Ganpati Spirit in aantocht!

Zaterdag 3 sept om 11.30 en zondag 4 sept. om 15.00 uur bij de OHM op ned. 2:

Live your life fearlessly

Wonderen... Hier een prachtig voorbeeld. Anita Moorjani, een vrouw uit Hong Kong, vertelt over haar bijna-dood-ervaring en haar wonderbaarlijke genezing, maar het interessantste is welke inzichten zij kreeg tijdens haar 'afwezigheid'. Ze lag in coma, haar naasten waren afscheid aan het nemen, terwijl  zij ondertussen begreep dat ze nog niet klaar was met het leven. Haar doel was nog niet bereikt. "Go back and live your life fearlessly." Nu kan ze ons vertellen wie we werkelijk zijn:

Ganpati Spirit - de film

Het strand, Rumi, White Bull, Piek, de olifanten, Maxima en Ganesha, wat hebben ze allemaal met elkaar te maken? Juist, ze komen stuk voor stuk voorbij in de film over Ganpati Spirit die ik aan het monteren ben voor de Hindoe Omroep. Een hele kunst om daar een mooi geheel van te maken, maar o, wat een enorme kick als het lukt!
Daarvoor worstel ik me dan eerst door een hele berg materiaal en herinneringen heen, ik pluk de mooiste stukjes eruit en langzaam begint het vorm te krijgen. Alle ups en downs van Adri, ofwel Mr. Ganpati, passeren de revue. Wat dat betreft is hij zelf net een flinke golf in de zee. En zo golft de film in elkaar: vol verrassende wendingen, humor, drama, optimisme en grote twijfels op z'n tijd. Maar er zeilt natuurlijk ook heel wat wijsheid doorheen, anders zou ik 'm niet maken! Zoals de olifant in Emmen met z'n vergroeide slagtanden, die zegt: 'Een last is pas een last als je het als last ervaart.'

Zo'n prachtige opmerking sleept je toch overal doorheen? Ook deze van White Bull geeft de mens, die het wil begrijpen, kracht en richting: "I wish I could say to you that all your insecurities will go, but probably they won't. They will be with you as a companion on your journey for some of the time, now and then, but you're always then be reminded to rely upon that higher power within you and also around you."

Dat geldt voor ons allemaal. Twijfels en onzekerheden, misschien steken ze steeds de kop weer op om ons eraan te herinneren dat er een grotere kracht is, een hogere macht. Ze vragen ons elke dag opnieuw daarop te vertrouwen. Die hogere kracht in onszelf, soms ben je hem even kwijt. Maar als je hem eenmaal hebt leren kennen, weet je hoe heerlijk het is om je te laten drijven op dat vertrouwen in jezelf en in alle krachten om je heen.

Iedere keer moet ik erg lachen om die mevrouw in Den Haag, die vol overtuiging eigenlijk hetzelfde zegt op een hele andere manier: 'God was op een gegeven moment een beetje moe geworden van de mensen. En toen heeft hij de Goddelijkheid maar in ons gestopt.' Voor het gemak, heerlijk!

De berg, waar ik af en toe flink tegenop zag, is zo een feestje geworden. Bijna beklommen... Met behulp van een vrolijke Ganesha, die ik op mijn bureau heb staan - to remind me to rely upon...! De uitzending staat gepland op 3 en 4 september, nog even de laatste etappe dus! In de hoop dat jullie je er allemaal net zo op verheugen als ik!

