Vrijdagavond laat val ik bij toeval in een prachtige film "La source des femmes", over vrouwen in een klein Afrikaans dorp die in opstand komen tegen de mannen, die hen onderdrukken en al het werk laten doen. Ze weigeren de mannen seks totdat er een waterleiding is aangelegd, wat uiteindelijk tot grote politieke beroering èn de aanleg van een waterleiding leidt.
Ik ben gek op Borgen, een Deense dramaserie over de idealistische politicus Birgitte Nyborg. Op het moment dat Brigitte een compromis sluit en zich bij de oppositie aansluit, gaat het mis met haar partij. Op het moment dat ze het lef heeft zich daar weer aan te onttrekken en openbaar te maken dat ze totaal geen zeggenschap heeft gehad in het zogenaamd gezamenlijke programma, is ze weer sterk.
Ook interessant - maar verder niet echt mijn favoriete programma: Adam en Eva. Twee mensen op een eiland - naakt - op zoek naar de liefde. Ik zap er toevallig langs als er een tweede Eva aanmeert. haha, twee vrouwen die moeten strijden om die ene man? Wat gebeurt er? De vrouwen kiezen voor elkaar. Komisch. Interessant gegeven: De eerste Eva noemt zichzelf Lilith.
Lilith is de 'echte' Eva, de eerste vrouw in het paradijs, naast Adam. Zij was te sterk voor Adam, want gelijkwaardig, even sterk. Simplistisch gesteld had zij teveel macht en werd het paradijs uitgebonjourd, waarna de tweede Eva uit een rib van Adam werd gecreëerd: Afhankelijk, dienstbaar, verzorgend en zwak. De echte Eva, Lilith dus, moest zich verstoppen, die was gevaarlijk. Cleopatra was bijvoorbeeld zo'n Lilith.
Niet alleen vrouwen, ook mannen zijn hun kracht verloren. Gisteren een bericht uit Turkije naar aanleiding van de verkiezingsuitslag: "I really don't understand, can't believe it." Ja, hoeveel meer hebben mensen nodig om wakker geschud te worden, vroeg ik me af. En ik zei: "Stay strong, as you are... good examples are needed!" Antwoord: "I am completely down and disappointed."
"Ja, dat begrijp ik. Wat kan ik zeggen? Ga door met mensen meer bewust maken van hun eigen kracht. Nog veel te doen... Geef niet op, jij bent een van de sterke personen. Things can change... Never lose your hope and faith. That's most important."
Onderdrukking.... maar de vraag is: Laat je je onderdrukken? Hoe ver moet het gaan, voordat mensen opstaan in hun eigen kracht? Soms heel ver. Maar het proces van wakker worden is op grote schaal aan de gang. Als een onderstroom, die misschien nog niet overal zichtbaar, maar onontkoombaar is. Er is geen andere weg.
maandag 31 maart 2014
zondag 30 maart 2014
Er is alleen maar nu
Hier weer eens een heerlijk stukje Mooji. Wat maken we het onszelf toch onnodig moeilijk door vast te houden aan bepaalde gedachten en overtuigingen, door al die gedachten te geloven die voorbij komen. Dit moet en dat moet. "Niemand heeft ooit tomorrow ervaren," zegt Mooji. Zo simpel. Er is alleen maar nu.
vrijdag 28 maart 2014
Het visje
Er zwemt een bijzonder visje in een veel te kleine vissekom,
een vis die veel meer ruimte nodig heeft. Met mijn hengel probeer ik 'm te
vangen, zodat ie in de oceaan kan zwemmen, waar veel meer ruimte is. Maar wat doet het visje? Hij eet gewoon het stukje brood op,
maar blijft in z'n kommetje. Hij durft er niet uit.
Hij droomt wel van de oceaan, wacht op een nieuw stukje
brood... Een nieuwe kans... En ja hoor, nog een stukje
brood. Weer eet hij het op. Even is hij helemaal tevreden. Dat was z'n droom. Maar als het stukje brood op is en verteerd, beseft
hij: Mmmm, ik zwem nog steeds dezelfde rondjes in m'n vissekom....
Wat zal ik de volgende keer doen als er een stukje brood
komt? Eerst maar eens afwachten of het komt..... dan zie ik wel... Ik neem geen beslissing.
Beetje dom van het visje. Want als hij een keuze maakt en echt zou durven, kwam het stukje brood vanzelf.
En misschien zou hij het stukje brood niet eens meer nodig
hebben om de grote sprong te wagen. De oceaan met mogelijkheden is slechts afgescheiden door een
dun glazen wandje. Het brood heeft 'm al doen groeien, als hij wil kan hij
springen.
dinsdag 25 maart 2014
De beste les
Via-via (twitter) las ik een blog waarin de vraag gesteld werd: Wat was de beste les die je geleerd heb of gekregen hebt? Goeie vraag. Wat was jouw grootste les?
'Geloof in je eigen kracht en laat je niet door anderen opnaaien om je doelen te bereiken' was het antwoord in deze blog. Ik zou zeggen 'tegenhouden' in plaats van 'opnaaien', maar toch was dat niet mijn grootste les. Wat dan wel? Misschien wel dat het niet over anderen gaat, maar dat anderen altijd een reflectie zijn van je eigen innerlijke beleving. Twijfelen mensen aan jou of twijfel je aan jezelf? Vinden ze dat je van alles moet, of vind je dat zelf?
Dat je zelf je eigen leven 'in de hand hebt', creëert? Nee, dat is het ook niet helemaal, want bepaalde dingen gebeuren gewoon - bijvoorbeeld omdat je ze al hebt afgesproken voor je dit leven instapte. Die gebeuren niet omdat je ze creëert, maar het zijn je levenslessen. Je hebt ervoor gekozen, omdat het de omstandigheden zijn/waren die jouw ontwikkeling zouden stimuleren. Als alles altijd makkelijk en vanzelf zou gaan, zou er weinig te leren zijn. Overal zitten je lessen in. En ja, die hebben altijd te maken met je eigen kracht.
Dat alles verband houdt met elkaar, verbonden is, actie-reactie is, dat alles energie is en bijna technisch bekeken kan worden: het een trekt het ander aan. Dat we ons eigen energieveld - en dat van anderen - kunnen beïnvloeden, dat we kunnen transformeren, healen. Ja, dat is een grote les! En wat nog mooier is: Het licht kan donkere delen lichter maken, maar nooit andersom. We hoeven daar niet eens veel voor te doen, het gaat vanzelf.
Dat we vrije wil hebben en dus toestemming kunnen geven om te groeien, te healen, dat onze intenties de leidraad zijn voor wat er gebeurt. Ook een grote les. Dat we samen werken met alle mogelijke krachten in het universum, of je ze nou God noemt of engelen of kosmos, maar dat je daar vaak wel om moet vragen. Ik zeg 'vaak' omdat het onze vrije wil is, wij kunnen zelf de keuze maken. Maar op een gegeven moment is 'ze' dat wel duidelijk en als je je bereid heb verklaard de weg te bewandelen die het hoogste in jou en de wereld dient, gaat het vanzelf. Ik heb zelf steeds minder het gevoel dat ik een keuze heb. In die zin is dus juist 'de overgave' de grootste les. Loslaten, dan komt precies op je pad wat de bedoeling is. Stap voor stap. Altijd op het juiste moment.
Maar de allergrootste les is de ontdekking dat we niet zijn wie we denken te zijn. Dat het denken helemaal niet 'van ons' is. Dat de waarheid daarachter ligt. In de stilte achter het denken. In het niets, dat alles is. Dat we onszelf met elke gedachte en elke overtuiging beperken. Dat we onszelf kunnen waarnemen, ook dat denken, maar zelfs dat zijn we niet. We zijn het onbeperkte. En elk moment kunnen we dat 'onbeperkte' weer instappen. In werkelijkheid zijn we heel en een met het Goddelijke. Divine beings, living in a physical form. We doen ervaringen op als mens, that's all...
'Geloof in je eigen kracht en laat je niet door anderen opnaaien om je doelen te bereiken' was het antwoord in deze blog. Ik zou zeggen 'tegenhouden' in plaats van 'opnaaien', maar toch was dat niet mijn grootste les. Wat dan wel? Misschien wel dat het niet over anderen gaat, maar dat anderen altijd een reflectie zijn van je eigen innerlijke beleving. Twijfelen mensen aan jou of twijfel je aan jezelf? Vinden ze dat je van alles moet, of vind je dat zelf?
Dat je zelf je eigen leven 'in de hand hebt', creëert? Nee, dat is het ook niet helemaal, want bepaalde dingen gebeuren gewoon - bijvoorbeeld omdat je ze al hebt afgesproken voor je dit leven instapte. Die gebeuren niet omdat je ze creëert, maar het zijn je levenslessen. Je hebt ervoor gekozen, omdat het de omstandigheden zijn/waren die jouw ontwikkeling zouden stimuleren. Als alles altijd makkelijk en vanzelf zou gaan, zou er weinig te leren zijn. Overal zitten je lessen in. En ja, die hebben altijd te maken met je eigen kracht.
Dat alles verband houdt met elkaar, verbonden is, actie-reactie is, dat alles energie is en bijna technisch bekeken kan worden: het een trekt het ander aan. Dat we ons eigen energieveld - en dat van anderen - kunnen beïnvloeden, dat we kunnen transformeren, healen. Ja, dat is een grote les! En wat nog mooier is: Het licht kan donkere delen lichter maken, maar nooit andersom. We hoeven daar niet eens veel voor te doen, het gaat vanzelf.
Dat we vrije wil hebben en dus toestemming kunnen geven om te groeien, te healen, dat onze intenties de leidraad zijn voor wat er gebeurt. Ook een grote les. Dat we samen werken met alle mogelijke krachten in het universum, of je ze nou God noemt of engelen of kosmos, maar dat je daar vaak wel om moet vragen. Ik zeg 'vaak' omdat het onze vrije wil is, wij kunnen zelf de keuze maken. Maar op een gegeven moment is 'ze' dat wel duidelijk en als je je bereid heb verklaard de weg te bewandelen die het hoogste in jou en de wereld dient, gaat het vanzelf. Ik heb zelf steeds minder het gevoel dat ik een keuze heb. In die zin is dus juist 'de overgave' de grootste les. Loslaten, dan komt precies op je pad wat de bedoeling is. Stap voor stap. Altijd op het juiste moment.Maar de allergrootste les is de ontdekking dat we niet zijn wie we denken te zijn. Dat het denken helemaal niet 'van ons' is. Dat de waarheid daarachter ligt. In de stilte achter het denken. In het niets, dat alles is. Dat we onszelf met elke gedachte en elke overtuiging beperken. Dat we onszelf kunnen waarnemen, ook dat denken, maar zelfs dat zijn we niet. We zijn het onbeperkte. En elk moment kunnen we dat 'onbeperkte' weer instappen. In werkelijkheid zijn we heel en een met het Goddelijke. Divine beings, living in a physical form. We doen ervaringen op als mens, that's all...
zondag 23 maart 2014
ONE
Iets om te beseffen: Anderen kunnen nooit van jou, in jou, zien wat ze niet kennen. In wezen zien ze alleen zichzelf, delen van zichzelf in jou weerspiegelt. Dat kan positief of negatief zijn. Vaak is dat wat triggert precies hetgene dat men van zichzelf niet onderkent of accepteert. De triggering is precies bedoelt om naar dat deel van jezelf te kijken, wat gereflecteerd wordt door die ander. Oordelen zijn daarbij niet erg behulpzaam, het gaat om het zien, het erkennen. Niet het afkeuren of willen veranderen.
We are all ONE.... vandaar.
Mochten we gefrustreerd raken van het niet erkend worden, niet gewaardeerd worden of niet gerespecteerd worden door een ander, dan is dat ook een spiegel voor onszelf. Ga maar na, het is vast niet alleen die ene ander, het zijn er meer... of niet? Het gaat dus niet over die ander, het gaat over jezelf. Zoals de liefde die je voelt - geprojecteerd op een ander meestal - ook van jou is. Ga maar na, het is de liefde die je ook kan voelen bij anderen dan die ene ander. Het is dus jouw liefde. Het heeft zelfs niet eens te maken met die ander, maar het wordt getriggerd. Zoals boosheid ook getriggerd kan worden. Of ergernis. Of blijdschap. Allemaal delen van jou. Als iemand je vrolijkheid triggert, is dat fijn voor je, want je eigen vrolijkheid komt boven water, had er behoefte aan tevoorschijn te komen. En zo is dat met boosheid net zo.
De erkenning van jezelf, alle aspecten van jezelf. Acceptatie, ook van dat wat je lastig vindt te accepteren. Wijs jezelf niet af. Erken al je gevoelens. Want je bent het zelf - niet die ander - die jou niet respecteert of waardeert of erkent. Bijvoorbeeld: Als je je eigen talent erkent en waardeert, zal je zien dat anderen dat ook doen. We wijzen onszelf vaak af, zonder dat we er erg in hebben. We vinden onszelf niet goed genoeg, we zijn nooit tevreden, altijd de ergste criticus van onszelf. Maar stel je eens voor dat je daarmee ophoudt... en wat het effect daarvan zal zijn....
Hoe je dat doet? Je mind in de gaten houden. Je niet vereenzelvigen met al die gedachten. Jezelf andere boodschappen toespreken. Ook al lijkt dat in eerste instantie misschien wat gekunsteld, je zal je een stuk beter voelen als je dat doet. Het krijgt vanzelf z'n uitwerking. Affirmaties en mantra's vragen om discipline, maar ze werken zeker. Er is dus wel inspanning voor nodig, want als we niks doen en de mind z'n gang laten gaan, worden we nooit gelukkig. Hou 'm in de gaten, zie het als het weer gebeurt en doe er wat aan. I am happy, ik geniet van..., ik ben dankbaar voor .... je kunt het niet genoeg tegen jezelf zeggen. En al die anderen zijn ons dienstbaar. Zie het beste in de ander, dan ontwikkel je ook het beste in jezelf.
