Bedenk dat alles waartegen je in het leven weerstand biedt, in gewicht toeneemt door de vele gedachten die worden besteed aan het niet willen ervan.
Guy Finley
Dat lijkt onnatuurlijk, omdat het een zeer menselijke gewoonte is om ons hoofd te breken over problemen. Omdat we de behoefte hebben om onwenselijke situaties te veranderen, te verbeteren. Gek genoeg doe je dat dus niet door er je hoofd over te breken, maar juist door je gedachten er niet op te richten. Misschien is dat het moeilijkste wat er is. Want behalve gedachten, zijn er ook nog emoties, die je in de greep kunnen houden en die gedachten steeds opnieuw voeden. Als het niet lukt om die gedachten zomaar van je af te schudden, dan is het de kunst om te ontdekken waar ze vandaan komen, te graven naar onterechte oordelen over jezelf of anderen. Je haalt de wortel er uit door jezelf te betrappen op de kern van alle ondermijnende overtuigingen: Angst. Angst veroorzaakt twijfel en onzekerheid en houdt ons in de greep.
'Hoe zet je die 'mind' dan uit?', vroeg ik White Bull. 'Zie het als een kleptomaan, die door je huis sluipt en die je voortdurend in de gaten moet houden', antwoordde hij. Jammer dat je die kleptomaan niet zomaar de deur uit kan zetten. Maar als je hem herkent, ben je al een heel eind.
.
woensdag 30 september 2009
zaterdag 26 september 2009
donderdag 24 september 2009
Ladder
"In elke bak ellende staat een ladder..."
Het lijden van sommige mensen is zo groot, dat we ons wel eens afvragen wat we daarmee aan moeten. Het antwoord, dat een vriendin kreeg op die vraag over iemand in de put zit: 'Hij moet nu naar het diepste in zijn eigen bak. Hij moet de bodem voelen. Ieder mens heeft recht op zijn eigen ellende. Met iemand in zijn bak gaan zitten heeft geen zin. Je hebt daar niks te zoeken.'
Ze vroeg of ze dan geen hulp moest bieden.
'Hulp? Wat is hulp? In elke bak ellende staat een ladder.'
Ik zou zeggen: 'Laten we proberen aan te wijzen waar de ladder staat.'
Maar het is waar, iemand moet 'm wel zelf willen beklimmen. En als je dat wil, dan kan je 'm zelf ook wel vinden, die ladder.
.
Het lijden van sommige mensen is zo groot, dat we ons wel eens afvragen wat we daarmee aan moeten. Het antwoord, dat een vriendin kreeg op die vraag over iemand in de put zit: 'Hij moet nu naar het diepste in zijn eigen bak. Hij moet de bodem voelen. Ieder mens heeft recht op zijn eigen ellende. Met iemand in zijn bak gaan zitten heeft geen zin. Je hebt daar niks te zoeken.'
Ze vroeg of ze dan geen hulp moest bieden.
'Hulp? Wat is hulp? In elke bak ellende staat een ladder.'
Ik zou zeggen: 'Laten we proberen aan te wijzen waar de ladder staat.'
Maar het is waar, iemand moet 'm wel zelf willen beklimmen. En als je dat wil, dan kan je 'm zelf ook wel vinden, die ladder.
.
woensdag 23 september 2009
Beyond
BEYOND heet de cd met 'buddhist and christian prayers' die Tina Turner samen met Regula Curti en Dechen Shak-Dagsay opgenomen heeft. Hemelse muziek...
Voor de teksten, die tussen het gezang doorklinken, liet Tina Turner zich inspireren door Deepak Chopra en Rumi:
Voor de teksten, die tussen het gezang doorklinken, liet Tina Turner zich inspireren door Deepak Chopra en Rumi:
Nothing lasts forever, no one lives forever, the flower that fades and dies, winter passes and spring comes, embrace the cycle of life: that is the greatest love.
GO BEYOND FEAR - Beyond fear takes you into the place where love grows, when you refuse to follow the impulses of fear, anger and revenge.
BEYOND MEANS TO FEEL YOURSELF - Start every day singing like the birds – singing takes you beyond, beyond, beyond, beyond We need a repeated discipline, a genuine training to let go our old habits of mind and to find and sustain a new way of seeing.
Sing–singing takes you beyond, beyond, beyond, beyond We are all the same, all the same, looking to find our way back to the source, to the ONE, to the only ONE.
GO BEYOND REVENGE
The greatest moment in our lives is when we allow us to teach each other.
GO BEYOND TO FEEL THE O.N.E.NESS OF THE UNITY
Sing – singing takes you beyond, beyond, beyond, beyond
TAKE THE JOURNEY INSIDE OF YOU
To become quiet to hear the beyond. To become patient to receive the beyond. To become open to invite the beyond and be grateful to allow the beyond. Be in the present moment to live in the beyond. Start every day singing like the birds–singing takes you beyond, beyond, beyond, beyond
WHAT DOES LOVE HAVE TO DO WITH IT?
LOVE grows when you trust. When you trust LOVE heals and renews.
LOVE inspires and empowers us to do great things and makes us a better person to love.
LOVE makes us feel safe and brings us closer to GOD.
When you go beyond that’s where you find true love.
Keep singing – singing takes you beyond, beyond, beyond, beyond
.
maandag 21 september 2009
Parallel
'Mijn belangrijkste boodschap is dat we parallelle levens hebben. Het leven hier op aarde is slechts een deel van wie we zijn. We hebben tegelijkertijd ook levens op andere planeten.'
Ik interview een vrouw, die al vanaf haar vijfde jaar buitenaardse reizen maakt.
'Dat komt goed uit,' reageert mijn beste maatje. 'Als het hier dan even niet zo lekker loopt, ga je gewoon effe verder met je andere leven.'
Kijk, daarom is het mijn beste maatje. Vanwege die nuchtere, optimistische kijk en omdat hij niks, maar dan ook werkelijk niks gek vindt.
.
Ik interview een vrouw, die al vanaf haar vijfde jaar buitenaardse reizen maakt.
'Dat komt goed uit,' reageert mijn beste maatje. 'Als het hier dan even niet zo lekker loopt, ga je gewoon effe verder met je andere leven.'
Kijk, daarom is het mijn beste maatje. Vanwege die nuchtere, optimistische kijk en omdat hij niks, maar dan ook werkelijk niks gek vindt.
.
