Het nieuwe toelaten

Soms stem ik me even af op jullie voor ik begin te schrijven. Hoewel 'jullie' natuurlijk nogal divers is, de een is de ander niet, bovendien ken ik jullie niet allemaal, maar op zich maakt dat niet uit. Vandaag kreeg ik het gevoel dat het - nog steeds - ging over het oude opruimen en plaats maken voor het nieuwe. Het oude wil weggewerkt, omgevormd, losgelaten en het nieuwe wil worden toegelaten, ontvangen en meer ruimte krijgen.

Wat is dan het oude? Het oude is - als ik het in mijn eigen woorden omschrijf - alles wat MOET, waar druk op staat, wat niet helemaal vrij is van lading uit het verleden, zoals oude ervaringen, trauma's, pijn, verdriet, teleurstelling, het beperkt eigenlijk je vrije zicht en je vrolijke, open blik. Het is grotendeels 'opgelegd' gedrag, zo heb je het geleerd, zo hoort het en zo 'moet' het. Het zit vast, het wil los. Het oude wil met liefde bekeken worden en opgeruimd, vergeven en losgelaten.

Het nieuwe ontspringt vanuit het hart, vanuit vreugde, is veel vrijer en laat zich niet in een keurslijf duwen. Het wil de ruimte krijgen om zich te kunnen uiten en om zich door je heen te manifesteren. Het wil niet opgezadeld worden met je zorgen en kent geen problemen. Het nieuwe eist meer en meer ruimte op. Als schoon helder water komt het binnenstromen en brengt je op nieuwe ideeën.

Het gaat er om te vertrouwen, het oude loslaten betekent ook je verzet opgeven tegen de nieuwe instroom. Niet langer in stand houden van dat wat knelt, belemmert en beperkt. En dat zijn over het algemeen gedachten, gewoontes, ideeën en overtuigingen. Over jezelf bijvoorbeeld. Over je eigen beperkingen. Over wat jou - voor jouw gevoel - altijd tegenzit en wat jou in je leven ontbreekt, wat je mist, ontbeert en tekort hebt of hebt gekregen.

Stel ik heb hier een toverstafje en ik herstel het allemaal, ik vul het aan, ik doe het je vergeten, ik maak het heel. Stel het je voor. Dan gebeurt het ook. Nu. Gewoon nu. Punt. Klaar. Hoe groter je bereidheid en je verbeeldingsvermogen hoe sneller en krachtiger het werkt. Let maar eens op.....

Dat was mijn 'opdracht' voor vandaag. Geniet ervan! :)

Vrede

Zo, 'humor' was een van de drie onderwerpen op mijn lijstje. De andere twee komen vanzelf wel een keertje voorbij. Zo leuk zijn ze nou ook weer niet. En we kunnen het beter over leuke dingen hebben. Sommige mensen vinden dat het slecht weer is, ik zie toch echt elke dag de zon nog schijnen. 't Is maar hoe je het bekijkt en wilt bekijken. En dat het af en toe een beetje regent, vind ik ook niet erg. Waarom zou je dat nou erg vinden? Waarom zou je je humeur daarvan af laten hangen? Voor wie wil brommen, valt er altijd wel iets te brommen. En wat betekent dat? Dat het niet aan datgene ligt waarover je bromt - want dat is net zo goed de regen als de warmte - maar aan een gebrek aan vrede in jezelf.

"Maak Vrede tot jouw fundament en je dak zal nooit wegwaaien."
De bladzijde met deze mooie zin (pag. 84) sloeg Mavis gisteren open, toen ze het boekje in handen kreeg. "Stilzwijgend ligt in het ervaren van wezenlijke vrede de realisatie besloten dat je het altijd goed maakt," gaat het verder.

'Wat vertelt mij dit en wat moet ik ermee?' vroeg ik me af toen ik later tegenover iemand zat die nogal wat te brommen had. Luisteren, maar niet bevestigen van de ellende. Het positieve benoemen, een ander perspectief tonen, iemand vertellen waar hij/zij goed in is, dat alles zich altijd oplost, dat negatief denken geen zin heeft, dat je beter geen (radicale) beslissingen kunt nemen vanuit een negatieve motivatie, dat hij/zij best wat meer op zichzelf mag vertrouwen enz.. enz... Alsof ik de zon speelde die door de donkere wolken heen probeerde te breken. Zware ladingen zijn voelbaar, je zou  iemand er best vrij van willen maken, maar dat kan alleen als hij of zij dat zelf wil. En dan gebeurt het vanzelf, dat hoef ik niet te doen. Ik kan pogingen wagen om het wat lichter te maken, maar iedereen bepaalt zelf welke kant hij op kijkt.

Neem nou financiële zorgen, waar veel mensen van wakker liggen en die een schaduw werpen over hun welzijn. Het helpt echt niet als je continue denkt in tekort, in wat je je allemaal niet kan permitteren en als je je voortdurend slachtoffer voelt van je financiële situatie. Het ontneemt je levensvreugde en het doodt elk plan, elk idee, elk initiatief. Een negatieve spiraal, die het niet beter gaat maken, want zoals je het voelt, zoals je het ervaart, dat trek je aan en daar trek je dus nog meer van aan. Niet zo handig. De vraag is of het wel over geld gaat. Ik denk van niet. Het gaat waarschijnlijk meer over je gewaardeerd voelen, jezelf waarderen en waarderen wat je hebt. Uiteindelijk gaat alles over Liefde. Liefde voor jezelf, liefde voor het leven, liefde toelaten en vertrouwen op het leven. Dat het leven voor jou is en niet tegen jou. Alleen moet je het wel toestaan en dat toestaan is liefde voor jezelf.

Het tegenovergestelde van liefde is angst, lees ik vaak en ik geloof dat dat wel klopt. Alles beweegt zich tussen angst aan de ene kant en liefde aan de andere kant. Donker en licht. Zorgen of vertrouwen. Frustratie of plezier. Hoofd of hart.

Kun je kiezen? Ja, ik denk het toch wel. Misschien moet je het weten. Ontdekken. Er achter komen, door al die keuzes en omstandigheden die zich aandienen in je leven. 'The mind divides, the heart unites,' is iets om te onthouden. Want ook al maakt je hoofd overuren en overtuigt het jou er graag van dat problemen alleen zijn op te lossen door naar 'hem' te luisteren, het tegenovergestelde is waar. Laat het maar eens los.... Ja, dat is eng, als je gewend bent alles onder controle te hebben en te houden met het hoofd. Maar hoe kom je erachter dat die controle maar schijn is? Door iets anders te ervaren. Loslaten, ontspannen, vertrouwen. Het zijn je intenties die je gaan helpen. Kies ervoor om in je hart aanwezig te zijn en voel hoe je daarbij geholpen wordt. Kies voor vrede en je beweegt naar vrede. En als je Vrede tot je fundament maakt, kan je niks gebeuren...

Humor

Humor is een teken van intelligentie, hoorde ik iemand zeggen. Daar kan ik het helemaal mee eens zijn. Wie werkelijk intelligent is doet niet zo gewichtig en moeilijk, maakt niet alles zwaar en ingewikkeld, die maakt alles liever wat losser met grapjes en relativeert daarmee bepaalde situaties. Humor getuigt ook van een zekere vrijheid.

