Hou van jezelf

'Hou van jezelf,' vat collega-blogger Peter de Kock in één zin samen wat zijn antwoord is op de vraag: 'Hoe kom ik van codependency af?', waarvan hij in de loop der jaren een gedegen studie maakte, inclusief een gratis downloadbaar boek: Codepenency - De dans van gewonde zielen.
Voordat ik zijn blogs over dit onderwerp las, kende ik 'codependency' niet als begrip. Als fenomeen kende ik het maar al te goed, zo bleek toen ik me er in verdiepte. 'Ga niet op de stoel van een ander zitten,' zou je ook kunnen zeggen. Of: 'Leef je eigen leven.'
Ik ga nu dan ook niet op de stoel van Peter zitten om uit te leggen wat codependency precies is, dat vind je via bovenstaande links uitgebreid op zijn blog. Ik zit me alleen opeens af te vragen waarom we het (op grote schaal) doen: Ons verantwoordelijk voelen voor een ander, onszelf (emotioneel) afhankelijk maken van een ander, denken dat wij 'het' voor een ander kunnen oplossen, zo graag belangrijk willen zijn voor een ander...
Daar rollen twee antwoorden uit. Beiden hebben te maken met zelfontkenning. In de eerste plaats is het uit angst: bang dat het met die ander fout gaat, dat we die ander kwijtraken, maar vooral ook angst dat ons eigen wereldje instort, omdat wij afhankelijk zijn van die ander (denken we althans), we willen dat die ander bij ons blijft en dat gaan we dan proberen veilig te stellen. Op die manier raken mensen in elkaar gehaakt, verstrikt, er is geen vrijheid en vertrouwen, maar een gehechtheid op basis van angst. Bang om een ander kwijt te raken, houden we die ander gevangen. En onszelf ook.
Maar dat is pas de helft van het verhaal. Want waarom is dat zo? We ontlenen ons bestaansrecht graag aan het belangrijk zijn voor een ander, nodig zijn, onmisbaar zijn, we willen gewaardeerd worden, geliefd, niet in de steek gelaten, dus daar doen we veel moeite voor. Alsof we daar veel moeite voor moeten doen. Alsof je het moet verdienen. Met laten merken hoe bezorgd je bent over een ander, laat je toch zien hoeveel je van die ander houdt?
Daar gaat het mis. Iemand overladen met zorgen is geen liefde; vrijheid en vertrouwen geven, dat is liefde. Ergens is het misverstand in ons geslopen dat we dat wel moeten doen, dat zorgen, om onze liefde te bewijzen.... of eigenlijk om ons eigen wereldje veilig te stellen?
Waarom zijn we niet gewoon goed zoals we zijn?
Dat zijn we wel, maar ergens in ons onderbewuste zit kennelijk opgeslagen dat we er wel wat voor moeten doen, moeite moeten doen om gewaardeerd en geliefd te worden. Fijn als er met een ander iets is, dan kunnen we erbovenop springen en laten zien dat we er zijn, hoe belangrijk we zijn! En... bovendien: Je kunt jezelf dan sterker voelen. Jij bent nodig, jij bent belangrijk. Het is enerzijds een vorm van valse veiligheid, de ander heeft je nodig, mooi... En daarbij voedt het ook nog eens je eigenwaarde. Dat hebben we nodig!
Ja, ik denk dat het zo werkt - bewust of onbewust. Maar het werkt niet! Allereerst omdat je het niet voor een ander kunt doen, ten tweede omdat je jezelf voor de gek houdt (jij hebt geen probleem, die ander heeft een probleem) en ten derde omdat je bedrogen uitkomt: Waar blijft de waardering, de liefde, de erkenning, de dankbaarheid? Waarom word je niet op handen gedragen? Wat een teleurstelling, wat een pijn en verdriet, ik heb toch zoveel voor die ander overgehad?
Stop it! 'Stop it' in plaats van door te gaan hiermee, omdat je het nog steeds niet wilt zien. Kijk naar jezelf. Zie wat je doet. En waarom. Neem de verantwoordelijkheid voor jezelf, vind je eigenwaarde in jezelf, hou van jezelf, zorg voor jezelf. Laat de ander vrij en maak jezelf vrij. Herken wat je doet en herken de achterliggende angst, maar overwin die, laat je er niet door leiden.
Loslaten en vrijlaten betekent geen verlies, het betekent juist waardevollere relaties. Je hoeft de ander niet (emotioneel) vast te binden...
Misschien is het een te grote stap 'van jezelf houden', de eigenwaarde uit jezelf halen. Begin dan met jezelf en de ander te accepteren zoals je bent/zoals ie is, zonder oordelen, zonder moeite te doen. En ga dan eens kijken naar de mooie dingen, de goeie dingen, de waarde van een ander. Wie het mooiste kan zien in een ander, ziet dat ook in zichzelf. Dat kan alleen als je niet bang bent om 'kwijt te raken'. Dan kun je er vrijelijk van genieten, dan kun je de ander zien zoals ie echt is en waarderen zoals ie is. En als je ook jezelf kunt zien zoals je echt bent, jezelf kunt erkennen, hoeft die angst er niet te zijn. Je bent er voor jezelf.
Je helpt er niemand mee door zijn of haar problemen te benadrukken, te voeden met jouw (goedbedoelde) zorgen, je helpt iedereen - vooral ook jezelf - er meer mee de eigen kracht en schoonheid van de ander te zien en te erkennen, zijn of haar kwaliteiten te benadrukken. Laten we elkaar de positieve spiegel voorhouden door te durven zijn wie we echt zijn in alle vrijheid. We hebben vrijheid nodig om te kunnen bloeien.