Het Spel
We spelen al miljoenen jaren
een spel van slechts 1 seconde
in de eeuwigheid:
Jij bent de boef,
ik ben de koning,
of jij bent de held
die mij komt bevrijden
we spelen de prinses die gevangen zit
en de prins op het witte paard
die haar komt redden.
Dan mag jij volgende keer
weer de held zijn.
Jij bent nu de man, ik de vrouw
jij bent zwart en ik ben blank
en vorige keer was het andersom.
Zo plegen we allemaal wel eens een moord
of zijn we slachtoffer van geweld
maar niet getreurd
nieuwe rondes, nieuwe kansen
we gaan gewoon zo door.
Tot we ons herinneren
dat het ons eigen spel is.
.
een spel van slechts 1 seconde
in de eeuwigheid:
Jij bent de boef,
ik ben de koning,
of jij bent de held
die mij komt bevrijden
we spelen de prinses die gevangen zit
en de prins op het witte paard
die haar komt redden.
Dan mag jij volgende keer
weer de held zijn.
Jij bent nu de man, ik de vrouw
jij bent zwart en ik ben blank
en vorige keer was het andersom.
Zo plegen we allemaal wel eens een moord
of zijn we slachtoffer van geweld
maar niet getreurd
nieuwe rondes, nieuwe kansen
we gaan gewoon zo door.
Tot we ons herinneren
dat het ons eigen spel is.
.
zondag 20 september 2009
Het Mes (2)
Maar...
Als een kunstenaar zo'n komisch beeld weet te scheppen van het 'onheil' dat op de loer ligt, kan je er om lachen. Toen een Zeeuwse dichter me na afloop, bij de hapjes, vroeg wat ik ervan vond, zei ik het interessant te vinden hoe iemand het leven zo met een korreltje zout kon nemen. 'Als we zo van een afstandje naar onszelf kunnen kijken, zien we misschien wat we doen.'
Ik vertelde hem over een meisje in een opvanghuis, dat ik ooit filmde. Zodra iets leuk of gezellig was, verpestte zij de sfeer. Het zou toch niet leuk blijven. Dus maakte ze het vast kapot voordat ze er in begon te geloven.
De dichter vertelde me dat hij vaak te horen kreeg dat men zijn gedichten somber en treurig vond, terwijl hij dat zelf helemaal niet zo zag. Hij probeerde het leven gewoon zo te zien als het was, zonder illusies. Hij was misschien wel een pessimist, maar dan kon het toch alleen maar meevallen?
'Hoe weet je nou dat wat jij als 'het leven' ziet, geen illusie is?,' vroeg ik de dichter. En of hij de vorige nacht die imposante sterrenhemel boven de Zeeuwse zee wel had gezien.
Hij vertelde dat hij in z'n leven verschillende keren oog in oog met de dood had gestaan. Een keer bijna verdronken, een paar jaar geleden een hartstilstand. Het was een wonder, dat hij alles had overleefd. Later vond ik deze regels van zijn hand:
Pas toen de dood zich ermee bemoeide
Kom, zakkenwasser, schiet eens op
Liet ik de poëzie stromen
van boven naar beneden en andersom.
André van der Veeke
.
Als een kunstenaar zo'n komisch beeld weet te scheppen van het 'onheil' dat op de loer ligt, kan je er om lachen. Toen een Zeeuwse dichter me na afloop, bij de hapjes, vroeg wat ik ervan vond, zei ik het interessant te vinden hoe iemand het leven zo met een korreltje zout kon nemen. 'Als we zo van een afstandje naar onszelf kunnen kijken, zien we misschien wat we doen.'
Ik vertelde hem over een meisje in een opvanghuis, dat ik ooit filmde. Zodra iets leuk of gezellig was, verpestte zij de sfeer. Het zou toch niet leuk blijven. Dus maakte ze het vast kapot voordat ze er in begon te geloven.
De dichter vertelde me dat hij vaak te horen kreeg dat men zijn gedichten somber en treurig vond, terwijl hij dat zelf helemaal niet zo zag. Hij probeerde het leven gewoon zo te zien als het was, zonder illusies. Hij was misschien wel een pessimist, maar dan kon het toch alleen maar meevallen?
'Hoe weet je nou dat wat jij als 'het leven' ziet, geen illusie is?,' vroeg ik de dichter. En of hij de vorige nacht die imposante sterrenhemel boven de Zeeuwse zee wel had gezien.
Hij vertelde dat hij in z'n leven verschillende keren oog in oog met de dood had gestaan. Een keer bijna verdronken, een paar jaar geleden een hartstilstand. Het was een wonder, dat hij alles had overleefd. Later vond ik deze regels van zijn hand:
Pas toen de dood zich ermee bemoeide
Kom, zakkenwasser, schiet eens op
Liet ik de poëzie stromen
van boven naar beneden en andersom.
André van der Veeke
.
Het Mes
Op naar Terneuzen. Nooit geweten hoe lang die tunnel is en hoe desolaat het landschap in de deze uithoek van het land. En waar ik al helemaal niet op gerekend had, is hoe je in dit kustplaatsje kunt verdwalen.
Zonder tomtom spreek je nog eens iemand. Stuk voor stuk aardige, rustige mensen, die er de tijd voor nemen mij uit dit doolhof te leiden.
Dus ik kom te laat. Het is al pauze. De mensen kennen elkaar allemaal en doen gewoon alsof ze mij ook al kennen. Ik krijg een glas wijn in mijn handen gedrukt, men wijst me op alle hapjes en nootjes en de kunst mag ik zelf bekijken. Het is komische kunst.
Bijvoorbeeld de moeder van Klein Duimpje die op sterven ligt onder een onheilspellend groot laken. Daarnaast een tekening van een man, armen wijd en hoofd naar beneden op tafel, lege fles ernaast: De vader van Klein Duimpje die wanhopig is. Dan een grote tafel met een hele rij kindertjes, waarvan de laatste heel klein, die zitten te wachten op eten. Denk ik.
We mogen allemaal plaats nemen en de hoofdpersoon van de avond, Wim Hofman, vertelt hoe hij zijn schilderijen, tekeningen en verhalen spannend maakt door de boze buitenwereld, die op de loer ligt, toe te voegen. In de vorm van een onheilspellend mes bijvoorbeeld. Zoals in sprookjes altijd 'het kwaad' overwonnen moet worden. Maar de vis van Wim is zielig. Die heeft het mes duidelijk niet overleefd.