Neem jezelf niet zo serieus, dat maakt je vrij. Het is immers het ego wat zo bloedserieus genomen wil worden, erkenning wil voor z'n problemen, drama's en slachtofferschap. De beste manier om daaruit te ontsnappen is er om lachen.

De 'inner judge' is niet bestand tegen humor, zegt White Bull ook ergens in het boek dat op vrijwel elke pagina humor kent. Voor degene die dat wil zien dan. Er was iemand boos geworden over het boek, heb ik begrepen. Ik vermoed dat hij de humor niet herkend heeft en zichzelf (z'n ego) zo serieus neemt dat de toon van White Bull hem tegen de borst is gestuit. Op zich wel komisch dat iemand zich zo kan opwinden over een boek dat hij boos in de pen klimt. Als je daarom kan lachen heb je er geen last van.

Wij zijn vreugde. In onze essentie zijn we vrij, blij, vredig, vol vertrouwen, krachtig, heel. Een met Al wat is, het Goddelijke. Niet afgescheiden van vreugde, niet afgescheiden van Liefde, niet afgescheiden van de bron. Alles wat we denken dat daaraan ontbreekt, is slechts een idee. Een vergissing. We identificeren ons met wie we denken te zijn, we noemen de fysieke omstandigheden waarin we ons bevinden 'realiteit' en dat is de grootste vergissing. "Als je wilt dat jou een wonder overkomt dan moet je eerst af van de overtuiging dat de fysieke wereld de werkelijkheid vertegenwoordigt," staat op pagina 65 (in: Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder).

“Your inner purpose is to awaken. It is as simple as that. You share that purpose with every other person on the planet - because it is the purpose of humanity," omschrijft Eckhart Tolle misschien wel hetzelfde. Want... zo simpel is het volgens mij: Of je identificeert je met wie je denkt dat je bent, neemt de fysieke wereld zoals je die waarneemt veel te serieus, je kunt je niet loskoppelen van die zogenaamde 'waarheid' en je speelt 'het spel' dus vol verve, je hebt niet door dat je een acteur bent in het grote drama en je raakt verstrikt in alle emoties en gedachten die daarbij horen, of... je kunt jezelf waarnemen, je kunt het hele spel waarnemen, je bent in staat om relativerend naar alles te kijken en... je kunt er ook om lachen!

Luisteren

Drie onderwerpen had ik bedacht om over te gaan schrijven. Dat is teveel voor één 'blog', dus dat wordt kiezen. Vooruit schrijven doe ik nooit, alles 'past' op de dag dat ik het schrijf en zet dan ook de toon. Zo is de blog van gisteren niet verschenen, omdat hij niet af raakte... het ging erover dat ik 'teruggefloten' werd. Door Bliss. Die 'eist' tegenwoordig regelmatig dat ik eerst kom spelen en dan kom zitten om haar te aaien, waardoor ze mij in een meditatieve stand leidt, die heldere inzichten oplevert. Van daaruit dienen zich de prioriteiten aan.

Het is niet de bedoeling dat ik in de oude gewoonte van 'werken' en 'moeten' verval, begin ik te begrijpen. Er is een nieuwe 'manier' en die nieuwe manier werkt andersom. Vanuit rust (vrede) onstaat vanzelf de volgende handeling, het dient zich aan, laat zich niet afdwingen, het welt op als het ware. Zoals de zon elke dag weer rustig opkomt en gaat schijnen. Die laat zich ook niet pushen om meteen hoog aan de hemel te staan. Het wisselt elkaar nog een beetje af, want terwijl de 'nieuwe' methode zich rustig maar duidelijk kenbaar maakt, hervat ik per ongeluk nog wel eens de oude manier. Maar dat werkt niet meer, blijkt iedere keer. Alles gaat vanzelf, moeiteloos als je het laat gaan, meebeweegt, goed aanwezig blijft in jezelf, verankerd in dat onbenoembare, waar vrijheid en vrede en vertrouwen meer en meer ruimte creëren.

Het oude wil opgeruimd worden. Dat is duidelijk. Letterlijk en energetisch. Omdat dat lekker samengaat, ben ik dus gisteren maar gaan opruimen. Tot groot plezier van de cats, want die houden wel van doosjes die tevoorschijn komen. Alle bewegingen houden ze nauwlettend in de gaten en alle veranderingen wordt goed bestudeerd en onderzocht. Een gezellige bezigheid dus op die manier, opruimen. Het weer helpt ook een handje mee. Want de flinke wandeling die ik had bedacht te gaan maken, heb ik maar even uitgesteld tot het wat minder regent.

Drie onderwerpen dus, waar blijven ze nou? Zouden ze met elkaar te maken hebben? Misschien wel. Let's try... "Stap uit het drama", die boodschap kwam laatst al vrij duidelijk als richtlijn naar voren en dat is een tekst om voor mijn neus op de muur te hangen. "Stap niet in drama's," zou je ook kunnen  zeggen. Laat je niet verleiden. Doe niet mee. Maar let ook vooral op jezelf (je ego dus), dat je niet in een soort slachtofferschap stapt. Dat is een wat zwaar woord voor een subtiel fenomeen, dat ik hiermee probeer te benoemen. Er zit iets tegen, je krijgt bijvoorbeeld een vervelend berichtje of je krijgt onverwacht een hoge rekening binnen, wat doe je dan? Als je niet goed oplet verval je makkelijk in het slachtoffergevoel. In het drama... Daar boven staan en niet in de valkuil trappen, dat is de kunst. Jezelf tot de orde roepen en in je vrede blijven, je niet laten triggeren. Dat bedoel ik.

Dat vraagt dus ook om opruimen, zodat een oud gevoel niet steeds opnieuw getriggerd kan worden. Dat vraagt bijvoorbeeld ook om even te gaan zitten, dat terrein van vrede in jezelf te betreden (daar waar gedachten niet naar binnen kunnen) en te luisteren naar je innerlijke stem, die je voedt met wat je nodig hebt, helderheid schept en prioriteiten stelt. Het is net zoiets als genoeg water drinken om de giftige stoffen uit je lichaam af te voeren en als opruimen om alles wat je niet meer nodig hebt of nog refereert aan oude drama's de deur uit te doen. Het is selecteren wat inspirerend is en vreugde geeft. Opruimen, schoon schip maken, ontgiften, het is zowel nodig voor je lichaam als voor je geest als voor je leefomgeving.

En nog steeds ben ik niet toegekomen aan die drie onderwerpen. Wordt vervolgd... Kennelijk was dit nu de prioriteit. De toon voor vandaag is weer gezet. Cleaning.... zoals de regen dat ook doet. Het is voedend, om alles tot groeien en bloeien te brengen.

Magic

Er hangt echt 'Magic' in de lucht... Ik zoek de woorden om het te omschrijven. Het voelt een beetje als iets proberen te vangen, wat juist vrij rond wil vliegen en niet benoemd wil worden. Hoe omschrijf je 'Magic' zonder de 'Magic' ervan tekort te doen? 'Wie God kent spreekt er niet over,' las ik ooit in een boek van Paulo Coelho en dat raakt wel de kern. Het laat zich niet omschrijven, woorden - hoe mooi ook - zijn altijd ontoereikend om dat te beschrijven wat ervaren wil worden, niet benoemd. Zo kan je iemand ook niet uitleggen hoe koffie smaakt als hij het nog nooit heeft gedronken. Hij zal het moeten proeven om het te weten.