Ik weet het, ik heb het al vaker geschreven: Alles werkt andersom. Maar het kan geen kwaad dat af en toe eens herhalen, want elke dag opnieuw zijn er valkuilen. Het is niet iets om een keer te lezen, het is niet iets om te weten, het is iets om te doen, je eigen te maken en zelfs dan... zullen er altijd uitdagingen blijven. Maar het wordt vanzelf steeds makkelijker!
We are all ONE.... vandaar.
Mochten we gefrustreerd raken van het niet erkend worden, niet gewaardeerd worden of niet gerespecteerd worden door een ander, dan is dat ook een spiegel voor onszelf. Ga maar na, het is vast niet alleen die ene ander, het zijn er meer... of niet? Het gaat dus niet over die ander, het gaat over jezelf. Zoals de liefde die je voelt - geprojecteerd op een ander meestal - ook van jou is. Ga maar na, het is de liefde die je ook kan voelen bij anderen dan die ene ander. Het is dus jouw liefde. Het heeft zelfs niet eens te maken met die ander, maar het wordt getriggerd. Zoals boosheid ook getriggerd kan worden. Of ergernis. Of blijdschap. Allemaal delen van jou. Als iemand je vrolijkheid triggert, is dat fijn voor je, want je eigen vrolijkheid komt boven water, had er behoefte aan tevoorschijn te komen. En zo is dat met boosheid net zo.
De erkenning van jezelf, alle aspecten van jezelf. Acceptatie, ook van dat wat je lastig vindt te accepteren. Wijs jezelf niet af. Erken al je gevoelens. Want je bent het zelf - niet die ander - die jou niet respecteert of waardeert of erkent. Bijvoorbeeld: Als je je eigen talent erkent en waardeert, zal je zien dat anderen dat ook doen. We wijzen onszelf vaak af, zonder dat we er erg in hebben. We vinden onszelf niet goed genoeg, we zijn nooit tevreden, altijd de ergste criticus van onszelf. Maar stel je eens voor dat je daarmee ophoudt... en wat het effect daarvan zal zijn....
Hoe je dat doet? Je mind in de gaten houden. Je niet vereenzelvigen met al die gedachten. Jezelf andere boodschappen toespreken. Ook al lijkt dat in eerste instantie misschien wat gekunsteld, je zal je een stuk beter voelen als je dat doet. Het krijgt vanzelf z'n uitwerking. Affirmaties en mantra's vragen om discipline, maar ze werken zeker. Er is dus wel inspanning voor nodig, want als we niks doen en de mind z'n gang laten gaan, worden we nooit gelukkig. Hou 'm in de gaten, zie het als het weer gebeurt en doe er wat aan. I am happy, ik geniet van..., ik ben dankbaar voor .... je kunt het niet genoeg tegen jezelf zeggen. En al die anderen zijn ons dienstbaar. Zie het beste in de ander, dan ontwikkel je ook het beste in jezelf.
Ik weet het, ik heb het al vaker geschreven: Alles werkt andersom. Maar het kan geen kwaad dat af en toe eens herhalen, want elke dag opnieuw zijn er valkuilen. Het is niet iets om een keer te lezen, het is niet iets om te weten, het is iets om te doen, je eigen te maken en zelfs dan... zullen er altijd uitdagingen blijven. Maar het wordt vanzelf steeds makkelijker!
zaterdag 22 maart 2014
De Burcht
In de Burcht is altijd vrede
In de Burcht hebben we plezier
We dansen, we zingen
en we maken mooie dingen...
De Burcht is onze basis, de bron
Van daaruit zijn we geboren
en keren we altijd weer terug
maar ook nu al zijn we welkom
Je bent er nooit verloren
Er is altijd wel iemand
We zijn met zoveel...
De burcht, ons aller home.
Daar maken we geen ruzie
we delen alles met elkaar
In de burcht spant de Liefde
als enige de kroon
Breng er je lasten
je pijn, je verdriet
Breng er je twijfels
al het boze dat je ziet
In het licht van de Burcht
verdwijnt het als sneeuw voor de zon
dan kun je dansen en zingen
zoals je nooit tevoren kon
Onze Burcht heeft dikke muren
en een diepe gracht rondom,
maar de poort staat altijd open
en daarbinnen schijnt de Opperzon
Het is aan jou, m'n liefste
of je binnen komen wil
Je bent van harte uitgenodigd
je kan komen wanneer je maar wil
Wil je liever nog wat dwalen
door het rijk met alle verhalen
van dood en angst en eenzaamheid
ga voort, terug naar wat ons scheidt
Het is aan jou, m'n liefste
je kiest je eigen pad
maar als je genoeg hebt van het donker
weet dan dat dit licht ook jou bevrijdt.
In de Burcht hebben we plezier
We dansen, we zingen
en we maken mooie dingen...
De Burcht is onze basis, de bron
Van daaruit zijn we geboren
en keren we altijd weer terug
maar ook nu al zijn we welkom
Je bent er nooit verloren
Er is altijd wel iemand
We zijn met zoveel...
De burcht, ons aller home.
Daar maken we geen ruzie
we delen alles met elkaar
In de burcht spant de Liefde
als enige de kroon
Breng er je lasten
je pijn, je verdriet
Breng er je twijfels
al het boze dat je ziet
In het licht van de Burcht
verdwijnt het als sneeuw voor de zon
dan kun je dansen en zingen
zoals je nooit tevoren kon
Onze Burcht heeft dikke muren
en een diepe gracht rondom,
maar de poort staat altijd open
en daarbinnen schijnt de Opperzon
Het is aan jou, m'n liefste
of je binnen komen wil
Je bent van harte uitgenodigd
je kan komen wanneer je maar wil
Wil je liever nog wat dwalen
door het rijk met alle verhalen
van dood en angst en eenzaamheid
ga voort, terug naar wat ons scheidt
Het is aan jou, m'n liefste
je kiest je eigen pad
maar als je genoeg hebt van het donker
weet dan dat dit licht ook jou bevrijdt.
vrijdag 21 maart 2014
gelukt
Even een leuke mededeling als vervolg op het 'stemadviesje'... Het is gelukt. Bülent Isik heeft genoeg voorkeursstemmen gekregen om toch in de gemeenteraad te komen.
donderdag 20 maart 2014
Come, come...
I am your inner voice,
screaming for freedom
but how can you hear me
in all that noise around you?
Come, come, whoever you are
Wanderer, worshipper, lover of leaving,
Ours is not a caravan of despair
Come, even if you have broken your vows a thousand times
Come, yet again, come come...
Come to the silence,
find your freedom,
find your joy,
it is never too late.
(middelste deel is van Rumi)
screaming for freedom
but how can you hear me
in all that noise around you?
Come, come, whoever you are
Wanderer, worshipper, lover of leaving,
Ours is not a caravan of despair
Come, even if you have broken your vows a thousand times
Come, yet again, come come...
Come to the silence,
find your freedom,
find your joy,
it is never too late.
(middelste deel is van Rumi)
dinsdag 18 maart 2014
Stemadviesje
Even een piepklein stemadviesje... wat je ermee doet moet je natuurlijk zelf weten, maar het is iets om over na te denken....
Politici worden geacht ons te vertegenwoordigen. Niet zozeer hun eigen belangen na te streven. Al vrij snel na hun overwinningssuccessen komen ze in het grote politieke spel terecht, waar het moeilijk is hun idealen te handhaven en hun kiezers trouw te blijven. Stem je op leuzen, op ideologieën (uit vervolgen tijden) of oneliners van de landelijke kopstukken of stem je op een mens die de mensen voor ogen houdt, al bevindt hij of zij zich in de politieke arena?
De gemeenteraadsverkiezingen zijn bij uitstek geschikt voor de 'menselijke maat', welke politici ken je uit je gemeente? Welke heb je ooit zien opkomen voor jouw belangen of die van de buren, de straat of de gemeenschap? Het zijn niet de mooie woorden, die tellen, maar het zijn de daden. Op gemeenteniveau zou je dit toch minimaal hebben moeten merken.
Zelf stem ik op iemand die ik ken, omdat hij mij daadwerkelijk heeft geholpen om door een bureacratische wirwar heen te komen, waarbij ik door de gemeente gemaand werd vergunningen aan te vragen en boetes te betalen voor een dakterras dat er altijd al was. Met een paar telefoontjes van dit raadslid was de hele zaak van de baan. Opgelost. Zulke mensen hebben we nodig! Van welke partij hij is, maakt me niet zoveel uit. De man, die voor ogen houdt wat z'n missie is en het lef heeft om op te komen voor mensen die knel komen te zitten in de ondoorgrondelijke wereld van eindeloze stapels regeltjes en wetten, al dan niet logisch toegepast. Zulke politici vertegenwoordigen de belangen van mensen in de stad. Als ze daarbij het algemene belang (het milieu bijvoorbeeld) ook dienen, hebben ze mijn zegen. Maar ze hebben ons ook nodig om hun werk goed te kunnen doen. Want deze - misschien wel lastige? - meneer werd op plaats 13 gezet van zijn partij... Misschien komt hij met alle voorkeurstemmen van iedereen voor wie hij is opgekomen toch weer in de raad terecht. Dat zou nog eens democratisch zijn... Voor wie in Utrecht woont: Bülent Isik van de PvdA.
Ik hoop dat iedereen in z'n eigen gemeente zo'n voorbeeld kent! Politiek, dichtbij de mensen. Juist bij de gemeenteraadsverkiezingen iets om goed voor ogen te houden!
Politici worden geacht ons te vertegenwoordigen. Niet zozeer hun eigen belangen na te streven. Al vrij snel na hun overwinningssuccessen komen ze in het grote politieke spel terecht, waar het moeilijk is hun idealen te handhaven en hun kiezers trouw te blijven. Stem je op leuzen, op ideologieën (uit vervolgen tijden) of oneliners van de landelijke kopstukken of stem je op een mens die de mensen voor ogen houdt, al bevindt hij of zij zich in de politieke arena?
De gemeenteraadsverkiezingen zijn bij uitstek geschikt voor de 'menselijke maat', welke politici ken je uit je gemeente? Welke heb je ooit zien opkomen voor jouw belangen of die van de buren, de straat of de gemeenschap? Het zijn niet de mooie woorden, die tellen, maar het zijn de daden. Op gemeenteniveau zou je dit toch minimaal hebben moeten merken.
Zelf stem ik op iemand die ik ken, omdat hij mij daadwerkelijk heeft geholpen om door een bureacratische wirwar heen te komen, waarbij ik door de gemeente gemaand werd vergunningen aan te vragen en boetes te betalen voor een dakterras dat er altijd al was. Met een paar telefoontjes van dit raadslid was de hele zaak van de baan. Opgelost. Zulke mensen hebben we nodig! Van welke partij hij is, maakt me niet zoveel uit. De man, die voor ogen houdt wat z'n missie is en het lef heeft om op te komen voor mensen die knel komen te zitten in de ondoorgrondelijke wereld van eindeloze stapels regeltjes en wetten, al dan niet logisch toegepast. Zulke politici vertegenwoordigen de belangen van mensen in de stad. Als ze daarbij het algemene belang (het milieu bijvoorbeeld) ook dienen, hebben ze mijn zegen. Maar ze hebben ons ook nodig om hun werk goed te kunnen doen. Want deze - misschien wel lastige? - meneer werd op plaats 13 gezet van zijn partij... Misschien komt hij met alle voorkeurstemmen van iedereen voor wie hij is opgekomen toch weer in de raad terecht. Dat zou nog eens democratisch zijn... Voor wie in Utrecht woont: Bülent Isik van de PvdA.
Ik hoop dat iedereen in z'n eigen gemeente zo'n voorbeeld kent! Politiek, dichtbij de mensen. Juist bij de gemeenteraadsverkiezingen iets om goed voor ogen te houden!
maandag 17 maart 2014
Moeiteloos...
Ik heb wel eens de neiging (en de kracht) ergens als een leeuw mijn tanden in te zetten en niet los te laten voor het doel is bereikt. Maar pas als je loslaat, krijgt de energie (die kracht) de kans om het zelf te regelen. Z'n weg te vinden.
Het klopt, het 'dwangmatige', dat het per sé moet zoals je het voor ogen heb (ik dus) - omdat je het ziet... Dat betekent dus dat je er ook op kan vertrouwen dat je het goed ziet, vooruit ziet en dat je het kan laten lopen zoals het loopt. Je kunt jezelf de bevestiging geven, dan heb je 'm niet meer van anderen nodig. En als je wat meer achterover leunt, kan het makkelijker naar je toe komen...
Of blijkt het er al te zijn!
Your inner voice
I am your inner voice
Why don't you listen?
I'm whispering softly
words of wisdom
words of courage
words of truth
and words of love...
Why don't you listen?
zondag 16 maart 2014
Je eigen pad
"Omarm je broeders en zusters,
maar laat je niet afleiden op je pad.
maar laat je niet afleiden op je pad.
Bewandel je eigen weg."
(Inge De Smedt, maart 2014)
vrijdag 14 maart 2014
Strijd? Waarmee?
Als je steeds hetzelfde meemaakt met verschillende vriendinnen, hoe kan je dan blijven beweren dat het aan die anderen ligt? Dat zei ik ooit eens tegen iemand, die steeds weer een nieuwe vriendin had en steeds weer met dezelfde drama's te maken kreeg. "Het gaat niet over haar, want het was met de vorige ook al zo..." Natuurlijk vinden mensen dat niet leuk als je dat zegt. Ze willen liever bijval en horen dat ze gelijk hebben. Die ander is gek of ziek of gestoord of wat dan ook, maar die ander heeft het gedaan. En dat moet vooral niet geaccepteerd worden. Daar moet tegen opgetreden worden. En zo los je nooit wat op.