Vliegeren

'Wat een rare wereld, wat moeten we daar nou mee?' Ik loop op het strand, voor mij de beste plek om gesprekken te voeren met de Divine Power.
Ik was net in het ziekenhuis, waar mijn oma van alle kanten betutteld wordt. Ze dacht dat ze vandaag (zondag) geholpen zou worden. 'Volgens mij morgen hoor.' 'Waarom krijg ik dan geen eten?' Ik ga het voor haar navragen. 'Ze heeft al twee beschuitjes op!' zegt de verpleegster. 'Zo, zo, al twee beschuitjes???' En zelfs dat had eigenlijk al niet gemogen. '.... en dat willen we allemaal niet, hè?' betuttelt ze mij ook. De logica ontgaat me. Hoe kan een mens sterker en beter worden zonder normaal voedsel?
Vorige week donderdag trof ik haar 'ver weg' aan, ze lag alleen nog maar in bed en at vrijwel niets. Voelde zich niet lekker. Ik ben eten gaan halen en ik zag haar opbloeien, toen we samen gezellig aan het eten waren. Ze is lekker gaan slapen. De volgende avond belde ze of ik weer kon komen, het ging niet goed en ze vertrouwde het niet. Ze had weer nauwelijks iets gegeten. Een tante vermoedde dat ze galstenen had en ze mocht niks. Ik ben het hele weekend gebleven en zondag was ze uit zichzelf opgestaan, had al brood en thee gemaakt en ging zich vrolijk wassen en aankleden. Ik was helemaal verbaasd. Dat ging de goeie kant op. Die avond hebben we, net als zaterdag, heerlijk gegeten. Een wereld van verschil, oma was weer aardig de ouwe.
Dinsdag is ze - tegen haar zin - naar het ziekenhuis gebracht en tja.. daar ligt ze nu. Geen galstenen, maar uitzaaiingen, zeggen ze. En ik begrijp niet waarom ik haar zo heb zien opknappen toen ze wel at en zo beroerd zie zijn als ze niks mag eten. Iedereen heeft natuurlijk z'n eigen perceptie en doet op zijn of haar manier z'n best. Tegen de overmacht van zo'n ziekenhuis ben ik niet opgewassen. 'Ik ben het zat. Soms denk ik, ik ga gewoon naar huis hoor,' zegt oma. 'Dan moet je me maar bellen,' zeg ik. 'Dan haal ik je op.' Wat een drama om 85 te zijn, overgeleverd aan alle goeie zorgen en geen kant op te kunnen. Iedereen denkt dat-ie het goed doet, maar ik zou gillend gek worden en allang ontsnapt zijn.
'Wat een rare wereld, wat moeten we daar nou mee?'
Niks. Er zijn, oma een beetje opvrolijken en vertellen hoe sterk ze is. Meer kan je niet doen. Het is een wereld, die mijn wereld niet is. Maar het heeft geen zin om er de strijd mee aan te gaan. Ik hoef verder ook niks, begrijp ik als ik op het strand loop. Ik hoef er niet in mee te gaan. Het is de wereld waarin bijna iedereen gevangen zit en in gelooft. In systemen, in de macht van de medicijnfabrikanten, er schijnen natuurlijke middelen tegen kanker te zijn, die niet op de markt gebracht mogen worden. Oma is overgeleverd aan de macht, die anderen nu over haar hebben. Daar gaat je eigen kracht.
'Met de oude wereld valt niet te vechten,' zei ik van de week nog tegen Piek. Dat moet ik ook vooral niet doen. Tijdens mijn lange strandwandeling leg ik me er maar bij neer dat ik niet veel kan doen, ook al is dat frustrerend. Ik realiseer me dat ik in mijn leven vaak op cruciale momenten in het leven van een ander ben binnengestapt. Net op het moment dat diegene geen kant meer op kon. Ik kan de vrijheid laten zien. De weg wijzen. Een duwtje geven in de goeie richting. Meer niet. Je kunt het niet voor een ander doen. Maar het helpt wel. Soms wordt het opgepikt en soms niet.
Op een terrasje in de zon bestudeer ik de vliegerende mensen op het strand. 'Ik denk dat mensen ook willen kunnen vliegen,' zei de zeemeeuw tegen Piek over al die vliegers op het strand. Dat denk ik ook. 'De vrijheid zit in jezelf,' zei de zeeleeuw. Ook dat klopt. We hebben allemaal toegang tot die vrijheid. Mijn God, wat voel ik me vrij en wat ben ik dankbaar voor die vrijheid. Ik heb geen gespartel aan zo'n vlieger nodig! Maar heb er wel lol in er naar te kijken. Omdat het zo'n symbolisch antwoord is op die rare wereld.
.

Zelfdeceptie

Van de week hoorde ik iemand de term 'zelfdeceptie' gebruiken om aan te geven dat we onszelf bijna kunnen hypnotiseren als we iets niet willen zien en het dan dus ook niet zien, zelfs al is het overduidelijk. Zelfdeceptie is blind zijn voor signalen, die heel helder zijn. Het is zelfoverschatting en het is een overlevingsstrategie, begrijp ik als ik even snel google op dat begrip. Nou heeft iedereen natuurlijk z'n eigen perceptie van de werkelijkheid en waarschijnlijk hebben we ook allemaal wel zo'n blinde vlek. 
Ik had er ook eentje: Ook al waren alle signalen duidelijk, ik legde ze anders uit. Ik gaf er een draai aan, omdat ik iets niet wilde weten en niet wilde inzien, niet wilde geloven. Dus ik hield mezelf voor de gek. Toch moet je vroeg of laat je ogen openen... en dan kan je jezelf wel voor de kop slaan! Ik wilde ergens in geloven, maar... het was iets buiten mijzelf. Het is me nu helder geworden dat dat 'de fout' was, die ik maakte. Schokkend en bevrijdend. Ik heb mezelf zand in de ogen laten strooien, me aan het lijntje laten houden, zoet laten houden met mooie woorden, voor andermans karretje laten spannen. Dat leverde me vooral frustratie op, maar het ongemakkelijke, ontevreden en vaak boze gevoel redeneerde ik weg en daarmee deed ik mezelf tekort. Ik wilde mijn eigen rol graag anders zien, de reddende engel spelen bijvoorbeeld. Ook daarmee kun je jezelf voor de gek houden. (waarschuwing!)
Nu is het me helder. Ik zie een heleboel soortgelijke situaties de revue passeren. En in al die verhalen heeft iedereen z'n eigen perceptie, z'n eigen blinde vlekken, z'n eigen redeneringen en overtuigingen. Toch heb ik het gevoel dat mijn 'verhaaltje' iets universeels vertegenwoordigt. Voor mij past het in de grote afrekening met 'de macht van buitenaf', het verleggen van de focus naar de kracht in jezelf, het onafhankelijk zijn, sterk op eigen benen staan, je niet laten misleiden en manipuleren, geloven in jezelf, achter jezelf gaan staan. Ontdekken waar je in gevangen zit en je daarvan losmaken.
Precies dat waar ik allemaal allang mee bezig was. Maar iets wat je niet wilt zien, kun je heel lang buiten je blikveld houden.