Ik weet nu waarom ik deze hele reis gemaakt heb. Ik geloof in sprookjes. Maar het mes wil ik er niet meer bij hebben. Moet dat?
Ellende boeit kennelijk. Dat maakt het leven spannend. Hoe groter de ellende, hoe mooier het verhaal kan worden. Want iedereen wil uiteindelijk wel graag weten hoe je er weer uit kan ontsnappen. Toch?
Ter illustratie: Wim Hofman http://blog.wimhofman.net/
***
Zonder tomtom spreek je nog eens iemand. Stuk voor stuk aardige, rustige mensen, die er de tijd voor nemen mij uit dit doolhof te leiden.
Dus ik kom te laat. Het is al pauze. De mensen kennen elkaar allemaal en doen gewoon alsof ze mij ook al kennen. Ik krijg een glas wijn in mijn handen gedrukt, men wijst me op alle hapjes en nootjes en de kunst mag ik zelf bekijken. Het is komische kunst.
Bijvoorbeeld de moeder van Klein Duimpje die op sterven ligt onder een onheilspellend groot laken. Daarnaast een tekening van een man, armen wijd en hoofd naar beneden op tafel, lege fles ernaast: De vader van Klein Duimpje die wanhopig is. Dan een grote tafel met een hele rij kindertjes, waarvan de laatste heel klein, die zitten te wachten op eten. Denk ik.
We mogen allemaal plaats nemen en de hoofdpersoon van de avond, Wim Hofman, vertelt hoe hij zijn schilderijen, tekeningen en verhalen spannend maakt door de boze buitenwereld, die op de loer ligt, toe te voegen. In de vorm van een onheilspellend mes bijvoorbeeld. Zoals in sprookjes altijd 'het kwaad' overwonnen moet worden. Maar de vis van Wim is zielig. Die heeft het mes duidelijk niet overleefd.
Ik weet nu waarom ik deze hele reis gemaakt heb. Ik geloof in sprookjes. Maar het mes wil ik er niet meer bij hebben. Moet dat?
Ellende boeit kennelijk. Dat maakt het leven spannend. Hoe groter de ellende, hoe mooier het verhaal kan worden. Want iedereen wil uiteindelijk wel graag weten hoe je er weer uit kan ontsnappen. Toch?
Ter illustratie: Wim Hofman http://blog.wimhofman.net/
***
woensdag 16 september 2009
Grootmoeders
Op een goeie dag, als Sharon McErlane haar hond uitlaat, komt ze een grote groep oudere vrouwen tegen. Deze wijze vrouwen vertegenwoordigen alle culturen en rassen en noemen zichzelf 'De Grote Raad van Grootmoeders'. Zij openbaren aan Sharon hun missie: 'De aarde is te lang door yang gedomineerd, het principe van de mannelijke energie, waardoor yin, het principe van de vrouwelijke energie, ontoereikend en zwak is geworden; wij zijn gekomen om dit te herstellen.'De grootmoeders doen vooral een beroep op vrouwen om de balans tussen yin en yang op aarde te herstellen door hun eigen kracht te hervinden en harmonie in zichzelf te bewerkstelligen.
Hoe? We hebben al eeuwen de gewoonte ons te verdedigen, op te staan voor onze rechten, te oordelen en veroordelen en ons te beschermen. Deze houding komt voort uit angst, onzekerheid, onderdrukking, ongelijkwaardigheid… Deze emoties zitten diep in ons systeem, en dwingen ons telkens weer te reageren op een verdedigende manier. Het is de yang reactie die ons heeft geholpen te overleven in een yang wereld. Dachten we. Wat echter gebeurt is dat elke reactie de oorzaak voedt waarop we reageren. Als we reageren tegen onderdrukking, geven we kracht aan de onderdrukker. Als we reageren door te wijzen op onze rechten, voeden we het gene dat onze rechten beknot. Actie geeft reactie. Dat gaat zo al eeuwen en we voeden dit systeem steeds meer.
De boodschap van de Grootmoeders is om uit deze houding van oordelen, veroordelen, verdediging te stappen. Door te kijken in mededogen, zonder oordeel, laat staan veroordeling, kunnen we een vat van yin worden, die stopt het oude systeem te voeden. We beginnen een uitstraling van liefde te krijgen, van mededogen, die dit oude yang systeem vult met yin zodat de veroordeling, de onderdrukking verdwijnt, en harmonie begint te groeien. De balans in jezelf herstelt de balans in de wereld.
In november is Sharon in Nederland en België. Wie meer wil weten over deze grootmoeder-bijeenkomsten, zie: grootmoeders
.
dinsdag 15 september 2009
Macht
Wat je macht geeft, heeft ook macht.
Leuk voorbeeld, een scène uit een hele oude tv-serie, die Guy Finley beschrijft in een van z'n boeken: Een groepje kinderen gaat inbreken op school om een proefwerk te bemachtigen. Een van de jongens raakt met z'n voet verstrikt in een touw. Van schrik maakte hij een hels kabaal. De anderen vluchten snel de school uit. Hij wil dat ook. Maar aan het touw om z'n voet zit het skelet uit het biologielokaal vast en welke kant hij ook oprent, dat rammelende spook komt achter hem aan. Hoe harder hij rent, hoe sneller zijn ergste nachtmerrie rent.
Als hij de situatie had doorzien, was hij gestopt. De enige macht die het skelet had, was de macht die de jongen hem in z'n angst gaf. En hij was alleen maar bang omdat hij het niet begreep.
En dan voor gevorderden: Er is niets om bang voor te zijn. Er is niets dat je echt bedreigt. Alleen je eigen angst houd je voor de gek.
.
Leuk voorbeeld, een scène uit een hele oude tv-serie, die Guy Finley beschrijft in een van z'n boeken: Een groepje kinderen gaat inbreken op school om een proefwerk te bemachtigen. Een van de jongens raakt met z'n voet verstrikt in een touw. Van schrik maakte hij een hels kabaal. De anderen vluchten snel de school uit. Hij wil dat ook. Maar aan het touw om z'n voet zit het skelet uit het biologielokaal vast en welke kant hij ook oprent, dat rammelende spook komt achter hem aan. Hoe harder hij rent, hoe sneller zijn ergste nachtmerrie rent.
