Muntje

Stilte

Soms is het tijd voor stilte.
In de stilte ligt de kracht.

..........

Zelfstandig

Mijn vriendenkring bestaat voor het overgrote deel uit kleine zelfstandigen, realiseer ik me. Dat is leuk, want het is automatisch een netwerk, dat zich ook nog vanzelf uitbreidt. Er schuift van alles heen en weer: opdrachten, ideeën, tips, wisselende samenwerkingsverbanden. We bewonderen elkaars werk en als het zo uitkomt verwijzen we elkaar door, waardoor het netwerk steeds groter en sterker wordt.
Een ding hebben we wel gemeen geloof ik en dat is dat we op moeten zien te boksen tegen heersende structuren en machtsbolwerken. Daar hebben we ons van gedistantieerd, want we zijn 'eigen baas', wat natuurlijk niet wil zeggen dat je er niet mee te maken hebt. Misschien moeten we ons meer realiseren dat dit - vrij onzichtbare - netwerk eigenlijk ook heel groot en sterk is. We hebben het voordeel van flexibiliteit en creativiteit. Iets dat grote banken, overheidsinstellingen en grote bedrijven nogal eens ontberen. Zij hebben de macht. Maar wij hebben de kracht!

.

Sorry

Gisteravond was ik bij goede vrienden op bezoek. 'Waar erger je je het meest aan?', vroeg ik aan de man des huizes. 'On-attentheid', zei hij. 's middags was hij bijna omver gereden door een achteropkomende fietser en had hij 'sorry' geroepen. Die andere fietser niet. Hij was er wel achter aan gegaan en had gezegd: 'Zou jij niet ook sorry zeggen?'
Interessant voorbeeld, vond ik. Zou die ander daar misschien een gevoel van 'gelijk hebben' van krijgen?
Je raadt het al, we deden het kernkwadrantenspel. Wat is de kwaliteit achter zulk gedrag? Daar moesten we even over nadenken. We kwamen er op uit dat hij geneigd was toe te geven, schuld op zich te nemen en daarmee zichzelf onderuit te halen. Zijn valkuil is dat hij teveel bezig is verantwoordelijkheid op zich te nemen en die ander daarmee 'ontslaat' van die mogelijkheid. Dus je helpt iemand er niet mee om 'sorry' te zeggen en je bent verbaasd dat die ander niet ook 'sorry' zegt. Die ander blijft wel lekker bij zichzelf en hoeft zich niet eens meer af te vragen welk aandeel hij of zij eigenlijk zelf had in het geheel. Welke kwaliteit is dan je uitdaging? Jezelf gelijk geven en je niet omver laten fietsen!

.

Worsteling

Een nieuwe stap, een nieuw inzicht: De worsteling moet je zelf doen.
Daarom zijn we hier op aarde, om ons er zelf doorheen te worstelen.
Niet om die worsteling uit te besteden aan een ander. Maar ook niet om de worsteling over te nemen van een ander. De worsteling is ieders eigen verantwoordelijkheid.

Ruzies, problemen of nare gevoelens zijn alleen maar nuttig om ons te laten zien op welk vlak we zelf nog iets te worstelen hebben. Ik ben altijd geneigd geweest om me bezig te houden met de worsteling van een ander. Ook dat is nuttig, want je leert er wel van. Tegelijkertijd is het een methode om je eigen worsteling niet te zien en niet te doen. Inmiddels heb ik gelukkig geleerd dat het niet aan mij is om het voor een ander te doen en al helemaal niet om er onderdeel van te worden. Niet dat het me nu helemaal niet meer overkomt, want weten is nog niet hetzelfde als het ook in de praktijk kunnen brengen. Dat is de volgende stap.

'Iedereen heeft recht op z'n eigen problemen', zei een miljonair ooit tegen mij. Ik vond dat toen behoorlijk asociaal klinken. Makkelijk praten. Maar als je de problemen van een ander oplost, zijn ze niet opgelost, want diegene heeft er dan zelf niks van geleerd. Die wordt alleen maar afhankelijk. Dat is niet de bedoeling. We moeten het echt zelf doen, om er wijzer van te worden. Maar daar krijg je dan wel een hoop voor terug.

Want als je de worsteling met jezelf gevoerd hebt, ben je ergens van bevrijd en lijkt ineens alles mee te zitten en mee te werken. Dan stroomt alles weer door.

Paulo Coelho

Every day – together with the sun – God gives us a moment in which it is possible to change everything that makes us unhappy. Every day we try to pretend that we don’t realize that moment, that it doesn’t exist, that today is just the same as yesterday and will be the same as tomorrow. But if you pay attention, you can discover the magic instant. It may be hiding at the moment when we put the key in the door in the morning, in the silence right after dinner, in the thousand and one things that all seem the same to us. This moment exists – a moment when all the strength of the stars passes through us and lets us work miracles.

Paulo Coelho, in de zojuist binnengekomen 'nieuwsbrief' van de Warrior of The Light.

VLIEG!

Het is zo'n mooie dag, een dag om te vliegen!

Het Fliegerlied!

.