En om nog even een leuk dierencitaat erbij te pakken: 'Je zorgen maken over iemand is hetzelfde als een kubus over iemand heenzetten: diegene kan geen kant meer op.' (uit: In de Stilte hoor je alles. pag. 60, de kat van Piek)

Of de hommel (pag 59): 'Als ik me zorgen zou maken over anderen, zou ik van de zwaarte niet meer kunnen vliegen.' 

.

Met hart en ziel...

'Wat is het geheim van jouw succes?' vroeg de presentatrice van een jongerenprogramma aan Frans Bauer. "Wat kan je deze jongeren meegeven?" Ik behoor niet bepaald tot zijn publiek, maar zijn antwoord verdient alle respect en zijn succes daarmee ook: "Dat je het leuk vindt wat je doet, dat je er zelf van geniet. Als je echt iets wilt, doe het dan met hart en ziel!"
.

Verboden angst te verspreiden

Als ik de koningin was... of liever nog: de leiding had over de hele wereld, dan zou ik meteen één nieuwe wet uitvaardigen: Handel niet uit angst en maak elkaar niet bang. Verboden om angst te verspreiden, anderen met je angst op te zadelen en angst te voeden. Angst is de ziekte van deze wereld. En de meest besmettelijke ziekte. Het is dè zwakte van de mens. En nergens voor nodig.

Als ik dat zeg, zijn er meestal mensen die me gaan vertellen waarom het wel nodig is om bang te zijn. Ik wens er niet naar te luisteren. Ik wens het niet te begrijpen. Het is simpelweg de doodlopende weg. Meer doodlopend dan de dood zelfs. Er zijn nooit goeie argumenten voor angst. Natuurlijk, angst wil zichzelf graag in stand houden. Het enige belang van angst is dat jij bang voor 'm bent. En dan ben je onvrij. Zo onvrij zijn wij op deze wereld.

Volkomen onschuldig en vol vertrouwen komen we op de wereld. Binnen de kortste keren worden we gevoed met angst en moeten we oppassen voor dit en voor dat, is de wereld gevaarlijk en moeten we met al die gevaren rekening gaan houden. Verzekeren, goed je best doen op school, want anders... Braaf zijn, naar je baas luisteren, want anders... Maar, hoe bang je ook overal voor bent en hoe goed je dat ook allemaal hebt weten in te dekken, met al je verzekeringen en maatregelen voor het geval dat... er gebeurt toch altijd iets wat je niet bedacht had.