Als hij de situatie had doorzien, was hij gestopt. De enige macht die het skelet had, was de macht die de jongen hem in z'n angst gaf. En hij was alleen maar bang omdat hij het niet begreep.
En dan voor gevorderden: Er is niets om bang voor te zijn. Er is niets dat je echt bedreigt. Alleen je eigen angst houd je voor de gek.
.
Overvloed
Je aandacht richten op 'tekort' is niet verstandig. Daarom meteen een stukje over overvloed. Waar je je aandacht op richt, groeit. Dat is het punt, geld heeft me nooit geïnteresseerd. De medemens daarentegen wel. Je kunt zeggen dat je daar ook rijk van wordt. 't Is maar hoe je het bekijkt.
Ooit was ik verbijsterd toen ik een miljonair hoorde zeggen 'iedereen heeft recht op z'n eigen problemen'. Inmiddels ben ik het wel met hem eens, want iedereen heeft zijn of haar eigen problemen, dat hoort bij het leven. Juist dat zijn onze levenslessen. Maar de belangrijkste levensles voor iedereen is misschien wel hetzelfde. Of je nu miljonair of bedelaar bent. Namelijk dat we niet alleen op de wereld zijn, dat het lot van de ander ook jouw lot is. Verbondenheid voelen met het geheel, waar je deel van uitmaakt. Zoals Erasmus ooit mooi samenvatte:
Er is maar één land, de wereld.
Er is maar één taal, die van het hart.
Er is maar één religie, de liefde.
Dus de miljonair is net zo arm als de bedelaar en de bedelaar net zo rijk als de miljonair. En dat zullen ze allebei waarschijnlijk niet begrijpen. De één is niet beter dan de ander. Alleen de één heeft wel makkelijker praten dan de ander. En toch zouden ze allebei net zoveel oog en oor en hart moeten hebben voor de medemens. En ik mag het zeggen, want ik ken beide posities, bij wijze van spreken. Dat is nog eens rijkdom.
.
Ooit was ik verbijsterd toen ik een miljonair hoorde zeggen 'iedereen heeft recht op z'n eigen problemen'. Inmiddels ben ik het wel met hem eens, want iedereen heeft zijn of haar eigen problemen, dat hoort bij het leven. Juist dat zijn onze levenslessen. Maar de belangrijkste levensles voor iedereen is misschien wel hetzelfde. Of je nu miljonair of bedelaar bent. Namelijk dat we niet alleen op de wereld zijn, dat het lot van de ander ook jouw lot is. Verbondenheid voelen met het geheel, waar je deel van uitmaakt. Zoals Erasmus ooit mooi samenvatte:
Er is maar één land, de wereld.
Er is maar één taal, die van het hart.
Er is maar één religie, de liefde.
Dus de miljonair is net zo arm als de bedelaar en de bedelaar net zo rijk als de miljonair. En dat zullen ze allebei waarschijnlijk niet begrijpen. De één is niet beter dan de ander. Alleen de één heeft wel makkelijker praten dan de ander. En toch zouden ze allebei net zoveel oog en oor en hart moeten hebben voor de medemens. En ik mag het zeggen, want ik ken beide posities, bij wijze van spreken. Dat is nog eens rijkdom.
.
maandag 14 september 2009
Tekort
Zondag. Op een bankje aan de singel zitten vier jongens. Eén van hen heeft drie dozen Oetker-pizza's op schoot. Het raadsel waar ik mee verder wandel is hoe ze die nu op gaan eten. Misschien wachten ze tot de pizza's ontdooid zijn. Verderop vraagt iemand me of Albert Heijn open is. Geen idee. Hij komt twee euro tekort voor een broodje, zegt hij. Voor een biertje, bedoelt hij waarschijnlijk. Want in het opvanghuis waar hij logeert hebben ze vast wel broodjes. Ik ben nog niet klaar. 'Ik kom één Euro tekort en ik ben morgen jarig,' zegt de volgende, die op mijn pad komt. 'Dan ben je nog niet jarig...', flauw grapje, maak ik dan ook maar niet. Zie ik eruit als een wandelende portemonnee? Net als mijn auto?
Thuisgekomen lees ik een mail uit India. Mijn vriendinnetje Lakschmi schrijft dat haar vader z'n been heeft gebroken en in het ziekenhuis ligt en behandeling nodig heeft... De rest kan je wel raden. Was ik maar Bill Gates, dan zou ik ze allemaal helpen. Maar ja..., dat is precies de reden dat ik ze nu niets meer te bieden heb.
.
Thuisgekomen lees ik een mail uit India. Mijn vriendinnetje Lakschmi schrijft dat haar vader z'n been heeft gebroken en in het ziekenhuis ligt en behandeling nodig heeft... De rest kan je wel raden. Was ik maar Bill Gates, dan zou ik ze allemaal helpen. Maar ja..., dat is precies de reden dat ik ze nu niets meer te bieden heb.
.
donderdag 10 september 2009
Toverdrank
Jarige Joanne heeft op 09-09-09 negen vriendinnen uitgenodigd. Voor dolfijntje spelen en snoephappen is dit jaar geen tijd, er moet een serieus mysterie opgelost worden. De toverdrank van uitvinder Karel is namelijk verdwenen. Wie heeft dat gedaan?
Het dienstmeisje Diana Diepgeel, die hoofdschuddend een karaf wijn van de verstrooide uitvinder naar de keuken bracht? Kokkin Petra Pimpelpaars, die rode kool paars wil koken, en dacht dat de 'wijn' daarvoor bedoeld was? Of tuinman Jeroen Groen, die de drank groen aantrof, nadat de kokkin er soda bij gedaan had? De barones, die een blauwe vloeistof tegenkwam, die zwart werd toen ze er bonbons in gooide? Of de klusjesman, Vincent de Rode, die zich afvroeg wat de barones nu met motorolie moest en het naar de garage bracht?
Er is geen dader. Alleen onwetendheid. Wat een les voor negenjarige meisjes!
De jarige vond dat het veel te snel voorbij ging allemaal. En ze was nog niet eens 9! Om elf uur pas. Ze had zich een beetje vergist toen ze geboren werd. Ze had om 9 over 9 willen komen, maar wist niet dat het zo lang zou duren voor je eruit was... Net als zij, weten wij nog als de dag van gisteren dat ze opeens geboren was, veel te vroeg! Maar ja, ze had een hoop te doen. Want wie uitvinder wil worden moet vroeg beginnen!
.