Gisteren sprak ik iemand die het leuk vindt om te strijden. In zijn optiek tegen onrecht en oneerlijke mensen. "Maar je bereikt er niks mee," zei ik. Het wordt alleen maar steeds erger. Hij was absoluut niet van plan de strijd op te geven. Maar hoe kun je zeggen dat je voor de 'goeie zaak' strijdt als je zelf anderen alleen maar zwart maakt? "Ze liegen," zegt hij en omdat hij niets meer te verliezen heeft, hij is namelijk al de dupe geworden van ... (ja wat eigenlijk?) gaat hij door. Strijd om de strijd, daar lijkt het op en hij is zo vastberaden, dat mijn woorden niet lijken aan te komen. Als ik vraag wat zijn doel is, is het niet een oplossing, maar de onderste steen boven. Het gaat nergens heen....
Zulke strijd, tegen 'iets' buiten jezelf, vraagt om bezinning. Om zelfonderzoek. Om een stapje terug. Om meer respect voor anderen en om begrip. Iedereen heeft z'n eigen pad en z'n eigen lessen in het leven. We hoeven ons niet overal mee te bemoeien. Teveel mensen proberen de ander de les te lezen, de ander moet veranderen, zij weten het beter. Ik weet het, soms is het frustrerend dat anderen je dwarsbomen, tegenhouden, niet eerlijk zijn, niet met je mee bewegen, maar... vergeet nooit in de spiegel te kijken.
Dat waar je je aan ergert vertelt je iets over jezelf. Het laat je zien wat je niet wilt zien. Je wordt boos omdat je iets niet accepteert in jezelf. "Dus het is mijn schuld?" is dan de dooddoener, als je dit probeert uit te leggen. Dat komt omdat alles blijft hangen in het oordelen en veroordelen. Zie het... voel het... Durf te erkennen dat je je machteloos voelt of gefrustreerd, boos of miskend. Die donkere wolken willen je systeem uit. Het is je frustratie omdat je je zelfwaardering laat afhangen van anderen, bijvoorbeeld. Omdat je jezelf niet erkent. Iedereen wil erkenning, maar die erkenning begint bij jezelf. Dat 'gat' kan nooit door de buitenwereld worden opgevuld. Dat 'gat' - die gevoelens van niet gewaardeerd worden of niet op waarde geschat - zal alleen maar meer van dat aantrekken. Zo werkt dat met energie. En die onzichtbare 'ladingen' die je bij je draagt, worden gemanifesteert in de wereld om je heen, zodat je het kunt zien. That's all. Het gaat nooit over de ander, altijd over jezelf. Want de hele wereld, zoals je 'm waarneemt, is een reflectie van jouw innerlijke beleving.
Zulke frustraties kun je alleen oplossen door van jezelf te houden zoals je bent. Hoe doe je dat? Accepteren wie je bent, erkennen wie je bent. Begrip hebben voor jezelf, je boosheid en je verdriet, alles. Het zien.Waarnemen. Omarmen. Zonder oordeel.
Als een kind valt, kan je het liefdevol troosten. Of je kunt zeggen: dat komt door dat en dat. Iets of iemand de schuld geven. Of het kind de schuld geven: Pas dan toch op, had je niet beter uit kunnen kijken? En wat je daarmee doet is het niet accepteren, het moet beoordeeld worden en moet in een hokje. Dan plaatsen we het buiten onszelf. Je kunt ook gewoon 'au' zeggen. "Au, dat doet pijn." Of erkennen dat je schrikt. Je kunt het niet veranderen. Alleen de manier waarop je ermee omgaat, kan het erger maken. Door ergens tegen te vechten, het buiten jezelf te plaatsen, maak je iets altijd groter.
Laat je niet meesleuren in de storm van anderen, trek anderen mee in jouw vrede...
En nog wat: Zoals je naar mensen kijkt, zal dat in hen voeden wat je ziet. Zie je hun hoogste potentie, hun ware zelf? Dan stimuleer je dat automatisch en help je ze - en dus ook jezelf - meer dan wanneer je alleen maar bezig bent te benoemen wat er niet goed is. En... dat doe je dus ook met jezelf. Want de ander is je spiegel.
Dat is trouwens ook de essentie van Happy View. Het geldt voor alles: Hoe wil je kijken? I suggest: Choose the Happy View!
Gisteren sprak ik iemand die het leuk vindt om te strijden. In zijn optiek tegen onrecht en oneerlijke mensen. "Maar je bereikt er niks mee," zei ik. Het wordt alleen maar steeds erger. Hij was absoluut niet van plan de strijd op te geven. Maar hoe kun je zeggen dat je voor de 'goeie zaak' strijdt als je zelf anderen alleen maar zwart maakt? "Ze liegen," zegt hij en omdat hij niets meer te verliezen heeft, hij is namelijk al de dupe geworden van ... (ja wat eigenlijk?) gaat hij door. Strijd om de strijd, daar lijkt het op en hij is zo vastberaden, dat mijn woorden niet lijken aan te komen. Als ik vraag wat zijn doel is, is het niet een oplossing, maar de onderste steen boven. Het gaat nergens heen....
Zulke strijd, tegen 'iets' buiten jezelf, vraagt om bezinning. Om zelfonderzoek. Om een stapje terug. Om meer respect voor anderen en om begrip. Iedereen heeft z'n eigen pad en z'n eigen lessen in het leven. We hoeven ons niet overal mee te bemoeien. Teveel mensen proberen de ander de les te lezen, de ander moet veranderen, zij weten het beter. Ik weet het, soms is het frustrerend dat anderen je dwarsbomen, tegenhouden, niet eerlijk zijn, niet met je mee bewegen, maar... vergeet nooit in de spiegel te kijken.
Dat waar je je aan ergert vertelt je iets over jezelf. Het laat je zien wat je niet wilt zien. Je wordt boos omdat je iets niet accepteert in jezelf. "Dus het is mijn schuld?" is dan de dooddoener, als je dit probeert uit te leggen. Dat komt omdat alles blijft hangen in het oordelen en veroordelen. Zie het... voel het... Durf te erkennen dat je je machteloos voelt of gefrustreerd, boos of miskend. Die donkere wolken willen je systeem uit. Het is je frustratie omdat je je zelfwaardering laat afhangen van anderen, bijvoorbeeld. Omdat je jezelf niet erkent. Iedereen wil erkenning, maar die erkenning begint bij jezelf. Dat 'gat' kan nooit door de buitenwereld worden opgevuld. Dat 'gat' - die gevoelens van niet gewaardeerd worden of niet op waarde geschat - zal alleen maar meer van dat aantrekken. Zo werkt dat met energie. En die onzichtbare 'ladingen' die je bij je draagt, worden gemanifesteert in de wereld om je heen, zodat je het kunt zien. That's all. Het gaat nooit over de ander, altijd over jezelf. Want de hele wereld, zoals je 'm waarneemt, is een reflectie van jouw innerlijke beleving.
Zulke frustraties kun je alleen oplossen door van jezelf te houden zoals je bent. Hoe doe je dat? Accepteren wie je bent, erkennen wie je bent. Begrip hebben voor jezelf, je boosheid en je verdriet, alles. Het zien.Waarnemen. Omarmen. Zonder oordeel.
Als een kind valt, kan je het liefdevol troosten. Of je kunt zeggen: dat komt door dat en dat. Iets of iemand de schuld geven. Of het kind de schuld geven: Pas dan toch op, had je niet beter uit kunnen kijken? En wat je daarmee doet is het niet accepteren, het moet beoordeeld worden en moet in een hokje. Dan plaatsen we het buiten onszelf. Je kunt ook gewoon 'au' zeggen. "Au, dat doet pijn." Of erkennen dat je schrikt. Je kunt het niet veranderen. Alleen de manier waarop je ermee omgaat, kan het erger maken. Door ergens tegen te vechten, het buiten jezelf te plaatsen, maak je iets altijd groter.
Laat je niet meesleuren in de storm van anderen, trek anderen mee in jouw vrede...
En nog wat: Zoals je naar mensen kijkt, zal dat in hen voeden wat je ziet. Zie je hun hoogste potentie, hun ware zelf? Dan stimuleer je dat automatisch en help je ze - en dus ook jezelf - meer dan wanneer je alleen maar bezig bent te benoemen wat er niet goed is. En... dat doe je dus ook met jezelf. Want de ander is je spiegel.
Dat is trouwens ook de essentie van Happy View. Het geldt voor alles: Hoe wil je kijken? I suggest: Choose the Happy View!
donderdag 13 maart 2014
Care about....
"Het is wel fijn voor je om iets te hebben 'to care about', isn't it?" zei Ziya over de cats. "Care about?" dat was een interessante opmerking. Ik heb een hoop lol met de cats, het houdt je in het hier en nu en het is een relatie op hartsniveau, je deelt liefde. "Care about" klinkt dan alsof het fijn is om de kattenbak schoon te maken (al doe ik dat ook met liefde natuurlijk ;)) of je zorgen te maken. Interessant. Dat je de behoefte zou hebben om te zorgen - voor man, kinderen of dieren. In mijn beleving is het meer gezelligheid in huis, gelijker, delen en natuurlijk zorg ik voor ze, maar misschien zie ik ze wel meer als volwaardige 'partners', zoals ik dat ook met een man of kinderen zou doen. Het betuttelende daar ben ik niet van...
Het zegt natuurlijk iets over zijn manier van denken en dat van de cultuur, dat 'care about'. Mensen hebben daar sterk het idee dat ze afhankelijk zijn van elkaar en voor elkaar moeten zorgen. Op zich is daar niks mis mee, maar misschien maakt dat mensen ook wel zwakker dan ze zijn, want ze mogen nooit eerst voor zichzelf zorgen, geen 'nee' zeggen, hebben geen idee dat ze veel meer op eigen kracht zouden kunnen. En ze houden elkaar tegen. Want je moet vooral beschikbaar zijn voor de familie. Toen Ziya vroeger eens de stoute schoenen aan getrokken had en meedeed aan een zangwedstrijd, en ook nog won - wat betekende op de radio komen en een carrière beginnen in die richting - hielden z'n broers dat tegen. Hij moest werken in de gezamenlijke teashop, ze konden hem daar niet een dag per week missen voor zulke 'uitspattingen'. En dat noemen ze dan 'care about'... voor elkaar zorgen.
Er zit veel angst in en het is denken vanuit zorgen, vanuit overleven. Niet zo gek natuurlijk, want dat is iedereen gewend. Maar het houdt de mensen wel klein en afhankelijk en ze weten niet eens wat ze in zich hebben. Ze zijn opgegroeid met vrees, niet gestimuleerd om zichzelf te ontplooien, is mijn indruk. Aanpassen, voldoen aan alle ongeschreven regels van ervoor elkaar moeten zijn. Ik was daar heel duidelijk in: Voor mij hoef je niet iets te doen omdat je denkt dat het moet of hoort, ik wil dat het je eigen keuze is, vanuit je hart. Maar dat is niet zo eenvoudig als je dat nooit gewend bent. Wat wil je eigenlijk zelf? Is dat nog te onderscheiden van wat moet en hoort? Ik snap al die dilemma's heel goed hoor, tenslotte is het voor iedereen - ook hier - moeilijk om naar zichzelf te luisteren, je innerlijke stem te volgen en je los te maken uit verwachtingen en verplichtingen.
"Ik ben gek op die cats," zei ik. "Maar het is niet zo dat ze iets op moeten vullen, het is extra. Het is plezier en liefde delen. En natuurlijk zou ik ze niet meer willen missen. Maar - misschien klinkt dat gek... ik voel me nooit alleen. Dus dat is niet de reden." Dat klonk hem inderdaad gek in de oren. Alsof ik niemand nodig had. Alsof liefde is dat je iemand nodig hebt... Afhankelijkheid. Een levensgroot verschil in perceptie dus. "Zolang je vanuit 'needs' denkt en leeft en het gevoel hebt dat een ander of iets anders buiten jezelf die 'needs' kan opvullen, gaat het niet werken. Voor mij is dat geen echte liefde, want het is niet vrij. Hoe weet je dat iets echt is, als je het nodig hebt en dus vanuit angst - dat je het zonder de ander niet redt ofzo - aardig bent en tegemoet komt aan haar wensen? Hoe eerlijk is dat?"
Het lastige - voor mij om te begrijpen - is dat vrouwen dus zo vervangbaar zijn. Als de ene vrouw niet voldoet aan je 'needs', zoek je de andere die beter lijkt te voldoen aan je 'needs'. Omdat je die 'needs' nu eenmaal vervuld moet hebben, want dat is een manier van denken, worden het rationele afwegingen en afspraken. En daar moet je je aan houden. In hoeverre zijn het dan keuzes van je hart? En van je ziel?
En wat betreft de cats: Die zijn heel vrij - en blij - bij mij. Ik loop niet de hele dag achter ze aan om te vertellen wat ze wel en niet mogen doen, pas op of ik pak de plantenspuit. Ik heb geen eens een plantenspuit. Ze redden zich wel en als er wat is, mauwen ze. Ik laat ze vechten met elkaar als dat nodig is en even later liggen ze dan weer prinsheerlijk in elkaars pootjes. Soms springen ze bij me op schoot en Bliss komt elke avond voor haar 'babyritueel' vlak voor ik ga slapen. Dan doet ze een half uurtje babystapjes en moet ik haar kopje aaien. Het gaat allemaal vanzelf. En iedereen is tevreden...
Het zegt natuurlijk iets over zijn manier van denken en dat van de cultuur, dat 'care about'. Mensen hebben daar sterk het idee dat ze afhankelijk zijn van elkaar en voor elkaar moeten zorgen. Op zich is daar niks mis mee, maar misschien maakt dat mensen ook wel zwakker dan ze zijn, want ze mogen nooit eerst voor zichzelf zorgen, geen 'nee' zeggen, hebben geen idee dat ze veel meer op eigen kracht zouden kunnen. En ze houden elkaar tegen. Want je moet vooral beschikbaar zijn voor de familie. Toen Ziya vroeger eens de stoute schoenen aan getrokken had en meedeed aan een zangwedstrijd, en ook nog won - wat betekende op de radio komen en een carrière beginnen in die richting - hielden z'n broers dat tegen. Hij moest werken in de gezamenlijke teashop, ze konden hem daar niet een dag per week missen voor zulke 'uitspattingen'. En dat noemen ze dan 'care about'... voor elkaar zorgen.