ZON

Vandaag staat de zon hoog aan de hemel en straalt zo krachtig dat het zelfs nieuws is! De zon, die er altijd is en onveranderlijk schijnt - ook als we 'm niet zien - ja, die mag best eens in de krant. Dat vind ik ook.

.

Liefde

'Echte liefde is moeilijk', heb ik wel eens gezegd. Echte liefde is onvoorwaardelijk, is vertrouwen, is veilig, oordeelt niet, vergeeft en vergeet, begrijpt en is vrij van welk belang dan ook. Echte liefde is sowieso vrij, geeft ruimte en overwint alles. Die hoef je niet uit te testen. Die hoeft zich niet te bewijzen. Die is er. Hoe dan ook. Altijd.

.

Kernkwadranten

Waar je je aan ergert vertelt iets over jezelf. Dat leerde ik jaren geleden van Ben, tijdens een wandeling. Gisteren hebben we de 'wandelclub' weer in ere hersteld. We hadden nog een paar jaar verhalen in te halen, dus het is er niet van gekomen dat 'spel' opnieuw te spelen. Het heet 'kernkwadranten' en het gaat zo:
Waar erger je je aan? Dat is je allergie.
Wat is het tegenovergestelde daarvan? Dat is je kwaliteit.
Je allergie biedt je de gelegenheid je uitdaging te zien. Want het is een doorgeschoten vorm van de kwaliteit van die ander. En die kwaliteit is jouw uitdaging. Het tegenovergestelde is je valkuil. Dus zoek het positieve in dat waar je je aan ergert en je weet waar je mee aan de slag moet. Het is de kunst alles naar jezelf terug te vertalen wat je meemaakt, zodat je niet steeds in dezelfde valkuil stapt.

Willekeurige voorbeelden?
Erger je je aan opscheppers? Dan is je uitdaging wellicht overtuigdheid of zelfverzekerdheid. Hoewel mensen die echt zelfverzekerd zijn niet hoeven op te scheppen, maar dat is niet wat je ziet als het jouw uitdaging is. Jouw kwaliteit is dan bescheidenheid. Je valkuil is onzekerheid en twijfel.
Erger je je aan passiviteit? Dan zou je uitdaging wel eens geduld kunnen zijn. Je kwaliteit is activiteit. Maar je valkuil is ongeduldigheid.
Is je grootste ergernis dat mensen niet zien en voelen of begrijpen wat jij bedoelt? De uitdaging is dan misschien om bij jezelf te blijven. Jouw kwaliteit is inlevingsvermogen, maar je valkuil is je overgevoeligheid en teveel meegaan met een ander.
Of is je ergernis juist bemoeizucht? Dan heb jij de kwaliteit om mensen vrij te laten. Je uitdaging is misschien iets meer betrokkenheid of inlevingsvermogen en je valkuil? Het tegenovergestelde: Afstandelijkheid en terugtrekken.
Als je je ergert aan starheid, wat is dan de kwaliteit die daarachter ligt? Standvastigheid? Ben je zelf flexibel en is je valkuil onevenwichtigheid?
Bij jezelf blijven en niet in je valkuilen stappen, dat is de uitdaging! Als je je nergens meer aan ergert, is dat pas gelukt.

KINDEREN

Zaterdagavond hoorde ik een heel leuk verhaal:

Trees is een sterke dame van 6 jaar met een heel stel grotere broers en zussen. Die broers en zussen zitten op turnen. Dat wil zij ook, maar ze is nog te jong. Ze moet wachten.
Op een dag brengt pappa de kinderen naar de turnschool en samen met Trees wacht hij in de kantine. Trees 'gaat even kijken' en pappa laat haar gaan.
Trees weet listig de turnzaal binnen te glippen, waar een ieder gek opkijkt. Wat kom jij doen?
"Ik kom ook turnen", zegt ze.
'Ach', denkt de juf, 'dat laatste kwartiertje, laat haar maar....'
Het was toch al een gekke middag want er zaten 'scouts' in de zaal, op talentenjacht.
Aan het eind van de les, kwamen ze naar de juf toe: "Dat kleine meisje, dat willen we nog even verder bekijken."
"Dat zal niet gaan", zei de juf. "Want die hoort niet in de les. Die is nog te jong."
"Ja, maar toch zijn we in haar geïnteresseerd. Het is een natuurtalent!"

En zo kon het gebeuren dat de kleine Trees haar droom bewaarheid zag worden. Vanaf nu gaat ze zelfs twee uur in de week turnen! Meer dan haar broers en zussen. Zo zie je maar, kinderen weten heel goed wat ze willen en waarom.

Ik heb me wel eens afgevraagd wat 'ze' bedoelden met 'je innerlijke kind' en dat je 'je innerlijke kind' terug moest zien te vinden. Dit soort dingen dus! En juist kinderen kunnen ons volwassenen helpen het te herinneren. Dat is het mooie.
Zo ben ik weer helemaal blij als ik het nieuwste verhaaltje van mijn grote nicht Joanne lees op haar weblog. Die hielp mij herinneren hoe leuk het was om verhaaltjes te schrijven.

zie: joanneschrijft

.

De WAARHEID is zacht

De waarheid is niet hard. Waarheid is zacht.