Het dienstmeisje Diana Diepgeel, die hoofdschuddend een karaf wijn van de verstrooide uitvinder naar de keuken bracht? Kokkin Petra Pimpelpaars, die rode kool paars wil koken, en dacht dat de 'wijn' daarvoor bedoeld was? Of tuinman Jeroen Groen, die de drank groen aantrof, nadat de kokkin er soda bij gedaan had? De barones, die een blauwe vloeistof tegenkwam, die zwart werd toen ze er bonbons in gooide? Of de klusjesman, Vincent de Rode, die zich afvroeg wat de barones nu met motorolie moest en het naar de garage bracht?
Er is geen dader. Alleen onwetendheid. Wat een les voor negenjarige meisjes!
De jarige vond dat het veel te snel voorbij ging allemaal. En ze was nog niet eens 9! Om elf uur pas. Ze had zich een beetje vergist toen ze geboren werd. Ze had om 9 over 9 willen komen, maar wist niet dat het zo lang zou duren voor je eruit was... Net als zij, weten wij nog als de dag van gisteren dat ze opeens geboren was, veel te vroeg! Maar ja, ze had een hoop te doen. Want wie uitvinder wil worden moet vroeg beginnen!
.
Trein
'Deze week moet ik drie keer naar Den Haag, ik heb het druk. Dus kom jij dan naar mij vrijdagmiddag? Goed, om één uur haal ik je van het station en dan gaan we wandelen. Dan kan ik vrijdagochtend nog even zus en zo...'
'Zo, wat nu?,' zegt ze hardop tegen zichzelf. Vrijdagochtend wil ze gaan zwemmen '...en dan is half acht wel een neutrale tijd, dus kijk maar, ik ga in ieder geval...' Praat ze zomaar wat in de lucht of denkt ze echt dat ik wil weten dat ene Piet Bakker nog op haar lijstje staat? Verbijsterd kijk ik opzij naar de dame die er een show van maakt om aan te tonen hoe ze het hele leven onder controle heeft.
In Gouda komt er een meisje tegenover me zitten, dat al in gesprek is - ook in de lucht. Twee mobielen tegelijk in haar hand. Iedereen is een schatje en een lieverd en ze vraagt stuk voor stuk aan dezen en genen of ze al wakker zijn, wat ze aan het doen zijn en aan het eind van het 'gesprek' belooft ze dat ze straks nog wel even belt. Want ze moet omrijden via Den Haag naar Leiden.
De rest van de treinreis neem ik de stiltecoupé, ik weet weer genoeg. Het leven op afstand onder controle houden terwijl het leven om je heen je totaal ontgaat. Ik word plaatsvervangend moe...
.
'Zo, wat nu?,' zegt ze hardop tegen zichzelf. Vrijdagochtend wil ze gaan zwemmen '...en dan is half acht wel een neutrale tijd, dus kijk maar, ik ga in ieder geval...' Praat ze zomaar wat in de lucht of denkt ze echt dat ik wil weten dat ene Piet Bakker nog op haar lijstje staat? Verbijsterd kijk ik opzij naar de dame die er een show van maakt om aan te tonen hoe ze het hele leven onder controle heeft.
In Gouda komt er een meisje tegenover me zitten, dat al in gesprek is - ook in de lucht. Twee mobielen tegelijk in haar hand. Iedereen is een schatje en een lieverd en ze vraagt stuk voor stuk aan dezen en genen of ze al wakker zijn, wat ze aan het doen zijn en aan het eind van het 'gesprek' belooft ze dat ze straks nog wel even belt. Want ze moet omrijden via Den Haag naar Leiden.
De rest van de treinreis neem ik de stiltecoupé, ik weet weer genoeg. Het leven op afstand onder controle houden terwijl het leven om je heen je totaal ontgaat. Ik word plaatsvervangend moe...
.
woensdag 9 september 2009
dinsdag 8 september 2009
Verschillen
Twee versies van hetzelfde schilderij.
Opdracht van de maker, Jaap Maartense: Zoek de verschillen!
Opdracht van de maker, Jaap Maartense: Zoek de verschillen!
maandag 7 september 2009
Auto-inbraak
Zou het dezelfde autokraker zijn geweest, die dacht dat ik zo dom was om opnieuw een tom-tom en een dure nieuwe autoradio voor hem klaar te leggen in het dashboardkastje? Alweer is er ingebroken in mijn auto, alweer het slot geforceerd. Deze keer is er niks weg, want er viel niks meer te halen.
Ik begrijp er niks van. Meestal gebeuren dat soort dingen als er toch al van alles misgaat of om je plannen in de war te sturen. Maar deze keer sloeg het echt nergens op. Ik was lang zo ontsteld niet als de vorige keer, maar ik begrijp echt niet waarom dat twee keer achter elkaar gebeurt.
Ik weet nu hoe het werkt: Aangifte doen op internet, deur van binnenuit op slot kan ook, nieuw slot bestellen en erin laten zetten, de Univé inschakelen... Je zou er nog bedreven in worden!
Deze keer heb ik me minder uit het veld laten slaan. Laat je niet vangen door gebeurtenissen... Toch zet het je aan het denken. Omdat het zo onlogisch en onbegrijpelijk is. Wat is hier nu weer de les? Natuurlijk, er zijn veel ergere dingen, dat vind ik ook. Maar waarom moet ik me hier dan weer mee bezig houden? Wie weet, komt het antwoord nog ergens vandaan.
Antwoord 1, dat me te binnen schiet:
Het lijkt een beetje op de muizen, die vinden dat mijn huis hun huis is. Net zo brutaal. Zie het gesprek met de muis in mijn huis. Of het betekent dat ik mezelf beter moet verdedigen tegen parasieten of ik moet begrijpen dat 'mein en dein' een relatief begrip is...
Antwoord 2: Trek je er niks van aan. Het betekent niks, is een beetje lastig en onhandig, maar laat vooral je humeur er niet door bederven.
Antwoord 3: vergeten beschermengeltje te vragen op mijn auto te passen. Iemand suggereerde me een bepaald symbool 'maar eens op mijn karretje te zetten', zodat ze ervan afblijven. Ja, dat is weer een interessante uitdaging! Daar hou ik wel van, zulke experimenten. Dat ik daar vorige keer niet meteen aan gedacht heb. Alleen als er nu dan niets meer gebeurt, weet je nooit of dat het is wat geholpen heeft. Maar wie weet, gebeurt er dan eens iets leuks met mijn auto!