Ik ben op deze weg enigzins misleid door mooie beginselen als compassie, vergeving en universele liefde. (nog een waarschuwing!) Natuurlijk ben ik een voorstander van een vredelievende wereld, waarin we begrip hebben voor elkaar, elkaars gezichtspunten kunnen begrijpen. Maar dat doe je niet door jezelf weg te cijferen, soms 'moet' je even je mannetje staan, voor jezelf opkomen, jezelf eerst gelijk geven en afrekenen met oude machtsstructuren. Je gaat een dictator ook niet begrijpen zolang hij nog macht over je heeft en je hoeft ook geen vrede te sluiten als er nog mensen vermoord worden. Zulke situaties vragen iets anders: Opstaan, niet bang zijn, kracht, moed en je niet langer 'klein' laten maken. Vrede, vergeving en compassie zijn mooie begrippen, maar je moet wel eerst vrij zijn. En niet jezelf ermee ontkennen!

Vergeving gaat uit van schuld, ook al zo'n misleidend begrip, want je laat iets ook zelf gebeuren en zover komen. Het is een samenspel, waarbij het niet zozeer gaat om schuld, maar om zien. Er zit een oordeel in 'vergeving' en dat weerhoudt je ervan het totaalplaatje te zien. Als ik een ander vergeef, vind ik dus dat die ander mij iets heeft aangedaan en neem ik verder zelf geen verantwoordelijkheid voor de situatie. Dat is te makkelijk. Daar leer ik namelijk mijn eigen lessen niet mee. Het gaat eigenlijk niet eens om die ander! Het gaat ook niet om de strijd en al helemaal niet om het slachtofferschap. De buitenwereld, wie of wat dan ook, laat je iets van jezelf zien.
Hoe je je macht uit handen geeft, bijvoorbeeld. Waar je kracht aan verliest. Op welke punten je nog niet zo sterk in je schoenen staat. Waarin je jezelf meer ruimte mag gaan geven. Op welke punten je jezelf nog niet zo vertrouwt. Waarom zou je aan jezelf twijfelen? Uiteindelijk komen we er achter dat we macht buiten onszelf hebben neergelegd. Dat zal de bedoeling zijn. Dat we ophouden met het hopen en verwachten van oplossingen of veranderingen van buitenaf. Maar de kracht en de verandering in onszelf bewerkstelligen.
Het had net zo goed een bank kunnen zijn. We gaan de banken toch ook niet vergeven dat ze ons in de tang hebben met de hypotheken en rente? Het gaat erom dat we ons niet laten regeren door angst, maar simpelweg vertrouwen op onze eigen kracht. Daarin ligt de bevrijding. De zelfdeceptie van de mensheid is dus geen zelfoverschatting, maar zelfonderschatting! We worden uitgedaagd het heft in eigen hand te nemen en onszelf te besturen.
.

Zijn wij ons brein?