Waarheid kun je bestuderen en proberen te leren uit boeken, wetten of cursussen, je kunt hem aannemen van anderen, maar de pure waarheid woont in jezelf. 'All knowing, all loving'... dat gaat samen.

Diep van binnen ken je de waarheid allang. Wie de WAARHEID eenmaal teruggevonden heeft, hoeft 'm niet meer te verkondigen, die gaat 'm leven. Waarheid behoeft geen verdediging, geen overtuigingskracht, geen volgelingen, geen roem, geen eer, geen geldingsdrang, geen macht en vraagt al helemaal niet om betaling.

Waarheid is en leeft in de stilte.
Waarheid is een kwestie van vertrouwen op de waarheid...
Weten is vertrouwen.

.

White Bull

'I am White Bull', vult opeens een bulderende, indrukwekkend warme stem de ruimte.
'Hello my friend and welcome. We bring you a warm and very loving greeting. I'm very happy to be with you. I come into your presence with one desire, which is to serve you and I hope the fruits of that service will leave you with feelings of deeper peace, richer clarity, better understanding and a little bit of reassurance of that is also required.'

White Bull is een oude, wijze, allang overleden Indiaan, die via Ian Graham, een bescheiden (dus helemaal geen bulderende) Schot met je communiceert. Alleen de metamorfose van Ian Graham naar White Bull is al een avontuur om mee te maken.
'Ofcourse I can not do that on my own, so I'm working now with a part of you, we call your higher self. It is the all wise, all knowing, all loving part of you and together we combine our love and wisdom to serve you in this moment.' Hij vraagt of ik het begrijp. Onder de indruk van dit warme bad, dat me omringt, zeg ik 'yes'.
'So, let's get down to bussinness!'
Ik grinnik.
'The first question I claim for myself: How are you?'
'Oooo, I don't know', zeg ik met een lach, die mijn twijfel bevestigt.
'O, dear, what is the confusion?', vraagt hij bezorgd.
'Sometimes very good, sometimes very bad.'
Een omzichtige manier om te zeggen: 'Nu gaat het even helemaal niet goed.' Dat zeg ik namelijk nooit... Het moment waarop ik opeens bij Ian Graham uitgenodigd werd, was spectaculair 'toevallig'. Hij zou eigenlijk nog in Engeland zijn. Ik had z'n antwoordapparaat ingesproken, omdat iemand opeens ontdekt had dat hij in Zutphen woonde en mij zijn nummer gaf. Ik was nieuwsgierig, want ik had z'n boek gelezen met de geweldige titel: 'God komt nooit te laat, maar ook nooit te vroeg.' Je zou het de bijbel van nu kunnen noemen, zoveel wijsheid vind je erin. Ian Graham belde me op een dag dat ik het allemaal even helemaal niet meer zag zitten. Ik had een levensgroot probleem en wist niet hoe ik het op moest lossen. En normaal weet ik altijd hoe ik alles op moet lossen, dus het maakte me laaiend en moedeloos dat dit niet lukte.
'So, als het niet goed gaat, wat gebeurt er dan?' vraagt White Bull liefdevol en behulpzaam.
'Soms weet ik niet hoe ik de problemen op moet lossen,' zeg ik.
'Perhaps that is because the problems are able to solve themselves!'
Aha, zo had ik het nog nooit bekeken.
Hij vervolgt: 'Als je een stuk touw hebt met een knoop erin en je probeert die knoop eruit te krijgen, trekt de knoop vaak strakker. Het beste is om het weg te leggen en dan kan je er later naar teruggaan, dan is de knoop losser en kan eenvoudig ontrafeld worden.'

Het is een wijsheid om je dagelijks te herinneren. En ik schrijf het op, omdat ik het het afgelopen half jaar, sinds ik deze les kreeg, toch af en toe flink vergeten was! Problemen gewoon laten liggen tot ze zichzelf oplossen! Dat hebben we zo niet geleerd, dus leer dat maar eens af! Maar is het geen geruststellende gedachte? Problemen, die in staat zijn zichzelf op te lossen. Een kwestie van vertrouwen dus... Als je het een keer bewust uittest, kom je er vanzelf achter. En dan groeit vanzelf je vertrouwen. En zo kunnen we het onszelf dus een stuk gemakkelijker maken!

Angst is bang voor jou!

'Angst is maar bang voor één ding... dat jij niet bang zult zijn voor hem.'

Dit is een citaat dat in een boek van Geert Kimpen aangehaald wordt. In zijn zoektocht naar 'de waarheid' is Geert Kimpen kabbalist geworden. Kabbala betekent 'ontvangen'. Ontvangen om te kunnen geven, is de essentie. Grote dromen waarmaken, niet bang zijn om veel te wensen, want als je veel ontvangt, heb je ook veel te geven.

Op een of andere manier lijken al die boeken met het thema 'hoe realiseer ik mijn dromen' een beetje op elkaar, ze gaan uit van dezelfde principes, de wet van de aantrekkingskracht. Waar je je aandacht op richt, groeit. Als je leven beheerst wordt door angsten of frustraties, trek je dus precies aan waar je bang voor bent. Het is natuurlijk heel nuttig dat al die boeken er zijn om je dat te vertellen. Maar waarom is niet iedereen dan allang rijk en gelukkig?