Antwoord 4: Mijn 'helderziende bron' meldt dat het kennelijk het type auto is dat deze man triggert. (Dus: dezelfde inbreker!) Hij stelt het gelijk met patserigheid, geld, waarde. Het is een opvallende auto. De lering voor mij hierin is: Leren losje omgaan met dingen. Shit happens. Dit zijn kleine obstakels, niet in blijven hangen. Je er overheen zetten.
-
Ik begrijp er niks van. Meestal gebeuren dat soort dingen als er toch al van alles misgaat of om je plannen in de war te sturen. Maar deze keer sloeg het echt nergens op. Ik was lang zo ontsteld niet als de vorige keer, maar ik begrijp echt niet waarom dat twee keer achter elkaar gebeurt.
Ik weet nu hoe het werkt: Aangifte doen op internet, deur van binnenuit op slot kan ook, nieuw slot bestellen en erin laten zetten, de Univé inschakelen... Je zou er nog bedreven in worden!
Deze keer heb ik me minder uit het veld laten slaan. Laat je niet vangen door gebeurtenissen... Toch zet het je aan het denken. Omdat het zo onlogisch en onbegrijpelijk is. Wat is hier nu weer de les? Natuurlijk, er zijn veel ergere dingen, dat vind ik ook. Maar waarom moet ik me hier dan weer mee bezig houden? Wie weet, komt het antwoord nog ergens vandaan.
Antwoord 1, dat me te binnen schiet:
Het lijkt een beetje op de muizen, die vinden dat mijn huis hun huis is. Net zo brutaal. Zie het gesprek met de muis in mijn huis. Of het betekent dat ik mezelf beter moet verdedigen tegen parasieten of ik moet begrijpen dat 'mein en dein' een relatief begrip is...
Antwoord 2: Trek je er niks van aan. Het betekent niks, is een beetje lastig en onhandig, maar laat vooral je humeur er niet door bederven.
Antwoord 3: vergeten beschermengeltje te vragen op mijn auto te passen. Iemand suggereerde me een bepaald symbool 'maar eens op mijn karretje te zetten', zodat ze ervan afblijven. Ja, dat is weer een interessante uitdaging! Daar hou ik wel van, zulke experimenten. Dat ik daar vorige keer niet meteen aan gedacht heb. Alleen als er nu dan niets meer gebeurt, weet je nooit of dat het is wat geholpen heeft. Maar wie weet, gebeurt er dan eens iets leuks met mijn auto!
Antwoord 4: Mijn 'helderziende bron' meldt dat het kennelijk het type auto is dat deze man triggert. (Dus: dezelfde inbreker!) Hij stelt het gelijk met patserigheid, geld, waarde. Het is een opvallende auto. De lering voor mij hierin is: Leren losje omgaan met dingen. Shit happens. Dit zijn kleine obstakels, niet in blijven hangen. Je er overheen zetten.
-
zondag 6 september 2009
Synchroniciteit
Z'n vijftigste verjaardag vierde hij vooral met een terugblik op z'n fietstocht dwars door Turkije naar Jeruzalem, een droom die hij nu ruim een jaar geleden waarmaakte. Een deel van de foto's was nu pas uit een broekzak komen rollen, vandaar. Met als gevolg wijze levenslessen, voor zichzelf èn het bezoek. In het verslag op 'waar ben jij nu?', dat inmiddels in boekvorm is afgedrukt, wees hij me op de tien leerpunten die hij aan het eind van z'n reis in een opwelling had genoteerd:
1. Eigenlijk wist ik het al..... Veelal is ontdekken 'terug' leren.
2. Ga gewoon je kinderlijke verlangens achterna.....
3. Als iets niet vanzelf gaat (geen flow)... onderzoek dan wat er aan de hand is...
4. Minder is echt meer!
5. Niets is wat het lijkt.
6. Angst leidt af, intuïtie geeft richting.
7. Wreedheid naar mezelf zit de relatie naar anderen in de weg.
8. Lachen verbindt.
9. Zoek het Goddelijke.
10. Doe.
Wat achteraf vooral indruk heeft gemaakt is het verschijnsel 'synchroniciteit'. Op onverwachte manieren diende zich voor elk probleem een oplossing aan. Daar rekende hij niet op, het gebeurde gewoon: Ongevraagd is me onderweg verschillende malen zeer passende hulp aangeboden. Net als ik het nodig had... dan was het er. Ik heb het verschijnsel inmiddels met een aantal ondernemers besproken en die herkenden het direkt. Als je dreigt vast te lopen, dan komt de hulp meestal uit onverwachte hoek.. Vervolgens is het belangrijk dat je het als ontvanger herkent en er ook wat mee doet.
1. Eigenlijk wist ik het al..... Veelal is ontdekken 'terug' leren.
2. Ga gewoon je kinderlijke verlangens achterna.....
3. Als iets niet vanzelf gaat (geen flow)... onderzoek dan wat er aan de hand is...
4. Minder is echt meer!
5. Niets is wat het lijkt.
6. Angst leidt af, intuïtie geeft richting.
7. Wreedheid naar mezelf zit de relatie naar anderen in de weg.
8. Lachen verbindt.
9. Zoek het Goddelijke.
10. Doe.
Wat achteraf vooral indruk heeft gemaakt is het verschijnsel 'synchroniciteit'. Op onverwachte manieren diende zich voor elk probleem een oplossing aan. Daar rekende hij niet op, het gebeurde gewoon: Ongevraagd is me onderweg verschillende malen zeer passende hulp aangeboden. Net als ik het nodig had... dan was het er. Ik heb het verschijnsel inmiddels met een aantal ondernemers besproken en die herkenden het direkt. Als je dreigt vast te lopen, dan komt de hulp meestal uit onverwachte hoek.. Vervolgens is het belangrijk dat je het als ontvanger herkent en er ook wat mee doet.
Ik onderken de volgende aspecten aan het verschijnsel:
-het gaat om een zinvol ambitieus doel
-de ontvanger zit in flow
-de aanbieder doet het om niet...
-het komt precies op tijd en laat zich niet plannen
Mogelijke verklaringen:
Kwantummechanica stelt dat alles energie is en dat je je omgeving kunt beïnvloeden.