Er zit veel angst in en het is denken vanuit zorgen, vanuit overleven. Niet zo gek natuurlijk, want dat is iedereen gewend. Maar het houdt de mensen wel klein en afhankelijk en ze weten niet eens wat ze in zich hebben. Ze zijn opgegroeid met vrees, niet gestimuleerd om zichzelf te ontplooien, is mijn indruk. Aanpassen, voldoen aan alle ongeschreven regels van ervoor elkaar moeten zijn. Ik was daar heel duidelijk in: Voor mij hoef je niet iets te doen omdat je denkt dat het moet of hoort, ik wil dat het je eigen keuze is, vanuit je hart. Maar dat is niet zo eenvoudig als je dat nooit gewend bent. Wat wil je eigenlijk zelf? Is dat nog te onderscheiden van wat moet en hoort? Ik snap al die dilemma's heel goed hoor, tenslotte is het voor iedereen - ook hier - moeilijk om naar zichzelf te luisteren, je innerlijke stem te volgen en je los te maken uit verwachtingen en verplichtingen.
"Ik ben gek op die cats," zei ik. "Maar het is niet zo dat ze iets op moeten vullen, het is extra. Het is plezier en liefde delen. En natuurlijk zou ik ze niet meer willen missen. Maar - misschien klinkt dat gek... ik voel me nooit alleen. Dus dat is niet de reden." Dat klonk hem inderdaad gek in de oren. Alsof ik niemand nodig had. Alsof liefde is dat je iemand nodig hebt... Afhankelijkheid. Een levensgroot verschil in perceptie dus. "Zolang je vanuit 'needs' denkt en leeft en het gevoel hebt dat een ander of iets anders buiten jezelf die 'needs' kan opvullen, gaat het niet werken. Voor mij is dat geen echte liefde, want het is niet vrij. Hoe weet je dat iets echt is, als je het nodig hebt en dus vanuit angst - dat je het zonder de ander niet redt ofzo - aardig bent en tegemoet komt aan haar wensen? Hoe eerlijk is dat?"
Het lastige - voor mij om te begrijpen - is dat vrouwen dus zo vervangbaar zijn. Als de ene vrouw niet voldoet aan je 'needs', zoek je de andere die beter lijkt te voldoen aan je 'needs'. Omdat je die 'needs' nu eenmaal vervuld moet hebben, want dat is een manier van denken, worden het rationele afwegingen en afspraken. En daar moet je je aan houden. In hoeverre zijn het dan keuzes van je hart? En van je ziel?
En wat betreft de cats: Die zijn heel vrij - en blij - bij mij. Ik loop niet de hele dag achter ze aan om te vertellen wat ze wel en niet mogen doen, pas op of ik pak de plantenspuit. Ik heb geen eens een plantenspuit. Ze redden zich wel en als er wat is, mauwen ze. Ik laat ze vechten met elkaar als dat nodig is en even later liggen ze dan weer prinsheerlijk in elkaars pootjes. Soms springen ze bij me op schoot en Bliss komt elke avond voor haar 'babyritueel' vlak voor ik ga slapen. Dan doet ze een half uurtje babystapjes en moet ik haar kopje aaien. Het gaat allemaal vanzelf. En iedereen is tevreden...
woensdag 12 maart 2014
Healing
Je kunt - per ongeluk - gevangen raken in elkaars projecties. It happened to me onlangs... ;) en oooo, wat werd ik daar boos van. Maar misschien gebeurde het omgekeerd ook wel, wie zal het zeggen. Aan andermans projectie kan je niet veel doen. Behalve misschien praten, begrijpen en ontdekken hoe een ander het beleeft. Maar dat je niet gezien wordt zoals je bent, maar slechts een deel dat past in de projectie van een ander, daar is behoorlijk moeilijk uit te ontsnappen.
Het heeft natuurlijk niet zoveel zin om daar de strijd mee aan te gaan, je kunt je beter afvragen waarom je het zo nodig vindt dat je begrepen wordt, erkenning krijgt voor wie je bent. Ik werd boos vanwege het onterechte 'plaatje' waar ik in terecht kwam, de rol die ik toebedeeld kreeg. En daar ben ik wel vaker boos over geweest. In die zin was het ook mijn projectie, deze hele situatie. Om mij te laten zien waar mijn nog te helen delen lagen.
De woede was nodig, dat voelde ik, er was geen ontkomen aan. Het wilde blootgelegd worden, erkend worden. Door mijzelf! Als ik mijn boosheid zou onderdrukken - wat niet lukte - dan zou ik mezelf tekort gedaan hebben, ontkend hebben. Als ik mezelf erken zoals ik ben en mezelf alle goedkeuring geef te zijn wie ik ben, als ik mezelf volledig de vrijheid geef mezelf te zijn en geen delen van mezelf afwijs, dan heb ik de bevestiging van een ander daarin niet nodig.
Dat werd getriggerd en dat is mooi. Het gevecht voor het recht om jezelf te zijn, vrij zijn om je uit te drukken zoals je dat wil, het is uiteindelijk een gevecht met jezelf.
Dus: Ik geef mezelf toestemming om te zijn wie ik ben. Ik geef mezelf toestemming om helemaal mezelf te zijn. Ik erken mezelf in wie ik ben. Ik geef mezelf toestemming om te leven zoals ik wil leven en te doen wat ik wil doen. Ik geef mezelf toestemming om te genieten van het leven, te beleven wat er te beleven valt en ik keur niks af van mijzelf, ik accepteer mezelf volledig. Daarbij geef ik mezelf ook nog toestemming om (veel) geld te verdienen met wat ik het leukste vind om te doen. Om mijn eigen pad te volgen, wat men er ook van vindt. Ik geef de innerlijke judge toestemming om te vertrekken, al die afkeuring, kritiek en beperkingen van 'm heb ik genoeg van. I am who I am.
Zo, dat waren even een paar affirmaties, die nuttig zijn om dagelijks te herhalen. Ik vergeet er nog een, een hele belangrijke: I give myself permission to love myself! To honour myself and to heal myself completely.
Het heeft natuurlijk niet zoveel zin om daar de strijd mee aan te gaan, je kunt je beter afvragen waarom je het zo nodig vindt dat je begrepen wordt, erkenning krijgt voor wie je bent. Ik werd boos vanwege het onterechte 'plaatje' waar ik in terecht kwam, de rol die ik toebedeeld kreeg. En daar ben ik wel vaker boos over geweest. In die zin was het ook mijn projectie, deze hele situatie. Om mij te laten zien waar mijn nog te helen delen lagen.
De woede was nodig, dat voelde ik, er was geen ontkomen aan. Het wilde blootgelegd worden, erkend worden. Door mijzelf! Als ik mijn boosheid zou onderdrukken - wat niet lukte - dan zou ik mezelf tekort gedaan hebben, ontkend hebben. Als ik mezelf erken zoals ik ben en mezelf alle goedkeuring geef te zijn wie ik ben, als ik mezelf volledig de vrijheid geef mezelf te zijn en geen delen van mezelf afwijs, dan heb ik de bevestiging van een ander daarin niet nodig.
Dat werd getriggerd en dat is mooi. Het gevecht voor het recht om jezelf te zijn, vrij zijn om je uit te drukken zoals je dat wil, het is uiteindelijk een gevecht met jezelf.
Dus: Ik geef mezelf toestemming om te zijn wie ik ben. Ik geef mezelf toestemming om helemaal mezelf te zijn. Ik erken mezelf in wie ik ben. Ik geef mezelf toestemming om te leven zoals ik wil leven en te doen wat ik wil doen. Ik geef mezelf toestemming om te genieten van het leven, te beleven wat er te beleven valt en ik keur niks af van mijzelf, ik accepteer mezelf volledig. Daarbij geef ik mezelf ook nog toestemming om (veel) geld te verdienen met wat ik het leukste vind om te doen. Om mijn eigen pad te volgen, wat men er ook van vindt. Ik geef de innerlijke judge toestemming om te vertrekken, al die afkeuring, kritiek en beperkingen van 'm heb ik genoeg van. I am who I am.
Zo, dat waren even een paar affirmaties, die nuttig zijn om dagelijks te herhalen. Ik vergeet er nog een, een hele belangrijke: I give myself permission to love myself! To honour myself and to heal myself completely.
dinsdag 11 maart 2014
Ontsluieren
Hebben we keuze? Als we eenmaal op het 'spirituele' pad terecht komen, is er dan nog een weg terug? Ik denk het niet.
Spiritueel, dat woord gebruik ik meestal niet, omdat in mijn optiek alles spiritueel is en het begrip 'alles' in een hokje duwt, een zweverig hokje weliswaar. Het is net zo'n misvormde en misbruikte term als "God" en betekent misschien ook nog wel het zelfde: De spirit, zonder spirit leven we niet, zoals we ook niet kunnen leven zonder adem. Het is de levensenergie die door ons heen stroom. De energie die er sowieso is, al kennen we haar wetten niet. Of je wil of niet, de universele wetten gaan boven alle menselijke wetten. En wat is dan 'spiritueel'? Wat is het spirituele pad? Het pad van de bewustwording daarvan. Het plotselinge weten, beseffen, het groeien, gaat het niet vanzelf?
Ja, we kunnen ons verzetten, het ego verzet zich. En niet weinig. Met alle kracht verzet het ego zich tegen de 'spirituele' ontwikkeling, want het ego weet dat het dan zichzelf zal verliezen en is daarvoor doodsbang. Dit is onze strijd, de eeuwige menselijke strijd. Maar de sluiers verdwijnen en er blijkt niks engs achter te schuilen. Het maakt ons juist vrij. En we verliezen niks, we winnen alleen. We ontdekken wie we werkelijk zijn als we bereid zijn de sluiers te laten vallen.
Maar hebben we een keuze? Ik denk het niet. Het leven drijft ons vanzelf deze kant op. En het ego protesteert. De wereld is vol van protesterende ego-stemmen, net als onze mind. Maar achter dat geharrewar schuilt een grote kracht, een stille kracht, vol van liefde, vol van waarheid en ach... die kan soms niet gehoord worden - dat wil niet zeggen dat-ie niet werkzaam is, aanwezig is, is....
We hebben misschien de keus om ons mee te laten drijven in de stroom, ons verzet op te geven. Maar dat is een proces en gaat stap voor stap. Steeds vraagt het weer een nieuwe stap, loslaten, loslaten, loslaten... We houden van nature krampachtig vast aan wat we kennen, alsof we in een stromende rivier een rotspunt aan de kant vasthouden, bang om meegesleurd te worden. Maar hoeveel makkelijker is het niet de strijd op te geven en te zien wat het leven brengt als we het leven zelf alles laten regelen? Hoe meer we focussen op de blokkades onderweg, hoe krachtiger ze zullen zijn - wij maken ze groot - hoe meer we onszelf beperken.
Ontsluieren...
Spiritueel, dat woord gebruik ik meestal niet, omdat in mijn optiek alles spiritueel is en het begrip 'alles' in een hokje duwt, een zweverig hokje weliswaar. Het is net zo'n misvormde en misbruikte term als "God" en betekent misschien ook nog wel het zelfde: De spirit, zonder spirit leven we niet, zoals we ook niet kunnen leven zonder adem. Het is de levensenergie die door ons heen stroom. De energie die er sowieso is, al kennen we haar wetten niet. Of je wil of niet, de universele wetten gaan boven alle menselijke wetten. En wat is dan 'spiritueel'? Wat is het spirituele pad? Het pad van de bewustwording daarvan. Het plotselinge weten, beseffen, het groeien, gaat het niet vanzelf?
Ja, we kunnen ons verzetten, het ego verzet zich. En niet weinig. Met alle kracht verzet het ego zich tegen de 'spirituele' ontwikkeling, want het ego weet dat het dan zichzelf zal verliezen en is daarvoor doodsbang. Dit is onze strijd, de eeuwige menselijke strijd. Maar de sluiers verdwijnen en er blijkt niks engs achter te schuilen. Het maakt ons juist vrij. En we verliezen niks, we winnen alleen. We ontdekken wie we werkelijk zijn als we bereid zijn de sluiers te laten vallen.
Maar hebben we een keuze? Ik denk het niet. Het leven drijft ons vanzelf deze kant op. En het ego protesteert. De wereld is vol van protesterende ego-stemmen, net als onze mind. Maar achter dat geharrewar schuilt een grote kracht, een stille kracht, vol van liefde, vol van waarheid en ach... die kan soms niet gehoord worden - dat wil niet zeggen dat-ie niet werkzaam is, aanwezig is, is....
We hebben misschien de keus om ons mee te laten drijven in de stroom, ons verzet op te geven. Maar dat is een proces en gaat stap voor stap. Steeds vraagt het weer een nieuwe stap, loslaten, loslaten, loslaten... We houden van nature krampachtig vast aan wat we kennen, alsof we in een stromende rivier een rotspunt aan de kant vasthouden, bang om meegesleurd te worden. Maar hoeveel makkelijker is het niet de strijd op te geven en te zien wat het leven brengt als we het leven zelf alles laten regelen? Hoe meer we focussen op de blokkades onderweg, hoe krachtiger ze zullen zijn - wij maken ze groot - hoe meer we onszelf beperken.
Ontsluieren...
zondag 9 maart 2014
Het drama & de oplossing
Ik ben de wereld ingegaan, heb mijn vreedzame eilandje van rust en geluk verlaten om avonturen te beleven. Ik ben er volop ingedoken, wat geweldig was, maar ik heb me ook in het drama laten meesleuren, de warrige wereld van het ego en de dualiteit. Mijn innerlijke rust en vrede heb ik behoorlijk overhoop laten halen. En nu stap ik weer uit dat drama, ik doe er niet meer aan mee. Drama's zijn verhalen. Het is een mooi verhaal. Maar de uitkomst mag weer innerlijke rust en vrede zijn.