Misschien is dat de reden dat we naar de aarde zijn gegaan, om het allemaal zelf te ervaren. Op zielsniveau kiezen we wat we ervaren willen. We maken ook onderlinge afspraken. We spelen een rol in elkaars verhaal om elkaar iets te laten ervaren. Alles klopt altijd. Vaak zie je dat achteraf pas. En dat alleen al is toch Magic? Als je dan gaat zeggen 'mijn ziel heeft met jouw ziel afgesproken dat ik jou... ' dan doe je wel een beetje afbreuk aan het gevoel van Magic. Niet dat het veel uitmaakt, want hoe je ego het zich ook probeert toe te eigenen, de ziel vindt toch z'n weg wel om z'n plannetjes uit te voeren. Maar... dat moet wel gezegd, als het ego zich er minder mee bemoeit, is er meer Magic. Meer vrij spel voor wonderen, meer ruimte voor de speelsheid van het universum om jou te verrassen, een meer open blik van jezelf om het te zien ook vooral en meer ruimte voor plezier en er gewoon van genieten.

Ga het vooral niet wegredeneren als je op bijzondere momenten of bijzondere plaatsen ineens een wit veertje tegenkomt. Zie het als een hint, een steuntje in de rug, een bevestiging, een toejuichen. Of je het kan verklaren of niet, wat maakt het uit? Magic is gewoon leuk, dat vind ik in elk geval, misschien dat ik daarom zoveel veertjes tegenkom de laatste tijd. Bijvoorbeeld op de carpoolplek (waar ik toch echt geen magic verwachtte), waar ik had afgesproken met Ian - die onderweg was naar België - om een doosje gesigneerde boeken in ontvangst te nemen (voor een speciale actie bij Wanttoknow, die tot woensdag loopt). In de vijf minuten die ik daar - met veertje - stond te wachten, werd ik gebeld door iemand, die liet weten haar verjaardag te vieren zaterdagavond. Daarom verplaatste ik een andere afspraak naar de middag en diegene stelde voor om dan ergens te gaan lunchen waar we ook konden wandelen. Goed plan. Er schoot me meteen een plek te binnen, de Veldkeuken. Bio en eco en middenin het bos. Wat wil je nog meer?

Storm en regen. Van het wandelen kwam weinig terecht, maar we liepen wel even naar de pluktuin. En dat is de Magic van het verhaal, want dat hadden we niet echt bedacht, het ging vanzelf. En terwijl we daarheen liepen, zei ik: "Ik ben hier toch al eens geweest met jou?" Hij wist zeker van niet en ik herinnerde me het toch echt. In elk geval had ik het lang geleden waarschijnlijk een keer bedacht, dat dit een plek was om hem eens mee naartoe te nemen. En al snel bleek waarom. Hier was zijn droom zichtbaar. Dit was zijn ideaal. Nu is hij nog aan het leren op een vernieuwende manier 'cliënten te begeleiden', niet zozeer als "hulpverlener", maar vanuit een meer gelijkwaardige positie. Maar dat zelf groente verbouwen en lekker buiten bezig zijn, dat is ook een passie van hem. Daar droomde hij dus over. Ergens een stuk land en dan met een aantal mensen samen zo aan de slag. Terwijl we door de pluktuin heen wandelden klonk het alsof hij dacht dat het twee verschillende sporen waren, alsof het een niet samen kon gaan met het ander. Maar wat in deze tuin ook kon - stond op het bordje - was met een team aan de slag gaan. Als een team-buildinguitje bijvoorbeeld. Er zijn al heel veel projecten waarin je als een soort therapie (verkeerd woord natuurlijk) aan de slag kan. Ideaal om te combineren. "Als je een beeld voor ogen hebt, weet je waar je naartoe werkt," was mijn conclusie. "Daarom moest je dit zien."

Gelukkig zijn

Om gelukkig te zijn hebben we niets nodig.

Niets. Al het 'iets' dat we denken daarvoor nodig te hebben, is juist wat ons ongelukkig maakt. Of wat ons vertraagt. We stellen uit in het NU aanwezig te zijn, tevreden te zijn, te doen wat in ons opkomt, we onderdrukken daarmee spontane impulsen, we stellen voorwaarden 'Als... dit of dat, dan...' en we laten 'het' afhangen van de buitenwereld, omstandigheden, we verzinnen bezwaren en we maken het afhankelijk van anderen.

Sommigen van ons denken pas gelukkig te kunnen zijn als zij hun droompartner hebben gevonden (en 'veroverd' natuurlijk), anderen denken dat ze gelukkig zijn als hun partner zus of zo doet of als het weer zo is als 'toen' - helaas 'toen' kunnen we nooit vasthouden, zelfs niet met afspraken en handtekeningen. We jagen dromen na of laten ze lopen, we hopen dat we ooit...

We willen graag zorgeloos leven, maar we vergeten dat we zelf die zorgen maken. Alles wat er op dit moment is, is precies wat je nodig hebt. Alles klopt op elk moment. En als je er niet tevreden mee bent, verander dan je gedachten erover.

Als alles goed is zoals het is, als je het accepteert en waardeert zoals het is, dan is er ruimte voor het leven zelf om zich te ontvouwen. Een bloem denkt niet 'laat ik morgen eens een blad openen,' het gras groeit niet sneller als je er aan trekt, een boom vraagt zich niet af waarom hij op die plek staat en niet op een andere plek. Alles in je leven is er. "Voor jou," zou White Bull zeggen, "Niets en niemand is tegen jou, zelfs niet degenen die jou pijn doen." (pag. 95 uit 'Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder'.)

Het is zoals het is, het maakt niet zoveel uit wat wij ervan vinden. Of we het er mee eens zijn of niet. Het maakt wel uit voor hoe we ons voelen. En hoe we ons voelen maakt weer uit voor wat we aantrekken. Niet afdwingen, maar aantrekken dus. Dat gaat vanzelf.

Stel je hebt een baan waarmee je niet tevreden bent en je wilt eigenlijk iets anders. Dat 'eigenlijk iets anders willen' dat is een gevoel, een ontevredenheid met hoe het nu is. Van daaruit iets anders gaan zoeken kan wel, maar de kans is groot dat je weer terecht komt in dezelfde situatie, 'eigenlijk iets anders willen', zelfs als je dat andere denkt te hebben bereikt. Stel je hebt daar een specifiek idee bij, wat dat andere dan zou moeten zijn. Bijvoorbeeld dat je meer zinvol en opbouwend bezig wil zijn voor een schone wereld (ik noem maar wat). Dan is je gevoel dat dat nu niet kan. Waarom niet? Zijn het anderen die niet meewerken of die je tegenhouden? Dat is een gevoel. Een gevoel van machteloosheid, een gevoel dat anderen 'heersen'. Dat gevoel zal je meenemen. Ook als je iets anders gaat doen. Je zal het opnieuw tegenkomen. Dus waarom niet nu al die impuls van binnenuit volgen en in je huidige leven alvast beginnen met zinvol en opbouwend bezig zijn. In je werk, in je eigen omgeving, in je eigen huis, in je eigen tuin. Waarom laat je het afhangen van omstandigheden en van anderen? Doe het gewoon. Je kunt schonere was- en poetsmiddelen gebruiken, je kunt je voeding aanpassen, je kunt het voorbeeld geven, ook op je werk. Hoe meer aandacht jij zelf besteedt aan dat wat je wel wilt en dat waar je je goed bij voelt, hoe meer dat zich zal uitbouwen. Daar is geen gevecht voor nodig.