'Wij zijn ons brein,' is de stelling van die alleraardigste Dick Swaab, die zondag de zomergast was. Het is ook de titel van z'n boek. Ik heb het niet gelezen, maar ik heb wel geboeid naar de uitzending gekeken. Geen idee of het in tegenspraak is met wat hij beweert, maar ik geloof en weet wel dat we in staat zijn zelf ons brein anders te programmeren. NLP (neurolinguistisch programmeren) bijvoorbeeld biedt daar eenvoudige methodes voor. Het kan natuurlijk ook zijn dat dat dan in je brein opkomt en dat dat dus al zo geprogrammeerd was.
Maar ik geloof dat er meer is dan die hersenbrei. Een onzichtbare hogere intelligentie die door ons werkt. Ons hogere zelf. Een Zelf dat onszelf kan waarnemen. En dus ook kan concluderen: 'Hee, ik voel me niet goed. Hoe komt dat? O, ik voel angst of onzekerheid. Daardoor voel ik me niet zo lekker. Kan ik daar iets aan doen?'
Als ik zo'n wens uit, om een bepaalde angst los te laten, om een bepaalde frustratie op te lossen, om me vrolijk te voelen en alle onzekerheid te vervangen door vertrouwen, wordt er een heel ingenieus onzichtbaar systeem in gang gezet en het werkt. Steeds sneller, omdat ik zelf ook steeds alerter ben. Als ik ergens op een andere manier naar wil kijken, iets wil weten, iets wil begrijpen, dan kan dat. Ik heb meer het idee dat we ingeplugd zijn op een groter geheel, dan dat dat nou uit mijn brein afkomstig is. Ik bestuur mijn brein!
Neem nou die NLP oefening, die je in het filmpje ziet in mijn vorige blog. Je hebt een rotgevoel. Waar zit het? Wat voor 'n kleur heeft het. Stel je voor dat je dat 'eruit' haalt en schildert op een wit doek. Hoe beweegt het. Dan krijg je bijvoorbeeld een bruine spiraal, draaiend naar rechts.
En wat is een lekker gevoel, welke kleur vind je prettig? Oranje? Dan ga je - in gedachten - het bruine overschilderen met het oranje en je draait daarbij de andere kant op. Dat oranje plaats je dan terug in jezelf. Je laat het lekker draaien tot je je er lekker bij voelt. Simpel. En het werkt ook nog.

En als je je lekker voelt, gaat alles beter, trek je meer aan waarbij je je lekker voelt. Het punt is dat we dat inzicht juist nodig hebben, dat we zelf iets om kunnen keren. Daarvoor moeten we onszelf kunnen waarnemen. Dus dat kunnen we. En wie is de waarnemer? Mijn Zelf neemt mijn 'ik' waar. En wie geef ik de leiding? Mijn Zelf of mijn 'ik'? Dat brein is van mijn 'ik', is mijn 'ik' en mijn Zelf is mijn bewustzijn daarvan. Voor het gemak geef ik mijn Zelf dagelijks opnieuw de leiding, dat scheelt een hoop ellende!
Het brein is direct verbonden met het gevoel. Stel je voor dat je een soort zendtoren ben, die allerlei kleuren energie uitstraalt en aantrekt. Baal je ergens van, trek je daar nog meer van aan. Zo werkt het nu eenmaal. Voel je je snel afgewezen, dan roep je over je af dat je allemaal situaties meemaakt, waarin je je steeds weer afgewezen voelt. Dat is het onzichtbare systeem, waarvan ik niet weet of je het wetenschappelijk kunt onderzoeken. Het zou eigenlijk wel leuk zijn als Swaab eens kon onderzoeken wat zo'n kleur-oefening voor een effect heeft op de hersenen. Of als hij het effect van meditatie op de hersenen eens zou kunnen meten. Of een groep mensen voor en nadat zij Kriya yoga zijn gaan beoefenen, bijvoorbeeld.
Het gekke is dat veel mensen iets pas geloven als het wetenschappelijk bewezen is. Ik zie dat anders. Wetenschap is een poging vat te krijgen op het leven. Inkaderen, controleren, voorspellingen kunnen doen, natuurlijk, ook met veel positieve toepassingen. Toch loopt de wetenschap in mijn ogen per definitie achter de feiten aan. Dat vinden ze zelf ook waarschijnlijk, want er is steeds weer iets nieuws te onderzoeken. Ook Swaab zei regelmatig: 'dat weet ik niet.'
Stel nou dat het zo is dat je in de hersenen van misdadigers een bepaalde overeenkomst kunt vinden. Zou het dan niet bijvoorbeeld zo kunnen zijn dat kunstenaars die aanleg ooit ook hadden, maar omdat zij zichzelf kunnen uiten in hun kunst, er een andere vorm aan gegeven hebben? Dat vraag ik mij af.
In elk geval hoeven we niet op de wetenschappers te wachten om dit soort dingen zelf uit te testen. Iedereen kan in z'n eigen leven kijken welke methode voor hem of haar werkt om bepaalde stemmingen, impulsen, gevoelens en programmeringen te herzien als ze niet bevallen. We hoeven ons er niet bij neer te leggen! Mijn onderzoek wijst uit: Wens slim en het regelt zich vanzelf! Wonderen kunnen niet bewezen worden!
.