Ik herinner me maar al te goed de codependency-lessen (dankzij Peter de Kock), het lijkt op verslaving. Niet zonder de ander kunnen, het buiten jezelf zoeken, het van anderen af laten hangen, angst, 'needs', onvrijheid, chantage, manipulatie, schuld en schuldgevoelens, verwijten, slachtofferschap... ofwel: drama... De kunst is om er vrij van te blijven. Je niet te laten vangen in de verschillende plots (I did actually...), wendingen en karakters van het drama. "Je kunt compassie hebben met iedereen die erbij betrokken is, maar je hoeft je in geen geval omver te laten halen door het drama. Als je je concentreert op het positieve, dan kom je vanzelf tot een
positieve oplossing," adviseert mij een opgevaren meester.
En de grootste les is: Laat anderen hun eigen keuzes in hun leven maken. Iedereen heeft z'n eigen pad, z'n eigen levenslessen. En de vrijheid om z'n eigen keuzes te maken. Mijn keuzes hoeven daar niet afhankelijk van te zijn. Ik kan het niet voor anderen doen. Dat is niet de bedoeling.
En de grootste les is: Laat anderen hun eigen keuzes in hun leven maken. Iedereen heeft z'n eigen pad, z'n eigen levenslessen. En de vrijheid om z'n eigen keuzes te maken. Mijn keuzes hoeven daar niet afhankelijk van te zijn. Ik kan het niet voor anderen doen. Dat is niet de bedoeling.
Als je dingen een negatief gevoel bij je
oproepen omdat je ze niet wilt, kun je niet goed toelaten wat je wel
wilt. Focus dus op dat wat jou een fijn gevoel geeft en vergroot dat
gevoel. (Abraham/Hicks)
Welkom thuis to mySelf! ;)
Welkom thuis to mySelf! ;)
zaterdag 8 maart 2014
Dost
'Hoe zat dat tussen Shams en Rumi?' vroeg ik Uzeyir, een Derwisj-brother en Mevlana-teacher, die aan het Mevlanaplein in Konya een grote winkel heeft, waar mensen kunnen binnenstappen om souvenirs te kopen, maar als ze echt geïnteressserd blijken te zijn een kopje thee krijgen en al hun vragen kunnen stellen. Uzeyir is de perfecte man om alle vragen te stellen over Rumi, zijn leer, de geschiedenis en de huidige situatie. "Even wachten tot Ziya terug is," antwoordde Uzeyir, dan vertel ik jullie alles over Shams, het is een interessant verhaal. "Waren ze homo?" vroeg ik. "Nee, dat is het niet..."
Shams' wens was iemand te vinden met wie hij alles kon delen wat hij totdantoe aan Goddelijks ervaren had, hij wilde het overbrengen en in de praktijk brengen en de eenheid ervaren met die persoon. Een spirituele eenheid welteverstaan. Voor geen mens te begrijpen. Rumi was de uitverkorene, dagen waren zij samen en verloren hun ego - hoewel Shams dat eigenlijk al niet of nauwelijks meer had. "Het was pure liefde, goddelijke liefde, eenheid," legde Uzeyir uit. Het had niks met seksualiteit te maken, het was eenheid op een ander level. Zij waren voor elkaar het gezicht van God. Het hoogst bereikbare is dat je de God in elkaar ziet. En daarmee in jezelf. Rumi noemt Shams zijn geliefde en schreef lyrische liefdesgedichten. Vanaf dat moment liet hij de boekenwijsheden achter zich en leefde en schreef alleen nog vanuit z'n hart, de Goddelijke stroom. Je zou nu kunnen zeggen dat Rumi na de intensieve ontmoeting met Shams verlicht geraakt is. Velen hebben dat nooit begrepen, maar het is ook niet te begrijpen vanuit een menselijk perspectief. Het gaat het verstand te boven, het is het hoogst haalbare. Rumi had Shams nodig om het Goddelijke in een vorm te zien, Shams vertegenwoordigde voor hem het Goddelijke op aarde. Uniek aan Rumi is dat hij het verlangen als drijfveer noemt om het Goddelijke op aarde te bereiken. Het verlangen is wat ons drijft...
Daarna vertelde de 'echte' Derwisj ons dus over het leven zonder attachements, hij was vrij. De liefde tussen Shams en Rumi was ook vrij. Ze waren 'dost' van elkaar. Dost betekent: Vriend, geliefde, vertrouweling, iemand met wie je alles deelt, met wie je een bent. Dat gaat voorbij alle beperkingen, voorbij de 'menselijke' liefde, zoals we die doorgaans kennen. "Ja ja, " zei Ziya nog, "je hebt verschillende soorten liefde. De liefde voor je moeder, de liefde voor je vrouw, de liefde voor je kind, de liefde voor een dier, dat is allemaal verschillend." Uzeyir glimlachte: "Liefde is één. Het is allemaal dezelfde liefde, God is liefde."
"Misschien kunnen we wel elkaars 'dost' worden," opperde ik gisteren opeens, ging het tenslotte niet juist om die vrijheid? "Natuurlijk sweetheart," zei Ziya, "dat zijn we toch al?" Ja.
En zo krijgt alles z'n waarde weer terug. Het is vrij. Vrij van ego-needs, die lossen zich ook vanzelf op merk ik - juist omdat ze boven komen drijven. Vrij. Vrij van voorwaarden en vrij van verwachtingen. Wat wil je nog meer? Het maakt ons juist vrij...
Shams' wens was iemand te vinden met wie hij alles kon delen wat hij totdantoe aan Goddelijks ervaren had, hij wilde het overbrengen en in de praktijk brengen en de eenheid ervaren met die persoon. Een spirituele eenheid welteverstaan. Voor geen mens te begrijpen. Rumi was de uitverkorene, dagen waren zij samen en verloren hun ego - hoewel Shams dat eigenlijk al niet of nauwelijks meer had. "Het was pure liefde, goddelijke liefde, eenheid," legde Uzeyir uit. Het had niks met seksualiteit te maken, het was eenheid op een ander level. Zij waren voor elkaar het gezicht van God. Het hoogst bereikbare is dat je de God in elkaar ziet. En daarmee in jezelf. Rumi noemt Shams zijn geliefde en schreef lyrische liefdesgedichten. Vanaf dat moment liet hij de boekenwijsheden achter zich en leefde en schreef alleen nog vanuit z'n hart, de Goddelijke stroom. Je zou nu kunnen zeggen dat Rumi na de intensieve ontmoeting met Shams verlicht geraakt is. Velen hebben dat nooit begrepen, maar het is ook niet te begrijpen vanuit een menselijk perspectief. Het gaat het verstand te boven, het is het hoogst haalbare. Rumi had Shams nodig om het Goddelijke in een vorm te zien, Shams vertegenwoordigde voor hem het Goddelijke op aarde. Uniek aan Rumi is dat hij het verlangen als drijfveer noemt om het Goddelijke op aarde te bereiken. Het verlangen is wat ons drijft...
Daarna vertelde de 'echte' Derwisj ons dus over het leven zonder attachements, hij was vrij. De liefde tussen Shams en Rumi was ook vrij. Ze waren 'dost' van elkaar. Dost betekent: Vriend, geliefde, vertrouweling, iemand met wie je alles deelt, met wie je een bent. Dat gaat voorbij alle beperkingen, voorbij de 'menselijke' liefde, zoals we die doorgaans kennen. "Ja ja, " zei Ziya nog, "je hebt verschillende soorten liefde. De liefde voor je moeder, de liefde voor je vrouw, de liefde voor je kind, de liefde voor een dier, dat is allemaal verschillend." Uzeyir glimlachte: "Liefde is één. Het is allemaal dezelfde liefde, God is liefde."
"Misschien kunnen we wel elkaars 'dost' worden," opperde ik gisteren opeens, ging het tenslotte niet juist om die vrijheid? "Natuurlijk sweetheart," zei Ziya, "dat zijn we toch al?" Ja.
En zo krijgt alles z'n waarde weer terug. Het is vrij. Vrij van ego-needs, die lossen zich ook vanzelf op merk ik - juist omdat ze boven komen drijven. Vrij. Vrij van voorwaarden en vrij van verwachtingen. Wat wil je nog meer? Het maakt ons juist vrij...
vrijdag 7 maart 2014
Test
Trust means not having to have a particular result, but rather, knowing that whatever results is for our highest good. (Neale Donald Walsch)
If you do not worry about the
past & are not fearful of the future, the right response will come
to you to every situation as it occurs (Deepak Chopra)
Your inner compass accurately steers you in the direction of your dreams and desires. (Doreen Virtue)
The way to see yourself & others through this time of tremendous
transformation, is to continuously Let go & Trust in the Infinite. (Divine Mother)
Ik ben gek dit soort op quotes, voed me er dagelijks mee via Twitter of Facebook en het mooiste is dat ze meestal precies op het goeie moment met de goeie boodschappen komen. Zoals je ook altijd precies het goeie kaartje trekt. Of bepaalde boeken openslaat en precies dat leest wat op dat moment nuttig is. En niet te vergeten: situaties in het leven zelf - alleen al het weer en het verkeer bijvoorbeeld - je van alles vertellen. Regelmatig denk ik terug aan de kat, die een van de eerste avonden bij ons op schoot kwam zitten. Bij ons allebei op schoot! Half op de een, half op de ander. Dat lukte. En dat viel op. Natuurlijk gingen we 'm aaien. Dat vond hij (of zij) prima. Alleen een enkel punt mocht je niet aanraken, dan kreeg je een enorme uithaal. Ik deed dat dan ook niet, Ziya deed het nog een keer...
Meestal komen de antwoorden en inzichten vanzelf wel, van binnenuit. Wat een rijkdom is dat! Maar dan moet je wel rustig zijn en de 'small mind' moet niet al te actief zijn, verdedigend en reagerend vanuit angst en bedreiging. Natuurlijk was ik even uit mijn evenwicht geramd door alles wat er gebeurde. 'Hoe kan dat nou?' vroeg ik me af. 'Hoe kan dat nou als alles de bedoeling is en alles lijkt te verlopen volgens een 'onzichtbaar' plan, als alles zichzelf zo lijkt te regelen?'
Vanuit Konya kreeg ik van Piek een ouderwets 'roefadvies':
"Gewoon rechtop blijven staan. Waarom zou je je onderuit laten halen? In mijn beeld sta jij rechtop (verticaal) en ramt hij daar horizontaal op in met zijn onzekerheid etc. Waarom laat je zo op je inbeuken? Toen zag ik dat relaties allemaal zo zouden moeten zijn dat elk individu rechtop staat.
Als een ander dan in de buurt komt, is er een natuurlijke versmelting. Als iemand 'horizontaal' is, dan zijn het aanvallen die hij pleegt op iemand die rechtop staat. Eigenlijk de ramkoers die je vanuit de forten/kastelen kent (met grote boomstammen de deur open willen breken). Belangrijk lijkt te zijn dat je heel duidelijk de kosmische verbinding houdt: aarden en een lijn naar boven. En je niet afhankelijk maken door mee te gaan in zijn onzekerheden, angsten etc. Ik heb geprobeerd te zien wat jij hieruit hebt te leren en kwam dan meermalen op het rechtop blijven staan. Misschien is het niet ingewikkelder...."
Rechtop blijven staan dus. Doorgaan. Jezelf niet onderuit laten halen. Wat een test!
donderdag 6 maart 2014
Rumi
Doing as others told me, I was Blind.
Coming when others called me, I was Lost.
then I left everyone, myself as well.
then I found Everyone, Myself as well.
Rumi
Coming when others called me, I was Lost.
then I left everyone, myself as well.
then I found Everyone, Myself as well.
Rumi
Zeg man
Zeg man,
Een vrouw die jou gehoorzaamt,
word je daar nou echt gelukkig van?
Wil je een slaaf,
bang en braaf?
Wil jij zo zijn?
Onderdrukker in de wereld
die jou onderdrukt?
Denk je dat je sterk en stoer bent
als zij doet wat jij zegt?
Zoals jij braaf gehoorzaamt
aan jouw baas, je bank, het systeem?
Zeg man, weet je dan niet,
dat ieder mens een God is om te aanbidden?
Dat God geen angst kent,
geen onderdrukking en geen pijn?
Weet je niet dat God vrijheid is
en in ieder mens zichzelf wil zijn?
Petra
inspired by Rumi
c) Happy View, 2014
Het wil geschreven worden
Een vrouw die jou gehoorzaamt,
word je daar nou echt gelukkig van?
Wil je een slaaf,
bang en braaf?
Wil jij zo zijn?
Onderdrukker in de wereld
die jou onderdrukt?
Denk je dat je sterk en stoer bent
als zij doet wat jij zegt?
Zoals jij braaf gehoorzaamt
aan jouw baas, je bank, het systeem?
Zeg man, weet je dan niet,
dat ieder mens een God is om te aanbidden?
Dat God geen angst kent,
geen onderdrukking en geen pijn?
Weet je niet dat God vrijheid is
en in ieder mens zichzelf wil zijn?
Petra
inspired by Rumi
c) Happy View, 2014
Het wil geschreven worden
Fundament
De wereld leidt je af
van al wat je al weet
ergens diep van binnen
Alles is een test
om te blijven geloven
in jezelf
Hoe sterk blijf je staan
als om je heen spaanders vallen
Liefhebbend en wetend
dat alles wat er gebeurt
en alles wat er is
slechts tijdelijk is
dat alles op weg is
naar het hoogste goed
jouw hoogste goed
en dat van iedereen.