Als we steeds iets anders willen dan wat er nu is, dan vergeten we dat we er wel zelf bij zijn. Dat we zelf verantwoordelijkheid hebben. In het Nu zijn betekent dat je aanwezig bent in alles wat er is, nu, wat het ook is. Er is in het NU geen ruimte voor problemen of zorgen. Waarom zou je ontevreden zijn over het Nu? Er is niets anders dan het nu. Alle gedachten die je erover hebt, of je tevreden bent of niet, zijn weg uit het nu. Gelukkig zijn kan alleen in het nu.

We projecteren onze eigen ontevredenheid voor het gemak op anderen, maar we vergeten in de spiegel te kijken. Als wij bepaalde dingen niet doen omdat we misschien denken dat anderen dat raar zullen vinden of het er niet mee eens zullen zijn, dan zijn het onze eigen gedachten die ons tegenhouden. Niet die van een ander. Als wij denken het beter te weten voor de rest van de wereld, als we denken dat wij beter zijn of slimmer, dan weet iedereen het beter voor elkaar en verandert er niets. Of, nog erger, zoals in spirituele kringen veel voorkomt: Vinden dat we zelf zo verlicht zijn en de rest van de wereld is zo zwaar en negatief is... Zie je hoe negatief je dan zelf naar de wereld kijkt? En hoe je je wereld om je heen creëert? "It takes One to see One..." (alweer White Bull).

En daarom is elke omstandigheid goed zoals ie is. Het is aan jou hoe je er naar kijkt. Hoe je het beoordeelt. Maar het beoordelen hoeft niet en het helpt om niet te oordelen. Dan is het gewoon zoals het is. Er is altijd, in elke situatie iets te waarderen, iets om dankbaar voor te zijn. Je kunt kijken naar wat er niet is, je kunt ook kijken naar wat er wel is. Nu al. Daar is niets anders voor nodig dan... een Happy View. Met een 'happy view' ben je happy en creëer je alleen maar meer happiness.

"Als je gelukkig wilt zijn, wees het dan," kom ik tegen. Ja, zo kan je het ook zeggen.

Happy View

Een ander woord voor "blog"? Wie heeft een goed idee? Op de nieuwe website van Happy View komt binnenkort ook mijn 'blog' terecht, maar ik zoek naar een beter en mooier woord.

Het is leuk om de website nieuw leven in te blazen. Alles even opnieuw bekijken en het een en ander skippen, andere dingen toevoegen, een beetje verduidelijken en wat vooral de bedoeling is: het geheel wat flexibelere maken. Makkelijker bij te houden, aan te passen, te voorzien van nieuwe informatie en 'het' wat meer laten leven. In de loop der jaren is vanzelf helder geworden wat 'Happy View' eigenlijk is. Onder andere door de bespiegelingen in mijn blog (is dat niet leuk, 'bespiegelingen?') werd mij helder wat Happy View eigenlijk al vanaf het begin was. Je kunt kiezen hoe je naar de wereld kijkt. Maar hoe je kijkt maakt veel uit. Niet alleen in hoe je zelf de wereld waarneemt, maar ook in wat je verspreidt en creëert.

Vergeleken met de 'gewone' journalistiek (waar ik alles van weet) is dat een totaal andere benadering. Waar je aandacht aan besteedt groeit. Dus ook hoe je ergens aandacht aan besteedt. Je kunt zeggen dat het een spirituele insteek is, maar dan wel toegepast in de dagelijkse praktijk. Geen wonder dat ik er eerst tijd voor nodig had om deze zienswijze helder te krijgen en er vorm aan te geven. Want je zult wel zelf het voorbeeld moeten zijn van je eigen boodschap, anders heeft het totaal geen draagkracht of impact.

Een groot verschil met de 'gewone' journalistiek is dat je nooit neutraal kunt zijn, maar dat je je beter bewust kunt zijn van de keuze die je maakt in hoe je een verhaal vertelt of een onderwerp benadert. Want jouw benadering is een keuze, of je je daar nou bewust van bent of niet. Dat het een bewuste keuze is, dat is wat Happy View benadrukt. Niet alleen in de journalistiek natuurlijk, het geldt voor alles. Waar kijk je naar, wat zeg je, welke informatie neem je tot je en hoe reageer je op de wereld? Het geldt voor iedereen. En het is daarmee dus een verantwoordelijkheid. Of je die neemt of niet. Of je je daarvan bewust bent of niet.

En dat is dus wat we doen, we voeden graag de 'Happy View' met een Happy View.

Geranium

"Ik zeg wel eens: 'Ik wou dat ik een geranium had, dan ging ik erachter zitten," zegt L, een wat pinnige buurvrouw, die altijd zogenaamd aardig doet, maar ondertussen bemoeierig en nieuwsgierig is. Daarom ben ik nooit zo toeschietelijk als ze tegen me begint te praten. Maar deze keer zie ik haar lopen met een vrolijk hondje, dat wekt mijn nieuwsgierigheid. Hij blijkt van haar zoon, zo gaat dat, volgens haar. 'O, hij logeert bij je?' 'Nou, nee, hij heeft hem gedumpt.' 'Ah, je hebt hem geadopteerd?' Nou nee, ook dat niet, het is tegen wil en dank. Arm beest, ik spring voor hem in de bres. "Wat een leukerd, hij is lekker vrolijk en nieuwsgierig, gaat lekker z'n eigen gang...." "Ja, en hij luistert ook goed." Nou, wat wil je nog meer? Dat zeg ik niet, ik zeg: "Das goed voor je, lekker een stukje lopen af en toe." Nou nee, daar is ze het niet mee eens, want ze heeft het druk genoeg. "Ik wou dat ik wat meer vrije tijd had." "Dan moet je tijd maken en het wat rustiger aan doen...," zo simpel is het volgens mij. Dat kon natuurlijk niet, dat kon zij zich niet permitteren. En toen kwam die geranium dus. "Pas maar op wat je zegt," zei ik. "Daar kan je nog spijt van krijgen."

Trouwens, zo moeilijk is het niet om een geranium neer te zetten en erachter te gaan zitten, als dat is wat je wilt. Dat zei ik niet, dat bedacht ik me later pas. Bij mijn weten doet ze iets met kunst en coaching, beiden lijken me niet echt lekker te gedijen onder zo'n bittere houding. Wat wel, kan je je afvragen. Wat zou er nou succesvol kunnen verlopen als je het met tegenzin doet? Helemaal niks, denk ik. Als je plantjes water geeft, hangt het wel van de waterkwaliteit af of ze gaan groeien. Dat geldt zelfs voor een geranium.

De omslag

Creëren en manifesteren. Je hebt er een omslag voor nodig. Nee, dat zeg ik niet goed, je bent altijd aan het creëren en manifesteren en als je niet oplet en niet opruimt en je er niet bewust van bent, creëer je soms niet wat je wilt, maar juist wat je niet wilt.