Ik denk dat dat komt omdat onze wensen vaak gebaseerd zijn op onze angsten. En dat is waarschijnlijk geen goede bodem. Dan stagneert die angst juist de uitkomst van de wens. Dus misschien is het enige echt belangrijke: Wees nergens bang voor! Want angst is alleen maar bang dat jij niet bang bent voor hem. Dus is er niets meer om bang voor te zijn. Als je je dat realiseert is de weg vrij. Dan hoef je zelfs niks meer te wensen, want dan gaat alles vanzelf.

Zou dit mijn ontdekking zijn? Geen idee. Zou leuk zijn. Al die boeken spreken over wensen visualiseren of opschrijven, er hard aan werken, plannen maken. Maar als je leeft vanuit puur vertrouwen dat alles loopt zoals het loopt en je je daar aan overgeeft, dan komt alles vanzelf wel.
Zou 'wensen' niet precies zijn wat we doen om de angsten te overstemmen? Vervang angst door vertrouwen en kijk gewoon wat er dan gebeurt. Ik denk dat het zo simpel is.

.

Onzichtbaar

Er zijn mensen, die denken dat ik niks doe. 'Wat doe jij eigenlijk? Wat doe jij eigenlijk zelf?', vroeg iemand me gisteren. Hij bedoelde te zeggen: 'Wat doe jìj eigenlijk om geld te verdienen?'
Ik doe veel onzichtbare dingen, dus het lijkt nog niks. Tot het een boek of een film oplevert of allebei of nog meer. Dan zie je het resultaat. Maar dan is er nog steeds een heel proces aan vooraf gegaan, waarvan je niets ziet. Toch hoort dat er allemaal wel bij. Ik ben dus heel hard aan het werk met een onzichtbaar proces, hoewel dit digitale dagboek er wel al stukjes van oplicht.
Ik doe een studie die bij mijn weten niet bestaat: Wonderen ontdekken. Uitvinden hoe het leven werkt en hoe je wonderen bewerkstelligt. Logisch toch dat je daarvoor tijd nodig hebt?
Ik geloof dat ik mijn studie inmiddels wel kan afronden, ik heb genoeg gelezen en geleerd, geschreven en gefilmd over dit onderwerp. Het is de hoogste tijd voor de meesterproef: In praktijk brengen wat ik geleerd heb. Tijd om te promoveren!

Een vrouw met vier mannen

Een Vlaamse verslaggever in Egypte vraagt een jonge vrouw of ze het niet erg zou vinden om de tweede of de derde of de vierde vrouw te zijn van haar man. 'Of de eerste', zegt ze. Maar het antwoord is 'nee.'
De oprecht geïnteresseerde verslaggever probeert zich voor te stellen hoe dat dan zal zijn. 'Ja, ik zou natuurlijk wel jaloers zijn', zegt ze. 'Maar ik zou zelfs meehelpen zoeken naar een volgende vrouw, als dat zijn behoefte is. Ik respecteer zijn behoefte. Hij is niet mijn bezit.'
'Maar ben jij dan wel zijn bezit?'
'Dat wil ik graag zijn', zegt ze.
Terwijl ze uit beeld lopen, horen we haar nog zeggen: 'Er is zoveel wat jullie niet goed begrijpen van hoe wij als Islamitische vrouwen in het leven staan...'

Het is weer een mooi staaltje 'toeval' hoe deze scène uren later het verhaal van Martine Delfos illustreert. En het heeft niet zoveel met de Islam te maken. Ik zal het verklappen: Eén van de vragen, die mij tijdens de bruiloft tartte, is of de mooie, lieve bruid en de 350 enthousiaste gasten de vele escapades van de bruidegom eigenlijk wel kennen. Ik zal toch niet de enige aanwezige zijn, die daar regelmatig getuige van geweest is?

Ik ben het helemaal eens met die Egyptische dame dat je een ander niet als je 'bezit' moet zien. Maar waarom zou je jezelf wel tot bezit van een ander laten maken? Die aangeboren vrouwelijke behoefte om het anderen naar de zin te maken, gaat soms wel ver. Waarom jezelf zo wegcijferen? Ik spreek uit ervaring hoor, daarom vind ik het interessant.

Zoeken vrouwen bescherming bij een man? Dan hebben ze dus het gevoel dat ze bescherming nodig hebben. Je maakt mij niet wijs dat het een innerlijke behoefte is 'bezit' te zijn en vervolgens als 'bezit' beschermd te worden. Waartegen wil je beschermd zijn eigenlijk? Volgens mij heeft iedereen in wezen behoefte aan vrijheid. Als je je vrij voelt, heb je geen bescherming nodig, zou je toch zeggen?

We voelen ons gewoon niet sterk genoeg. Misschien kennen we onze eigen kracht niet. Als je de biopsychologie van Martine Delfos uitbreidt met geschiedenis en religie zie je vooral onderdrukking van de vrouwelijke kracht. Ook bij mannen overigens. Omdat vrouwelijke kracht iets 'ongrijpbaars' is, denk ik. Het heeft te maken met intuïtie bijvoorbeeld. En dat wat ongrijpbaar is, dat wil je graag onder controle krijgen. Dat heeft met macht te maken. Misschien is macht het tegenovergestelde van eigen kracht.