Soms moet alles eerst instorten
voor een nieuw fundament
waarop je echt kunt bouwen
van al wat je al weet
ergens diep van binnen
Alles is een test
om te blijven geloven
in jezelf
Hoe sterk blijf je staan
als om je heen spaanders vallen
Liefhebbend en wetend
dat alles wat er gebeurt
en alles wat er is
slechts tijdelijk is
dat alles op weg is
naar het hoogste goed
jouw hoogste goed
en dat van iedereen.
Soms moet alles eerst instorten
voor een nieuw fundament
waarop je echt kunt bouwen
Verlangen
Het verlangen
drijft je vanzelf
naar jeZelf
~~~~~~~~~~~
Het verlangen heb je nodig, het verlangen is wat ons drijft.
We zoeken, we zoeken, we blijven zoeken....
Naar liefde, die ene, de ware, het geluk...
Dat zal mij gelukkig maken,
als ik dat bereik, dan...
Misschien zij, misschien hij,
misschien dit, misschien dat...
En als we het dan hebben,
veel geld, een mooie auto, schoenen of dat huis,
als we hem of haar bezitten,
zijn we alleen nog bang
het kwijt te raken
Gelukkig? Even misschien.
Het verlangen blijft.
Het gras aan de overkant....
We zullen nooit tevreden zijn.
Het verlangen blijft ons drijven
We zoeken God, we zoeken antwoorden...
En die krijgen we
als we ze zoeken.
We zoeken onszelf.
Onszelf geeft antwoord
in vele vormen
slechts een stap is alles
misschien zelfs geen stap
Het is er al
Je hoeft niet te zoeken
Alles is er al.
The ocean is in the drop (Rumi)
Alles is in ons
Sluit je ogen en sluit ze nog een keer (Ziya)
Go inside and find
YourSelf
Liefde voor jeZelf zal je de liefde geven
voor alles om je heen
De liefde voor jeZelf zal antwoorden,
op verrassende manieren
door alles om je heen
Als je niet meer zoekt
zal je het vinden
want het is er al.
Open je ogen en open ze nog een keer (Petra).
Deze wonderschone wereld
dat ben jij.
woensdag 5 maart 2014
Happy or free?
'Het leest als een spannende roman,' reageerde collega-blogger en inmiddels goede vriend Peter, benieuwd naar het volgende 'hoofdstuk'. Ja, dat kan je wel zeggen, ik ben een roman ingestapt door naar Turkije te gaan. Opeens boekte ik zomaar een ticket naar Istanbul. Waarom wist ik niet precies. Maar ik wist wel dat ik daar iets te doen had en dat het met het hele man-vrouw verhaal te maken had. Die roman komt er, don't worry. De eerste tien dagen waren al een roman, eerlijk gezegd.
Om de hoek van mijn hotel, de eerste dag, ik ging even ergens eten, liep ik hem tegen het lijf. We kenden elkaar al. Ojee, dacht ik, niet weer zo'n verhaal. Hij haalde mij over om wat te gaan drinken, ik probeerde de boot wat af te houden. Dat dit iets met een vorig leven te maken had, wisten we allebei meteen. Later, toen ik weer thuis was, ging ik naar Monique om dat uit te zoeken. In een vorig leven waren we getrouwd. Dat wilde ik eerst eigenlijk niet, want ik genoot van mijn vrijheid. Toen ook al. En waar ik bang voor was, gebeurde ook: Daar zat ik dan uiteindelijk, tussen de stapels was, met drie kinderen, wachtend op een man die aan het werk was of met vrienden op stap. Ongelukkig. Ik kon mijn eigen dingen niet doen, mijn missie niet vervullen. Die had ik toen ook al.
Op een dag ben ik vertrokken. De wereld in, mijn eigen roeping volgend. Dat liet hem verbitterd en ontgoocheld met drie kinderen achter. Ik overleefde alles, maar het was een eenzaam pad. Want ik was een gevaarlijk voorbeeld voor mensen. Je moest je vooral niet met mij inlaten... want dat wekte de drang naar vrijheid op. Hij kon het uiteindelijk wel begrijpen, maar was er van overtuigd dat hij het goed had gedaan. Zoals het hoorde. Zoals de cultuur voorschreef dat het moest. En ik wist aan het eind van mijn leven dat ik wel het goede had gedaan, maar dat er iets miste en dat het beter kon. Dat zou ik volgende keer doen. Dat klopt met mijn zienswijze nu: waarom niet allebei? Waarom geen gelijkwaardigheid? Misschien kwam ik daarom terug. Misschien moest ik daarom naar Istanbul. Ik kwam hem tegen op het moment dat zijn leven vast zat. Het liep niet. Er blokkeerde iets.
Al snel stuitten we op deze issues. Of ik zijn overhemden wilde strijken? Nee, ik ben je huisvrouw niet. Dat kan ik niet eens. "Je kunt toch wel iets doen voor elkaar?" vond hij. "Ja, maar niet in opdracht. Ik doe genoeg voor je. Maar ik bepaal zelf wat. Ik ga niet je bevelen opvolgen." Dat werd een - voor mij - bizarre ruzie. "Als je denkt dat ik mee doe in de competitie voor huisvrouw, vergeet het. Als je aan het beoordelen ben of ik voldoe aan die maatstaven, hou maar op. Ik doe niet mee aan deze test!"
Tegelijkertijd waren we een perfect team. Hij bleek serieus een geweldige partner in mijn werkzaamheden - zowel wat betreft het organiseren als het interviewen en de juiste personen benaderen. Onvoorstelbaar. Het werd echt een gezamenlijk project. En het ging allemaal over het nieuwe evenwicht of het herstellen van het evenwicht tussen man en vrouw. Zo kon hij mij bijvoorbeeld ook uitleggen hoe een harem ooit was ontstaan. Uit angst om afhankelijk te zijn van één vrouw, kon je er maar beter meer hebben. Macht. Controle. De baas zijn. De vrouw beheersen.
Precies zoals het in de wereld is gegaan met alle vormen van macht. Mensen onder de duim houden. De eigen kracht uitschakelen, vrijheid beperken, want dat is gevaarlijk. En zo maken mensen elkaar afhankelijk, onvrij, controleert men elkaar en onkent men zichzelf en de ander in wie hij of zij werkelijk is. Uit angst maken we slaven en zijn we slaven van elkaar. Precies dat waar ik mee bezig ben en waar mijn missie op is gericht: self-empowering, onafhankelijkheid, de kracht in jezelf vinden, de God in jezelf ontdekken.
Twee totaal verschillende werelden, we hadden ongeveer de tegenovergestelde ervaringen op het terrein van relaties. Ik zocht en koos voor vrijheid. Hij zocht en probeerde 'huisje-boompje-beestje' en was daarin teleurgesteld. Hij was gekwetst door vrouwen, (maar kwetste zelf vervolgens ook vele vrouwen, door een soort revange te nemen en geen echte relaties meer aan te gaan) ik door mannen (en hun 'revange-gedrag' en misbruik maken van ... voor hun eigen behoeften).
We konden door met elkaar te praten alles vanuit de ander bekijken. Net als in zijn vorige leven dacht hij ook in dit leven dat hij het goed deed met zijn vrouw, z'n ex. Hoe groot was de klap toen zij hem verliet, omdat ze ongelukkig was. Hij doet z'n best het goed te doen, maar het zijn regels en overtuigingen, zoals het hoort. Zonder dat je daar echt gelukkig van wordt. Die klap was hij eigenlijk nooit te boven gekomen, nog steeds was hij er verbitterd over. Alleen dat al was natuurlijk de reden dat we elkaar tegenkwamen.
Maar nog steeds, zegt hij, zoekt hij dat misschien: Zoals het was met zijn vrouw, zoals zijn moeder het ook deed. Een huisvrouw, die thuis op je zit te wachten. "Word je daar gelukkig van denk je?" vroeg ik. "Iemand die de hele dag op je zit te wachten en gaat zeuren dat je er niet bent? Die afhankelijk van je is en die geen eigen leven heeft? Denk je dat je daar gelukkig van wordt?" Met zijn ex was het eigenlijk nooit goed geweest, hij was veel weg, zijn moeder zat haar voortdurend dwars, eiste hem op, iedereen trok aan hem en bepaalde zijn leven, hij probeerde aan al die wensen te voldoen en voelde zich 'in the end' door iedereen verraden. Daardoor was zijn vertrouwen beschadigd, z'n plezier in het leven verdwenen, z'n financiële situatie erbarmelijk en zijn grote hart geblokkeerd.
We hebben samengewerkt, ontzettend veel lol gehad en we waren een perfect team. Hij is een natuurtalent in dit werk. Maar in de tussentijd had hij een vrouw gevonden die op hem zat te wachten, hem continue verstoorde en jaloers was dat-ie met mij op stap was. Met wie voortdurend gebeld en gechat moest worden. Daar kwam ik dus achter en ik begreep niet waar hij mee bezig was. Vluchten? "Je moet begrijpen dat ik probeer mijn geluk te zoeken." "Dat zal je nooit buiten jezelf vinden," zei ik dan. Precies waarover we een programma maakten. Het is in jezelf, alles. Zijn beeld van wat het is om gelukkig te zijn is gebaseerd op overtuigingen, cultureel, opvoeding, bepaalde normen, maar ook op ongelijkheid. De vrouw, die de man dient, hem bedient, er voor hem is als hij thuis komt, al is dat altijd laat. Huiselijk geluk...?
We zitten dus nu in het zelfde schuitje als in ons vorige leven. Hij denkt echt dat het zo hoort. Ik denk dat niemand daar gelukkig van wordt. Als je jezelf zo beperkt en belemmert en leeft volgens de vaste stramienen van hoe het zou horen, waar ben je dan, wie ben je dan? Maar okee, laat hij het maar uitvinden. Dat zal nodig zijn. Ondertussen ben ik eruit gegooid, want mevrouw kan mij niet verdragen. Een relatie gebaseerd op wantrouwen en controle, zonder vrijheid, is dat niet een gevangenis? "Als jij terug stapt in de gevangenis, sla je een andere richting in. Dan houdt dit op," heb ik gezegd. Maar hij moet er zelf achter komen. Ik weet het. En dat terwijl ik iemand heb zien groeien en bloeien, zichzelf zag worden, vrij zag worden, krachtig en sterk. Onvermoede talenten openbaarden zich. Magic in wat er allemaal op ons pad kwam. "Ik wil controle," zei hij. "Als ik niet wil dat zij met een andere man op stap gaat, heeft ze gelijk dat ik dat ook niet mag."
Why do you stay in prison, while the door is wide open? (Rumi)
Angst... angst is geen liefde. "Kunnen we niet samenwerken zonder een 'love-relationship'? vroeg hij nog de avond voor ik vertrok. Niet zonder love, want wij zijn zelf het verhaal wat we maken. Dat gaat over 'love', Divine Love. Ik ga me niet laten inperken door de regels van een ander. "Als jij niet vrij ben, ben ik ook niet vrij." Ik ga me niet laten inperken in wanneer ik wel of niet mag bellen of berichten mag sturen, omdat zij dat niet mag merken.
"Ik denk dat we een verschillend idee hebben over wat dat is, een relatie of een 'love-relationship'," zei ik. De meeste relaties, die ik zie, vooral hier, zijn gebaseerd op angst, elkaar bezitten, attachement, jezelf wegcijferen, dat is geen liefde. Liefde is iets anders. Als jij iets doet voor mij, omdat je denkt dat dat moet of dat ik dat wil of dat je anders iets kwijt raakt, dan is dat uit angst. Dan weet ik niet wat het waard is. Als je het doet vanuit jezelf omdat je het wil, dan heeft het pas waarde voor mij. Vanuit je hart, anders hoeft het niet. Anders weet ik de waarde niet. Afhankelijkheid is geen liefde. Dat is angst." Gek genoeg begrijpt hij wel wat ik zeg, het zal hem ook vast en zeker wel aan het denken zetten.
"Moet je dan onaardig zijn tegen mensen en nee zeggen als ze iets van je vragen?" "Soms. Misschien. Je hoeft niet alles te doen wat ze van je vragen. Dat kan je zelf bepalen. Maar in principe kan je tegen iedereen zo aardig mogelijk zijn, waarom niet? Alleen het verschil is dat het vanuit jezelf is, zonder reden is. Niet omdat je iets terugverwacht. Vrij. Niet uit angst of omdat het moet, maar gewoon vrij, vanuit jezelf. Dan is het echt." Zulke gesprekken dus. Hoe waardevol?
"Ik kan niet van de ene dag op de andere mijn persoonlijkheid veranderen." Wanhopig keek hij me aan. "Ja, dat weet ik. Dat begrijp ik. Maar je hoeft ook niet je persoonlijkheid te veranderen. Je wordt alleen meer en meer jezelf. Niemand kan jou vertellen wat je moet doen, niemand hoeft jou te beperken. Je bent de baas over je eigen leven. En mij doet het pijn als anderen jou klein maken, kleiner dan je bent. Je hebt het recht om je eigen leven te leven op jouw manier. Laat je niet inperken en klein houden. Kies voor jezelf. In plaats van je leven lang te voldoen aan alle wensen van anderen, omdat je denkt dat je afhankelijk bent en het niet zelf kan." Zo zijn mensen opgevoed en zo denken ze. In Turkije meer dan hier natuurlijk. "De enige die je niet hoeft te 'pleasen' in je leven, ben ik. En mij zet je opzij. Met mij kan je vechten, wat je met anderen niet uit kunt vechten." We zijn gelijkwaardig, aan elkaar gewaagd, even sterk en krachtig en 'explorers', die ruimte nodig hebben en vrijheid."