Wat ik interessant vind is dat je je dus vooral bewust wordt van synchroniciteit als je even alles achter je laat en met jezelf op stap gaat. Daarmee creëer je dus kennelijk ineens heel veel ruimte om van alles te laten gebeuren en kom je tot dit soort inzichten. Die neem je mee naar huis, als blijvende waardevolle bagage. Dat fotokaartje zal niet voor niets even in je broekzak zijn blijven hangen om als verrassende boodschap op te duiken op het moment dat je je vijftigste levensjaar viert. Een kadootje van het universum, Martin!
.
donderdag 3 september 2009
Het huis
Dit geweldige huisje, met dat fantastische uitzicht staat te koop. (Ik zal even reclame maken, Bart en Lianne!) Zo nu en dan kwam er een potentiële koper kijken. Madame Rouge bijvoorbeeld. Rode auto, rood mantelpak en een franse rebbel, waar ik maar één woord van verstond: Malmedy, de naam van het dichtst bijzijnde stadje.
Zoef, zoef, zoef, in vijf minuten vloog ze het huisje door met een tamelijk professionele blik. Even plotseling als ze opgedoken was, was ze ook weer verdwenen. Leek mij niet helemaal het type om hier rustig van het uitzicht te komen genieten of bramen te gaan plukken. Hoewel het wel destressing is natuurlijk, het kan zijn dat ze dit landschap voorgeschreven had gekregen...
Buurvrouw Vera kreeg het op haar heupen, terwijl ik het als komisch verhaal vertelde bij een wijntje aan het meertje. 'Denk je dat ze ook rode lampen gaat ophangen?,' vroeg ze. 'Vast!'
Afgelopen vrijdag zou Madame Rouge opnieuw verschijnen. Deze keer was ik er helemaal klaar voor. Alles keurig aan kant, paar woordjes frans ingestudeerd, mantelpakje aan...
Madame Rouge was niet erg stipt. Om 1300 uur was ze een uur te laat. Om 1400 uur al twee uur. Excusez moi, ik moet even een paar boodschapjes doen. 'Je suis retour dans 15 minutes,' plakte ik een briefje op het raam. Aan het eind van de dag, nog steeds geen spoor van Madame Rouge. 'C'est très mysterieux', sms-te ik Bart. Ik zoek het uit. Daar kwam Vera.
Zeg Vera, wat heb je met Madame Rouge uitgespookt? Vera stond er op dat ik het huisje zou kopen. Na vier weken was ik zo ingeburgerd dat ik niet meer weg mocht. Ondanks mon miserable francais. 'Wanneer komen jullie terug?' Zelfs Mini mist ze, mailt ze nu. Mini heeft gelukkig alles overleefd: de vossen, roofvogels, de jachthond van Vera en... het geweer achter in haar auto! Maar de mysterieuze verdwijning van Madame Rouge is nog niet opgelost!
You see, the next thriller is al geboren.
.
woensdag 2 september 2009
Stil?
Na drie weken was er opeens een dag waarop ik het wel heel erg stil begon te vinden. 'Is het soms weer een beetje tijd voor de bewoonde wereld?,' vroeg ik aan Mini, die me verwonderd aankeek. De volgende ochtend - met mijn koffietje op de veranda en de zon stralend aan de hemel - was ik dat idee alweer helemaal kwijt. Opeens stond Moene voor mijn neus, een leuke Vlaamse huisarts, die verderop in het bos een vakantiehuisje heeft. Gezellig. We dronken thee en wisselden levensverhalen en -visies uit. Ondertussen kwam buurvrouw Vera vragen of ik 's middags meeging naar haar meertje. Tuurlijk!
Geheel opgefrist door een duik in het ijskoude bronwater, kwamen we eind van de middag terug. Vera kreeg de schrik van haar leven. Zo druk was het hier nog nooit geweest. De hele tuin zat vol met picknickende mensen.
Het smalle weggetje achter het huis stond vol met.... ruige Jeeps! Daar was de electricien met al z'n makkers. Het was hun laatste stop voor ze huiswaarts gingen. 'Komen we nu ook in je boek?,' vroegen ze. En ja, het was weer een aardig wonder. Eén kik dat het een beetje al te stil werd en meteen de volgende dag zoveel bezoek! Met het fototoestel in de hand zwaaide ik alle Jeep-vrienden na.
Maar het avontuur was nog niet helemaal afgelopen. Een van de Jeeps dacht even de berm te kunnen nemen, maar de berm bleek een beekje. Zeker een meter diep...
Hij zakte steeds verder op z'n kant. Uiteindelijk wist een andere Jeep 'm met een ingenieus treksysteem uit deze ongemakkelijke positie te bevrijden.
Ze hadden hun sporen nagelaten in elk geval. Plus een lekkere fles witte wijn, bleek later! En een visitekaartje, voor als ik nog eens een electricien nodig had. Of wat avontuur wilde...
Geheel opgefrist door een duik in het ijskoude bronwater, kwamen we eind van de middag terug. Vera kreeg de schrik van haar leven. Zo druk was het hier nog nooit geweest. De hele tuin zat vol met picknickende mensen.
Het smalle weggetje achter het huis stond vol met.... ruige Jeeps! Daar was de electricien met al z'n makkers. Het was hun laatste stop voor ze huiswaarts gingen. 'Komen we nu ook in je boek?,' vroegen ze. En ja, het was weer een aardig wonder. Eén kik dat het een beetje al te stil werd en meteen de volgende dag zoveel bezoek! Met het fototoestel in de hand zwaaide ik alle Jeep-vrienden na.
Maar het avontuur was nog niet helemaal afgelopen. Een van de Jeeps dacht even de berm te kunnen nemen, maar de berm bleek een beekje. Zeker een meter diep...Hij zakte steeds verder op z'n kant. Uiteindelijk wist een andere Jeep 'm met een ingenieus treksysteem uit deze ongemakkelijke positie te bevrijden.
Ze hadden hun sporen nagelaten in elk geval. Plus een lekkere fles witte wijn, bleek later! En een visitekaartje, voor als ik nog eens een electricien nodig had. Of wat avontuur wilde...
dinsdag 1 september 2009
De electricien
De eerste dag was meteen mijn vuurproef. Het was zondag, regende pijpenstelen en op het kleine rustige weggetje naast het huis begon de jaarlijkse zeepkistenrace.