Ik zag een zeer deprimerend interview met de schrijver Rogi Wieg, die onlangs via de weg van toegestane euthanasie zelfmoord heeft gepleegd, nadat het al een paar keer in z'n leven was mislukt. Daar praatte hij over, over het verschrikkelijke lijden in z'n leven, over de ellende die z'n ouders hem hadden aangedaan, hoe hij door z'n narcistische moeder gevangen werd gehouden in de angst en hoe hij ontdekt had dat lichaam en geest samen gingen en zo'n invloed op elkaar hadden, dat hij lichamelijk van alles mankeerde, omdat hij psychisch van alles mankeerde. Toch een redelijk intelligente man, maar hij is er niet uitgekomen. De omslag heeft hij niet kunnen maken. Eigenlijk was het te deprimerend om naar te kijken, ik liet me ondertussen dan ook graag afleiden door de spelende cats voor mijn neus en zie het verschil: Wat ben je aan het doen als je je eigen ellende maar zo blijft bevestigen en je zo slachtoffer voelt, als je maar blijft doorgaan over wat je mankeert en je huis niet meer uitkomt? Hij is een treurig voorbeeld van hoe dat nergens heen leidt. Je draait jezelf alleen maar vaster en vaster. Ik weet het, het is makkelijk praten, als je er eenmaal zo in zit, als je gedachten maar zo blijven ronddraaien, zit je in een fuik. Een soort draaikolk, die je alleen maar verder naar beneden trekt.
Waar vind je dan de omslag? Niet als je het in je eigen hoofd zoekt. Waar je mee bezig bent, waar je aandacht aan besteedt... Toch had ergens op een bepaald moment een doorbraak kunnen komen en helaas voor hem, is dat niet gebeurd. Sterker nog, het is zijn identiteit geworden. Zie daar nog maar eens vanaf te komen dan.

Dan zag ik ook nog een interview met Maria Goos, een van de meest succesvolle scenarioschrijfsters in ons land. Zo goed dat haar eigen scenario waarheid werd. Ze schreef een stuk over een man, die er vandoor ging met een ander en zo verliep haar eigen huwelijk vervolgens ook. "Bizar", noemde ze het dat het precies zo was gelopen als in het scenario dat ze geschreven had. Bizar? Be carefull! We creëren voortdurend. Wees voorzichtig met de verhalen die je vertelt.

Het schudde me wakker. Tijd om de aandacht te richten op nieuwe projecten, dat wat zich wil manifesteren. Creëren begint met één stap. Blijf niet hangen in oud zeer, zet de stap vooruit. Ik wandelde door het bos en kwam overal hommels tegen. Wat had de hommel ook alweer te vertellen? Laat je ballast los! Toen ik thuiskwam zocht ik het op in ons boek 'In de Stilte hoor je alles' en jawel, dit zei de hommel: "Als ik me zorgen zou maken over anderen, kon ik van de zwaarte niet meer vliegen." Als je oude ballast met je mee blijft slepen, kan je niet vrij en blij creëren. Opruimen, loslaten en steeds weer leuke nieuwe scenario's bedenken. Het leven is een en al creativiteit. Alles is mogelijk. Maar het vraagt je wel goed op te letten.

Toen kwam ik nog het verhaal van Peter de Kock tegen die in z'n jeugd een poster naast z'n bed had hangen, die veroorzaakt heeft dat hij nu met zoveel plezier elk jaar op motorvakantie gaat. Ja, zo werkt het! Ik heb een tijdlang plaatjes van Jordanië - Petra - voor mijn neus gehad, omdat ik die had uitgeknipt en opgehangen. En jawel, op een gegeven moment was ik daar ook. Het universum regelt het wel. Vorig jaar nog had ik een foto van Konya, de plek van Rumi en de mooie momenten daar opgehangen en wat denk je? Ik ging weer naar Turkije, helemaal niet met het plan om weer naar Konya te gaan, maar door de sneeuwstorm waren we genoodzaakt eerst een andere route te nemen en daarna om te stoppen en te overnachten Konya (gesommeerd door een politieman aan wie we advies vroegen trouwens) en zo stonden we opeens weer op dezelfde plek, bij Rumi. En weer hadden we flink ruzie gemaakt in Konya trouwens, net als vorige keer. Ook die herinnering was blijven hangen. Geen verkeerde ruzie trouwens, een opruimende ruzie, waar we achteraf hartelijk om konden lachen. Dankzij Rumi loste het zich ook allemaal weer op.

Dus nu ga ik eens wat foto's afdrukken van Kalkan en voor mijn neus hangen. Want ik heb zin om daar naartoe te gaan. Bovendien heb ik er nog wat te doen.... filmen! De hoofdpersoon van mijn film is daar namelijk in volle glorie aan het werk en dat laat zien dat je best een omslag kan maken in je leven! Afgelopen winter was hij nog zeer gedeprimeerd in de straten van Istanbul aan het verkleumen voor een hongerloontje. Nu heeft hij een eigen appartement, een nieuwe job en een nog betere - internationale - job in het vooruitschiet. Het kan. Imagination is all you need.

Grenzen

Oei, zo moet het ongeveer voelen als je een bekende Nederlander bent. Zit je lekker met je ogen dicht lekker te bubbelen in het zonnetje, vraagt ineens iemand naast je of je Petra bent. Zelfs mijn achternaam kent hij. Verbaasd kijk ik hem aan en denk: 'Ojee...' En dan 'Oja....'
Iemand die ik een paar jaar geleden sprak bij vertrek uit de sauna en die daarna nog eens langs is geweest om misschien een schilderklus te doen, wat niet door is gegaan omdat ik hem te nieuwsgierig en te klef vond. Het loste zich op een andere manier op. Waarom je zo iemand dan toch weer tegenkomt? Geen idee, maar ik krijg de kans mijn mening bij te stellen en mijn 'afbakening' te oefenen. Je vrij voelen is je veilig voelen, zelfs al zit je in je nakie in de sauna. Aangezien vrijheid bovenaan mijn lijstje staat, kom ik dus ook in zulke situaties terecht en soms zijn dat precies de uitdagingen die je nodig hebt om af te rekenen met ondefinieerbare angsten, die plaats willen maken voor vertrouwen. In jezelf en in je eigen kracht en in het feit dat je jezelf kunt beschermen.

Natuurlijk zijn mijn grenzen wel eens overschreden vanwege mijn open en toegankelijke houding naar de medemens, maar ik besef nu dat dat niet zozeer door die open houding komt. Dat komt door de onbewuste angst die de kop op kan steken waarmee je jezelf verzwakt. Als je echt vol vertrouwen bent, wat we van nature wel zijn, gebeurt er niks. Je eigen angst nodigt onprettige situaties uit. Die onbewuste angst wordt gevoed, mensen voeden elkaar ermee (pas op voor dit en voor dat) en veel kinderen worden zo opgevoed. Dat is erg, want je kunt je kinderen beter het vertrouwen meegeven dat hen niks kan overkomen als ze op zichzelf vertrouwen, dat ze duidelijk kunnen en mogen zijn in het aangeven van hun grenzen, hen het vertrouwen meegeven dat jij ervan uitgaat dat ze zich wel weten te redden, dat ze beschermd zijn en dat ze ook nog kunnen vertrouwen op een hogere macht. In plaats daarvan worden de meeste kinderen zogenaamd 'beschermd' opgevoed, waarmee ze hun basisvertrouwen verliezen. Zodra er een 'ojee' in je gedachten verschijnt, ben je al aan het twijfelen. En twijfel is niet wat we nodig hebben. Dat maakt ons zwak. Angst verzwakt. En - zo zou je kunnen concluderen - die angst is niet van onszelf, maar zijn we er per ongeluk mee besmet. Dat inzien is een doorbraak, dat in de praktijk brengen een oefening die kunst baart.