Ondertussen gaan de onderwerpen waar we mee bezig zijn hier dus precies over! Over vrijheid, over de kracht in jezelf. Over liefde. Onvoorwaardelijke liefde. Vrijheid. "Ik denk dat jij nog niet weet wat dat is, dat je het niet kent." En tja... daar kan je niks aan doen. Maar hoe waardevol zijn al die open gesprekken hierover, ook al zijn ze pijnlijk. We zijn gegroeid, allebei. Ik ben er ook meer mezelf door geworden. Sterker. Opener. Anders had ik dit verhaal niet geschreven. Ik begrijp dat ik de wereld niet 1,2,3 omgekeerd heb. Maar er is iets in gang gezet. Dat kan niet anders... En zo werd ik zelf het verhaal dat ik juist aan het maken was. Maar we zijn nog niet klaar.
May all beings be happy.
May all being be free.
Hoe kan je happy zijn als je niet vrij bent?
I don't know!
Be true to yourself!
Om de hoek van mijn hotel, de eerste dag, ik ging even ergens eten, liep ik hem tegen het lijf. We kenden elkaar al. Ojee, dacht ik, niet weer zo'n verhaal. Hij haalde mij over om wat te gaan drinken, ik probeerde de boot wat af te houden. Dat dit iets met een vorig leven te maken had, wisten we allebei meteen. Later, toen ik weer thuis was, ging ik naar Monique om dat uit te zoeken. In een vorig leven waren we getrouwd. Dat wilde ik eerst eigenlijk niet, want ik genoot van mijn vrijheid. Toen ook al. En waar ik bang voor was, gebeurde ook: Daar zat ik dan uiteindelijk, tussen de stapels was, met drie kinderen, wachtend op een man die aan het werk was of met vrienden op stap. Ongelukkig. Ik kon mijn eigen dingen niet doen, mijn missie niet vervullen. Die had ik toen ook al.Op een dag ben ik vertrokken. De wereld in, mijn eigen roeping volgend. Dat liet hem verbitterd en ontgoocheld met drie kinderen achter. Ik overleefde alles, maar het was een eenzaam pad. Want ik was een gevaarlijk voorbeeld voor mensen. Je moest je vooral niet met mij inlaten... want dat wekte de drang naar vrijheid op. Hij kon het uiteindelijk wel begrijpen, maar was er van overtuigd dat hij het goed had gedaan. Zoals het hoorde. Zoals de cultuur voorschreef dat het moest. En ik wist aan het eind van mijn leven dat ik wel het goede had gedaan, maar dat er iets miste en dat het beter kon. Dat zou ik volgende keer doen. Dat klopt met mijn zienswijze nu: waarom niet allebei? Waarom geen gelijkwaardigheid? Misschien kwam ik daarom terug. Misschien moest ik daarom naar Istanbul. Ik kwam hem tegen op het moment dat zijn leven vast zat. Het liep niet. Er blokkeerde iets.Al snel stuitten we op deze issues. Of ik zijn overhemden wilde strijken? Nee, ik ben je huisvrouw niet. Dat kan ik niet eens. "Je kunt toch wel iets doen voor elkaar?" vond hij. "Ja, maar niet in opdracht. Ik doe genoeg voor je. Maar ik bepaal zelf wat. Ik ga niet je bevelen opvolgen." Dat werd een - voor mij - bizarre ruzie. "Als je denkt dat ik mee doe in de competitie voor huisvrouw, vergeet het. Als je aan het beoordelen ben of ik voldoe aan die maatstaven, hou maar op. Ik doe niet mee aan deze test!"Tegelijkertijd waren we een perfect team. Hij bleek serieus een geweldige partner in mijn werkzaamheden - zowel wat betreft het organiseren als het interviewen en de juiste personen benaderen. Onvoorstelbaar. Het werd echt een gezamenlijk project. En het ging allemaal over het nieuwe evenwicht of het herstellen van het evenwicht tussen man en vrouw. Zo kon hij mij bijvoorbeeld ook uitleggen hoe een harem ooit was ontstaan. Uit angst om afhankelijk te zijn van één vrouw, kon je er maar beter meer hebben. Macht. Controle. De baas zijn. De vrouw beheersen.Precies zoals het in de wereld is gegaan met alle vormen van macht. Mensen onder de duim houden. De eigen kracht uitschakelen, vrijheid beperken, want dat is gevaarlijk. En zo maken mensen elkaar afhankelijk, onvrij, controleert men elkaar en onkent men zichzelf en de ander in wie hij of zij werkelijk is. Uit angst maken we slaven en zijn we slaven van elkaar. Precies dat waar ik mee bezig ben en waar mijn missie op is gericht: self-empowering, onafhankelijkheid, de kracht in jezelf vinden, de God in jezelf ontdekken.
Twee totaal verschillende werelden, we hadden ongeveer de tegenovergestelde ervaringen op het terrein van relaties. Ik zocht en koos voor vrijheid. Hij zocht en probeerde 'huisje-boompje-beestje' en was daarin teleurgesteld. Hij was gekwetst door vrouwen, (maar kwetste zelf vervolgens ook vele vrouwen, door een soort revange te nemen en geen echte relaties meer aan te gaan) ik door mannen (en hun 'revange-gedrag' en misbruik maken van ... voor hun eigen behoeften).We konden door met elkaar te praten alles vanuit de ander bekijken. Net als in zijn vorige leven dacht hij ook in dit leven dat hij het goed deed met zijn vrouw, z'n ex. Hoe groot was de klap toen zij hem verliet, omdat ze ongelukkig was. Hij doet z'n best het goed te doen, maar het zijn regels en overtuigingen, zoals het hoort. Zonder dat je daar echt gelukkig van wordt. Die klap was hij eigenlijk nooit te boven gekomen, nog steeds was hij er verbitterd over. Alleen dat al was natuurlijk de reden dat we elkaar tegenkwamen.
Maar nog steeds, zegt hij, zoekt hij dat misschien: Zoals het was met zijn vrouw, zoals zijn moeder het ook deed. Een huisvrouw, die thuis op je zit te wachten. "Word je daar gelukkig van denk je?" vroeg ik. "Iemand die de hele dag op je zit te wachten en gaat zeuren dat je er niet bent? Die afhankelijk van je is en die geen eigen leven heeft? Denk je dat je daar gelukkig van wordt?" Met zijn ex was het eigenlijk nooit goed geweest, hij was veel weg, zijn moeder zat haar voortdurend dwars, eiste hem op, iedereen trok aan hem en bepaalde zijn leven, hij probeerde aan al die wensen te voldoen en voelde zich 'in the end' door iedereen verraden. Daardoor was zijn vertrouwen beschadigd, z'n plezier in het leven verdwenen, z'n financiële situatie erbarmelijk en zijn grote hart geblokkeerd.We hebben samengewerkt, ontzettend veel lol gehad en we waren een perfect team. Hij is een natuurtalent in dit werk. Maar in de tussentijd had hij een vrouw gevonden die op hem zat te wachten, hem continue verstoorde en jaloers was dat-ie met mij op stap was. Met wie voortdurend gebeld en gechat moest worden. Daar kwam ik dus achter en ik begreep niet waar hij mee bezig was. Vluchten? "Je moet begrijpen dat ik probeer mijn geluk te zoeken." "Dat zal je nooit buiten jezelf vinden," zei ik dan. Precies waarover we een programma maakten. Het is in jezelf, alles. Zijn beeld van wat het is om gelukkig te zijn is gebaseerd op overtuigingen, cultureel, opvoeding, bepaalde normen, maar ook op ongelijkheid. De vrouw, die de man dient, hem bedient, er voor hem is als hij thuis komt, al is dat altijd laat. Huiselijk geluk...?
We zitten dus nu in het zelfde schuitje als in ons vorige leven. Hij denkt echt dat het zo hoort. Ik denk dat niemand daar gelukkig van wordt. Als je jezelf zo beperkt en belemmert en leeft volgens de vaste stramienen van hoe het zou horen, waar ben je dan, wie ben je dan? Maar okee, laat hij het maar uitvinden. Dat zal nodig zijn. Ondertussen ben ik eruit gegooid, want mevrouw kan mij niet verdragen. Een relatie gebaseerd op wantrouwen en controle, zonder vrijheid, is dat niet een gevangenis? "Als jij terug stapt in de gevangenis, sla je een andere richting in. Dan houdt dit op," heb ik gezegd. Maar hij moet er zelf achter komen. Ik weet het. En dat terwijl ik iemand heb zien groeien en bloeien, zichzelf zag worden, vrij zag worden, krachtig en sterk. Onvermoede talenten openbaarden zich. Magic in wat er allemaal op ons pad kwam. "Ik wil controle," zei hij. "Als ik niet wil dat zij met een andere man op stap gaat, heeft ze gelijk dat ik dat ook niet mag."Why do you stay in prison, while the door is wide open? (Rumi)
Angst... angst is geen liefde. "Kunnen we niet samenwerken zonder een 'love-relationship'? vroeg hij nog de avond voor ik vertrok. Niet zonder love, want wij zijn zelf het verhaal wat we maken. Dat gaat over 'love', Divine Love. Ik ga me niet laten inperken door de regels van een ander. "Als jij niet vrij ben, ben ik ook niet vrij." Ik ga me niet laten inperken in wanneer ik wel of niet mag bellen of berichten mag sturen, omdat zij dat niet mag merken.
"Ik denk dat we een verschillend idee hebben over wat dat is, een relatie of een 'love-relationship'," zei ik. De meeste relaties, die ik zie, vooral hier, zijn gebaseerd op angst, elkaar bezitten, attachement, jezelf wegcijferen, dat is geen liefde. Liefde is iets anders. Als jij iets doet voor mij, omdat je denkt dat dat moet of dat ik dat wil of dat je anders iets kwijt raakt, dan is dat uit angst. Dan weet ik niet wat het waard is. Als je het doet vanuit jezelf omdat je het wil, dan heeft het pas waarde voor mij. Vanuit je hart, anders hoeft het niet. Anders weet ik de waarde niet. Afhankelijkheid is geen liefde. Dat is angst." Gek genoeg begrijpt hij wel wat ik zeg, het zal hem ook vast en zeker wel aan het denken zetten."Moet je dan onaardig zijn tegen mensen en nee zeggen als ze iets van je vragen?" "Soms. Misschien. Je hoeft niet alles te doen wat ze van je vragen. Dat kan je zelf bepalen. Maar in principe kan je tegen iedereen zo aardig mogelijk zijn, waarom niet? Alleen het verschil is dat het vanuit jezelf is, zonder reden is. Niet omdat je iets terugverwacht. Vrij. Niet uit angst of omdat het moet, maar gewoon vrij, vanuit jezelf. Dan is het echt." Zulke gesprekken dus. Hoe waardevol?
"Ik kan niet van de ene dag op de andere mijn persoonlijkheid veranderen." Wanhopig keek hij me aan. "Ja, dat weet ik. Dat begrijp ik. Maar je hoeft ook niet je persoonlijkheid te veranderen. Je wordt alleen meer en meer jezelf. Niemand kan jou vertellen wat je moet doen, niemand hoeft jou te beperken. Je bent de baas over je eigen leven. En mij doet het pijn als anderen jou klein maken, kleiner dan je bent. Je hebt het recht om je eigen leven te leven op jouw manier. Laat je niet inperken en klein houden. Kies voor jezelf. In plaats van je leven lang te voldoen aan alle wensen van anderen, omdat je denkt dat je afhankelijk bent en het niet zelf kan." Zo zijn mensen opgevoed en zo denken ze. In Turkije meer dan hier natuurlijk. "De enige die je niet hoeft te 'pleasen' in je leven, ben ik. En mij zet je opzij. Met mij kan je vechten, wat je met anderen niet uit kunt vechten." We zijn gelijkwaardig, aan elkaar gewaagd, even sterk en krachtig en 'explorers', die ruimte nodig hebben en vrijheid."Ondertussen gaan de onderwerpen waar we mee bezig zijn hier dus precies over! Over vrijheid, over de kracht in jezelf. Over liefde. Onvoorwaardelijke liefde. Vrijheid. "Ik denk dat jij nog niet weet wat dat is, dat je het niet kent." En tja... daar kan je niks aan doen. Maar hoe waardevol zijn al die open gesprekken hierover, ook al zijn ze pijnlijk. We zijn gegroeid, allebei. Ik ben er ook meer mezelf door geworden. Sterker. Opener. Anders had ik dit verhaal niet geschreven. Ik begrijp dat ik de wereld niet 1,2,3 omgekeerd heb. Maar er is iets in gang gezet. Dat kan niet anders... En zo werd ik zelf het verhaal dat ik juist aan het maken was. Maar we zijn nog niet klaar.May all being be free.
Hoe kan je happy zijn als je niet vrij bent?
I don't know!
Be true to yourself!
dinsdag 4 maart 2014
Surrender
Soms denk je dat iets niet lukt of niet gaat zoals het zou moeten gaan. Ik wil altijd te snel. Maar heb ik ondertussen niet geleerd dat blokkades er zijn om doorheen te kijken, te ademen en gefocussed te blijven op het grotere doel? We weten toch dat alles naar het licht beweegt?
De avond voor vertrek kreeg ik te horen dat het plotseling super mistig was in Istanbul. 'Misschien kan je wel niet vliegen.' Hou toch op, natuurlijk kom ik. Ik ben er morgen. Perfect op tijd zaten we in het vliegtuig, klaar om te vertrekken. 'Helaas kunnen we nog niet opstijgen, de mist in Istanbul moet eerst opgestegen zijn voor we daar kunnen landen.' Een half uur later wel. Die nacht waren alle vluchten gecancelled, ons vliegtuig was zo'n beetje het eerste dat weer landde. En de zon ging schijnen. Tegen alle voorspellingen in. 'Ik zei toch dat ik opheldering zou brengen?' grapte ik triomfantelijk... 'Yes, I am surprised...'
De weg er naartoe zat niet mee. Het project waar ik aan begonnen was, leverde aan alle kanten vertraging op. Ik begreep het niet, want in het begin ging het zo soepel en vanzelf. Wat was er aan de hand? Er ontstond een chaos, die niet over mij ging en ook niet over het project. De inhoud was al goed gekeurd, maar de rest stagneerde. Als ik nu niet ga en als ik het niet ga doen, gebeurt er straks niks en loopt alles spaak, dacht ik en besloot mijn reis te plannen. Ik moest zelf die kar trekken en in beweging zetten. Niet afwachten. Het is gelukt. Vraag niet hoe, maar het is gelukt!