Zo gaat dat. En dan, in zo'n situatie gaat het erom dat je de kracht en de rust in jezelf hebt. Dat is je enige overleving. Dat je vertrouwen hebt, dat je weet dat je zelf - in wat voor een situatie dan ook - ergens vertrouwen in hebt. Angst kun je dan echt niet gebruiken. Je vertrouwen heeft kracht en invloed op anderen. Het helpt de wereld naar een hoger plan. Niets gebeurt voor niets, alles klopt met elkaar. Zelfs als ik het niet helemaal begrijp, weet ik dat de dingen allemaal kloppen. En niet zomaar gebeuren. We creëren zelf. Dus hou die angst buiten de deur, want in je onwetendheid weet je niet wat je creëert daarmee en waar je anderen mee opzadelt. En laat je als 'andere' vooral niet bang maken.
Vraag je op elk moment af of je handelt uit angst of uit je kracht. En is het antwoord angst, stop dan even. Sta even stil. Kijk de angst eens aan. Waar ben je bang voor? Wil je dat? Wil je je leven leven vanuit angst? En vooral: Wil je op je geweten hebben wat je zelf creëert met die angst? Iets om over na te denken... Wat mij betreft (ik was de koningin tenslotte) mag je stevig stelling nemen en duidelijk zijn in je weigering je met de angst van anderen te laten opzadelen!

.

Recensie & bestellen

Klik hier om de recensie te lezen, die Huub Koch van Zichtbare Zaken schreef over de onzichtbare zaken in de Magische Gouden Ring.

Het zou een kerstverhaal kunnen zijn... een leuk kadootje voor de kerst of Sinterklaas? Hier kun je 'm bestellen 

Ook 'In de Stilte hoor je alles, Piek Stor in gesprek met dieren' doet het nu al goed als kado. Kun je ook hier bestellen!

In het hele land en in België geven we vanaf morgen lezingen en workshops. Piek is al geïnterviewd in verschillende radioprogramma's in de Achterhoek en in Gelderland.
Er hebben zich zelfs al mensen gemeld, die vertellen hoe de leeuw hun kracht heeft gegeven.
Wij zijn benieuwd naar alle reacties en ervaringen. Hou ons op de hoogte!


Voor de geïnteresseerden bij deze het persbericht:

Graag willen wij u op de hoogte brengen van het verschijnen van een vernieuwend, baanbrekend en horizonverbredend boek. Het boek heet: “In de Stilte hoor je alles.” Het is samengesteld op basis van de vele gesprekken die Piek Stor voerde met dieren. Zowel met huisdieren als vrije dieren als dierentuindieren. Kan dat?
Ja. Dat kan! Voor de Indianen was het altijd al de normaalste zaak van de wereld om met dieren te communiceren. Het is een vorm van telepathie, die de meeste mensen verleerd zijn, maar in principe wel tot hun beschikking hebben. Niet iedereen is er even goed in en het vergt oefening, een ‘open mind’ en het uitschakelen van de eigen gedachten en invullingen.
Het resultaat is verrassend, zoals u in het boek kunt meebeleven. “Zo had ik het zelf niet kunnen verzinnen,” zegt Piek vaak. Veel lastige situaties met huisdieren worden opgelost door de gesprekken, omdat mens en dier elkaar gaan begrijpen. Meestal blijkt er wel een bepaalde reden te zijn waarom een kat in huis plast of een hond altijd blaft. Als dierentolk kan Piek huisdieren van alles uitleggen, maar bijvoorbeeld ook vragen wat een dier zelf wil.
Bovendien komt zij van dieren veel te weten wat zij nog niet wist. Ze geven haar ook wijze antwoorden op haar eigen levensvragen. “Liefde laat zich niet vasthouden,” bijvoorbeeld, komen twee duiven haar vertellen als ze op het dek van haar schip aan het mijmeren is over een relatie. En: “Mensen gebruiken een groot deel van hun potentieel niet,” begrijpt ze van een Afrikaanse leeuw. “Vrijheid zit in je hoofd,” legt een zeehond uit, reagerend op haar soortgenoten die in het dolfinarium zitten. “Jullie mensen hebben je zo vast gezet met allemaal onzinregeltjes, waarmee jullie je soort in stand denken te moeten houden,” vindt een coyote, die in de vrije natuur van Canada leeft. “Spring! Voel je vrij, gooi die kettingen weg!”
Het boek heeft hierdoor een meerwaarde; het gaat niet alleen over hoe dieren hun eigen leven bekijken, maar ook over de samenhang tussen mens en natuur, de grote beperktheid van de mens, die zich niet bewust is van het grote geheel en z’n eigen beperkte visie op het leven. In de proloog vraagt de bizon aan Piek wat mensen met haar informatie doen. “De een zal het leuke verhalen vinden, de ander zal het niet geloven,” antwoordt ze. “Dat laatste is dom,” vindt de bizon. “Ga maar door met mensen over ons vertellen. Ze kunnen ervan leren. Het is horizonverbredend.” 