Ik hou deze meneer na een kort praatje op enige afstand door mijn eigen gang te gaan. Als ik hem dan later toch weer tegen kom, bestelt hij een koffie voor me. Er zit geen kwaaiïgheid in, zie ik, het is puur openheid en nieuwsgierigheid. Z'n hele levensverhaal plus dat van z'n vrouw legt hij op tafel. Ik hoor dat z'n moeder pas is overleden, op 94-jarige leeftijd en dat deed ze in vier dagen. En z'n vrouw heeft al 20 jaar last van opvliegers. Zo, dat is niet mis. Daarom wil ze ook niet mee naar de sauna. Maar ze komt hem straks wel ophalen. Hoe onschuldig...
Ik kan prima mezelf zijn, want ik geef gewoon geen antwoord op vragen waar ik geen zin in heb. Zo makkelijk is dat. Ondertussen kom ik er achter hoe Leerdammer kaas wordt gemaakt en dat dat helemaal niet uit Leerdam komt, maar uit Schoonhoven.

Dan is er de opgieting. Een soort gezellige activiteit in de sauna, waar ik niet altijd aan meedoe, maar deze keer wel. En ik kom er opnieuw achter waarom ik er soms geen zin in heb. Het is een gewoonte om de spanning op te voeren en mensen te waarschuwen voor van alles en nog wat. Vooral over hoe heet het gaat worden in de laatste ronde. Daar hou ik niet van. Ik ben niet altijd in staat om me daar voor af te sluiten. En als er een gedachte in me op komt van 'ojee...' dan wil ik weg. Als die gedachte er niet zou zijn, had ik nergens last van. Ik neem het waar en hou het vol deze keer. "Ik hou niet van waarschuwingen," concludeer ik achteraf. "Al die bangmakerij in de wereld, moet je maar eens opletten. Mensen zijn voortdurend bezig elkaar bang te maken. Dat is ondermijnend."

Geen idee of mijn gefilosofeer overkomt bij mijn tijdelijke gezelschap, die net z'n vrouw gebeld heeft en zich afvraagt wat we nog te bespreken hebben. Volgens mij niks, wat zou er moeten? Helemaal prima zo. Ik heb weer een lesje geleerd en in elk geval mezelf iets laten zien. Zo kan het ook. Groeten aan je vrouw en een fijne avond verder.

De diepere laag

Dat onbewuste getouwtrek in karmische relaties, waar ik het gisteren over had, waarom kunnen we dat zo lang in stand houden? Omdat we iets niet willen zien en niet willen voelen, het touwtrekken is een ontwijken daarvan. Laat je los, val je op je bibs en zit je daar ineens met jezelf, au!

Is het niet het moeilijkste en het pijnlijkste om te erkennen dat er niet van je gehouden wordt, dat je afgewezen bent, dat je niet wordt gewaardeerd, dat je er 'moet' zijn zoals anderen willen dat je er bent, dat je jezelf in bochten heb gedraaid om maar geaccepteerd te worden en geliefd? Je hebt zo je best gedaan om dat niet in te zien en dan doet het pijn als je op je bibs valt, omdat je het touw loslaat en niet meer meedoet. Het is niet fijn, maar wel heel nuttig om daardoor heen te gaan. Met een beetje geluk 'breekt' er iets, waardoor ineens het licht binnenvalt. Het is namelijk niet waar. Het voelt zo, het is bijvoorbeeld je overlevingsmechanisme geweest om anderen te helpen of te dienen of te bekritiseren of zelfs om je als slachtoffer te gedragen, zodat ze jou komen redden. Allemaal spel. Een spel om aandacht, een spel om jezelf te ontwijken.

De ander bestaat met al z'n gedragingen, positief of negatief, om jou iets te spiegelen wat in jou leeft. En vooral om je te laten zien wat er in jou tot leven wil komen: je eigen kracht en vertrouwen in jezelf. Onafhankelijkheid. Vrijheid. De goedkeuring van jezelf om te zijn wie je bent en de erkenning dat je goed bent zoals je bent. Waarom leggen we die verantwoordelijkheid bij anderen neer? Waarom is het zo pijnlijk als anderen ons niet bevestigen in wie we zijn? Alleen maar omdat we er naar op zoek zijn. En we zouden er niet naar op zoek zijn als we het onszelf zouden hebben gegeven. En dat kunnen we nu dus gaan doen. Niet onszelf afkeuren, onszelf wel vergeven (voor de pijn die we onszelf hebben aangedaan), maar onszelf dankbaar zijn dat we deze ervaring aangedurfd hebben om onszelf te hervinden. En de ander kunnen we zelfs bedanken voor z'n behulpzaamheid erbij. Die heeft ons niet expres laten vallen, afgekeurd of afgewezen, bekritiseerd of gemanipuleerd. Het was nooit mogelijk geweest als wij die ruimte niet hadden geboden.

"Het doet pijn om er achter te komen dat je meer van de ander hebt gehouden dan van jezelf en dat die ander over jouw gevoelens heen gewalst is," kwam ik ook gisteren tegen in een 'dagbericht' van iemand die kennelijk dagelijks vertelt welk energetisch weer het is. Ja, dat is zo, maar wat ik ook merkte is dat je je door die manier van denken niet beter gaat voelen. Je bevestigt je eigen slachtofferschap, ook door zo te denken blijf je hangen in 'het spel'. Anders zou het wel goed voelen, bevrijd voelen. Het ego speelt zo z'n eigen spel en pas op: houd je klein. Er is hem alles aan gelegen om jou gevangen te houden in de illusie van de afgescheidenheid, terwijl er alleen maar eenheid is.

Dat is de diepere laag, daar willen we zo snel mogelijk naartoe. Pijn hoeft niet langer te bestaan dan de tijd die nodig is om hem te doorzien. 'Zie je wel,' zal het ego zeggen... en je bevestigen in je slachtofferschap. "Hallo, ik ben er ook nog en ik heb altijd van je gehouden, ik ben er altijd, ik zal je bevrijden,' probeert het licht van je hogere zelf, je ziel door te breken. Durf je dat toe te laten? Durf je de waarheid te zien? Durf je al die proteststemmetjes van het ego naast je neer te leggen? Dan maakt het niet meer uit wat de ander doet, vindt of hoe hij zich gedraagt. Dan ben je vrij.

Waarom kunnen we die stap dan niet in een keer maken? Waarom zijn we niet van begin af aan al bewust aanwezig vanuit ons ware zelf? Lieve mensen, dat is het spel. Het hoort erbij. Juist om je bewust te worden. Zonder al die ervaringen kan je het niet weten.