Op de terugweg had ik teveel bagage. Ja, dat klopt. Ik werd geholpen de boel te reorganiseren en met nog steeds evenveel bagage, maar meer achterlatend in het laadruim - daarvoor werd gezorgd! - kon ik door. Wat een gedoe. Dat ging bij iedereen ongeveer zo. Eigenlijk werd ons dus ballast uit handen genomen. Het leverde alleen wat vertraging op. Een half uur te laat vertrokken we. En.... gek genoeg: We kwamen te vroeg aan.
Soms lijkt iets onmogelijk, maar blijf er op vertrouwen dat er wordt gewerkt aan de beste uitkomst. Soms moet je wat loslaten. Soms denk je dat je het voor elkaar hebt, maar valt het even tegen. Wees flexibel. Alles beweegt zich uiteindelijk naar het licht. Maar door verzet en strijd tegen dat wat is, ondervind je weerstand. Laat los, het idee over hoe het zou moeten zijn. Alles is perfect. Alleen weten wij dat nog niet. We mogen er echter wel op vertrouwen.
Om het hele man-vrouw evenwicht in de wereld te herstellen, te herbalanceren, moet soms eerst duidelijk worden wat de knelpunten zijn. Die zullen gezien moeten worden. Evaren moeten worden. Erkend. Als je twee verschillende werelden weer in evenwicht wilt proberen te brengen, heb je geduld nodig. Je zet iets in gang en dan gaat het bewegen. Dan hoef je verder niet te duwen...
Niks is zwart wit.
In the darkest night, you'll find the light.
The deepest pain needs to be felt, before it can be filled with love.
It is love. Deeper and deeper you are filled with love.
Surrender, because this love is Divine.
You are Divine. We are Divine.
Surrender. Just surrender.
Easy, isn't it?
De avond voor vertrek kreeg ik te horen dat het plotseling super mistig was in Istanbul. 'Misschien kan je wel niet vliegen.' Hou toch op, natuurlijk kom ik. Ik ben er morgen. Perfect op tijd zaten we in het vliegtuig, klaar om te vertrekken. 'Helaas kunnen we nog niet opstijgen, de mist in Istanbul moet eerst opgestegen zijn voor we daar kunnen landen.' Een half uur later wel. Die nacht waren alle vluchten gecancelled, ons vliegtuig was zo'n beetje het eerste dat weer landde. En de zon ging schijnen. Tegen alle voorspellingen in. 'Ik zei toch dat ik opheldering zou brengen?' grapte ik triomfantelijk... 'Yes, I am surprised...'
De weg er naartoe zat niet mee. Het project waar ik aan begonnen was, leverde aan alle kanten vertraging op. Ik begreep het niet, want in het begin ging het zo soepel en vanzelf. Wat was er aan de hand? Er ontstond een chaos, die niet over mij ging en ook niet over het project. De inhoud was al goed gekeurd, maar de rest stagneerde. Als ik nu niet ga en als ik het niet ga doen, gebeurt er straks niks en loopt alles spaak, dacht ik en besloot mijn reis te plannen. Ik moest zelf die kar trekken en in beweging zetten. Niet afwachten. Het is gelukt. Vraag niet hoe, maar het is gelukt!
Op de terugweg had ik teveel bagage. Ja, dat klopt. Ik werd geholpen de boel te reorganiseren en met nog steeds evenveel bagage, maar meer achterlatend in het laadruim - daarvoor werd gezorgd! - kon ik door. Wat een gedoe. Dat ging bij iedereen ongeveer zo. Eigenlijk werd ons dus ballast uit handen genomen. Het leverde alleen wat vertraging op. Een half uur te laat vertrokken we. En.... gek genoeg: We kwamen te vroeg aan.
Soms lijkt iets onmogelijk, maar blijf er op vertrouwen dat er wordt gewerkt aan de beste uitkomst. Soms moet je wat loslaten. Soms denk je dat je het voor elkaar hebt, maar valt het even tegen. Wees flexibel. Alles beweegt zich uiteindelijk naar het licht. Maar door verzet en strijd tegen dat wat is, ondervind je weerstand. Laat los, het idee over hoe het zou moeten zijn. Alles is perfect. Alleen weten wij dat nog niet. We mogen er echter wel op vertrouwen.Om het hele man-vrouw evenwicht in de wereld te herstellen, te herbalanceren, moet soms eerst duidelijk worden wat de knelpunten zijn. Die zullen gezien moeten worden. Evaren moeten worden. Erkend. Als je twee verschillende werelden weer in evenwicht wilt proberen te brengen, heb je geduld nodig. Je zet iets in gang en dan gaat het bewegen. Dan hoef je verder niet te duwen...
Niks is zwart wit.
In the darkest night, you'll find the light.
The deepest pain needs to be felt, before it can be filled with love.
It is love. Deeper and deeper you are filled with love.
Surrender, because this love is Divine.
You are Divine. We are Divine.
Surrender. Just surrender.
Easy, isn't it?
Shams, Rumi's geliefde
My heart was broken,
Rumi jumped in.
Konya, 26 februaro 2014
"It was Shams who introduced Rumi to music, poetry and turning as a form of mystical absorption in the divine. When Shams disappeared, it opened the gates of Mevlana's heart and a pouring of verse would not cease until his death in 1275."
Konya, dinsdag 25 februari 2014:
Diep ontroerd stond ik daar bij het graf van Shams. Wat een power en kracht, liefde en licht was hier voelbaar. Shams Tabrisi, de geliefde van Rumi... aan wie hij al z'n gedichten heeft opgedragen. Hij heeft ze zelfs, na de dood van Shams ondertekend met zijn naam. Omdat hij en Shams één waren. Shams zou zijn vermoord door jaloerse volgelingen van Rumi. Alleen zijn hoofd ligt hier begraven. Er zijn ook verhalen dat Shams gewoon verdwenen is. Hoe dan ook, een onophoudelijke stroom Goddelijke liefdesgedichten vloeiden vanaf dat moment door Rumi's pen.
Die dag ging alles mis. Het regende, wat niet gebruikelijk is als ik aan het filmen ben wat de bedoeling is. Ik viel. Toen ik even alleen terug ging naar het hotel om mijn accu's op te laden. De accu's laadden niet op, de stroom viel uit! En zo ging het maar door die dag. 'Wat is er toch aan de hand vroeg ik?' "Je moet niet altijd overal iets achter zoeken," zei hij. "Soms regent het, soms schijnt de zon. Dat betekent niet altijd dat er iets is." Voor mij wel.
Die avond de ontknoping. "Ja, er was een ander." Ik duizelde en beefde door een donkere nacht. Verraden, verloren en verdwaasd dwaalde ik midden in de nacht over het Mevlanaplein. Ik baadde in de heilige fontein en dronk het water om weer enigzins bij zinnen te komen. De hand van mijn geliefde, hoe kon die me nu nog troosten?
Gebroken, kalm en vol van zielenpijn liep ik rond het hek van Mevlana's memorial place. Een nieuwe dag, een voorzichtig zonnetje trachtte me te koesteren.
"Come, come, whoever you are, come...." Rumi riep. Hoe lang ik daar heb gestaan bij zijn immense "berg" graf, geen idee. Ik was er wel, ik was er niet. Hij vulde mij met nieuwe kracht, met zijn licht, ik werd opgetild, gedragen. "Ga door, ik zal je pad verlichten."
Daarna ging alles vanzelf. Ik mocht Mevlana's graf filmen, de echte Derwisj wachtte me op, zong mij liefdesliederen toe met tranen in de ogen en hemelde me op: "Rumi send You..."
De dag erna kon ik zomaar filmen waar ik voor was gekomen: Vrouwen die de sema dansten. Net als in de tijd van Rumi. Het was ontkend, iemand moest het weer boven water tillen. I did. Nee, niet ik. Via mij, ons moet ik zeggen, wordt deze geschiedenis herschreven.
De Truth will always survive.
Love is the only truth.
Fear is its opposite.
LOVE.
YARIM, my love.
My love is mine.
It has nothing to do with you.
It is my love.
My love is free.
It is my freedom.
My Love
Yarim
Rumi jumped in.
Konya, 26 februaro 2014
"It was Shams who introduced Rumi to music, poetry and turning as a form of mystical absorption in the divine. When Shams disappeared, it opened the gates of Mevlana's heart and a pouring of verse would not cease until his death in 1275."
Konya, dinsdag 25 februari 2014:
Diep ontroerd stond ik daar bij het graf van Shams. Wat een power en kracht, liefde en licht was hier voelbaar. Shams Tabrisi, de geliefde van Rumi... aan wie hij al z'n gedichten heeft opgedragen. Hij heeft ze zelfs, na de dood van Shams ondertekend met zijn naam. Omdat hij en Shams één waren. Shams zou zijn vermoord door jaloerse volgelingen van Rumi. Alleen zijn hoofd ligt hier begraven. Er zijn ook verhalen dat Shams gewoon verdwenen is. Hoe dan ook, een onophoudelijke stroom Goddelijke liefdesgedichten vloeiden vanaf dat moment door Rumi's pen.
Die dag ging alles mis. Het regende, wat niet gebruikelijk is als ik aan het filmen ben wat de bedoeling is. Ik viel. Toen ik even alleen terug ging naar het hotel om mijn accu's op te laden. De accu's laadden niet op, de stroom viel uit! En zo ging het maar door die dag. 'Wat is er toch aan de hand vroeg ik?' "Je moet niet altijd overal iets achter zoeken," zei hij. "Soms regent het, soms schijnt de zon. Dat betekent niet altijd dat er iets is." Voor mij wel.
Die avond de ontknoping. "Ja, er was een ander." Ik duizelde en beefde door een donkere nacht. Verraden, verloren en verdwaasd dwaalde ik midden in de nacht over het Mevlanaplein. Ik baadde in de heilige fontein en dronk het water om weer enigzins bij zinnen te komen. De hand van mijn geliefde, hoe kon die me nu nog troosten?
Gebroken, kalm en vol van zielenpijn liep ik rond het hek van Mevlana's memorial place. Een nieuwe dag, een voorzichtig zonnetje trachtte me te koesteren.
"Come, come, whoever you are, come...." Rumi riep. Hoe lang ik daar heb gestaan bij zijn immense "berg" graf, geen idee. Ik was er wel, ik was er niet. Hij vulde mij met nieuwe kracht, met zijn licht, ik werd opgetild, gedragen. "Ga door, ik zal je pad verlichten."
Daarna ging alles vanzelf. Ik mocht Mevlana's graf filmen, de echte Derwisj wachtte me op, zong mij liefdesliederen toe met tranen in de ogen en hemelde me op: "Rumi send You..."
De dag erna kon ik zomaar filmen waar ik voor was gekomen: Vrouwen die de sema dansten. Net als in de tijd van Rumi. Het was ontkend, iemand moest het weer boven water tillen. I did. Nee, niet ik. Via mij, ons moet ik zeggen, wordt deze geschiedenis herschreven.
De Truth will always survive.
Love is the only truth.
Fear is its opposite.
LOVE.
YARIM, my love.
My love is mine.
It has nothing to do with you.
It is my love.
My love is free.
It is my freedom.
My Love
Yarim
zondag 2 maart 2014
Derwisj
Excuse me, lieve volgers, ik ben in Istanbul en had mijn handen vol. Het kwam er niet van een blog te schrijven. Maar morgen ben ik er weer en zal ik de draad weer oppakken. Ik ben bezig met een documentaire over Rumi en de wervelende Derwisj en heb weer veel wonderbaarlijks beleefd.
Hoogtepunt was misschien wel dit: Mijn ontmoeting met de echte Derwisj. Een Derwisj komt altijd op het
goede moment op je pad, zeggen ze. Het heeft geen zin om 'm te zoeken.
Maar wie stond ons op te wachten nadat we de graftombe van
Rumi hadden gefilmd? Deze Derwisj, paradise-dede (vader van het
paradijs) wordt hij in Konya genoemd. Ik voel me zeer vereerd en
blessed. "Rumi send you," zei hij. En hij begon te zingen. Met tranen in zijn ogen prachtige liederen over Rumi, geschreven door Rumi en een over zijn moeder, die gestorven was toen hij werd geboren.
"Vrouwen kunnen dit in 40 dagen leren, de eenheid met God, zoals de Derwisj die bereiken uiteindelijk. Maar mannen, ik bijvoorbeeld, doen er 40 jaar over... Dus we mogen blij zijn met de vrouwen. We moeten ze eren en waarderen, op handen dragen..."
Als ik weer thuis ben zal ik kijken wat hij nog meer voor een moois vertelde allemaal.
Hoogtepunt was misschien wel dit: Mijn ontmoeting met de echte Derwisj. Een Derwisj komt altijd op het
goede moment op je pad, zeggen ze. Het heeft geen zin om 'm te zoeken.
Maar wie stond ons op te wachten nadat we de graftombe van
Rumi hadden gefilmd? Deze Derwisj, paradise-dede (vader van het
paradijs) wordt hij in Konya genoemd. Ik voel me zeer vereerd en
blessed. "Rumi send you," zei hij. En hij begon te zingen. Met tranen in zijn ogen prachtige liederen over Rumi, geschreven door Rumi en een over zijn moeder, die gestorven was toen hij werd geboren. "Vrouwen kunnen dit in 40 dagen leren, de eenheid met God, zoals de Derwisj die bereiken uiteindelijk. Maar mannen, ik bijvoorbeeld, doen er 40 jaar over... Dus we mogen blij zijn met de vrouwen. We moeten ze eren en waarderen, op handen dragen..."
Als ik weer thuis ben zal ik kijken wat hij nog meer voor een moois vertelde allemaal.
Abonneren op:
Posts (Atom)