Is het niet de hoogste tijd voor een revolutie? We hebben iets recht te zetten en in te halen namelijk. Wat vinden we van een vrouw met vier mannen? Als je wil, verzin ik er een religie bij, waarin dat past.

Martine Delfos

'Pasgeboren meisjes nemen het eerst gezichten waar. Jongetjes zijn in de wieg al gericht op voorwerpen,' val ik midden in het gesprek met Martine Delfos (in het VPRO-programma Boeken). De manier waarop zij de verschillen tussen mannen en vrouwen bekijkt heet 'biopsychologie'.
Vrouwen kijken naar anderen om te onderzoeken hoe het met die anderen is. 'Moet ik iets geven?' vragen ze zich af. Mannen kijken naar voorwerpen en onderzoeken hoe het in elkaar zit. 'Hoe werkt het en kan ik er iets mee bereiken?', is hun biologische reactie. Ten onrechte wordt het gedrag van mannen vaak als 'agressief' betiteld, vindt Martine Delfos. Als twee mannen bijvoorbeeld vechten, hebben vrouwen de neiging om te roepen 'ophouden!', maar mannen kijken toe en grijpen alleen in als een van de twee de spelregels overtreedt. Die zien het gevecht als 'meten'. En ze noemen het geen vechten, maar stoeien. Mannen hebben het nodig om te 'meten'.
Vrouwen zijn beter in het ontdekken wat er in anderen omgaat. Ze verplaatsen zich in die ander. Daarmee wisselen ze voortdurend van perspectief (van zichzelf naar de ander), terwijl mannen de wereld vanuit hun eigen perspectief bekijken. Hoewel vrouwen dus een groter empathisch vermogen hebben (omdat zij van nature de taak hebben om te 'geven' ofwel te 'zorgen') is het de vraag of ze het altijd echt goed inschatten, dat perspectief van de ander. Ze zijn ook makkelijk tot slachtoffer te maken. Omdat het televisie is, wil Martine de voorbeelden niet geven van de teksten waarmee loverboys hun slachtoffers met het grootste gemak weten in te palmen. Maar we kunnen ze zelf natuurlijk wel bedenken...
Willen vrouwen graag gevleid worden? Leuk voorbeeld: Een vrouw heeft een nieuwe jurk aan en haar man zegt niet: 'Wat een leuke jurk!' Nee, hij zegt dan bijvoorbeeld: 'Zou je niks aan je haar doen?' Dat komt omdat de man de neiging heeft om te beschermen. Die jurk is goed, daar hoeft niks meer aan te gebeuren. Maar dat haar... daar moet ze nog wat aan doen. 'Dat is mijn verklaring', zegt Martine Delfos. Haar eigen man gaf haar eens zomaar een ongevraagd advies. Ze vroeg zich af waarom. 'Gewoon omdat het in me opkomt', zei hij. 'O', dacht zij. 'Dat is interessant. Ik zou me eerst afvragen of hij dat al wist.' 'Wat een gedoe!', zei haar man.
Tja, dat gedoe hebben wij dus als vrouw. Want we gaan ons eerst verdiepen in die ander en vervolgens interpreteren vanuit ons eigen perspectief.

Nou, dit was 'het verschil' in een notendop. Wie meer wil weten, kan het tv-programma zelf wel vinden op internet of haar boek lezen.

Zonderdag

Ik loop met een aantal vragen rond. Meestal komt het antwoord dan vroeg of laat wel ergens vandaan, als ik oplet. En dat doe ik, want die vragen willen antwoord. Ik reed er middenin de nacht mee naar huis, na een bijzonder bruiloftsfeest aan zee. Veel mensen heb ik niet gesproken, want ik was aan het filmen. Des te meer zie je en neem je in je op. Die rol van toeschouwer past me wel, maar zet me ook aan het denken over wat ik hoor en zie. Over het menselijk gedrag eigenlijk, dat ik probeer te doorgronden. De vragen vertalen zich automatisch naar situaties in mijn eigen leven.
Het is een saaie regenachtige zonderdag. Het is per ongeluk getikt, dit woord. Ik wil het verbeteren en er gewoon 'zondag' van maken. Tot ik zie hoe mooi 'zonderdag' eigenlijk is. Een dag zonder zon, bijvoorbeeld. Zo'n dag zonder doel, zonder uitzicht op spectaculaire belevenissen. Zonder planning, zonder verwachtingen, zonder moeten. Dat belooft weinig antwoorden vandaag.
Ik wil koffie gaan zetten, zet de knop om, maar het lampje gaat niet branden. Dan het andere apparaat maar. Die weigert ook al. Hè? Is de stroom uitgevallen? In de koelkast blijft het ook donker. Ik ga verder op onderzoek uit, andere stopcontacten doen het wel. Ik sleep het koffieapparaat mee naar een andere hoek. Met de koffie naar de computer, die doet het wel. Weinig nieuws. Ik heb ook effe niks te schrijven, want waarom zou je over je stroomstoring schrijven? Ik leg me erbij neer, bij deze zonderdag.
Ik loop weer naar beneden om te kijken of brave Mini misschien per ongeluk een snoertje doorgeknaagd heeft. Dat zou jammer zijn, want dan kan ze niet meer los rondlopen als ik weg ben. De tv, doet die het? Ja!
Tot mijn grote verbazing en genoegen val ik met mijn neus in de boter: Martine Delfos! Ze wordt geïnterviewd over haar boek 'Verschil mag er zijn. Waarom er mannen en vrouwen zijn'.
Zonder die vreemde stroomstoring zou ik de tv niet aangezet hebben en nu komt zij met een heleboel interessante antwoorden! Slotvraag van de interviewer: 'Het is moeilijk om je in de ander te verplaatsen, maar waarom kan jij het dan wel?' Martine: 'Omdat ik zeker weet dat ik het niet weet. Als ik het niet begrijp ga ik doorvragen. Tot ik het begrijp.'
En zo heeft zij veel ontdekt, waar we allemaal ons voordeel mee kunnen doen. Straks een korte samenvatting. Maar in dit stukje past alleen nog deze filosofie van Martine: 'Een zinnetje dat maar door je hersens blijft lopen, betekent dat je het nog niet hebt begrepen.'