Voor verdere informatie, lezingen, workshops, interviewaanvragen, een proefexemplaar of bestellingen kunt u contact met ons opnemen: Petra Maartense, Happy View & Piek Stor

.

1000 boeken

De Spiegel

Meer en meer en meer ben ik me ervan bewust dat onze wereld een spiegel is. Soms een leuke spiegel, soms een minder leuke, confronterende spiegel. Wat we doen als we oordelen over een ander is weigeren in die spiegel te kijken. We projecteren. Als ik iemand iets verwijt, weiger ik in te zien wat het mij over mezelf vertelt. Of ik ben me er niet van bewust. Als ik iemand idealiseer, geldt hetzelfde. Overal om ons heen zien we afspiegelingen van onze eigen beleving. Maar... je kunt wel kiezen waar je naar kijkt! Je kunt je 'mindset' veranderen. Het is een overtuiging, die vastzit in je hoofd als je bijvoorbeeld beweert: "de wereld is zo slecht, rampzalig, destructief, moeilijk, pijnlijk, enz..." Als je zo kijkt, is het zo. Je zult er alleen maar allemaal bevestigingen van tegenkomen. Tot je het begint te begrijpen. Dat je zelf degene bent die bepaalt hoe jouw wereld is. Dan nog kan het zijn dat die overtuigingen zo diep zitten, dat je ze niet 1,2,3 omgeprogrammeerd hebt, maar het helpt om in te zien dat het je eigen beleving is van de werkelijkheid en dat je dus ook zelf degene bent die daar iets aan kan doen.
De beperktheid van de mens is dat we reageren op de buitenwereld en ermee vechten, proberen van alles te veranderen, anderen becommentariëren en ons afhankelijk voelen van de buitenwereld. Dat zijn we niet! Wij zijn dus zelf degenen die alle macht in handen hebben. Als we dat niet beseffen, gebruiken we ons potentieel niet.
"Iemand heeft mij pijn gedaan..." is dat zo? Nee. Iemand heeft iets geprojecteerd, waardoor in mij bepaalde pijn getriggerd wordt. Diegene is op dat moment mijn spiegel, maar ik wil er niet in kijken, want ik wil die pijn niet voelen. Dus ga ik met hem in gevecht, ik wil dat hij de pijn ongedaan maakt. Dat kan hij niet. Dat kan ik alleen zelf. Door in te zien dat deze pijn van mij is, maar me vooral iets te vertellen heeft. We verwachten van anderen wat we van onszelf moeten verwachten: Hoe ga je met jezelf om?
Dan kom ik iemand tegen die me helemaal gelukkig maakt. Is dat zo? Nee. Deze persoon spiegelt ook een deel van mijzelf: plezier, genieten, feest, leven! Zodra ik denk dat die ander het is, die mij dat brengt, ontken ik dat deel van mijzelf. Het geluk is in mij. Als ik denk dat dat van die ander afhankelijk is, geef ik weer macht uit handen. Dan verlies ik mijn geluk. En gaat die ander me mijn pijn weer laten zien. De pijn van de zelfontkenning!
Dat is alle pijn. We ontkennen wie we zijn. We weten niet wie we zijn. We zoeken het buiten onszelf. Maar het werkt andersom. Het leven overkomt je niet, je kunt keuzes maken. Wacht niet. Daar is het leven te kort voor. Je kunt kiezen. Dat is de vrijheid die we hebben. We hebben alle mogelijkheden in huis, alles is er al. Dat besef is rijkdom.

"I am happy!"

Kan ik je aanraden, dat tegen jezelf te zeggen!  Have a happy view!
.

Schilderij

 

Warm, liefdevol en berustend. Jaap heeft een schilderij gemaakt: 'mijn moeder'. Mijn oma dus. Zoals het er de laatste periode uitzag. Zo treffend dat ik er kippevel van kreeg toen ik het zag. De vergankelijkheid van de mens in beeld. Wat ik het mooiste vind, is dat je als het ware de transformatie ziet. Zoals een rups zich ontpopt tot vlinder, is zij hier al bezig engel te worden. 