Misschien is dit een mooie vergelijking: Ik heb een buurjongetje dat kennelijk verslaafd is aan videogames en dat is niet fijn, want ik hoor continue geschiet en ontploffingen. Alsof het oorlog is hiernaast. Eerst heb ik het een tijdlang zoveel mogelijk genegeerd, maar juist op de momenten dat ik Stilte nodig had en ook geen zin had om tv te kijken of muziek te luisteren, of als ik juist heel moe vroeg mijn bed inging, leek het harder dan ooit te zijn. Er komt een punt waarop ontkennen en negeren niet meer werkt. Ik werd er gek van en vanaf het moment dat ik dat erkende, merkte ik juist dat het maar niet ophield. Ook maakte ik mezelf gek met het idee dat het maar doorging, waarschijnlijk de hele vakantie lang. Wat kon ik er aan doen? Ik schreef een briefje met 'lieve buren' en vroeg of het ook zonder geluid kon. Inmiddels had ik hoofdpijn en was ik doodmoe, wellicht omdat het gewoon doorging terwijl ik sliep en ik het niet meer uit kon bannen. Ik vroeg er hulp bij van een healinggroep en godzijdank (!) het is nu rustig! Wat ben ik blij met deze rust. Met de gewone geluiden. Wat slaap ik lekker! Was ik ooit zo blij geweest en had ik de rust ooit zo gewaardeerd als dit niet was voorgevallen? Was ik ooit zo dankbaar geweest voor de 'normale' situatie?

Wat is 'normaal'? Oorlog is niet normaal, ziekte is niet 'normaal', herrie is niet normaal. "Als er een stukje spinazie (vraag me niet waarom spinazie) tussen je tanden zit, haal je dat eruit," zei een Kriya-yoga guru eens in een interview dat ik met hem had. Het is onze normale staat van zijn om in vrede, licht en liefde aanwezig te zijn. Wat een verademing om bevrijd te zijn van de ballast, maar zouden we dat wel beseffen als we het niet meegemaakt hadden?

Zo is het ook als je doodgaat, in een klap ben je bevrijd. Maar het is niet zo dat je in het leven niet alle kansen krijgt dat te ervaren. Precies dat is de ervaring die we komen opdoen in het leven. Dat het getouwtrek kan ophouden en dat de herrie kan ophouden. Dat de vrede er is, zoals de stilte tussen de woorden ons vertelt over een grotere waarheid dan de woorden zelf ooit zouden kunnen.

Karmische relaties

Sommige mensen steunen je, andere mensen maken het je moeilijk. De mensen die het je moeilijk maken hebben je het meest te leren, maar dat wil niet zeggen dat je er maar mee door moet om dat op je hals te halen. We hoeven niet alles op te lossen, sterker nog: het willen oplossen of denken dat dat van je verwacht wordt, jezelf daartoe 'verplicht' voelen is een vorm van manipulatie. Evenals het pleasen van anderen, tegemoet komen aan wat zij wensen of nodig hebben volgens jou, een vorm van manipulatie is. De vraag is of je daarmee je echte zelf bent. Nee dus, want je speelt ook een spel.

Karmische relaties kenmerken zich vaak door machtsstrijd, las ik gisteren* en dat opende mijn ogen. Zo had ik het nog niet bekeken, maar daardoor valt er ineens een puzzel in elkaar. Het is zoiets als touwtrekken, maar als jij jouw kant van het touw loslaat, valt er niks meer te trekken. De vraag is waarom we dan al die tijd maar blijven trekken, wat willen we daarmee bereiken? Ik denk dat het onbewust een machtsstrijd is. Want waarom zou je ermee doorgaan als je het ziet? Je voelt het misschien wel, bijvoorbeeld dat iemand invloed op je wil hebben, jou in zijn of haar invloedssfeer wil hebben, macht wil hebben dus, maar op een of andere manier lukt het je niet je daaruit vrij te maken. Omdat je denkt dat je iets moet? Dat hoeft dus niet.

Karmische relaties hebben hun oorsprong in vorige levens en je bent zelf degene die de ontmoeting in dit leven weer opnieuw heeft uitgenodigd. Vergeef jezelf dat je jezelf daarmee in lastige situaties hebt gebracht, dat lost al een heleboel op. En als het je niet meer triggert, dan weet je dat de karmische ladingen opgelost zijn. Het gaat om groei. Het gaat altijd om groei. Om jezelf vrij te maken en jezelf te zijn. Vrij van schuldgevoel, ook vrij van het idee dat jij het voor een ander op zou moeten lossen of dat er iets de bedoeling is. De 'taak' op je nemen om het anderen naar de zin te maken of andermans wensen boven die van jezelf te stellen, is geen vrijheid. Niet voor jezelf, maar ook niet voor de ander.

Maak je vrij, er hoeft niks. Te vaak kom ik in spirituele en religieuze leringen tegen dat het er om gaat de medemens te dienen. Zeker in het Christendom zit er een opofferingstendens, alsof je er gelukkig van wordt als je jezelf opoffert en anderen maar vooral dient. Dat wegcijferen van onszelf heeft in mijn ogen juist tot grote problemen geleid. Want zo belangeloos is dat niet. Zo vrij is dat niet. Als we onszelf tekort doen, hebben we daar last van en wat voor een respect hebben we voor ons eigen leven als we het zo makkelijk opzij zetten om een ander te dienen? Zou het niet uit angst zijn? Waarom durven we niet voor onszelf te kiezen en waarom durven we geen 'nee' te zeggen als dat zo voelt? Waarom zouden we altijd maar aardig en vriendelijk moeten zijn?

Ik heb het hier al vaker geconcludeerd: Wij hoeven niet de ego-behoeften van anderen te vervullen. Ego is altijd gebaseerd op angst. De vraag is hoe vaak dat zogenaamde 'helpen' niet gebaseerd is op angst en dus op ego. Sterk zijn en een werkelijke bijdrage leveren betekent ook vooral: durven. Je durven uitspreken, durven achter jezelf te gaan staan en geen dingen doen waar je niet achter staat. Durven je gevoel te volgen en durven jezelf te zijn. Daarmee geef je anderen een goed voorbeeld en nodig je hen uit ook in hun eigen kracht te gaan staan. Niet door het voeden van de zwakheden en de angsten.

Jezelf trouw zijn vraagt moed. Het bevrijdt jou en het bevrijdt anderen. En het is een hele kunst.



* In het boek van Doreen Virtue: Assertiviteit voor engelen op aarde

Stap uit het drama

Stap uit het drama. Iets om op een briefje te schrijven en voor je neus te leggen, aan de muur te hangen, iets om voortdurend te onthouden. Voor je het weet stap je namelijk weer in een drama, klein of groot, van jou of van een ander, want de mind is er dol op. Problemen bedenken, zien, reageren op triggers, hij zou niet weten wat ie moest doen als er niks was, hoewel ie er dan zelf altijd nog wel een paar achter de hand heeft. En zo hebben we een heel woud gecreëerd aan zorgen, waar we nauwelijks doorheen komen. Tot we het zien en het kunnen laten.