Toch een bijzondere dag, deze zondag!
Een dag om me eens lekker af te zonderen.

Neusgaten

Zo gaat dat dus als ik me voorneem om iets te gaan doen: Ik kom thuis - met de post - zwaai naar de buurman ('nee, nu even geen praatje...'), parkeer mijn auto en stap uit (de postbus is niet meer om de hoek, zoals vroeger...) en ja hoor, wie komt daar aanrijden? Richard. Hij parkeert achter de buurman (toch een praatje) en komt mij een lading koffiebonen brengen. Mooi, kan hij meteen zijn post uit de postbus meenemen. Koffie?
Mini maakt van de gelegenheid gebruik om haar nieuwe kunstje te vertonen: Heel hoog springen en een draai maken in de lucht. Dat doen we haar niet na!
Ik vertoon een yogakunstje: Je duim vlak onder een neusgat houden en de uitstroom van je adem voelen (mond dicht natuurlijk), dan die van je andere neusgat en dan met je duim het neusgat waar de sterkste stroom uitkomt dichthouden. Ademen door die andere. Door je linkerneusgat ademen geeft je meer innerlijke rust, door je rechterneusgat ademen activeert.
'Moet je geen verstopte neus hebben,' zegt Richard. 'Hoe kan dat ding verstopt zitten?'
Zijn aandacht is meer gericht op mijn koffieapparaat. Hij hoeft er maar naar te kijken en dat ding stroomt al weer door. Aan gebrek aan koffie kan het nu niet meer liggen. Koffie activeert tenslotte ook. De rest van de dag ben ik keihard aan het werk. En er is van alles af. Behalve...

Zin (3)

Ojee, daar is net een botsing geweest. Gedeukte auto's midden op de weg. Radeloze meisjes stappen uit. Eén van hen wil net gaan bellen, maar besluit dan opeens met haar hoofd in de handen in de berm te gaan zitten. Ik zie het gebeuren, het moment van de omslag. 'Daar schiet je niks mee op, dame', denk ik.
Kijk, dat wat je ziet, draagt een wijze les in zich. Laat je het hoofd hangen en ga je zitten jammeren in de berm en wachten tot iemand je komt redden? Of pak je jezelf bij kop en kont en ga je gewoon doen wat je moet doen?
Ik laat me niet verleiden me ermee te bemoeien, ik ga naar de postbus.

Zin (2)

'Nee, niet eerst gebak.'
'Waarom niet, we moeten het toch een beetje gezellig maken?'
'Nee, dat is weer een smoes. Muziek mag wel. Gebak mag pas achteraf. Dan smaakt het beter.'
'Ik moet eerst even naar de postbus.'
'Is dat een eerste stap of is dat weer een smoes?'
'Allebei.'