.

Dieren over Vrijheid en Liefde

'Vrijheid zit in je hoofd,' zegt de zeehond. Komende zondag hebben we de try-out van een serie optredens rondom het boek 'In de Stilte hoor je alles - Piek Stor in gesprek met dieren'. In de Spiegelzaal van Centrum Goud te Eibergen, waar we deelnemen aan het vrijheidsfestival. Aan de hand van de wijze en vaak humoristische uitspraken van verschillende dieren belichten we hier dus het thema vrijheid. Leuk dat het in de spiegelzaal is, want - bedacht ik me - dat is de sleutel tot vrijheid: Inzien dat alles om je heen een afspiegeling is van jouw innerlijke wereld.

 

Elke bijeenkomst rond het boek kiezen we een ander thema. Zo blijft het voor onszelf leuk en haakt het in op de belangstelling van het publiek. Voor 18 december in België hebben we gekozen voor het thema Liefde. "Liefde laat zich niet vasthouden," zeggen de duiven bijvoorbeeld. Ook hebben de dieren veel te vertellen over de werkelijke onvoorwaardelijke Liefde, waar wij mensen nog niet erg veel kaas van gegeten hebben... hoewel veel mensen dat wel leren van hun huisdier.

Piek was gisteren al op de radio, wie benieuwd is haar verhaal: Achterhoek fm - ga naar 18.00 uur achterhoek info. Het laatste half uur gaat over de dierencommunicatie en het boek! 

wordt vervolgd....

In de Stilte...

Het is zover! Met trots kondigen wij de geboorte aan van het boek 'In de Stilte hoor je alles' - Piek Stor in gesprek met dieren. Natuurlijk zullen we het boek met veel bombarie ten doop gaan houden, daarover eerdaags nader bericht. Maar voor wie niet langer kan wachten: je kunt vanaf nu bestellen!!!

Wij hebben ons ten doel gesteld om in één maand 500 boeken te verkopen, zodat we uit de kosten zijn. Je kunt ons een handje helpen door dit bericht rond te sturen in je eigen netwerk! Dan zijn we je zeer dankbaar!

.

Vrijheid

Vrijheid is durven te zijn wie je bent, durven te luisteren naar je eigen gevoel.
Vrijheid is je angsten aanschouwen, maar niet laten regeren.
Vrijheid is de angst overwinnen.
Vrijheid is geduld en vertrouwen, weten dat het goed komt.
Vrijheid is blij zijn met alles wat er is, zoals het is.
Vrijheid is bevrijd zijn van frustraties, verwachtingen en teleurstellingen.
Bevrijd zijn van verwachtingen en angsten van anderen.
Bevrijd zijn van je twijfels, je afhankelijkheid, je boosheid, je verdriet.
Van alles wat je in het verleden heeft ontkracht.
Vrijheid is het verleden achter je laten en verder gaan met een schone lei.
Vrijheid is er, zodra je dat wil!

.

Nieuw Leven

"Zo, een beetje nieuwe leven," plant de overbuurman ook bij mij bolletjes voor de deur. Laat het voorjaar maar komen. Ja, het leven gaat gewoon verder. Ook na zo'n intensieve week, die in het teken stond van de dood en afscheid nemen. "Treur maar niet als ik dood ben, want ik blijf gewoon bij jullie" zegt een hond in de dierenbijbel - In de Stilte hoor je alles, Piek Stor in gesprek met dieren - die nu bij de drukker ligt. "Dat maak ik zelf wel uit," zei z'n baasje. "Dan moet je het zelf maar weten, maar met je verdriet blokkeer je zelf de mogelijkheid," weet de hond.
Natuurlijk mag er gehuild, gerouwd en verwerkt worden. Iedereen wordt met een deel van zichzelf geconfronteerd in zo'n proces. Maar er is meer. Het is de grootste rijkdom om dat te weten, te ervaren en in je leven toe te laten. "Wie nergens in gelooft, heeft het pas echt zwaar," concludeerde ik vorige week. Waar moet je het dan zoeken? Waar moet je dan de kracht vandaan halen? Dat is armoede, verzet, een doodlopende weg, je verdwaalt. Het maakt niet uit waar je in gelooft, hoe je het noemt, het onbenoembare, maar als je werkelijk alleen maar gelooft wat je kunt zien en waarnemen, zelf kunt beheersen en controleren, loop je vast. Dat kan niet anders.