Ik miste mijn praktische Duizendpoot, die altijd elk technisch probleem in een handomdraai oplost. Nu moest ik zelf zien uit te vinden hoe ik het oventje aankreeg (ik kwam er twee dagen later pas achter dat ik gewoon de verkeerde stekker in het stopcontact had gestopt), de zware ramen en deuren openkreeg (dat lukte uiteindelijk. Dicht vergde meer stoere kracht) en jawel, ook de stroom viel nog uit. Ik liep naar beneden en keek naar de stoppenkast. Er was geen groep uitgevallen, alles was uitgevallen. Wat nu? Ik kreeg een beetje het 'India-gevoel', dat wil zeggen: Hoe los je allerlei onvoorziene en onlogische zaken creatief op?
Even geen stroom was niet zo erg. Ik besloot er niet mee te zitten. Tot ik na een uur bedacht dat ik zonder stroom 's avonds wel in een erg donker huis zou zitten, mijn laptop vroeg of laat uit zou vallen en mijn mobiel ook niet meer opgeladen kon worden. Ik sms-te Duizendpoot wat dat kon zijn. Dat wist hij ook niet. 'Ik heb het niet aangelegd...'
Waar haalde ik hier in dit piepkleine franstalige dorp een electricien vandaan? Spontaan denderde er ook nog zomaar een ingelijst kunstwerk van de muur in de keuken. Overal glas!
Ik ging eens even rustig zitten, stuurde resoluut alle 'spoken' weg, die wellicht probeerden mij te verjagen en wenste een oplossing voor de electriciteit. Daarna liep ik naar buiten, gleed ondertussen bijna uit op de spekgladde veranda, om in de regen te onderzoeken of er buiten misschien ergens een leiding geknapt was.
Er stopte een Jeep achter het huis. Vanwege de zeepkistenrace konden ze niet verder. Ik legde uit dat dat tot zes uur zou duren. Het waren Westvlamingen, makkelijk, we konden elkaar verstaan! Ze waren een Jeeptocht aan het uitzetten, die ze drie weken later met de hele Jeepclub zouden gaan houden. Ik bood ze een sapje aan (koffie of thee ging effe niet) en vanaf de veranda bewonderden ze de zeepkisten. Ze vertelden honderduit over stoere Jeeptochten en ik liet vallen dat één van de boeken, die ik hier kwam schrijven over wonderen ging. Op de valreep vroeg ik 'hebben jullie toevallig verstand van electriciteit?' en wat denk je? Ze begonnen heel hard te lachen. Eén van de twee was electricien!
Hij zette de hoofdknop aan en uit, wat ik zelf ook al geprobeerd had, en zei: 'De meter loopt gewoon...' Alles deed het weer! 'Wat was er nou aan de hand?' vroeg ik. 'Geen idee, hij zat ergens tussen hemel en aarde,' zei hij. Dat was nog eens een mooi antwoord.
De twee Vlamingen vertrokken weer en kondigden aan over drie weken hier weer een tussenstopje te maken. Ik ging de veranda schoonboenen, zodat er niet meer uitgegleden kon worden. 'Je moet wel een probleem op te lossen hebben voor een wonder,' dacht ik vrolijk. Dit beloofde wat hier! Mijn dag was helemaal goed en het klaarde langzaam op.
.
Ik miste mijn praktische Duizendpoot, die altijd elk technisch probleem in een handomdraai oplost. Nu moest ik zelf zien uit te vinden hoe ik het oventje aankreeg (ik kwam er twee dagen later pas achter dat ik gewoon de verkeerde stekker in het stopcontact had gestopt), de zware ramen en deuren openkreeg (dat lukte uiteindelijk. Dicht vergde meer stoere kracht) en jawel, ook de stroom viel nog uit. Ik liep naar beneden en keek naar de stoppenkast. Er was geen groep uitgevallen, alles was uitgevallen. Wat nu? Ik kreeg een beetje het 'India-gevoel', dat wil zeggen: Hoe los je allerlei onvoorziene en onlogische zaken creatief op?
Even geen stroom was niet zo erg. Ik besloot er niet mee te zitten. Tot ik na een uur bedacht dat ik zonder stroom 's avonds wel in een erg donker huis zou zitten, mijn laptop vroeg of laat uit zou vallen en mijn mobiel ook niet meer opgeladen kon worden. Ik sms-te Duizendpoot wat dat kon zijn. Dat wist hij ook niet. 'Ik heb het niet aangelegd...'
Waar haalde ik hier in dit piepkleine franstalige dorp een electricien vandaan? Spontaan denderde er ook nog zomaar een ingelijst kunstwerk van de muur in de keuken. Overal glas!
Ik ging eens even rustig zitten, stuurde resoluut alle 'spoken' weg, die wellicht probeerden mij te verjagen en wenste een oplossing voor de electriciteit. Daarna liep ik naar buiten, gleed ondertussen bijna uit op de spekgladde veranda, om in de regen te onderzoeken of er buiten misschien ergens een leiding geknapt was.
Er stopte een Jeep achter het huis. Vanwege de zeepkistenrace konden ze niet verder. Ik legde uit dat dat tot zes uur zou duren. Het waren Westvlamingen, makkelijk, we konden elkaar verstaan! Ze waren een Jeeptocht aan het uitzetten, die ze drie weken later met de hele Jeepclub zouden gaan houden. Ik bood ze een sapje aan (koffie of thee ging effe niet) en vanaf de veranda bewonderden ze de zeepkisten. Ze vertelden honderduit over stoere Jeeptochten en ik liet vallen dat één van de boeken, die ik hier kwam schrijven over wonderen ging. Op de valreep vroeg ik 'hebben jullie toevallig verstand van electriciteit?' en wat denk je? Ze begonnen heel hard te lachen. Eén van de twee was electricien!
Hij zette de hoofdknop aan en uit, wat ik zelf ook al geprobeerd had, en zei: 'De meter loopt gewoon...' Alles deed het weer! 'Wat was er nou aan de hand?' vroeg ik. 'Geen idee, hij zat ergens tussen hemel en aarde,' zei hij. Dat was nog eens een mooi antwoord.
De twee Vlamingen vertrokken weer en kondigden aan over drie weken hier weer een tussenstopje te maken. Ik ging de veranda schoonboenen, zodat er niet meer uitgegleden kon worden. 'Je moet wel een probleem op te lossen hebben voor een wonder,' dacht ik vrolijk. Dit beloofde wat hier! Mijn dag was helemaal goed en het klaarde langzaam op.
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