Zin

Soms heb je ergens geen zin in. Bepaalde dingen heb ik nooit zin in. Wat doe je dan? Zin maken. Gewoon doen.
Maar wat als je er geen zin in hebt, omdat je humeur ervan naar een dieptepunt daalt? Net doen of je het leuk vindt?
Ik heb altijd wel een smoes: 'Eerst effe dit...' of: 'Morgen...'
Uitstellen maakt het erger. Want ook al draai je je hoofd een andere kant op, je voelt dat die stapel nog ergens op je ligt te wachten. Dus je sleept 'm juist mee als ballast, omdat je hem niet wilt zien.
Voor sommige zaken kan ik heel goed mijn kop in het zand steken. En dan hoop ik dat het zich vanzelf oplost. Helaas, dat gebeurt niet altijd. Ook al geloof ik nog zo in wonderen, ze doen niet altijd wat je wenst, die wonderen...
Aan de uitkomsten denken, de opluchting die het geeft als het klaar is. Dat is de beste methode. Dat lees je ook in boeken met opruimtips. Dat je het opruimen leuk gaat vinden omdat je 'het' opruimt en je kunt verheugen op het resultaat.
Gewoon jezelf een schop onder de kont geven. Niet over nadenken en het gewoon doen. Hoe langer je uitstelt, hoe groter de berg wordt. Eerst doen wat je niet leuk vindt. Dan heb je dat gehad.
En dan niet weer beginnen je af te vragen waarom dat eigenlijk moet. Dat is het probleem met mij. Dat ik me altijd afvraag waarom iets moet. Gewoon daarom. Om ervan af te zijn. Misschien moet ik bedenken wat het probleem is. Waarom ik geen zin heb. Wat wil ik niet weten? Waar ben ik bang voor? Waar loop ik voor weg? Hup, wees dapper en ga de boel onder ogen zien. Al die slappigheid, daar koop je niks voor. Zit niet zo te mieren. Neem gewoon je verantwoordelijkheid.
Ik laat me ook met het grootste gemak en graag afleiden. Zo hou ik mezelf voor de gek. En zo hou ik mezelf aan het lijntje. En zo kunnen wij, ik en mezelf, de hele dag bezig zijn. En zo gebeurt er nog niks.
Maar nu beloof ik mezelf: Doe het, dan trakteer ik je op gebak, mooie muziek, vrijheid en plezier!

Het kan nu alleen nog maar meevallen. Hoop ik...

GEFELICITEERD

VOOR IEDEREEN, DIE VANDAAG JARIG IS! OF IETS ANDERS TE VIEREN HEEFT.

Levensboek

Een volwassen pleegkind belt haar pleegmoeder: 'Kan ik mijn levensboek even komen ophalen?'
Pleegmoeder: 'Ja, dat is goed. Hoezo?'
Pleegdochter: 'Nou, ik ga naar een psychopaat.'

Dat wordt wat, het vervolg van dat levensboek...
.

Het raam

Er was eens een dissident, die gevangen was gezet.
De muren kwamen op hem af. Hij was het al snel zat om in het donker te zitten en het daglicht niet te zien. Daarom schilderde hij een raam op de muur en zette het wijd open.
De bewaker, die hem dagelijks wat droog brood kwam brengen, werd woedend toen hij het zag. 'Doe dat raam dicht', foeterde hij.
De dissident moest lachen.
De bewaker stampvoette naar het raam en op het moment dat hij het wilde sluiten, knalde hij keihard met z'n hand tegen de muur. Krom van de pijn kermde hij het uit.
De dissident ontsnapte. Door het raam.

.

Alles door elkaar

Tussen het wijnproeven door klinkt ineens Obama en Dalai Lama in het Frans. Verbaasd vraag ik iemand om de vertaling. Wat blijkt? De heer en mevrouw Siegler zijn vereerd dat ze tussen Obama en de Dalai Lama op mijn weblog terecht zijn gekomen. We testen zoveel verschillende Elzas-smaken, dat we zowel de tel als de volgorde kwijtraken en aan het eind weer opnieuw moeten beginnen om te beslissen welke we nu het lekkerste vinden.

.

Wat Mini wil...

Dat Mini boos was, had ik wel gemerkt. Ik moet twee keer per dag medicijnen in haar bekkie zien te spuiten en dat vindt ze een rotstreek. Ik heb zelf ook geen idee of dat nou eigenlijk wel nodig is, maar aangezien ze nog niet helemaal hersteld is van een mysterieuze kwaal, doe ik het toch maar. Pijnstillers, ontstekingsremmers en een zalfje. Ik vermoed dat ze teveel stilgezeten heeft en daarom mag ze al de hele week door de kamer rennen. Dat doet ze af en toe, de rest van de tijd zit ze onder de bank. En ze eet en drinkt te weinig, vind ik. Dus, hoogste tijd voor een goed gesprek met Piek!

De eerste indruk was dat ze moe is. Niet zo'n zin heeft in dingen.
Als ik het over de brokjes heb, trekt ze een lange tong en draagt als excuus aan dat ze moe is en geen trek heeft.
Over de medicijnen is ze boos: 'Ik heb niks te zeggen.'
Vervolgens zeg ik haar dat jij vindt dat ze het allemaal heel goed gedaan heeft.
En dan is het een mooi type want meteen ging ze weer lekker liggen en ik hoorde ook: laat mij maar lekker liggen.
Het was natuurlijk niet de bedoeling om het hierbij te laten (zou wat makkelijk zijn voor haar) en ik vroeg hoe het loslopen ging. Weer: ik ben moe.
Toen had ik het over de bank en op het blauwe bakje poepen en ze vond het wel een goed idee als er twee bakjes zijn: 1 op de bank en 1 in het hok. Want een beetje lui is ze volgens mij wel. Heb haar nog het beeld gegeven dat jij ook naar de wc moet lopen en het niet zomaar in de kamer doet en dat vond ze komisch.
Omdat ik buiten zat was er even wat met de honden en toen werd ze heel spits. Ze wilde van alles weten en ik heb haar alle dieren laten zien. Toen werd dus duidelijk dat ze veel wil weten. Toen ik er naar vroeg, kreeg ik door dat ze wel graag voorgelezen wil worden! Het is een bijzonder beestje! Echt eentje die geestelijk gevoed wil worden. Maar ja, dat lijffie moet ook wat doen.