Mijn trouwe maatje Duizendpoot was mee naar de begrafenis en na afloop zaten we - alsof het een heerlijke zomeravond was - op het terras op Kijkduin. Hij vertelde hoe hij regelmatig ging 'praten' met z'n moeder, bij haar graf. 'Nou ma, wat ik nu weer heb, ik weet niet hoe ik het op moet lossen...' zei hij dan. En, vertelde hij: 'Dan krijg ik wel niet letterlijk antwoord, maar toch komen de antwoorden. De dingen lossen zich op!' Dat bedoel ik met werkelijke rijkdom. Na elk 'verlies' gaat het leven weer gewoon verder... maar je kunt er ook rijker van worden.

De overbuurman en z'n vriendin bereiden een maaltje en ik schuif aan. Beiden zijn werkzaam in de medische wereld. Verbijsterd luister ik naar hun ervaringen. Mensen die het onmogelijke vragen van de artsen. Die alles opgelost wensen te hebben met een pilletje, een spuit of een ingreep. Die niet willen horen dat er misschien bepaalde patronen zijn, die veranderd zouden kunnen worden. Dat de oplossing vaak in zichzelf ligt. De meeste mensen, die bij een huisarts komen zijn moe, bang en hebben aandacht nodig. De medici kunnen tegenwoordig van alles: nieuwe longen, een nieuw hart, je kunt het zo gek niet bedenken. Ook speelt er in die wereld een enorme angst om aangeklaagd te worden. Je kunt niet zomaar je gevoel en intuïtie volgen, alles hangt van protocollen aan elkaar. En dat is niet alleen in de medische wereld zo. Waar niet? Kun je je afvragen. Dit is de wereld waarin we elkaar gevangen houden. En iedereen doet het zelf...

Wat we nodig hebben is onszelf. Onze kracht. Ons geloof. Ons vertrouwen. Onze vrijheid. Ons hart. Onze liefde. Voor onszelf en voor de ander. Dat is de enige weg, de weg naar genezing en vrijheid. Dat is Leven! Nieuw leven...

.

Gezellig!

Ja, oma, het was heel gezellig...

Dat zal ik nooit vergeten! 

Feest

30 september. 'Zo wat zie je er mooi uit vandaag!' zeg ik tegen oma, die al weken op een bed in de woonkamer ligt en dag en nacht verzorgd wordt, maar daar eigenlijk niks van wil weten.

'Ja, het is toch feest?' 

'Ja, dat is zo.' Mijn moeder is jarig en over twee dagen ben ik jarig. 

'Nou dan...'

Het is mooi weer. Ze stelt voor om naar Kijkduin te gaan. Verpleegster Bea kijkt bedenkelijk. Maar oma is vastberaden: 'Je bent toch met de auto? Nou, dan gaan we toch met de auto?'

In een paar etappes arriveren we op een terras op de boulevard. 

Bea probeert met mijn mobieltje een foto te maken. Een fototoestel had ik niet bij me, dit had ik niet verwacht. Het mislukt een paar keer en... blijken filmpjes te zijn geworden....

 

'Zo, dat was een leuke verjaardag hè?' zegt ze als we weer thuis zijn.

'Nou, hardstikke leuk! Echt waar!'

We hebben echt lol gehad. Alsof we iets ondeugends deden... 

Drie weken later zijn haar laatste woorden als ik vertrek: 'Bedankt voor alles hoor. Doe iedereen de groeten hè?' Ja, dat zal ik doen. 'Het was gezellig hè?' Ja, hardstikke gezellig! beaam ik.

'Ja, hardstikke gezellig.' En nog een keer de groeten aan iedereen. 

Vlak daarna is ze in slaap gevallen. 

Een week later sliep ze nog steeds.

Ze gaf niet zomaar op! 

Zaterdag ben ik bij haar gebleven.

Tot het zover was.... 

Het ultieme loslaten.

Ze had nog zoveel leuke dingen willen doen, mijn sterke, stoere oma. 

Ja oma, het was hardstikke gezellig! 

Bedankt voor alles!