even waarom het zo stil is aan deze kant. Ik wordt even helemaal opgeëist door de Goddelijke moeder... en ik merk dat zij hier de grote regisseur is. Niet ik. Want alle verhalen komen weer op een opmerkelijke manier naar me toe. Ik weet dat ik nog lang niet klaar ben met dit verhaal. Het begint pas. 

.