Waarom doen we dat? Allereerst omdat het een gewoonte is, we zijn zo geprogrammeerd en iedereen doet er aan mee. Leuk idee, maar.... Ken je dat? Dat gemaar? Het gaat bijna automatisch. Je eigen hoofd doet het en doe je het niet zelf, dan zijn er wel mensen om je heen die beginnen. We zijn er goed in, problemen bedenken die er kunnen of zullen komen of die er al zijn. Het is dodelijk voor spontane acties, plannen en nieuwe initiatieven. Het ontneemt ons de lol en de mogelijkheid ergens van te genieten, al is het alleen nog maar een plan. Zelfs al is het nog maar een plan, het je voorstellen en je er op verheugen, dat maakt juist dat een plan zich kan verwezenlijken.

Maar... alles wat je je voorstelt aan mogelijke obstakels, kan zich ook juist gaan manifesteren omdat je het bedenkt en daarmee in gang zet. Daarom is het zo lastig praten met mensen die dat geneigd zijn te doen, altijd maar benoemen wat er mis kan gaan en welke problemen er zouden kunnen ontstaan. Voor sommige mensen is het een hele 'normale' manier van reageren, in mijn optiek is het leven vanuit angst. Zo noemen zij dat niet, ze noemen het 'realistisch'. Meestal vinden ze dan ook dat ik niet realistisch ben en mijn kop in het zand steek. Waarschijnlijk vinden ze ook dat zij het beter weten, bovendien wijst hun ervaring uit dat het ook werkelijk zo is, want ze zijn voortdurend op zoek naar bewijzen van hun gelijk. Het is een manier om te controleren, alle gevaren in beeld brengen en alvast voorbereid zijn, waarschuwen en zorgen maken, zie je wel... Al die keren dat ze ongelijk hebben, vergeten ze voor het gemak. Wellicht in hun optiek omdat ze er op voorbereid waren en het de baas zijn gebleven.

'De realiteit is wat je er zelf van maakt. De manier waarop je ergens naar kijkt, is bepalend,' zeg ik dan wel eens. En dat wordt me dan niet in dank afgenomen meestal. Dat kun je ze niet kwalijk nemen, want het is hun realiteit bepaald niet - denken ze. Ze denken dat de realiteit bepaald is. Dat we overal op voorbereid moeten zijn omdat het je kan overkomen. Alsof we er geen invloed op hebben. Dan leef je dus in angst. Je creëert van alles vanuit angst. En als heel veel mensen dat samen doen, hebben ze vanzelf gelijk. Iedereen heeft in feite gelijk, dat is de grap. Want als je vanuit volledig vertrouwen leeft, krijg je alles waar je op vertrouwt. Het hangt van onszelf af hoe we in het leven staan en wat we meemaken.

Ik heb er genoeg van om beïnvloed te worden door de angsten en zorgen van anderen. Ik heb er genoeg van om er discussies over te voeren. Ik heb er genoeg van om het zelfs maar te horen. Ik word er moe van, heb er geen zin meer in en doe niet meer mee. Ik laat het. In plaats daarvan zal ik verhalen en artikelen schrijven, films maken en documentaires, waar mensen die dat willen zich mee kunnen voeden en het zelf kunnen ontdekken.

Ik heb lange tijd niet ingezien hoeveel energie het kost om te dealen met al die bezwaren van anderen - of van mezelf. Hoe je ongewild en ongemerkt toch beïnvloed wordt. Met goede bedoelingen probeer je anderen te helpen dat in te zien, maar het heeft geen zin om die discussies aan te gaan, het is koren op de molen van de mind. Ook van je eigen mind... je blijft in het drama stappen. De mind - van jezelf of van anderen - kun je nooit overtuigen, omdat de mind nooit in het nu is. Hij stapt juist altijd weg uit het nu. Er is juist een angst voor het nu. Voor het accepteren van hoe het is zoals het is. De grootsheid van het nu, waar je totaal geen invloed op hebt. Behalve er in te ZIJN, dat zijn is compleet vrij van controle. Vanuit dat zijn ontvouwt alles zich vanzelf. Zonder dat je je druk hoeft te maken. Ook niet over de druk van buitenaf. Die verdwijnt vanzelf als je je er niet meer druk over maakt.

Niets wonderbaarlijks...

Goedemorgen (-middag of -avond)!

Voor wie mij en m'n blog een tijdje gemist heeft, welkom terug!

Aan de vernieuwingen op de website wordt nog hard gewerkt, maar in elk geval vind je alvast ons nieuwe boek in de winkel. Mocht je het boek al hebben, voel je welkom om een review te schrijven.

Voor wie het boek nog niet kent, hier wat informatie. Ian Graham channelt al meer dan dertig jaar White Bull. In mijn blogs heb ik regelmatig gerefereerd aan de wijsheden van White Bull  - eerder al maakte ik samen met Ian een dvd en ik heb hem ook regelmatig 'persoonlijk' gesproken. Een van de eerste lessen die ik van White Bull kreeg en waar ik tot op de dag van vandaag nog profijt van heb is zijn reactie op mijn opmerking dat ik (toen) niet wist hoe ik de problemen op moest lossen:  "Misschien zijn de problemen wel in staat zichzelf op te lossen..." Zo had ik het nog nooit bekeken. Denken wij niet altijd dat we iets moeten doen, dat we dingen op te lossen hebben, dat we oplossingen geacht worden te zoeken? "Het is als een bolletje wol dat in de klit zit," vergeleek hij. "Hoe meer je er aan gaat zitten peuteren, hoe vaster je het trekt, hoe moeilijker het te ontwarren is." 
Het advies: "Leg het opzij, laat het, geef het rust en geef het tijd. Geef het de kans om zichzelf op te lossen."

Uit de vele gesprekken die White Bull via Ian had met mensen heeft Ian de essentie verzameld en bijeen gebracht in dit boek. Verreweg de meest voorkomende vraag, die hem gesteld wordt is: Wat is mijn levensdoel? Daar schijnt iedereen naar op zoek te zijn. Het antwoord is te vinden in het eerste deel van het boek en zal voor velen verrassend zijn. Laat ik het niet verklappen, want ik ben hier nou net je nieuwsgierigheid aan het wekken... ;)

Een ander favoriet thema in vrijwel elk gesprek dat iemand met White Bull heeft (wat betekent dat hij in samenwerking met jouw eigen Ware of Hogere Zelf antwoord geeft op je vragen) is de Inner Judge. De leugenachtige control-freak, die je het leven zuur maakt en die je in de gaten moet houden als een kleptomaan in je huis. Als je even niet oplet...

Met beeldende vergelijkingen en een flinke dosis humor brengt White Bull je terug bij jezelf. Bijna vanzelf valt de ballast van je schouders als je met hem in gesprek bent. Het brengt je terug tot de kern van wie je bent, ontrafelt als het ware de knoop waar je in vastgelopen was. Diezelfde sfeer ademt het boek. Het is toegankelijk voor iedereen, maar het zijn geen pasklare antwoorden. Het hangt van jezelf af hoeveel diepgang de woorden hebben, hoe diep je ze tot je door laat dringen. In een andere situatie kan je misschien dezelfde pagina nog eens openslaan en krijgen de woorden ineens een andere betekenis. Neem ze in je op, laat ze bezinken en keer nog eens terug. Het zijn niet je hersenen die hier aan het werk gezet worden, het is je ziel die wordt gevoed en daarmee gesterkt.




Meer informatie over Ian Graham en White Bull vind je hier.