Ik ben verrast en lach me suf. Mijn konijn wil voorgelezen worden! Nou, ik zal eens kijken of ik een leuk boekje heb voor konijnen... Waarschijnlijk moet ik het eerst zelf schrijven, want zoiets is nog niet uitgevonden! Ik heb wel vast een liedje van Jip en Janneke: We springen op de bank heen en weer, heel stout....

Wijnproeverij

Vandaag en morgen: Wijn proeven uit de Elzas!

Nieuwe partij

Volgens mij is het de hoogste tijd voor een hele nieuwe politieke beweging: Een internationale partij voor vrijheid en vrede. Samenwerking, delen, iedereen dezelfde kansen, een partij van 'wij', want we hebben op de wereld gezamenlijke belangen.
Als je je partij voor de vrijheid noemt, bouw je geen muurtjes om Nederland heen, waarbinnen je vervolgens angst zaait voor de boze buitenwereld. Dan ben je een partij voor gevangenschap.

Obama

"De belangen die we als mensen delen zijn veel krachtiger dan de krachten die ons uiteendrijven."

De Amerikaanse president Barack Obama in zijn toespraak tot de islamitische wereld in de Universiteit van Kairo.

Dalai Lama

"Er zijn twee mensen nodig om elkaar de hand te schudden, maar er is maar een hand nodig om een klap mee uit te delen."

Dat zei iemand in een filmpje in de tv-uitzending waarin de Dalai Lama geïnterviewd werd. Hij had veel interessants te melden, vond ik: Ga met Bin Laden de dialoog aan. In elk conflict: zoek de dialoog. Zie de wereld als 'we' (in plaats van 'jij en ik', neem ik aan).
"Maar... als Bin Laden z'n geweer op je richt, moet je wel wegrennen... Hahaha..."
Het opvallendste aan de Dalai Lama is zijn vrolijkheid.

Meira Kumar

Het verschil tussen deze twee foto's, is het verschil tussen Meira Kumar gisteren en Meira Kumar vandaag.

Als je haar ogen ziet, zou je zeggen dat ze tot de hoogste kaste behoorde. Ze straalt wijsheid en rust uit.

Haar trotse lach van vandaag tekent een historische overwinning. Als Dalit èn als eerste vrouw is zij gekozen tot voorzitter van het Indiase parlement. Gefeliciteerd India!

Mini op avontuur

Mini mag mee op avontuur. Naast me in de auto kijkt ze als een echte passagier vrolijk om zich heen. Ze is benieuwd waar we heengaan. Af en toe een aai is genoeg om haar duidelijk te maken dat ze vooral in haar bak moet blijven zitten. Dat doet ze braaf, ook als we in Beneden-Leeuwen aangekomen zijn.
Tot ze in de tuin gezet wordt. Deze hele nieuwe wereld gaat ze stapje voor stapje ontdekken. Ze eet wat gras dat tussen de tegels groeit, ruikt en proeft eens aan wat andere plantjes. Rust weer even uit in haar eigen mandje.
De buurpoes komt nieuwsgierig door de schutting. 'Wat is dat nou voor een rare poes?', zal hij wel denken. Poes en konijn geven elkaar voorzichtig een neusje. Ze besluiten vriendjes te zijn. Maar als Mini even later enthousiast naar de poes toehuppelt, schrikt de poes en rent naar de keuken. Van een afstandje bekijken ze elkaar. Tot Mini besluit dan maar weer alleen verder te spelen. Ze heeft de dag van haar leven en als we weer naar huis gaan, is ze het daar helemaal niet mee eens. Maar eenmaal in de auto, blijft ze weer net zo braaf zitten. Een konijn waar je gewoon mee op stap kan, waar vind je dat?

.

Patronen

Voor het geval iemand de indruk heeft dat ik het zelf allemaal zo goed kan: Nee, natuurlijk niet. Weten is nog niet hetzelfde als doen. 'Alle antwoorden liggen in onszelf' betekent dat we de mogelijkheid hebben om alles te weten en op te lossen. Maar dat is nog niet hetzelfde als het ook doen. We leven om ervaringen op te doen, om 'weten' om te zetten in 'doen'. Iedereen heeft zo z'n eigen levensthema's en lessen te leren. Zolang je die les niet leert, blijf je steeds tegen hetzelfde aanlopen. Het is het moeilijkste wat er is om je eigen patronen te doorbreken, vooral omdat je ze zelf vaak niet ziet.
Het is veel makkelijker om de patronen van een ander te zien, bijvoorbeeld. Dat is ook zinvol, want anderen zijn een spiegel voor ons. Soms kan je verwikkeld raken in het patroon van een ander. Dat botst vroeg of laat. Heeft het dan zin om boos op die ander te worden? Dat helpt niet, dat houdt het alleen in stand, vrees ik. Zelf uit dat patroon stappen, waar je in terecht ben gekomen, is zinvoller. Dat bedoel ik met alles terugvertalen naar jezelf.

.